Αυτή η αγωνιστική, ήταν ίσως από τις σημαντικότερες ως τώρα στην Σούπερ Λιγκ, αφού έδειξε ξεκάθαρα, ότι εδώ είναι Ελλάντα και πρωτάθλημα δεν παίρνει ο καλύτερος, αλλά ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός. Υπάρχει ελπίδα όμως ακόμα;

Ο ΠΑΟΚ έχει μπλέξει σε πρωτόγνωρες καταστάσεις για αυτόν, βρίσκεται ανάμεσα σε ένα αβυσσαλέο πόλεμο κόκκινων και πράσινων πρωτοσέλιδων, όπως τα σημερινά.

Το κείμενο στην φωτογραφία (δεν είναι δικό μου) λέει μια μεγάλη αλήθεια. Ο πόλεμος αυτός θα συνεχιστεί και το μόνο που θα φέρει είναι και άλλα σφυρίγματα υπέρ των δύο ομάδων.

Αλλά πραγματικά, ποια δύναμη είναι αυτή που επιθυμεί τον φετινό, χειρότερο Ολυμπιακό της 15ετιάς να πάρει το πρωτάθλημα;  Θα είναι δίκαιο; Στην τελική θα είναι… καλό για το ελληνικό ποδόσφαιρο;

Θα αντέξει ο Παναθηναϊκός, όντας ακόμα σε Κύπελλο και Europa League, να κερδίσει σε αθλητικά πλαίσια 6 παιχνίδια και να πάρει το πρωτάθλημα; Η ποδοσφαιρική λογική λέει όχι. Αν για τον Ολυμπιακό δεν υπάρχει καμία απάντηση όμως, ο Παναθηναϊκός μπορεί να κερδίσει ακόμα το πρωτάθλημα, αν καταφέρει να κερδίσει όλα τα παιχνίδια. Έτσι όμως όπως είναι το σωστό. Με δίκαιες διαιτησίες και όχι σαν της Κυριακής.

Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα του 2010, έχουμε καταφέρει να κάνουμε εκφράσεις όπως «θα είναι καλό… για το ελληνικό ποδόσφαιρο;» και «Έτσι όμως όπως είναι το σωστό. Με δίκαιες διαιτησίες…» να φαντάζουν ανέκδοτα.

Έχει φτάσει όμως η σήψη της ποδοσφαιρικής μας πραγματικότητας τόσο χαμηλά;

Από σήμερα, φωνές σαν του (κατά τα άλλα πολύ εμπαθή προς τον ΠΑΟΚ) Αντώνη Καρπετόπουλου, δείχνουν μια άλλη πραγματικότητα. Συνθήματα όπως των Πανθήρων (διασταυρωμένο από φίλο Πανιώνιο) »Αυτό είναι σωστό, πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, να βάλετε μυαλό» δείχνουν ότι υπάρχει ελπίδα.

Όσο και αν θέλουν οι Ολυμπιακοί και οι Παναθηναϊκοί να το κρύψουν και γιατί άλλωστε να το παραδεχτούν αφού είναι μέρος του συστήματος, το να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, θα είναι υγεία. Δεν ξέρω αν θα είναι γιατρειά άλλα το σοκ στο κατεστημένο του ελληνικού ποδοσφαίρου θα είναι μεγαλύτερο και από την κατάκτηση του Euro.

Ο ΠΑΟΚ έχει καταφέρει να βασίσει πάνω του τις ελπίδες όλων των φιλάθλων της Ελλάδας για κάτι διαφορετικό. Για μια κρυφή ελπίδα ότι, τουλάχιστον, μπορεί να θυμίσουμε ποδοσφαιρικά Ευρώπη. Θα αλλάξει όλες τις ισορροπίες στην ποδοσφαιρική Ελλάδα, θα δείξει ακόμα και στους οπαδούς του Άρη (που αηδιάζουν στην ιδέα του πρωταθλητή ΠΑΟΚ) ότι ίσως κάποια στιγμή, ακόμα και η ομάδα τους αν το αξίζει μπορεί να κατακτήσει το πρωτάθλημα.

Το μόνο που μένει λοιπόν, είναι το 6×6 για τον ΠΑΟΚ. Αν το καταφέρει θα είναι ο ηθικός πρωταθλητής. Δεν θα με ενδιαφέρει το πρωτάθλημα της ΕΠΟ και της ΚΕΔ, μόνο για τα χαμένα χρήματα και δόξα του Τσάμπιονς Λιγκ θα στεναχωρηθώ.  Αν όχι, δεν πειράζει, άξιζε η προσπάθεια, το ταξίδι ήταν μαγευτικό. Αρκεί να αποτελέσει βάση για τον μελλοντικό ΠΑΟΚ.

Είναι στο χέρι των «υπευθύνων» να αποδείξουν αν το μέλλον του Ελληνικού ποδοσφαίρου είναι μια από τα ίδια, ή πραγματικά ελπιδοφόρο, ακριβοδίκαιο και συναρπαστικό.

Ο ΠΑΟΚ λοιπόν και επισήμως είναι στα φαβορί για την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος της Super League. Για ποιο λόγο και από ποιους πραγματικά θεωρείται φαβορί το αφήνω να το κρίνει ο καθένας με βάση τα όσα πιστεύει και γνωρίζει. Πάντως δύο νίκες, η μία μέσα στο Καραϊσκάκη επί του Ολυμπιακού και μία εχθές στην Τούμπα επί του Παναθηναϊκού, των δύο δηλαδή «αντιπάλων» για τον τίτλο της σαιζόν αυτό λένε. Ότι ο ΠΑΟΚ χρίζεται φαβορί.

