Σε περίπτωση που δεν το πήρατε χαμπάρι, βρισκόμαστε ακριβώς 100 μέρες πριν την έναρξη του Μουντιάλ που, ως γνωστόν, φέτος θα διεξαχθεί στην ήπειρο του Μπόνο του Νέλσον Μαντέλα, την Αφρική. Χιλιάδες βουβουζέλες, όλων των ηλικιών, των χρωμάτων και των τρόπων κατασκευής, ξεκινούν σιγά-σιγά απ’ όλο τον πλανήτη με ιερό προορισμό την Μέκκα της φασαρίας, την Νότια Αφρική.

Ταυτόχρονα μεγάλος αναβρασμός επικρατεί και στις μεγαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις που τρέφονται από το ποδόσφαιρο. ΜΜΕ, εταιρείες ένδυσης, η ΦΙΦΑ και διάφοροι άλλοι επιχειρηματικοί κλάδοι μπαίνουν στην τελική ευθεία εκμετάλλευσης του προϊόντος. Το οικονομικό τους επιτελείο – κάτι κουστουμαρισμένα μυαλά που άμα τα χαρίσεις σήμερα 1 ευρώ και ένα μολύβι για να ξεκινήσουν μια επένδυση, σε 2 μήνες θα έρθουν να σου αγοράσουν το σπίτι – σε συνδυασμό με τους ειδικούς περί διαφήμισης και προώθησης – αυτούς που τους δίνεις 30″ τηλεοπτικού χρόνου και καταστρέφουν για πλάκα το βράδυ μερικών εκατομμυρίων γονιών από τα κλάματα των πιτσιρικάδων που «θέλουν» – στύβουν ήδη τα μυαλά τους για να ξεζουμίσουν κι αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Στο πάνω βίντεο γίνεται προσπάθεια να καταρριφθεί ο μύθος ότι τις μπάλες του Μουντιάλ τις φτιάχνουν, από το δέρμα και την ψυχή μικρών παιδιών, Κινέζοι δούλοι σε σκοτεινές αποθήκες της Σαγκάης στις οποίες δεν πατάει  ποτέ η Επιθεώρηση Εργασίας. Στο κάτω βίντεο γίνεται προσπάθεια να καταρριφθεί ο μύθος ότι οι μεγάλοι σούπερ σταρ δεν είναι κοινοί θνητοί με αδυναμίες. Αντιθέτως, όπως βλέπουμε ξεκάθαρα, κουτουλάνε σε κλαδιά και πέφτουν σε τρύπες, όπως όλοι μας.

Δεν το λες και ονειρεμένο ντεμπούτο όταν  στο πρώτο σου παιχνίδι τρως 5 γκολ. Είτε λέγεσαι Κούπερ, είτε λέγεσαι Τεν Κάτε, είτε τρως 4, είτε 5, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο! Το ακόμα πιο αστείο της όλης υπόθεσης είναι ότι μετά το τέλος του παιχνιδιού της Αλ Αχλί με την Αλ Αϊν ο Τεν Κάτε δήλωσε ότι το πρωτάθλημα τελείωσε για την ομάδα του. Μάλλον το έχει η μοίρα του να μην στεφθεί πρωταθλητής…

Στο ποδόσφαιρο που μου αρέσει να βλέπω (και βλέπω όλο και σπανιότερα) η μπάλα παίζεται με τη μία, γίνεται «θύμα» ταχυδακτυλουργικών τρικ, εξαφανίζεται και ξαναεμφανίζεται στα δίχτυα ενός καταπτοημένου γκολκίπερ. Ναι , ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!

Γκολ που θες να τα βλέπεις και να τα ξαναβλέπεις. Τέλειοι συνδυασμοί, εμπνεύσεις εφάμιλλες ενός Ντα Βιντσι κι ενός Μιχαήλ Άγγελου έστω και αν δεν προέρχονται κατ’ ανάγκη από «διάσημους». «Δράστες» των ποδοσφαιρικών αυτών καλλιτεχνιών είναι και διάσημοι αρτίστες αλλά και άσημα παικτάκια που ίσως η συγκεκριμένη φάση να μείνει ως ο «κολοφώνας» της ποδοσφαιρικής τους καριέρας.

Χωρίς περαιτέρω λόγια, απλά απόλαυση. Με την κρυφή (και ίσως μάταιη) ελπίδα να τα βλέπουμε συχνότερα.

