Αυτή η αγωνιστική, ήταν ίσως από τις σημαντικότερες ως τώρα στην Σούπερ Λιγκ, αφού έδειξε ξεκάθαρα, ότι εδώ είναι Ελλάντα και πρωτάθλημα δεν παίρνει ο καλύτερος, αλλά ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός. Υπάρχει ελπίδα όμως ακόμα;

Ο ΠΑΟΚ έχει μπλέξει σε πρωτόγνωρες καταστάσεις για αυτόν, βρίσκεται ανάμεσα σε ένα αβυσσαλέο πόλεμο κόκκινων και πράσινων πρωτοσέλιδων, όπως τα σημερινά.

Το κείμενο στην φωτογραφία (δεν είναι δικό μου) λέει μια μεγάλη αλήθεια. Ο πόλεμος αυτός θα συνεχιστεί και το μόνο που θα φέρει είναι και άλλα σφυρίγματα υπέρ των δύο ομάδων.

Αλλά πραγματικά, ποια δύναμη είναι αυτή που επιθυμεί τον φετινό, χειρότερο Ολυμπιακό της 15ετιάς να πάρει το πρωτάθλημα;  Θα είναι δίκαιο; Στην τελική θα είναι… καλό για το ελληνικό ποδόσφαιρο;

Θα αντέξει ο Παναθηναϊκός, όντας ακόμα σε Κύπελλο και Europa League, να κερδίσει σε αθλητικά πλαίσια 6 παιχνίδια και να πάρει το πρωτάθλημα; Η ποδοσφαιρική λογική λέει όχι. Αν για τον Ολυμπιακό δεν υπάρχει καμία απάντηση όμως, ο Παναθηναϊκός μπορεί να κερδίσει ακόμα το πρωτάθλημα, αν καταφέρει να κερδίσει όλα τα παιχνίδια. Έτσι όμως όπως είναι το σωστό. Με δίκαιες διαιτησίες και όχι σαν της Κυριακής.

Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα του 2010, έχουμε καταφέρει να κάνουμε εκφράσεις όπως «θα είναι καλό… για το ελληνικό ποδόσφαιρο;» και «Έτσι όμως όπως είναι το σωστό. Με δίκαιες διαιτησίες…» να φαντάζουν ανέκδοτα.

Έχει φτάσει όμως η σήψη της ποδοσφαιρικής μας πραγματικότητας τόσο χαμηλά;

Από σήμερα, φωνές σαν του (κατά τα άλλα πολύ εμπαθή προς τον ΠΑΟΚ) Αντώνη Καρπετόπουλου, δείχνουν μια άλλη πραγματικότητα. Συνθήματα όπως των Πανθήρων (διασταυρωμένο από φίλο Πανιώνιο) »Αυτό είναι σωστό, πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, να βάλετε μυαλό» δείχνουν ότι υπάρχει ελπίδα.

Όσο και αν θέλουν οι Ολυμπιακοί και οι Παναθηναϊκοί να το κρύψουν και γιατί άλλωστε να το παραδεχτούν αφού είναι μέρος του συστήματος, το να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, θα είναι υγεία. Δεν ξέρω αν θα είναι γιατρειά άλλα το σοκ στο κατεστημένο του ελληνικού ποδοσφαίρου θα είναι μεγαλύτερο και από την κατάκτηση του Euro.

Ο ΠΑΟΚ έχει καταφέρει να βασίσει πάνω του τις ελπίδες όλων των φιλάθλων της Ελλάδας για κάτι διαφορετικό. Για μια κρυφή ελπίδα ότι, τουλάχιστον, μπορεί να θυμίσουμε ποδοσφαιρικά Ευρώπη. Θα αλλάξει όλες τις ισορροπίες στην ποδοσφαιρική Ελλάδα, θα δείξει ακόμα και στους οπαδούς του Άρη (που αηδιάζουν στην ιδέα του πρωταθλητή ΠΑΟΚ) ότι ίσως κάποια στιγμή, ακόμα και η ομάδα τους αν το αξίζει μπορεί να κατακτήσει το πρωτάθλημα.

Το μόνο που μένει λοιπόν, είναι το 6×6 για τον ΠΑΟΚ. Αν το καταφέρει θα είναι ο ηθικός πρωταθλητής. Δεν θα με ενδιαφέρει το πρωτάθλημα της ΕΠΟ και της ΚΕΔ, μόνο για τα χαμένα χρήματα και δόξα του Τσάμπιονς Λιγκ θα στεναχωρηθώ.  Αν όχι, δεν πειράζει, άξιζε η προσπάθεια, το ταξίδι ήταν μαγευτικό. Αρκεί να αποτελέσει βάση για τον μελλοντικό ΠΑΟΚ.

Είναι στο χέρι των «υπευθύνων» να αποδείξουν αν το μέλλον του Ελληνικού ποδοσφαίρου είναι μια από τα ίδια, ή πραγματικά ελπιδοφόρο, ακριβοδίκαιο και συναρπαστικό.

Μετά και τη πανδαισία ποδοσφαίρου που παρακολουθήσαμε στο Καραϊσκάκη στο Ολυμπιακός-Ατρόμητος δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος που να μην αντιλαμβάνεται την πλάκα που έχει το όλο θέμα. Δεν είναι δυνατόν να μη γελάσεις βλέποντας κάτι απροπόνητα παλικάρια να γυρνάνε από τα μπουζούκια και να φοράνε τη φανέλα προσπαθώντας μάταια να αποδείξουν ότι … παίζουν ποδόσφαιρο.

Δε γίνεται να μη γελάσεις βλέποντας το γερο-Στολτίδη να μην κάνει κοντρόλ ούτε με τις … 10 και να χάνει μονίμως τη μπάλα χωρις να το … παίρνει χαμπάρι, σε ρυθμό επανάληψης που μόνο σε ταινίες με γκαγκς μπορείς να πετύχεις. Τον Ντάτολο να φωνάζει «δεν μπορώ θέλω αλλαγή» και τον κόουτς που εκκολάπτεται στη ζεστή αγκαλιά του Σωκράτη να βγάζει τον … Ντάρμπισιρ… Τον Παντούρου να παίζει δεξί μπακ-χαφ και να μοιάζει … Γκαρίντσα μπροστά στην Γκαλιτσιάρα… Τον Λούα Λούα να μην κάνει ούτε για το Κατάρ όμως μπροστά στα υπόλοιπα μανάρια να μοιάζει τουλάχιστον Μαραντόνα…Τον Λεντεσμα να δίνει μόνο μικρές πασίτσες προς τα πίσω (και για όσους αναρωτιούνται) γιατί αν κάνει μεγάλη μπροστά έρχεται θλαση και άντε να βρει ομάδα του χρόνου… Και πολλά άλλα. Τι να κάνω να βρίσω; Σιγα τα λάχανα. Γελάω και περνάω και καλά. Και όσοι γελάνε στην τελική με τα χάλια του Ολυμπιακού και δεν είναι Ολυμπιακοί , αύριο μεθαύριο θα κλαίνε και θα αναθεματίζουνε τα δικά τους χάλια. Ολα κυκλος είναι αρκεί να μην τα παίρνεις και πολύ σοβαρά.

Αγκομαχώντας ο Ολυμπιακός με τα μεγάλα «αστέρια» της νέας φουρνιάς Κόκκαλη κατάφερε να κερδίσει με τα χίλια ζόρια μια ομάδα του τύπου αυτών που επισκεπτόταν κάποτε τον Πειραιά για καθαρά τυπικούς  λόγους. Λίγα μπορεί να πει κανείς ,απλά ότι ο Ατρόμητος αφού δεν πήρε κάτι προχθές δεν δικαιούται να ομιλεί. Έπαιξε χωρίς αντίπαλο στο γήπεδο και … έχασε.