Η πολυχρησιμοποιημένη και «κλισέ» φράση λέει ότι το φαβορί πρέπει να «αντέξει το βάρος της κορυφής» ή «της ευθύνης» αν θέλετε. Για τους περισσότερους οπαδούς του ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα αποτελεί μια παλιά γλυκιά ανάμνηση. Θες φταίει το «κράτος της Αθήνας» , θες η «έλλειψη επενδυτών», θες οτιδήποτε άλλο , η Θεσσαλονίκη γενικά , δεν μπόρεσε να σπάσει το κατεστημένο των ομάδων της Αθήνας και του Πειραιά (για να μη πεταχτεί κανένας … τοπικιστής γαύρος) και να γευτεί τη χαρά ενός τίτλου, παρά μόνο περιστασιακά ή σε θεσμούς όπως το Κύπελλο. Φέτος φαίνεται να είναι χρυσή ευκαιρία για τον δικέφαλο του Βορρά. Λες να αντέξουν την ευθύνη; Θα λυγίσουν από το βάρος της κορυφής; Δεν νομίζω ότι όλα αυτά ισχύουν. Ομάδα που βρίσκεται σε αυτή τη θέση, δύο βαθμούς από την κορυφή , λίγες αγωνιστικές πριν το τέλος , δεν νομιμοποιείται να αποτάσσεται το κυνήγι της κορυφής. Είναι διεκδικητής ο ΠΑΟΚ, και μάλιστα ισότιμος του τίτλου, αν σκεφτούμε ότι οι δύο άλλοι , έχουν και παιγνίδι μεταξύ τους. Και σε μια θαυμαστή για τον ΠΑΟΚ συγκυρία, ένα Χ στο ΟΑΚΑ, και αντίστοιχη νίκη των Θεσσαλονικέων, εφ’ όσον έχουν διατηρήσει την ίδια «πορεία» και απόσταση βαθμών, θα τους φέρει στην κορυφή της βαθμολογίας. Και σε βαθμολογία προχωρημένων αγωνιστικών, αυτό δεν είναι και συχνό φαινόμενο. Αυτά για τον ΠΑΟΚ.

Για τον Ολυμπιακό ισχύουν όσα σκέφτομαι και για τον Παναθηναϊκό. Η σειρά του Ολυμπιακού να τον ξελασπώσει ένας «γέρος» , «ξοφλημένος» , «συνταξιούχος» , «κουτσός» και άλλα πολλά ήταν επί ημερών Ντάρκο Κοβάσεβιτς. Που ήρθε στο λιμάνι εν μέσω κατακραυγής και των γνωστών «πούλα και φύγε» και χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να μας μάθει γιατί έξω παίζουνε άλλο άθλημα από αυτό που εμείς λέμε «ποδόσφαιρο». Κάπως έτσι και ο Παναθηναϊκός στο πρόσωπο του «συναρμολογούμενου» , «νεκρού», «ξοφλημένου» Σισέ βρήκε τον δικό του «ήρωα» για φέτος. Μένει να μάθουμε αν θα μπορέσει ο Γάλλος με τα γκολ του να φέρει την «άνοιξη» στο τριφύλλι.

Αν και τελικά πόρρω απέχει η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος Ελλάδας από το να χαρακτηριστεί «άνοιξη» για κάποιον από τους δύο «μεγάλους» της χώρας μας. Που μπορεί κατά διαστήματα να «χορτάσανε» τίτλους τους οπαδούς τους αλλά από μπάλα… ας μη το συζητάμε καλύτερα. Με ξενερώνει να μιλάω για το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Ίσως γιατί με ξενερώνει, έστω και αν άργησε και ήρθε στα … γεράματα, η ιδέα του «ας πάρουμε εμείς την κούπα και του χρόνου βλέπουμε». Όπου «κούπα» βάλτε τα αντίστοιχα της κάθε ομάδας . «Ας μείνουμε στην κατηγορία». «Ας περάσουμε τον Χ». «Ας βγούμε Ευρώπη και βλέπουμε». Και ότι προαιρείσθε.

Αν πίστευα ότι η κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ θα ήταν κάποια «γιατρειά» θα ευχόμουνα ολόψυχα στον Darth να γιορτάσει φέτος κάτι που δεν το φανταζότανε όταν ξεκίναγε το πρωτάθλημα. Την κούπα του πρωταθλητή. Δεν το πιστεύω όμως όπως νομίζω δεν το πιστεύει κανείς. Τουλάχιστον μετά απ’ όλα αυτά μπορούμε τουλάχιστον να πούμε ότι έστω και τιμητικά μετά από πολλά χρόνια , που δε θυμάμαι καν πόσα είναι, την κούπα στη Σουπερλίγκα την κυνηγάνε τρεις ομάδες. Τουλάχιστον θα μας μείνει η «αγωνιώδης μάχη» αφού για να δούμε μπάλα πρέπει να βάλουμε Νόβα…

Εχει καταντήσει μονότονο, αλλά … δυστυχώς πάλι μετά από ήττα του Παναθηναϊκού δεν θα γκρινιάξω. Και δεν θα γκρινιάξω γιατί ο Παναθηναϊκός δεν έχασε χθες, έχασε απ το καλοκαίρι ή τον Γενάρη που δεν μπόρεσε να καλύψει τις αδυναμίες του ρόστερ του.

Αυτοί που έπαιξαν χθες και αυτός που καθόταν στον πάγκο, πιστεύω πως έκαναν ό,τι μπορούσαν. Όμως αυτή η ήττα έχει μαζεμένα όλα τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να οδηγήσουν το τεχνικό επιτελείο στις καλοκαιρινές μεταγραφές

1) Η μπάλα μένει 3 λεπτά αριστερά χωρίς κανείς να μπορεί να την διώξει, μέχρι να χτυπήσει το φάουλ και να πετύχει το εξαιρετικό του γκολ ο Πάμπλο Γκαρσία

2) Ο Σαριέγκι μένει δέκα μέτρα πίσω απ τον έτσι κι αλλοιώς αργό Μουσλίμοβιτς. Δηλαδή αν στη φάση αυτή ήταν ο Βιερίνια, πόσα μέτρα πίσω θα τον άφηνε;

3) Ο μόνος που μπόρεσε να τελειώσει μια φάση ήταν ο Σισέ. Πήγε να τελειώσει κι άλλη μία, αλλά κόπηκε κακώς με οφ σάϊτ (μην προτρέχετε, συμβαίνουν αυτά, ο δικός μας ήταν ακριβώς στην ευθεία και εγώ δεν πρόκειται να καταλογίσω δόλο στον βοηθό για μια τέτοια φάση, έλεος πιά με τη μίρλα)

4) Κανείς άλλος πέραν του Σαλπιγγίδη δεν μπορούσε να δώσει απειλητική τελική πάσα.

