Francisco «Pancho» Varallo (5 February 1910 – 30 August 2010)

Ή ξέρεις να πλασάρεις ή όχι.

Όταν μάλιστα είσαι Αυστραλός, 18 ετών, ο νεότερος με επαγγελματικό συμβόλαιο στην A-League της χώρας σου και διαθέτεις τέτοιο … ένστικτο φονιά τότε πας για μεγάλα πράγματα. Αρκεί να θυμηθείς φυσικά ότι έχει μεγάλη σημασία σε ποιό τέρμα πλασάρεις… Μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά…

Μιας και πιάσαμε τα … αυτογκόλ όμως, υπάρχουν και…χειρότερα. Οπως 3 αυτογκόλ σε ένα παιγνίδι. Και μάλιστα παιγνίδι για το ΟΥΕΦΑ. Ντεν Χάαγκ εναντίον Γουλβς, σε … ρετρό ματς (1971) και οι παίκτες της Ολλανδικής ομάδας σκοράρουν κατα…ριπας. Σε λάθος τέρμα. Το πρώτο μαλιστα διεκδικεί και Οσκαρ καλύτερου γκολ. Τελικά η Γουλβς εβαλε και αυτη ενα γκολ (κανονικο) και το ματς εληξε 4-0.

ΣΕΟΥΛ (el sombrero): Με αρκετά προβλήματα ξεκίνησε η φετινή εισπρακτική βόλτα της Μπαρτσελόνα στην Ασία. Κατά την άφιξη της ομάδας στο αεροδρόμιο της Σεουλ, υπεύθυνοι των διοργανωτών του φιλικού με τους επίλεκτους της K-League επέβαλαν πρόστιμο 5.000 ευρώ στους μπλαουγκράνα, καθώς ο Μέσσι βγήκε τελευταίος στην αίθουσα υποδοχής, όπου εκστασιασμένοι Κορεάτες περίμεναν καρτερικά κι έτσι δεν υπήρχε αρκετός χρόνος για αρκετά αυτόγραφα πριν επιβιβαστεί στο λεωφορείο της ομάδας. Το γεγονός ότι οι Κορεάτες ήταν εκατοντάδες και το ‘καλό’ χέρι του Μέσσι ..ένα, ανάγκασε πολλούς απ’ αυτούς να στραφούν στους πιτσιρικάδες της αποστολής της Μπάρσα, ζητώντας τους να τους υπογράψουν ως Μέσσι τις φανέλες της Αργεντινής που είχαν μαζί τους. Εκτός αυτού, οι ελεγκτές-διοργανωτές επέβαλαν και δεύτερο πρόστιμο ανάλογου ποσού, γιατί ο Ντάνι Άλβες αγνοώντας ότι βρίσκεται στην Νότια και όχι στην Βόρεια Κορέα – την οποία είχε αντιμετωπίσει στο Μουντιάλ -, ρωτούσε απορημένος τις πιτσιρίκες που περίμεναν γιατί δεν είναι στην δουλειά τους.

Τα χειρότερα για τους Καταλανούς ήρθαν αργότερα στο ξενοδοχείο, όταν ο Μέσσι εμφάνισε τα πρώτα σημάδια κόπωσης μετά το ατέλειωτο ταξίδι. Οι διοικούντες της ομάδας κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά, όταν ο Λιονέλ κατέβηκε στην ρεσεψιόν μέσα στα άγρια χαράματα με γυαλί ηλίου, ρωτώντας τι ώρα θα σερβιριστεί το μεσημεριανό. Σε έκτακτη σύσκεψη της ομάδας, ο Γκουαρντιόλα ζήτησε να μην παίξει ο Μέσσι στο φιλικό αφού έχει κάνει μόνο μια προπόνηση από το Μουντιάλ και έπειτα. Στο ξενοδοχείο κατέφτασαν εσπευσμένα οι υπεύθυνοι των διοργανωτών συνοδευόμενοι από λογιστές και κουμπιουτεράκια τελευταίας τεχνολογίας, που εκτυπώνουν ακόμα και έγχρωμες αποδείξεις.

Οι Κορεάτες υπενθύμισαν στους Καταλανούς ότι μη συμμετοχή του Αργεντινού σημαίνει πρόστιμο 200.000 ευρώ, αφού το κανάλι που αγόρασε τα δικαιώματα επιμένει πως αν ο παίκτης δεν παίξει, στην θέση του αγώνα θα δείξει μια παλιά συντριβή της Μπάρτσα από την Ρεάλ. Σε HD. Οι άνθρωποι της Μπάρτσα συνετισμένοι αντιπρότειναν συμμετοχή 27 λεπτών, με τουλάχιστον 2 σλάλομ και αποκλειστικές δηλώσεις μετά το παιχνίδι σε άπταιστα Κορεάτικα. Οι Κορεάτες, ανένδοτοι ζήτησαν ένα ημίχρονο, 2 γκολ, μερικά τσαλιμάκια στο ημίχρονο φορώντας Τ-shirt που δείχνει την Νότια Κορέα να κατατροπώνει την Βόρεια και τουλάχιστον μια προσπάθεια για ψαλιδάκι. Η αντιπρόταση να χρησιμοποιηθεί κασκαντέρ στην θέση του που εκτός των άλλων θα σκαρφαλώσει και στις κερκίδες μετά από το γκολ απορρίφθηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Μετά από ατέλειωτες λογομαχίες, η χρυσή τομή βρέθηκε. Ο Μέσσι μπήκε σαν αλλαγή στο 30′, σκόραρε δυο φορές πριν το ημίχρονο και αντικαταστάθηκε μετά για να αποκοιμηθεί στην ντουζιέρα. Στο τέλος του αγώνα βραβεύτηκε σαν MVP του αγώνα, βραβείο στο οποίο ήταν σκαλισμένο το όνομα του μέρες πριν.

