Με 11,037,593 κατοίκους, το Σαο Πάολο είναι η μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας, η μεγαλύτερη πόλη του νότιου ημισφαιρίου και η 7η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο. Στο παρακάτω βίντεο ένας τύπος με μια κάμερα κι ένα μηχανάκι, σαν άλλος Νάνι Μορέτι, σου δείχνει στα γρήγορα την πόλη:

* Μικρή λεπτομέρεια: Από το βίντεο απουσιάζουν 11,037,581 άνθρωποι οι οποίοι εκείνη την ώρα παρακολουθούσαν τον προημιτελικό του Μουντιάλ ανάμεσα στην Βραζιλία και την Ολλανδία.

(Αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι Vol 1: Η φωτογραφική εκδοχή)

Ψάχνοντας για φωτογραφίες από το Μουντιάλ καταλήγεις στο συμπέρασμα πως η Αργεντινή επέλεξε να εκπροσωπηθεί στην Νότια Αφρική μόνο από τον Μέσσι, με απώτερο στόχο να περάσει όποιον βρει μπροστά του μέχρι την πολυπόθητη κούπα που 24 χρόνια περιμένει καρτερικά το Μπουένος Άιρες. Ο Λιονέλ δεν τα κατάφερε, καθώς οι αντίπαλοι παρά-ήταν πολλοί, η ομάδα του Μαραντόνα διασύρθηκε από τους Γερμανούς και μια ατέλειωτη συζήτηση ξεκίνησε για άλλη μια φορά, για το κατά πόσο το νέο 10αρι της εθνικής είναι τόσο καλό όσο εκείνο το 10αρι που προσπερνούσε Άγγλους με την ίδια άνεση που ο νεοέλληνας προσπερνάει αυτοκίνητα σ’ έναν γεμάτο περιφερειακό.

Παρά το γεγονός ότι συμμετείχε στα περισσότερα γκολ της ομάδας του, η πιο αντιπροσωπευτική στιγμή αυτής της διοργάνωσης για τον Μέσσι παραμένει, στο μυαλό μου, μια τυχαία φάση από το πρώτο ημίχρονο του αγώνα με το Μεξικό (την οποία ως τότε είχαμε δει αρκετές φορές και στα προηγούμενα παιχνίδια): Υποδοχή μπάλας κάπου λίγο έξω από την περιοχή και δεξιά, ντρίπλα στον πρώτο αμυντικό, σύγκλιση προς το κέντρο και αριστερά, προσπέραση στο σπριντ ενός δεύτερου και η μπάλα στρώνεται στο αριστερό σε ικανοποιητική απόσταση, ελάχιστα έξω από την μεγάλη περιοχή. Εκεί οι δεδομένες επιλογές είναι σουτ ανάμεσα στους 2-3 αντιπάλους που έχουν καταφτάσει για να σώσουν το ναυάγιο των προηγούμενων δυο ή πάσα στον Τέβεζ που βρίσκεται ακόμα πιο αριστερά αλλά ολομόναχος, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι όπως το φως τραβάει τα κουνούπια, ο Μέσσι έχει μαζέψει γύρω του όλη την αντίπαλη ομάδα. Σ’ αυτό ακριβώς το δευτερόλεπτο καταστρέφεται όλη η μαγεία. Και για όλα φταίει ο ..Ντιέγκο!