Την ίδια ώρα που σε επιλεγμένες pub, στο Λονδίνο, οι φίλαθλοι παρακολουθούσαν το παιχνίδι Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε ειδική προβολή 3D, η οποία έκανε τον 71χρονο Λονδρέζο David Wubelski να δηλώσει «παρακολουθώ την Άρσεναλ 60 χρόνια τώρα, πήγα και σε ματς μόλις πριν τέσσερις εβδομάδες κι όμως αυτό είναι καλύτερο»…

…στο Κάιρο εκατοντάδες άνθρωποι στηνόταν μπροστά σε αυτοσχέδιες κατασκευές στα πεζοδρόμια ή – κυρίως – μπροστά σε βιτρίνες καταστημάτων ηλεκτρονικών συσκευών για να παρακολουθήσουν την προσεδάφιση στην Σελήνη του Απόλλων 11 τον τελικό του Κυπέλλου Εθνών της Αφρικής, ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Γκάνα.

«We have just one world but we live in different ones» που θα σχολίαζαν και οι Dire Straits.

H Αίγυπτος κέρδισε για 7η φορά το Κύπελλο Εθνών Αφρικής ή όπως αλλιώς λέγεται κερδίζοντας σε έναν απαράδεκτο τελικό , ιδίως για τα αφρικάνικα δεδομένα, τα πιτσιρίκια της Γκάνας με 1-0. Το γκόλ σημειώθηκε στο 85′ σε ένα παιγνίδι χωρίς ιδιαίτερες φάσεις, αφού οι ομάδες έδειχναν να … βολεύονται με καμιά λύση τύπου πέναλτυ και βλέπουμε.

Εγραφα και χθές ότι δεν πολυγουστάρω το αφρικάνικο ποδόσφαιρο. Μπορεί να έχει βγάλει αρκετούς καλούς παίκτες αλλά από ομάδες είναι για τα μπάζα.  Και ιδίως εθνικές. Οι Αιγύπτιοι απέδειξαν βέβαια ότι είναι μακράν η υπερδύναμη της αφρικάνικης ηπείρου με την τρίτη συνεχή κατάκτηση του θεσμού, παράλληλα όμως δεν ξεχνάω ότι έμειναν εκτός Μουντιάλ από την Αλγερία η οποία πρόλαβε και … άρπαξε 4 τεμάχια από αυτούς στη διάρκεια του CAN… Ίσως για να «γιορτάσει» την πρόκρισή της;

Το «Αφρικαν Καπ» είχε αρκετό τρέξιμο, όπως αναμενόταν, πολύ δύναμη , όπως αναμενόταν, πολλά γκολ , όπως αναμενόταν και … γελοίες άμυνες και διαιτητές όπως επίσης ξέραμε. Έγινε αρκετή προσπάθεια προπαγάνδας και για το Μουντιάλ που έρχεται και … αυτό ήταν. Τίποτα το «τρομερο» παρα τα «εντυπωσιακά» 4-4 από 4-0 και διάφορα άλλα. Οι αφρικανοί επιμένουν να δείχνουν ότι αγνοούν η απλώς αρνούνται να μάθουν να παίζουν τη μπάλα με σύστημα, και στηρίζουν ακόμα το ποδόσφαιρο της αλάνας.

Οχι πως έχω πρόβλημα με το ποδόσφαιρο της αλάνας, αλλά όπως και να το κάνεις θέλει ταλέντο να το παίξεις. Ταλέντο που λίγοι παίκτες έχουν. Και το αποτέλεσμα είναι ένα , χορταστικό μεν σε γκόλ, βαρετό δε σε θέαμα και «ποδοσφαιρική ικανοποίηση» πιάτο.  Τελικά σαν πρόβα για το Μουντιάλ που έρχεται οι Αφρικανοί είχαν επιτυχίες και αποτυχίες. Φυσικά η ιστορία με τους αντάρτες και την επίθεση σε πούλμαν ομάδας μάλλον τα λέει όλα , για την «διαφορετικότητα» του φετινού Μουντιάλ. Ελπίζω να μην έχουμε ντράβαλα αφού το Μουντιάλ είναι η μόνη διοργάνωση από την οποία δεν έχω χάσει ούτε ένα μάτς από το Espana 82… Τέλος πάντων έχω χάσει ένα ματς αλλα ας μη γίνει λόγος…

