Παλι λιγο μετα τη λήξη και του δεύτερου σημερινού προημιτελικού.

Οι πρώτες σκέψεις. Ψιλοστεναχώρια για την Παραγουάη, θαυμασμός (ναι θαυμασμός) για τα Γερμανά. Ντιέγκο σόρι, σε αγαπάω σε εκτιμάω αλλα… ξέρεις.Τι επαθες μωρε… Τα έχεις δηλώσει άλλωστε…

Αυτη η Αργεντινή τελικά «θα» μπορούσε να κάνει πολλά και δεν έδειξε τίποτα από αυτά. Οι Γερμανοί κάνανε υγειινό περίπατο και με την τρίτη (!!!!) τεσσάρα τους σε πέντε μάτς πήγανε ημιτελικά ούτε που θυμάμαι για ποσες φορές στα μουντιάλ… Αντε γειά Ντιέγκο… Ασε που κάθε φορά που μίλαγες με παίκτη για να τον βάλεις μέσα άρπαζες γκολ. Τώρα κατάλαβα γιατί έχανες απο το 3ο λεπτό και έκανες αλλαγή στο … 70. Και η εικόνα μαρτυρας…

Στο ματς που μόλις έληξε, πως περιμένει η Παραγουάη με σέντερ φορ…να το γράψω; Να μη το γραψω; Τελος παντων. Αυτον τον…Καστράτο, τον διαφημιστή για γυναικεία εσώρουχα τον Σαντα Κρουζ να παει μπροστά; Χάσανε και το πεναλτάκι τους, χάσανε και οι Ισπανοί το δικό τους… Τουλάχιστον το Ισπανία-Γερμανία «λέει» πολλά σα ματσάκι.

Ομως. Ομως!
Μαν οφ δε ματς που λέει ο θρύλος του σπικάζ. Ναι , μαν οφ δε ματς είναι ο ίδιος. Παρ’ ότι ήταν «πεσμένος» έδωσε ρεσιτάλ. Δε λεω μόνο για το εκπληκτικό γλύψιμο του κλεισίματος του αγώνα «ολοι εσείς ξέρετε μπάλα…δε σας ξεγελούν… που ξέρετε και δεν ασχολείστε με αλλα πράγματα…». Ναι εμείς. Ολοι οι θαυμαστές του σπίκερ ενός ανώτερου θεού.

Αυτό ηταν απλά το «γειά σας». Ιστορικές ατάκες και σήμερα. Το «σύστημα μπλοκέ» της Παραγουάης. Το «ποδόσφαιρο που πρέπει να απαλλαχθεί από τα Λαμόγια» (αυτό σαν δήλωση αυτοκτονίας μοιάζει όταν εκφέρεται από το στόμα του), ο «Αγιος Κασίγιας». Ο Βίγια που «δεν προλαβαίνει τη μπαλα ούτε με μηχανάκι». Ο «Ντελ Μποσκε και τα …αγόρια του». Η Παραγουάη που «πήγαν ΟΛΟΙ στα αποδυτήρια» (οι υπολοιποι πάνε σε πεντάδες). Και αρκετά ακόμα όμορφα και εντυπωσιακά.

Ετσι καταλήγω στο εξής: Κάτω ο ΑντιΘεοφιλοπουλισμός του Δράκουλα! Ζήτω η αθάνατη Ελληνική δημοσιογραφία!

Υ.Γ. Ξέρετε φυσικά οτι είμαι σε περίοδο πένθους. Δεν ξέρω καν αν εχω την αντοχή να παρηγορήσω την Λαρίσα αλλα ΥΠΟΣΧΟΜΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ!

Πολύς λόγος έγινε αδέρφια σ αυτό το μουντιάλ περί του ευρωπαϊκού προφίλ της Βραζιλίας.

Και ξοδεύτηκαν τόνοι μελάνης για να αναλυθεί επαρκώς το ζήτημα. Μήπως δηλαδή η Βραζιλία απεμπολώντας το σάμπα-φιγουρατζίδικο παρελθόν της θα έχανε κάτι από την μαγεία της και θα γινόταν πιο ρεαλιστική, πιο βαρετή, λιγότερο αρεστή στους φίλους του θεαματικού ποδοσφαίρου.

Κατ αρχήν θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε τι εννοούμε όταν λέμε ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Τι είναι αυτό το πράγμα και πώς ακριβώς εκφράζεται; Μήπως η Ευρώπη παίζει κάποιο συγκεκριμένο στυλ ποδοσφαίρου και δεν το έχουμε καταλάβει; Μήπως η Μπαρσελόνα ας πούμε παίζει το ίδιο ποδόσφαιρο με την Ιντερ, την Μπάγερν ή την Γιουνάϊτεντ;

Κακά τα ψέμματα. Ολοι θέλουν την επιτυχία και τους τίτλους. Κάθε ένας έχει τον δικό του τρόπο, αυτόν που πιστεύει πως τον εξυπηρετεί καλύτερα με βάση το διαθέσιμο υλικό και όχι την ποδοσφαιρική του παράδοση. Με εξαίρεση ίσως τους Αγγλους που θα ζήσουν και θα πεθάνουν με τη μπάλα στα σύννεφα (αν και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι μπορούν να κάνουν και κάτι άλλο), όλοι οι υπόλοιποι προσπαθούν κάθε φορά να προσαρμόσουν το στυλ παιχνιδιού τους στα δυνατά τους σημεία.