Όταν ο Μαραντόνα γινόταν στο Μουντιάλ του 1986, από παικταράς της Νάπολι, ο νέος θεός του ποδοσφαίρου το πρώιμο έδαφος ήταν παρθένο. Κανείς ποτέ δεν είχε ντριπλάρει τους πάντες και δεν είχε οδηγήσει μια ολόκληρη χώρα στην κορυφή έχοντας τόσο ‘μικρή’ βοήθεια από τους υπόλοιπους συμπαίκτες του. Η παρθενιά όμως έσπασε εκείνο το καλοκαίρι στο Μεξικό και ο δρόμος για την θεοποίηση έγινε πλέον ακόμα πιο ζόρικος και πιεστικός. Ότι κι αν κάνει ο Λιονέλ, πάντα θα υπάρχει μπολιασμένη στο μυαλό όλων η ρομαντική ανάμνηση «ο Μαραντόνα πήρε ένα μουντιάλ μόνος του». Κι επειδή και ο πιτσιρικάς άνθρωπος είναι, που συναναστρέφεται με ανθρώπους και επηρεάζεται από την κοινή γνώμη και τα μίντια έστω και σε ελάχιστο βαθμό, στην κρίσιμη στιγμή η νηφαλιότητα που απαιτείται για να δεις τον ελεύθερο Τέβεζ πάει περίπατο και η σκέψη ασυνείδητα οδηγείται σ’ αυτό που θα αποστομώσει εντελώς τους επικριτές, δηλαδή το «μόνος μου εναντίον όλων» – κόντρα που πιθανόν για το απύθμενο ταλέντο του να είναι και δίκαιη αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Το σουτ σταματάει στα άπειρα σώματα, η ευκαιρία χάνεται και τελικά ο Μέσσι τελειώνει το μουντιάλ χωρίς γκολ, παρά τις 30 τελικές προσπάθειες που κατέγραψε η στατιστική υπηρεσία της ΦΙΦΑ.

Το γεγονός ότι δεν σκόραρε όμως είναι μια μικρή λεπτομέρεια σε σχέση με την διαμορφωμένη κατάσταση γύρω του. Ακόμα κι αν περάσει από το κέντρο όλη την αντίπαλη ομάδα (για δεύτερη φορά!), μετά από λίγο καιρό τα ΜΜΕ θα περιμένουν να το ξανακάνει με χαμόγελο σ’ όλη την διάρκεια της κούρσας, που θα ‘γράφει’ καλά στην κάμερα. Ακόμα κι αν τους περάσει όλους, φτάσει μπροστά στο τέρμα και αντί να σκοράρει, γυρίσει πίσω και τους περάσει ξανά, απλά για την καύλα της υπεροχής, στις αρθρογραφίες θα κάνουν την εμφάνιση τους οι Βραζιλιάνοι μύθοι του παρελθόντος που λένε πως αυτό το έκανε κι ο Γκαρίντσα για πλάκα, κατακαλόκαιρο με 43 βαθμούς Κελσίου και με το ένα πόδι πιο κοντό απ’ το άλλο. Η όρεξη του κόσμου για το κάτι παραπάνω δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ και το δυστύχημα είναι ότι η αλληλοεπίδραση του παίκτη με την αχόρταγη κοινή γνώμη, ασυναίσθητα και με μια ιδιαίτερη μορφή καταναλωτικής πίεσης θα επηρεάζει τον τρόπο που απελευθερώνεται σε κάθε ματς στο χόρτο το ταλέντο του.

Ταβάνι στις απαιτήσεις του κόσμου και του ‘συστήματος του θεάματος’ δεν υπάρχει. Κι αν υπήρχε παλιότερα, το εκτόξευσε στα ουράνια ο Ντιέγκο κάνοντας το – άθελα του – απρόσιτο για όλους τους μεταγενέστερους, ακόμα και γι’ αυτόν τον 23χρονο πιτσιρικά που τόσο δείχνει πως αγαπάει.

Όταν όλος ο κόσμος ανακαλύπτει στο πρόσωπο του τον νέο ήρωα των απλών ανθρώπων, αυτόν που χωρίς πολλά φλας και φανφάρες πήρε από το χεράκι μια ομάδα που για πολλές δεκαετίας είχε μετατρέψει το τάκλιν στην καρωτίδα σε κάτι τόσο συνηθισμένο που άγγιζε τα όρια της φλωριάς και την έφτασε κοντά στην κορυφή, τότε δεν είναι δύσκολο να φανταστείς την αποδοχή που έχει στην ίδια του την μικρή χώρα. Ο Ντιέγκο Φορλάν, ο Νίκος Γκάλης της Ουρουγουάης, ο ποδοσφαιρικός Ελ Σιντ της Σελέστε που έβλεπε γκολ εκεί που άλλοι έβλεπαν «μακρινή απόσταση» απολαμβάνει εδώ και μια εβδομάδα την λαϊκή λατρεία που του αναλογεί και για την οποία μοχθούσε εδώ και έξι χρόνια, από εκείνη την περίοδο συγκεκριμένα που ο Άλεξ Φέργκιουσον στιγμάτισε την καριέρα του, μετατρέποντας τον στα μάτια του κόσμου σε μια «επιθετική αποτυχία».