Εκτός του Μέσσι, βραβείο δόθηκε και στον Ζλάταν καθώς θεωρήθηκε ο πιο ‘ανταγωνιστικός παίκτης του αγώνα’. Ο Σουηδός το παρέλαβε και φωτογραφήθηκε με τους χορηγούς νομίζοντας ότι βραβεύεται απλά και μόνο γιατί ήταν ο πιο ψηλός παίκτης στο γήπεδο. Οι άνθρωποι της Μπάρτσα μετά το τέλος του αγώνα ζήτησαν κατ’ ευθείαν τον λογαριασμό, καθώς η αποστολή της ομάδας αναχωρεί άμεσα για την Κίνα όπου σαν «κάτι παραπάνω από μια ομάδα» θα προσπαθήσει να προωθήσει και εκεί το ποδόσφαιρο και την χαρά του να παίζεις μόνο για την ανεμελιά του παιχνιδιού.

Την στιγμή που διάφοροι ποδοσφαιριστές διασκεδάζουν φορώντας αμφιβόλου ποιότητας μαγιό, ο παλιός φίλος μας Λόταρ Ματέους  (που τον θυμόμαστε από το σχεδόν πέρασμά του από τον ΠΑΟΚ και από την Ράσινγκ Κλουμπ) περνάει δύσκολες στιγμές καθώς τίποτα δεν του πάει καλά.

Τα βάσανα ξεκίνησαν όταν ένας Γερμανός μάνατζερ ποδοσφαιριστών έψαχνε εισιτήρια για τον τελικό του Μουντιάλ. Αφού δεν βρήκε καμία λύση κατέληξε στην ιδέα του e-bay, όπου και βρήκε τα τέσσερα εισιτήρια που έψανε με τιμή 5.000 Ευρώ. Το ραντεβού δόθηκε για το ξενοδοχείο Ντα Βίντσι του Γιοχάνεσμπουργκ (προφανώς το να σταλούν τα εισιτήρια ταχυδρομικά θα έπαιρνε πολύ χρόνο) και ο μάνατζερ έκπληκτος είδε μπροστά του τον Λόταρ Ματέους ως μαυραγορίτη. Τελικά αγόρασε δυο εισιτήρια στην τιμή των 2000 Ευρώ. Για όσους αναρωτιούνται η τυπωμένη τιμή πάνω τους ήταν 600 δολάρια το καθένα και έγραφαν FIFA TV-Al Jazeera. Μικρή λεπτομέρεια, ο Ματέους έβγαζε τα προς το ζην στο Μουντιάλ κάνοντας σχολιασμό στο αραβικό κανάλι. Το θέμα φυσικά κυκλοφόρησε και ο Λόταρ αφού έγινε ρόμπα προσπάθησε να τα μπαλώσει λέγοντας ότι δεν έβγαλε κέρδος, αλλά ότι έκανε εξυπηρέτηση για έναν φίλο του. Όσοι πείστηκαν, ας σηκώσουν το χέρι τους…

Το καλοκαίρι όμως δεν τέλειωσε εδώ. Ήδη από τον Ιανουάριο ο γάμος του Λόταρ περνούσε κρίση. Ο Λόταρ και η κατά 26 χρόνια μικρότερή του Λιλιάνα φτάσανε κοντά στον χωρισμό. Ο Λόταρ δήλωνε ότι η Ουκρανή έχει κακούς συμβουλάτορες, αλλά θα πρέπει να δουν κάποιον σύμβουλο γάμο για να σώσουν τη σχέση τους. Η Λιλιάνα που από ότι φαίνεται πατούσε γενικά πόδι στη σχέση, αφού εξαιτίας της χάλασε η δουλειά στη Ράσινγκ δήλωσε ότι τον αγαπάει και θέλει χρόνο να σκεφτεί. Εκεί έχουμε ένα κενό κάποιων μηνών για να φτάσουμε στο τώρα.