Εγώ πάντως περιμένω το Μουντιάλ με αγωνία όπως πάντα. Και με ιδιαίτερη συμπάθεια στον «αδύνατο» όπως πάντα, μιας κι εμείς στους αδύνατους συμπεριλαμβανόμαστε, αναντάμ παπαντάμ. Αλλα και με όλο και λιγότερη ελπίδα. Δεν κρύβω ότι το τελευταίο Μουντιάλ που με «γέμισε» πλήρως , διοργανώθηκε στο Μεξικό το 1986, και το τελευταίο που είπα «ενταααααξει μωρέ, κάτι είδαμε» στη Γαλλία , στα τελειώματα του περασμένου… αιώνα. Με την ελπίδα να διαψευστώ και να δουμε κάτι διαφορετικό , ελέω Αφρικής φέτος , ιδού ένα αφιέρωμα στους «φαραώ» και την έβδομη κούπα τους που όμως δεν θα τους δούμε να υπερασπίζονται το «Αφρικάνικο Ιδεώδες»… Αυτό θα το αναλάβουν άλλοι.

O Mats Magnusson είναι Σουηδός επιθετικός, με αξιόλογη καριέρα σε ομάδες της χώρας του, την εθνική Σουηδίας αλλά και την Μπενφίκα. Η πιθανότητα να τον θυμάσαι είναι απειροελάχιστη εκτός κι αν έχεις φωτογραφική μνήμη, όπως ο χαρακτήρας στο ‘Rain Man’ και μπορείς ανά πάσα στιγμή να ανακαλέσεις απ’ το κεφάλι σου τι καιρό είχε μια τυχαία μέρα του Νοέμβρη του 1992, όταν άκουγες στο ράδιο το Κόρινθος-ΟΦΗ. Ο λόγος βρίσκεται στο γεγονός ότι ο Mats έχει σταματήσει το ποδόσφαιρο εδώ και 16 χρόνια.

Το άκρως επιτυχημένο πενταετές πέρασμα του από την Μπενφίκα, δεν φαίνεται να έχει ξεχαστεί από τους Πορτογάλους, οι οποίοι απλόχερα του πρόσφεραν μια πρόσκληση για το φιλικό παιχνίδι που διεξήχθη προχθές στην Λισαβόνα, μεταξύ των Φίλων του Ζινεντίν Ζιντάν (Κακά, Ανρί, Ντάνι Άλβες, Ντάβιντς, Φίγκο κτλ.) και κάποιων All-star παλαιμάχων της Μπενφίκα, με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα που θα αποσταλούν στην Αϊτή, για να τα φάει ο Wyclef Jean.

Αυτό που δεν λογάριαζαν όμως οι άνθρωποι της ομάδας ήταν ότι ο Mats αφού έζησε μια ποδοσφαιρική ζωή γεμάτη πειθαρχία και στερήσεις αποφάσισε μετά την απόσυρση του να κάνει πράξη το τετράπτυχο της ευτυχίας «σεξ-φαΐ-σκατά και ύπνος», που πρωτοτραγούδησε ο Τζιμάκος, απόρροια του οποίου ήταν να χάσει …αισθητά την σπιρτάδα που είχε παλιά. Έτσι όταν στο 86′ του φιλικού ετοιμάστηκε να περάσει στον αγωνιστικό χώρο σαν αλλαγή, φορώντας την στολή του Κώστα Καραμανλή – και όπως αποδείχτηκε αργότερα, αντιγράφοντας και τις κινήσεις του -, όλο το γήπεδο κατάλαβε πως τα τελευταία λεπτά δεν θα είναι διαδικαστικού χαρακτήρα, αλλά διασκεδαστικού:

Το πρωί της τελευταίας μέρας της Ποδοσφαιρικής Δημιουργίας κι αφού είχε ρυθμίσει και την τελευταία λεπτομέρεια και είχε παραγγείλει την πρώτη παρτίδα από χειροποίητες μπάλες απ’τα εξαθλιωμένα παιδάκια της Κίνας, με αντάλλαγμα δυο ψίχουλα μπαγιάτικου ψωμιού, ο Ποδοσφαιρικός Θεός έκανε μερικά προσωπικά τηλεφωνήματα.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας, μερικές εκατοντάδες μαυροφορεμένοι τύποι εμφανίστηκαν για να ακούσουν το σχετικό ‘κήρυγμα’ σοφίας και συμβουλών:

