Κι αν νομίζετε πως η προσφορά αφορά μερικά πικάντικα καρέ της Λαρίσα, νομίζω πως αυτό το βίντεο μας αφήνει πιό πολύ μιά πικρή γεύση.

Χωρίς αίμα, αλλά με δάκρυα κι ιδρώτα

Πόσα ψέμματα λένε τελικά οι φωτογραφίες

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε …

Δεύτερο ημίχρονο του πρώτου ημιτελικού και η Ουρουγουάη κερδίζει φάουλ σε πολύ καλή θέση. Ο Ντιέγκο Φορλάν, που αγωνίζεται με χτύπημα από τα πρώτα λεπτά, ζητάει την μπάλα, την χαϊδεύει επιδεικτικά, την στήνει στο χόρτο, την γυρνάει προσεκτικά ώστε η βαλβίδα του αέρα να κοιτάει τον ουρανό – κίνηση που την χρησιμότητα της επιστημονικά δεν μπορώ να εξηγήσω αλλά εμπειρικά μπορώ να επιβεβαιώσω ότι βοηθάει στο χτύπημα, ή τουλάχιστον έτσι μ’ έπεισαν να πιστεύω οι πρώτοι προπονητές μου -, την σκουπίζει με γρήγορες κινήσεις σαν να επηρεάζει το παραμικρό κολλημένο χορταράκι πάνω της την μετέπειτα πορεία της προς το τέρμα και την χαϊδεύει για μια τελευταία φορά πριν πάρει φόρα για την εκτέλεση.

Ο Φορλάν έχει σπουδάσει το ποδόσφαιρο, έχει μεγαλώσει μαζί του. Δεν καταλαβαίνει από νέες τεχνολογίες, αερόμπαλες, περίεργες τροχιές μετά τα 70 χλμ κι άλλα τέτοια αλαμπουρνέζικα της NASA. Ότι κυλάει, θα βρει έναν τρόπο να το κλωτσήσει σωστά. Μέλος μιας στιβαρής, πειθαρχημένης αλλά καθόλου – παραδοσιακά – αντιαθλητικής Ουρουγουάης, της έδωσε το ‘κλικ’ που χρειαζόταν για να αγγίξει έναν τελικό μετά από αμέτρητες δεκαετίες. Δεν χρειαζόταν να κάνει θαύματα, να περπατήσει στον αέρα πάνω απ’τα πόδια των αντιπάλων ή να περάσει όλους τους αμυντικούς από δυο φορές τραγουδώντας ταυτόχρονα τον ύμνο της Ουρουγουάης. Απλά έβαζε γκολ όταν έπρεπε, ακόμα κι όταν δεν περίμενες ότι υπάρχουν συνθήκες για να μπει γκολ. Κι αυτό αρκούσε.  Ο Ντιέγκο δεν έφτασε τελικά ως το τέρμα του δρόμου άλλα κέρδισε δικαιωματικά μια θέση στο πάνθεον αυτού του Μουντιάλ. Γιατί κάθε του κίνηση ‘βρωμάει’ ποδόσφαιρο…

…σε πλήρη αντίθεση με τον Μαρκ Φαν Μπόμελ, που απλά ..βρωμάει ποδοσφαιρική βρωμιά. Σε τέτοιο βαθμό που ανάγκασε ακόμα και τον Άγγλο σπίκερ του ITV να βγάλει μια περίεργη τσιρίδα όταν ο διαιτητής καταδέχτηκε επιτέλους να του δώσει μια κάρτα, έστω κι αν αυτή ήρθε γιατί κλώτσησε την μπάλα μακριά νομίζοντας ότι το παιχνίδι τελείωσε! Το γεγονός ότι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο πήρε την πρώτη (!) του κάρτα στην διοργάνωση, μετά από αρκετές προσπάθειες να σακατέψει κάποιον αντίπαλο, αρκεί για να αντιληφθείς την διαιτητική τραγωδία αυτού του μουντιάλ.

Ο Φαν Μπόμελ δεν ανήκει στην συνομοταξία του Φελίπε Μέλο, γιατί ούτε χαζός είναι, ούτε άμπαλος. Κι αυτό είναι ακόμα χειρότερο. Ανθρώπους σαν κι αυτόν θέλεις αν τους πετύχεις σ’ ένα σκοτεινό σοκάκι με το αμάξι, να τους πατήσεις. Δυο φορές! Για σιγουριά. Μια κόκκινη κάρτα στον τελικό είναι πλέον μέρος της φαντασίωσης μου για τον αγώνα της Κυριακής. Γιατί η εικόνα του στον προημιτελικό του περσινού Τσάμπιονς Λιγκ, να διαμαρτύρεται στον διαιτητή και να κοιτάει αφ’υψηλού τον πεσμένο (πρώην συμπαίκτη του!) Μέσσι, χωρίς καν να καταδεχθεί να δώσει το χέρι να τον σηκώσει, μετά από αγκωνιά στο πρόσωπο κι ενώ η μπάλα είχε φύγει απ’ τα πόδια του, δεν ξεχνιέται εύκολα κι ας έχει προσθέσει από τότε αρκετές ακόμα παρόμοιες…

Και το χειρότερο είναι ότι έχω την εντύπωση ότι ούτε τότε είδε κίτρινη κάρτα!

