Έντονη ανησυχία είχε προκαλέσει στην παγκόσμια κοινότητα η ησυχία που παρατηρούταν μέχρι πριν λίγο καιρό στην Βόρεια Κορέα καθώς ο «ανώτατος ηγέτης» Κιμ Γιονγκ Ιλ – ο οποίος όπως διαβάζω στο βιογραφικό του γυρνάει επίσης το κεφάλι και στις προσφωνήσεις «αγαπητέ ηγέτη», «στρατηγέ», «Πατέρα μας» και «αρχιστράτηγε» – είναι πασίγνωστος στο ηλιακό μας σύστημα για το δαιμόνιο μυαλό του που κατεβάζει ασταμάτητα νέες παραγωγικές ιδέες που στόχο έχουν να βελτιώσουν την Ζωή. (Ή τον Θάνατο αν συνδυάσουμε τα δεδομένα ότι του αρέσει να παίζει και με την πυρηνική ενέργεια και μισεί τους γείτονες Νοτιοκορεάτες.)
Αν η μνήμη σου δεν είναι προβληματική αποκλείεται να έχεις ξεχάσει την αποκάλυψη που έκανε ο προπονητής της εθνικής ομάδας της χώρας κατά την διάρκεια του Μουντιάλ ότι ο ηγέτης Κιμ επικοινωνεί μαζί του και του δίνει τις κατάλληλες ποδοσφαιρικές εντολές την ώρα του αγώνα («βγάλε τον αμυντικό Κιμ, βάλε τον επιθετικό Κιμ«) μέσω ενός υπέρ-κινητού αόρατου στο απλό, άμαθο μάτι ή την τυπική τηλεοπτική κάμερα, το οποίο φυσικά και κατασκεύασε ο ίδιος. Αποκάλυψη που δεν προκάλεσε βέβαια καμία έκπληξη στους γνώστες, καθώς ο πολυμήχανος ηγέτης πριν μερικά χρόνια είχε επινοήσει, ολομόναχος, το… χάμπουργκερ – ω ναι, το γνωστό! – αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά στους πεινασμένους πολίτες του ότι έχει το Χάρισμα.
Η σιγή που επικρατούσε αποδείχτηκε τελικά ακίνδυνη καθώς τις πρώτες μέρες του Ιουλίου κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι οι Βορειοκορεάτες, που ένα χρόνο πριν, στα γήπεδα της Νοτίου Αφρικής, είχαν τραβήξει πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας απλά και μόνο γιατί ήταν τελείως διαφορετικοί απ’ όλους τους άλλους, έχουν σταματήσει κάθε ανούσια δευτερεύουσα δραστηριότητα, όπως είναι οι σπουδές, προσπαθώντας να αναζωογονήσουν την οικονομία τους, είδηση που λύνει και την απορία μου για το που μπορεί να βρίσκονται σήμερα οι κακόμοιροι ποδοσφαιριστές της χώρας (όσοι τουλάχιστον δεν το είχαν σκάσει από το ξενοδοχείο της αποστολής εκείνες τις μέρες) που απέτυχαν πέρσι να κάνουν την υπέρβαση στο μουντιάλ: Στις οικοδομές.
Έναν άλλο Ιούλιο, του 1966, στην προηγούμενη και μοναδική πριν την περσινή εμφάνιση τους στα ποδοσφαιρικά παγκόσμια κοινά, κάποιοι Κιμ ποδοσφαιριστές της χώρας περνούσαν τον ελεύθερο χρόνο τους ανάμεσα στα παιχνίδια του παγκοσμίου κυπέλλου, κοροϊδεύοντας το λεωφορείο των Βραζιλιάνων. Προφανώς γιατί έτσι διασκέδαζαν λίγο περισσότερο απ’ το ‘πέτρα-ψαλίδι-χαρτί’ ή το ‘σκέψου ένα νούμερο κι εμείς θα προσπαθήσουμε να το μαντέψουμε’.