Ο δρόμος για την μυθοποίηση περνάει από το ζωγραφισμένο χαρτί κι έτσι ο Ντιέγκο (με τα ξανθά μαλλιά «τα οποία είναι σαν τον ήλιο στην σημαία της Ουρουγουάης» όπως τραγουδούν οι – έλεος! – Golden Vuvuzelas στο ηχητικό φόντο) απέκτησε ήδη ένα μικρό δικό του κόμιξ για να δείχνει στα εγγόνια του μετά από αρκετά χρόνια, όταν αυτά θα γκρινιάζουν για λίγο παραμύθι, αδυνατώντας να βρουν φάσεις από την ιστορική αυτή διοργάνωση στο youtube λόγω των πνευματικών δικαιωμάτων.

Άξια προσοχής και η cameo εμφάνιση του Λούις Σουάρεζ – του Παναγιώτη Γιαννάκη της μικρής Ουρουγουάης – και των μαγικών χεριών του που βοηθάνε τον ποδοσφαιριστή με τα ξανθά μαλλιά να σαρώσει τους αντιπάλους.

Μπορεί οι Άγγλοι, όπως πάντα, να μην κατάφεραν να διακριθούν και σε αυτό το Μουντιάλ, αλλά την αγνή και καθαρή αγάπη τους για το ποδόσφαιρο, δεν μπορεί να την αρνηθεί κανείς. To BBC ετοίμασε ένα καταπληκτικό βιντεάκι, θέλοντας να τιμήσει το ποδόσφαιρο, την διοργάνωση και να αποδώσει τα credits στους εργαζόμενους του.

Όταν για έναν ολόκληρο μήνα ρυθμίζεις τα ραντεβού σου με βάση το πρόγραμμα του Μουντιάλ και δέχεσαι διπλές και τριπλές δόσεις ποδοσφαίρου μέσα σε 8-9 ώρες, η επιστροφή στην παλιά κλασσική ρουτίνα δεν μπορεί να είναι τόσο απλή. Σε μερικές ακραίες περιπτώσεις φτάνεις στο έσχατο σημείο της ανθρώπινης ύπαρξης και αισθάνεσαι ότι σου λείπουν οι βουβουζέλες, ο Καραγκούνης, ο Ντομενέκ, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Θεοφιλόπουλος και τα ‘μικροσκοπικά υπέροχα ανθρωπάκια’ του. Το θετικό είναι ότι δεν είναι μόνο δικό σου πρόβλημα. Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Dr. Tomas Chamorro-Premuzic – που μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος καραγκιόζης-επιστήμονας του Σύμπαντος, όπως κάποιος θεούλης στο παρελθόν που προσπαθούσε να μας πείσει ότι αν αλλάξουμε όλοι μαζί την ώρα στα ρολόγια μας θα επηρεαστεί το κλίμα του πλανήτη, αλλά η φύση της ενημέρωσης είναι τέτοια που το όνομα του και μόνο προδίδει κύρος και εγκυρότητα στο κείμενο -  το 40% των Άγγλων ποδοσφαιρόφιλων ‘κινδυνεύει’ από μετά-Μουντιαλική κατάθλιψη λόγω κυρίως της έντασης με την οποία παρακολούθησαν την διοργάνωση. Πιο συγκεκριμένα και σύμφωνα πάντα με το ερωτηματολόγιο του Dr.:

During the 2010 World Cup South Africa, the average British male thought about football 43 times a day, watched nearly 30 hours of the sport on TV and spent over £400 on World Cup merchandise and entertainment, causing psychologists to warn that up to 40% the UK’s football fanatics are at risk of developing PTD (Post Tournament Depression).

