Το μουντιάλ τελειώνει αδέρφια και σιγά-σιγά θα πρέπει και πάλι να προσαρμοστούμε στην ευχάριστη ελληνική πραγματικότητα, η οποία εδώ που τα λέμε δεν σ αφήνει να πλήξεις ποτέ.

Ο μεταγραφικός σχεδιασμός των ομάδων είναι σε εξέλιξη, τα ονόματα όπως κάθε χρόνο πολλά και οι βλακείες που ακούμε και διαβάζουμε ακόμα περισσότερες.

Το κακό είναι πως τις περισσότερες τις αφήνουμε να περνάνε από δίπλα μας και δεν τις παίρνουμε ούτε χαμπάρι.

Όπως για παράδειγμα αυτή η τελευταία μπόμπα που έσκασε και θέλει τον Ολυμπιακό να δίνει 30 εκατομμύρια για τρία χρόνια στον Ροναλντίνιο, χωρίς να υπολογίζουμε πόσα θα πρέπει να δώσει και στον Μπερλουσκόνι.

Και βγαίνει ο καθένας και λέει το κοντό του και το μακρύ του.

Αν αξίζει λέει η επένδυση κι αν μ αυτά τα λεφτά φτιάχνεις δύο ομάδες κι άλλα τέτοια συγκλονιστικά.

Κι εγώ κάθομαι κι απορώ: ποιος σας είπε ρε παιδιά πως έχει την διάθεση ο Μαρινάκης να φτιάξει … δύο ομάδες με καμιά 40αριά εκατομμύρια ευρώ; Δηλαδή εσείς πιστεύετε πως αν δεν πάρει τον Ροναλντίνιο θ ανοίξει το πουγκί και θα τα σπρώξει να πάρει καμιά δεκαριά Νενέδες;

Γι αυτό αφήστε τις φιλοσοφίες και μην ξυνίζεστε πολύ. Αν του έχει κάτσει του προέδρου να πάρει τον Ροναλντίνιο ας τον πάρει. Ο,τι σου προσφέρουν ευχαριστώ να λες. Γιατί δεν θα πρέπει να ξεχνάς και την παλιά καλή τακτική των μεγάλων ελληνικών ομάδων: αραδιάζουμε δέκα ονοματάρες στις μεταγραφές, παλεύουμε τον έναν, ακουμπάμε τον άλλον, δεν παίρνουμε τίποτα και μετά βγαίνουμε και λέμε, χτυπήσαμε απ το πάνω ράφι αλλά αφού δεν μπορέσαμε ν αγοράσουμε κανέναν, τι να κάνουμε τώρα; Να τη βγάλουμε με κατιμάδες;

Δεν θα ψωνίσουμε καθόλου.

Το Μουντιάλ μπορεί να συνεχίζεται και οι μεταγραφές να περνάνε σε 2η μοίρα, αλλά κάποιοι άνθρωποι δουλεύουν μέρα νύχτα για να σας ενημερώνουν και να σας προσφέρουν εγκυρότητα σε αυτή την ενημέρωση. Στον ελληνικό αθλητικό τύπο την μάχη της εγκυρότητας έχει κερδίσει με το σπαθί της στο παρελθόν η μεγάλη Ώρα των σπορ. Με μεγάλες αποκλειστικότητες όπως αυτή ή και αυτή, αλλά ποιος μπορεί να ξεχάσει και τα μαθήματα γεωγραφίας ή αυτή την μεγάλη είδηση.

Σήμερα έρχεται να μας κάνει ακόμα μία αποκάλυψη. Η ΑΕΚ λοιπόν πήρε σειρά, προφανώς έκοψε νούμερο, για τον Ρόμενταλ. Όχι αυτή δεν είναι η αποκάλυψη. Η μαϊμουδοείδηση κυκλοφόρησε από χθες και είναι αναμετάδοση από κάποιο ξένο σάιτ. Η αποκάλυψη είναι ότι ο Ρόμενταλ δεν είναι αυτός που ξέραμε. Όχι φίλοι αναγνώστες, δεν είναι αυτός που σκόραρε με τη Δανία κόντρα στο Καμερούν. Ο Ρόμενταλ έχει αλλάξει φάτσα και πλέον κυκλοφορεί με την μουτσούνα του Πάντελιτς  (συμπαίκτη του στον Άγιαξ).