Στο «μακρινό και παγωμένο» Κεμέροβο της Σιβηρίας βρέθηκε πριν λίγες μέρες ο Αντρέι Αρσάβιν, ένας εκ των αγαπημένων του sombrero. Ο μικρός-στο-μάτι-αλλά-μεγάλος-στο-στόμα Ρώσος προσκλήθηκε από τις τοπικές αρχές για να συμμετέχει σ’ ένα φιλανθρωπικό ποδοσφαιρικό αγώνα που διεξήχθη την μέρα της εθνικής επετείου και σαν γνήσιος Αρσάβιν που είναι στην συνοδευτική συνέντευξη τύπου η πιο σημαντική παρατήρηση του ήταν πως του έκανε εντύπωση πόσοι πολλοί γάμοι γίνονται στην πόλη. Για τον ίδιο αγώνα προσκλήθηκε και μια άλλη μεγάλη αθλητική φυσιογνωμία της χώρας, ο Νικολάι Βαλουεφ, ο δεύτερος πιο διάσημος Ρώσος μποξέρ μετά φυσικά από τον Ιβάν Ντράγκο.
Όπως θα παρατηρήσετε και στο βίντεο, που συνοδεύεται από σχολιασμό κάποιου που θα μπορούσε να είναι ο Μπορατ, ο πελώριος Βαλουεφ μπορεί να είναι βγαλμένος από σελίδα του Ιαν Φλέμινγκ που περιγράφει έναν τυχαίο Ανατολικό κακό που πρέπει να εξοντώσει ο Τζέιμς Μποντ για να πιει ατάραχος το μαρτίνι του – πάντα «χτυπημένο και όχι ανακατεμένο» – αλλά κατά βάθος είναι ένας καλοσυνάτος άνθρωπος που ως κλασσικός πολύ ψηλός αδυνατεί να κλείσει έγκαιρα τα πόδια του ή να τα κατευθύνει σωστά για να στείλουν την μπάλα σε μια γωνία και όχι πάνω στον τερματοφύλακα.
Παγκόσμιο Κύπελλο γυναικών, 4ος όμιλος, Αυστραλία – Ισημερινή Γουινέα. Αμυντικός πιάνει την μπάλα με τα χέρια μέσα στην περιοχή. Έτσι, απροκάλυπτα και χωρίς λόγο! Αντίπαλες αντιδρούν χαλαρά σαν να μην συνέβη η πιο απίστευτη σκηνή των τελευταίων χρόνων. Διαιτητής δεν βλέπει τίποτα, δεν δίνει τίποτα. Το παιχνίδι συνεχίζεται κανονικά και κάπου στον πλανήτη ένας φανατικός σεξιστής γελάει χαιρέκακα και σημειώνει στα τεφτέρια, που έχει τα αιώνια επιχειρήματα του, την ώρα και την μέρα του ιστορικού περιστατικού.
Στην εισαγωγή του βιβλίου «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου», ο Εντουάρντο Γκαλεάνο αφιερώνει τις σελίδες που ακολουθούν «σ’ εκείνα τα παιδιά που συνάντησα μια μέρα στο δρόμο στην Καλέγια ντε Κόστα. Είχαν παίξει ποδόσφαιρο και τραγουδούσαν:
«Χάσουμε, κερδίσουμε
εμείς θα το γλεντήσουμε»
Αυτή είναι η ιστορία της Margatania F.C., μιας ομάδας παιδιών απ’ την Καταλονία που προσπαθεί με κέφι και παιδική ανεμελιά να πετύχει επιτέλους το πρώτο της γκολ, για να μπορέσει ο μικρός Pol, που του λείπουν ακόμα τα μπροστινά δόντια, να «πετάξει απ’ την χαρά του».
Ο Steve McCurry, ένας απ’ τους πιο διάσημους φωτορεπόρτερ του κόσμου κι ένας απ’ αυτούς τους ανθρώπους που σίγουρα έχεις δει κάποιο έργο του αλλά δεν γνώριζες το όνομα του – γιατί σε αντίθεση με τους περισσότερους καλλιτέχνες τα ονόματα των περισσότερων φωτογράφων παραμένουν μια δυσδιάκριτη λεζάντα που δεν παρατηρεί κανείς – έκανε εικόνα κάπου στην Μιανμάρ το 1994 τον ένα, μοναδικό και ομορφότερο κανόνα του παιχνιδιού που αποκαλείται ποδόσφαιρο: «Για να παίξεις μπάλα, το μόνο πράγμα που χρειάζεσαι είναι …μια μπάλα!».