Κατά συνέπεια, δεν νομίζω πως ήταν θέμα ξεροκεφαλιάς του Ντούνγκα αυτό που παρουσίασε στα γήπεδα της Αφρικής. Αυτή η Βραζιλία ήταν ένα … ανώριμο τέκνο της ανάγκης που δεν θα γίνει ποτέ ώριμο τέκνο της οργής, όχι γιατί το στυλ παιχνιδιού της δεν ήταν αυτό που χρειαζόταν, αλλά γιατί οι παίκτες που διέθετε δεν μπορούσαν να πετύχουν ούτε καν με αυτό το μοντέλο.

Προσωπικά, έχω χρόνια να θυμηθώ την Βραζιλία με τέτοια ένδοια σε μεσοεπιθετικούς και επιθετικούς παίκτες. Κι εκεί πάνω, συναισθάνομαι την ανάγκη του Ντούνγκα να παίξει πιο κλειστά για να ελέγχει καλύτερα το παιχνίδι. Ελα όμως που αυτή η Βραζιλία δεν διαθέτει και αξιόπιστες λύσεις ανασταλτικά σε καίριες θέσεις; Ποιο είναι το αριστερό μπακ της Βραζιλίας; Ποια είναι τα αμυντικά της χαφ; Κι έπειτα είναι και το άλλο. Για παρατηρήστε σε ποιους συλλόγους παίζει η πλειοψηφία των παικτών της Εθνικής Βραζιλίας. Με εξαίρεση τους Ζούλιο Σέζαρ, Μαϊκόν, Λούσιο, Ντάνι Αλβες και Κακά, οι υπόλοιποι παίκτες προέρχονται από την … «δεύτερη ταχύτητα» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου για να μην πω ότι κάποιοι βρίσκονται στην τρίτη.

Δεν φταίει λοιπόν το στυλ, δεν είχε πολλά πράγματα να επιλέξει ο Ντούνγκα και διάλεξε το χειρότερο. Φανταστείτε ότι του τραυματίστηκε ο Ελάνο και έχασε το έδαφος κάτω απ τα πόδια του. Για τέτοια παικτική φτώχεια μιλάμε.

Οσο για το … ευρωπαϊκό προφίλ της «σελεσάο», εγώ χθες το απόγευμα διέκρινα κάποιο. Αυτή η Βραζιλία όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ φέρνει πολύ της … ομόγλωσσής της και «μητέρας» της Πορτογαλίας. Κλάψα, γκρίνια, νεύρα και απόγνωση.

Γιατί και οι Πορτογάλοι, Ευρωπαίοι είναι. Μην το ξεχνάμε …

Και τελικά η «έκπληξη» έγινε και πέρασε η Ολλανδία. Και τελικά ο «σοβαρός» Ντούνγκα τα ακούει επειδή έχασε ένα ματς και φεύγει από την  Εθνική. Κι όμως η Βραζιλία μπήκε δυνατά. Με συνδυασμούς, χωρίς να κινδυνεύει, με απίστευτη μίρλα στον Γιαπωνέζο (που αργότερα απέδωσε όταν αυτός δεν έβγαλε 2η κίτρινη στον Μπάστος), με 2-3 κλωτσιές στον Ρόμπεν για να του κοπεί ο τσαμπουκάς και με ένα ωραίο γκολ.

Και πάνω που λες «τώρα θα μαζέψει η Ολλανδία κι άλλα» και βλέπεις να χάνει ευκαιρίες η Βραζιλία, το δεύτερο ημίχρονο είναι αλλιώς. Πρώτο τόσο σοβαρό λάθος στην καρδιά της άμυνας της Βραζιλίας και μετά κατάρρευση. Νεύρα, νεύρα και νεύρα για μια ομάδα που δεν ξέρει να χάνει και δεν γουστάρει να συναντάει αντίσταση. Η Ολλανδία δεν έπαιξε μπαλάρα, έβγαλε όμως στο γρασίδι χαρακτήρα και μια φανέλα με πολύ βάρος. Δεν σκιάχτηκε από τη Βραζιλία και αυτό τις έδωσε ελπίδες για νίκη. Τις οποίες ελπίδες ήρθε να αυξήσει ο εξαιρετικά ανόητος Μέλο. Ο Ντούνγκά δεν είχε και τόσες επιλογές στη συνέχεια πιστεύω, η Βραζιλία δεν είχε αυτοσυγκέντρωση στο παιχνίδι της και η Ολλανδία από την άλλη δεν καθάριζε το ματς με αποτέλεσμα να υπάρχει αγωνία μέχρι το τέλος.

Τώρα η Βραζιλία γυρίζει σπίτι της, η Ολλανδία περιμένει την κουρασμένη και με απουσίες Ουρουγουάη και στο μυαλό των Ολλανδών ίσως στριφογυρίζει η εκδίκηση για τους 2 χαμένους τελικούς. Γερμανία (πιθανότερο) ή Αργεντινή. Αν και προσωπικά βλέπω την Ισπανία να έχει συνέλθει… Οι σημερινοί προημιτελικοί μπορεί να μην είχαν σούπερ μπάλα, είχαν όμως συγκινήσεις.

Όταν μετά από πολλά χρόνια, θα συζητάμε για την παρουσία της Βραζιλίας σ αυτό το μουντιάλ, οι περισσότεροι θα εστιάζουμε στο αυτογκόλ και την αχαρακτήριστη ενέργεια του Φελίπε Μέλο στον σημερινό αγώνα.

Και δυστυχώς για τον ίδιο, ελάχιστοι θα θυμούνται ότι το απόγευμα ξεκίνησε τελείως διαφορετικά. Με μια απ τις ομορφότερες ασίστ που έχουμε δει ποτέ

Γραφω εν θερμώ κι ενω μολις εχει τελειωσει το δευτερο ωραιο ματσάκι της μερας.