Η όμορφη Λιλιάνα έγινε πρώτη μούρη στο Ίντερνετ πριν μερικές μέρες καθώς δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες της σε έγκυρα σάιτ όπως αυτό της Μπιλντ, αγκαλιά με έναν τύπο που αργότερα αποκαλύφθηκε ότι είναι επιχειρηματίας από το Μονακό (το κορίτσι ξέρει να διαλέγει). Οι φωτογραφίες που τους δείχνουν αγκαλιά και να φιλιούνται είναι πάνω σε ένα γιωτ κάπου στη Σαρδηνία. Ο Λόταρ που πάνω από όλα είναι άντρας παραδέχτηκε την ήττα του και δήλωσε: «Είναι σαν να έφαγα μια μπουνιά στην μούρη, μέχρι χθες έβλεπα το μέλλον μας μαζί (σ.Σ. η Λιλιάνα είναι η τέταρτη γυναίκα του Λόταρ) αλλά μόλις είδα τις φωτογραφίες έβγαλα τη βέρα μου. Το έχασα αυτό το παιχνίδι και με πονάει. Με μια γυναίκα που συμπεριφέρεται έτσι δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω. Η Λιλιάνα μου είπε ότι ήταν μεθυσμένη (σ.Σ. πρωτότυπη δικαιολογία βρήκε), αλλά εγώ τη βλέπω στις φωτογραφίες να το διασκεδάζει. Με πρόδωσε…» Η Λιλιάνα σε συνέχεια της συμπεριφοράς της δήλωσε κάπου ότι είχε μείνει έναν μήνα μακρυά από τον Λόταρ και γι’ αυτό γνώρισε κάποιον. Γυναίκες…

Μόνο που τα χτυπήματα στον δύσμοιρο Λόταρ δεν σταματούν εκεί. Ο Ματέους βρισκόταν μια ανάσα από την ανάληψη της θέσης του προπονητή στην Εθνική Καμερούν, μια δουλειά για την οποία είχαν μεσολαβήσει μέχρι και άνθρωποι της Πούμα στην Ομοσπονδία του Καμερούν (γιατί πώς αλλιώς να βρει δουλειά χωρίς μέσο ο Λόταρ). Κι ενώ όλα έμοιαζαν τελειωμένα, το σκάνδαλο της Λιλιάνα μαθεύτηκε και όπως υποστηρίζει ο Ματέους δεν άρεσε καθόλου στη γυναίκα του προέδρου του Καμερούν (!!) Πωλ Μπίγια η οποία είπε στον αντρούλη της να μην προσλάβουν τον Λόταρ στην Εθνική. Δεύτερη δουλειά που χάνει ο άτυχος Λόταρ εξαιτίας της Λιλιάνα και αυτή τη φορά εξαιτίας και μιας άλλης γυναίκας.

Μέχρι να βγει κι ο Αύγουστος, άλλη συμφορά να μην τον βρει τον άνθρωπο…

Τα φετινά γενέθλια της Audi γιορτάστηκαν εντός γραφείων σε λιτή και οικονομική τελετή, ο Άρης λαμβάνει μέρος στο ταξιδιωτικό tour της ΟΥΕΦΑ, γι’ αυτούς που δεν έκαναν καλά την δουλειά τους στα πλέι οφ του Μαΐου και η ΑΕΚ ψάχνει κάθε διαθέσιμο ευρώ σε φιλικά τουρνουά ανά τον κόσμο, γι’ αυτό και φέτος η Μπόκα Τζούνιορς αναγκάστηκε να αφήσει την Ευρώπη και να ταξιδέψει στην μακρινή Νέα Ζηλανδία για να προετοιμαστεί για το ξεκίνημα της Απερτούρα.

Εκεί, και λίγο πριν ξεκινήσει το παιχνίδι της στο Ουέλλινγκτον με τους τοπικούς Φοίνιξ, ντόπιο χορευτικό γκρουπ που αποτελείτο από αναίτια θυμωμένους ρακένδυτους άνδρες αλλά και αφράτες κοπελίτσες και θείτσες – που σίγουρα έχεις συναντήσει κάποια στιγμή στην λαϊκή της γειτονιάς σου, στην εκκλησία ή στην ουρά του ΙΚΑ – της πρόσφερε ένα ξεχωριστό (αλλά πλέον παγκοσμίως γνωστό) εισαγωγικό, τελείως διαφορετικό από το περσινό στο Χαριλάου, το οποίο απολαμβάνεις σε όλο του το μεγαλείο στην αρχή του παρακάτω βίντεο:

Ψάχνοντας για φωτογραφίες από το Μουντιάλ καταλήγεις στο συμπέρασμα πως η Αργεντινή επέλεξε να εκπροσωπηθεί στην Νότια Αφρική μόνο από τον Μέσσι, με απώτερο στόχο να περάσει όποιον βρει μπροστά του μέχρι την πολυπόθητη κούπα που 24 χρόνια περιμένει καρτερικά το Μπουένος Άιρες. Ο Λιονέλ δεν τα κατάφερε, καθώς οι αντίπαλοι παρά-ήταν πολλοί, η ομάδα του Μαραντόνα διασύρθηκε από τους Γερμανούς και μια ατέλειωτη συζήτηση ξεκίνησε για άλλη μια φορά, για το κατά πόσο το νέο 10αρι της εθνικής είναι τόσο καλό όσο εκείνο το 10αρι που προσπερνούσε Άγγλους με την ίδια άνεση που ο νεοέλληνας προσπερνάει αυτοκίνητα σ’ έναν γεμάτο περιφερειακό.