After studying the behaviour of football fans and the survey findings, renowned Psychologist Dr. Tomas Chamorro-Premuzic has categorised the World Cup as a genuine addiction for many men and predicts a widespread emergence of men suffering from P.T.D. – a new psychological state associated with the ‘come down’ experience which follows the adrenaline-fuelled month of World Cup action.

• 62% admitted that every social conversation they engaged in revolved around football

• 36% lied to a partner or boss regarding their whereabouts to watch matches in the pub

• 21% missed or turned up late for important appointments due to watching games on TV

• 15% abstained from sex or cancelled a date to avoid not missing a key match

• 6% experienced relationship breakdowns during the tournament.

Το καλό για τους Άγγλους είναι ότι σ’ έναν μήνα ξεκινάει η Πρέμιερ Λιγκ. Το κακό για τους Έλληνες είναι ότι κάπου στα τέλη Αυγούστου ξεκινάει η Σούπερ Λιγκ της Αριστεράς και της Προόδου.

Δικαοσύνη και ποδόσφαιρο μάλλον είναι έννοιες ασύμβατες. Μερικές φορές είναι δύσκολο να πεις με βεβαιότητα αν το αποτέλεσμα ενός αγώνα είναι δίκαιο ή άδικο. Παρακολουθώντας τον χθεσινοβραδινό τελικό ομολογώ ότι μπερδεύτηκα.

Κι αυτό γιατί δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι το κύπελλο το πήρε εκείνος που το άξιζε περισσότερο.

Ξέρω πως οι περισσότεροι μπορεί να αγανακτείτε διαβάζοντας αυτές τις γραμμές.

Με βάση την ποιότητα των ομάδων και το ταλέντο των παικτών, το αποτέλεσμα σίγουρα είναι δίκαιο. Με βάση το πνεύμα και την φιλοσοφία τους στο χορτάρι το αποτέλεσμα είναι αυτό που δικαιώνει το ποδόσφαιρο. Με βάση τα συναισθήματα οργής που γεννούν ταγάρια σαν τον Βαν Μπόμελ, τον Ντε Γιόγκ και τον Χέϊτινγκα δεν μπορείς παρά να αισθανθείς μιά χαιρέκακη ηδονή που αυτή τη φορά οι Ματεράτσηδες του τελικού ηττήθηκαν.

Απ την άλλη όμως, επειδή παίζουν και οι προπονητές στο παιχνίδι και ειδικά σ έναν τελικό παγκοσμίου κυπέλλου, θα πω εδώ πως το αποτέλεσμα είναι άδικο γιά τον Ολλανδό κύριο με την αλβανική φυσιογνωμία και το μίζερο κασκόλ.

Ο οποίος τα σχεδίασε όλα τέλεια με βάση αυτό που πίστευε ότι τον έπαιρνε να κάνει (ταμπούρι – κλωτσιά – σπάσιμο του ρυθμού και των νεύρων των Ισπανών – υπομονή γιατί οι άλλοι είναι πιό κουρασμένοι από εμάς και όσο πιό μακρυά πάει η βαλίτσα τόσο το καλύτερο – γρήγορες αντεπιθέσεις όπου Ρόμπεν και Φαν Πέρσι δεν σταματιούνται από Πικέ και Πουγιόλ). Και όσο περνούσε η ώρα φόρτωνε με πιό επιθετικούς παίκτες την ομάδα του (Ελία, Φαν ντε Βάαρτ) και περίμενε να καταφέρει το τελειωτικό χτύπημα.

Κι απ την άλλη ο Ντελ Μπόσκε. Ο ευτυχισμένος προπονητής που διαθέτει πάνω από πέντε απ τους καλύτερους παίκτες στη θέση τους στο κόσμο και παρατηρούσε το παιχνίδι με το πνεύμα της ήρεμης δύναμης του Μιτεράν.