«Ο τερματοφύλακας, κύριοι, είναι η αρχή και το τέλος μιας ομάδας. Η βάση. H κολόνα. Μια λέξη απεχθάνεται, όπως ο Διάβολος το λιβάνι: Το «ρίσκο». Και μια λέξη έχει γραμμένη, με γραφική γραμματοσειρά Garamond, σε μικρό, ξύλινο καδράκι πάνω απ’ το κρεβάτι του: «Σιγουριά».  Όλη η ομάδα στηρίζεται σ’ αυτόν κι αυτός απαγορεύεται να ριψοκινδυνεύει και να διαταράσσει την ηρεμία της. Οι αποκρούσεις του πρέπει να είναι σταθερές και σίγουρες, τα διωξίματα του χωρίς ίχνος αμφιβολίας για την κατάληξη τους. Όταν όλοι οι συμπαίκτες σκέφτονται το πως θα επιτευχθεί ένα γκολ μπροστά, αυτός έχει πάντα στο μυαλό του το πως θα αποτρέψει ένα γκολ πίσω.

Η περιοχή είναι το βασίλειο του και η φυλακή του. Σ’ αυτήν είναι δυνάστης και κυρίαρχος, έξω απ’ αυτήν είναι ευάλωτος και επικίνδυνος. Η έξοδος απ’ αυτήν επιτρέπεται σε απειροελάχιστες περιπτώσεις και πρέπει να γίνεται με αστραπιαία ταχύτητα και μακριά από κάθε είδους ριψοκίνδυνη ενέργεια που θα δημιουργήσει άσχημες καταστάσεις στο απροστάτευτο πλέον τέρμα.

Όλοι οι ποδοσφαιριστές μπορούν κάτω υπό συγκεκριμένες συνθήκες να χάσουν την σοβαρότητα τους. Εσείς όχι!»

Ο Ρενέ Χιγκίτα, παρ’ ότι δέχτηκε την κλήση, βαρέθηκε να πάει στην συνάντηση…

(Ο Χιγκίτα σε φιλικό παιχνίδι που διεξήχθη εχθές προς τιμήν του στην Κολομβία, συνοψίζει μια ολόκληρη καριέρα σ’ ένα παιχνίδι, επιδεικνύοντας ξανά – έστω και τιμητικά – το περιβόητο «χτύπημα του σκορπιού» και τις ικανότητες του στο σκοράρισμα από στημένες φάσεις)

Άλλοι Μύθοι της Δημιουργίας:
- Ρομάριο.
- Διοργανώσεις Λατινικής Αμερικής.
- Πελέ Vs Μαραντόνα.
- Φίλιπο Ινζάγκι.

(Ο ξεχωριστός κύριος Μπλάνκο: Ο πρόλογος)

Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που περνάνε τόσο απαρατήρητοι σ’ ένα παιχνίδι, που στο ημίχρονο απορείς γιατί δεν τους έβαλε ο προπονητής να παίξουν. Ο Cuauhtémoc Μπλάνκο έχει τόση σχέση μ’ αυτούς, όση έχει ο Γκράβεσεν με την λεπτότητα ή ο Μήτρογλου με το στυλ. Κινούμενος στα όρια της συμβατικής ποδοσφαιρικής φαντασίας των περισσότερων ποδοσφαιριστών, ο  Μπλάνκο κάνει όλα αυτά που οι υπόλοιποι είτε αδυνατούν, είτε αρνούνται να σκεφτούν: «Ολόκληρος μαντράχαλος και θα σταματάω την μπάλα με τον κώλο»;

Εκεί που η σκέψη οδηγείται ασυναίσθητα, καθαρά από θέμα συνήθειας και εκπαίδευσης, στο ‘καλύπτω την μπάλα από τους δυο αντιπάλους που με κλείνουν’, ο Μπλάνκο κολλάει την μπάλα ανάμεσα στα πόδια του και προσπαθεί να πηδήξει μαζί της, πάνω από τα αντίπαλα πόδια. Παιδικό, αστείο, γελοίο. Αλλά κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για σοβαρό άνθρωπο.