…Και οι Ισπανοί υπάκουσαν.

Τώρα οι αντιπαθέστατοι Γερμανοί, μπορούν να βάλουν την τελειότητά τους εκεί που ξέρουν και να περάσουν ώρες απορημένοι, ποια Θεία Δίκη τους τιμώρησε. Αφού είναι οι καλύτεροι, οι μεθοδικότεροι, οι «ανώτεροι» πως οι φτωχοί συγγενείς εκ Μεσογείου τους αποστόμωσαν έτσι; Μήπως να είναι η εγωπάθεια τους; Μήπως η ωραιοπάθεια τους; Μήπως η απουσία του Μίλερ; Μήπως ο Πιουγιόλ και ο Ινιέστα;

Το αποτέλεσμα ευτυχώς είναι το ίδιο, ένας τελικός, που όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι θα τον βλέπουν χαμογελαστοί. Γιατί εκεί, είναι δυο από τις πλέον συμπαθείς ομάδες στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Ισπανία – Ολλανδία λοιπόν, με την ευχή στο μικρό τελικό να έχει ήδη πανηγυρίσει ο Φορλάν και η παρέα του.

Το πρέσινγκ νικήθηκε! Για πρώτη φορά σ αυτό το μουντιάλ, η συνταγή που έστειλε την Ολλανδία στον τελικό, που βοήθησε την Γερμανία να σμπαραλιάσει Αγγλους και Αργεντίνους, φάνηκε άχρηστη, αναποτελεσματική και παγίδευσε τους Γερμανούς.

Κι αυτό, γιατί απέναντί τους βρέθηκε μια ομάδα που οι περισσότεροι παίκτες της γνωρίζουν πολύ καλά τα βασικά του ποδοσφαίρου: κοντρόλ, τρίπλα, πάσα, κίνηση στο χώρο χωρίς τη μπάλα. Extra bonus οι αυτοματισμοί που διαθέτουν αφού πάνω απ τους μισούς ανήκουν στην ίδια ομάδα.

Οι Γερμανοί σήμερα δεν πρέσαραν με τη σιγουριά κάποιου που στήνει παγίδα στο κουνέλι και περιμένει να το τσακώσει για να το κάνει στιφάδο. Οι Γερμανοί πρέσαραν για να μην επιτρέψουν στους Ισπανούς να παίξουν με άνεση το παιχνίδι τους.

Οι Γερμανοί πρέσαραν, αλλά όχι όπως θα ήθελαν, όχι με τόσους παίκτες ψηλά, γιατί πάντα παραμόνευε ο κίνδυνος της κάθετης απ το κέντρο, οι Γερμανοί έστηναν παγίδες σε τίγρη, αλλά πάντα κοιτούσαν φοβισμένοι πίσω απ την πλάτη τους.

Και φυσικά όταν φοβάσαι και όταν ο δικός σου τρόπος δεν έχει αποτέλεσμα, δεν πας πουθενά.

Κι αυτό φάνηκε περισσότερο μετά το 1-0, όταν οι παίκτες του Λεβ δεν είχαν τρόπο να αλλάξουν κάτι στο παιχνίδι τους.

ΥΓ1. Ο «κορφαίος» Μπάστιαν Σβαστάϊγκερ (τα κατάφερες πάλι Αλέκο να μας τα κάνεις τσουρέκια)

ΥΓ2. Ο κορυφαίος Κάρλες Πουγιόλ. Η ζωή φάνηκε δίκαια μαζί του. Στο τελευταίο μουντιάλ της μεγάλης καριέρας του θα έχει την ευκαιρία να διακδικήσει ένα παγκόσμιο κύπελλο. Γι αυτό και η χαρά του για το γκολ που πέτυχε πρέπει να ήταν διπλή. Να μην πω … τριπλή

ΥΓ3. + Πουγιόλ, Πικέ, Τσάβι, Κασίγιας

– Βίγια, Τσάμπι Αλόνσο

ΥΓ4. Μάλλον για ένα παιχνίδι ήταν ο Λιορέντε. Κρίμα …

ΥΓ5. Καημένο χταποδάκι …

Πανω στην…κάψα του Μουντιάλ ήρθε και η ώρα των διακοπών μου. Τον τελικό και τον μικρό τελικό θα τον δω σε … νησί, οπότε αυτό είναι μέχρι τα μέσα Αυγούστου το αποχαιρετιστήριο άρθρο, εκτος αν πετάξω καμία «υποσημείωση» (διολου απίθανο) από κανένα Ιντερνετ καφέ.