Παρά το γεγονός ότι συμμετείχε στα περισσότερα γκολ της ομάδας του, η πιο αντιπροσωπευτική στιγμή αυτής της διοργάνωσης για τον Μέσσι παραμένει, στο μυαλό μου, μια τυχαία φάση από το πρώτο ημίχρονο του αγώνα με το Μεξικό (την οποία ως τότε είχαμε δει αρκετές φορές και στα προηγούμενα παιχνίδια): Υποδοχή μπάλας κάπου λίγο έξω από την περιοχή και δεξιά, ντρίπλα στον πρώτο αμυντικό, σύγκλιση προς το κέντρο και αριστερά, προσπέραση στο σπριντ ενός δεύτερου και η μπάλα στρώνεται στο αριστερό σε ικανοποιητική απόσταση, ελάχιστα έξω από την μεγάλη περιοχή. Εκεί οι δεδομένες επιλογές είναι σουτ ανάμεσα στους 2-3 αντιπάλους που έχουν καταφτάσει για να σώσουν το ναυάγιο των προηγούμενων δυο ή πάσα στον Τέβεζ που βρίσκεται ακόμα πιο αριστερά αλλά ολομόναχος, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι όπως το φως τραβάει τα κουνούπια, ο Μέσσι έχει μαζέψει γύρω του όλη την αντίπαλη ομάδα. Σ’ αυτό ακριβώς το δευτερόλεπτο καταστρέφεται όλη η μαγεία. Και για όλα φταίει ο ..Ντιέγκο!

Όταν ο Μαραντόνα γινόταν στο Μουντιάλ του 1986, από παικταράς της Νάπολι, ο νέος θεός του ποδοσφαίρου το πρώιμο έδαφος ήταν παρθένο. Κανείς ποτέ δεν είχε ντριπλάρει τους πάντες και δεν είχε οδηγήσει μια ολόκληρη χώρα στην κορυφή έχοντας τόσο ‘μικρή’ βοήθεια από τους υπόλοιπους συμπαίκτες του. Η παρθενιά όμως έσπασε εκείνο το καλοκαίρι στο Μεξικό και ο δρόμος για την θεοποίηση έγινε πλέον ακόμα πιο ζόρικος και πιεστικός. Ότι κι αν κάνει ο Λιονέλ, πάντα θα υπάρχει μπολιασμένη στο μυαλό όλων η ρομαντική ανάμνηση «ο Μαραντόνα πήρε ένα μουντιάλ μόνος του». Κι επειδή και ο πιτσιρικάς άνθρωπος είναι, που συναναστρέφεται με ανθρώπους και επηρεάζεται από την κοινή γνώμη και τα μίντια έστω και σε ελάχιστο βαθμό, στην κρίσιμη στιγμή η νηφαλιότητα που απαιτείται για να δεις τον ελεύθερο Τέβεζ πάει περίπατο και η σκέψη ασυνείδητα οδηγείται σ’ αυτό που θα αποστομώσει εντελώς τους επικριτές, δηλαδή το «μόνος μου εναντίον όλων» – κόντρα που πιθανόν για το απύθμενο ταλέντο του να είναι και δίκαιη αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση. Το σουτ σταματάει στα άπειρα σώματα, η ευκαιρία χάνεται και τελικά ο Μέσσι τελειώνει το μουντιάλ χωρίς γκολ, παρά τις 30 τελικές προσπάθειες που κατέγραψε η στατιστική υπηρεσία της ΦΙΦΑ.

Το γεγονός ότι δεν σκόραρε όμως είναι μια μικρή λεπτομέρεια σε σχέση με την διαμορφωμένη κατάσταση γύρω του. Ακόμα κι αν περάσει από το κέντρο όλη την αντίπαλη ομάδα (για δεύτερη φορά!), μετά από λίγο καιρό τα ΜΜΕ θα περιμένουν να το ξανακάνει με χαμόγελο σ’ όλη την διάρκεια της κούρσας, που θα ‘γράφει’ καλά στην κάμερα. Ακόμα κι αν τους περάσει όλους, φτάσει μπροστά στο τέρμα και αντί να σκοράρει, γυρίσει πίσω και τους περάσει ξανά, απλά για την καύλα της υπεροχής, στις αρθρογραφίες θα κάνουν την εμφάνιση τους οι Βραζιλιάνοι μύθοι του παρελθόντος που λένε πως αυτό το έκανε κι ο Γκαρίντσα για πλάκα, κατακαλόκαιρο με 43 βαθμούς Κελσίου και με το ένα πόδι πιο κοντό απ’ το άλλο. Η όρεξη του κόσμου για το κάτι παραπάνω δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ και το δυστύχημα είναι ότι η αλληλοεπίδραση του παίκτη με την αχόρταγη κοινή γνώμη, ασυναίσθητα και με μια ιδιαίτερη μορφή καταναλωτικής πίεσης θα επηρεάζει τον τρόπο που απελευθερώνεται σε κάθε ματς στο χόρτο το ταλέντο του.

Ταβάνι στις απαιτήσεις του κόσμου και του ‘συστήματος του θεάματος’ δεν υπάρχει. Κι αν υπήρχε παλιότερα, το εκτόξευσε στα ουράνια ο Ντιέγκο κάνοντας το – άθελα του – απρόσιτο για όλους τους μεταγενέστερους, ακόμα και γι’ αυτόν τον 23χρονο πιτσιρικά που τόσο δείχνει πως αγαπάει.