Εκεί λοιπόν, στα σύνορα μεταξύ της πειθαρχίας και του χαβαλέ, ο Cuauhtémoc στήνει ένα προσωπικό πάρτυ, αλλάζοντας  ομάδα προπόνησης με την χαρακτηριστική άνεση ενός ανθρώπου που ζει σ’ έναν δικό του κόσμο…

Όπως θα έχετε ήδη συνειδητοποίησει, σε λίγες μέρες μαζί με το 2009 μας αποχαιρετάει και η δεκαετία, η πρώτη ουσιαστικά από την μέρα που, ανέκαθεν γνωρίζαμε, ότι ο κόσμος θα καταστρεφόταν ή ο Υ2Κ θα τα έκανε όλα ..μαντάρα και δεν θα μπορούσαμε να δούμε την κόκκινη γραμμή που μας δείχνει αν ο Κόκε την στιγμή που παίρνει την μπάλα είναι σε θέση οφσάιτ.

Στα γραφεία του sombrero, πιστοί στην μόδα των ημερών, ‘έπεσε’ η ιδέα να κάνουμε μια λίστα με τις δέκα καλύτερες ομάδες που εμφανίστηκαν στο Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο την δεκαετία αυτή. Η υλοποίηση της δεν προχώρησε λόγω έλλειψης χρόνου – αν προλαβαίναμε να κάνουμε πράξη όλες τις ιδέες που έχουμε, δεν θα ήμασταν το sombrero, αλλά το New Yorker του ποδοσφαίρου – κι έτσι χάθηκε η ευκαιρία να θυμηθούμε, μέσω της Ρεάλ του 2002, τον καλύτερο επίλογο καριέρας στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού. Σε αντίθεση μ’ εμάς όμως, το Big Picture έκατσε και επέλεξε τις 50 πιο σημαντικές φωτογραφίες της δεκαετίας και ανάμεσα σε πολέμους, καταστροφές, βανδαλισμούς,  καταποντισμούς, τον Μπους, πόνο και ατέλειωτη φρίκη, τοποθέτησε και την παρακάτω φωτογραφία:

Μουντιάλ 2006. Ο Ζινεντίν Ζιντάν, μεταμορφωμένος, έχει οδηγήσει την εθνική Γαλλίας στον τελικό της διοργάνωσης, το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του όπως έχει ήδη ανακοινώσει. Είναι 34 και έμπειρος πλέον, αλλά για τον Ζιντάν αυτό δεν είναι ένα επίθετο που κληρονομείς με το πέρασμα των χρόνων, όπως στους περισσότερους. Ήταν ‘έμπειρος’ από τα 24 του ήδη – και δεν φταίει η συνοδευτική χαρακτηριστική καραφλίτσα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, γι’αυτό το συμπέρασμα. Ήταν ώριμος σε κάθε πάσα, σε κάθε μαεστρικό κοντρόλ στον αέρα, σε κάθε τρίπλα, σε κάθε του επαφή με την μπάλα. Το έβλεπες στο διαπεραστικό βλέμμα του, το καταλάβαινες στον τρόπο που χειριζόταν την μπάλα ανεξαρτήτως σημασίας αγώνα ή ποδοσφαιρικής δυσκολίας της κάθε στιγμής.

Στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα, αψηφώντας την σπουδαιότητα της στιγμής και το γεγονός ότι έχει απέναντι του έναν απ’ τους καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο, εκτελεί το πιο τέλειο ‘πέναλτι Πανένκα‘ που έχουμε δει ποτέ. Τόσο τέλειο που αγγίζει τα όρια της αποτυχίας – χτυπώντας στο οριζόντιο δοκάρι και λίγα εκατοστά μέσα απ’ την γραμμή – αλλά δεν τα ξεπερνάει.

Το παιχνίδι πάει στην παράταση και στο 110ο λεπτό ο Ματεράτσι τον προσβάλλει λεκτικά, σε βαθμό που κανένας ξένος παρατηρητής δεν μπορεί να κρίνει. Ο Ζιντάν ‘απαγορεύεται’ να αντιδράσει. Είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, πάνω στην Ύπαρξη του στηρίζονται εκατομμύρια ευρώ χορηγών και διαφημιστών, εκπροσωπεί έμμεσα ένα ολόκληρο έθνος, το τελευταίο του παιχνίδι οφείλει να είναι πανηγυρικό, η Εικόνα του δεν πρέπει να έχει κι άλλα ‘στίγματα’, μετά από τις διάφορες κόκκινες που έχει συλλέξει στην καριέρα του.  Τρίχες! Ο Ζιζού παίρνει φόρα και κουτουλάει τον Ιταλό στο στήθος. Απαγκιστρωμένος από τα ‘πρέπει’ της φήμης του, σαν μερικούς άλλους, ενεργεί στιγμιαία και αυθεντικά – λανθασμένα μεν, αλλά αυθεντικά.