Αντίστροφη μέτρηση λοιπόν και για το Μουντιάλ που μας κράτησε ενα μήνα παρέα, και για μένα (δυστυχώς ομως για μένα οι διακοπες δεν θα ειναι … τέσσερα χρονια, αν και πολύ θα το ήθελα)

Με ανάμικτα αισθήματα υποδέχθηκα την πρόκριση της Ολλανδίας. Σίγουρα την άξιζε, αλλά λίγο το δευτερο γκολ που μου «βρώμισε» ελαφρά οφσάιτ, λίγο η συμπάθεια στην Ουρουγουάη, ε, τι να κανω; Πάντως και ο σημερινός ημιτελικός βρωμάει μπαρούτι. Εάν οι δύο ομάδες παίξουν με βάση τις πραγματικές δυνατότητές τους περνάει η Ισπανία, αλλά ποιος μπορεί με απόλυτη σιγουριά να πει «στοπ» στους Γερμανούς;  Κανείς νομίζω… Εν αναμονή αλλου ενός ντέρμπι λοιπόν αν και φέτος οι Γερμανοί ξεφτίλισαν την ιδέα «ντερμπι». Λες να είναι η απουσία του Μίλερ τόσο σημαντική;

Το θέμα είναι οτι σε κανα τριωράκι περίπου θα ξέρουμε το ζευγάρι που θα «μονομαχήσει» για τον τίτλο του πρώτου στον κόσμο. Η Ολλανδία , ίσως σε κόντρα κάθε προγνωστικού είναι εκεί μετα το 1978, και περιμένει. Και ψάχνει την πρώτη της επιτυχία, από καταβολής Μουντιάλ, κάτι που δεν πέτυχε ούτε η αρμάδα του Κρόιφ, του Νεεσκενς, του Κρολ. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Πάντως το δεδομένο είναι ότι αυτή τη φορά δεν θα αντιμετωπίσει (οπως τις δύο προηγούμενες) την γηπεδούχο. Με ότι αυτό συνεπάγετο, και με ότι αυτό απέφερε τελικά.

Καποιοι θα πρότειναν να ρωτήσουμε το … χταπόδι. Εγώ πάντως την ώρα του τελικού θα έχω στρώσει το χταπόδι (οχι το γνωστό , του στοιχήματος, το αλλο το ξυδάτο) με τίποτα ουζάκια και θα βλέπω τελικό. Με την ευχή όποιος και αν κερδίσει, να δούμε ένα ματς αντάξιο του «αντίο» σε ενα μουντιάλ.

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν είναι το γκολ της διοργάνωσης, αλλά αναμφίβολα είναι το πιο τέλειο σουτ που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Ένα σουτ για το οποίο ο Βασίλης Τσιάρτας θα μπορούσε να μιλάει για τουλάχιστον 85 λεπτά ενημερώνοντας μας, με πολλές παύσεις ενδιάμεσα, ότι «πρόκειται για μια σωστότατη χρησιμοποίηση του ποδιού και τοποθέτηση του σώματος που προκαλεί μια ιδανική επαφή με την μπάλα που, σε συνδυασμό με την απουσία αέρα, με μια τέλεια πορεία καταλήγει στο επιθυμητό σημείο του τέρματος». Φυσικά στο τέλος της πρότασης έχεις ήδη ξεχάσει πως ξεκινούσε, αλλά αυτό είναι περιττή λεπτομέρεια, όταν απολαμβάνεις μια τέτοια φάση. Άλλωστε ο Άγγλος Johnny Metgod θα το ανέλυε πολύ πιο πετυχημένα και, κυρίως, λιτά: «This goal, has nothing to do with football! It’s pure animal physics…»!

Πιο απίστευτο πάντως από το ίδιο το γκολ, είναι το γεγονός ότι ο Τζιοβάνι Φαν Μπρόνκχορστ το έχει πετύχει κι άλλη φορά. Ολόιδιο!

Οι Ουρουγουανοί εντυπωσίασαν σε αυτό το Μουντιάλ. Είτε με τις επιδόσεις τους μέσα στο γήπεδο, είτε με την χαλαρότητά τους και το γεγονός ότι διασκέδαζαν με το Μουντιάλ, είτε για τη φοβερή μαχητικότητά τους και το «πολύ σκληρός για να πεθάνει» στυλ τους. Επίσης ήταν η ομάδα που είχε τον πραγματικό ηγέτη της διοργάνωσης τον Ντιέγκο Φορλάν. Λίγοι παίκτες ξεχώρισαν (π.χ. Μίλερ, Βίγια), λίγοι παίκτες ήταν τόσο κρίσιμοι (π.χ. Σνάιντερ), αλλά μόνο ένας (και δεν είναι τυχαίο ότι κουβαλάει πάνω του το όνομα Ντιέγκο και ότι έχει τέτοιες σχέσεις με τον Μαραντόνα) ήταν ο παίκτης που πήρε πάνω μια ολόκληρη χώρα και την έφτασε μέχρι τους 4 του κόσμου. Και δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η χώρα έχει οπαδούς όπως η κυρία που ανάμεσα σε καμιά 60αριά χιλιάδες πορτοκαλοφορεμένους Ολλανδούς (κάπου κάτω κάτω στην εικόνα) έχει τα κότσια να πανηγύρισει το γκολ του 1-1:

Την αξία του Ταβάρες και του Φαν Μάρβαϊκ δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανείς σ αυτό το μουντιάλ

Τόσο η Ολλανδία, όσο και η Ουρουγουάη ήταν οι απόλυτες ομάδες των προπονητών στη διοργάνωση

Σήμερα όμως μου φάνηκε πως υπέπεσαν στο ίδιο λάθος και οι δύο.