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι κάνει τον Αλέκο Θεοφιλόπουλο να ξεχωρίζει από όλους αυτούς τους δεινόσαυρους που τρώμε στην μάπα τα τελευταία περίπου 20 χρόνια στην ελληνική τηλεόραση; Είναι πραγματικά δύσκολο να βρει κανείς τι απ’ όλα κάνει τη διαφορά.

Είναι το παρουσιαστικό του, που παραμένει σταθερό μέσα στο χρόνο; Θα πίστευε κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος γεννήθηκε με γκρίζα μούσια.

Είναι μήπως η διαπεραστική του φωνή που δεν αντέχεται για πάνω από 5 λεπτά;

Είναι τα λάθη που κάνει σε κάθε αγώνα που δεν μπορεί να ξεχωρίσει τους παίκτες, ανεξάρτητα αν είναι άσπροι ή μαύροι, κοντοί ή ψηλοί, φαλακροί ή με κοτσίδα;

Είναι το κρύο και αποτυχημένο χιούμορ του; Οι ατάκες για τον…. μελαγχολικό Ρωμαίο ιππότη; Οι ιστορίες που πλάθει με τον Ρωμαίο ξιφομάχο που θα κινδυνεύσει να φύγει από το γήπεδο λόγω των… Σλοβάκων;

Είναι το πετυχημένο ντουετάκι που κάνει τώρα τελευταία με τον Ηλία Βλάχο, ντουέτο που είχαμε να δούμε από την εποχή Πάντζα-Γκιωνάκη;

Ο καθένας διαλέγει αυτό που νομίζει… Εγώ πάντως αυτό που ξεχωρίζω είναι το περιεχόμενο της κριτικής του.

Δεν υπάρχει παιχνίδι που να μεταδίδει ο Αλέκος και το φαβορί δεν σκοράρει στα πρώτα 10 λεπτά στο οποίο να μην αρχίζει να ξιφουλκεί. Ειρωνεία και κόντρα ειρωνεία και υψηλή κριτική στον προπονητή. Και αν τύχει και το φαβορί βάλει γκολ, τότε αρχίζουν οι ύμνοι. Για το μεγαλείο του τάδε παίκτη, για το πόσο καλή είναι η ομάδα κτλ. Αν ξαναστραβώσει όμως αρχίζουν τα ίδια. Τα τελευταία δε χρόνια, ανάλογα με το τι έχει παίξει στο στοίχημα σχολιάζει κι αυτό. Ήταν λέει άντερ το ματς της Ιταλίας και έγινε όβερ. Συγχαρητήρια. Και αφού τελειώσουν όλα αυτά, αφ’ υψηλού κριτική στον προπονητή. Δεν πάει να είναι ο Μπάμπης Τενές ή ο Λίπι; Το ίδιο για τον Αλέκο. Γιατί δεν έβαζε τον Πίρλο λέει πιο νωρίς. Λες να μην ήθελε βρε άνθρωπέ μου; Γιατί δεν έβαλε τον Κουαλιαρέλα πιο πριν. Λες και αν ρωτούσες κάποιον στο 2-0 γιατί χάνει η Ιταλία θα σου έλεγε «μα είναι δυνατόν να μην ξεκινάει ο Κουαλιαρέλα;».

Αλέκο ζεις, εσύ μας οδηγείς… Μαζί και στο επόμενο Μουντιάλ…

Δηλαδή ρε φίλε, πες μου εσύ τώρα, πώς μπορείς να αναφερθείς στον «Πουρουπουπού» και να παραμείνεις κόσμιος;

Πώς να μη βρίσεις, πώς να μην σκίσεις τα ρούχα σου, πώς να μη σπάσεις την τηλεόραση, πώς να μην σιχτιρίσεις για μια φορά ακόμα το κράτος και να μην αγανακτήσεις μεγαλοφώνως: μπράβο μαλάκα! Κι αυτό το νούμερο, εσύ το πληρώνεις!