Ο διαιτητής τον αποβάλλει, η Γαλλία χάνει τον τελικό δέκα λεπτά αργότερα στα πέναλτι, ο Ζιζού δεν ξαναπαίζει μπάλα ποτέ. Σωστή ή λάθος – ανάλογα με την φιλοσοφία του θεατή – η κουτουλιά του στιγμάτισε την δεκαετία. Ο ίδιος είχε στιγματίσει θετικά, προ πολλού, το ίδιο  το ποδόσφαιρο.

Κύπελλο Ισπανίας, Πρωτάθλημα Ισπανίας, Τσάμπιονς Λίγκ, Σούπερ Καπ Ισπανίας, Σούπερ Καπ Ευρώπης, Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.
Κι όλα αυτά σε διάστημα εφτά μηνών!
Μια θέση στην κορυφή του ποδοσφαιρικού ‘Hall of Fame’ τους ανήκει δικαιωματικά.

Η πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής, η Εστουδιάντες από την Λα Πλάτα ξεπέρασε το εμπόδιο τον Πόχανγκ Στίλερς και έφτασε στον τελικό του παγκόσμιου κυπέλλου συλλόγων. Εκεί θα περιμένει λογικά την Μπαρσελόνα, εκτός αν γίνει κάποια έκπληξη. Τα δυο γκολ του Μπενίτες (το ένα χειρότερο από το άλλο) ήταν αρκετά για την ομάδα του Βερόν, την ίδια στιγμή που οι Γιονγκ, Σουνγκ και Γουόν έβλεπαν την κόκκινη κάρτα για να αφήσουν την ομάδα τους με 8. Το να καταφέρει μια ομάδα να μείνει με 8 απέναντι στους γνωστούς μαχαιροβγάλτες της Εστουδιάντες είναι σίγουρα μεγάλο κατόρθωμα. Οι Νοτιοκορεάτες θα μείνουν στην ιστορία του θεσμού… Η μείωση του σκορ σε 2-1 δεν πτόησε τους περίπου 5.000 «πίντσας» που ταξίδεψαν στο Αμπού Ντάμπι και φόρεσαν τοπικές ενδυμασίες.

Μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες όταν ήμουν μικρός και είχα το … Christmas break, ήταν να ξεψαχνίζω τα προγράμματα των καναλιών για να βρω ότι πιθανή ανασκόπηση χρονιάς υπήρχε. Ανασκόπηση πολιτικών γεγονότων, παγκοσμίων ειδήσεων, αθλητικών ειδήσεων, celebrity news… Μεγαλώνοντας δεν έχω την ανάγκη του κάθε «δημοσιογράφου» να θυμάμαι τα γεγονότα της χρονιάς αλλά σίγουρα, ένα βίντεο με τα καλύτερα 10 γκολ της χρονιάς θα το έψαχνα. Φυσικά δεν μπορούμε να συμφωνούμε σε όλα, όχι ότι δεν αξίζουν κάποια γκολ να βρίσκονται εκεί, αλλά γιατί αν μπορούσαμε θα προσθέταμε άλλα 100! Απίστευτο γκολ για εμένα του Graffite που γίνεται ακόμα καλύτερο με τα ηχεία τέρμα για να απολαύσεις τις άναρθρες κραυγές του Γερμανού speaker, (συγγνώμη προς του Γερμανοθρεμμένους του blog αλλά αυτή η γλώσσα μόνο εικόνες από την «Πτώση» μου φέρνει και τίποτα άλλο…) και το goal του Νιλμάρ που ομολογώ δεν είχα δεί! Bonus το χθεσινό γκολ του Κριστιάνο Ρονάλντο…