Ο προπονητής που χωρίς λόγο έφτασε μέχρι τον τελικό ουσιαστικά με μία ενδεκάδα πολύ κουρασμένων και καταπονημένων παικτών και είπε να πεθάνει με αυτή. Με αυτή; Οχι ακριβώς! Και με τον Τόρες. Τον τραυματία Τόρες, τον ανέτοιμο Τόρες, τον ντεφορμαρισμένο Τόρες, τον Τόρες που όσο έπαιζε αποκαθιστούσε τις αριθμητικές ισορροπίες στο γήπεδο. Τυχερός στάθηκε ο Ντελ Μπόσκε που οι Ολλανδοί έμειναν με δέκα λίγο αφού πέρασε στον αγώνα ο Τόρες. Αλλοιώς θα έπαιζε αυτός ως το τέλος με δέκα. Με δέκα; Περίπου. Ισως και με εννιά ή με οκτώ, αφού ο Τσάβι ήταν έτοιμος να ζητήσει μπουκάλες οξυγόνου και ο Πουγιόλ φορείο να ξαπλώσει.

Αδικα λοιπόν κέρδισε ο Ντελ Μπόσκε;

Πάλι τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα.

Γιατί μπορεί να έκανε λάθος στην περίπτωση Τόρες και στη διαχείριση του υλικού του σ αυτό το μουντιάλ (κατακαημένε Λιορέντε που λέει ο λόγος), απ την άλλη όμως σήμερα κατάλαβε πως ο Νάβας ήταν προτιμότερος απ τον Πέδρο και δεν έφταιγε αυτός γιά την ήττα απ την Ελβετία και ο Σεσκ καλύτερος απ τον Τσάμπι Αλόνσο. Κάλλιο αργά παρά ποτέ θα μου πεις.

Μ αυτά και μ αυτά η Ισπανία είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια.

Ο Ινιέστα αφιέρωσε το γκολ του και το κύπελλο στον αδικοχαμένο φίλο και μεγάλο του αντίπαλο τον Ντάνι Ζάρκε, ο Ικερ φίλησε χωρίς ντροπή τη Σάρα μπροστά στις κάμερες κι εμείς αισθανόμαστε καλύτερα που τ αυτιά μας θα γλυτώσουν επιτέλους απ τις βουβουζέλες και τον Αλέκο.

Ξέχασα κάτι;

Α ναι

Κάπου στο βάθος, δεν το είδα αλλά είμαι σίγουρος ότι συνέβη, ο Ζιντάν χαμογελούσε.

Τα κωλόπαιδα σήμερα έχασαν!

Μέσα στο γήπεδο, έκανε αυτό που ξέρει ίσως καλύτερα απ τον καθένα που αγωνίζεται στη θέση του στο κόσμο

Και λίγο μετά, έξω απ αυτό, ήρθε η ώρα να πάρει την ανταμοιβή του. Θέτοντας το θέμα στην ορθή του διάσταση: πρώτα νικάμε – μετά … φιλάμε!

Τις παλιές καλές εποχές, οι ποδοσφαιριστές έβγαιναν στο χόρτο και έπαιζαν για να μαζέψουν κάνα φράγκο να πάρουν ένα μηχανάκι ή για να φτάσει το όνομα τους μέχρι το αυτί της τραγουδιάρας της πόλης. Το 2010 χάρη στην εξέλιξη της τεχνολογίας, οι παίκτες ψάχνουν νέους τρόπους για να αυξήσουν τα κίνητρα τους, γιατί μερικά εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο και η φάτσα σου στην οθόνη όλου του πλανήτη δεν είναι πράγματα που καλύπτουν όλους τους ανθρώπους. Έτσι λοιπόν ο Αλβαρο Αρμπελόα, μιας και έχει άπλετο χρόνο αφού δεν παίζει, έψαξε στο Youtube το πιο εμψυχωτικό βίντεο που μπορεί να βρει και το πρόβαλε σ’ όλη την αποστολή της εθνικής Ισπανίας λίγο πριν τον ημιτελικό με τους Γερμανούς.