Με το σκορ στο 3-1 και μόλις 8 λεπτά πριν τη λήξη, όλα έδειχαν να είχαν κριθεί. Ο Ταβάρες απέσυρε τον Ντιέγκο Φορλάν και λίγο μετά ο Φαν Μάρβαϊκ τον Αριεν Ρόμπεν.

Ομως 5 λεπτά αργότερα με το σκορ να γίνεται 3-2, ο ένας θα σκεφτόταν πόσο θα χρειαζόταν στο τέλος τον Ντιέγκο γιά να οδηγήσει το παιχνίδι στην παράταση και ο άλλος πόσο θα του έλειπε ο Ρόμπεν αν έσπαγε ο διάολος το πόδι του και το παιχνίδι πήγαινε στον έξτρα χρόνο.

ΥΓ. Ασχετο, αλλά αν δεν το πω θα σκάσω

«Κούλα, πολύ κωλόπαιδο ο Φαν Μπόμελ!»

Μπορεί να μην είναι επιπέδου Oliviero Toscani είναι όμως ικανοποιητικά πετυχημένο για να αποτυπωθεί στην μνήμη σου. Οι Σλοβένοι διαφημιστές της εταιρείας Doberman Creative Company κέρδισαν επάξια το μεροκάματο τους από την FIFA δημιουργώντας μια πανέξυπνη αφίσα (κλικ στην εικόνα για super-wow μέγεθος) για το Μουντιάλ της Αφρικής με σλόγκαν: «Το νέο σπίτι του ποδοσφαίρου».

Ποτέ ξανά ένα ασπόνδυλο δεν απέκτησε τόσο μεγάλη φήμη όσο ο διάσημος Πολ ο γνωστός χταποδοπροφήτης. Και αν στενοχώρησε Άγγλους, Αργεντίνους και πιο πριν Γκανέζους και Αυστραλούς, ήρθε η ώρα να γεμίσει με άγχος και απαισιοδοξία τον λαό που τον στήριξε, τους Γερμανούς. Ο Πολ σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος πήρε μια απόφαση που πιθανότατα θα τον οδηγήσει σε κάποιο πιάτο παρέα με ξυδάκι και ουζάκι και φόντο μια ξεβγαλμένη φωτογραφία του Μαλλιούφα ή του Σκαρτάδου σε κάποια ελληνική ταβέρνα στο Λεβερκούζεν. Ο Άγγλος Πολ, ένας μετανάστης στη Γερμανία πήρε την απόφαση αυτή βάζοντας το καθήκον πάνω από όλα. Γιατί τα χταπόδια ζουν τη ζωή τους με πάθος:

ΥΓ Credit στους αγαγνώστες μας για την ενημέρωση…

Πέντε μόλις λεπτά πριν ο Ντίεγκο Μιλίτο χορέψει τους αμυντικούς της Μπάγερν κάνοντας το 2-0, ο Βραζιλιάνος Ζούλιο Σέζαρ με μια απίστευτη εκτίναξη διώχνει σε κόρνερ την μπάλα πριν αυτή καρφωθεί στο δεξί του ‘παραθυράκι’, σημείο το οποίο είχε στοχεύσει (με απίστευτη ακρίβεια όπως έδειξε το ριπλέι πίσω από το τέρμα) ο Ολλανδός Άριεν Ρόμπεν. Η Ίντερ κατακτάει το τρόπαιο, ο συναισθηματικός Μουρίνιο γίνεται πρώτος μάγκας στον πλανήτη, ο Μιλίτο γίνεται η επιτομή του ‘killer’ που αν του δώσεις μια μπάλα και μια ολόκληρη άμυνα, τα δίχτυα θα κουνηθούν όπως και να’ χει και ο Ρόμπεν αποχαιρετάει το παλιό του γήπεδο μ’ αυτήν την ξινισμένη φάτσα που λατρεύεις να βλέπεις. Η στιγμή που αντικειμενικά και αναπόφευκτα έχει αλλάξει την ροή της ζωής όλων αυτών που ήταν στο χόρτο εκείνη την ώρα (και πιθανόν όχι μόνο αυτών, αν και είναι καλύτερο να μην ανοίξουμε κι άλλο τον συλλογισμό), περνάει στα μικρά γράμματα του αγώνα, κάπου εκεί στα περιγραφικά σχόλια του δεύτερου ημιχρόνου που κανένας δεν διαβάζει γιατί η παράγραφος με τις πικάντικες δηλώσεις Μουρίνιο είναι πιο χαμηλά ή πιο ψηλά. Ίδια πορεία και ίδια (λησμονημένη) κατάληξη με την εντυπωσιακή απόκρουση του ίδιου τερματοφύλακα στον ημιτελικό του Καμπ Νου, όταν η μπάλα μετά από το – σχεδόν – τέλειο σουτ του Μέσσι ήταν πάλι έτοιμη να ‘γράψει’ και να αλλάξει την ροή των Πάντων αλλά τα δάχτυλα του Σέζαρ είχαν διαφορετική οπτική της Ιστορίας, στην οποία όμως την καλύτερη θέση στην μαρκίζα κράτησαν πάλι ο Ζοσέ με τα ..ποτιστήρια του γηπέδου και ο κακός διαιτητής.