Το πρωί της 12ης Σεπτεμβρίου 1973 το Στάδιο της Χιλής, στην πρωτεύουσα Σαντιάγκο, άνοιξε τις πόρτες του για να υποδεχτεί αμέτρητους πολιτικούς κρατούμενος που είχαν συλληφθεί την προηγούμενη μέρα κατά την οποία συνέβη το περίφημο coup d’état της χώρας, κατά το οποίο εκδιώχτηκε από την εξουσία (και θανατώθηκε) ο εκλεγμένος πρόεδρος Σαλβαδόρ Αλιέντε για να αναλάβει ο δικτάτορας Αουγκούστο Πινοσέτ. Μέσα στις επόμενες μέρες το στάδιο έγινε τόπος βασανιστηρίων για τους περισσότερους κρατούμενους και η τελευταία κατοικία της ζωής για αρκετούς εξ αυτών. Γνωστότερη όλων παραμένει η ιστορία του δασκάλου-ποιητή-τραγουδιστή Βίκτορ Χάρα ο οποίος εκτελέστηκε εν ψυχρώ μπροστά στους υπόλοιπους στον επίλογο μιας τραγικής σκηνής κατά την οποία οι στρατιωτικοί του ζητούσαν ειρωνικά να παίξει με μια κιθάρα τα φημισμένα τραγούδια του την ώρα που τα περισσότερα κόκαλα των χεριών του είχαν σπάσει από τα βασανιστήρια που προηγήθηκαν. Ο μύθος λέει ότι ο αιμόφυρτος αλλά απτόητος Χάρα ξεκίνησε να τραγουδάει ένα μέρος ενός τραγουδιού περί λαϊκής ενότητας, με αποτέλεσμα ένας αξιωματικός να βάλει ένα πιστόλι στον κρόταφο του και να πυροβολήσει (από τις καταθέσεις σε δικαστήριο που έγινε το 2009 αποκαλύφτηκε ότι πριν πυροβολήσει έπαιξε ‘ρώσικη ρουλέτα’ με το κεφάλι του Χάρα ενώ στην συνέχεια και μετά από εντολή του αξιωματικού δυο στρατιώτες ‘ολοκλήρωσαν το έργο του’).
Έναν περίπου μήνα μετά, στις 21 Νοεμβρίου, το Στάδιο της Χιλής άνοιγε ξανά τις πόρτες του, αυτήν την φορά για χάρη του ποδοσφαίρου. Η Χιλή φιλοξενούσε την Σοβιετική Ένωση στο επαναληπτικό παιχνίδι των διηπειρωτικών πλέι οφ για την ομάδα που θα συμπλήρωνε το πρόγραμμα του Μουντιάλ του 1974 που θα διεξαγόταν στην Δυτική Γερμανία. Το πρώτο παιχνίδι στην Μόσχα είχε λήξει ισόπαλο 0-0 και όλα θα κρινόταν στην ρεβάνς. Μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους οι παίκτες της εθνικής ομάδας της Χιλής (μαζί με το διαιτητικό τρίο) παρατάχθηκαν κανονικά στον αγωνιστικό χώρο, έκαναν τυπικότατα την σέντρα και αφού αντάλλαξαν μερικές πάσες κατεβαίνοντας προς την αντίπαλη περιοχή, σκόραραν με τον αρχηγό της ομάδας. Απέναντι τους δεν υπήρχε …κανείς. Η Σοβιετική Ένωση σε μια από τις πιο γνωστές φορές της Ιστορίας που η πολιτική και το ποδόσφαιρο συναντήθηκαν και έχασαν τον ξεχωριστό τους χαρακτήρα, αρνήθηκε να αγωνιστεί σ’ ένα γήπεδο στο οποίο είχαν τόσο πρόσφατα εκτελεστεί τόσοι κρατούμενοι, κυρίως αριστερών φρονημάτων, και στο οποίο όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε την εποχή εκείνη «μπορούσες ακόμα να διακρίνεις κηλίδες αίματος». Η FIFA με την σειρά της δεν δέχτηκε να γίνει το παιχνίδι σε ουδέτερη χώρα κι έτσι με το πιο εύκολο γκολ που έχει μπει ποτέ σε ποδοσφαιρικό αγώνα η Χιλή πήρε το εισιτήριο για το παγκόσμιο κύπελλο.