Μπορεί ο Αρμπελόα να μην είχε καμία συνεισφορά στην δημιουργία του, αλλά οφείλουμε να του αποδώσουμε τα εύσημα για την επιλογή του, ειδικά για κάποιες επικές σκηνές που συνοδεύουν κάτι αστείες μπλοκμπαστερικές κραυγές, όπως το παραλήρημα του Peter Finch στο ‘Network’, η παρουσία – και μόνο αυτή αρκεί – του John Belushi, η θεϊκή Ταραντινική παράθεση ‘My name is the Law’ και φυσικά η τσόντα από το Muppet Show, που όλοι μέσα μας ξέρουμε ότι κατά βάθος επηρέασε περισσότερο απ’ όλες τις υπόλοιπες Χολιγουντιανές ατάκες, την απόδοση των Ισπανών παικτών.

Όσο η μια εταιρεία ψάχνει σε διάφορες μελέτες τα αίτια της αποτυχίας όλων των μεγάλων της σταρ, η άλλη μετράει με ενθουσιασμό τα γκολ που πετυχαίνουν οι πρώτοι σκόρερ του Μουντιάλ με τα παπούτσια της. Πόλεμος εκατομμυρίων με φόντο τους χωματόδρομους της Νότιας Αφρικής.

Μάρτιος 2010. Ο Mario Ferri, Ιταλός οπαδός, φανατικός του Αντόνιο Κασάνο και εν δυνάμει προπονητής της εθνικής ομάδας όπως κάθε ποδοσφαιρόφιλος που σέβεται τον εαυτό του και τα τόσα χρόνια παρακολούθησης του παιχνιδιού, εισβάλει στον αγώνα Σαμπντόρια-Νάπολι και ζητάει για δεύτερη φορά (είχε προηγηθεί εισβολή του σε φιλικό της εθνικής Ιταλίας με την Ολλανδία) από τον Λίπι να καλέσει τον Κασάνο στην αποστολή για το Μουντιάλ.

Ο Λίπι δεν καταλαβαίνει. Ο Κασάνο μένει εκτός επιλογής. Η Ιταλία ξεφτιλίζεται στην Ν. Αφρική.

Ο Mario Ferri όμως δεν ξεχνάει, μπουκάρει στον προχθεσινό ημιτελικό με το ίδιο μπλουζάκι και επιπρόσθετη επική ατάκα-μήνυμα στον Λίπι: «Στο είχα πει»!

Όπως θα σχολίαζε και ο Μπάρνει Στίνσον, «This is legen-… wait for it … -dary!«

Στα γήπεδα της Αφρικής η Ισπανία αναστενάζει

Είναι η Ισπανία του Εθνικού ύμνου χωρίς λόγια, η Ισπανία των 8 παικτών της Μπάρσα, των 8 Καταλανών και των τριών Βάσκων, η Ισπανία των Ισπανών που χαίρονται αλλά όχι με την ψυχή τους γιατί κάποιοι θα ήθελαν μιά πιό «ισπανική εθνική» και κάποιοι άλλοι θα ήθελαν πολλές άλλες «εθνικές» και πάντως όχι αυτή τη συγκεκριμένη.

Οι πρώτοι δεν δείχνουν να πολυνοιάζονται. Ετσι κι αλλοιώς νοιώθουν Ισπανοί και τους αρκεί ότι αυτή η ομάδα που κερδίζει λέγεται Ισπανία.

Οι υπόλοιποι προσπαθούν να διασκεδάσουν τον … πόνο τους και όταν δεν εύχονται να βάλει αυτογκολ ο Πικέ, δηλώνουν πως απλά απολαμβάνουν το ποδόσφαιρο που δεν γνωρίζει πατρίδες και πολιτική και χαμογελούν πικρόχολα με τη θέα χιλιάδων Καστιγιάνων που έξω απ το Σαντιάγκο Μπερναμπέου πανηγυρίζουν το γκολ του Πουγιόλ, λίγο πριν τον βρίσουν.