(Στην μεγαλειώδη διαφήμιση γνωστής εταιρείας παπουτσιών, τα οποία άμα φορέσεις σαρώνεις στα κλιπάκια αλλά πατώνεις στα αληθινά γήπεδα, πήραμε μια δόση – έστω και τραβηγμένη στα άκρα του ρεαλισμού για χάρη της μόνιμα υπερβολικής τηλεοπτικής πραγματικότητας -, της προέκτασης της Θεωρίας του Χάους στο ποδόσφαιρο: μια ασυναίσθητη, στιγμιαία ενέργεια του Ρούνει είναι αρκετή ώστε μια ολόκληρη ζωή ενός βρέφους να συνδυαστεί με την προσφώνηση ‘Γουέιν’. Καθημερινά όμως και σε διάφορους αγώνες η Θεωρία είναι εκεί, πιο αυθεντικά διατυπωμένη από ποτέ, χωρίς ιδιαίτερους φωτισμούς, παύσεις, μεικ απ, πρόβες και Μεξικανούς σκηνοθέτες. Το πρόβλημα της είναι ότι αν δεν εμπλέκεται σ’ αυτήν κάποιο στοιχείο που ‘πουλάει’ – ένα γκολ, ένας παίκτης-φίρμα, ένα πέναλτι, μια πολύ εντυπωσιακή εξέλιξη όπως είναι τα 3 δοκάρια σε μια φάση – τότε αυτή περνάει στα ψιλά γράμματα των ρεπορτάζ και κατά προέκταση στην συλλογική λήθη.)

Λίγο πριν την λήξη του ημιχρόνου στον προημιτελικό Ολλανδία-Βραζιλία, ο Κακά σημαδεύει το αριστερό ‘παραθυράκι’ του Μάρτεν Στεκέλεμπουργκ. Η μπάλα παίρνει πορεία προς τα δίχτυα, το σκορ παίρνει πορεία προς το 2-0 και η Βραζιλία παίρνει πορεία προς τον ημιτελικό που αρμόζει στην ιστορία της. Ο Ολλανδός όμως μ’ ένα τρομερό πέταγμα καταφέρνει να της αλλάξει πορεία και να κρατήσει το σκορ στο ‘ρευστό’ 1-0. Οι ‘οράνιε’ γυρίζουν το παιχνίδι στο δεύτερο ημίχρονο εκμεταλλευόμενοι τις τρύπες της άμυνας των Βραζιλιάνων και την ηλιθιότητα ενός μυαλού και το πρόσωπο του Γουέσλει Σνάιντερ φιγουράρει στην σελίδα της FIFA κάτω από τον τίτλο του MVP του αγώνα. Ο Ολλανδός Στεκέλεμπουργκ χάρη στην στιγμή εκείνη, είναι πλέον τερματοφύλακας μιας ομάδας που πιθανόν σε λίγες μέρες θα διεκδικήσει το μεγαλύτερο κύπελλο του κόσμου με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της, ο Ολλανδός Ρόμπεν που βλέπει την φάση από μερικά μέτρα απόσταση είναι πλέον από την πλευρά των χαρούμενων ενώ ο Βραζιλιάνος Ζούλιο Σέζαρ από την άλλη πλευρά του γηπέδου αδυνατεί ακόμα να αντιληφθεί ότι αυτή η γνώριμη σκηνή μετά από δυο ώρες θα τον αναγκάσει να ξεσπάσει σε λυγμούς μπροστά στην κάμερα και να γυρίσει σπίτι σαν χαμένος που ‘πρόδωσε’ έναν ολόκληρο, ποδοσφαιρικά τρελαμένο, λαό.

Αν μου πεις τώρα φίλε αναγνώστη πως οι παρακάτω γραμμές είναι ποτισμένες απ την ανείπωτη χαρά μου που ο Μαραντόνα πήγε σπίτι του, δεν θα έχεις άδικο.

Η εμπάθειά μου για το συγκεκριμένο πρόσωπο εκτός των τεσάρων γραμμών του γηπέδου είναι δεδομένη και γνωστή σε όσους με γνωρίζουν λίγο παραπάνω και τους τα έχω κάνει τούμπανα αυτές τις μέρες στο facebook.