Οι Ολλανδοί στείλανε το «κατι σα Βραζιλία» σπίτι του και παρ’ οτι παλιος Βραζιλιανοφιλος το ευχαριστήθηκα. Μπαρμπα Ντουνγκα αμα λεμε τον Ντιεγκο γραφικο στον παγκο εσένα πως πρεπει να σε πουμε; Στην ομάδα που έφτιαξες πριν είκοσι χρόνια, θα είχε αφαιρεθεί απ’ όλους η Βραζιλιάνικη υπηκοότητα. Οι Ολλανδοί δεν παίξανε καμιά μπαλάρα αλλά όχι μόνο ανέτρεψαν το 0-1 αλλά και τον ψεύτικο μύθο αυτού του «γίγαντα με τα πήλινα πόδια». Δεν είναι Βραζιλία αυτό και δικαίως πάει απο εκεί που ήρθε.

Παρ’ όλα αυτά ήταν ματσάρα. Οπως κέρδισαν οι Ολλανδοί θα μπορούσαν να έχουν χάσει. Το ιδανικό ματς για αυτή τη φάση ίσως, για έναν τρίτο που παρακολουθεί (εμένα δηλαδή)

Αλλά αυτό που είδαμε μολις πριν λίγο ε;

Τι ματσάρα! Τι ανατροπές συναισθημάτων, πεντάλεπτα και δεκάλεπτα μοιρασμένα, παίκτες ξεζουμισμένοι να προσπαθούν μέχρι το 120 για το γκολ, η εκπληκτική ανατροπή με τον Σουαρεζ να κλαίει και τρία λεπτά μετά να πανηγυρίζει, τους Γκανέζους να ακολουθούν αντίστροφη διαδρομή από τον παράδεισο στην κόλαση, και το ποδόσφαιρο να αποκαλύπτει μερικά από τα «μυστικά» που το κάνουν ακαταμάχητο. ΕΠΙΚΟ ΜΑΤΣ. Θα μείνει πιστεύω στις «ιστορίες για το τζάκι» του παγκοσμίου κυπέλλου.

Πως να μπεί κανείς στο μυαλό του Ασαμόα Γκιαν; Του Σουάρεζ που ναι, τελικά πανηγύρισε αλλά στη μεγαλύτερη βραδιά της ομάδας του δεν θα είναι εκεί. Ολλανδία – Ουρουγουάη  ημιτελικός, και ποιός θα το περίμενε αλήθεια; Κι όμως δύσκολα μπορεί να πει κανείς κατηγορηματικά ότι δεν το άξιζαν.

Ελπίζω και οι αλλοι δύο προημιτελικοί να είναι αντάξιοι των σημερινών. Και φυσικά και τα ματς που απομένουν.

Ζήτω η μπαλίτσα μάγκες. Καλή συνέχεια.

Ο Φελίπε Μέλο ανήκει σε μια συνομοταξία παικτών την οποία, σ’ έναν ιδεατό κόσμο, το ποδόσφαιρο θα είχε αφοδεύσει δίχως δεύτερη σκέψη, κρατώντας κλειστό το καπάκι και πατώντας δυο φορές το καζανάκι για σιγουριά. Το να είσαι φελλός δεν είναι κάτι κατακριτέο, ακόμα κι αν το φωνάζει η μάπα σου από χιλιόμετρα μακριά. Δεν είναι δυνατόν η Φύση να τους προικίσει όλους με το ύψιστο αυτό ‘αγαθό’. Το να είσαι όμως και φελλός και βρώμικος και παρ’ όλα αυτά να παίζεις ποδόσφαιρο σε τόσο υψηλό επίπεδο είναι μια (ακόμα) σοβαρή αφορμή για να προβληματιστείς για την αδικία που υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο. Ο χαζός μπορεί να πρωταγωνιστήσει στην σύγχρονη κοινωνία σε πλήρη αντίθεση με την πρωτόγονη εποχή που τα πράγματα ήταν ξεκαθαρισμένα, όπως θα σχολίαζε και ο Διονύσης Χαριτόπουλος: «Αυτόν που αργούσε να καταλάβει γιατί τρέχουν οι άλλοι τον είχε αρπάξει η αρκούδα».

Η συνομοταξία αυτών των ποδοσφαιριστών υπάρχει γιατί η υπέρτατη ατάκα του Χατζηχρήστου που αφιερώσαμε πέρσι στον Πέπε – εξέχων μέλος της ράτσας αυτής, με προοπτικές ανέλιξης ακόμα και σε θέση στο Δ.Σ. της – δεν βρίσκει εφαρμογή στον σύγχρονο πολιτισμένο κόσμο ή πιο απλά και κατανοητά, επειδή ο Καιάδας δεν χρησιμοποιείται πλέον. Μετριότητες που βαφτίζονται ‘παίκτες-εργαλεία, που δεν φοβούνται να βάλουν το πόδι τους στην ..φωτιά, με εξαιρετικά ανασταλτικά προσόντα και μεγάλο προτέρημα το δυνατό τους παιχνίδι». Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι την μέρα που η βρώμικη χαζομάρα του Πέπε συνάντησε στο χόρτο την αντίστοιχη του Φελίπε Μέλο, στο παιχνίδι Πορτογαλία-Βραζιλία, ο Ντούνγκα αναγκάστηκε να αντικαταστήσει τον δεύτερο πριν καν ολοκληρωθεί το ημίχρονο για να σώσει την ομάδα του από μια γρήγορη, ηλίθια αποβολή!