Μια μέρα μετά την πολύ καλή εμφάνιση του Ροναλντίνιο στο Champions League, βρήκα ένα ακόμα διαφημιστικό του FIFA 2010, σχετικό με αυτόν όμως αυτή την φορά. Δεν ξέρω πως γίνεται να είναι αυτό πραγματικότητα, ειδικά την στιγμή που δείχνει να του φεύγει και την ξανά βρίσκει αλλά είναι ένα ακόμα βίντεο που έρχεται να προστεθεί στον μύθο με τα συνεχόμενα οριζόντια δοκάρια. Είναι ο Ροναλντίνιο, είναι ο γητευτής της μπάλας και η ελπίδα της Μίλαν για μια πετυχημένη χρονιά. Εγώ προσωπικά, πολλά χρόνια πριν, όταν ήταν Ο Ροναλντίνιο θεωρούσα ότι θα μπει στην αγία Δυάδα του ποδοσφαίρου. Δεν τα κατάφερε δυστυχώς παρασυρόμενος από τις προκλήσεις της νυχτερινής Βαρκελώνης και του chic Μιλάνου αλλά δεν παύει να είναι ένας World Class ποδοσφαιριστής…

Με αφορμή την πρόκριση της εθνικής ομάδας στα τελικά του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής καθόμουνα και σκεφτόμουνα χθες βράδυ πόσο χαμηλά έχει πέσει το ρημαδάκι το ποδόσφαιρο.

Ένα άθλημα που μας αρέσει , μας ξεσηκώνει, μας φτιάχνει, όσο καμία γκόμενα. Για πολλούς από μας η αρρώστια μας από μικροί, η  τρέλα , το πάθος μας.

Καθόμουνα και σκεφτόμουνα τι ομάδες έχω πετύχει. Τι να πρωτοθυμηθείς. Γινότανε Μουντιάλ και ήξερες ότι θα δεις στα γήπεδα πραγματικές ομαδάρες και πραγματικούς μάγους.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Την Ολλανδία του Νέεσκενς , του Κροϊφ , του Ρεπ , του Χααν, του Κρολ, του Ρέζεμπρικ, του Βαν Μπαστεν , του Γκούλιτ, του Ράικαρντ, την Αργεντινή του Κέμπες, του Πασαρέλα,του Κανίτζια , του Μπατιστούτα και φυσικά του ΘΕΟΥ Μαραδόνα,  την Βραζιλία του Ζίκο , του Φαλκάο, του Σώκρατες, του Αλεμάο, του Ζορζίνιο , του Ζούνιορ, του Οσκαρ, του Έντερ, του Καρέκα, την Πολωνία του Λάτο, του Μπονιεκ, του Ντζεγκανόφσκι, την Ιταλία του Τζοφ, του Καμπρινι, του Σιρέα, του Αλτομπέλι, του Κολοβάτι, του Αντονιόνι, την Γερμανία του Ρουμενίγκε, του Φέλερ, του Άλοφς, του Σούστερ (όταν δεν πόναγε το …αυτό της Γκάμπι), του Στιλικε , τη Γαλλία του Πλατινί, του Αμορός, του Τιγκανά, του Ζιρές του Τρεζόρ;

Και να ήταν μόνο αυτές; Το Καμερούν των παικταράδων και του μαθουσάλα Ροζέ Μιλά; Ο Μαραντόνα της Αραβίας , ο Οβαϊραν; Η εκπληκτική Αλγερία του Μπελουμί και του Ματζέρ; Ο εκπληκτικός Περουβιανός ζωγράφος Τεόφιλο Κουμπίγιας; Και η πιο μικρή ομάδα είχε παίκτες που πραγματικά σε θάμπωναν.

Είναι τόσες ομάδες και τόσοι παικταράδες που θέλω τόμους να τους αναφέρω. Τότε αν δεν υπήρχε ο Θεος Ντιέγκο το να βγαλεις τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή του κόσμου ήταν πραγματικό πρόβλημα. Σήμερα; Ε,ενας δύο είναι όλοι κι ολοι οι ποδοσφαιριστές. Στην πραγματικότητα μετά το 1990 συρρικνώθηκε τόσο πολύ το ποδοσφαιρικό ταλέντο στον πλανήτη σαν να στέρεψαν όλες μαζί οι πηγές που το παράγουν. Και φυσικά ποιος άλλος είναι ο αίτιος παρά το χρήμα… Επιχείρηση κανονικά και με το νόμο το ποδοσφαιράκι. Ότι απολαύσαμε απολαύσαμε ως το μουντιάλ του 1986. Το Italia Novada ήταν το πρώτο «μήνυμα» ότι κάτι αρχίζει να στραβώνει… Στην Αμερική σιχτιρίσαμε τις ώρες που χάσαμε να δούμε μπάλα παρ’ ολο που έπαιζε η εθνική μας. Στη Γαλλία κάτι πήγε να γίνει αλλά έμεινε μισό. Και από τότε το θέαμα και οι παικταράδες πήραν την κατηφόρα.