Ο Ολυμπιακός τώρα. Ο Ολυμπιακός του Σωκράτη πάσχει εδώ και καιρό. Φυσικά δε θα σταθώ στις κατηγορίες περί παράγκας και λοιπών συγγενών απλά επειδή παρακολουθώ το Ελληνικό αλλά και το διεθνές ποδόσφαιρο αρκετά χρόνια και ξέρω τι πληθώρα … αποδείξεων υπάρχει και από τη μία και από την άλλη πλευρά. Πως λέμε «η Μπαρτσελόνα είναι εκπρόσωπος των Καταλανών». Ε, τέτοιες μπαρούφες.

Ο Ολυμπιακός λοιπόν πάσχει από υπεροψία κατ’ αρχήν όπως έχω πει και άλλη φορά. Η υπεροψία φέρνει την αδιαφορία και αυτή οδηγεί στη σαπίλα, σαπίλα που βλέπουμε στο γήπεδο φέτος αλλά τα σημάδια της είχαν φανεί από προηγούμενα  χρόνια.

Kαλώς ή κακώς ο πρόεδρος του Ολυμπιακού (καλώς κατά την προσωπική μου άποψη) δεν ενδιαφέρεται και τόσο πια. Είναι ένας γέρος και άρρωστος άνθρωπος που βλέπει ίσως και τα πράγματα με μια διαφορετική ματιά, όχι και τόσο «σύγχρονη». Ίσως για να το πω πιο απλά δεν «βλέπει μπροστά» γιατί δεν έχει και πολλά να δει. Φτάνει στο τέλος. Έτσι προτιμάει τις εφήμερες λύσεις και αποθεώσεις.

Αυτό δε βγάζει πουθενά όμως. Με τον Δημητράκη αρχισκάουτερ (αλήθεια ποια είναι η προϋπηρεσία και οι συστάσεις αυτού του παιδιού;), τον … Νινιάδη και τον … Μπόζο προπονητές και ένα σωρό αλλοπρόσαλλους μέσα και έξω από την ομάδα τι μπορεί να περιμένει κανείς;

Με αντίπαλο έναν Παναθηναϊκό που είναι ΕΝΑΣ παίκτης. Ο γέρος και «τελειωμένος» Σισέ (κατά το γέρος και «τελειωμένος» Κοβάσεβιτς) που με τη σειρά του αποδεικνύει πόσο «χαμηλά» είμαστε και σε ποδοσφαιρικές γνώσεις και παιδεία αλλά και σε ποδοσφαιρικές αξίες γενικότερα. Είκοσι τεμάχια για πλάκα. Και άσε τους εικοσάρηδες να … «νιώθουν κουρασμένοι από τα συνεχή παιγνίδια» ενώ ο γερο Σισέ καταπίνει χιλιόμετρα για πλακίτσα. Αμ έτσι είναι παλικάρι μου. Διαφορά φιλοσοφίας.

Οπότε;

Τίποτα. Κάποιος θα πάρει και φέτος το πρωτάθλημα. Ίσως να αλλάξει και ο πρωταθλητής (επιτέλους θα πουν πολλοί, χ…κα θα πω εγώ και συγνώμη για τις κακές λέξεις μου βγαίνουν … αυθόρμητα). Ίσως να το πάρει και ο ΠΑΟΚ. Υπό κανονικές συνθήκες θα χαιρόμουνα, αλλά επειδή περιμένω σίφουνα «σχολίων» θα πω απλά ότι είμαι γάβρος και δε χαίρομαι για να βρίσουνε όσοι θέλουνε με την ησυχία τους. Έτσι κι αλλιώς να καλυτερέψει τίποτα δεν πρόκειται. Και στοιχηματάκι πέφτει άνετα.

Οπότε άντε να τελειώσει κι αυτό , να αρχίσει το επόμενο και ενδιάμεσα να δω Μουντιάλ. Δεν υποστηρίζω την Εθνική Ελλάδας, από μικρός ήμουνα Εθνική Μπουρουντί. Αλλά επειδή δεν πέρασε στο Μουντιάλ θα υποστηρίξω Ζάμπια. Αν δεν πέρασε και αυτή ίσως κάποιος σε αυτή την καημένη χώρα να υποστηρίξει το ποδόσφαιρο. Σπάνιο φαινόμενο

Υ.Γ. Συγχαρητήρια στον «αιώνιο» για την πρόκριση στη Ρώμη. Και είναι με το ένα πόδι και στους 8 κατά την ταπεινή μου άποψη.

Καλλιο αργα παρά ποτέ καθώς ακολουθεί σημαντικός αγώνας για τον Παναθηναϊκο.

Τελικά το κρασί Μπορντώ επιβεβαιώθηκε ότι δε μου άρεσε. Σαν ομάδα εννοώ. Πόρρω απείχε από αυτή που τρέμαμε. Ο για λίγα πράγματα φετινός Ολυμπιακός με μια απλή προσθήκη 1-2 παικτών ακόμα θα την είχε νικήσει και μάλιστα ίσως με σκορ προκρισης. Αυτά. Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσω στα σχόλια φαντάζομαι. Αν υπάρχουν υπόλοιπα.

Διαβασα πολλά. Ότι η Μπορντώ πάτησε φρένο, ότι δεν έδωσε τον καλύτερο εαυτό της και άλλα. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό γιατί απλούστατα δεν θα είχε λόγο να ζητήσει (και να πάρει) αναβολή του παιγνιδιού της στη Γαλλία, με προφανή σκοπό να εμφανιστεί πιο «φρέσκια» στον Πειραιά.

Η άποψή μου λοιπόν. Ένα γκολ-δώρο (για μένα) της άμυνας του Ολυμπιακού καθώς και ο φόβος προπονητή και παικτών για μια ομάδα που τελικά μου άφησε την απορία πόσο χάλια μπορεί να είναι η Γιουβέντους και η Μπάγιερν, για να τις αποκλείσει, απέφερε την ήττα με 0-1. Και αν ακόμα και αυτός ο ελεεινός Ολυμπιακός ήταν πιο τυχερός οι Γάλλοι θα είχαν φύγει ηττημένοι από το Καραϊσκάκη. Δεν τρέχει μία. Έτσι είναι η μπάλα, ιδίως όταν δεν ασχολείσαι μαζί της (Σωκράτη ακους; )

Ο επαναληπτικός, έχοντας την ιδιομορφία να γίνεται λίγο προτου το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό ίσως και να είναι τυπική διαδικασία. Εάν αυτό  το «πράμα» που λέγεται Ολυμπιακός φέτος καταφέρει και είναι στην διεκδίκηση αποτελεσματος-τίτλου (μόνο στην Ελλάδα αυτά) τότε το παιγνίδι στη Γαλλία θα πάει περίπατο με τις ευλογίες όλων (Ελλαδάρα είπαμε).

Ο υποφαινόμενος ξεκαθάρισε από την αρχή ότι θεωρεί την συμμετοχή των Ελληνικών ομάδων στα κύπελλα Ευρώπης ως μια μεγάλη πλάκα που μας κάνουν οι ποδοσφαιρικά προηγμένοι για να γελάνε με το άγχος μας, και ως εκ τούτου πάμπολλες φορές έχω δηλώσει ότι προτιμώ την απόσυρση από αυτά. Φυσικά εδώ παίζονται λεφτά δεν είναι παίξον και γέλασον οπότε η άποψή μου πάει φυσιολογικά άκλαφτη.