Οσοι πίστεψαν πως ο Ροναλντίνιο θα τα βάψει μαύρα εξ αιτίας της μη κλήσης του από τον Ντούνγκα στην Εθνική Βραζιλίας για το μουντιάλ της Νότιας Αφρικής, μάλλον δεν γνωρίζουν καθόλου καλά τον Βραζιλιάνο σούπερ σταρ.

Ο Ρόνυ βρίσκεται στη Βραζιλία όπου απολαμβάνει τις διακοπές του αλλά όχι κοντά στην οικογένειά του. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Οι παπαράτσι τον συνέλαβαν έξω απ το ξενοδοχείο Ματζέστικ της Φλοριανάπολης, του πιο σικάτου παραθεριστικού θερέτρου της Βραζιλίας παρέα με δύο κυρίες αμφιβόλου ηθικής και … αισθητικής.

Η … «Φλορίπα» είναι συνώνυμο της νυχτερινής ζωής και ο τοπικός τύπος αναφέρει πως εδώ και δύο βράδια ο Ρόνυ με μια ναυλωμένη λιμουζίνα και υπό τη συνοδεία μπράβων ξεσαλώνει στην ντίσκο ‘El Divino Lounge’. Όπως αναφέρουν … δεικτικά οι εφημερίδες τα χασμουρητά του Ρόνυ δεν προέρχονταν απ το άχρωμο παιχνίδι των «καναρινιών» εναντίον της Βόρειας Κορέας, αλλά από το γεγονός πως πηγαίνει για ύπνο τα χαράματα, περίπου δηλαδή την ίδια ώρα που ο Ντούνγκα ξυπνάει τους διεθνείςτου για να ξεκινήσει την προπόνηση. Πράγμα που αποτελούσε πάντα μια μικρή βαρβαρότητα για το πιο αδικοχαμένο ίσως ταλέντο της τελευταίας δεκαετίας …

Στην πρώτη συγκέντρωση της πρώτης ομάδας που επέλεξα πιτσιρικάς για να παίξω μπάλα λίγο πιο σοβαρά – δηλαδή κάπου που θα μου δίναν σορτσάκι και φανέλα με το ‘10′ – ο προπονητής μας μάζεψε στο κέντρο για να μας βάλει σε θέσεις. Όταν η διαδικασία έφτασε στην θέση του αριστερού μπακ, το βασικό ξεσκαρτάρισμα έγινε με την κλασσική ερώτηση «ποιοι βαράνε με το αριστερό». Από τα 15-20 παιδάκια, μόνο 2 σήκωσαν το χέρι. Ο Τάσος και ο Χρηστάκης. Ο Τάσος ήταν μαγκάκι, αλάνι και οξύθυμος όλα σ’ ένα πακέτο και ήθελε να γίνει ο μεγαλύτερος γκολτζής του κόσμου, σαν τον Βαζέχα δηλαδή, ο οποίος κατά την παιδική του γνώμη διατηρούσε τον τίτλο αυτό. Ήταν από εκείνα τα παιδάκια που πίστευε πολύ στην φιλοσοφία του φουλ επιθετικού ποδοσφαίρου κάτι που πιο λαϊκά ο ίδιος εξηγούσε με την ατάκα «εγώ παίζω μόνο μπροστά». Το να αποφασίσεις να τον στείλεις να παίξει πίσω αριστερά στην άμυνα θα ήταν σαν να οδηγείς απ’ ευθείας ένα ακόμα παιδάκι στα ναρκωτικά εκτός αθλητισμού. Έτσι λοιπόν, με την εις άτοπον απαγωγή ο Χρηστάκης έγινε η αριστερή κολόνα της άμυνας μας, ρόλο που διατήρησε για αρκετά χρόνια ακολουθώντας μερικές απλούστατες και συγκεκριμένες οδηγίες που ίσα-ίσα αντεπεξερχόταν από τις βασικές ικανότητες του: «Χρηστάκη δεν ξεχνιόμαστε μπροστά από το κέντρο ποτέ. Χρηστάκη δεν αφήνουμε τον αντίπαλο εξτρέμ να μας περάσει. Χρηστάκη δεν πουλάμε εύκολα την μπάλα γύρω από την περιοχή μας. Χρηστάκη στα ζόρια διώχνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη».

Από εκείνη την περίοδο έως και σήμερα δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Οι απαιτήσεις της θέσης παγκοσμίως έχουν αυξηθεί κατακόρυφα αλλά και δυσανάλογα με την «δεξαμενή» άντλησης παικτών διαθέσιμων αλλά και ικανών να παίξουν πίσω αριστερά. Τα παλιά καλά, ρομαντικά χρόνια ο αριστερός μπακ χρειαζόταν να κάνει 5 πράγματα, ήξερε να κάνει τα 4 και ο κόσμος ικανοποιημένος χειροκροτούσε και τον κερνούσε και κανένα σοκολατάκι μετά στο αστικό της επιστροφής. Στην σύγχρονη εποχή, ο αριστερός μπακ πρέπει να κάνει 8 πράγματα, συνήθως μπορεί να κάνει τα 5 κι έτσι το υπόλοιπο της αφαίρεσης μετατρέπεται σε γκρίνια στην εξέδρα και στα διάφορα forum και ραδιόφωνα.