Κατάντια. Είκοσι χρόνια πριν ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν θα είχε τα μούτρα να μπει στο γήπεδο να παίξει με αντιπάλους αυτά τα θηρία , ενώ κάτι Γαλλίες και Ιταλίες της … σύγχρονης κουλτούρας μοιάζουν εντελώς άοσμες και άγευστες μπροστά στις προκατόχους τους ακόμα και αν έχουν παραπάνω τίτλους σήμερα.

Εχω αρχίσει και ξενερώνω άσχημα. Από το 1982 και μετά υπάρχει μόνο ένας αγώνας μουντιάλ που δεν έχω δεί. Αυτό το εκπληκτικό Ουγγαρία-Ελ Σαλβαδόρ 10-1, που νομίζω δεν είχε μεταδοθεί κιολας. Ολοι οι υπόλοιποι είτε από κασέτες είτε από την κρατική (τότε) τηλεόραση και την ιδιωτική μετά με κράτησαν στην οθόνη. Ούτε ευρωπαϊκά ούτε τίποτα. Παρ’ ότι παρακολουθούσα και το 1978 μπάλα , η εικόνα που δε θα σβήσει από τη μνήμη μου είναι ο Ναρανχίτο (το πορτοκαλάκι-ποδοσφαιριστής-μασκώτ) από την έναρξη του Espana 82…. Τα Γιούρο και Μιούρο ποτέ δε με άγγιξαν ιδιαίτερα, ελάχιστα παιγνίδια παρακολουθούσα. Τα θεωρούσα κάτι σαν «προετοιμασίες» για το Μουντιάλ. Την πραγματική γιορτή.

Και τώρα ω της ξενέρας. Κατι Ελβετίες της συμφοράς, η Ελλάδα του αντιποδοσφαίρου και άγιος ο Θεός, μια Γερμανία σαν ξεθυμασμένη εδώ και καιρό μπύρα, με ηγέτη έναν Μπάλακ που δεν θα έδενε καν τα κορδόνια του Κλαους Άλοφς και των συμπαικτών του, η Ιταλία των…Ματερατσηδων, κάτι Αγγλίες να τις κλαίνε οι ρέγγες οι καπνιστές και μετά περίμενε εσύ να δεις μπάλα. Οι ομάδες της Ασίας είναι μόνο για γέλια, και επιζούν λόγω της γενικότερης κατάπτωσης αξιών στον ποδοσφαιρικό πλανήτη, οι Λατινοαμερικάνοι πλέον παίρνουν στις εθνικές τους ότι πιο άχρωμο και άοσμο μπορούν, και περιμένουμε από τίποτα ξεχασμένους από το θεό αφρικανούς ή Λατίνους να δούμε μερικά ψήγματα καλής μπάλας…

Δεν είμαι καθόλου μα καθόλου αισιόδοξος…

Η εκτέλεση φάουλ του Μαλουντά. Το κατεβασμένο χέρι του επόπτη. Το χρησιμοποιημένο χέρι του Ανρί. Η εθελοτυφλία του Σουηδού διαιτητή. Η υπηκοότητα του Μισέλ Πλατινί. Η αντί-εμπορικότητα των Ιρλανδών. Το κεφάλι του Γκαλάς. Η μπάλα στα δίχτυα του Γκίβεν. Τα σηκωμένα χέρια των Ιρλανδών παικτών. Οι απεγνωσμένες φωνές του Τραπατόνι, στον πάγκο της Ιρλανδίας. Τα πανηγύρια των Γάλλων. Η Γαλλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Η κατόπιν εορτής παραδοχή του Ανρί. Ο οργασμός των συνωμοσιολόγων. Το ποδόσφαιρο είναι μπίζνα.