Κατά τα άλλα είδα ένα περίεργο «πάθος» από κάποιους παίκτες που ας μην πιστέψω (ο κακός) ότι οφείλεται στην παρουσία των μάνατζερ στην εξέδρα. Γιατί πριν λίγες μέρες με τον Εργοτέλη αυτό το πάθος είχε πάρει άδεια άνευ αποδοχών. Τέλος πάντων, Σωκρατάκο έπρεπε να τους τάξεις ένα πριμ και σε αυτά τα παιγνίδια. Έτσι γίνονται αυτές οι δουλειές σήμερα που οι φανελλοφόροι «ήρωές» μας παίζουνε για τη … «φανέλα με τσέπες».

Τελειώσαμε και για φέτος και δεν θα ενοχλώ πολύ τουλάχιστον. Γιατί η αλήθεια είναι ότι μου ψιλοδίνεται μια τέτοια εντύπωση, αλλά ας πάει και το παλιάμπελο. Θα γράφω φυσικά για τα χάλια της ομάδας μου αλλά ως εκεί. Ελπίζω τουλάχιστον να τα καταλάβουν στον Πειραιά , όπως οφείλουν να καταλάβουν ότι όλες οι ομάδες κάνουν τον κύκλο τους και αν δεν χτίσεις από την αρχή την πατάς.

Καλό ξημέρωμα.

Ο ΠΑΟΚ λοιπόν και επισήμως είναι στα φαβορί για την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος της Super League. Για ποιο λόγο και από ποιους πραγματικά θεωρείται φαβορί το αφήνω να το κρίνει ο καθένας με βάση τα όσα πιστεύει και γνωρίζει. Πάντως δύο νίκες, η μία μέσα στο Καραϊσκάκη επί του Ολυμπιακού και μία εχθές στην Τούμπα επί του Παναθηναϊκού, των δύο δηλαδή «αντιπάλων» για τον τίτλο της σαιζόν αυτό λένε. Ότι ο ΠΑΟΚ χρίζεται φαβορί.

Η πολυχρησιμοποιημένη και «κλισέ» φράση λέει ότι το φαβορί πρέπει να «αντέξει το βάρος της κορυφής» ή «της ευθύνης» αν θέλετε. Για τους περισσότερους οπαδούς του ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα αποτελεί μια παλιά γλυκιά ανάμνηση. Θες φταίει το «κράτος της Αθήνας» , θες η «έλλειψη επενδυτών», θες οτιδήποτε άλλο , η Θεσσαλονίκη γενικά , δεν μπόρεσε να σπάσει το κατεστημένο των ομάδων της Αθήνας και του Πειραιά (για να μη πεταχτεί κανένας … τοπικιστής γαύρος) και να γευτεί τη χαρά ενός τίτλου, παρά μόνο περιστασιακά ή σε θεσμούς όπως το Κύπελλο. Φέτος φαίνεται να είναι χρυσή ευκαιρία για τον δικέφαλο του Βορρά. Λες να αντέξουν την ευθύνη; Θα λυγίσουν από το βάρος της κορυφής; Δεν νομίζω ότι όλα αυτά ισχύουν. Ομάδα που βρίσκεται σε αυτή τη θέση, δύο βαθμούς από την κορυφή , λίγες αγωνιστικές πριν το τέλος , δεν νομιμοποιείται να αποτάσσεται το κυνήγι της κορυφής. Είναι διεκδικητής ο ΠΑΟΚ, και μάλιστα ισότιμος του τίτλου, αν σκεφτούμε ότι οι δύο άλλοι , έχουν και παιγνίδι μεταξύ τους. Και σε μια θαυμαστή για τον ΠΑΟΚ συγκυρία, ένα Χ στο ΟΑΚΑ, και αντίστοιχη νίκη των Θεσσαλονικέων, εφ’ όσον έχουν διατηρήσει την ίδια «πορεία» και απόσταση βαθμών, θα τους φέρει στην κορυφή της βαθμολογίας. Και σε βαθμολογία προχωρημένων αγωνιστικών, αυτό δεν είναι και συχνό φαινόμενο. Αυτά για τον ΠΑΟΚ.

Για τον Ολυμπιακό ισχύουν όσα σκέφτομαι και για τον Παναθηναϊκό. Η σειρά του Ολυμπιακού να τον ξελασπώσει ένας «γέρος» , «ξοφλημένος» , «συνταξιούχος» , «κουτσός» και άλλα πολλά ήταν επί ημερών Ντάρκο Κοβάσεβιτς. Που ήρθε στο λιμάνι εν μέσω κατακραυγής και των γνωστών «πούλα και φύγε» και χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να μας μάθει γιατί έξω παίζουνε άλλο άθλημα από αυτό που εμείς λέμε «ποδόσφαιρο». Κάπως έτσι και ο Παναθηναϊκός στο πρόσωπο του «συναρμολογούμενου» , «νεκρού», «ξοφλημένου» Σισέ βρήκε τον δικό του «ήρωα» για φέτος. Μένει να μάθουμε αν θα μπορέσει ο Γάλλος με τα γκολ του να φέρει την «άνοιξη» στο τριφύλλι.

Αν και τελικά πόρρω απέχει η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος Ελλάδας από το να χαρακτηριστεί «άνοιξη» για κάποιον από τους δύο «μεγάλους» της χώρας μας. Που μπορεί κατά διαστήματα να «χορτάσανε» τίτλους τους οπαδούς τους αλλά από μπάλα… ας μη το συζητάμε καλύτερα. Με ξενερώνει να μιλάω για το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Ίσως γιατί με ξενερώνει, έστω και αν άργησε και ήρθε στα … γεράματα, η ιδέα του «ας πάρουμε εμείς την κούπα και του χρόνου βλέπουμε». Όπου «κούπα» βάλτε τα αντίστοιχα της κάθε ομάδας . «Ας μείνουμε στην κατηγορία». «Ας περάσουμε τον Χ». «Ας βγούμε Ευρώπη και βλέπουμε». Και ότι προαιρείσθε.

Αν πίστευα ότι η κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ θα ήταν κάποια «γιατρειά» θα ευχόμουνα ολόψυχα στον Darth να γιορτάσει φέτος κάτι που δεν το φανταζότανε όταν ξεκίναγε το πρωτάθλημα. Την κούπα του πρωταθλητή. Δεν το πιστεύω όμως όπως νομίζω δεν το πιστεύει κανείς. Τουλάχιστον μετά απ’ όλα αυτά μπορούμε τουλάχιστον να πούμε ότι έστω και τιμητικά μετά από πολλά χρόνια , που δε θυμάμαι καν πόσα είναι, την κούπα στη Σουπερλίγκα την κυνηγάνε τρεις ομάδες. Τουλάχιστον θα μας μείνει η «αγωνιώδης μάχη» αφού για να δούμε μπάλα πρέπει να βάλουμε Νόβα…

Ο πρωταθλητής της ΚΕΔ και της ΕΠΟ, Ολυμπιακός δείχνει να επιστρέφει στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Φυσικά όχι μέσω του ποδοσφαίρου, εξάλλου για τον Ολυμπιακό who gives a shit about football, αλλά μέσω των γραφείων. Βάζοντας στο κόλπο τον γιο του «ο ολυμπιακός και το αιγάλεω να κερδάνε και οι άλλοι να πάνε να … » με μια σεμιναριακή διαιτησία ο ΟΣΦΠ δείχνει πιο έτοιμος από ποτέ. Όσον αφορά τον γιο του «ο ολυμπιακός και το αιγάλεω να κερδάνε και οι άλλοι να πάνε να … » σίγουρα θα έχει κάνει περήφανο τον πατέρα του, την ομάδα του και τα εκατομμύρια των οπαδών της ομάδας που έχει το καλύτερο ρόστερ παραγόντων και δικηγόρων.