Γι αυτό μπορείς να με βρίσεις, να με σιχτιρίσεις, να με διαγράψεις από φίλο σου, να μην με διαβάζεις ποτέ από δω και στο εξής, να μου κόψεις την καλημέρα, να θυμηθείς να μου ζητήσεις επιτακτικά εκείνα τα πενήντα ευρώ που σε «τράκαρα» πέρυσι το καλοκαίρι στις διακοπές, όλα τα δέχομαι, γιατί πράγματι είμαι ένας αμετανόητος άθεος που τα βάζει με τις κατεστημένες αξίες του ποδοσφαίρου και δεν ξέρει να συγχωρεί εκεί που οι άλλοι ψάχνουν συνεχώς κρυφά νοήματα και επαναστατικές πράξεις εφάμιλες των φλογισμένων λόγων του Τσε.

Όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν ένα τέλος φίλε μου, για όποιον μπορεί να το αντέξει.

Ο έρωτας όμως δεν τελειώνει ποτέ, δεν έχει λογική, συνεχίζει να υπάρχει και να επιμένει, γιατί μιλάει η καρδιά και η καρδιά σχεδόν ποτέ δεν λέει την αλήθεια.

Ντιέγκο, απεχθή προσωπικότητα και αντιπαράδειγμα για μένα, παιχταρά που σαν κι εσένα δεν είδα άλλον και πιθανόν να μην ξαναδώ ποτέ μου, έκανες μεγάλο καλό και ταυτόχρονα μεγάλο κακό με το πέρασμά σου από τη γη.

Γέμισες τα μάτια μας με όμορφες παραστάσεις βγαλμένες απ την πιο απερίγραπτη φαντασία μας, φόρτωσες την ψυχή μας με αγαλλίαση γιατί το ποδόσφαιρο μπορεί να έχει τόσο όμορφα κεφάλαια και ταυτόχρονα μας γέμισες πεποιθήσεις στρεβλές και άμπαλες, μας έκανες να ονειρευόμαστε τον Σούπερμαν, τον Μπλεκ και τον Σπάϊντερμαν ποδοσφαιριστές, μας έκανες να αγιοποιήσουμε την μορφή σου και να θεωρούμε πως μπορεί να υπάρχουν σταλμένοι απ τον Θεό και προορισμένοι να διαλύουν τα συστήματα, τις τακτικές και τους νόμους του ποδοσφαίρου με το μοναδικό τους ταλέντο, την ικανότητά τους να μετατρέπουν ένα ομαδικό άθλημα σε ατομικό.

Το κατάφερες αυτό Ντιέγκο με το ασύλληπτο παίξιμό σου, έγινες Θεός ακόμα και στην απατεωνιά σου κι από τότε, η τάξη του ’82 περιμένει καρτερικά τον επόμενο που θα κάνει τα ίδια, που θα συντρίψει κανόνες και αρχές, που θα τα βάλει με όλους και με όλα και θα κατακτήσει τα πάντα.

Οι οπαδοί σου Ντιέγκο δεν σηκώνουν πολλά-πολλά, επιμένουν δογματικά να σε υμνούν ακόμα και στις μαλακίες σου, θεωρούν πως η μοίρα, το ποδόσφαιρο και η χώρα σου σού χρωστούν τα πάντα.

Οι οπαδοί σου Ντιέγκο, άνθρωποι που κατά τα άλλα μπορεί να γνωρίζουν καντάρια μπάλα, όταν φτάνουν στο δικό σου κεφάλαιο, κλείνουν μάτια και αυτιά, απορρίπτουν τη λογική και πέφτουν στα τέσερα προσκυνώντας αυτά που αν τα έκανε ο Αλέφαντος τώρα θα τα χλεύαζαν και θα κρατούσαν την κοιλιά τους απ τα γέλια.

Οι οπαδοί σου Ντιέγκο οπαδοί και άλλων ομάδων, μόνο στον πάγκο της Αργεντινής πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει προπονητής.

Στους πάγκους των άλλων ομάδων που υποστηρίζουν είναι με το δάχτυλο στην σκανδάλη έτοιμοι να πυροβολήσουν όποιον κάνει έστω και μισή στραβή αλλαγή. Με σένα όμως Ντιέγκο είναι αλλοιώς, γιατί είπαμε, ο έρωτας δεν έχει λογική, τα αυτιά και τα μάτια κλείνουν ερμειτικά, ό,τι πίπα και να κάνεις συγχωρείται Ντιέγκο και όχι μόνο αυτό, θεωρείται και επανάσταση για το ποδόσφαιρο, μια επανάσταση αλητείας καλώς εννοούμενης με χαρακτηριστικά αλάνας πάλι καλώς εννοούμενης (αν και δεν υπάρχει κακή αλάνα), οι οπαδοί σου Ντιέγκο περιμένουν καρτερικά σαν μουσουλμάνοι να τους οδηγήσεις στη Μέκκα, έστω κι αν μέσα τους ξέρουν πως δεν θα φτάσουν ποτέ.