Τα καλά αριστερά μπακ σπανίζουν τόσο όσο οι καλοί Έλληνες διαιτητές. Μια γρήγορη ματιά στις αποστολές κάποιων εκ των ομάδων του Μουντιάλ, δηλαδή της αφρόκρεμας του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, επιβεβαιώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό την θεωρία ότι επίσημα πλέον μιλάμε για «είδος υπό εξαφάνιση» λίγο κάτω στην κατάταξη από την καρέτα-καρέτα και λίγο πάνω από το «σοβαρός Έλληνας παράγοντας». Η μεγάλη Βραζιλία των «2 καλών ποδοσφαιρστών ανά σπερματοζωάριο» τοποθετεί εκεί τον Μπάστος που στην φορολογική του δήλωση στο επάγγελμα γράφει «αριστερό χαφ/εξτρέμ». Η πολυτάλαντη Αργεντινή βασίζεται στον 32χρονο Χάιντσε. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία κατεβαίνει με τον επίσης 32χρονο τόσο-ξέρω-τόσο-παίζω Καπντεβίλα ενώ η Ολλανδία με τον 35χρονο Φαν Μπρόνκχορστ! Η σοβαρή Γερμανία στηρίζει την άμυνα της από εκείνη την πλευρά στον ελλιπή πιτσιρικά Μπαντστούμπερ. Η μη στερημένη από καλούς παίκτες Πορτογαλία βάζει εκεί τον Κοεντράο που κατά κύριο λόγο είναι αριστερό χαφ (όπως και ο Τιενέ της αντιπάλου της στο πρώτο ματς, Ακτής) ενώ και η Ελλάδα παρατάσσει τον πάω-όπου-υπάρχει-δουλειά Τοροσίδη.

Με απλά λόγια, όταν την επόμενη φορά θελήσεις να κράξεις το αριστερό μπακ της ομάδας σου καλό είναι να αναλογιστείς ότι είναι μέρος ενός παγκόσμιου ποδοσφαιρικού «προβλήματος».

Στο νησί Florianopolis της Βραζιλίας, στο οποίο διεξήχθη φιλικό παιχνίδι που είχε ως στόχο οι φτωχοί Βραζιλιάνοι να δώσουν ότι μπορούν για τα θύματα της Αϊτής, συνεχίστηκε η υπερπροσπάθεια του Ρομάριο να φτάσει τα 2.000 γκολ πριν το σύμπαν αρχίσει την συστολή του και οι εστίες γίνουν τόσο μικρές που δεν θα χωράει η μπάλα. Ο βραχύσωμος Βραζιλιάνος σκόραρε τέσσερις φορές με την φανέλα των ‘Φίλων του Ζίκο’ οι οποίοι αντιμετώπισαν τους ‘Φίλους του Σωκράτη Κόκκαλη‘ τους ‘Φίλους του Φαλκάο’ τους οποίους και κέρδισαν με 8-4.

Με τα τέσσερα αυτά τέρματα ο Ρομάριο έφτασε έναν …απροσδιόριστο αριθμό ο οποίος θα αποσαφηνιστεί μετά θάνατον, όταν και αν θα συμφωνήσουν στο νούμερο υπερασπιστές και επικριτές του οι οποίοι μαλώνουν πάνω από τις ιδιαίτερες περιπτώσεις, όπως κάποια γκολ που σημειώθηκαν σε τουρνουά με συμμετοχή και γυναικών στην Κόπακαμπανα, κάποια που ακυρώθηκαν ως οφσάιντ την ώρα που ο Ρομάριο ήταν πεπεισμένος πως καλυπτόταν και 8-9 που ούτε ο ίδιος ο Βραζιλιάνος δεν είναι σίγουρος αν πράγματι τα έβαλε ή τα ονειρεύτηκε.

Παραβλέποντας την γραφικότητα του όλου θέματος πάντως, θα μπορούσα να στοιχηματίσω ότι ο 44χρονος Ρομάριο με το αστείρευτο ταλέντο και την απίστευτη αίσθηση του γκολ, θα είχε για πλάκα 5-10 ‘τεμάχια’ στο κουρασμένο και ατάλαντο Ελληνικό πρωτάθλημα, παίζοντας μάλιστα μόνο σε όσα παιχνίδια τον βόλευαν οι ώρες.

Βραζιλία, Πόρτο Αλέγκρε

Η Γκρέμιο κέρδισε το Καμπεονάτο Γκαούτσο (το τοπικό πρωτάθλημα της επαρχίας Ρίο Γκράντε ντε Σουλ) αντιμετωπίζοντας σε διπλό τελικό την μεγάλη της εχθρό Ιντερνασιονάλ. Λίγο πριν το τέλος, ο ΑΕΚτζής Ζόνας (γιατί στις καρδιές μας είναι πάντα παίκτης της ΑΕΚ ακόμα και αν ο Θανόπουλος δεν τα κατάφερε να τον φέρει) έκανε τσαλιμάκια και καθυστερήσεις προς ευχαρίστηση τον απανταχού οπαδών της Γκρέμιο. Ο αθλητής Τάισον της Ιντερνασιονάλ δεν το ανέχτηκε και μιμούμενος τον μακρινό του ξάδερφο Μάικ όρμησε και έριξε μια δυνατή κλωτσά (που θα ‘λεγε κι ο Βαρούχας) σωριάζοντας τον Ζόνας κάτω (εντάξει, το παιδί έπεσε κάπως πιο θεαματικά).