Όσο οι Φελίπε Μέλο αυτού του κόσμου βρίσκουν ρόλο σε ομάδες όπως η εθνική Βραζιλίας χάρη στις τραγικές εμπνεύσεις των διαφόρων Ντούνγκα, τόσο η ανησυχία για το μέλλον του αθλήματος θα παραμένει έντονη.

Το σημερινό παιχνίδι Ολλανδίας - Βραζιλίας μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί από τα πιο περίεργα και χαζά παιχνίδια του φετινού Μουντιάλ. Δεν εννοώ κακό, απλά… ανώριμο.

Το πρώτο ημίχρονο σαν να μην έγινε ποτέ, ήταν η αφορμή απλά για να καταλάβουμε πόσο εγωπαθής, ανώριμη και αλαζονική είναι και αυτή η εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Μια εθνική που είχε χαρακτηριστεί η πιο  »ευρωπαϊκή» εθνική που υπήρξε. Τώρα γιατί αυτό μπορεί να είναι ένα θετικό στοιχείο της ομάδας δεν μπορώ να το καταλάβω. Κόντρα σε μια ανύπαρκτη Ολλανδία, που είχε σαν μόνες φάσεις 2-3 κατά μέτωπο επιθέσεις που δεν κατέληξαν ούτε σε σουτ, οι Βραζιλιάνοι παίκτες δεν μπήκαν στον κόπο να τελειώσουν την υπόθεση πρόκριση.

Τελικά στο δεύτερο ημίχρονο, με δυο τυχερά γκολ από στημένες φάσεις προηγήθηκαν οι Ολλανδοί, οι Βραζιλιάνοι ψαχουλεύτηκαν την κατάσταση, δίνοντας ελπίδες για μια αντίδραση. Τελικά η αντίδραση ήρθε πιο αλαζονική από ποτέ. Κλωτσιές, διαμαρτυρίες, μπίρι-μπίρι στον διαιτητή, τσαμπουκαλέματα στους κουλ Ολλανδούς, αλλά από ουσία τζίφος.

Από την άλλη, οι Ολλανδοί, στο δεύτερο ημίχρονο είχαν πολλές φορές την ευκαιρία για να τελειώσουν την υπόθεση, αλλά παίκτες εκατομμυρίων ξεχάσαν να κάνουν κοντρόλ, να δίνουν πάσες, ακόμα και όντας σε πλεονεκτική θέση, να μην σουτάρουν!

Το συναίσθημα στο τέλος για τους απανταχού αντί-βραζιλιάνους ή τους ολλανδόφιλους ήταν γλυκό. Και ακόμα πιο γλυκό, το έκανε ο σκηνοθέτης, με ωραία πλάνα, κεντραρισμένα στα πρόσωπα των ζοχαδιασμένων Βραζιλιάνων. Για να δούμε στη συνέχεια, που περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία, αν η Ολλανδία θα καταφέρει να αποκλείσει και άλλη λατινοαμερικάνικη ομάδα (ποία Γκάνα τώρα…). Αν το κάνει αυτό, κι αν χρειαστεί να αντιμετωπίσει και την Αργεντινή στο τέλος, θα είναι πολύ εντυπωσιακό το γεγονός ότι θα πρέπει να κερδίσει όλες τις λατινοαμερικάνικες ομάδες για να πάρει το τρόπαιο.

Θεωρητικά ένα Βραζιλία – Ολλανδία υπόσχεται θέαμα και πολλά γκολ. Στη πράξη όμως τι γίνεται;

Θα έλεγα πως η κόντρα άμυνας – επίθεσης των δύο ομάδων βγάζει νικήτριες τις επιθέσεις.

Απ τη μια Ρομπίνιο, Κακά και Λουίς Φαμπιάνο, απ την άλλη Ρόμπεν, Φαν Πέρσι, Σνάϊντερ.

«Κρυφά» χαρτιά ο μακράν κατά τη γνώμη μου καλύτερος παίκτης του Μουντιάλ Ντάγκλας Μαϊκόν και το πολυεργαλείο Ντιρκ Κούϊτ, που μπορούν να κρίνουν το παιχνίδι με προσωπικές ενέργειες πιό θεαματικές ο πρώτος, πιο ουσιαστικές ο δεύτερος.

Στην άμυνα της Βραζιλίας τα στόπερ δεν έχουν εκτεθεί ιδιαίτερα μέχρι τώρα και το δίδυμο Λούσιο – Ζουάν μοιάζει να δουλεύει καλά. Δεν ξέρω όμως τι θα συμβεί σήμερα που θα χριεαστεί να βγουν πολλές φορές απ τον κεντρικό άξονα για να δώσουν βοήθειες στα πλάγια, ειδικά στα αριστερά όπου ο Μπάστος θα έχει αρκετά προβλήματα με τον Αριαν Ρόμπεν.

Δεν μου φαίνονται πολύ γρήγοροι για τέτοια κόλπα και τα αμυντικά χαφ που θα πρέπει να τους καλύπτουν επίσης δεν φημίζονται για τις γρήγορες πάνω-κάτω κινήσεις τους.

Απ την άλλη, είναι σαφές πως ο Ντούγκα θα «σημαδέψει» την αριστερή πλευρά της άμυνας των «πορτοκαλί». Ο αγαπημένος μου Τζιοβάνι Βαν Μπρόνχοστ όση ποιότητα κι αν διαθέτει είναι πολύ «σιτεμένος» ηλικιακά για να τα βγάλει πέρα με τον Μαϊκόν, ενώ στην περίπτωση που παίξει εξ αρχής και ο Ντάνι Αλβες το πρόβλημα για την ομάδα του Μάρβαϊκ θα είναι ακόμη πιο μεγάλο.