Τι χρωστάμε ρε παιδιά; Τι αμαρτίες κουβαλάμε; Τι κατάρα είν αυτή;

Να χεις τις βουβουζέλες να σου σουβλίζουν το κεφάλι και να χεις κι αυτό το παρτσαχλό να σου γαζώνει τον εγκέφαλο με ό,τι μαλακία μπορείς να φανταστείς και μ αυτή την σπαστική χροιά της πιο αντιπαθητικής φωνής (μετά του Πρίντεζη σε περιγραφή Σαμπιονάαααααα) που μπορείς να συναντήσεις στη τηλεόραση;

Ποιος σου είπε ρε φίλε πως οι Ελληνες είναι ηλίθιοι; Ποιος σου είπε πως είμαστε καθυστερημένοι; Γιατί μας αντιμετωπίζεις σαν να είμαστε πιο βλαμένα κι από σένα;

Τι άκουσαν χθες το απόγευμα τα αυτάκια μας και δεν φιλοτιμήθηκαν να φύγουν απ τη θέση τους;

Χειρότερο όμως ακόμα και της πιο σκατόψυχης ατάκας που έχει ακουστεί ποτέ περί … «καταπληκτικής αποβολής» ήταν η υπερβολή στην περιγραφή των συναισθημάτων που βίωνε και που βρωμούσε προσποίηση από χιλιόμετρα. Στενοχώρια, χαρά και αγωνία περνούσαν στους δέκτες μας με τέτοια ένταση και τόσες επαναλήψεις που αναρωτιόσουν ποια γωνιά της Ελλάδας βγάζει τόσο φανατικούς πατριώτες που όλους τους υπόλοιπους μας κάνει να μοιάζουμε τουλάχιστον με τον Αρτέμη Μάτσα στους συνηθισμένους του ρόλους του καταδότη.

Και πω πω πω και αχ αχ αχ και ο Θεός να βάλει το χέρι του και όχι τέτοια φάουλ τώρα – όχι τέτοια φάουλ τώρα – όχι τέτοια φάουλ τώρα και όλοι πίσω τώραααα – όλοι μπρος – πίσωωωωωωωωω πίσωωωωωωωωω και μετά, αφού ο διαιτητής είχε σφυρίξει τη λήξη να ξελαρυγγιάζεται : λήξτοοοοοοοοοοοοοοοοο, λήξτοοοοοοοοοοοο, λήξτοοοοοοοοοοο

Λοιπόν Παυλάκη, επειδή μεγάλα παιδιά είμαστε και καταλαβαίνουμε και τη βλακεία που σε δέρνει, να σου πω εγώ τι σκεφτόσουν και μας τα έκανες «πεπόνια»: ότι ήσουν αυτός που περιέγραψε την πρώτη νίκη της Ελλάδας σε Μουντιάλ.

Σκεφτόσουν πως μαζί με τον Τοροσίδη, τον Σαλπιγγίδη, τον Κατσουράνη, χθες το απόγευμα πέρασες κι εσύ στην ιστορία.

Και έχεις δίκιο Παυλάκη.

Όταν σε 50, 100 χρόνια τα εγγόνια, τα δισέγγονά και τα τρισέγγονά μας θα παρακολουθούν στα DVD players του μέλλοντος το χθεσινό παιχνίδι σε προσφορά με δέκα κουπόνια της τρισδιάστατης αθλητικής εφημερίδας του 22ου αιώνα, θα αναρωτιούνται και με το δίκιο τους: πω πω πω. Ποιος μαλάκας ήταν αυτός που περιέγραφε τον αγώνα;

Και μαζί μ αυτό, θα καταλάβουν κι άλλα πολλά για την εποχή μας Παυλάκη.

Δυστυχώς …

Μετά από ένα μακρύ διάστημα σιωπής επάνω στα ελληνικά δρώμενα, επανέρχομαι σήμερα εξαναγκασμένος να σχολιάσω την επικαιρότητα.

Και λέω εξαναγκασμένος γιατί είναι προτιμότερο να μην έχεις να γράψεις τίποτα για τις βλακείες που συμβαίνουν γύρω σου απ το να πρέπει να επισημάνεις με φόβο κάποια πράγματα επικίνδυνα όχι μόνο για το ποδόσφαιρο αλλά και για τον δημόσιο βίο γενικότερα.

Περί της συνομιλίας του Σάββα με τον Δουκάκο ομιλώ. Αυτή που υποκλάπηκε και παρέλασε από διάφορους ιστοχώρους. Θα μου πεις τώρα, τι το φοβερό είχε η συνομιλία ενός γραφικού μ έναν άλλον γραφικό; Μήπως σε ξένισαν οι «φυσούνες»; Μήπως ξαφνιάστηκες που έμαθες πώς βγαίνουν (και έβγαιναν) οι διαιτητές; Μήπως εξεπλάγης που ο Σάββας τα χώνει στο «θείο» και στο βλαστάρι του;