Η συνέχεια προμηνύεται συγκλονιστική, ενώ αναμένεται και η απάντηση του Παναθηναϊκού.

Δυστυχώς όμως για να δικαιολογηθούν όλα αυτά, πρέπει να υπάρχει και ένας αντίπαλος. Και ο Εργοτέλης δεν φάνηκε συμβιβασμένος για το προαποφασισμένο αποτέλεσμα. Κρητικοί λεβέντες.

Η απουσία του κράματος «Ζιοβάνι-Αναστόπουλου» (ναι τον είπαν κι έτσι) ήταν εμφανής. Κι έτσι ο Ολυμπιακός πέτυχε 5 γκολ για πρώτη φορά φέτος με αντίπαλο το ρημαδάκι τον Λεβαδειακό.

Καλή φάση και ο νέος Κελεσίδης Ουργκ!Ω! Πάρντο μεγάλωσε το ρεκόρ του δεχόμενος το 11ο γκολ στα 4 ματς που έχει αγωνιστεί και πείθοντας τον καθένα ότι ο Ολυμπιακός διαθέτει σκάουτερ με μάτι. Το άλλο μάτι τους αγνοείται.

Το FM που παίζει ο Δημητράκης προφανως ειναι με crack. Παρτου το οριτζιναλ ρε προεδρε να μη μπλεκει στα bugs και βλεπει τον Ντιογκο για Κακά και τον Λεονάρντο για Βραζιλιάνο…

Ρε τι παθαμε…

Αύριο, Σάββατο στον περιβάλλοντα χώρο του Γηπέδου (πλεον) Καραϊσκάκη θα γίνει το μνημόσυνο των αδικοχαμένων παιδιών του Φλεβάρη του 1981. Για πολλοστή φορά θα γράψω αυτό που γράφω και αλλού. Δεν πρόκειται για κανένα μνημόσυνο «των νεκρών της 7″. Πρόκειται για μνημόσυνο ανθρώπων που ΠΕΘΑΝΑΝ στη Θύρα 7 εκείνη τη μέρα, λίγο μετά τη λήξη του ντέρμπι κορυφής της 20ης αγωνιστικής. 19 άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή παγιδευμένοι ανάμεσα σε κραυγές χαράς και θριάμβου , ανάμεσα στα σώματα των «πίσω» που έτρεχαν να βρεθούν στη Θύρα 1 και στα κάγκελα της κλειστής μοιραίας πόρτας της θύρας 7. Δύο την επόμενη μέρα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.

Ολα αυτά έχουν χιλιοειπωθεί, έχω χορτάσει από «ρίγη συγκίνησης» και λοιπές δημοσιογραφικές κορόνες.  Θα πάω κόντρα στα κλισέ. Τα παιδιά εκείνα , και κάθε ένας που έχασε τη ζωή του μέσα ή γύρω από τα «γραφικά» μας γήπεδα, δεν πέθαναν για κανέναν Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ και δε συμμαζεύεται. Πέθαναν για πολλούς και διάφορους λόγους που σχετίζονται με την αδιαφορία, την προχειρότητα, τις μίζες, την ανευθυνότητα κάποιων. Και μου τη δίνει να οικοιοποιείται όποιος θέλει τον θάνατό τους και να τον παρουσιάζει κάθε χρόνο σα φτηνό «σωου μνήμης». Τέλος παντων ξεφεύγω.

Αιωνία η μνήμη των παιδιών αυτών, άδικη η μοίρα τους που έκλεισε τόσα σπίτια. Οικογένειες που τις βλέπω κάθε χρόνο, με τον ίδιο πόνο σκαμμένο στα πρόσωπά τους και το ίδιο «γιατί». Το γιατί που τις κράτησε ενωμένες όταν ο χάρος πέτυχε το συντριπτικό του χτύπημα επάνω τους. Γιατί δεν πλήρωσε (και δεν θα πληρώσει σε ανάλογη περιπτωση) ποτέ κανείς για το θάνατο των παιδιών τους. Των συζύγων τους. Των πατεράδων , των αδερφών τους.

Δεν ζήτησαν να πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Πέθαναν επειδή κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους. Αυτοί οι κάποιοι σήμερα είναι ελεύθεροι, και το «κέρδος» είναι ένα «ετήσιο μνημόσυνο» που ουδόλως πιστεύω ότι απαλύνει τον πόνο κανενός από τους άμεσα εμπλεκόμενους στην τραγωδία.

Αλλο κείμενο θα περίμενε κανείς από έναν «αρρωστο Ολυμπιακό». Δεν πειράζει. Υπάρχουν κι άλλοι που θα ξαναγράψουν τα ίδια και τα ίδια. Μέχρι την 40η, 50η επέτειο. Ή μέχρι να ξανασυμβεί μια νέα «Θύρα 7″ για να έχουμε πιο φρέσκο «προϊόν».

Και αν «δεν πέρασε μια μέρα» όπως γράφω στον τίτλο, είναι σαν να μην έγινε και τίποτα. Σαν να κάνουμε…γιορτή. Άλλο ενα «κέρδος» των νεκρών είναι να γίνεται και το όνομά τους ανάμπαιγμα από κάφρους ανα την επικράτεια. Και η οικοιοποίηση συμβόλων, ημερομηνιών, ονομάτων και δεν ξέρω τι άλλο από τον κάθε ενδιαφερόμενο.

Υ.Γ. Εκείνη τη μέρα αν πιστέψεις τα λεγόμενα του καθενός πρέπει να ήτανε στο Καραϊσκάκη περίπου 2 εκατομμύρια κόσμος. Εγώ δεν ήμουνα.

Υ.Γ. 1 Συγχωρήστε την όποια κυνικότητά μου, αν στα 40 μου είμαι όπως είμαι δε φταίω μόνο εγώ.

Μπορεί στην ανοιχτή προπόνηση της Τρίτης όλα να έμοιαζαν ιδανικά, όμως τα άσχημα ήρθαν μετά το τέλος, όπου ο Ντιόγκο έριξε… μπουνιές στον Γιάννη Παπαδόπουλο.

Αυτό από την αθλητική ειδησεογραφία της ημέρας. Τις λεπτομέρειες θα τις διαβάσετε στα αθλητικα sites.  Ενός κακού μύρια έπονται και στον Ολυμπιακό που τα «κλειστά αποδυτήρια» πάντα αποτελούσαν ανέκδοτο, η κατακόρυφη πτώση της ομάδας φέτος έχει φέρει και άλλες «ομορφιές». Δεν είναι η πρώτη φορά που ο νεόπλουτος «κατα φαντασίαν ποδοσφαιριστής» από τη Βραζιλία δημιουργεί προβλήματα στα αποδυτήρια. Οπως είπαμε αυτά του Ολυμπιακού κάθε άλλο παρά κρατάνε μυστικά. Κανείς λέει δεν ξέρει γιατί πιάστηκαν στα χέρια οι παίκτες , δηλαδή κανείς δεν το μολογάει.

Οτι ο πιτσιρικάς από τη Βραζιλία ξέροντας πια ότι είναι όνομα «ταμπού» κυρίως στον πρόεδρο (που λυπάται τα λεφτά που έδωσε) και κατα δεύτερον στους οπαδούς (αυτοί τον έχουν πάρει στο ψιλό καιρό τώρα) προσπαθεί να δείξει ότι τουλαχιστον μπορεί να μην είναι ποδοσφαιριστής αλλά είναι «τσαμπουκάς». Και αυτό το κάνει στους ….συμπαίκτες του στις προπονήσεις. Λίγο η μουρμούρα, λίγο το μπινελίκι που ακούει από τον κόσμο, λίγο οι κλωτσιές που πετάει στις προπονήσεις, δεν ήθελε και πολύ. Το ζήτημα είναι ότι τώρα «ξέφυγε» αρκετά και το γεγονός ότι αυτός φταίει για τον καυγά δεν κρύβεται. Και περιμένω με αγωνία τι θα σκαρφιστεί ο Σώκος για να γλυτώσει το πουλέν του…  Αυτό που θα έδινε 30 μύρια η … Τσέλσι να τον αγοράσει.

Τώρα όμως τον … ψάχνουνε μερικοί αγανακτισμένοι  για να του δώσουνε ακόμα δέκα μύρια. Σε είδος.  Και ο μικρός το ξέρει.

Ο … φυματικός Ολυμπιακός νίκησε 1-0 τον κατακαημένο Πανιώνιο στη Ν.Σμύρνη και … αυτά.

Για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλούς μήνες ο Ολυμπιακός έπαιξε έχοντας στην ομάδα του και αριστερό και δεξί χάφ, παίκτες που έπαιζαν στις θέσεις τους. Αυτό είναι το νέο. Τουλάχιστον μέχρι να αποβληθεί ο Ντάτολο σε μια ακόμα επιδειξη άπειρης γελοιότητας από ακόμα έναν διαιτητή, την μία από τις πολλές που βλέπουμε σε κάθε αγωνιστική. Και σε μία επίδειξη «Αργεντίνικου επαγγελματισμου από τον … Δάνδολο.

Αν η πρόκληση γέλωτα από τους διαιτητές ήταν Ολυμπιακό άθλημα, όσο κι αν προσπαθούμε να τα «καλύψουμε» οι Έλληνες θα έπαιρναν μακράν το χρυσό μετάλλιο , ξεπερνώντας με άνεση κάθε αντίπαλό τους. Σήμερα ένα από τα πολλά που είδαμε σε πάμπολλους αγώνες ήταν να αποβληθεί παίκτης χωρίς καν να κάνει…φαουλ ή να βρίσει αντίπαλο ή διαιτητή. Ομορφιές. Και μη μου πείτε για το «γράμμα» του κανονισμού. Το ξέρω πάρα πολύ καλά. Και απαντάω, ναι το γράμμα του κανονισμού λέει ότι η αποβολή ήτανε σωστή. Η κοινή λογική λέει ότι το γελοίο έχει ξεπεραστεί προ πολλού από το Ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Ναι βάλτε και Κόκκαλη μέσα αμα βολεύει. Νο προμπλέμο.

Κατά τα άλλα ο Πανιώνιος ήτανε για λύπηση. Χωρίς αντίπαλο στο γήπεδο κατάφερε να … χάσει. Γιατί ο Ολυμπιακός στο χάλι που έχει περιέλθει δεν θεωρείται πλέον σοβαρός αντίπαλος. Αυτά από μένα. Ανάλυση του αγώνα από ειδικούς του Φιλμνέτ-Σουπερσπόρτ ας πούμε που είναι πιο συνηθισμένοι να πετάνε παπαριές με απόλυτη σοβαροφάνεια. Εγώ δεν τα καταφέρνω καλά.

Θα γίνει επιτέλους κάτι με τις ΓΕΛΟΙΕΣ φάσεις που επιλέγουν για να κριτικάρουν ως αμφισβητούμενες; Γιατί εκτός του ότι προκαλούν εσκεμμένα (δεν το συζητώ καν αυτό) το δημόσιο αίσθημα, και προτρέπουν τους κάθε χρώματος κάφρους να τα κάνουν ρημαδιό, προκαλούν και την νοημοσύνη μου και με αναγκάζουν σε άσκοπες κινήσεις αλλαγής καναλιού και απονομής παρασήμων ανοικτής παλάμης. Τόσα έχουνε πάρει. Δεν τους φτάνουνε;

Τουτα και αυτήν την αγωνιστική την γεμάτη…θέαμα και αγωνία. Και γέλιο.

Μετά είδα Αρσεναλ-Μαντσεστερ και ηρέμησα. Το κόπα Άφρικα όπως το περιμενα. Μούφα ομάδες, μούφα άμυνες, μούφα διαιτητές , σιγά τη μπάλα που «γεννιέται» στη μαύρη Ήπειρο. Ανατρίχιασα, όπως πάντα όταν παρακολουθώ αφρικάνικες διοργανώσεις, και θα γελάσω , όπως πάντα, όταν οι αφρικάνικες «υπερδυνάμεις» κληθούν να αντιμετωπίσουν κάτι σούργελα Ευρωπαίους και … «τι κρίμα» αποτύχουν παταγωδώς.

Από το Ελληνικό «πρωτάθλημα» καλό σας βράδυ.

Ώρα μεσημεριανού: Στην Ξάνθη ο Άρης κατεβαίνει στα πρώτα λεπτά σαν ομάδα του Κούπερ, σοβαρός και συμπαγής. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, στο 15ο λεπτό, η άμυνα κάνει όσα λάθη είναι ανθρωπίνως δυνατόν να γίνουν σε μια φάση ξεκινώντας από τον αριστερό μπακ και καταλήγοντας στον δεξιό. Μετά το γκολ στο γήπεδο εμφανίζεται ο ασύνδετος και δίχως πλάνο Άρης του πρώτου γύρου και η Ξάνθη, των 14 γκολ ως σήμερα, μοιάζει με την Ίντερ, των καλών ημερών. Στα τελευταία λεπτά η ομάδα ξεκινάει ηρωική αντεπίθεση-’επανάσταση’ με μπροστάρηδες (ειρωνεία) τα δυο Αμερικανάκια αλλά το σουτ του Αντου στις καθυστερήσεις δεν βρίσκει στόχο κι έτσι η Ξάνθη παίρνει το τρίποντο, ο Άρης κάνει ένα βήμα προς τα πίσω και ο Αράνο θέτει υποψηφιότητα για μια από τις χειρότερες εμφανίσεις κιτρινόμαυρου αριστερού μπακ που έχω δει – κι έχω δει ..μεγαλεία τόσα χρόνια. Ώρα σιέστας: Κάνω ποδοσφαιρικό ζάπινγκ και με κερδίζει το  γήπεδο «χαλί» της Νέας Σμύρνης. Κάποιος εκεί στον Πανιώνιο κάνει εξαιρετική δουλειά με τα ποτιστήρια αλλά αν φτάσεις στα άκρα της συνειρμικής σκέψης αυτό μπορεί να ενήργησε εις βάρος της ομάδας του όταν στην τελευταία φάση του αγώνα και σε απενοημένο τάκλιν παίκτη του Ολυμπιακού προς την εστία της ομάδας του, η μπάλα δεν γκελάρει πουθενά και δεν ξεγελάει τον Νικοπολίδη, που προσθέτει άλλη μια καίρια επέμβαση στο βιογραφικό του – δίπλα σε κομψά κλαδέματα θάμνων και ώρες απασχόλησης με τα προβλήματα δημοτών – την ίδια ώρα που οι συμπαίκτες του καταρρέουν από την υπερπροσπάθεια στην οποία τους επέβαλλε το κενό σκέψης μερικών δευτερολέπτων του Ντάτολο.

Ώρα απογευματινού καφέ: Όσο παρακολουθώ το ματς της Νέας Σμύρνης και εκμεταλλευόμενος τα διάφορα ..χάπενινγκ της κερκίδας που διακόπτουν συχνά-πυκνά το παιχνίδι, το δάχτυλο μου πηγαίνει και στο ..Λονδίνο, που είναι ένα πάτημα κουμπιού μακριά και έχει Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στέκομαι τυχερός και κατά την ‘παραμονή’ μου εκεί πετυχαίνω τον Νάνι να χορεύει όλη την άμυνα των γηπεδούχων και να ανοίγει το σκορ χάρη και στον Αλμούνια. Το παιχνίδι προβάλλεται στην Αγγλία σε 3D κι αυτό με κάνει να σκεφτώ πως αν ήμουν φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ, άρρωστος με το joga bonito και εθιστικά κολλημένος με τις νέες τεχνολογίες, μ’ αυτήν την φάση θα είχα σηκωθεί μπροστά στην 3D προβολή, θα είχα σκίσει το nerd μπλουζάκι με την μάπα του Τζέιμς Κάμερον και θα φώναζα ότι, πράγματι, «το σεξ είναι υπερτιμημένο». Λίγο πριν το δείπνο: Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός παίζει κλασσικά, όπως κάθε εβδομάδα πλέον, τον «μισό τίτλο» απέναντι στην ΑΕΚ. Ο Σκόκο ανοίγει πολύ νωρίς το σκορ, η υπόθεση τίτλος ξαναπαίρνει φωτιά, που θα έλεγε κι ένας οποιοσδήποτε αθλητικογράφος ακόμα και σε κατάσταση ύπνωσης, και οι ‘πράσινοι’ πιέζουν απεγνωσμένα για την ισοφάριση εκμεταλλευόμενοι κυρίως την ταχύτητα και τα ξεπετάγματα του Σαλπιγγίδη του οποίου, όμως, οι επιλογές του στην τελική πάσα δεν είναι συνήθως καλές. Μετά από κάθε λανθασμένη ενέργεια, ο κόσμος δυσανασχετεί θορυβωδώς, ο Σαλπιγγίδης έκανε μέτριο ματς και στο Χαριλάου και εκτός αυτού είναι δηλωμένο Παοκτσάκι που για την ώρα βγάζει την ψυχή του Παναθηναϊκού και του κόσμου του, για να υπογράψει την ανανέωση του συμβολαίου του, που λήγει το καλοκαίρι. Πριν συμπληρωθεί καν το μισάωρο, όμως, ο κοντόσωμος Σαλπιγγίδης ισοφαρίζει με κεφαλιά, μετά από στημένη φάση, ανάμεσα απ’ όλη την άμυνα της ΑΕΚ. Το γήπεδο τον αποθεώνει, ο εκφωνητής καλεί τον κόσμο να συμπληρώσει το όνομα του «Δημήηητρηης Σαλπιγγίιιδης», όλα τα προηγούμενα δεδομένα διαγράφονται ασυναίσθητα – γιατί ένα γκολ έχει πάντα μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ένας μη γνώστης – και για την ώρα το πρωτάθλημα της Πανάθας δεν τίθεται σε σοβαρή αμφισβήτηση…

«Η ΠΑΕ Ολυμπιακός έκανε επίσημα γνωστό πως δήλωσε σήμερα στην ΟΥΕΦΑ, για το Τσάμπιονς Λιγκ, τους Χεσούς Αλμπέρτο Ντάτολο και Τρεζόρ Λομάνα Λούα Λούα, οι οποίοι πήραν τις θέσεις των Λουτσιάνο Γκαλέτι και Γιάννη Παπαδόπουλου.»

Από gazzetta.gr 30 Ιανουαρίου 2010

Sombrero 7 Οκτωβρίου 2008

ΥΓ. Βέβαια οι … έγκυροι ρεπόρτερς του Ολυμπιακού φρόντισαν να μας ενημερώσουν πως η ζημιά που του έκανε ο Ζίκο ήταν ανεπανόρθωτη. Δηλαδή τι του έκανε ακριβώς; Του πριόνισε τα πόδια ή τον έβαλε να παίζει τερματοφύλακας. Βρήκαμε παππά να θάψουμε δυό-τρεις …

Θέμα των ημερών ο Ολυμπιακός, κυρίως όσον αφορά την αποκαθήλωσή του μετά από αρκετά χρόνια από την κορυφή , και μάλιστα με εμφατικό τρόπο. Μια αποκαθήλωση που ίσως έπρεπε να έχει συμβεί νωρίτερα αλλά τελικά έρχεται τώρα. Όπως και να έχει ο Ολυμπιακός σε πολύ μεγάλη μερίδα φιλάθλων του, κυρίως νεότερων, αλλά και στη συντριπτική πλειοψηφία των αντιπάλων έχει συνδεθεί με τον Σωκράτη Κόκκαλη. Ή θείο, ή κόκκινο Αϊ-Βασίλη ή καταστροφέα του Ελληνικού ποδοσφαίρου, ή σωτήρα, ή Σώκρατες ή δεν ξέρω πως αλλιώς (αφήνουμε τα «κοσμητικά» απ’ έξω).

Η απορία που μου γεννάται γιατί εγώ δεν έχω κάνει την παρούσα σύνδεση έχει και απλή απάντηση. Πρώτον έχω προλάβει κι άλλον Ολυμπιακό, εκτός από αυτόν του Κόκκαλη, δεύτερον έχω περάσει και «δύσκολες εποχές» (και καλά) τρίτον είμαι Ολυμπιακός άρα δεν ψάχνω τρόπους να «την πω» στους ομοϊδεάτες , και αλλές πολλές εξηγήσεις.

Είτε έτσι είτε αλλιώς ο Ολυμπιακός έχει συνδεθεί με τον Κόκκαλη. Και στο άκουσμα του γεγονότος ότι «ίσως» ο Κόκκαλης αποσυρθεί έγινε της κακομοίρας. Και από τις δύο πλευρές. Από τους «αντιπάλους» γιατί όπως και να το κάνουμε η έλλειψη τίτλων γεννά μίσος. Από τους «δικούς» γιατί ομοίως ο εθισμός στους τίτλους γεννά το ίδιο μίσος. Είτε ανώτερος, είτε κατώτερος αισθάνεσαι το αποτέλεσμα είναι να μισήσεις. Να μισήσεις τον άλλον που είτε θέλει να σου πάρει την «ανωτερότητα» είτε σε αφήνει «κατω». Και αυτό κυρίες και κύριοι λέγεται με μια λέξη κόμπλεξ.

Το αιώνιο κόμπλεξ του ελληνικού ποδοσφαιρου. Προσωπικά θα ήθελα να ήταν πιο «μοιρασμένοι» οι τίτλοι. Θα αισθανόμουνα πιο «δικό» μου τον καθένα από αυτούς, θα αισθανόμουνα ότι πάλεψα για να τον πάρω, χωρίς να χρειαζόμαι ενέσεις «ηθικού» που σκαρφίζονται δημοσιογράφοι της πλάκας για να με κάνουν να νιώσω είτε ότι η «Ολυμπιακάρα (Πανάθα, Αεκάρα, Παοκάρα, Αρειανάρα , Οτιθελωβαζω) είναι αήττητη» είτε ότι «Ο Θείος (παλιότερα ήταν ο Ρίνγκο , ο Τίγρης , ο Βόας, η Κόμπρα και οι συν αυτώ) τα έχει κανονισμένα, μη σκάτε που δεν παίρνουμε τίτλο».

Και στην τελική μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μας τι διαολο προσπαθούμε να κάνουμε με το κάθε τί που γράφουμε στο Ίντερνετ ή που γράφεται στις εφημερίδες;

Αφορμή για το παραπάνω ποστ, ένας καυγάς που είδα χθές με τα μάτια μου ανάμεσα σε δύο παιδιά που κατέληξαν και τα δύο σε γιατρό. Διαφορετικών οπαδικών πεποιθήσεων φυσικά. Το τραγικό είναι ότι δεν πρέπει να ήταν πάνω από 8 χρονών.

Ουδέν σχόλιον.

(Επεισόδιο 1: Είναι ο Κόκκαλης άρρωστος;)

Πριν από μερικά χρόνια η αποχώρηση του Σωκράτη Κόκκαλη από το Ελληνικό ποδόσφαιρο φάνταζε όνειρο απατηλό ή τρομακτικός εφιάλτης, ανάλογα με το όνομα της ομάδας που βάζεις στο σύνθημα «Μια ζωή …». Για την ακρίβεια, είμαι πεπεισμένος ότι, υπάρχουν παιδάκια κάτω των 13 ετών που πιστεύουν ότι ο Κόκκαλης γεννήθηκε με το Ελληνικό ποδόσφαιρο και θα πεθάνει όταν εξαφανιστεί κι αυτό – σαν φανταστικός χαρακτήρας με το προσωνύμιο ‘Θείος’ και φανταστικό επάγγελμα «πρωταθλητής», ένας Έλληνας μοναχοφάης ερυθρόλευκος Αη-Βασίλης, που φτιάχνει τις κούπες μόνος του όλο το καλοκαίρι και τις σηκώνει επίσης μόνος του, κάθε Μάιο σε διαφορετική ημερομηνία, καθ’ ότι κινητή εορτή, την οποία κάποιοι λατρεύουν και κάποιοι σιχαίνονται, όπως ακριβώς δηλαδή και την μέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

Τα χρόνια όμως περνάνε και δεν γυρνάνε και το πιο καυτό θέμα της επικαιρότητας, μετά φυσικά απ’ το αν η Τζούλια Αλεξανδράτου έχει sex tape εφάμιλλο της φήμης της, είναι αν πράγματι οι συχνές επισκέψεις του στην Αμερική το τελευταίο διάστημα και οι σχετικές αποστάσεις που κρατάει από τα αρνητικά δρώμενα στην ομάδα του, οφείλονται σε κάποια σοβαρή ασθένεια. (Κάπου εδώ να ξεκαθαρίσουμε ότι υπάρχει πάντα η πιθανότητα η όλη φήμη να είναι απλή δημιουργία ενός κλασσικού Ελληνικού σπασμένου τηλεφώνου, το όποιο μπορεί να περιγραφεί ως εξής: Ζευγάρι ταβλαδόρων σε παρακμιακό καφενείο μαλώνει για τον Κόκκαλη. Ο υποστηρικτής του πετάει το διαχρονικό επιχείρημα «μα ο Σωκράτης είναι άρρωστος γαύρος». Στο διπλανό τραπέζι η ηχώ της τελευταίας λέξης δεν φτάνει κι έτσι ξεκινάει μια ολόκληρη κουβέντα με δεδομένη την αρρώστια. – «Και σου το λεγα ότι τελευταία φαίνεται πολύ χλωμός». – «Είχα μια θεία που λίγο πριν τα τεζάρει έδειχνε ακριβώς έτσι». Μέχρι να φτάσεις στην έξοδο του μαγαζιού, έχει ήδη δημιουργηθεί και η ιατρική διάγνωση, τόσο ακριβής και εξειδικευμένη που μέχρι και ο Dr. House θα δυσκολευόταν να την αποστηθίσει!).

Από την στιγμή που τίποτα δεν έχει επιβεβαιωθεί ή διαψευσθεί επίσημα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι εικασίες. Αλλά επειδή χωρίς αβάσιμες θεωρίες, το 87% του ίντερνετ θα έπρεπε να είχε διαγραφεί, θα τις κάνουμε. (Στο επόμενο επεισόδιο…)

Ο Κόκκαλης με 12/13 και 12/14 πρωταθλήματα τώρα, έφτασε μία σαιζόν αποτυχίας για να χαρακτηριστεί συλλήβδην καραγκιόζης και αποτυχημένος από ανθρώπους που μέχρι πριν ένα μήνα τον προσκύναγαν. Είτε τον πάω είτε όχι τον Κόκκαλη , τέτοια αντίδραση μου μοιάζει γελοία. Άλλο να λες ότι έκανε λάθη ο Σωκράτης παλικάρι μου και άλλο να λες ότι είναι αποτυχημένος. Πριν λίγες μέρες τον λιβάνιζες και τώρα θες να τον θάψεις; Πριν μερικές μέρες με έβριζες που επισήμαινα τις ανακολουθίες του , τώρα θες να με ξεπεράσεις στην υπερβολή; ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ;

Κι εγώ βρίζω τον Κόκκαλη εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, αλλά να τον πω αποτυχημένο; Θα πέσει λιωμένη σοκολάτα να με κάνει παστούλα να με φάει ο Λούβαρης με κουταλάκι του γλυκού. Τι λέμε τώρα ρε παιδιά;

Μακράν ο πιο επιτυχημένος πρόεδρος στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, και άμα τον πιάσει άλλος θα πρέπει να έχει κάνει κυριολεκτικά παπάδες. Μιλάνε μερικοί (για να μιλήσω μόνο για τον Ολυμπιακό) για το Γουλανδρή και λένε ότι δεν τον έφτασε ο Κοκκαλης.

Οι αριθμοί και τα γεγονότα που είναι ψυχροί και αδιάψευστοι μάρτυρες άλλα λένε.

Καλός χρυσός, άγιος και γάβρος ο Γουλανδρής αλλά ως εκεί. Θέλετε δεν είχε το χρονο; Θέλετε ήταν άλλες εποχές; Και πέρα από τις όποιες γκρίνιες και «βέλη» αντιπάλων οι αριθμοί δείχνουν Σωκράτη. Όσο και αν δε μου αρέσει εμένα ή οποιουδήποτε άλλου. Και ο Γιώργος ο Ανδριανόπουλος έμεινε 14 σχεδόν χρόνια στην προεδρία του Ολυμπιακού και πέτυχε πράγματα και θαύματα (σε μια σαφώς πιο ρομαντική εποχή) αλλά και αυτός τα νούμερα του Σώκρατες δεν τα πιάνει ούτε στον ύπνο του.

Γιατί ξεκίνησα και γράφω όλα αυτά;

Ίσως γιατί μου αρέσει να πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα. Ίσως επειδή η απόλυτη ισοπέδωση μου τη δίνει στα νεύρα. Όσο μου την έδινε το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ «επιχείρημα» που έλεγε «έλα μωρέ όλα στημένα τα είχε». Ναι , ένα ολόκληρο σύστημα πεντέξι χιλιάδων ανθρώπων που άλλαζαν κατά καιρούς είχε συνωμοτήσει για να πάρει ο Κόκκαλης πρωταθλήματα, ενώ και οι κυβερνήσεις που άλλαζαν ήταν στην ουσία μαριονέτες του. Καλό βράδυ μικρό μου και όνειρα γλυκά. Οι πλούσιοι είναι πάντα με την πλευρά των κυβερνήσεων, και οι κυβερνήσεις με τους πλούσιους είτε αυτοί λέγονται Κόκκαλης είτε Βαρδινογιάννης είτε οτιδήποτε.

Στην Ελλάδα ζούμε. Πέραν του αυταπόδεικτου ότι δεν είναι όλα αγγελικά πλασμένα έχουμε και το κλασικό σύνδρομο του καχύποπτου Έλληνα. Που αν ο Παναθηναϊκός φέτος φτάσει και κατακτήσει το ΟΥΕΦΑ θα λέει ότι το έστησε ο …. Πατέρας. Που στο Wembley τον έστειλε … μόνο η Χούντα.. Ε, έτσι ακριβώς και ο Σωκράτης. Ήρθε, αγόρασε όλη την Ελλάδα και την υποχρέωσε να βγάζει τον Ολυμπιακό πρωταθλητή. Στο τέλος της προβολής σερβίρουμε και βανίλια υποβρύχιο , προχωρήστε , στο βάθος κήπος.

Απόλυτο δεν είναι τίποτα. Ούτε άγγελος ήταν ο Κόκκαλης (αν ήταν δεν θα τον ήξερε κανείς) ούτε η προσωποποίηση του κακού και η «μάστιγα» του Ελληνικού ποδοσφαίρου.

Τέλος πάντων. Φαίνεται να φτάνει το τέλος του κύκλου καθώς ο Κόκκαλης άρρωστος και κοντά και στο φυσικό τέλος, πέρα από το παραγοντικό του τελείωμα, πρόσφερε όσα είχε, έκανε τα λάθη που του αναλογούσαν, πούλησε, αγόρασε, πάλεψε.

Τον κυνήγαγα όσο ήταν ψηλά και όλοι υποκλινότανε. «Κυνήγαγα» σχήμα λόγου καθώς το ίντερνετ και τα άρθρα του δεν είναι δα και … καρφί στο μάτι του Κόκκαλη, ούτε σκόνη στα πέτα του δεν είναι. Πιο πολύ θα ταίριαζε να πω ότι λογόφερνα με αυτούς που τον είχαν τοποθετήσει στο βάθρο των θεών. Και τώρα οι ίδιοι ακριβώς ορμάνε να φάνε τις σάρκες του

Ε, εγώ πεσμένους δε βαράω. Βρήκανε οι κόρακες την ευκαιρία και το παίζουνε τιμητές των πάντων τώρα. Ο Κόκκαλης χάραξε μια λαμπρή προσωπική πορεία στη ζωή του απ’ όπου και να το δει κανείς. Και έπεσε στο σφάλμα όλων των πλούσιων και μεγάλων, δεν φρόντισε για τα «τελειώματα» του. Νόμιζε πως θα είναι αιώνιος.

Δεν πειράζει. Η ιστορία που σβήνει όλες τις μικρότητες και τις προσωπικές αντιπάθειες θα τον κατατάξει ξερά και χωρίς συναισθήματα στους μεγάλους. Ότι και να σημαίνει αυτό.

Γράφω αραιά αφού τα παιδιά του σομπρέρο ξέρουν ότι τρέχω κάπως και δεν προλαβαίνω και πολλά.

Στα σύντομα λοιπόν άλλη μια ανάλυση. Κατ’ αρχήν μπράβο στον ΠΑΟΚ, έκανε εμφάνιση νικητή στο Καραϊσκάκη, από αυτές που σπάνια έκανε άλλες χρονιές. Όσο της συμφοράς και να είναι ο Ολυμπιακός, η νίκη αυτή «μέτρησε». Γιασάν στον ΠΑΟΚ λοιπόν και τα ελεύθερος ο τόπος για πανηγυρισμούς. Άλλωστε δείχνει να σταθεροποιείται ψηλά.

Ο ΠΑΟΚ ήταν η ομάδα που ήρθε να πάρει τη νίκη στον Πειραιά , ο Ολυμπιακός ήταν η ομάδα που δεν ήξερε ακριβώς τι θέλει στο γήπεδο. Ο κλασικός φετινός Ολυμπιακός δηλαδή. Θα μπορούσε το σκορ να είναι 0-2 ή 0-4 , οπότε χαρούμενοι να είμαστε κιόλας. Τον χάρηκα τον ΠΑΟΚ. Τον χάρηκα γιατί είχε το τσαμπουκά που θα ήθελα να έχει η δική μου ομάδα. Και που τον έχει χάσει σε απροσδιόριστο μέρος.

Ο Ολυμπιακός. Ποιος Ολυμπιακός;

Να ρωτήσω κάτι άλλο τους αξιότιμους που σε διάφορα  site, φόρα, παρέες μου την πέφτουνε και καλά.

Εγώ είχα πει ότι η ομάδα θα στοιχίζει περισσότερο από το γήπεδο (καλά ένα λυόμενο είναι, δεν είναι και τίποτα σπουδαίο , με έναν κάβουρα και ένα γαλλικό κλειδί το λύνεις και το πετάς στη θάλασσα σε 2 μέρες)

Εγώ είχα πει ότι με δανεικούς δεν χτίζονται ομάδες; (Ρε, πέρα από την πλάκα, και πείτε με και ρατσιστή και ότι θέλετε, ο καλύτερος του Ολυμπιακού στο ματς με τον ΠΑΟΚ ήταν ένας νεοφερμένος , δανεικός…. Γκέι;;;;;;;; Π…τανα ειρωνεία της τύχης χαχαχα). Να μην πω για τους Φιόγκους και τους Μαρέσκες γιατί όταν τα έλεγα με έβριζε το σύμπαν.

Εγώ είχα πει τα μύρια όσα ψέματα ξεφουρνίζει ο «αν με βρίσετε θα φύγω» (και δεν πας όπου θες ρε παίκτουρα) αφήνοντας εδώ και καιρό την ομάδα να ρημάζει, μέχρι που λογικά έφτασε η φετινή χρονιά που δεν υπάρχει απολύτως ΤΙΠΟΤΑ να κρατήσει την κατηφόρα. Και χάνεις το πρωτάθλημα, δε μου λέει τίποτα. Πρωτάθλημα είναι , ένας θα το πάρει, δεν μπορεί να είναι πάντα ο ίδιος. Αλλά έχεις δει ρε μάστορα Σωκράτη από τι αντιπάλους το χάνεις;

Αλλά καλά να πάθεις. Και καλά να πάθουμε κι εμείς που τρώγαμε αμάσητο το χόρτο. Και περιμέναμε ότι θα δούμε και μπάλα. Χέσε μέσα.

Θα ειπωθούν πολλά. Οτι το πρωταθλημα στήθηκε, «πουλήθηκε» και δεν ξέρω τι άλλο. Και; ΧΕΣΤΗΚΑ. Εγω μπαλιτσα θελω να δω. Χορτασα καφρίλα, ξύλο, πορείες, εκδρομές , «ερωτικά καυγαδάκια». Μπαλα θελω να δω. Και δε βλέπω. Ως εκ τουτου , κύριε Σωκράτη χαίρετε.

Υ.Γ. Αφηστε ρε την αλλη φορα το παραμύθι με τους εισαγγελείς. Εξαγριώνει και προκαλεί. Ελεος.