Λίβερπουλ, Αγγλία

Η Τσέλσι πέτυχε μια πολύ σημαντική νίκη που μπορεί να της δώσει και το πρωτάθλημα φέτος. Δεν είναι τυχαίο ότι οι οπαδοί της ξέσπασαν σε έξαλλους πανηγυρισμούς. Ένας από αυτούς, μην ξέροντας τι να πρωτοκάνει, δείχνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα την τεράστια χαρά που μπορεί να προκαλέσει αυτό το παράξενο πράγμα που λέγεται ποδόσφαιρο. (Η αντίδραση του τύπου μου θυμίζει πάρα πολύ την γνωστή διαφήμιση μπύρας, όπου οι κότες χαίρονται για την ντουλάπα που θα βάζει η φιλενάδα τους τις γόβες, για να επισκιαστούν από τις κραυγές χαρές  των αντρών για το ψυγείο μπύρας…)

Μπουένος Άιρες, Αργεντινή

Η Ιντεπεντιέντε αντιμετώπιζε την Μπόκα στο μεγάλο ντέρμπυ της αγωνιστικής στην Κλαουζούρα. Οι οπαδοί των «κόκκινων» βρήκαν ευκαιρία να εκδηλώσουν την αντιπάθειά τους στον Μαρτίν Παλέρμο, όταν στο 27ο λεπτό ένας γλυκύτατος σκύλος μπούκαρε στο γήπεδο. Οι γηπεδούχοι άρχισαν να φωνάζουν στον σκύλο «Παλέεεερμο, Παλέεεεερμο» κάνοντας τον σχετικό χαβαλέ, αλλά τελικά αυτό τους βγήκε πικρό. O Παλέρμο με μια κεφαλιά α λά Κώστας Βουτσάς έκανε το 1-2 και ουσιαστικά έβγαλε οριστικά εκτός τίτλου την Ιντεπεντιέντε. Η πίκρα των οπαδών της Ιντεπεντιέντε ήταν ακόμα μεγαλύτερη στο 1-3, όταν ο Μάουτσε πανηγύρισε προκλητικά μπροστά τους (και τελικά αποβλήθηκε, για να ζητήσει αργότερα συγγνώμη). Τα γκολ εδώ, η εισβολή του σκύλου εδώ:

Η.Π.Α. (αδιάφορο το πού ακριβώς)

Το περιοδικό Vanity Fair, κάτι σαν το Κοσμοπόλιταν αλλά στο πιο γκλαμουράτο, φέρνει το «σόκερ» κοντά στην μέση Αμερικανίδα φωτογραφίζοντας σταρ του Μουντιάλ με όσο λιγότερα ρούχα. Ο Μουντάρι κι ο Ετό κάνουν περήφανες τις μανάδες τους φορώντας μποξεράκια με τις σημαίες των χωρών τους και το αστέρι να πέφτει ακριβώς επάνω στο πράμα τους, ο Λάντον Ντόνοβαν είναι πιο ντεμοντέ και από την Ρούλα Κορομηλά, ο Πάτο φαίνεται να υστερεί στα προσόντα του, ενώ ο πιστός Χριστιανός Κακά είναι ο μόνος που δεν βγάζει το παντελόνι του (αλλά επιδεικτικά δείχνει την μάρκα του βρακιού του). Επιμελώς αποφεύγουμε να βάλουμε τη φωτογραφία-εξώφυλλο με τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Πιο γκέι πεθαίνεις…

Κάπως έτσι θα σκέφτηκαν οι οπαδοί της Toronto FC και ανέρτησαν δύο πανό, που ομολογώ, μόνο στην Β. Αμερική θα περίμενα να δω.

Τελικά, όντως κερδίσανε την Philadelphia Union με σκορ 2-1. Οι Jedi του Τορόντο επέστρεψαν. Η Αόρατη Απειλή της Φιλαδέλφειας νικήθηκε. Περιμένουμε την επιστροφή της αυτοκρατορίας. Σταματάω, nerd alert.