Να σημειώσω επίσης πως το πέρασμα του Χέϊντιγκα απ την Ισπανία κατέδειξε την μεγάλη του αδυναμία : δεν στρίβει με τίποτα. Ο καλύτερος φίλος της κάθετης πάσας είναι ο κεντρικός αμυντικός της Εβερτον.

Η λογική λοιπόν λέει … πάρτυ και πολλά γκολ.

Όμως τα κέντρα των ομάδων μπορεί να χαλάσουν τη γιορτή. Ελάχιστα παραγωγικά, πολύ ανασταλτικά και σκληρά. Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα είναι για να κόβει και να την δίνει στα δύο μέτρα δίπλα του, ο Φελίπε Μέλο όταν κόβει επειχειρεί και να «κουβαλήσει» μπάλα με αμφίβολα αποτελέσματα και ο τραυματισμός του Ελάνο αναγκάζει τον Λούσιο να επιδίδεται σε πολλές επελάσεις που έχουν αρκετή δόση ρίσκου.

Απ την άλλη υπάρχει ο Σνάϊντερ, αυτός που μπορεί να κάνει και τη διαφορά στο χώρο του κέντρου, αλλά υπάρχει και ο Βαν Μπόμελ που στις δύο φορές που επιχειρεί τάκλιν τις … τρεις μπαίνει το φορείο μέσα.

Ευχής έργον θα ήταν η μπάλα να μην πολυπερνάει κεντρικά και να μετακινείται περισσότερο απ τα άκρα.

Να πω επίσης πως το πρεσάρισμα ψηλά των Ολλανδών είναι το καλύτερο που εγώ έχω δει σ αυτή την διοργάνωση και πιστεύω πως θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα στους Βραζιλιάνους χαλώντας την κυκλοφορία τους.

Να επισημάνω πάντως πως δύσκολα κάποια απ αυτές τις δύο ομάδες μπορεί να επιβάλει αργό ρυθμό, αν χρειαστεί όμως κάτι τέτοιο μπορεί να το κάνει πιο εύκολα η Βραζιλία, αλλάζοντας σωστά πολλές πάσες και κερδίζοντας χρόνο χωρίς όμως παράλληλα να παράγει τίποτα (γι αυτό τόνισα το αν χρειαστεί, δηλαδή αν προηγηθεί προς το τέλος).

Αφησα ακόμα μια μικρή παράμετρο που δεν μπορώ να μην την αναφέρω. Επειδή τέτοιας σημασίας παιχνίδια συχνά κρίνονται στις λεπτομέρειες, ας ρίξουμε μια ματιά και στους τερματοφύλακες. Συνήθως τους ξεχνάμε στις αναλύσεις μας. Συνηθέστερα όμως μας «εκδικούνται»

Από τις 8 ομάδες που έμειναν στο Μουντιάλ η λιγότερο προβεβλημένη είναι η Γκάνα. Οι υπόλοιπες έχουν μεγάλη ιστορία, πολλούς υποστηρικτές ή στη χειρότερη μία Λαρίσα Ρικέλμε. Η Γκάνα έμεινε μόνη της να κρατάει τη σημαία μιας ολόκληρης ηπείρου που κατά τα άλλα απέτυχε παταγωδώς σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Και αν είδαμε πώς προετοιμάζονται στην Ουρουγουάη, αλλά και στη Βραζιλία χαλαρώνουν με δοκαρομαχίες, οι Γκανέζοι το διασκεδάζουν χορεύοντας. Αν δεν έπαιζαν με την Ουρουγουάη που την συμπαθώ θα ήθελα να προκριθούν…

Ο Πολ το χταπόδι μπορεί να μίλησε, αλλά στην Αργεντινή προσπαθούν να αλλάξουν την μοίρα τους. Έτσι, στη φαρέτρα της ομάδας του Ντιέγκο Μαραντόνα μπήκαν αρκετά ζώα με μαντικές ιδιότητες που διαφωνούν με τον Άγγλο με φιλογερμανικά αισθήματα Πολ. Ο Χόρχε η χελώνα, στην πόλη Μεντόσα κάτω από τις φωνές των οπαδών επέλεξε Αργεντινή. Στον ζωολογικό κήπο του Μπουένος Άιρες η φώκια με το όνομα Μάκι έδωσε κι αυτή την ψήφο της στην ομάδα του Ντιέγκο. Επίσης, παπαγάλοι, κουνέλια και άλλα ζώα κατά μήκος της χώρας επιλέγουν Αργεντινή. Μαζί τους και το γλυκύτατο ινδικό χοιρίδιο που ακούει στο όνομα Πάμπλο και μάντεψε ότι θα προκριθούν Βραζιλία-Γκάνα-Παραγουάη και Αργεντινή. Η παράκρουση δεν έχει τέλος:

Παρακολουθώ τον Ντέκο να κάνει προθέρμανση στο ημίχρονο του αγώνα με την Ισπανία. Είναι άνετος, χαλαρός και χαμογελάει συνέχεια παρά την κρισιμότητα του αγώνα. Σύμφωνα με τα όσα έχει δηλώσει πριν την έναρξη της διοργάνωσης, αυτό πιθανόν να είναι και το τελευταίο του παιχνίδι με την φανέλα της εθνικής αλλά αυτό είναι λόγος νευρικότητας για έναν κοινό επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Όχι για τον χαλαρό Ντέκο. Ένας μικροτραυματισμός τον έχει αφήσει εκτός ομάδας μετά από το πρώτο παιχνίδι των ομίλων, αλλά κι αυτό είναι λόγος προβληματισμού και ανυπομονησίας για τα νέα παιδιά που το αίμα τους βράζει. Όχι για τον γερο-Ντέκο. Ο Βραζιλιανοπορτογάλος είναι πολύ μεγάλος για να ψάξει νέες προκλήσεις στην καριέρα του αλλά και αρκετά μικρός για να ανοίξει εστιατόριο στην Βραζιλία για να έχει ένα μέρος να συγκεντρώνει στις γιορτές την φαμίλια και τα διάφορα κουτσούβελα που έχει σπείρει δεξιά κι αριστερά.