Τίποτε απ τα παραπάνω δεν μου τράβηξε την προσοχή. Αυτό που με τρόμο διαπίστωσα, είναι πως αν υποκλέπτονται τα τηλεφωνήματα ενός φαιδρού τύπου, μάλλον δεν την γλυτώνει κανένας μας. Αφού ο Σάββας γιατί όχι εγώ ή εσύ; Αφού ο Δουκάκος γιατί όχι ο καθένας μας;

Το τελευταίο που σκέφτηκα όταν τελείωσε η ακρόαση αυτής της εκπληκτικής συνομιλίας ήταν τι λόγο είχαν να την βγάλουν στη φόρα. Ηταν άραγε ο λόγος να εξοργιστεί ο Σωκράτης εναντίον του Σάββα; Ελάτε τώρα… Χέστηκε μετά συγχωρήσεως ο Σωκράτης για τις αρλούμπες που αμολάει καθημερινά ο κουμπαρούλης του και πρώην άντρας της νυν γυναίκας του. Λες και δεν τον ξέρει δηλαδή και περίμενε τον κοριό για να τον μάθει.

Κι έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα πως επρόκειτο περί διαφημίσεως ή δυσφημίσεως (έννοιες που δύσκολα ξεχωρίζουν στην Ελλάδα) της νέας αθλητικής εφημερίδος. Αυτής ντε, που κάθε πρωί εδώ και 3 ημέρες ποζάρει φρέσκια και … σπαρταριστή εις τα περίπτερα …

Ο νεκρός κέρδισε τον πεθαμένο απόψε, ο παλιός πρωταθλητής ξεβρακωμένος κατέληξε 5ος και ο Μανώλης Δράκος μέσα στο παραλήρημα εξαιτίας της στενοχώριας του για την αγαπημένη του ομάδα, σοκαρίστηκε από την εικόνα του σκόρερ Ίσμαελ Μπλάνκο και ζητούσε να αλλάξει το πλάνο. Την ίδια ώρα στην ελεύθερη τηλεόραση είχαμε διαγωνισμό Playmate…

Κι ενώ η αγγλολαγνεία των Ελλήνων εγκύρων αθλητικών συντακτών βρήκε την ευκαιρία να τα χώσει άσχημα στη Μπαρσελόνα, στον Γκουαρντιόλα και σε ό,τι της χαλούσε τη διάθεση εδώ και 19 μήνες, χθες βράδυ, εκεί που έκανα ένα νυσταγμένο ζάπινγκ, έπεσα πάνω σ ένα περίεργο παιχνίδι.

«Ρεντς» λέει, εναντίον «κολτσονέρος», κάτι τέτοιο.

Το παιχνίδι πήγε στη … παράτα όπως θα λεγε και ο τεράστιος Θανάσης Μπέμπης, αλλά δεν είχε μπενάλντυς, όπως θα έλεγε πάλι ο ίδιος.

Διότι οι «κολτσονέρος» κατάφεραν να βάλουν ένα γκολ και να προκριθούν, παρ ότι οι «ρεντς» προηγήθηκαν με 2-0 και έβαλαν φωτιά στο ΚΟΡ.

Ε αυτά είδα, μην περιμένετε και παραπάνω.

Παραπάνω, περίμενα να δω σήμερα σε κανένα σάϊτ, για να μου λυθεί η απορία: τελικά πόσα καρβέλια θέλει ο Μπενίτεθ για να γίνει Κίκε Φλόρες ;;;

Ακόμα περιμένω …

Όταν μια χρονιά τελειώνει με νταμπλ για κάποια ομάδα, εξ ορισμού κρίνεται επιτυχημένη.

Ειδικά αν αυτή η ομάδα έχει να γευτεί τίτλο έξι ολόκληρα χρόνια απ τη προηγούμενη χρονιά που επίσης έκανε νταμπλ.

Και όσο κι αν ο στόχος των ομάδων στο σημερινό ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι της κονόμας και των «επενδυτών» είναι το κέρδος που προκύπτει απ τη συμμετοχή στη πίτα των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, για τον απλό φίλαθλο αυτό που επίσης μετράει είναι να βλέπει καλό ποδόσφαιρο.

Δεν πρόκειται να αρνηθώ ότι με χαροποίησε ιδιαίτερα το φετινό νταμπλ – αλλοίμονο – αλλά από την άλλη η ποιότητα του παρεχόμενου θεάματος με ελάχιστες εξαιρέσεις ήταν πολύ χαμηλή. Αυτό που βλέπαμε ήταν μια εναγώνια προσπάθεια καβατζώματος του αποτελέσματος και όχι η βούληση να παίξουμε μπάλα που θα αρέσει σε μας αλλά – γιατί όχι – και στους αντίπαλους.