Τριάντα χρόνια μετά, τον Σεπτέμβρη του 2003, το ‘Στάδιο της Χιλής’ (το οποίο είναι και η ονομασία του τελευταίου ποιήματος που έγραψε ο Χάρα όσο ήταν φυλακισμένος κάπου στα αποδυτήρια του σταδίου και το οποίο διασώθηκε μ’ ένα μικρό χαρτάκι χωμένο στο παπούτσι ενός συγκρατούμενοι του) μετονομάστηκε σε ‘Στάδιο Βίκτορ Χάρα’.
Ramzan Ahmed, 70, stitches a soccer ball at a factory in Sialkot, on February 9, 2011. Pakistan’s eastern city of Sialkot has been a major source of sports goods for international sports events for decades. (Reuters/Mian Khursheed)
Σε μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που από μια συνέντευξη ποδοσφαιριστή βγαίνει έστω και μια αξιοσημείωτη πληροφορία (εξαιρουμένης της περίπτωσης του Τσάβι), ο Ζλάταν Ιμπραίμοβιτς είχε κληθεί να απαντήσει σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις διαφορές που εντόπιζε στις προπονήσεις στην Ιταλία και στις προπονήσεις της Μπαρτσελόνα. Πάνω-κάτω η απάντηση του συνοψιζόταν στο: «Στην Ιταλία πηγαίναμε για προπόνηση και μέχρι να έρθει ο προπονητής κουτσομπολεύαμε στον πάγκο. Στην Ισπανία έφτανες στο γήπεδο και έβλεπες ήδη τον Μέσσι, τον Τσάβι και τον Ινιέστα μέσα να παίζουν πασούλες». Προσθέτοντας στο παραπάνω δεδομένο την εικόνα του Νίκου Γκάλη του Ενός του Μεγαλοπρεπούς, να πηγαίνει πρώτος στην προπόνηση και το γυμναστήριο και να φεύγει τελευταίος ή να καταπίνει χιλιόμετρα εκτός γηπέδου με βάρη στα πόδια μπορείς εύκολα να οδηγηθείς στο συμπέρασμα (το οποίο και προφανώς θα σου απορρίψει ο Ρομάριο μετρώντας επιδεικτικά μέχρι τα 1000 γκολ με το ίδιο στυλ που κάποιος με προβλήματα ύπνου θα απαριθμούσε προβατάκια, ένσταση πάντως που δεν πρέπει να λάβεις υπόψη αν θέλεις να παραμείνεις σε αντικειμενικά μονοπάτια σκέψης, καθώς Ρομάριο είναι ένας στους χιλιάδες) πως ακόμα κι όταν το ταλέντο ξεχειλίζει από κάποιον συνήθως χρειάζεται δυο επιπλέον συστατικά για να ξεχωρίσει στο παγκόσμιο στερέωμα: δουλειά και σκληρή δουλειά.
Η τελειοποίηση μιας εκτέλεσης φάουλ απαιτεί και τα τρία αυτά συστατικά. Κι αυτό μπορεί να στο επιβεβαιώσει ο καλύτερος εκτελεστής τέτοιων φάσεων που περπάτησε ποτέ στα ποδοσφαιρικά γήπεδα. Ο Ζουνίνιο απ’ το Περναμπούκο της Βραζιλίας, γνωστός γι’ αυτόν τον λόγο και σαν Ζουνίνιο Περναμπουκάνο – μια από τις λίγες περιπτώσεις στο ποδόσφαιρο, μαζί με τον «Αλσατο Αρσέν Βενγκέρ», που το άκουσμα και μόνο του ονόματος του σε μια τηλεοπτική μετάδοση σου προσφέρει σε πακέτο και μια γεωγραφική γνώση που το πιθανότερο είναι να μην κατείχες.