Παρακολουθώ τον Ντέκο στον αγώνα με την Ακτή στην πρεμιέρα της Πορτογαλίας στο τουρνουά. Για την ακρίβεια, κάνω προσπάθεια να τον παρακολουθήσω καθώς μ’ έναν μαγικό τρόπο καταφέρνει συνήθως να βρίσκεται εκτός του πλάνου της κάμερας η οποία ως γνωστόν συνήθως ακολουθεί την μπάλα. Στην μια ώρα που αγωνίζεται, επιχειρεί δυο αποτυχημένες πάσες με τακουνάκι χωρίς λόγο και αιτία  και αρκετές ακόμα «φρικτές» – όπως χαρακτηριστικά τις σχολίασε κάποιος ξένος αρθρογράφος – πάσες που δεν καταλήγουν πουθενά. Ενδιάμεσα περπατάει σ’ έναν καλά οριοθετημένο χώρο κουβαλώντας συνέχεια την βαριεστημένη μουσούδα που είχε ο Τσιάρτας τις μέρες που είχε πολύ ήλιο, το γήπεδο δεν είχε σπιθαμή σκιάς κι αυτός έπρεπε να δουλέψει. Οι Έλληνες σχολιαστές προσπαθούν αδιάκοπα για ένα ολόκληρο ημίχρονο να μας επιστήσουν την προσοχή στην δυσλειτουργία του κέντρου της Πορτογαλίας, μιλώντας για κακή συνεργασία μεταξύ των μέσων, νομίζοντας πως ο Ντέκο είναι απλά σε κακή μέρα. Το παιχνίδι τελικά λήγει, με τον Ντέκο στον πάγκο, 0-0 αφού Πορτογαλία χωρίς Νάνι (και Ρονάλντο), προκοπή δεν κάνει. Λίγες μέρες μετά, διαβάζω σε πρωτοσέλιδα Ελληνικών φυλλάδων πως ο Ολυμπιακός ενδιαφέρεται για τον Ντέκο. Χαμογελάω. Η συνταξιοδότηση του έχει πάρει τον δρόμο της. Αν δεν είναι η Ελλάδα στην επόμενη στροφή, θα είναι κάποια παραλία της Βραζιλίας, με την κλασσική πρόφαση: «Mου έλειψαν οι ρίζες μου».

Παρακολουθώ τυχαία ένα βίντεο της NIKE, στο οποίο μια κάμερα ακολουθεί τον Κριστιάνο Ρονάλντο στα αποδυτήρια της εθνικής Πορτογαλίας. Ανάμεσα από κουραστικά πλάνα στα οποία ο Κριστιάνο χαϊδεύει τα πόδια του κολλάω στην παραπάνω σκηνή ομαδικής εμψύχωσης «πάμε να τους δείξουμε πως ..κατακτούν τον κόσμο οι Πορτογάλοι, ου-α-ου-α κι όλα τα σχετικά». Πάνω στο ζενίθ του πάθους, ένας μόνο ψάχνει τρόπο να φύγει απ’ τους αγροίκους. Είπαμε, ήρθαμε να κάνουμε την δουλειά μας, δεν χρειάζεται να φωνάζουμε κιόλας…

Ο Anderson Luís de Souza ή αλλιώς Ντέκο, ο πιο σας-έχω-όλους-γραμμένους-πλέον-εγώ-τα-έχω-καταφέρει-σχεδόν-όλα ποδοσφαιριστής παγκόσμιας εμβέλειας μετά τον Ροναλντίνιο, έχει αποσυρθεί εδώ και λίγα χρόνια από το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, απλά δεν έχει φιλοτιμηθεί να το ανακοινώσει στον πλανήτη. Είναι σαν εκείνους τους παππούδες που η γιαγιά τα κακαρώνει αλλά από γραφειοκρατικό λάθος η σύνταξη της συνεχίζει να έρχεται στο σπίτι κι αυτοί αποφασίζουν να το κρατήσουν μυστικό και να παριστάνουν τους παντρεμένους. Χαζοί είναι να κλείσουν μόνοι τους την κάνουλα της χρηματοδότησης;

Είναι γνωστό ότι οι Βραζιλιάνοι είναι… κακοί άνθρωποι (αξίωμα αυτό, δεν δέχομαι αντίρρηση). Εκτός του ότι δεν ξέρουν να χάνουν, είναι και προκλητικοί όταν κερδίζουν. Το ίδιο κι οι Βραζιλιάνες. Μόνο που οι Χιλιανές δεν σηκώνουν πολλά και έτσι όταν τις τσιγκλάς να είσαι έτοιμος να τις φας. Γυναικοκαβγάς για την μπάλα… Είναι αλλιώς στην Λατινική Αμερική.