Κάποιοι θα πουν ότι ζητάω πολλά. Ότι σ αυτή τη χώρα μάθαμε να μεγιστοποιούμε το ελάχιστο αν πρόκειται για τη πάρτη μας. Ζούμε σ ένα μικρόκοσμο και δεν ενδιαφερόμαστε ούτε να βγούμε έξω απ αυτόν, ούτε φυσικά να τον μεγαλώσουμε έστω στο ελάχιστο.

Φέτος πήγα στο γήπεδο μια φορά όλη κι όλη. Ηταν το παιχνίδι με τον Ηρακλή στο ΟΑΚΑ, παιχνίδι που εξασφαλίστηκε και μαθηματικά ο τίτλος.

Είχα πάρει μαζί μου για πρώτη φορά τα δυό μου πιτσιρίκια που στα 3,5 χρόνια τους έζησαν από κοντά την ατμόσφαιρα ενός ελληνικού γηπέδου. Επειδή φοβήθηκα πως μπορεί να μου κρυώσουν αν καθόμασταν σε πάνω θύρες, πλήρωσα 40 ευρώ για μένα και 40 για τη γυναίκα μου και πήραμε εισιτήρια στην 29.

Καθήσαμε χαμηλά, πίσω απ τους πάγκους και σχεδόν δεν είδαμε τίποτα. Τα πιτσιρίκια χάζεψαν με το πέταλο και τα βεγγαλικά, πανηγύρισαν το πανέμορφο γκολ του Νίνη και αυτό ήταν όλο.

Λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα, στο Γκιουζέπε Μεάτσα του Μιλάνο, η Ιντερ υποδεχόταν την Μπαρσελόνα στα ημιτελικά του Champions League. Η τιμή του εισιτηρίου για μια συνάντηση στην οποία συμμετείχαν μερικοί απ τους καλύτερους παίκτες στο κόσμο ήταν στα 22 ευρώ!

Στην Ελλάδα λοιπόν το ποδόσφαιρο είναι αναίτια ακριβό. Οι ποδοσφαιριστές ελάχιστα σέβονται το φίλαθλο που πληρώνει εισιτήριο για να δει ένα παιχνίδι. Ο καθαρός χρόνος παιχνιδιού μπορεί άνετα να συγκριθεί στα περισσότερα παιχνίδια με το … πρώτο τέταρτο ενός μέσου αγγλικού αγώνα.

Τα ΜΜΕ είναι έτοιμα να προσφέρουν συγχωροχάρτι: κατέβασε ταχύτητα σκεπτόμενος τη δύσκολη συνέχεια, η κούραση τέτοια εποχή είναι λογικό να υπάρχει, έριξε ρυθμό για να ελέγξει καλύτερα το παιχνίδι, μπούρδες, μπούρδες, μπούρδες που συμβάλουν κι αυτές στο να μένει το ποδόσφαιρό μας εκεί που είναι. Να μην πάει ρούπι παραπάνω.

Εβλεπα πριν από λίγο τις βραβεύσεις της NOVA για το πρωτάθλημα. MVP του πρωταθλήματος βγήκε ο πρώτος σκόρερ του. Άλλο ένα δείγμα της αμπαλοσύνης που μας διακατέχει και της πεποίθησης ότι όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος.

Κερδίζεις; Είσαι καλός. Χάνεις; Είσαι για τον Καιάδα! Δεν μας ενδιαφέρει ούτε πώς κερδίζεις ούτε πώς χάνεις.

Μια χρονιά λοιπόν έφτασε στο τέλος της για την ομάδα μου. Μια χρονιά στην οποία καλό ποδόσφαιρο απ τον Παναθηναϊκό είδα μόνο στην Ευρώπη. Θα έχω να θυμάμαι τα δύο παιχνίδια με τη Ρόμα, ακόμα και αυτό το ατυχές με τη Γαλατά Σεράϊ στο ΟΑΚΑ.

Ηταν παιχνίδια τα οποία μου απέδειξαν πως η ομάδα μου στις εγχώριες διοργανώσεις με κοροϊδεύει. Για να πω μια άποψη που έχει καταντήσει πλέον … μόδα «στην Ελλάδα τόσο χρειάζεται να παίζεις για να τα πάρεις όλα».