Είναι οι ίδιοι που κάθε Χριστούγεννα γεμίζουν ασφυκτικά το Καμπ Νόου γιά να παρακολουθήσουν μιά εθνική που ακόμα δεν μπορεί να τους εκπροσωπήσει σε επίσημες διοργανώσεις.

Και νοερά, την φαντάζονται να τίθεται αντιμέτωπη της Ισπανίας και να την κερδίζει.

Γιατί το ποδόσφαιρο δεν γνωρίζει σύνορα και εθνότητες, αλλά δεν μπορεί και να ακυρώσει την ιστορία. Μόνο να μας ταξιδέψει μπορεί. Πραγματικά και νοερά

ΥΓ. Η συγκεκριμένη Εθνική Καταλωνίας είναι αυτή που στις 22 Δεκεμβρίου, νίκησε στο Camp Nou την Εθνική Αργεντινής με 4-2

Η βασίλισσα Σοφία εισβάλει στα αποδυτήρια της Ισπανίας μετά το τέλος του αγώνα με τους Γερμανούς.

Ο Σέρχιο Ράμος κλωτσάει τα σώβρακα και τις κάλτσες να μην τα δει η μεγαλειότατη και νοιώσει καμιά έξαψη και ο Κάρλες πιάνεται απροετοίμαστος

Κι αν νομίζετε πως η προσφορά αφορά μερικά πικάντικα καρέ της Λαρίσα, νομίζω πως αυτό το βίντεο μας αφήνει πιό πολύ μιά πικρή γεύση.

Χωρίς αίμα, αλλά με δάκρυα κι ιδρώτα

Πόσα ψέμματα λένε τελικά οι φωτογραφίες

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε …

Δεύτερο ημίχρονο του πρώτου ημιτελικού και η Ουρουγουάη κερδίζει φάουλ σε πολύ καλή θέση. Ο Ντιέγκο Φορλάν, που αγωνίζεται με χτύπημα από τα πρώτα λεπτά, ζητάει την μπάλα, την χαϊδεύει επιδεικτικά, την στήνει στο χόρτο, την γυρνάει προσεκτικά ώστε η βαλβίδα του αέρα να κοιτάει τον ουρανό – κίνηση που την χρησιμότητα της επιστημονικά δεν μπορώ να εξηγήσω αλλά εμπειρικά μπορώ να επιβεβαιώσω ότι βοηθάει στο χτύπημα, ή τουλάχιστον έτσι μ’ έπεισαν να πιστεύω οι πρώτοι προπονητές μου -, την σκουπίζει με γρήγορες κινήσεις σαν να επηρεάζει το παραμικρό κολλημένο χορταράκι πάνω της την μετέπειτα πορεία της προς το τέρμα και την χαϊδεύει για μια τελευταία φορά πριν πάρει φόρα για την εκτέλεση.

Ο Φορλάν έχει σπουδάσει το ποδόσφαιρο, έχει μεγαλώσει μαζί του. Δεν καταλαβαίνει από νέες τεχνολογίες, αερόμπαλες, περίεργες τροχιές μετά τα 70 χλμ κι άλλα τέτοια αλαμπουρνέζικα της NASA. Ότι κυλάει, θα βρει έναν τρόπο να το κλωτσήσει σωστά. Μέλος μιας στιβαρής, πειθαρχημένης αλλά καθόλου – παραδοσιακά – αντιαθλητικής Ουρουγουάης, της έδωσε το ‘κλικ’ που χρειαζόταν για να αγγίξει έναν τελικό μετά από αμέτρητες δεκαετίες. Δεν χρειαζόταν να κάνει θαύματα, να περπατήσει στον αέρα πάνω απ’τα πόδια των αντιπάλων ή να περάσει όλους τους αμυντικούς από δυο φορές τραγουδώντας ταυτόχρονα τον ύμνο της Ουρουγουάης. Απλά έβαζε γκολ όταν έπρεπε, ακόμα κι όταν δεν περίμενες ότι υπάρχουν συνθήκες για να μπει γκολ. Κι αυτό αρκούσε.  Ο Ντιέγκο δεν έφτασε τελικά ως το τέρμα του δρόμου άλλα κέρδισε δικαιωματικά μια θέση στο πάνθεον αυτού του Μουντιάλ. Γιατί κάθε του κίνηση ‘βρωμάει’ ποδόσφαιρο…