ΥΓ Επικές οι δηλώσεις της τσαμπουκαλεμένης Χιλιανής, που το μόνο που είχε να πει ήταν ότι οι Βραζιλιάνες ήρθαν 3 σε 1. Όχι ότι μάσησε δηλαδή…

Μπορεί πολύς κόσμος να ασχολείται με ανούσια πράγματα, όπως π.χ. συστήματα ή χταπόδια που προβλέπουν το μέλλον, αλλά αυτοί που ξέρουν από μπάλα γνωρίζουν πού κρίνονται τα παιχνίδια. Δεν είναι λοιπόν μόνο προνόμιο των Άγγλων να κοιτάνε τις γούρικες φανέλες, για όσους δεν το ξέρουν η πάντα έγκυρη Sun είχε δώσει αγώνα για να βάλουν οι Άγγλοι την κόκκινη στολή με τους Σλοβένους (η ίδια στολή χρησιμοποιήθηκε και με τους Γερμανούς βέβαια, αλλά εκεί φταίει ο επόπτης), αλλά και οι Αργεντίνοι έχουν τους δικούς τους σημειολόγους. Μετά την οργή που προκάλεσε το μπλε σορτσάκι που συνδυάστηκε με την παραδοσιακή ριγέ φανέλα (ευτυχώς χωρίς να υπάρξουν θύματα) που τόλμησε η μπιανκοσελέστε να φορέσει με το Μεξικό, έχει ανοίξει μεγάλη συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει με τη Γερμανία. Ενώ κόντρα στους αντιπαθείς Άγγλους η δεύτερη εμφάνιση με τα μπλε φέρνει πάντα νίκες και η παραδοσιακή ριγέ ήττες, τα πράγματα αλλάζουν απέναντι στην ομάδα του Λεβ.

Το 1958 η  Γερμανία κατέβηκε με τα παραδοσιακά άσπρα καθώς αρνήθηκε να τα αλλάξει και η Αργεντινή αναγκάστηκε να δανειστεί (!!) στολές από την τοπική Μάλμο. Το κίτρινο δεν έφερε γούρι και παρ’ ότι η Αργεντινή προηγήθηκε, έχασε τελικά με 3-1. Επόμενη συνάντηση το 1966 στην Αγγλία στη φάση των ομίλων. Παραδοσιακές στολές και τελικό αποτέλεσμα 0-0 (από εκεί και η φωτογραφία με τον Λουίς Αρτίμε να μοιάζει με τον Μάξι Ροντρίγκες).

Επόμενο ραντεβού 20 χρόνια μετά στο Μεξικό. Οι Γερμανοί αναγκάζονται να βάλουν τα πράσινα και η Αργεντινή με τις παραδοσιακές τις φανέλες κερδίζει τον τελικό του Μουντιάλ του 1986. Μόλις 4 χρόνια μετά μεταφερόμαστε στην Ιταλία. Στον τελικό οι δυο τους και η Αργεντινή με τα μπλε χάνει 1-0 (έστω και με μουσαντένιο πέναλτυ). Τέλος, πριν 4 χρόνια στο Μουντιάλ της Γερμανίας οι δυο τους και πάλι αντιμετώπες. Η Αργεντινή φοράει τα μπλέ και τελικά αποκλείεται στα πέναλτυ.

Έτσι, αν δείτε τον Μέσσι να φοράει τα μπλε το Σάββατο κλείστε την τηλεόραση και βγείτε καμιά βόλτα… Το αποτέλεσμα είναι βέβαιο.

Τέλος τα ψέμματα, και ώρα για…προημιτελικά.

Ολλανδία-Βραζιλία, Γερμανία-Αργεντινή, Ισπανία-Παραγουάη, Γκάνα-Ουρουγουάη. Τα τρία πρώτα ματς μάλιστα είναι κόντρες ανάμεσα στην Λατινική Αμερική και την Ευρώπη και για πολλούς οι κόντρες που θα κρίνουν τον νικητή του τροπαίου. Ευρώπη ή Λάτιν Αμέρικα; Πάντως η Αμερική προηγείται στην … προϊστορία.  Στο παρελθόν 18 φορές Λατίνοι και Ευρωπαίοι διασταύρωσαν τα ξίφη τους στους 8 ενός Μουντιάλ, και οι «Λάτιν» έχουν να επιδείξουν 11 προκρίσεις έναντι 8 των Ευρωπαίων.

Σαφώς και το Γερμανία-Αργεντινή είναι το ματς που τραβάει τα βλέμματα, αλλά ποιος μπορεί να αγνοήσει τους Οράνιε απέναντι στην Βραζιλία; Το δε Ισπανία-Παραγουάη μοιάζει εύκολο στην πρόβλεψη αλλά είναι πραγματικά; Έχουν οι Ισπανοί πράγματι αποτινάξει τα κόμπλεξ των παλιών ετών; Η Γκανα και η Ουρουγουάη δε είναι ήδη επιτυχημένες ως εδώ. Ένα βήμα παραπέρα θα σημάνει και για τους δύο την έναρξη…εθνικής εορτής.

Τα προσωπικά μου «θελω» λοιπόν αφού γι’ αυτο εγραψα αυτό το άρθρο.

Ολλανδία-Βραζιλια. Ξέρω ειμαι κακος και τρισάθλιος αλλα θελω να περάσουν οι Βραζιλιάνοι. Δεν ξερω, αλλωστε, δεν συμπάθησα ιδιαίτερα ποτέ τους Ολλανδούς, αλλα εχω και μια «βαθύτερη» σκέψη που θα εξομολογηθώ. Τελικός Βραζιλίας-Αργεντινής. Λέμε τώρα. Δεν θελω να χασω το «σωου» του Ντιέγκο σε μια τέτοια περίπτωση. Πάντως να ομολογήσω ότι όπως και η Αργεντινή, ούτε η Βραζιλία μου έχει κάνει το «κλικ». Τελος παντων.