Ο Ζουνίνιο έχει πατήσει ήδη τα 36 αλλά ευτυχώς γι’ αυτόν και δυστυχώς για τους αντιπάλους τερματοφύλακες η τεχνική που εφαρμόζει στα χτυπήματα φάουλ (και την οποία έχει αντιγράψει με εξαιρετική, ομολογουμένως, επιτυχία και ο Κριστιάνο Ρονάλντο) χάρη στην οποία η μπάλα αφού έχει περάσει επιτυχημένα πάνω απ’ το τείχος, μ’ ένα δυνατό χτύπημα χωρίς καθόλου φάλτσο, αρχίζει να κινείται στον αέρα τελείως απρόβλεπτα με αποτέλεσμα να μπερδεύει τους τερματοφύλακες, κοινώς ένας συνδυασμός ανθρώπινης παρέμβασης και τερτιπιών της μπάλας στον οποίο συνδυασμό όμως η ανθρώπινη παρέμβαση είναι τόσο καλά μελετημένη και προπονημένη (=λέξη κλειδί) που ουσιαστικά η ελεύθερη βούληση της μπάλας ελαχιστοποιείται και καταλήγει να είναι απλά το κερασάκι στην καλοσχεδιασμένη τούρτα, ένα «κοντρολαρισμένο χάος» όπως ακριβώς το είχε περιγράψει κάποιος, κάπου, κάποτε, η τεχνική αυτή λοιπόν λειτουργεί με τους κανόνες ωρίμανσης του κρασιού: Όσο περνάει ο καιρός γίνεται και καλύτερη, εκμεταλλευόμενη την ατελείωτη πλέον εμπειρία του δημιουργού της που έχει μετατρέψει τα φάουλ από οποιαδήποτε (κυριολεκτικά) απόσταση σε σοβαρότατη απειλή για κάθε άμυνα.
Ιδανικότερη επιβεβαίωση από το προχθεσινό εκπληκτικό γκολ φάουλ του Βραζιλιάνου σε παιχνίδι του πρωταθλήματος του Κατάρ, στο οποίο έχει ξεπέσει ελέω συνταξιοδότησης, δεν πρόκειται να βρεθεί:
Μπορεί στην Αφρική τα παιδάκια να πεινάνε, όπως λογικά θα σου έμαθε από μικρή ηλικία οποιοσδήποτε προσπάθησε να σε ταΐσει ρεβίθια την ώρα που εσύ δεν ήθελες, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι είναι παιδιά. Και κάθε παιδί την στιγμή που κυνηγάει μια μπάλα (ή οτιδήποτε τέλος πάντων μοιάζει στην παιδική του φαντασία με μπάλα – κι αν θυμάσαι καλά η παιδική φαντασία είναι απεριόριστη και μπορεί να δώσει αξία ακόμα και σ’ ένα άδειο και πατημένο κουτάκι αναψυκτικού) είναι ευτυχισμένο και απελευθερωμένο από κάθε έγνοια ή πρόβλημα, εξαιρουμένης της σκέψης «κάποτε θα γίνω ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής στην γειτονιά/στην ομάδα/στην χώρα/στον κόσμο«.
Αυτό το κυνηγητό της μπάλας ‘κυνήγησε’ με τον φακό της και η Βελγίδα φωτογράφος Jessica Hilltout η οποία μετά από εννιά μήνες ταξιδιών σ’ όλη την Αφρική παρουσίασε μια έκθεση με τίτλο ‘Αμήν’ με κάποιες από τις φωτογραφίες της βασισμένη στην ιδέα «In Africa football is not a religion, but it is everything a religion should be». Περισσότερες φωτογραφίες από ευφάνταστες μπάλες, περίεργα τέρματα και παπούτσια και μελλοντικούς αστέρες του Κυπέλλου Εθνών της Αφρικής μπορείς να βρεις στην σελίδα της φωτογράφου.