Τα σουμάρουμε λοιπόν αυτά και γράφουμε στο τεφτέρι μας για τα καλοκαιρινά ψώνια:

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ : Επιτέλους ένα καλό στόπερ με όχι … τσολιαδοειδή χαρακτηριστικά, ένα γρήγορο αριστερό μπακ χαφ και ένα μέσο που να πασάρει προς την επίθεση με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Πάμε τώρα στην ουσία της τελευταίας αγωνιστικής.

Είναι ωραίο πράγμα να βλέπεις ένα συναρπαστικό πρωτάθλημα με τρεις ομάδες να το διεκδικούν μέχρι τέλους με πραγματικές και όχι … Νικολακοπούλειες πιθανότητες.

Είναι θεμιτό να χάνεις όταν αξίζει να χάσεις, χωρίς κανείς να προσπαθεί να μην σ αφήσει να το πάθεις αυτό.

Ο,τι κι αν πούμε για το φετινό πρωτάθλημα, η ταπεινή μου γνώμη είναι πως όποιος και να το πάρει απ τους τρεις, δεν θα έχει «σπρωχτεί» τόσο, όσο «σπρώχτηκε» ο πρωταθλητής τα προηγούμενα χρόνια.

Προσέξτε την διατύπωση για να μην έχουμε παρεξηγήσεις: δεν είπα πως δεν υπήρχαν κακές διαιτησίες. Ειδικά για την ΑΕΚ το είπα και θα το ξαναπώ πως φέτος αντιμετωπίστηκε με απαράδεκτο τρόπο. Λέω απλώς πως οι τρεις πρώτοι δεν έχουν ευνοηθεί όσο ο μόνιμος πρώτος των τελευταίων ετών.

Και αυτό είναι καλό για το ποδόσφαιρό μας. Γιατί η αγωνία μέχρι το τέλος είναι μέσα στα συναρπαστικά συναισθήματα που χαρίζει αυτό το άθλημα. Η … πρεμούρα και το άγχος να καθαρίζει γρήγορα τον τίτλο αυτός που κάθε φορά έχει την καλύτερη πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων προσωπικά με ωθεί να στρέφω την πλάτη στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως φαντάζομαι και πολλούς άλλους.

ΥΓ1. Η απόλυτη δικαίωση των «σεναριογράφων» υπήρξε αυτή η αγωνιστική.

«Παράρτημα» και vivartia έκαναν το καθήκον τους …

Ελπίζω μετά απ αυτό να μας αφήσουν για μερικές βδομάδες ήσυχους.

Αλλά δεν το βλέπω …

ΥΓ2. Η χρυσή «λαβή» της NOVA έχει … μαγικές ιδιότητες. Τη μια εμφανίζεται και δεν την βλέπει ο εκφωνητής, την άλλη εμφανίζεται και τη βλέπει. Δεν χρειάζονται αυτά, ούτε και η σπουδή να δείξουμε πως οι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν παίρνουν κάρτες, γιατί μετά στις περιπτώσεις Φωτάκη (αντικανονικό μαρκάρισμα με τα δύο πόδια) και Μουσλίμοβιτς (τσαμπουκάς στο πλάγιο) κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Δεν σας έβαλε κανείς εκεί να κάνετε τους ινστρούχτορες. Μια απλή κωλοπεριγραφή ζητάμε, τόσο δύσκολο είναι;

ΥΓ3. Λυπάμαι αλλά εμένα ο θαυμάσιος λαός του ΠΑΟΚ δεν μου άρεσε. Ούτε τα καπνογόνα και οι κροτίδες μου άρεσαν, ούτε τα μπουκάλια στα κόρνερ, ούτε όλοι αυτοί που τριγυρνούσαν γύρω απ τον αγωνιστικό χώρο περιμένοντας να βάλει γκολ ο Πάμπλο Γκαρσία για να πανηγυρίσουν μαζί του (σεκιουριτάδες υποτίθεται πως ήταν αυτοί; ), ούτε ο ψευτόμαγκας που την έπεσε στον Νίνη όταν πήγε να μαζέψει τη μπάλα για να εκτελέσει το πλάγιο. Και ούτε μ αρέσει να λέμε τα συνηθισμένα πως οι λίγοι δεν μπορούν να αμαυρώσουν την εικόνα των πολλών. Γιατί αρκετοί απ τους «λίγους» φαίνεται πως ήταν και «εκλεκτοί». Εκτός αν μπορεί ο καθένας να σουλατσάρει ακριβώς έξω απ τη γραμμή του πλάγιου ή να … βαστάει τα χασομέρια στα πλάγια άουτ.Να τα λέμε όλα δηλαδή, κόσμος στα γήπεδα ΝΑΙ, καφρίλα ΟΧΙ!

Για να φτάσει ο ΠΑΟΚ να πάρει αποτέλεσμα σε ένα ντέρμπι τίτλου, και μάλιστα συνεχόμενο μετά το παιχνίδι του Ολυμπιακού, περάσαμε πολλά. (εδώ, εδώ ΚΑΙ εδώ! ) Για να μην αναφέρω και τα περσινά παιχνίδια. Ίσως τελικά να ζητούσαμε αποτελέσματα πριν της ώρας μας. Και δεν μιλάω σε σχέση με το μέγεθος του ΠΑΟΚ, αλλά την αγωνιστική του ετοιμότητα.

Στο χθεσινό ντέρμπι της Τούμπας ο ΠΑΟΚ απέδειξε ότι είναι έτοιμος για μεγαλύτερα πράγματα. Όπως την κατάκτηση του πρωταθλήματος ή -στην χειρότερη- την διεκδίκηση για την θέση που σε στέλνει στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λίγκ.