Η ευχή μου λοιπόν για του χρόνου είναι να δω περισσότερα … ευρωπαϊκά παιχνίδια του Παναθηναϊκού στις εγχώριες διοργανώσεις.

Ξέρω πως για να συμβεί αυτό θα πρέπει να είναι πιο ανταγωνιστικοί και οι αντίπαλοι.

Αλλά και αυτό αποτελεί μια καλή δικαιολογία.

Αν μπορείς να κερδίσεις τα μισά παιχνίδια του πρωταθλήματος με 3 και 4 γκολ διαφορά, γιατί δεν το κάνεις;

Βαριέσαι ή φοβάσαι πως θα … σκίσεις κανένα καλσόν;

Σε κάθε περίπτωση ό,τι απ τα παραπάνω κι αν συμβαίνει, μάθε πρώτα να τιμάς αυτόν που πληρώνει για να σε δει . Θα έχεις κάνει ένα αποφασιστικό βήμα για να καλυτερέψεις ελάχιστα ένα υπερτιμημένο προϊόν σε μια περίοδο που ο κόσμος δύσκολα τα φέρνει βόλτα.

Το ζητούμενο για μένα είναι να μας δίνετε μερικά ακόμα χαμόγελα ποδοσφαιρικής πληρότητας κάθε βδομάδα.

Ανεξαρτήτως τίτλων …

Η αγωνιστική περίοδος φτάνει στο τέλος της – ομιλώ εγχωρίως – τα play offs και ο τελικός κυπέλλου μας έμειναν μόνο, οπερ σημαίνει πως έχουμε ήδη εισέλθει σε μια … εν δυνάμει μεταγραφική περίοδο που θα μας απασχολήσει επί μακρόν.

Τα πρώτα ονόματα έκαναν ήδη την εμφάνισή τους και σίγουρα η συνέχεια θα είναι πολύ … καλύτερη και «αρβυλότερη».

Αν κάτι φαίνεται πως θα κυριαρχήσει και θα φορεθεί πολύ φέτος, είναι οι κολλητοί μεγάλων παικτών που παίζουν στην Ελλάδα και που άλλο καημό δεν έχουν απ το να ψήνουν τους επιστήθιους φίλους τους να έρθουν στην Ελλάδα και στις ομαδάρες μας.

Ξεροσταλιάζει φίλοι μου πάνω απ τη τηλέφωνο ο Ζιλμπέρτο Σίλβα, προκειμένου να πείσει τον Ροναλντίνιο να εγκατασταθεί μόνιμα στη Μύκονο και να πετάγεται με το ελικοπτεράκι του στην Παιανία.

Καλά ο Λέτο κι ο Γκαλέτι, δεν το συζητάω, δεν αφήνουν το Σκόκο να κοιμηθεί το βράδυ. Μόνο στο ίδιο κρεβάτι δεν αράζουν και οι 3 για να μην παρεξηγηθούν. Και δώστου αγκαλιές και σε μας να έρθεις για να πάρεις κούπες και να παίξεις Τσου Λου, όχι σ έμάς που φέτος απλά κάναμε ένα διάλλειμα και θα επανέλθουμε δριμύτεροι, ούτε στην τουαλέτα δεν αφήνουν τον θλιμένο σκόρερ να πάει μόνος του.

Μετά από τέτοια πλύση εγκεφάλου πού να βρει πρόσφορο έδαφος και ο φουκαράς ο Αδαμίδης ; Ψάχνει να βρει κι αυτός κανένα Αργεντίνο και πέφτει πάνω στον Αρτσε που τον έδιωξε απ την προπόνηση ο Ντούσαν γιατί είχε κομάρες.

Μετά είναι ο Σισέ που απ ότι φαίνεται φαγώθηκε να παίξει με την Εθνική Γαλλίας για να ψήσει όλους τους πρωτοκλασάτους τρικολόρ να έρθουν στην Πανάθα.

Και Γκογού και Μπουμσόγκ και Γκαλάς ψήνει καθημερινά ο Τσιβρίλαρος, ενώ δεν διστάζει να ρίξει και κανένα δίχτυ μέσω μέσεντζερ και στον Ζιουλί. Ετσι που το πάει ούτε το νέο μέλος της οικογένειας δεν θα προλαβαίνει να χαρεί και τη βλέπω την ξυνομούρα να ξεσκατίζει και να ζεσταίνει γάλατα όλη μέρα, διότι τι να σου κάνουν και τα 4 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, ούτε ένα τζοκεράκι σε εικοσαπλό τζακ πότ δεν πιάνουν.