Γερμανία-Αργεντινή. Εδώ σκέφτηκα πολλά , ζύγισα πολλά αλλά ένα βάρυνε πιο πολύ απ’ όλα τα άλλα μαζί. Ξέρω ότι «είναι Γερμανοί» , θυμάμαι και τις ατάκες του Λινεκερ και των άλλων αλλα… Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ζητάει μια εκδίκηση, άσε που θα είναι ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΕΣ οι δηλώσεις του σε περίπτωση πρόκρισης. Ασε που φαντασιώνομαι τη στιγμή που σηκώνει το κύπελο στα μούτρα του Μπλατερ και του Πλατινί και τους φιλοδωρεί με μια περήφανη ροχάλα λέγοντας «τον ρουφηξατε και συνεχίζετε να τον ρουφάτε«. Ξέρω όνειρα, αλλα δεν κοστίζουνε τίποτα…

Ισπανία-Παραγουάη και θα επιλέξω Παραγουάη για έναν και μόνο λόγο που ίσως ξέρουμε και θυμόμαστε. Λαρίσα Ρικέλμε και όσοι με κατηγορήσουν ότι παραβιάζω ιερούς κανόνες αιώνων μπλέκοντας το ιερό Μουντιάλ με τις γυναίκες θα έχουν απόλυτο δίκιο αλλά όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας. Ομολογώ και μετανοώ αλλα…

Τελικά πρέπει να είμαι πολύ Λατινόφιλος αν και ευρωπαίος γιατί στο τελευταίο ζευγάρι πάλι θα προτιμήσω τους Λατίνους. Γουστάρω Σουαρεζ και Φορλάν και δε γουστάρω καθόλου τις κορόνες περί «αναγέννησης της Αφρικής» σε περίπτωση πρόκρισης της Γκάνας. Ούτε μπορώ να πω ότι με «εντυπωσίασαν» οι Γκανέζοι. Έτσι Ουρουγουάη με τα μπουνια , γιατί… «έτσι μου αρέσει»….

Το βασικό είναι να δούμε όμορφη μπαλιτσα. Τα υπόλοιπα θα μπορέσω να τα … ημπορέσω. Άσε που μπορεί να χρειαστεί η Λαρίσα παρηγοριά….

Φάση των 16, Πορτογαλία-Ισπανία:

(Αφού έπαιξε πολύ γρήγορα το ένα-δυο με τον Γιορέντε, ανάμεσα από αρκετούς αντιπάλους…) Ο Ινιέστα έξω από την περιοχή έφερε την μπάλα μέσα σε αυτή με έξυπνη πάσα, ο Τσάβι έκανε αμέσως το «τακουνάκι» βγάζοντας τετ-α-τετ με τον Εντουάρντο τον Βίγια που ερχόταν από πίσω. Ο Πορτογάλος απέκρουσε το πρώτο πλασέ και ο Βίγια με δεύτερη προσπάθεια από κοντά σκόραρε με την μπάλα να χτυπά πρώτα στο οριζόντιο δοκάρι.

(…) η Πορτογαλία ολοκλήρωσε το ματς με 10 παίκτες, καθώς στο 89′ αποβλήθηκε ο Ρικάρντο Κόστα για αγκωνιά στον Καπντεβίλα σε διεκδίκηση.

Ρεπορτάζ Sport24

Αρκετές μέρες πριν, el sombrero:

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ:

Μπορεί στον χάρτη να την βλέπεις στην άκρη της Ευρώπης, αλλά κατά βάθος στην ψυχή οι Πορτογάλοι είναι Λατινοαμερικάνοι. Αν το παιχνίδι στραβώσει, αν το σκορ δεν είναι θετικό, αν ο αποκλεισμός χτυπήσει την πόρτα δεν υπάρχει κανένας λόγος να τον υποδεχτούν πολιτισμένα και με τακτ. Θα μανουριάσουν, θα κλωτσήσουν αντιαθλητικά, θα βριστούν, θα φτύσουν, θα σπρώξουν, θα χτυπήσουν και στο τέλος, άμα λάχει, θα ρίξουν κι ένα κλάμα. Ξενέρωτα πάντως δεν θα μας αδειάσουν την γωνιά.

ΙΣΠΑΝΙΑ:

Είναι στην παραλία 2 Γερμανοί, 2 Έλληνες, 2 Ιταλοί, 2 Γιαπωνέζοι, 2 Βραζιλιάνοι και 2 Ισπανοί. Και ξαφνικά από το πουθενά πετάγεται μια μπάλα: Οι Γερμανοί θα κάνουν εντατική και πειθαρχημένη προπόνηση, τρέχοντας στην άμμο συγκεκριμένη απόσταση ικανή να τους επιτρέψει να βγάλουν όλο το παιχνίδι και κάνοντας κατάλληλα σετ ασκήσεων, ξεκινώντας από το κεφάλι και καταλήγοντας στα πόδια. Οι Γιαπωνέζοι θα ετοιμάσουν τα τριποδάκια για τις κάμερες και θα καθαρίσουν την περιοχή, από τα σκουπίδια των Ελλήνων, για να οριοθετήσουν το γήπεδο. Οι Βραζιλιάνοι θα μαλώσουν για το ποιος θα παίξει στην επίθεση. Ο ένας Ιταλός θα φτιάξει την κορδέλα στο μαλλί του και ο άλλος θα περιμένει τον πρώτο να τελειώσει για να τον αλείψει με αντηλιακό. Οι Έλληνες θα γυρίσουν πλευρά στις ξαπλώστρες και θα ποντάρουν τα λεφτά τους στους Βραζιλιάνους.

Οι Ισπανοί θα πάρουν την μπάλα και θα κάνουν πασούλες παραμένοντας διαρκώς σε κίνηση, περιμένοντας να ξεκινήσει το ματς. Και θα σταματήσουν μόνο όταν τελειώσει. Η μέρα, όχι ο αγώνας!