Το Ko Panyi είναι ένα μικρό χωρίο στην νότια Ταϊλάνδη κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου πάνω στη θάλασσα. Εκ φύσεως όλες οι δραστηριότητες των κατοίκων του είχαν άμεση σχέση με το νερό και ότι υπάρχει μέσα σ’ αυτό. Όλα αυτά μέχρι το 1986 όταν μια παρέα πιτσιρικάδων, που παρακολουθούσε με πάθος απ’ την τηλεόραση το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μεξικό, αποφάσισε πως παιδί χωρίς ποδόσφαιρο είναι σαν ψάρι χωρίς νερό. Με αρκετή φαντασία κι ακόμα μεγαλύτερη θέληση οι πιτσιρικάδες έφτιαξαν ένα μικρό γήπεδο στην μέση της θάλασσας και κατάφεραν κυριολεκτικά από το τίποτα να δημιουργήσουν μια ομάδα που τα επόμενα χρόνια θριάμβευσε σε αρκετές διοργανώσεις νέων της χώρας.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά, χάρη στην χορηγία μιας τοπικής τράπεζας, η μυθική/ρομαντική/γραφική ιστορία των παιδιών αυτών (που τώρα είναι μεσήλικες) γίνεται διασκεδαστική και διδακτική μικρού μήκους ταινία – απ’ αυτές που μπορούν να υπερηφανεύονται ότι είναι «βασισμένη σε αληθινά γεγονότα» επηρεάζοντας θετικά τα συναισθήματα του θεατή – με πρωταγωνιστές πιτσιρίκια από το ίδιο χωριό και πιασάρικο σλόγκαν «κάνε την διαφορά».
Ο Σάιμον Χιλ είναι 25 χρόνων, παίζει ποδόσφαιρο στην West Bromwich Albion και στην εθνική ομάδα της Αγγλίας και παρ’ όλο που έχει αγωνιστεί ήδη σε δυο Παγκόσμια Κύπελλα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο εξακολουθεί να εργάζεται κανονικά καθημερινά στο τηλεφωνικό κέντρο της αστυνομίας με σκοπό εκτός απ’ το να συντηρεί τον εαυτό του να μπορεί να χρηματοδοτεί και την προετοιμασία του πριν το πρωτάθλημα.
Ο Σάιμον Χιλ είναι τυφλός αλλά η αγάπη του για το ποδόσφαιρο είναι οφθαλμοφανής.
Εναλλακτικός τίτλος: Τι κάνει ένα απ’ τα τελευταία μεγάλα αριστερά μπακ για να θρέψει (και) τα …δισέγγονα του.
In this image taken Saturday, March 12, 2011, Roberto Carlos of Brazil poses for a picture wearing national costume at Makhackala, capital of Russian northern Caucasus region of Dagesstan. Roberto Carlos recently signed a contract with Russian soccer club Anzhi, Mahachkala, and will play in Russian national championship for next two years.
Να κάνω ένα διάλειμμα στην κασετολογία (ή κασετολαγνεία όπως προτιμάει ο καθένας) να θέσω ένα ερωτηματάκι που με απασχολεί τελευταία (ιδίως στους πιο «παλιούς» που έχουνε προλάβει και το «άλλο» ποδόσφαιρο.
Το ποδόσφαιρο αλλάζει πολύ για να το δεχτώ εγώ ή απλα γερνάω; Είναι αλήθεια ότι δεν βλέπουμε το «είδος» του ποδοσφαίρου που βλέπαμε παλιότερα;. Ποιος να είναι ο λόγος που παίκτες σαν τον Μαραντόνα, τον Ρομάριο, τον Μπονιεκ, τον Πλατινί (δε συνεχίζω γιατί σέβομαι την υπομονή σας) ή ακόμα και σαν το Δομάζο, τον Δεληκάρη, τον Μαύρο και ουκ ων εστί αριθμός δεν βγαίνουν πια; Γιατί το δε βγαίνουν είναι γεγονός. Δεν τους βλέπω έτσι απλά. Δεν βλέπω τους παίκτες που θα με κάνουν να «απολαύσω» τον αγώνα όπως παλιότερα. Πετάγεται που και που κανένας τύπου Μέσι αλλά δε μου φτάνει. Δε λέω μπορεί να φταίει και το κεφάλι μου και το ότι γερνάω όπως είπα.
Πάντως θυμάμαι για παράδειγμα στο μουντιάλ του 82 ή του 86 ή ακόμα και στο «στημένο» (για μας τους Έλληνες τουλάχιστον) μουντιάλ του 78 (μέχρι και συνθημα είχε γίνει στα Ελληνικά αθλητικά στέκια), όλες οι ομάδες , και όταν λέω όλες, εννοώ τουλάχιστον οι 9 στις 10 είχαν να παρουσιάσουν ένα «αστέρι» (τουλάχιστον ένα) που «καιγόσουνα» να το δεις να παίζει.
Τώρα; Ειλικρινά στα τελευταία μουντιάλ, αλλά και στα ευρωπαϊκά κύπελλα, στους διεθνείς αγώνες των Εθνικών ομάδων, και στα πρωταθλήματα ακόμα των χωρών, όλο και μειώνεται το ενδιαφέρον μου όσον αφορά το θέαμα. Παικταράδες δεν «βλέπω» , ομαδάρες λίγες (ίσως γιατί δεν θεωρώ «ομαδάρες» τα «ρομποτ»). Ίσως απλά αυτό που λένε για την «εξέλιξη» του ποδοσφαίρου προς το πιο «αθλητικό-τρεχαλατζίδικο-πνευμονοειδές» να είναι αλήθεια, αλλά εμένα αυτή η αλήθεια μου χαλάει τη διασκέδαση να πω την αμαρτία μου. Κάπου μέσα μου επαναστατεί το «σαράκι» για το «παλιό καλό δεκάρι» που αραχτός κάπου μπροστά από το κέντρο περίμενε την πάσα του άμπαλου συμπαίκτη του αμυντικού-τσεκουροφόρου για να ξεφτιλίσει με τη σειρά του τον δύστυχο αντίπαλο δρεπανηφόρο. Και ενίοτε (ε,ναι το παραδέχομαι) να αφήσει κάποιο πόδι του λάφυρο στον επίδοξο Γκοϊκοετσέα (ε,τι να κάνω με στοιχειώνει ο «χασάπης του Μπιλμπάο») αλλά και αυτό, καθώς και οι κατάρες από την εξέδρα ήταν μέσα στο παιγνίδι.
Κάπου αποζητάω που και που τον «σκηνίτη» σεντερ φορ που του αρκούσε μια μπαλιά κατά 10% σωστή για να χορέψει λίγο με την μπαλίτσα και μετά να κάνει κουτό τον τερματζή. Εκτός αν ήταν η σειρά του μεγάλου τερματζή που θα έπεφτε ντουγρού στα πόδια του επιθετικού και θα σηκωνόταν γεμάτος αίματα, όχι για να τσακωθεί αλλά για να βγάλει γρήγορα τον δικό του «μάγο» στην αντεπίθεση. Και παει λέγοντας.
Πιο πρωτόγονο ίσως το ποδόσφαιρο που αναπολώ. Και όπως είπα ίσως να φταίει ότι ήμουν κάπως νεότερος… Που και που το βρίσκω σε τίποτα μικρότερα ματς στην Αγγλία , και όσο «ζει» ακόμα στη Λατινική Αμερική. Αλλά κι εκεί φαίνεται μια τάση «αυτοματοποίησης» και εισόδου στο «σύγχρονο» ποδόσφαιρο. Και αυτό το «σύγχρονο» ρε παιδιά, στο στομάχι μου κάθεται…
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[Καθόλου σχόλια]
Κατηγορίες: 
