Ο Γουέιν Ρούνει κοιτάει με λάγνο ύφος το πολυπόθητο τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου (για χάρη της Κόκα Κόλα και όχι της Πέπσι αυτή τη φορά) και εμείς αναρωτιόμαστε πού σταματάει, όταν ξεκινάει να ξυρίζεται…

(Μπλα-μπλα-μπλα-μπλα…
Blah-blah-blah-blah.)

Αφήστε μας, τουλάχιστον, να απολαύσουμε το όπιο μας ανενόχλητοι…

Πολλές φορές λέμε για τους οπαδούς που γκρινιάζουν και θέλουν να περνάει ο λόγος τους σε διάφορες αποφάσεις. Δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο και δεν είναι μόνο οι ελληνικές διοικήσεις που φαίνεται να κάνουν τραγικές επιλογές. Στην πολύ πιο οργανωμένη Ολλανδία το πρωτάθλημα παίζεται μεταξύ της PSV, της Τβέντε και του Άγιαξ. Η διοίκηση της Αϊντχόβεν αποφάσισε να πουλήσει τον Λάζοβιτς στη Ζενίτ, όπου ο Λάζοβιτς θα παίρνει κοντά στα 2 εκατομμύρια Ευρώ καθαρά (!!), και όπως κάθε σοβαρή διοίκηση που σέβεται τον εαυτό της θα έκανε, έψαξε για αντικαταστάτη εκεί μπροστά και δεξιά.

Μόνο που η επιλογή της διοίκησης ήταν τελικά ο Φαν ντερ Μέιντε. Και αν σας θυμίζει κάτι αυτό το όνομα, o Άντι ήταν κάποτε από τα πιο καυτά ονόματα στην ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική αγορά. Τόσο που η Ίντερ, ομάδα που δεν φημίζεται για την ικανότητά της να μην σκορπάει σε παλτά τα χρήματά της, τον αγόρασε. Και αργότερα τον αγόρασε και η Έβερτον. Σε καμία από τις δύο δεν έπιασε, στη δε Έβερτον οι εμφανίσεις του ήταν τόσο σπάνιες που λέγεται ότι τα εισιτήρια από τους αγώνες που έπαιξε ήταν συλλεκτικά.

Αλλά δεν είναι μόνο το γεγονός ότι έχει παίξει σε περίπου 10 ματς τα τελευταία 3 χρόνια (!!) ο αγαπημένος μας Άντι. Ούτε που μοιάζει σαν Ολλανδός Αντριάνο (σαν ολλανδικό γιουβαρλάκι δηλαδή) με καμιά 20αριά παραπανίσια κιλά:

Ο Άντι είναι προϊόν του μεγάλου σχολείου (και ενίοτε βιομηχανίας) που λέγεται Άγιαξ και δηλωμένος οπαδός της ομάδας του Άμστερνταμ. Μάλιστα σε μια από τις γάμπες του υπάρχει και το τατουάζ της αγαπημένης του ομάδας. Δεν είναι λοιπόν η πλήρης αγωνιστική αποχή, δεν είναι τα παραπάνω κιλά, είναι η συμπάθειά του στον Άγιαξ που έφερε την οργή των οπαδών της Αϊντχόβεν (σαν να λέμε βγήκαν οι αγρότες με τα τρακτέρ) που εξεδήλωσαν τη δυσαρέσκειά τους με πανό και υποσχέθηκαν να πληρώσουν αυτοί τα χρήματα για να αλλάξει τατουάζ ο Άντι…

Μέχρι ο Άντι να σημειώσει το νικητήριο γκολ στο ντέρμπυ που θα γίνει στο Άμστερνταμ, εμείς να είμαστε καλά…