Υπεύθυνος για αυτό το αποτέλεσμα, ήταν κατά κύριο λόγο ο Γκαρσία, για τον οποίο δεν μπορούμε να κρύψουμε ότι το Sombrero έχει τιμήσει δεόντως, ο οποίος πριν λίγες μέρες έχει χάσει την μητέρα του σε ηλικία μόλις 53 χρονών, ταξίδεψε στην Ουρουγουάη και γύρισε πίσω δηλώνοντας στον Σάντος: ¨Αυτό το ντέρμπι δεν το χάνω…¨

Ο Πάμπλο Γκαρσία δεν είναι άγνωστος στην ποδοσφαιρική Ευρώπη για τα στημένα του. Έχει αποδείξει πολλές φορές στην Ισπανία, στην Ιταλία και προσφάτως και στην Ελλάδα (με Πανθρακικό και Ολυμπιακό) ότι έχει και δυνατό και τεχνικό πόδι. Αποτέλεσμα του πάθους του, της τεχνικής του και της πίστης του ότι η μητέρα του ήταν κάπου εκεί ψηλά και τον έβλεπε ήταν το γκολ και ο πανηγυρισμός του. Παρακάτω παραθέτω κείμενο του egoist από το φόρουμ του PAOKWorld:

Ακριβώς αυτό το βλέμμα είναι το βλέμμα του πολεμιστή. Από πίσω του χιλιάδες κόσμου να χοροπηδάνε στο κάλεσμα του χορού του πολέμου, κουνώντας κασκόλ, πυρσούς και σημαίες και ο ίδιος, Ινδιάνος με την κορδέλα που τόσα σημαίνει για τον ίδιο στο κεφάλι, αντί φτερών τα χέρια των πολεμιστών της κερκίδας, να δείχνει απόλυτη συγκέντρωση, απόλυτη αποφασιστικότητα και απόλυτη επιθετικότητα. Μόνο εσύ μπόρεσες μέχρι τώρα να μας εκφράσεις, να σωματοποιήσεις όλα μας τα θέλω από τους παίκτες μας. Με το μυαλό-γροθιά και το πόδι-καταπέλτη έσπασες τα τείχη τους. Κονκισταδόρ, πήρες λίγο από το αίμα των προγόνων σου πριν από τρεις βδομάδες και λίγο ακόμα σήμερα. Σιγά σιγά θα γεμίσεις ένα ποτήρι και θα το ρίξεις στην κούπα του πρωταθλητή. Το αξίζεις. Πιες τους το αίμα, κι εμείς μαζί σου.

Με το που θα το σηκώσεις, πρέπει να σηκωθεί και άγαλμα για πάρτη σου. Μεγάλε πολεμιστή, μεγάλε Ινδιάνε, μεγάλε Πάμπλο.

Για να ξανά γυρίσουμε στα του παιχνιδιού, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να κερδίσει τον Παναθηναϊκό, χωρίς να μπορώ να βρω εύκολα τον παίκτη που ήταν MVP. Στην άμυνα ο Λίνο ήταν μόνιμη πηγή κινδύνου για δύο λόγους. Πρώτον ήταν στην κακή του μέρα (αν και αυτός έβγαλε την βαθιά μπαλιά στο δεύτερο γκολ του ΠΑΟΚ) και δεύτερον γιατί δεν υπήρχε ένας Βιτόλο να τον βοηθάει στα αμυντικά του καθήκοντα. Οι Σνάουτσερ, Μαλεζάς και Κοντρέρας βρέθηκαν σε μέτρια μέρα, με καλές και κακές στιγμές, αλλά σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού ήταν διάχυτη η έλλειψη καθαρού μυαλού και στους τρεις. Ο Φωτάκης σήμερα ήταν εξαιρετικός προσπαθούσε με το πάθος του και την δίψα του για να διακριθεί, να καλύψει την δουλεία του απόντος Βιτόλο, τα κατάφερε περίφημα, αλλά πιστεύω ότι για να το επιτύχει αυτό έπιασε ταβάνι στην απόδοσή του. Ο Σορλέν ήταν σε πολύ κακή μέρα, ο μόνος λόγος που παρέμεινε στο παιχνίδι ήταν για να προσπαθήσει να καλύψει τον Λίνο στις επελάσεις του. Ο Βιερίνια ήταν στους διακριθέντες, αλλά δυστυχώς η βουτιά του αμαύρωσε και επισκίασε την εμφάνισή του αυτή και την φανέλα του ΠΑΟΚ. Τέλος ο Εντίνιο δεν βοήθησε καθόλου και ευτυχώς αντικαταστάθηκε από τον Μουσλίμοβιτς ο οποίος με την εμφάνιση του και το γκολ του παίρνει, τελικά, τον τίτλο του MVP. Έδειξε ξεκάθαρα ότι έχει την θέση του CF και είναι πραγματικά κρίμα να αδικεί έτσι τον εαυτό του στο τελείωμα των φάσεων. Αν το βελτιώσει θα μπορέσει να κάνει τον Σάντος να τον εμπιστευτεί και για την επόμενη χρονιά.

Sombrero of the week φυσικά στο γκολ του Πάμπλο Γκαρσία αλλά και στον κόσμο του ΠΑΟΚ, που κατάφερε (γιατί δυστυχώς λόγω του νοσηρού κλίματος που παράγουν τα Μ.Μ.Ε. της Θεσσαλονίκης περί κατορθώματος πρόκειται) να μην ασχοληθεί με τον επαγγελματία ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού, Δημήτρη Σαλπιγγίδη.

Μετά το τέλος του χθεσινού παιχνιδιού με την Ρόμα, ο ρεπόρτερ του συνδρομητικού καναλιού ζητάει από τον περιχαρή Νίκο Νιόπλια ένα σχόλιο «για τις αλλαγές του, που γύρισαν το παιχνίδι». Ο Νιόπλιας χαμογελάει και μ’ αυτήν την κοινότυπη, καθημερινή ομιλία που τον διακρίνει και η οποία πιθανόν να εξαφανιστεί με τον καιρό όταν η εμπειρία των πάγκων και των χιλιάδων συνεντεύξεων θα περιορίσει σχετικά το εύρος των εκφράσεων του, του απαντάει (στο περίπου): «Την Κυριακή που οι αλλαγές ήταν κακές, ήμουν κακός προπονητής. Σήμερα που είναι καλές, είμαι καλός προπονητής. Δεν είναι έτσι τα πράγματα, ρε παιδιά. Δεν είμαι καλός προπονητής. Είμαι νέος προπονητής και μαθαίνω ακόμα». Κάπου εδώ η μνήμη μου δεν με βοηθάει στο να ανακαλέσω τα υπόλοιπα αλλά ακολούθησαν άλλα 2-3 λεπτά εμπνευσμένων σκέψεων σχετικά με το ποδόσφαιρο και το πως πρέπει να στεκόμαστε όλοι μας απέναντι του, είτε παίζοντας με την Καβάλα, είτε με την φημισμένη Ρόμα. (Δυστυχώς τις δηλώσεις αυτές δεν τις βρήκα – σε μια γρήγορη αναζήτηση μου – ολοκληρωμένες σε καμία αθλητική σελίδα. Κι αυτό είναι εξίσου αποθαρρυντικό με τους λόγους που αναγκάζουν τον Νιόπλια να πει όσα είπε για την λανθασμένη αντιμετώπιση των πραγμάτων στον χώρο αυτό, που τόσο αγαπάει και αγαπάμε.)