Ξέρω οτι επίκειται ντέρμπι ,αλλά έρχεται και Μουντιάλ. Και είπα να κάνω λίγη βιντεοθεραπεία και να θυμηθώ μερικές φάσεις. Γκολ από Μουντιάλ λοιπόν, που όπως και να το κάνεις όσο «μουφα» και να είναι το τεμάχιο έχει «αλλη» γλύκα. Σαλίφ Ντιαο, Ροζέ Μιλά, Εμίλιο Μπουτραγένιο, Γιόχαν Κρόιφ, Ζαϊρζίνιο, Χαρστ, Αμοκάτσι και δεν εχει τελειωμό. Σκοράρουν και το χαίρονται δεόντως. Το χαιρόμουνα περισσότερο κάποτε, καθώς θεωρώ ότι από το «Ιτάλια Νοβάντα» και μετά τα μουντιάλ έχουνε γίνει μία χόρτα, και η μπάλα που παίζεται τις περισσότερες φορές απαράδεκτη, αλλά θα πρέπει να συμβιβαστώ με το γεγονός ότι το ποδόσφαιρο άλλαξε δραματικά. Και κατά τη γνώμη μου προς το τραγικά χειρότερο. Καμία σχέση πλέον με θέαμα, τώρα ρολο παιζουνε τα πνευμόνια, τα ρομποτικά συστήματα, οι παίκτες δεκαθλητές…τελος πάντων γκρινιάζω πάλι. Μουντιάλ και γκολ.

Σε περίπτωση που δεν το πήρατε χαμπάρι, βρισκόμαστε ακριβώς 100 μέρες πριν την έναρξη του Μουντιάλ που, ως γνωστόν, φέτος θα διεξαχθεί στην ήπειρο του Μπόνο του Νέλσον Μαντέλα, την Αφρική. Χιλιάδες βουβουζέλες, όλων των ηλικιών, των χρωμάτων και των τρόπων κατασκευής, ξεκινούν σιγά-σιγά απ’ όλο τον πλανήτη με ιερό προορισμό την Μέκκα της φασαρίας, την Νότια Αφρική.

Ταυτόχρονα μεγάλος αναβρασμός επικρατεί και στις μεγαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις που τρέφονται από το ποδόσφαιρο. ΜΜΕ, εταιρείες ένδυσης, η ΦΙΦΑ και διάφοροι άλλοι επιχειρηματικοί κλάδοι μπαίνουν στην τελική ευθεία εκμετάλλευσης του προϊόντος. Το οικονομικό τους επιτελείο – κάτι κουστουμαρισμένα μυαλά που άμα τα χαρίσεις σήμερα 1 ευρώ και ένα μολύβι για να ξεκινήσουν μια επένδυση, σε 2 μήνες θα έρθουν να σου αγοράσουν το σπίτι – σε συνδυασμό με τους ειδικούς περί διαφήμισης και προώθησης – αυτούς που τους δίνεις 30″ τηλεοπτικού χρόνου και καταστρέφουν για πλάκα το βράδυ μερικών εκατομμυρίων γονιών από τα κλάματα των πιτσιρικάδων που «θέλουν» – στύβουν ήδη τα μυαλά τους για να ξεζουμίσουν κι αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Στο πάνω βίντεο γίνεται προσπάθεια να καταρριφθεί ο μύθος ότι τις μπάλες του Μουντιάλ τις φτιάχνουν, από το δέρμα και την ψυχή μικρών παιδιών, Κινέζοι δούλοι σε σκοτεινές αποθήκες της Σαγκάης στις οποίες δεν πατάει  ποτέ η Επιθεώρηση Εργασίας. Στο κάτω βίντεο γίνεται προσπάθεια να καταρριφθεί ο μύθος ότι οι μεγάλοι σούπερ σταρ δεν είναι κοινοί θνητοί με αδυναμίες. Αντιθέτως, όπως βλέπουμε ξεκάθαρα, κουτουλάνε σε κλαδιά και πέφτουν σε τρύπες, όπως όλοι μας.

Δεν το λες και ονειρεμένο ντεμπούτο όταν  στο πρώτο σου παιχνίδι τρως 5 γκολ. Είτε λέγεσαι Κούπερ, είτε λέγεσαι Τεν Κάτε, είτε τρως 4, είτε 5, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο! Το ακόμα πιο αστείο της όλης υπόθεσης είναι ότι μετά το τέλος του παιχνιδιού της Αλ Αχλί με την Αλ Αϊν ο Τεν Κάτε δήλωσε ότι το πρωτάθλημα τελείωσε για την ομάδα του. Μάλλον το έχει η μοίρα του να μην στεφθεί πρωταθλητής…

Στο ποδόσφαιρο που μου αρέσει να βλέπω (και βλέπω όλο και σπανιότερα) η μπάλα παίζεται με τη μία, γίνεται «θύμα» ταχυδακτυλουργικών τρικ, εξαφανίζεται και ξαναεμφανίζεται στα δίχτυα ενός καταπτοημένου γκολκίπερ. Ναι , ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!

Γκολ που θες να τα βλέπεις και να τα ξαναβλέπεις. Τέλειοι συνδυασμοί, εμπνεύσεις εφάμιλλες ενός Ντα Βιντσι κι ενός Μιχαήλ Άγγελου έστω και αν δεν προέρχονται κατ’ ανάγκη από «διάσημους». «Δράστες» των ποδοσφαιρικών αυτών καλλιτεχνιών είναι και διάσημοι αρτίστες αλλά και άσημα παικτάκια που ίσως η συγκεκριμένη φάση να μείνει ως ο «κολοφώνας» της ποδοσφαιρικής τους καριέρας.

Χωρίς περαιτέρω λόγια, απλά απόλαυση. Με την κρυφή (και ίσως μάταιη) ελπίδα να τα βλέπουμε συχνότερα.