Η αλήθεια είναι, ότι μετά το χαλαρό παιχνίδι του Σαββάτου έβγαλα ένα συμπέρασμα. Ο Φερνάντο Σάντος αρχίζει να νιώθει επιτέλους ΠΑΟΚ. Και δεν εννοώ ότι τον νιώθει έτσι όπως τον νιώθει ο κόσμος στις κερκίδες, αλλά έτσι όπως ο κόσμος στις κερκίδες θέλει να νιώθει ο προπονητής του ΠΑΟΚ, τον ΠΑΟΚ! Μπερδευτήκατε; Με μια δεύτερη ανάγνωση θα βγει νόημα! Ο προπονητής του ΠΑΟΚ λοιπόν, πρέπει να είναι ζοχαδιασμένος και με προσδοκίες χωρίς ταβάνι. Η επική αντίδρασή του ζοχάδα Σάντος προς τον κάμεραμαν μετά το δεύτερο γκολ του στυλ, «πάρε την κάμερα σου και φύγε από δω», προϊόν της ξενέρας του για την εικόνα της ομάδας μέχρι εκείνο το σημείο αλλά και η δήλωσή του στο τέλος ενός παιχνιδιού που η ομάδα του κέρδισε 3-0: «Πιθανόν η χειρότερη εμφάνιση του ΠΑΟΚ φέτος», αποδεικνύουν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να μείνει στον ΠΑΟΚ μέχρι το 2012 ή πιο σύντομα, μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Και τώρα ο Άρης στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης. Άκουσα από φίλο του Άρη ότι ο μοναδικός στόχος του ΠΑΟΚ σε αυτό το παιχνίδι θα είναι να αφήσει τον Άρη εκτός των Play Off. Ας είναι έτσι λοιπόν. Ας κατέβει ο ΠΑΟΚ την Κυριακή στο γήπεδο του Άρη, για να πληγώσει τις ελπίδες του Άρη για είσοδο στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος… Και αν τελικά στο τέλος προκύψει και κανά πρωτάθλημα… καλοδεχούμενο θα είναι! Φτάνει ο Άρης να μην καταφέρει… να τερματίσει πέμπτος.

Θαυμαστός ο κόσμος της οπαδικής «λογικής»!

Κανάλι 13:

Κανάλι 4:

Κανάλι 13: Ο Ρονάλντο να βρίσκει με ασίστ-τακουνάκι ανάμεσα απ’ όλη την άμυνα της Λιόν τον Ιγκουαίν. Κανάλι 4: Ο Ροναλντίνιο - ο μεγαλύτερος βιρτουόζος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε η προηγούμενη δεκαετία – σε συνεχόμενες πικρές ‘παραστάσεις’ στα πρώτα λεπτά του αγώνα. Κανάλι 13: Ο Τουλαλάν να ‘καταπίνει’ τις επιθέσεις της πιο ακριβής μεσοεπιθετικής γραμμής της καπιταλιστικής ιστορίας. Κανάλι 4: Ο αμυντικός Τιάγκο Σίλβα να διασχίζει το μισό γήπεδο με την μπάλα και να βγάζει, εν κινήσει, κάθετη μπαλιά-’τρύπα’, που θα ζήλευε κάθε παλιό,  στατικό, κλασσικό 10αρι στον Αντονίνι. Κανάλι 13: Ο Κασίγιας και ο Λορίς να βγάζουν, σχεδόν, ότι πάει προς την εστία. Κανάλι 4: Ο Ρούνει να διδάσκει «Αποτελεσματικότητα στο Σύγχρονο Ποδόσφαιρο» σε εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς να χρειαστεί να πει ούτε μια λέξη. Κανάλι 13: Ο Μακούν να σημαδεύει το ‘Γάμα’ της εστίας με ασύλληπτο (για το σώμα του Κασίγιας) σουτ. Κανάλι 4: Ο ηλικιωμένος Ζέεντορφ να ξαναβάζει την Μίλαν στο παιχνίδι με ασύλληπτο (για το μυαλό του Φαν Ντερ Σάαρ) τακουνάκι.

Κανάλι 13:

Κανάλι 4:

(Ανώνυμε επιστήμονα που ανακάλυψες το τηλεκοντρόλ και μας γλίτωσες από αμέτρητη σωματική και ψυχολογική κούραση κάνοντας το ζάπινγκ εύκολο και απλό, σ’ ευχαριστούμε από τα βάθη της ποδοσφαιρικής μας καρδιάς)

WAGs

Βαμμένες γυμνές.

Επειδή ξέρω ότι δεν έχει νόημα να συνεχίσω να γράφω, ένα δωράκι από το Sombrero στους αναγνώστες του!