…σε πλήρη αντίθεση με τον Μαρκ Φαν Μπόμελ, που απλά ..βρωμάει ποδοσφαιρική βρωμιά. Σε τέτοιο βαθμό που ανάγκασε ακόμα και τον Άγγλο σπίκερ του ITV να βγάλει μια περίεργη τσιρίδα όταν ο διαιτητής καταδέχτηκε επιτέλους να του δώσει μια κάρτα, έστω κι αν αυτή ήρθε γιατί κλώτσησε την μπάλα μακριά νομίζοντας ότι το παιχνίδι τελείωσε! Το γεγονός ότι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο πήρε την πρώτη (!) του κάρτα στην διοργάνωση, μετά από αρκετές προσπάθειες να σακατέψει κάποιον αντίπαλο, αρκεί για να αντιληφθείς την διαιτητική τραγωδία αυτού του μουντιάλ.

Ο Φαν Μπόμελ δεν ανήκει στην συνομοταξία του Φελίπε Μέλο, γιατί ούτε χαζός είναι, ούτε άμπαλος. Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Ανθρώπους σαν κι αυτόν θέλεις αν τους πετύχεις σ’ ένα σκοτεινό σοκάκι με το αμάξι, να τους πατήσεις. Δυο φορές! Για σιγουριά. Μια κόκκινη κάρτα στον τελικό είναι πλέον μέρος της φαντασίωσης μου για τον αγώνα της Κυριακής. Γιατί η εικόνα του στον προημιτελικό του περσινού Τσάμπιονς Λιγκ, να διαμαρτύρεται στον διαιτητή και να κοιτάει αφ’υψηλού τον πεσμένο (πρώην συμπαίκτη του!) Μέσσι, χωρίς καν να καταδεχθεί να δώσει το χέρι να τον σηκώσει, μετά από αγκωνιά στο πρόσωπο κι ενώ η μπάλα είχε φύγει απ’ τα πόδια του, δεν ξεχνιέται εύκολα κι ας έχει προσθέσει από τότε αρκετές ακόμα παρόμοιες…

Και το χειρότερο είναι ότι έχω την εντύπωση ότι ούτε τότε είδε κίτρινη κάρτα!

…Και οι Ισπανοί υπάκουσαν.

Τώρα οι αντιπαθέστατοι Γερμανοί, μπορούν να βάλουν την τελειότητά τους εκεί που ξέρουν και να περάσουν ώρες απορημένοι, ποια Θεία Δίκη τους τιμώρησε. Αφού είναι οι καλύτεροι, οι μεθοδικότεροι, οι «ανώτεροι» πως οι φτωχοί συγγενείς εκ Μεσογείου τους αποστόμωσαν έτσι; Μήπως να είναι η εγωπάθεια τους; Μήπως η ωραιοπάθεια τους; Μήπως η απουσία του Μίλερ; Μήπως ο Πιουγιόλ και ο Ινιέστα;

Το αποτέλεσμα ευτυχώς είναι το ίδιο, ένας τελικός, που όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι θα τον βλέπουν χαμογελαστοί. Γιατί εκεί, είναι δυο από τις πλέον συμπαθείς ομάδες στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Ισπανία – Ολλανδία λοιπόν, με την ευχή στο μικρό τελικό να έχει ήδη πανηγυρίσει ο Φορλάν και η παρέα του.