Ο Γουέιν Ρούνει κοιτάει με λάγνο ύφος το πολυπόθητο τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου (για χάρη της Κόκα Κόλα και όχι της Πέπσι αυτή τη φορά) και εμείς αναρωτιόμαστε πού σταματάει, όταν ξεκινάει να ξυρίζεται…

Σε συνέχεια των προηγούμενων χαρωπών στιγμών, όπου παίκτες και κοινοί θνητοί γίνονται ένα πριν το Μουντιάλ της Αφρικής, η Πέπσι προχωράει με τη διαφημιστική της καμπάνια:

Σε περίπτωση που δεν το πήρατε χαμπάρι, βρισκόμαστε ακριβώς 100 μέρες πριν την έναρξη του Μουντιάλ που, ως γνωστόν, φέτος θα διεξαχθεί στην ήπειρο του Μπόνο του Νέλσον Μαντέλα, την Αφρική. Χιλιάδες βουβουζέλες, όλων των ηλικιών, των χρωμάτων και των τρόπων κατασκευής, ξεκινούν σιγά-σιγά απ’ όλο τον πλανήτη με ιερό προορισμό την Μέκκα της φασαρίας, την Νότια Αφρική.

Ταυτόχρονα μεγάλος αναβρασμός επικρατεί και στις μεγαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις που τρέφονται από το ποδόσφαιρο. ΜΜΕ, εταιρείες ένδυσης, η ΦΙΦΑ και διάφοροι άλλοι επιχειρηματικοί κλάδοι μπαίνουν στην τελική ευθεία εκμετάλλευσης του προϊόντος. Το οικονομικό τους επιτελείο – κάτι κουστουμαρισμένα μυαλά που άμα τα χαρίσεις σήμερα 1 ευρώ και ένα μολύβι για να ξεκινήσουν μια επένδυση, σε 2 μήνες θα έρθουν να σου αγοράσουν το σπίτι – σε συνδυασμό με τους ειδικούς περί διαφήμισης και προώθησης – αυτούς που τους δίνεις 30″ τηλεοπτικού χρόνου και καταστρέφουν για πλάκα το βράδυ μερικών εκατομμυρίων γονιών από τα κλάματα των πιτσιρικάδων που «θέλουν» – στύβουν ήδη τα μυαλά τους για να ξεζουμίσουν κι αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Στο πάνω βίντεο γίνεται προσπάθεια να καταρριφθεί ο μύθος ότι τις μπάλες του Μουντιάλ τις φτιάχνουν, από το δέρμα και την ψυχή μικρών παιδιών, Κινέζοι δούλοι σε σκοτεινές αποθήκες της Σαγκάης στις οποίες δεν πατάει  ποτέ η Επιθεώρηση Εργασίας. Στο κάτω βίντεο γίνεται προσπάθεια να καταρριφθεί ο μύθος ότι οι μεγάλοι σούπερ σταρ δεν είναι κοινοί θνητοί με αδυναμίες. Αντιθέτως, όπως βλέπουμε ξεκάθαρα, κουτουλάνε σε κλαδιά και πέφτουν σε τρύπες, όπως όλοι μας.

H Αίγυπτος κέρδισε για 7η φορά το Κύπελλο Εθνών Αφρικής ή όπως αλλιώς λέγεται κερδίζοντας σε έναν απαράδεκτο τελικό , ιδίως για τα αφρικάνικα δεδομένα, τα πιτσιρίκια της Γκάνας με 1-0. Το γκόλ σημειώθηκε στο 85′ σε ένα παιγνίδι χωρίς ιδιαίτερες φάσεις, αφού οι ομάδες έδειχναν να … βολεύονται με καμιά λύση τύπου πέναλτυ και βλέπουμε.

Εγραφα και χθές ότι δεν πολυγουστάρω το αφρικάνικο ποδόσφαιρο. Μπορεί να έχει βγάλει αρκετούς καλούς παίκτες αλλά από ομάδες είναι για τα μπάζα.  Και ιδίως εθνικές. Οι Αιγύπτιοι απέδειξαν βέβαια ότι είναι μακράν η υπερδύναμη της αφρικάνικης ηπείρου με την τρίτη συνεχή κατάκτηση του θεσμού, παράλληλα όμως δεν ξεχνάω ότι έμειναν εκτός Μουντιάλ από την Αλγερία η οποία πρόλαβε και … άρπαξε 4 τεμάχια από αυτούς στη διάρκεια του CAN… Ίσως για να «γιορτάσει» την πρόκρισή της;

Το «Αφρικαν Καπ» είχε αρκετό τρέξιμο, όπως αναμενόταν, πολύ δύναμη , όπως αναμενόταν, πολλά γκολ , όπως αναμενόταν και … γελοίες άμυνες και διαιτητές όπως επίσης ξέραμε. Έγινε αρκετή προσπάθεια προπαγάνδας και για το Μουντιάλ που έρχεται και … αυτό ήταν. Τίποτα το «τρομερο» παρα τα «εντυπωσιακά» 4-4 από 4-0 και διάφορα άλλα. Οι αφρικανοί επιμένουν να δείχνουν ότι αγνοούν η απλώς αρνούνται να μάθουν να παίζουν τη μπάλα με σύστημα, και στηρίζουν ακόμα το ποδόσφαιρο της αλάνας.

Οχι πως έχω πρόβλημα με το ποδόσφαιρο της αλάνας, αλλά όπως και να το κάνεις θέλει ταλέντο να το παίξεις. Ταλέντο που λίγοι παίκτες έχουν. Και το αποτέλεσμα είναι ένα , χορταστικό μεν σε γκόλ, βαρετό δε σε θέαμα και «ποδοσφαιρική ικανοποίηση» πιάτο.  Τελικά σαν πρόβα για το Μουντιάλ που έρχεται οι Αφρικανοί είχαν επιτυχίες και αποτυχίες. Φυσικά η ιστορία με τους αντάρτες και την επίθεση σε πούλμαν ομάδας μάλλον τα λέει όλα , για την «διαφορετικότητα» του φετινού Μουντιάλ. Ελπίζω να μην έχουμε ντράβαλα αφού το Μουντιάλ είναι η μόνη διοργάνωση από την οποία δεν έχω χάσει ούτε ένα μάτς από το Espana 82… Τέλος πάντων έχω χάσει ένα ματς αλλα ας μη γίνει λόγος…

Εγώ πάντως περιμένω το Μουντιάλ με αγωνία όπως πάντα. Και με ιδιαίτερη συμπάθεια στον «αδύνατο» όπως πάντα, μιας κι εμείς στους αδύνατους συμπεριλαμβανόμαστε, αναντάμ παπαντάμ. Αλλα και με όλο και λιγότερη ελπίδα. Δεν κρύβω ότι το τελευταίο Μουντιάλ που με «γέμισε» πλήρως , διοργανώθηκε στο Μεξικό το 1986, και το τελευταίο που είπα «ενταααααξει μωρέ, κάτι είδαμε» στη Γαλλία , στα τελειώματα του περασμένου… αιώνα. Με την ελπίδα να διαψευστώ και να δουμε κάτι διαφορετικό , ελέω Αφρικής φέτος , ιδού ένα αφιέρωμα στους «φαραώ» και την έβδομη κούπα τους που όμως δεν θα τους δούμε να υπερασπίζονται το «Αφρικάνικο Ιδεώδες»… Αυτό θα το αναλάβουν άλλοι.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία ή ως φάρσα. Εκτός αν πρόκειται για σίριαλ του Παπακαλιάτη που συνήθως αποτελεί συνδυασμό και των δύο.  Την ποδοσφαιρική τραγωδία τη βιώσαμε το 1994 όταν μια ομάδα που έμοιαζε περισσότερο με εκδρομή ΚΑΠΗ έγινε έρμαιο στα χέρια Αμερικάνων, Αφρικανών και Ευρωπαίων. Και μπορεί οι 6-7 Κιμ που θα παίζουν στη βασική εντεκάδα της Κορέας να μην έχουν την ποδοσφαιρική ποιότητα του Στόιτσκοφ, την καράφλα του Λέτσκοφ και την ασχήμια του Ιβάνοφ, αλλά κι η Ελλάδα έχει αλλάξει πολύ από τότε.

Κυρίως χάρη στον Ότο Ρεχάγκελ που έχει φέρει σημαντικές επιτυχίες σε μια ομάδα που ναι μεν δεν παίζει ποδόσφαιρο ποιότητας, αλλά σίγουρα έχει γίνει υπολογίσιμη. Το τι θα γίνει θα το δούμε το καλοκαίρι  αρκεί να μην παίξουμε ξανά… 4-4-2, αλλά μέχρι τότε θα ασχολούμαστε ακόμα περισσότερο με τον καλό μας φίλο και πλέον αντίπαλό μας Ντιέγκο Μαραντόνα.

Ο Ντιεγκίτο στην ψηφοφορία των προπονητών των εθνικών ομάδων παρουσιάστηκε αρκετά ειλικρινής ψηφίζοντας τη Βραζιλία ως καλύτερη ομάδα του ομίλου της Νότιας Αμερικής, ως αποκάλυψη το Εκουαδόρ, ως καλύτερο παίκτη τον Βερόν, ως παίκτη αποκάλυψη τον Λουίς Βαλένσια του Εκουαδόρ και ως καλύτερο παιχνίδι το Εκουαδόρ-Αργεντινή 2-0. Εκεί που πρωτοτύπησε ήταν στην ψηφοφορία για τον καλύτερο προπονητή που απάντησε «Δεν ξέρω/Δεν απαντώ».

Με την ελπίδα τα χέρια του εξωγήινου πλάσματος που ακούει στο όνομα Σαρλίζ Θέρον να φέρουν γούρι στην Ελλάδα, ελπίζουμε ο Ντιεγκίτο να ψηφίσει με χέρια και με πόδια Ρεχάγκελ μετά το Μουντιάλ…

Πάλι Αργεντινή, πάλι Μαραντόνα, πάλι Νιγηρία…
Τώρα όμως παίζουμε 4-3-3.

Με αφορμή την πρόκριση της εθνικής ομάδας στα τελικά του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής καθόμουνα και σκεφτόμουνα χθες βράδυ πόσο χαμηλά έχει πέσει το ρημαδάκι το ποδόσφαιρο.

Ένα άθλημα που μας αρέσει , μας ξεσηκώνει, μας φτιάχνει, όσο καμία γκόμενα. Για πολλούς από μας η αρρώστια μας από μικροί, η  τρέλα , το πάθος μας.

Καθόμουνα και σκεφτόμουνα τι ομάδες έχω πετύχει. Τι να πρωτοθυμηθείς. Γινότανε Μουντιάλ και ήξερες ότι θα δεις στα γήπεδα πραγματικές ομαδάρες και πραγματικούς μάγους.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Την Ολλανδία του Νέεσκενς , του Κροϊφ , του Ρεπ , του Χααν, του Κρολ, του Ρέζεμπρικ, του Βαν Μπαστεν , του Γκούλιτ, του Ράικαρντ, την Αργεντινή του Κέμπες, του Πασαρέλα,του Κανίτζια , του Μπατιστούτα και φυσικά του ΘΕΟΥ Μαραδόνα,  την Βραζιλία του Ζίκο , του Φαλκάο, του Σώκρατες, του Αλεμάο, του Ζορζίνιο , του Ζούνιορ, του Οσκαρ, του Έντερ, του Καρέκα, την Πολωνία του Λάτο, του Μπονιεκ, του Ντζεγκανόφσκι, την Ιταλία του Τζοφ, του Καμπρινι, του Σιρέα, του Αλτομπέλι, του Κολοβάτι, του Αντονιόνι, την Γερμανία του Ρουμενίγκε, του Φέλερ, του Άλοφς, του Σούστερ (όταν δεν πόναγε το …αυτό της Γκάμπι), του Στιλικε , τη Γαλλία του Πλατινί, του Αμορός, του Τιγκανά, του Ζιρές του Τρεζόρ;

Και να ήταν μόνο αυτές; Το Καμερούν των παικταράδων και του μαθουσάλα Ροζέ Μιλά; Ο Μαραντόνα της Αραβίας , ο Οβαϊραν; Η εκπληκτική Αλγερία του Μπελουμί και του Ματζέρ; Ο εκπληκτικός Περουβιανός ζωγράφος Τεόφιλο Κουμπίγιας; Και η πιο μικρή ομάδα είχε παίκτες που πραγματικά σε θάμπωναν.

Είναι τόσες ομάδες και τόσοι παικταράδες που θέλω τόμους να τους αναφέρω. Τότε αν δεν υπήρχε ο Θεος Ντιέγκο το να βγαλεις τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου ήταν πραγματικό πρόβλημα. Σήμερα; Ε,ενας δύο είναι όλοι κι ολοι οι ποδοσφαιριστές. Στην πραγματικότητα μετά το 1990 συρρικνώθηκε τόσο πολύ το ποδοσφαιρικό ταλέντο στον πλανήτη σαν να στέρεψαν όλες μαζί οι πηγές που το παράγουν. Και φυσικά ποιος άλλος είναι ο αίτιος παρά το χρήμα… Επιχείρηση κανονικά και με το νόμο το ποδοσφαιράκι. Ότι απολαύσαμε απολαύσαμε ως το μουντιάλ του 1986. Το Italia Novada ήταν το πρώτο «μήνυμα» ότι κάτι αρχίζει να στραβώνει… Στην Αμερική σιχτιρίσαμε τις ώρες που χάσαμε να δούμε μπάλα παρ’ ολο που έπαιζε η εθνική μας. Στη Γαλλία κάτι πήγε να γίνει αλλά έμεινε μισό. Και από τότε το θέαμα και οι παικταράδες πήραν την κατηφόρα.

Κατάντια. Είκοσι χρόνια πριν ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν θα είχε τα μούτρα να μπει στο γήπεδο να παίξει με αντιπάλους αυτά τα θηρία , ενώ κάτι Γαλλίες και Ιταλίες της … σύγχρονης κουλτούρας μοιάζουν εντελώς άοσμες και άγευστες μπροστά στις προκατόχους τους ακόμα και αν έχουν παραπάνω τίτλους σήμερα.

Εχω αρχίσει και ξενερώνω άσχημα. Από το 1982 και μετά υπάρχει μόνο ένας αγώνας μουντιάλ που δεν έχω δεί. Αυτό το εκπληκτικό Ουγγαρία-Ελ Σαλβαδόρ 10-1, που νομίζω δεν είχε μεταδοθεί κιολας. Ολοι οι υπόλοιποι είτε από κασέτες είτε από την κρατική (τότε) τηλεόραση και την ιδιωτική μετά με κράτησαν στην οθόνη. Ούτε ευρωπαϊκά ούτε τίποτα. Παρ’ ότι παρακολουθούσα και το 1978 μπάλα , η εικόνα που δε θα σβήσει από τη μνήμη μου είναι ο Ναρανχίτο (το πορτοκαλάκι-ποδοσφαιριστής-μασκώτ) από την έναρξη του Espana 82…. Τα Γιούρο και Μιούρο ποτέ δε με άγγιξαν ιδιαίτερα, ελάχιστα παιγνίδια παρακολουθούσα. Τα θεωρούσα κάτι σαν «προετοιμασίες» για το Μουντιάλ. Την πραγματική γιορτή.

Και τώρα ω της ξενέρας. Κατι Ελβετίες της συμφοράς, η Ελλάδα του αντιποδοσφαίρου και άγιος ο Θεός, μια Γερμανία σαν ξεθυμασμένη εδώ και καιρό μπύρα, με ηγέτη έναν Μπάλακ που δεν θα έδενε καν τα κορδόνια του Κλαους Άλοφς και των συμπαικτών του, η Ιταλία των…Ματερατσηδων, κάτι Αγγλίες να τις κλαίνε οι ρέγγες οι καπνιστές και μετά περίμενε εσύ να δεις μπάλα. Οι ομάδες της Ασίας είναι μόνο για γέλια, και επιζούν λόγω της γενικότερης κατάπτωσης αξιών στον ποδοσφαιρικό πλανήτη, οι Λατινοαμερικάνοι πλέον παίρνουν στις εθνικές τους ότι πιο άχρωμο και άοσμο μπορούν, και περιμένουμε από τίποτα ξεχασμένους από το θεό αφρικανούς ή Λατίνους να δούμε μερικά ψήγματα καλής μπάλας…

Δεν είμαι καθόλου μα καθόλου αισιόδοξος…