ΥΓ. Στην φώτο είναι το λινκ…

Την ίδια ώρα που σε επιλεγμένες pub, στο Λονδίνο, οι φίλαθλοι παρακολουθούσαν το παιχνίδι Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε ειδική προβολή 3D, η οποία έκανε τον 71χρονο Λονδρέζο David Wubelski να δηλώσει «παρακολουθώ την Άρσεναλ 60 χρόνια τώρα, πήγα και σε ματς μόλις πριν τέσσερις εβδομάδες κι όμως αυτό είναι καλύτερο»…

…στο Κάιρο εκατοντάδες άνθρωποι στηνόταν μπροστά σε αυτοσχέδιες κατασκευές στα πεζοδρόμια ή – κυρίως – μπροστά σε βιτρίνες καταστημάτων ηλεκτρονικών συσκευών για να παρακολουθήσουν την προσεδάφιση στην Σελήνη του Απόλλων 11 τον τελικό του Κυπέλλου Εθνών της Αφρικής, ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Γκάνα.

«We have just one world but we live in different ones» που θα σχολίαζαν και οι Dire Straits.

H φωτογραφία είναι από εδώ

Τρεις από τις εντυπωσιακότερες στιγμές στην ποδοσφαιρική ζωή:

Η Προσπάθεια πριν…

και

…η Απόγνωση μετά.

(30/1 – H Τότεναμ δέχεται το γκολ της ισοφάρισης από την Μπέρμιγχαμ στο τελευταίο λεπτό του αγώνα)

Παρακολουθώ την ποδοσφαιρική gallery που έχει η Yahoo εδώ και πάρα πολύ καιρό. Είναι με διαφορά η πληρέστερη και καλύτερα ενημερωμένη σελίδα, όσον αφορά τις ποδοσφαιρικές φωτογραφίες απ’ όλο τον κόσμο. Σ’ όλο αυτό το διάστημα το Ελληνικό πρωτάθλημα έχει φιγουράρει στις φωτογραφίες της, απειροελάχιστες φορές σε βαθμό που μπορώ να τις μετρήσω στο ένα χέρι. Από την στιγμή που ο Άρης ανακοίνωσε την απόκτηση των δυο Αμερικάνων όμως, τον Έντι Τζόνσον και τον Φρέντι Αντου, πιο συχνά συναντάω εκεί πέρα το σήμα της ομάδας, παρά στα Ελληνικά αθλητικά portals! «Ο Άντου στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης», «Ο Τζόνσον στην πρώτη του προπόνηση με τα κίτρινα», «Ο Άντου παρουσιάζεται από τον Άρη» είναι μερικά απ’τα παραδείγματα που δείχνουν ότι σε κάποιες περιπτώσεις προβολής και διαφήμισης όλοι οι ποδοσφαιριστές είναι ίσοι, απλά κάποιοι ποδοσφαιριστές (συγκεκριμένης εθνικότητας) είναι πιο ίσοι από τους άλλους.

Οι δυο Αμερικάνοι μπορεί να μην αποτελούν πλέον τα πρώτα βιολιά στην εθνική ομάδα των Η.Π.Α. αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν χρειάζεται διάρκεια στην απόδοση σου για να κρατήσεις ένα καλό εμπορικό όνομα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αν έχεις κάνει καλή δουλειά στην αρχή. Αυτό επιβεβαιώνεται εύκολα και από μια ματιά στην σελίδα του «νέου Πελέ» – όπως ήταν το παρατσούκλι του Αντου πριν μερικά χρόνια, όταν θεωρούταν το μεγαλύτερο ανερχόμενο ταλέντο της χώρας – στο twitter. Εκεί όπου περισσότεροι από 333 χιλιάδες άνθρωποι (τους οποίους αν έψηνε ο Φρέντι να αγοράσουν από μια μπλούζα της ομάδας, θα λυνόταν το οικονομικό πρόβλημα του Άρη για τα επόμενα 2-3 χρόνια τουλάχιστον!) ‘ακολουθούν’ τον πιτσιρικά μαθαίνοντας τα νέα του, όπως το πότε πέφτει για ύπνο, τι τρώει ή πόσο κουρασμένος είναι, ουσιώδεις δηλαδή λεπτομέρειες που κάνουν την ζωή ενός ποδοσφαιρόφιλου στην Μινεσότα ή το Ντάλας, πιο γεμάτη.

Γνωρίζοντας πάντως την Ελληνική ιδιοσυγκρασία και τις ντόπιες οπαδικές συνήθειες, δεν αργεί η μαγική εκείνη γηπεδική στιγμή που μετά από μια λάθος πάσα του Αντου, μόρτης μεσήλικας θα σηκωθεί από την θέση του και θα του φωνάξει: «Άει σιχτίρ, παράτα επιτέλους τα σουξου-μουξου στον Τουίτι και παίξε λίγη μπάλα»!