Σ αυτό το μουντιάλ Ντιέγκο δεν είχες πλάγια μπακ, ήρθες με ένα μόνο αξιόπιστο αμυντικό χαφ, με επιτελικό χαφ ταχυτήτων ελληνικής σουπρολίγκας, αλλά δεν πειράζει Ντιέγκο γιατί στο γήπεδο υπήρχε ο Μεσσίας, αυτός που μπορεί να επαναλάβει αυτό που έκανες κι εσύ κάποτε, να πάρει τα πάντα μόνος του, χωρίς την δική σου βοήθεια, γιατί αυτή η ομάδα Ντιέγκο δεν χρειαζόταν προπονητή, αλλά έναν Θεό – καθοδηγητή να την εμπνέει και να της λέει παλιές ιστορίες γύρω από το τζάκι, τότε που περνούσες τρεις-τρεις όποιους θαρραλέους τολμούσαν να σου φράξουν το δρόμο.

Η τάξη του ’82 Ντιέγκο γέμισε τα τετράδιά της με αυτοκολλητάκια σου, κοιμόταν και ξυπνούσε κι ονειρευόταν πως θα έρθει πάλι μια μέρα που θα ξανακατέβει στη γη κάποιος θεόσταλτος να κάνει όσα έκανες, να κάνει επανάσταση Ντιέγκο, έστω και χωρίς τατού του Τσε στο μπράτσο.

Τώρα που το κεφάλαιο έκλεισε, αλλά όχι το βιβλίο, γιατί είπαμε πως αυτή η ιστορία είναι μια ιστορία άγριου πάθους και έρωτα, αγιοποίησης και θέωσης κι όχι μια απλή ιστορία ποδοσφαίρου, οι πιστοί περιμένουν σιωπηλοί το επόμενο.

Εκείνο που θα δικαιώσει τα παιδικά τους όνειρα και θα βάλει οριστικά στην άκρη τις παιχνιδομηχανές.

Δυστυχώς Ντιέγκο, εσύ το ξέρεις καλά, τέτοιο κεφάλαιο δεν μπορεί να υπάρξει. Και δεν θα υπάρξει όχι γιατί είναι κακός ο Μπλάτερ ή απάνθρωπο σύστημα ο καπιταλισμός, αλλά γιατί το ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα είναι ομαδικό άθλημα, στο οποίο όλα τα κομμάτια χρειάζονται, παίκτες όλων των θέσεων και προπονητής σε μια καλή ισοροπία και σε συγκεκριμένες ποσότητες.

Μπορεί μια φορά να τα κατέρριψες όλ αυτά Ντιέγκο, αλλά στ αλήθεια, πόσες φορές κατέβηκε ο Χριστός στη γη;

Μέχρι λοιπόν να κατέβει ο επόμενος, οι πιστοί σου μπορούν να συνεχίσουν να ζουν αντιμετωπίζοντας την Αργεντινή τους όπως όλες τις υπόλοιπες ομάδες που αγαπούν.

Μια ομάδα που θα χρειάζεται και παίκτες και προπονητή. Εστω και κάποιον που δεν θα είναι ο Θεός. Απλά και πεζά κάποιον σοβαρό και επαγγελματία.

Και τώρα, που είπα καμπούρα και στραβοπόδα την αγάπη σας, πυροβολήστε με!

Ποδόσφαιρο χωρίς καζούρα = καλοκαιρινή προετοιμασία χωρίς «τόνους ιδρώτα» κι άλλα τέτοια κλισέ:

Μια από τις μεγαλύτερες Βραζιλιάνικες ιστοσελίδες ανταποδίδει στους Αργεντινούς το πικάρισμα της προηγούμενης μέρας.

Οι Γερμανοί αποχαιρετάνε από την διοργάνωση τον Ντιέγκο.

+ Bonus: Το Γερμανικό Amazon (θεοί!) προσφέρει ΤΖΑΜΠΑ στους επισκέπτες-πελάτες του το τραγούδι (θεοί!) «Don’t cry for me Argentina»!

Από το παραπάνω βίντεο βγάζουμε δυο συμπεράσματα. Πρώτον, ο Πουρουπουπού έχει ανταγωνιστές στα ΜΜΕ της Ισπανίας. Δεύτερον, ο Χοσέ Αντόνιο Καμάτσο δεν ακολουθεί τις τακτικές Ελλήνων συναδέλφων του (= πρώην προπονητών της Εθνικής) που περιμένουν πώς και πώς να χάσει η ομάδα ώστε να βγουν από το ψυγείο και να κάνουν υψηλή κριτική στον εκάστοτε διάδοχό τους (ακόμα κι αν αυτός είναι ο Ρεχάγκελ που κέρδισε Euro), αλλά πανηγυρίζει με την ψυχή του τα γκολ της Ισπανίας δίνοντας ένα μικρό σόου.