Στην ΑΕΚ τα λεφτά δεν είναι πολλά (γιά να μη πούμε πως δεν είναι καθόλου), οπότε το ενδιαφέρον στρέφεται μοιραία σε ακριτικές σκανδιναβικές περιοχές, ενώ δεν ξέρω αν υπάρχει και πιγκουίνος – συνεργάτης – κατάσκοπος – σκάουτερ του Γκρέταρσον στη Γροιλανδία. Οι κολλητοί του Ισλανδού βεβαίως δεν είναι γνωστά ονόματα, αλλά σίγουρα θα είναι πολυσύλλαβα.

Στον ΠΑΟΚ περισσεύει το πορτογαλικό στοιχείο. Προς Θεού δεν εννοώ πως περισσευέι ο Βιερίνια! Με Σέρχιο και Σάντος είναι λογικό αυτό το καλοκαίρι να ακούσουμε ξανά σενάρια για τον Νούνουυυυυ (μεγάλη μου συμπάθεια) και άλλους αστέρες του πρόσφατου παρελθόντος μηδέ του Φίγκουυυυυ (άλλη μου μεγάλη συμπάθεια) εξαιρουμένου.

Στον Αρη το … βάμος έχει καθιερωθεί, άρα έξις δευτέρα φύσις. Η Μπόκα και η Ρίβερ παραπέουν, κατά συνέπεια μη δούμε τίποτις Γκαγιάρδους και Παλέρμους και άλλους παιδικούς ήρωες του Elaith στην Παπαναστασίου και βουλιάξουν τα τσιμέντα στο αεροδρόμιο. Τι διάολο; Δεν έχει κολλητούς ο Μασούτης, ο Αράνος kai o Εκτορας;

Για τους υπόλοιπους έχει ο Θεός.

Ούτε αυτούς θα τους αφήσει παραπονεμένους η γάτα και τα λοιπά ζωντανά των ΜΜΕ.

Καλό καλοκαίρι!

Οταν γκρινιάζεις γιατί φέτος βλέπεις τους αγώνες της Μπάρσα γιά την Primera απ την λιλιπούτεια οθονίτσα του bwin έρχεται η τηλεόραση του ΣΚΑΪ να σε κάνει να βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή που δεν προτίμησες να ακούσεις τον αγώνα απ το … Radio Catalunya παρά ν αφήσεις τα νεύρα σου απροστάτευτα στις διαθέσεις των περιγραφέων του σταθμού.

Μέσα σε μιάμιση ώρα μάθαμε:

- Πως το μαρκάρισμα του Αλμπιόλ στο Μέσσι μπορεί να είναι πέναλτυ αλλά ο Μεχούτο ήταν κοντά και ο βοηθός είχε καλό οπτικό πεδίο

- Πως ο Τσάβι «γκρινιάζει» όχι γιατί στην συγκεκριμένη φάση ο Τσάμπι Αλόνσο έπρεπε να πάρει δεύτερη κίτρινη κάρτα αφού μπλόκαρε τη μπάλα σαν τερματοφύλακας, όπως πριν λίγο είχε πάρει κίτρινη γιά χέρι ο Μέσσι, αλλά γιατί διαμαρτυρήθηκε γιά μιά άλλη φάση που έγινε πιό πριν και γιά την οποία φυσικά αν διαμαρτυρόταν την ώρα που αυτοί νόμιζαν πως γι αυτό διαμαρτυρόταν (ουφ) θα είχε άδικο

- Πως η Μαδρίτη έχει επιβάλει το ρυθμό της χωρίς όμως να έχει κάνει και τίποτα στο παιχνίδι

- Πως επειδή ακριβώς δύο λεπτά αφού είπαμε αυτή την … πιπεριά ο Μέσσι έβαλε γκολ, αμέσως μετά αναφέραμε πως γι αυτό είναι μεγάλη ομάδα η Μπάρσα, γιατί της δόθηκε μιά ευκαιρία και την αξιοποίησε

- Πως η Μπάρσα δεν διαχειρίζεται καλά τα παιχνίδια στα οποία προηγείται με 0-2 αφού την ισοφάρισε η Αρσεναλ στο Λονδίνο.

- Πως ο Σέρχιο Ράμος πήγαινε γιά τη μπάλα, αλλά επειδή ο Μέσσι είναι λίγο στρογγυλός τον μπέρδεψε με μπάλα και είπε να του χώσει μιά κλωτσιά πάνω στη … βαλβίδα

- Πως αν και είμαστε στο 87ο λεπτό με το σκορ στο 0-2 τίποτα δεν έχει κριθεί αφού η Μαδρίτη είναι η ομάδα των μεγάλων ανατροπών

- Πως η Μαδρίτη είναι άτυχη επειδή θα κυρηχθεί αυτή την εβδομάδα η απεργία των ποδοσφαιριστών, ενώ αν κυρησόταν την προηγούμενη θα είχε περισσότερο χρόνο να προετοιμαστεί (το ότι η Μπάρσα έπαιζε την Τρίτη Champions League, ενώ η Μαδρίτη γευμάτιζε, προφανώς δεν μας ενδιαφέρει)

- Πως με το ρολόϊ να δείχνει το 91.50» και τον Μπενζεμά να στέλνει μιά κεφαλιά μόλις άουτ μόλις τότε το παιχνίδι κρίθηκε οριστικά

Μετά απ όλα τα παραπάνω δηλώνω υπεύθυνα πως δεν πρόκειται να ξαναπαρακολουθήσω αγώνα της Μπάρσα απ τον ΣΚΑΪ.

Θα επιστρέψω στην μικροσκοπική οθόνη της bwin, θα προμηθευτώ κανένα μεγενθυτικό φακό, αλλά τουλάχιστον θα έχω γλυτώσει απ τα Artan και τα Valium

Εν των μεταξύ από χθες έχω ξεκινήσει … εντατική θεραπεία αποβολής της ΣΚΑΪώδους ακτινοβολίας, παρακολουθώντας το παρακάτω βίντεο δύο φορές την ημέρα προ και μετά του φαγητού.

Ευλογημένο youtube …

Η Θεσσαλονίκη ζει στον ρυθμό του ντέρμπυ. Όλοι ζουν για το σημερινό ματς Άρης-ΠΑΟΚ και όπως λένε και στο χωριό μου «you can cut the atmosphere with a knife». To σημαντικότερο τοπικό ντέρμπυ εδώ και πολλά χρόνια (πλην των τελικών κυπέλλου) μια που κρίνονται πολλά για τις δυο ομάδες (κυρίως για τον  ΠΑΟΚ). Όλες οι εφημερίδες ασχολούνται με τον αγώνα.

Όλες; ΟΧΙ ! Μια εφημερίδα ανυπόταχτων δημοσιογράφων αντιστέκεται ακόμη και θα αντιστέκεται για πάντα στο δημοσιογραφικό κατεστημένο.

Εντάξει, με ηρεμία βαδίζουν… Τι άλλο θέλετε να μάθετε πια…

Συνέχεια από εδώ… Χρειάστηκαν χρόνια, μια οικονομική κρίση, αυστηρά οικονομικά μέτρα, μια απεργιακή κινητοποίηση και ένας Άγγλος σπίκερ για να ακούσουμε στην τηλεόραση αυτό που έχουμε πει πολλές φορές είτε στο γήπεδο, είτε βλέποντας τον αγώνα στην τηλεόραση.

«Karagounis should keep his mouth shut…»

Η αλήθεια είναι πως όταν αποθήκευσα το εν λόγω κείμενο στον υπολογιστή μου, ούτε κι εγώ δεν περίμενα πως θα το χρησιμοποιούσα τόσο γρήγορα.

Η σημερινή βραδιά αποτελεί ένα ηχηρό χαστούκι σε όλους αυτούς που αγνόησαν την κλασσική ελληνική παροιμία: ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε.

Τελικά η απόσταση που έχει να διανύσει μιά ομάδα που εδώ και χρόνια δεν μπορεί να προκριθεί στους 8 απ το να ισοπεδώσει όλη την Ευρώπη είναι μεγάλη.

Εστω κι αν κέρδισε με επική ανατροπή την Σεβίλη στην έδρα της.

Ρεάλ Μαδρίτης και «λευκοί» κονδυλοφόροι: ο συρφετός της ήσσονος προσπαθείας

Εφτασε λοιπόν η αποφράς εκείνη ημέρα κατά την οποία εις το πρωτοσέλιδο του Πρωταθλητού δεν θα είναι πρώτο θέμα ο Ολυμπιακός.

Οι ουρανοί σχίζονται και η δευτέρα παρουσία πλησιάζει.

Αλαλα τα χείλη των ασεβών …