- Γιατί ο Κριστιάνο έχει κέφια παιδί μου

Η IASN (που ομολογώ ότι αγνοούσα την ύπαρξη της και αποτελεί το Διεθνή Σύλλογο Αθλητικών Εφημερίδων με ιδρυτές την Γκαζέτα, την Εκίπ, την Ελ Μούντο Ντεπορτίβο, την Μάρκα, την Ολέ και την Λάνσε) διοργανώνει μια ψηφοφορία για την καλύτερη αθλητική φωτογραφία της χρονιάς που μας πέρασε. Ανάμεσα στις 12 υποψήφιες υπάρχουν 7 ποδοσφαιρικές (αν και κατά την ταπεινή μου άποψη η καλύτερη είναι μια φωτογραφία τέννις από την Εκίπ) από σπουδαία ή λιγότερα σπουδαία γεγονότα. Αν και πιστεύω ότι κατά τη διάρκεια της σεζόν έχουν υπάρξει πολύ καλύτερες φωτογραφίες από μερικές που επιλέχθηκαν (και πολλές μπορείτε να τις δείτε εδώ) όπως τη gay-friendly ημίγυμνη φωτό του Ρονάλντο του γλίτσα, δεν χάθηκε ο κόσμος αν τις βάλουμε.

Κάποιες άλλωστε τις έχουμε βάλει και στο παρελθόν, έστω και από άλλη οπτική γωνία, ενώ και κάποια από τα… καυτά γεγονότα ή δακρύβρεχτα τα έχουμε σχολιάσει:

Όπως θα έχετε ήδη συνειδητοποίησει, σε λίγες μέρες μαζί με το 2009 μας αποχαιρετάει και η δεκαετία, η πρώτη ουσιαστικά από την μέρα που, ανέκαθεν γνωρίζαμε, ότι ο κόσμος θα καταστρεφόταν ή ο Υ2Κ θα τα έκανε όλα ..μαντάρα και δεν θα μπορούσαμε να δούμε την κόκκινη γραμμή που μας δείχνει αν ο Κόκε την στιγμή που παίρνει την μπάλα είναι σε θέση οφσάιτ.

Στα γραφεία του sombrero, πιστοί στην μόδα των ημερών, ‘έπεσε’ η ιδέα να κάνουμε μια λίστα με τις δέκα καλύτερες ομάδες που εμφανίστηκαν στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο την δεκαετία αυτή. Η υλοποίηση της δεν προχώρησε λόγω έλλειψης χρόνου – αν προλαβαίναμε να κάνουμε πράξη όλες τις ιδέες που έχουμε, δεν θα ήμασταν το sombrero, αλλά το New Yorker του ποδοσφαίρου – κι έτσι χάθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε, μέσω της Ρεάλ του 2002, τον καλύτερο επίλογο καριέρας στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Σε αντίθεση μ’ εμάς όμως, το Big Picture έκατσε και επέλεξε τις 50 πιο σημαντικές φωτογραφίες της δεκαετίας και ανάμεσα σε πολέμους, καταστροφές, βανδαλισμούς,  καταποντισμούς, τον Μπους, πόνο και ατέλειωτη φρίκη, τοποθέτησε και την παρακάτω φωτογραφία:

Μουντιάλ 2006. Ο Ζινεντίν Ζιντάν, μεταμορφωμένος, έχει οδηγήσει την εθνική Γαλλίας στον τελικό της διοργάνωσης, το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του όπως έχει ήδη ανακοινώσει. Είναι 34 και έμπειρος πλέον, αλλά για τον Ζιντάν αυτό δεν είναι ένα επίθετο που κληρονομείς με το πέρασμα των χρόνων, όπως στους περισσότερους. Ήταν ‘έμπειρος’ από τα 24 του ήδη – και δεν φταίει η συνοδευτική χαρακτηριστική καραφλίτσα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, γι’αυτό το συμπέρασμα. Ήταν ώριμος σε κάθε πάσα, σε κάθε μαεστρικό κοντρόλ στον αέρα, σε κάθε τρίπλα, σε κάθε του επαφή με την μπάλα. Το έβλεπες στο διαπεραστικό βλέμμα του, το καταλάβαινες στον τρόπο που χειριζόταν την μπάλα ανεξαρτήτως σημασίας αγώνα ή ποδοσφαιρικής δυσκολίας της κάθε στιγμής.

Στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα, αψηφώντας την σπουδαιότητα της στιγμής και το γεγονός ότι έχει απέναντι του έναν απ’ τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο, εκτελεί το πιο τέλειο ‘πέναλτι Πανένκα‘ που έχουμε δει ποτέ. Τόσο τέλειο που αγγίζει τα όρια της αποτυχίας – χτυπώντας στο οριζόντιο δοκάρι και λίγα εκατοστά μέσα απ’ την γραμμή – αλλά δεν τα ξεπερνάει.

Το παιχνίδι πάει στην παράταση και στο 110ο λεπτό ο Ματεράτσι τον προσβάλλει λεκτικά, σε βαθμό που κανένας ξένος παρατηρητής δεν μπορεί να κρίνει. Ο Ζιντάν ‘απαγορεύεται’ να αντιδράσει. Είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, πάνω στην Ύπαρξη του στηρίζονται εκατομμύρια ευρώ χορηγών και διαφημιστών, εκπροσωπεί έμμεσα ένα ολόκληρο έθνος, το τελευταίο του παιχνίδι οφείλει να είναι πανηγυρικό, η Εικόνα του δεν πρέπει να έχει κι άλλα ‘στίγματα’, μετά από τις διάφορες κόκκινες που έχει συλλέξει στην καριέρα του.  Τρίχες! Ο Ζιζού παίρνει φόρα και κουτουλάει τον Ιταλό στο στήθος. Απαγκιστρωμένος από τα ‘πρέπει’ της φήμης του, σαν μερικούς άλλους, ενεργεί στιγμιαία και αυθεντικά – λανθασμένα μεν, αλλά αυθεντικά.

Ο διαιτητής τον αποβάλλει, η Γαλλία χάνει τον τελικό δέκα λεπτά αργότερα στα πέναλτι, ο Ζιζού δεν ξαναπαίζει μπάλα ποτέ. Σωστή ή λάθος – ανάλογα με την φιλοσοφία του θεατή – η κουτουλιά του στιγμάτισε την δεκαετία. Ο ίδιος είχε στιγματίσει θετικά, προ πολλού, το ίδιο  το ποδόσφαιρο.

Βρείτε το σωστό:

• (α) Ο Σισέ σουτάρει την μπάλα σε διπλό προπόνησης του Παναθηναϊκού σε κάποιο χωράφι της Παιανίας.
• (β) Ο Σισέ τελειοποίησε την Χρονομηχανή που προσπαθεί τόσα χρόνια να φτιάξει ο Γκούμας για να επιστρέψει στο ματς της Ριζούπολης και συμμετέχει σε αγώνα Προοδευτικής – Παναθηναϊκού, στο ιστορικό γήπεδο του Κορυδαλλού.
• (γ) Ο Σισέ, το 2009, σε αγώνα Ευρωπαϊκής διοργάνωσης, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, το μεγαλύτερο και πιο γνωστό της χώρας.

Η πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής, η Εστουδιάντες από την Λα Πλάτα ξεπέρασε το εμπόδιο τον Πόχανγκ Στίλερς και έφτασε στον τελικό του παγκόσμιου κυπέλλου συλλόγων. Εκεί θα περιμένει λογικά την Μπαρσελόνα, εκτός αν γίνει κάποια έκπληξη. Τα δυο γκολ του Μπενίτες (το ένα χειρότερο από το άλλο) ήταν αρκετά για την ομάδα του Βερόν, την ίδια στιγμή που οι Γιονγκ, Σουνγκ και Γουόν έβλεπαν την κόκκινη κάρτα για να αφήσουν την ομάδα τους με 8. Το να καταφέρει μια ομάδα να μείνει με 8 απέναντι στους γνωστούς μαχαιροβγάλτες της Εστουδιάντες είναι σίγουρα μεγάλο κατόρθωμα. Οι Νοτιοκορεάτες θα μείνουν στην ιστορία του θεσμού… Η μείωση του σκορ σε 2-1 δεν πτόησε τους περίπου 5.000 «πίντσας» που ταξίδεψαν στο Αμπού Ντάμπι και φόρεσαν τοπικές ενδυμασίες.