Πολλά γράφονται και θα γραφτούν για το σημερινό ματς Αργεντινής-Γερμανίας. Χωρίς να θεωρώ ότι είμαι κάποιος ειδήμων, απλά με την εμπειρία που έχω αποκτήσει παρακολουθώντας την Αργεντινή σε όλη την πορεία της μέχρι εδώ θα πω την άποψή μου…

1. Το πρόβλημα ξεκινάει από τις κλήσεις. Δεν γίνεται ομάδα να κατεβαίνει χωρίς πλάγια μπακ στο ρόστερ της. Ένα μόνο καθαρόαιμο αριστερό μπακ (Ροντρίγκες) και μισό δεξί μπακ (Οταμέντι). Η Αργεντινή δεν το πλήρωσε αυτό στους ομίλους με τους ανύπαρκτους Κορεάτες και Έλληνες, ενώ με τη Νιγηρία φάνηκε σε κάποιες φάσεις. Με το που αντιμετώπισε μια ομάδα με τρεξίματα από τα πλάγια έγινε πάρτυ πίσω. Το ίδιο θα γινόταν και με Ολλανδία ή Βραζιλία.
2. Δεν γίνεται να επιμένεις σε παίκτες που γελάει το σύμπαν μαζί τους, μόνο και μόνο επειδή παίζουν στην Ευρώπη. Δεν νοείται να παίζει ο Ντε Μιτσέλις και ο Χάιντσε. Τραγικές επιλογές.
3. Δεν γίνεται να μου παίζεις ρόμβο ή 4-3-3 ή 4-3-1-2 ή όπως διάολο θες να το λες και τα χαφ σου στο κέντρο να είναι ο δόλιος Μαστσεράνο μαζί με τον Ντι Μαρία και τον Μάξι (Θεέ μου τι νεκροταφείο παικτών αυτή η Λίβερπουλ) που οι άνθρωποι δεν παίζουν εκεί κανονικά.
4. Θέμα Μέσσι. Το είχα ξαναπεί στα σχόλια ενός κειμένου. Θλιβερό Μουντιάλ. Δεν ξέρω αν του λείπουν τα φιλαράκια του από την Μπαρσελόνα ή αν δεν… αγαπάει τη φανέλα (όπως διαβάζω σχόλια Αργεντίνων σε διάφορα σάιτ) αλλά τα ματς που έκανε ήταν επιπέδου Αριέλ Ορτέγκα. Τρομακτική κούραση, να περάσει 3 και 4 παίκτες για να κάνει τι;
5. Πέρα από όλα αυτά όμως και μακρυά από συγκεκριμένα πρόσωπα, υπάρχει μια αλήθεια για την Εθνική Αργεντινής. Είτε είναι ο Ντιέγκο, είτε ο Πέκερμαν, είτε ο Μπιέλσα. Είτε ο Μέσσι, είτε ο Ρικέλμε, είτε ο Ορτέγκα. Είτε ο Πιπίτα, είτε ο Κρέσπο, είτε ο Μπατιστούτα. Τα πρόσωπα αυτά αλλάζουν, αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Η Αργεντινή δεν είναι ομάδα. Δεν νομίζω ότι ο κρίαρος Μερτεσάκερ και ο Φρίντριχ (όνομα βγαλμένο από ταινία με Άννα Φόνσου να παίζει την αντιστασιακή και να ερωτεύεται τον Κώστα Καρρά) είναι τόσο καλοί παίκτες, ούτε πια ότι οι διάφοροι στα χαφ της Γερμανίας έχουν παραπάνω ταλέντο από τους αντίστοιχους της Αργεντινής. Η Αργεντινή την πατάει μονίμως έτσι. Σαν τον έφηβο που έχει διαβάσει όλα τα Πλέιμποι και έχει δει 200 τσόντες και μπορεί στη θεωρία να σου πει πώς γίνεται το βιδωτό ανάποδο καρεκλάτο, αλλά μόλις βρεθεί με την γκόμενα θα τελειώσει με το που θα γδυθεί.  Τόσο ταλέντο που μπουκώνει η ομάδα. Δεν μπορεί να βάλει την μπάλα κάτω και να κάνει 1-2 προσπάθειες να τελειώσει το ματς. Και ναι, το τίκι-τίκι που λένε οι Αργεντίνοι είναι ωραίο, αλλά δυστυχώς στην Εθνική μάλλον παίζουν τσούκου τσούκου. Το σημερινό ματς το έχω ξαναδεί πολλές φορές. Και μάλιστα με πολύ χειρότερο τρόπο (γιατί σήμερα οι Γερμανοί ήταν πολύ καλοί). Το έχω δει στο τελευταίο Κόπα Αμέρικα που η Αργεντινή ήταν έξω από την περιοχή της Βραζιλίας με σκηνές και είχε στήσει και ψησταριές και η Βραζιλία σε κάθε αντεπίθεση έβαζε γκολ. Το είδα και στο Αργεντινή-Βραζιλία στα προκριματικά. Κατοχή μπάλας, μυριάδες πάσες, καλές προθέσεις, τρύπια άμυνα και… αντίο ζωή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

Κλείνω με την ωραιότερη ποδοσφαιρική διαφήμιση που έχει γυριστεί ποτέ και πού πάντα μετά από κάθε Μουντιάλ φαίνεται πόσο κοντά είναι στην αλήθεια. Καταραμένες οι αναμνήσεις που πονάνε: