Σε οποιαδήποτε προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα, η δική μας πρώτη αγωνιστική θα χαρακτηριζόταν απολύτως φυσιολογική. Καθώς ούτε ντροπή είναι, ούτε η συντέλεια του κόσμου να μην κερδίσει ο «μεγάλος» τον «μικρό». Ισα – ίσα που κάτι τέτοιο θα έπρεπε να μας γεμίζει με αισιοδοξία γιά το μέλλον, αφού φαίνεται πως το πρωτάθλημα μπορεί να γίνει πιό ανταγωνιστικό. Στον καταραμένο αυτό τόπο όμως, όταν ο Γολιάθ δεν νικά τον Δαυίδ τότε έρχεται η συντέλεια του κόσμου. Το μαστίγωμα και το αυτομαστίγωμα πάνε σύννεφο, η υψηλή κριτική και η αγανάκτιση έχουν την τιμητική τους, ενώ στο παιχνίδι εισέρχονται (αν και δεν έλειψαν ποτέ) πύρινες δηλώσεις γιά την διαιτησία που με το καλημέρα ξεκίνησε άσχημα γιά τα γούστα μας.

Τον χορό σύρουν τα ΜΜΕ, ευτυχισμένα και τυχερά καθώς βρήκαν δουλειά γιά κανένα μήνα, αν υπολογίσουμε πως παρεμβάλονται και οι υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας.

Ειδικά οι ραδιοφωνικές εκπομπές με παρεμβάσεις ακροατών ετοιμάζουν … χαρτόκουτες γιά να υποδεχτούν τα … κέρματα των φιλάθλων ένθεν κακείθεν που θα τηλεφωνούν γιά να διατρανώσουν την πίστη τους πως η ομάδα τους δεν είναι χειρότερη απ τις άλλες, ενώ βεβαίως δεν θα λείψουν κι εκείνοι που θα γκρινιάξουν γιά τις μεταγραφές, τους προπονητές και τους προέδρους.

C’ est la vie στην Ελλάδα του ποδοσφαιρικού μεσαίωνα, εκεί όπου το Χ του απαράδεκτου Παναθηναϊκού χαρακτηρίζεται … πλάτη με το καλημέρα έναντι του αιώνιου αντιπάλου που μπορεί να έχασε, αλλά ήταν μιά κλάση καλύτερος ως ομάδα.

Ας χαρούμε λοιπόν και ας απολαύσουμε τη στιγμή.

Το πανηγύρι άρχισε!

Μετά το πιο δύσκολο καλοκαίρι στην ιστορία του Ηρακλή οι φίλοι της ομάδας εξουθενωμένοι ψυχολογικά πήγαν χθες να παρακολουθήσουν την αγαπημένη τους ομάδας χωρίς να περιμένουν πολλά. Με οικονομικά προβλήματα, με προετοιμασία γεμάτη απρόοπτα και μια πρόσφατη αλλαγή προπονητή, με σημαντικούς παίκτες να φεύγουν και μάλιστα χωρίς οικονομικό αντίκρισμα και με καινούριους παίκτες χωρίς δικαίωμα συμμετοχής μια που η μπλε κάρτα τους έρχεται με ποδήλατο μάλλον και δεν φτάνει με τίποτα.

Απέναντί τους ο Ολυμπιακός των αρκετών προβλημάτων πέρσι, με νέα ιδιοκτησία όμως και μυριάδες μεταγραφές, τόσες που κι οι οπαδοί του Ολυμπιακού ξεχνάνε κάποιους παίκτες και λένε: «Α, έχουμε κι αυτόν στον πάγκο». Το φαβορί σίγουρο και οι προβλέψεις μάλλον εύκολες.

Και όντως, ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος. Καλύτεροι παίκτες, πιο ομάδα. Την ίδια στιγμή που ο Ολυμπιακός είχε Ιμπαγάσα και Ρόμενταλ στον πάγκο, ο Ηρακλής είχε τον βετεράνο Κατσαμπή και τον πιτσιρικά Κατσικά βασικούς. Ο Ολυμπιακός έκανε κάποιες φάσεις, ο Ηρακλής προσπαθούσε όπως μπορούσε και το ημίχρονο πέρασε. Το Β’ ημίχρονο ξεκινάει, ο Ιμπαγάσα μπαίνει και αρχίζει να μοιράζει μπάλες, ο δύσμοιρος Λίμα παλεύει με Φετφατζίδη και Τοροσίδη, ο Μήτρογλου χάνει το άχαστο και βάζει το δύσκολο και κάπου εκεί η σεμνή τελετή φαίνεται να λαμβάνει τέλος.

Ο Ολυμπιακός παίζει ακόμα λίγα λεπτά μπάλα,  δεν βάζει δεύτερο γκολ και χαλαρώνει. Ο Ουζουνίδης παίρνει το ρίσκο και αφήνει την ομάδα χωρίς χαφ αφήνοντας τον μέτριο Παπαστεριανό μόνο του και εκεί κάπου οι περισσότεροι φοβούνται ότι ο Ηρακλής θα μαζέψει πολλά. Κι όμως… Ο Σολτάνι βοηθάει πολύ και η μεγάλη ανατροπή γίνεται. Ο Ελευθερόπουλος που έχει σώσει πολλά, βλέπει ότι η προσπάθειά του δεν πήγε χαμένη κι ο Ηρακλής πανηγυρίζει. Πανηγυρίζει λες και σήμερα επικυρώνεται η απόφαση για αδειοδότηση, λες και τώρα βγαίνει όλη αυτή η ταλαιπωρία του καλοκαιριού στο γήπεδο. Μια μεγάλη νίκη, σε έναν μαραθώνιο που έρχεται. Γιατί ποτέ μία νίκη στην πρεμιέρα δεν καθόρισε ολόκληρη τη χρονιά…

Οι περισσότερες ομάδες έχουν τον …Παπάζογλου τους.

(Ντάρμπισιρ: Ο προκάτοχος της ‘κόκκινης’ θέσης)

Ξεκινήσαμε λοιπόν.

Δε μου αρέσει να κάνω κριτική στα δύσκολα, την αφήνω για άλλους. Προτιμώ να κριτικάρω την ομάδα μου στα εύκολα. Ετσι δίνω ευκαιρίες να με πούνε γκρινιάρη, αντιολυμπιακό και πολλά άλλα όμορφα πραγματάκια, ενώ βλέπω και πιο καθαρα τα πράγματα. Έτσι όποιος περιμένει κρίσεις για τον Ολυμπιακό,τον Βαλβέρδε κτλ, ατύχησε πανηγυρικά. Απλά και όμορφα, ο Ολυμπιακός έδειξε ανέτοιμος, ασύνδετος και με κενά στο ρόστερ (με το συμπάθειο κατι κενά «ΝΑ») και έχασε δικαίως. Τα υπόλοιπα στις «καλές μέρες».

Όπως έχω πει κατ’ επανάληψη η αλαζονεία είναι κακό πράγμα. Σε προσγειώνει απότομα και απο πολύ ψηλά με αποτέλεσμα … άσχημα χτυπήματα. Ούτε μου αρέσουν τα «κλισέ» του τύπου «δεν έγινε και τίποτα» , «είναι ακόμα αρχή» και παρόμοιες φράσεις για καλύτερο ηδονισμό μετά την ήττα.

Ο Ολυμπιακός πήγε με τη μύτη ψηλά στο Καυταντζόγλειο, και μύρισε τον ωραιότατο κρίνο. Δίκαια και ας πρόσεχε. Θα περίμενε κανείς η ομάδα μετά την περσινή καταστροφική χρονιά, και την Ευρωπαϊκή «Παλαιά Διαθήκη» φέτος να είχε τουλάχιστον το μυαλό να μιλάει λιγότερο, και να κοιτάει περισσότερο τη δουλειά της. Μπαααα… Θα κρίνω μόνο τον κόσμο που παραμένει Έλλην οπαδός μέχρι το κόκκαλο. Δηλαδή δε βάζει μυαλό με τίποτα και δε μαθαίνει μπαλίτσα. Φουσκώνει μυαλά και μυθοποιεί ανύπαρκτους και συνταξιούχους. Και φυσικά δε μαθαίνει μπάλα που να  βγάλει ο ήλιος κέρατα. Και διαφωνώ με πολλούς που λένε ότι είναι δύσκολη η μπαλίτσα. Πιο απλό άθλημα δεν υπάρχει κατα βάθος. Δεν πάνε μόνο στον Ολυμπιακό και τους οπαδούς του  αυτά , θα το καταλάβατε φαντάζομαι.

Εν πάσει περιπτώσει το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Ολυμπιακός αντί του «ιδανικού ξεκινήματος» βρέθηκε ξάπλα ανάσκελα. Και ιδού η ευκαιρία να δούμε πως θα διαχειριστεί τόσο η ομάδα όσο και ο κόσμος το ξεκίνημα αυτό. Αν και η προσωπική μου πείρα μιλάει για σπασμωδικές αντιδράσεις του τύπου «στηρίχτε την ομάδα μέχρι να την διαλύσουμε». Θα δείξει σύντομα.

Με διαφορά λοιπόν ο MVP του καλοκαιριού είναι το νέο καυτό όνομα του ελληνικού ποδοσφαίρου μας ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Πάνω που το ποδοσφαιρικό σύστημα της δυαρχίας φαινόταν να καταρρέει ήρθε ο επιχειρηματίας να σώσει την παρτίδα. Πρώτα σώθηκαν τα ελληνικά τιμημένα ΜΜΕ, που μετά από μια 15ετία (αν δεν κάνω λάθος) γλυψίματος στον Σωκράτη Κόκκαλη βρέθηκαν σε δυσμενή θέση μην έχουν ποιον να αποθεώσουν. Η 5η θέση φυσικά και ο αγωνιστικός ξεπεσμός του Ολυμπιακού πέρσι, αντιμετωπίστηκαν όπως πάντα με την γνωστή ψυχραιμία των ελληνικών ΜΜΕ και έτσι ο ηγέτης Σωκράτης ξαφνικά έγινε αποδιοπομπαίος τράγος. Ήρθε όμως ο Βαγγέλης, έκανε τις μεταγραφές του και όλα μέλι γάλα. Το γεγονός δε ότι παραλίγο ο Λίνεν να μείνει για πάντα στο Ισραήλ και να καταταγεί στη Χεσμπολάχ, πέρασε στο ντούκου ή μάλλον προστέθηκε σαν παράσημο ανδρείας και παντελονάτης μαγκιάς του νέου ισχυρού άνδρα.

Στη συνέχεια σώθηκαν οι ίδιοι οι Ολυμπιακοί, που καλομαθημένοι καθώς ήταν όλα αυτά τα χρόνια με τίτλους με διάφορους τρόπους δεν θα μπορούσαν να αντέξουν και δεύτερη χρονιά μετριότητας. Δώσε στον λαό μεταγραφές και όραμα τίτλου και όλα καλά. Εκτός όμως από τους Ολυμπιακούς σώθηκαν και οι Παναθηναϊκοί γιατί δεν μπορούν να μην έχουν ένα αντίπαλο δέος και κυρίως δεν μπορούν να μην κράζουν το Τζιγκερικό σύστημα. Κάνει νταμπλ η ομάδα και οι Παναθηναϊκοί πρέπει να τρώγονται. Ο Μαρινάκης με το να πάρει τον… Νέμεθ και να πάρει και μερικούς παίκτες ακόμα ξύπνησε τους τριφυλλοφόρους οπαδούς από την καλοκαιρινή ραστώνη τους και τους έκανε να αρχίσουν πάλι να τρώγονται με τα ρούχα τους, αγαπημένο τους χόμπι.Φιλικό με την Τζένοα και ήδη άρχισε ο πόλεμος με πανό και συνθήματα…

Κυρίως όμως, σώθηκε το ίδιο το ελληνικό το ποδόσφαιρο. Γιατί ενώ τόσο καιρό είχαμε ΠΑΟ και ΟΣΦΠ να μαλώνουν μεταξύ τους για τη Σούπερ Λιγκ έχοντας κάνει εκπροσώπους τύπου τους, άξιους παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου όπως οι κ.κ. Μπέος και Ψωμιάδης με γνώμονα πάντοτε το καλό του ελληνικού ποδοσφαίρου, τώρα βρέθηκε η λύση. Τα συμφώνησαν λέει και ο Μαρινάκης έγινε πρόεδρος και της Σούπερ Λιγκ. Στην ερώτηση «μα καλά γιατί τόσο καιρό δεν συμφωνούσατε και προτείνατε αχυρανθρώπους;» η απάντηση είναι άγνωστη. Ίσως γιατί πολύ απλά τα κουκιά βγαίναν υπέρ της μια πλευράς και η άλλη δεν ήθελε να χρεωθεί μια μεγάλη ήττα. Λέω εγώ τώρα…

Νίκη λοιπόν του Βαγγέλη και στην Σουφρολίγκα και ποιος τον πιάνει τώρα…

Συνέχεια απο το … προηγούμενο λεμε…

Λιγο μετα που αναρωτήθηκα τι θα ακολουθήσει τον Νέμεθ και τον Φούστερ (ο πρώτος ενα ταλέντο ο δεύτερος ενα … λαχείο που σε αλλους δε βγηκε) εσκασε το ονομα του Παντελιτς.

Απο τον Ηρακλή τον θυμάμαι (εστω και αν καρφώνω ηλικίες) αμυδρά. 1995-97 με 8 συμμετοχες και 4 τεμάχια, παιδάκι τότε και αυτος (και εγώ…αν και οχι τοοοοοσο παιδακι). Η συνέχειά του δεν έδειχνε τόσο καλή μέχρι που πήγε σε κάποια…Σμεντέροβο. Εκεί έκανε το ξεπέταγμά του ουσιαστικά και στη συνέχεια με Ερ.Αστέρα, Χέρτα και Άγιαξ έκανε το «όνομα». Τριανταδυάρης και βάλε πια, έρχεται στον Ολυμπιακό με τις δικές μας ελπίδες να εναποτίθενται σε επανάληψη του έργου Κοβάσεβιτς. Θα δούμε.

Πάντως εγώ θυμάμαι που γέλαγα με την πάρτη του πρόπερσι με τη Χέρτα όταν σε άδειο τέρμα κατάφερε να στείλει την μπάλα άουτ. Δε βαριέσαι αρκεί…να μην το ξανακανει.

Ακούγεται και ο Ουρτάδο. Καλή λύση θα είναι , ιδίως όταν έχεις αμυντικά χαφ τον Κατσικογιάννη και τον Παπαδόπουλο τον Γιαννάκη. Για Μαρέσκες και Ντουντούδες δε λεω κάτι, να μην κολαστώ. Εν αναμονή καθώς και ο χρόνος πλέον πιέζει. Ο Ολυμπιακός σε μια χρονιά που μας φαίνεται «ξερή» (Ευρώπη γιοκ) έχει αρκετά μάτια επάνω του. Φίλων και αντιπάλων. Περίεργη σαιζόν, έχω τη σχετική αγωνία να δω πως θα την διαχειριστεί η ομάδα.

Το παιγνίδι του Ολυμπιακού με την Ντεπορτίβο έφερε στην επιφάνεια για ακόμα μια φορά , τα καλά και τα άσχημα της ομάδας λίγο πριν την έναρξη του πρωταθλήματος. Πίεση ψηλά , και εξαναγκασμός του αντιπάλου σε λάθη, αρκετές ευκαιρίες οσο η ομάδα ήταν φρέσκια. Όμως και κακή αμυντική λειτουργία, αγχωμένες αντιδράσεις (ίσως αναμενόμενες από την προσπάθεια ανάδειξης του κάθε παίκτη στον νέο κόουτς) και έλλειψη χαρισματικού σκόρερ. Ο Ολυμπιακός φαίνεται να έχει άμεση ανάγκη του παίκτη που θα κάνει «τη μισή ευκαιρία γκολ» όπως λέμε.

Αυτό ως εισαγωγή για την απόκτηση των Νέμεθ-Φούστερ, καθώς μετά τον Ντιόγκο που μας αφήνει , δανεικός για τη Φλαμένγκο (άλλωστε ποτέ δεν απέδειξε ότι είναι ο «χαρισματικός» σκόρερ) είχε μείνει μόνο ο «περίεργος» Μήτρογλου μπροστά. Ένας παίκτης με αρκετά σκαμπανεβάσματα στον οποίο δεν μπορείς να στηριχθείς. Και όμως ακόμα και μετά τους Νέμεθ (απλώς ένα ταλέντο, με 3 γκολ σε 17 ματς πέρσι τον οποίο θα κρίνουμε … κάποτε) και Φούστερ (άγνωστο… «λαχείο», από τις κινήσεις που απεχθάνομαι) η αίσθηση μου ότι ο Ολυμπιακός πάσχει ακόμα μπροστά παραμένει. Κι έτσι περιμένω να δω τι θα γίνει τις επόμενες δέκα μέρες καθώς ακόμα και στη θέση του αμυντικού χαφ η ομάδα δείχνει «γυμνή».

Έν αναμονή για περισσότερα σχόλια…

Αυτό το υπέροχο Ελληνικό καλοκαίρι! Η εποχή που όλοι μας ως Έλληνες ποδοσφαιρόφιλοι καταφέρνουμε να ανανεώσουμε το ενδιαφέρον μας για το Ελληνικό … τέλος πάντων αυτό που λένε ποδόσφαιρο. Ελληνικό καλοκαίρι. Εποχή μαγική. Η εποχή που όποια ομάδα περνάει από το Καραϊσκάκη όσο μεγαλύτερο όνομα έχει, τόσα πιο πολλά αρπάζει. Η εποχή που ο Παναθηναϊκός διασύρει την Ιντερ που τα έχει κατακτήσει όλα και κάνει πλάκα στη Μίλαν. Που η ΑΕΚ σαρώνει τις κούπες στα τουρνουά και μοιάζει όχι μόνο ανίκητη αλλά και μηχανή παραγωγής γκολ. Που ο Άρης επιτέλους βλέπει με τις εμφανίσεις του το στόχο του νταμπλ πιο κοντά από ποτέ και στη Τούμπα ετοιμάζουν τις προθήκες για το Ευρωπαϊκό που με τέτοια απόδοση, δεν μπορεί , δικό μας είναι. Παραβλέπουν φυσικά ότι τα ευρωπαϊκά κύπελλα είναι μόνο δύο και έχουν εξαντληθεί αφού οι δύο «αιώνιοι» τα καπαρώνουν πρώτοι. Φέτος με την λαμπρή εμφάνιση του Ολυμπιακού υπό τον Μουρίνιο της Ν.Σμύρνης, το Γιουρόπα το καπάρωσε η ΑΕΚ.

Τέλος πάντων χιούμορ κάνω. Καλό ή κακό δεν έχει σημασία.

Εν τάχει τι είδα εγώ στο χθεσινό φιλικό του Ολυμπιακού με τη Ρόμα.

[διάβασε περισσότερα →]

Eρνέστο Βαλβέρδε λοιπόν. Κάτι μου θυμίζει αυτό. Α,ναι μάλλον την νοοτροπία των Ελληνικών ποδοσφαιρικών σωματείων «πως κάνεις μια ομάδα μεγάλη και τρανή». Με λίγα λόγια εάν την περασμένη σαιζόν έχεις αποτύχει παίρνεις έναν προπονητή (σαφώς πάντα φταίει ο προπονητής που αργά ή γρήγορα παίρνει πόδι, εννοείται αυτό) ο οποίος είτε να έχει κάνει καποια καλή χρονιά με την ομάδα πρόσφατα, είτε να έχει κερδίσει τον αντίπαλό σου. Με λίγα λόγια ο Μιζράχι για παράδειγμα έχει βάλει σοβαρότατη υποψηφιότητα να δουλέψει στο Ελλαδιστάν. Αν πάλι έχεις πετύχει (α,ρε Σωκράτη αθάνατε) παρουσιάζεις πεντέξι «ταλεντάρες» ή «γεροταλεντάρες» που απλά περίμεναν την κατάλληλη ομάδα για να μεγαλουργήσουν, τους τυλίγεις και σε χρυσόχαρτο και τους σερβίρεις ζεστούς τις κατάλληλες εποχές. Δηλαδή λίγο πριν τα διαρκείας, μετά απο καμια μεγάλη διαδήλωση κτλ.

Βαλβέρδε , μάλιστα. Καλά εγώ δεν έχω άποψη επ’ αυτού, δεν ξέρω και πολύ … μπάλα άλλωστε. Καλή τύχη να του ευχηθώ; Μα νομίζω ότι η τύχη του , όπως και των συναδέλφων του στις άλλες ομάδες άνοιξε με τα εκατομμύρια του μισθού του. Τι να πούμε κι εμείς τώρα. Το μόνο άλλωστε που έχουν να του «καταμαρτυρήσουν» οι «αντίπαλοί» του είναι η προσωπική τους εμπάθεια, όπως και να το κάνουμε. Σε ουσιαστικά θέματα λίγα είναι που μπορείς να του πείς «εναντίον του». Αλλά θα δείξει ο χρόνος , όπως και να έχει. Από την άλλη όταν ξεκινάς αλλάζοντας τον … μάγειρα λίγο πριν το δείπνο , παίρνεις την ευθύνη να σου επιστραφεί το πιάτο…ιπτάμενο και στη μούρη.

Απορία όμως έχω. Αυτός δεν … είπε όχι πριν δυο μήνες; Ξέρω, επαναλαμβάνομαι αλλά μου αρέσει που και που. Εντάξει συχνά… Σόρι Σωκράτη…

Και περιμένοντας την «άνοιξη» του Ελληνικού ποδοσφαίρου και τις Ελληνικές ομάδες να … μεγαλουργήσουν στας Ευρώπας, μπαίνω σιγά σιγά στην καθημερινότητα της «μετα διακοπών» εποχής.

Και μια αγωνία να αρχίσει το πρωτάθλημα…. Τι να σας πω… Με τόσα «διαφορετικά» πράγματα που θα δούμε και φέτος… Υπομονή….

Οταν ο πρόεδρας τα σέρνει, ούλοι τρέμουνε την αποτυχία. Καθότι ο πρόεδρας βάζει τα λεφτά του και δεν γουστάρει να χάνει ποτές. Θέλει μόνο να κερδάει. Κι όταν δεν κερδάει φταίνε συνήθως οι άλλοι. Αν εγώ ας πούμε πάω κι αγοράσω ένα ερείπιο με 50 μύρια και πέσει στον πρώτο σεισμό, θα πρέπει να φταίει ο μηχανικός που το έχτισε τη δεκαετία του τριάντα κι όχι εγώ που πέταξα τα λεφτά μου. Γιατί όποιος τα σκάει έχει ούλα τα δίκια του κόσμου.

Μέχρι πριν μιά βδομάδα ο Χολέμπας και ο Μοντεστό ήταν απλά δύο απ τους παικταράδες που απέκτησε ο Θρύλος σ αυτή τη μεταγραφική περίοδο. Τώρα ο ένας μετατράπηκε σε Χολέρα και ο άλλος σε Μοδίστρα. Στα παιχνίδια με τη Μπέσα ο Λίνεν κέρδισε πόντους γιατί ο Ολυμπιακός αν και απέναντι σε τέτοιο αντίπαλο επέδειξε σοβαρότητα και στα δύο παιχνίδια, σημάδι μεγάλης ομάδας. Από χθες το βράδυ, ο Λίνεν μετατράπηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο διότι (άκουσον άκουσον) παρότι η Μακάμπι δεν ήταν πολύ καλύτερη της Μπέσα (απλά λίγο πιό σφιχτή στην άμυνα), ο Ολυμπιακός δεν παρουσιάστηκε σοβαρός και με ψυχή και αποκλείστηκε.

Δηλαδή είπε ο Λίνεν να φανεί σοβαρός στη Μπέσα που της είχε ρίξει πέντε τεμάχια έξω και ασόβαρος με τη Μακάμπι που του έβγαλε την Παναγία στο Φάληρο και την κέρδισε 2-1 μόλις έμεινε με 10. Πραγματικά αξιοπρόσεκτη μεταστροφή.

Απ την άλλη ο πρόεδρας που τα σέρνει κάτω και τα ακουμπάει χοντρά, είπε να περιμένει πρώτα να αποκλείσει την Μακάμπι (γιατί άραγε; Αφού σίγουρο ήταν) και μετά να πάει ν αγοράσει αμυντικό χαφ και σέντερ φορ και τερματοφύλακα και πλάγιο μπακ.

Ο πρόεδρας που τα σέρνει κάτω εγκαινίασε την εποχή γκαλάκτικος στον Πειραιά. Μόνο που δεν φρόντισε να ρωτήσει τί τύχη είχαν οι αυθεντικοί γκαλάκτικος του Φλορεντίνο Πέρες

Μέχρι ο πρόεδρας να καταλάβει πως οι ομάδες δεν χτίζονται με το πάτημα ενός κουμπιού επειδή αυτός πήγε και τα έσκασε χοντρά, κανείς δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Κι αν γιά τον Λίνεν δεν υπήρχε αεροπλάνο γιά την επιστροφή, γιά τον επόμενο μπορεί να μην υπάρχει τρένο, πούλμαν ή ταξί. Αλλωστε και αυτόνανε που θέλει να φέρει, δεν τονε συγχώρησε ο προηγούμενος πρόεδρας επειδής αποκλείστηκε από κάτι τσίρκα απ τη Κύπρο, άσχετο αν ο πρόεδρας του έφερε 3 μεταγραφές δύο μέρες πριν τον πρώτο αγώνα (γιά να μην ξεχνιόμαστε, ε;)

Ετσι πέτε του τού Ερνέστου, αν και πρέπει να το ξέρει …

ΥΓ. Οπου «πρόεδρας» και «προηγούμενος πρόεδρας» βάλτε τις λέξεις «μεγαλοεπενδυτής» και «πρώην μεγαλοεπενδυτής».

Τον Ριέρα τον παρακολουθούσα αρκετά όταν ήταν στην Εσπανιόλ. Για κάποιο λόγο και πριν γίνει ιδιαίτερα γνωστός, το όνομά του είχε ακουστεί για την ΑΕΚ επί Φερρέρ. Μετά φυσικά ήρθε η σούπερ πορεία της Εσπανιόλ και ο Ριέρα έγινε περιζήτητος στην Ευρώπη. Βλέποντάς τον τότε και χωρίς να έχω μεγάλη επαφή με την μετέπειτα πορεία του τον θεωρώ σούπερ-μεταγραφή για τον Ολυμπιακό. Ίσως υπερβολή να πηγαίνει τόσος κόσμος να τον υποδεχτεί, όπως το ίδιο έγινε και με τον Ντιόπ, αλλά σίγουρα μια κίνηση που μπορεί να βοηθήσει πολύ την ομάδα του Πειραιά.

Στο νησί βέβαια δεν υπάρχει η ίδια άποψη. Γενικά δεν πολυεμπιστεύομαι την κρίση των Άγγλων που μπορεί να έχουν για θεό τον Σάμι Χίπια και να βγάζουν άχρηστο τον Ντιέγκο Φορλάν, αλλά επειδή το να παρακολουθώ τη Λίβερπουλ είναι τόσο ευχάριστο για μένα όσο το να ακούω το νέο cd του Χατζηγιάννη δεν μπορώ να πω ότι έχω προσωπική άποψη. Οι οπαδοί της Λίβερπουλ υποδέχτηκαν με τρομερή ανακούφιση την πώληση του Ριέρα. Τόσο για αγωνιστικούς λόγους καθώς θεωρούν ότι ο Ισπανός δεν προσέφερε τίποτα, όσο και για την συμπεριφορά του παίκτη που τα έβαλε με τον Μπενίτεθ, κακολόγησε τον σύλλογο, ενώ είχε και κακές σχέσεις με συμπαίκτες του. Οι ίδιοι μάλιστα τον παρομοιάζουν (η αλήθεια είναι ότι φέρνει λίγο) με τον Quagmire έναν από τους χαρακτήρες της δημοφιλούς σειράς καρτούν Family Guy. Η «αγάπη» τους είναι τέτοια δε, που ετοίμασαν και το παρακάτω:

Θυμάστε την Σούπερ Λίγκα; Αυτή την κοινοπραξία-συνεταιρισμό-παρεάκι που θα έλυνε τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου; Τα χέρια που είχαν δωθεί μεταξύ των δυο αιωνίων (μετά από κάθε μια τέτοια χειραψία λείπουν μερικά δάχτυλα) και τη νέα εποχή που θα ξεκινούσε στο ελληνικό ποδόσφαιρο; Για μερικά χρόνια είχαμε προέδρους κοινής αποδοχής, χαρούμενες παρέες και… νέα φρέσκα πρόσωπα.

Αν τώρα κάποιος πήγαινε στην τελευταία συνέλευση θα νόμιζε ότι βρίσκεται στην παλιά καλή ΕΠΑΕ. Κόντρα από τα παλιά μεταξύ ΟΣΦΠ και ΠΑΟ για το ποιος θα βγάλει τον δικό του και όχι μόνο. Υποψήφιος ο δικηγόρος Κανελλόπουλος λέει. Τον θυμάστε; Όχι; Τόσο μεγάλο έργο είχε επιτελέσει στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πρόκειται για τον μυστακιοφόρο δικηγόρο που διετέλεσε πρόεδρος στην ΕΠΑΕ και επί εποχής του έγιναν μεγάλα πράγματα, όπως το ματς της Ριζούπολης… Αυτό το άφθαρτο πρόσωπο στηρίζουν ΟΣΦΠ-ΑΕΚ και Άρης (από τις πιο σημαντικές ομάδες).

Είναι λέει αντιπρόεδρος στον Ολυμπιακό Βόλου τον οποίο ελέγχει ο Αχιλλέας Μπέος. Μη βιάζεστε όμως. Έχουμε και άλλα πρόσωπα από τα παλιά. Ο Μάκαρος είναι από την άλλη πλευρά και στηρίζει λέει τον Σπανό (μιλάμε για το μπλοκ του ΠΑΟ). Μάκαρος και Μπέος που πριν κάποια χρόνια είχαν έρθει στα χέρια σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης είναι οι δυο κύριοι εκφραστές των παρατάξεων. Κάπου εκεί υπάρχει κι ο Θεοδωρίδης που πριν 2 δεκαετίες ήταν στον Ηρακλή και σύμφωνα με τα έγκυρα λεγόμενα του Μάκαρου τον επηρεάζει ο Μελισσανίδης (!!) για να ψηφίσει τον Κανελλόπουλο, όπως επίσης ο ίδιος επηρεάζει και την ΑΕΚ. Ο δε Άρης λέει, ψηφίζει Κανελλόπουλο γιατί χρωστάει χάρη στον… Πατέρα. Μα, καλά ο ΠΑΟ δεν στηρίζει τον αντίπαλο; Ο ΠΑΟ ναι, η κυβέρνηση του βουνού του Νικόλα Πατέρα στηρίζει Κανελλόπουλο όμως. Μεγάλο πλήγμα βέβαια η απουσία της οικογένειας Μητρόπουλου που έχει αφήσει κι αυτή το στίγμα της στο ελληνικό ποδόσφαιρο και θα μπορούσε να είχε συμμετοχή στις διαδικασίες.

Κόντρα Ολυμπιακού, Πατέρα και Βαρδινογιάννη λοιπόν κι εμείς καθόμαστε και ασχολούμαστε ακόμα με το ελληνικό ποδόσφαιρο…

Το μουντιάλ τελειώνει αδέρφια και σιγά-σιγά θα πρέπει και πάλι να προσαρμοστούμε στην ευχάριστη ελληνική πραγματικότητα, η οποία εδώ που τα λέμε δεν σ αφήνει να πλήξεις ποτέ.

Ο μεταγραφικός σχεδιασμός των ομάδων είναι σε εξέλιξη, τα ονόματα όπως κάθε χρόνο πολλά και οι βλακείες που ακούμε και διαβάζουμε ακόμα περισσότερες.

Το κακό είναι πως τις περισσότερες τις αφήνουμε να περνάνε από δίπλα μας και δεν τις παίρνουμε ούτε χαμπάρι.

Όπως για παράδειγμα αυτή η τελευταία μπόμπα που έσκασε και θέλει τον Ολυμπιακό να δίνει 30 εκατομμύρια για τρία χρόνια στον Ροναλντίνιο, χωρίς να υπολογίζουμε πόσα θα πρέπει να δώσει και στον Μπερλουσκόνι.

Και βγαίνει ο καθένας και λέει το κοντό του και το μακρύ του.

Αν αξίζει λέει η επένδυση κι αν μ αυτά τα λεφτά φτιάχνεις δύο ομάδες κι άλλα τέτοια συγκλονιστικά.

Κι εγώ κάθομαι κι απορώ: ποιος σας είπε ρε παιδιά πως έχει την διάθεση ο Μαρινάκης να φτιάξει … δύο ομάδες με καμιά 40αριά εκατομμύρια ευρώ; Δηλαδή εσείς πιστεύετε πως αν δεν πάρει τον Ροναλντίνιο θ ανοίξει το πουγκί και θα τα σπρώξει να πάρει καμιά δεκαριά Νενέδες;

Γι αυτό αφήστε τις φιλοσοφίες και μην ξυνίζεστε πολύ. Αν του έχει κάτσει του προέδρου να πάρει τον Ροναλντίνιο ας τον πάρει. Ο,τι σου προσφέρουν ευχαριστώ να λες. Γιατί δεν θα πρέπει να ξεχνάς και την παλιά καλή τακτική των μεγάλων ελληνικών ομάδων: αραδιάζουμε δέκα ονοματάρες στις μεταγραφές, παλεύουμε τον έναν, ακουμπάμε τον άλλον, δεν παίρνουμε τίποτα και μετά βγαίνουμε και λέμε, χτυπήσαμε απ το πάνω ράφι αλλά αφού δεν μπορέσαμε ν αγοράσουμε κανέναν, τι να κάνουμε τώρα; Να τη βγάλουμε με κατιμάδες;

Δεν θα ψωνίσουμε καθόλου.

Ο νεκρός κέρδισε τον πεθαμένο απόψε, ο παλιός πρωταθλητής ξεβρακωμένος κατέληξε 5ος και ο Μανώλης Δράκος μέσα στο παραλήρημα εξαιτίας της στενοχώριας του για την αγαπημένη του ομάδα, σοκαρίστηκε από την εικόνα του σκόρερ Ίσμαελ Μπλάνκο και ζητούσε να αλλάξει το πλάνο. Την ίδια ώρα στην ελεύθερη τηλεόραση είχαμε διαγωνισμό Playmate…