Ένα χρόνο πριν, όταν ο Παναθηναϊκός έχανε στο ίδιο γήπεδο και χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία μια πρόκριση που από κάποιους θεωρήθηκε σίγουρη μετά το πρώτο παιχνίδι και την εποχή που ο Νίκος Νιόπλιας προπονούσε ακόμα σε ..λιβάδια μπροστά σε μερικές εκατοντάδες γονείς, είχα εκθειάσει την νοοτροπία του έστω και παρακινούμενος από έναν απλό τηλεοπτικό σχολιασμό.  Σήμερα, αν και προπονητής μιας αντίπαλης ομάδας πλέον, παραμένει για μένα μια αισιόδοξη προοπτική για το μέλλον του ποδοσφαίρου μας. Και στην τελική, ακόμα και φούσκα να αποδειχτεί εκ του γενικότερου αποτελέσματος – και όχι εκ των ποδοσφαιρικών αποτελεσμάτων – δεν νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση να μετανιώσω που τον πίστεψα…

Το να αρχίσεις να πανηγυρίζεις μετά από μια τέτοια νίκη είναι το πιο εύκολο.

Όπως επίσης εύκολο είναι να εξάρεις τον αντίπαλο που έχει να χάσει 20 αγώνες και να τονίζεις πως «στον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει υστερήσας, όλοι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, ο Νιόπλιας πήρε την ταυτότητα του Ρανιέρι» κι άλλα τέτοια που σίγουρα θα διαβάσετε με το κιλό στον σημερινό τύπο και που είναι απαραίτητο συμπλήρωμα του πρωϊνού καφέ του εκάστοτε νικητή τέτοιων αναμετρήσεων.

Οπότε, μην περιμένεις να διαβάσεις κι εδώ τέτοια σαχλόγλυκα.

Εδώ θα διαβάσεις τη δική μου … μίζερη αλήθεια, αυτή δηλαδή που είδε κάποιος «ξυνός» σαν το «Μήτσο» των προηγούμενων ημερών. Στο τέλος το συμπέρασμα όμως μπορεί και να σ αρέσει.

Λοιπόν κυρίες και κύριοι, η αλήθεια είναι πως η νίκη του Παναθηναϊκού ήταν τεράστια, γιατί κατάφερε να κερδίσει και μάλιστα με επική ανατροπή τη δεύτερη του ιταλικού πρωταθλήματος με … 7 παίκτες και με τον κόσμο να κάνει κουμάντο στο πάγκο.

Εκτός αν εσείς είδατε χθες στο γήπεδο να διακρίνεται κάποιος εκ των Κατσουράνη, Καραγκούνη, Λέτο και Νίνη κι εγώ δεν το κατάλαβα.

Αθλος ήταν η νίκη του Παναθηναϊκού φίλοι μου. Το να βάζεις 3 γκολ στη Ρόμα και οι καλύτεροι παίκτες σου να είναι ο Σιμάο, ο Σαριέγκι και ο Καντέ λέει πολλά και για σένα, αλλά και για τη Ρόμα.

Μιάς και το ανέφερα, αυτή η Ρόμα είναι η ομάδα που διαψεύδει τα στατιστικά. Αν την παρακολουθείς στα παιχνίδια της, αυτά τα είκοσι συνεχόμενα που κέρδισε τέλος πάντων, θα διαπιστώσεις πως στα περισσότερα και με βάση την μορφή του αγώνα, ήταν έκπληξη που τα κέρδισε ή δεν τα έχασε.

- Κέρδισε η Ρόμα; Τι λες ρε; Μεγάλη μαγκιά!

Αυτό θα άκουγες και όχι «Κέρδισε η Ρόμα; Αναμενόμενο. Αφού είναι ομαδάρα»

Πάμε τώρα στο κεφάλαιο προπονητής.

Το ότι πάω με χίλια τον Νιόπλια είναι δεδομένο, μέχρι και πλακίτσα μου έκαναν οι … συνκονδυλοφόροι μου εδώ μέσα όταν πανηγύριζα που πήρε τη θέση του Τεν Κάτε πριν καλά-καλά κάνει τίποτα.

Ο Νικόλας λοιπόν, γραμμένο θα το είχε φυσιολογικά το χθεσινό παιχνίδι. Ούτε περίμενε να κερδίσει, ούτε πρέπει να τον πολυενδιέφερε. Λογικό θα μου πεις, αν σκεφτούμε τι παιχνίδι παίζει ο Παναθηναϊκός την Κυριακή. Αν ο Νιόπλιας είχε κερδίσει την Καβάλα, μπορεί να βλέπαμε χθες τον Χριστοδουλόπουλο βασικό ή τον Μαρίνο απ την αρχή.

Μετά την ήττα απ την Καβάλα όμως και τον αναβρασμό μεταξύ των φιλάθλων και των εγκρίτων δημοσιογράφων, ο Νιόπλιας έπρεπε να ικανοποιήσει κάποιες «λαϊκές» απαιτήσεις.

Ποιες είν αυτές;

- Να κάνει αλλαγή κάποιον εκ των Κατσουράνη και Καραγκούνη (Προσοχή! Όχι να μην τους ξεκινήσει. Να τους κάνει αλλαγή)

- Να μην κάνει αλλαγή τον Λέτο για να αποδείξει πως δεν έχει πρόβλημα με τους ξένους ή αν τον κάνει να έχει κάνει πρώτα κάποιον απ τους δύο παραπάνω.

- Να μην ξεκινήσει τον Σαλπιγγίδη, γιατί δεν θέλει να παίξει στη Τούμπα επειδή είναι ΠΑΟκι (και άλλα διηγήματα)

Ετσι λοιπόν κύλησε το πράγμα και το ότι κύλησε καλά, δεν σημαίνει πως είχε γίνει σχεδιασμός επί τούτου για το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Φώναζε η δουλειά απ το ημίχρονο ότι χρειάζεται να μπει ο Σαλπιγγίδης, αλλά μπήκε πολύ αργότερα και αν το παιχνίδι κυλούσε στην ισοπαλία μπορεί να μην έμπαινε και καθόλου.

Μαγκιά του Νιόπλια ήταν η αλλαγή του Νίνη με τον Χριστοδουλόπουλο, έστω και στο 85’

Εκεί ο Νιόπλιας έδειξε να καταλαβαίνει πως έχει μια ευκαιρία να πάρει κάτι καλό απ το παιχνίδι, βάζοντας κάποιον πιο γρήγορο απ το Νίνη ουσιαστικά πίσω απ τον επίσης γρήγορο Σαλπιγγίδη. Η πλευρά αυτή έδωσε τελικά και τη νίκη, αφού ήρθε και η σέντρα στο τρίτο γκολ.

Τελευταίους άφησα τους παίκτες. Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη μεταξύ τους στο ημίχρονο και μετά το τέλος του αγώνα με την Καβάλα, χθες πάντως όσοι έπαιξαν έδειξαν διάθεση και πάθος ανεξάρτητα απ το αν ήταν καλοί ή όχι.

Αυτό δεν είναι κάτι αξιοσημείωτο. Σπανίως οι παίκτες που φόρεσαν αυτή τη φανέλα αδιαφόρησαν για κάποιο ευρωπαϊκό παιχνίδι.

Και το μόνο που εύχομαι πλέον είναι να έχουν αφήσει ψυχικά και σωματικά αποθέματα για το κυριακάτικο παιχνίδι.

Γιατί όσο δεδομένο είναι το παραπάνω, άλλο τόσο είναι πως συχνά μετά από ευρωπαϊκές επιτυχίες τα «σκατώνουμε» στις εγχώριες διοργανώσεις.

Νομίζω πάντως πως το κίνητρο της κατάκτησης ενός πρωταθλήματος μετά από 6 χρόνια, είναι εξ ίσου αν όχι περισσότερο ισχυρό από μια νίκη επί της Ρόμα, που στο κάτω-κάτω ακόμα δεν μας εξασφάλισε τίποτα.

ΥΓ. Για τον Σισέ δεν θα γράψω τίποτα. Περιμένω πρώτα να σχολιάσει ο Σπυρόπουλος πως έβαλε ένα στα δύο σίγουρα και πως τέτοια ποσοστά θα είχε και ο Στράντλι …

Είσαι λέει τώρα αγαπητέ αναγνώστη, οπαδός του Παναθηναϊκού, πρωτοπόρου της βαθμολογίας με 6 βαθμούς διαφορά απ τον μισητό σου αντίπαλο και παίζεις στην έδρα σου με την Καβάλα, που μόλις φέτος ανέβηκε απ την βού εθνική και που τέλος πάντων δεν αποτελεί φόβητρο και η βαθμολογική της συγκομιδή τον τελευταίο καιρό είναι πενιχρή, ενώ μεσοβδόμαδα έχει παίξει και σε δύο μέρες έναν αγώνα κυπέλλου στην … πισίνα του «Ανθή Καραγιάννη» (χωρίς πάντως να πνιγεί κανένας πολίστας).

Μεγαλωμένος με τις γνωστές παραδόσεις και αρχές του οπαδού της ομαδάρας (ο ύμνος του Ολυμπιακού το αποτυπώνει πιό εύστοχα, «ομάδα ομαδάρα μου» λέει), περιμένεις να κλείσεις την επαρχιακή ομαδούλα στα καρέ της, να την σφυροκοπήσεις ανελέητα και να πάρεις τον αγώνα με συνοπτικές διαδικασίες με 2, 3, 4 γκολ, εύκολα τέλος πάντων, γιατί αλλοιώς τί μεγάλη ομάδα είσαι;

Ούτε που σου πέρασε απ το μυαλό να κάνεις τον εξής απλό συλλογισμό: να πάρεις έναν προς έναν τους παίκτες της «ομαδάρας» σου (ενδεκαδάτους και πάγκο) και να τους συγκρίνεις με τους αντίστοιχους της «ομαδούλας». Και αφού το κάνεις, μετά να κάτσεις και να σκεφτείς ποιά ομαδάρα φέτος (απ τις γνωστές ομαδάρες) κέρδισε την ομαδούλα της Καβάλας.

Αν μάλιστα το σκαλίσεις πιό πολύ, θα δεις πως αυτό δεν είναι έργο προπονητή, καθώς η Καβάλα ήταν καλύτερη και από Παναθηναϊκό και από Ολυμπιακό και από ΑΕΚ (αυτά έχω παρακολουθήσει εγώ, δεν μπορώ να πω γιά άλλα παιχνίδια, όχι πως δεν υπάρχουν άλλες «ομαδάρες»), με 3 διαφορετικούς προπονητές στον πάγκο της.

Κατά συνέπεια,ανεξάρτητα απ το τί λέει η προϊστορία, η βαθμολογική θέση των ομάδων, η φόρμα και η φανέλα, η Καβάλα αποδεδειγμένα είναι μιά ομάδα όχι απλά με καλούς παίκτες, αλλά σε κάποιες θέσεις με καλύτερους παίκτες από οποιαδήποτε «ομαδάρα» του ποδοσφαιρικού μας συστήματος.

Είναι μιά ομάδα δομημένη να σκοτώνει στην αντεπίθεση, γιατί οι παίκτες της διαθέτουν την ποιότητα που επιτρέπει την»οικονομία» των κινήσεων. Από κεί που αμύνεται, μεταβαίνει σε κατάσταση επίθεσης και με δύο-τρεις το πολύ πάσες έχει φτάσει στα αντίπαλα καρέ και έχει κάνει φάση.

Θέλει ποδοσφαιρική ποιότητα γιά να μπορείς να κάνεις αυτό που φαίνεται τόσο απλό στους δέκτες της τηλεόρασης ή στην άνεση του πλαστικού σου καθίσματος.

Πρέπει να ξέρεις πόσο θα προχωρήσεις, προς τα πού θα πας, πότε θα πασάρεις και πού θα πασάρεις.

Και αντίστοιχα θα πρέπει να κινηθούν σωστά στο χώρο και μιά σειρά από συμπαίκτες σου.

Ε λοιπόν όλ αυτά μου τα έχει δείξει αρκετές φορές εναντίον των «μεγάλων ομάδων» η Καβάλα, τόσες που να μην τα θεωρώ πλέον τυχαία γεγονότα.

Η Καβάλα φίλοι μου δεν κέρδισε τον Παναθηναϊκό επειδή βγήκε ο Λέτο και όχι ο Καραγκούνης, η Καβάλα κέρδισε τον Παναθηναϊκό επειδή διαθέτει γιά το στυλ παιχνιδιού που αγωνίζεται καλύτερους παίκτες απ αυτούς που διαθέτει ο Παναθηναϊκός γιά το δικό του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένας προπονητής οφείλει να μην σκέπτεται όπως ένας οπαδός της ομάδας του. Οφείλει να σταθμίζει σωστά τα δεδομένα και να προσπαθεί να εξασφαλίσει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα γιά την ομάδα του (ειδικά σε μιά φάση όπου κυνηγάει τους βαθμούς και τον πολυπόθητο τίτλο) ανεξάρτητα αν αυτός ο τρόπος αρέσει ή δεν αρέσει και ανεξάρτητα απ το τί θα του σούρουν την άλλη μέρα οι δημοσιογράφοι και οι … φιλάθλοι.

Εγώ ήμουν εκείνος που διαφώνησα με την τακτική του Νιόπλια στην Ξάνθη. Εγώ όμως πάλι είμαι αυτός που θα πω πως ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο ο φετινός Παναθηναϊκός θα μπορούσε να πάρει αποτέλεσμα απ τη φετινή Καβάλα, θα ήταν να της δώσει γήπεδο.

- Τί μας λες τώρα ρε μεγάλε; Να δώσει γήπεδο ο Παναθηναϊκός στην Καβάλα, μέσα στην έδρα του; Με την Μπαρτσελόνα παίζει; Γιά να σοβαρευτούμε. Τι @@ίες είν αυτές;

Κι έτσι λοιπόν, θα χρειαστεί γιά να σας πείσω να παραθέσω άλλα δύο τυχαία παραδείγματα, απ το πρόσφατο παρελθόν με τα οποία είμαι σίγουρος πως δεν θα διαφωνήσετε, αφού δεν αφορούν στενά τα του οίκου μας.

Το ένα αφορά τις περσινές αναμετρήσεις του Ολυμπιακού με την Σεντ Ετιέν. Θυμάστε ασφαλώς το παιχνίδι στο Καραϊσκάκη. Που ο Βαλβέρδε πίεζε τα πουλάρια των Γάλλων με τον Τζόρτζεβιτς και τον Γκαλέτι απ τη μεγάλη τους περιοχή. Γιατί … Θρύλος είσαι και οι άλλοι κάτι προτελευταίοι και πάμε να τους κλείσουμε και να τους στραγγαλίσουμε.

Το άλλο αφορά τις προπέρσινες αναμετρήσεις κάποιας …Χετάφε με την Μπαρσελόνα και την Ρεάλ Μαδρίτης.

Η Χετάφε που λέτε, παίζει πρώτο παιχνίδι κυπέλλου με την Μπαρσελόνα στο Καμπ Νόου. Αν θυμάστε είναι το παιχνίδι που ο Μέσσι βάζει το δυσκολότερο γκολ της καριέρας του, αυτό που μοιάζει με κείνο του Μαραντόνα κλπ κλπ

Η Μπάρσα κερδίζει με 4-2 (που ας μην ξεχνάμε πως γιά κύπελλο είναι χειρότερο απ το 2-0) σ ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να λήξει και 6-4 και πηγαίνει να παίξει αεράτη στη Μαδρίτη. Εκεί μαζεύει μιά μεγαλοπρεπή 4άρα (4-0 έληξε ο αγών) και αρχίζει και η σχετική καζούρα από την Ρεάλ. Λίγες μέρες αργότερα η Μπαρσελόνα ξαναχάνει στην έδρα της Χετάφε γιά το πρωτάθλημα (δεν θυμάμαι σκορ αλλά πάλι εύκολα) και οι οπαδοί των μερέγχες ξαναξεκαρδίζονται στα γέλια γιά τις σχέσεις … πελατείας της συμπαθούς τους Χετάφε με την μισητή τους αντίπαλο. Οι δε της Μπαρσελόνα γκρινιάζουν λέγοντας πως η Χετάφε υπερβάλει εαυτόν εναντίον της (οι βλακείες δεν λείπουν από καμιά χώρα) επειδή ο πρόεδρός της είναι μέλος της Ρεάλ Μαδρίτης.

Μερικούς μήνες αργότερα η Χετάφε περνάει από το Μπερναμπέου με ένα μεγαλοπρεπές διπλό και όλοι πέφτουν τέζα καθώς αρχίζουν να συνειδητοποιούν πως τελικά αυτή η ομαδούλα απ το προάστιο της Μαδρίτης έχει τον τρόπο της απέναντι στις ομάδες που πάνε να την κλείσουν στην περιοχή της και να την βομβαρδίσουν.

Και τώρα που τελειώνει αυτό το μακροσκελές μου πόνημα, αισθάνομαι την υποχρέωση πέρα απ το να σας ευχαριστήσω που διαβάσατε ως εδώ, να απαντήσω σ ένα τελευταίο ερώτημα που σίγουρα πλανάται στα χείλη σας: αφού λοιπόν η Καβάλα είναι καλύτερη απ τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό κλπ κλπ γιατί να είναι τόσο χαμηλά στην βαθμολογία και να μην βρίσκεται στην πρώτη-δεύτερη θέση;

Εύλογο το ερώτημα, αλλά εύλογες και οι απαντήσεις. Κατ αρχήν τόνισα πως η Καβάλα είναι δομημένη γιά να χτυπάει στις αντεπιθέσεις και δεν ξέρω πόσες ομάδες απ την τέταρτη θέση και κάτω προσπάθησαν φέτος να την παίξουν με κατοχή μπάλας.

Κατά δεύτερο λόγο γιατί δεν ξέρω αν οι ποδοσφαιριστές της Καβάλας αντιμετωπίζουν όλους τους αγώνες με την ίδια σοβαρότητα.

Κατά τρίτο γιατί δεν ξέρω πόσες φορές την έσφαξε η … κακούργα διατησία.

Τελευταίο αφήνω το γεγονός πως δεν γνωρίζω αν η σκουπιδοσακούλα του Μάκη έχει το ίδιο περιεχόμενο γιά όλα τα παιχνίδια και αναποδογυρίζει με την ίδια ορμή.

Μέχρι να απαντήσω σε όλα αυτά τα ζωτικής σημασίας ερωτήματα, θα εξακολουθώ να γκρινιάζω γιατί βγήκε ο Λέτο στο ημίχρονο και όχι ο … αγαπημένος μου Γιώργος Καραγκούνης.

Μα είναι δυνατόν;

Ξύπνα Νιόπλια! (Επική ατάκα που ταιριάζει σε όλους τους χαμένους του ελληνικού πρωταθλήματος)

Από το πρωί σήμερα σκέφτομαι τι ωραία θα ήταν να περάσω μια Κυριακή στην Καβάλα… Το πρωί θα ξεκινούσε με ένα ωραίο φαγοπότι στα ουζερί της. Θα συναναστρεφόμουν με ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Αργότερα θα πήγαινα στο ιστορικό Ανθή Καραγιάννη. Θα έβλεπα (χάρην του ποστ θα έπαιζε ακόμα εκεί)  μεγάλους παίκτες, με σωστές απόψεις, περί της καλύτερης ελληνικής ομάδας. Τι ωραία Κυριακή που θα ήταν!

Α τι σύμπτωση! Μόλις έμαθα ότι κέρδισε και τον Παναθηναϊκό 0-2. Μωρέ μπράβο!

Οσο ανόητο και εμπαθές είναι να προσπαθείς να μειώσεις αυτά που πετυχαίνει ο Σισέ, άλλο τόσο βλακώδες είναι να προσπαθείς να υπερτιμήσεις αυτά που έχει πετύχει, λες και κατέβηκες σήμερα στη γη ή δεν υπάρχει κανένας πιο μεγάλος από σένα να σου πεί πώς τα έχωνε ο Γρηγόρης ο Χαραλαμπίδης που για πολλούς «ήταν ένα όρθιο αγγούρι, αλλά τη δουλίτσα του την έκανε», ή ακόμα πιο παλιά ο Αντώνης ο Αντωνιάδης που απλά ήταν … ψηλός.

Στην ιστορία πάντα θα υπάρχουν αυτοί που τα βάζουν εύκολα και αυτοί που θα τους τη λένε γιατί δεν μπορούν να τα βάζουν και δύσκολα, θεαματικά και με πολλά … κορδελάκια.

Γεγονός είναι πως ούτε ο Αντωνιάδης, ούτε ο Χαραλαμπίδης ήταν ακριβοπληρωμένοι σταρ που έπρεπε να θαυμάζεις ακόμα και το κιτς ντύσιμό τους, επειδή με κάθε τρόπο έπρεπε να προστατευθεί και να δικαιολογηθεί η επένδυση του πρόεδρα.

Αντίθετα. Κάθε τι που κάνει ο Γάλλος τυγχάνει ενός γενικότερου θαυμασμού από τον φιλοπαναθηναϊκά προσκείμενο τύπο, με τρόπο εξ ίσου εκνευριστικό με την εντελώς άδικη αμφισβήτηση της αξίας του και της προσφοράς του.

Και ως εδώ, προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα, είμαι συμβιβασμένος μ αυτή την ιδέα που στο κάτω-κάτω δεν είναι και ελληνική πατέντα, εδώ κάθε βδομάδα ασχολούμαστε με το ποια πηδάει ή δεν πηδάει ο Κριστιάνο ή αν του έκαναν μάγια.

Αλλά ότι θα φτάσουν στο σημείο οι Παναθηναϊκοί να τρώνε τα νύχια τους απ την αγωνία μη τυχόν και δεν φωνάξει ο Ντομενέκ τον Σισέ στην Εθνική Γαλλίας, ομολογώ πως δεν περίμενα ποτέ να το δω.

Ομαδική παράκρουση έχει καταλάβει το πράσινο στρατόπεδο και τους πράσινους ρεπόρτερς. Και δώστου δημοσιεύματα επί των δημοσιευμάτων του γαλλικού τύπου, δώστου δηλώσεις άλλων Γάλλων που καλούν τον εκκεντρικό τεχνικό με τα εκκεντρικά ματομπούκαλα να σκεφτεί σοβαρά την περίπτωση του Τσιβρίλ γιατί ο Μπενζεμάς τρακέρνει συχνά το Πορσικό και ο Ανρίς σκέφτεται πολύ τη κόρη του, δώστου δηλώσεις άλλων Γάλλων και Γαλλόφωνων που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα ότι το μουντιάλ θα είναι μπριζόλα χωρίς αλάτι αν δεν παίξει ο Τσιβρίλ, έρχεσαι κι εσύ και ζεις μια φρίκη, ένα τρόμο πώς να το κάνουμε.

Είχαμε τόσα χρόνια το άγχος μας με το πρωτάθλημα, με την Ευρώπη, με το πότε θα φύγει ο ραλίστας, τώρα αποκτήσαμε καινούργιο. Αν θα πάει ο Τσιβρίλ στην Εθνική Γαλλίας.

Για μισό λεπτό ρε λεβέντες. Εμένα, ως φιλάθλου του Παναθηναϊκού, τι μ ενδιαφέρει αν θα κληθεί ο παίκτης μου στην Εθνική της χώρας του;

Ορεξη έχω να τον χάνω κάθε τρεις και λίγο ή να γυρίζει τραυματισμένος και κουρασμένος;

Χέστηκα μετά συγχωρήσεως αν θα καλέσει ο Ντομενέκ τον Τσιβρίλ ή για να ακριβολογήσω, με τρώει η αγωνία μην τυχόν και τον καλέσει.

Δηλαδή πόσοι γούσταραν τώρα που έφυγε ο Σιμάο και έτρεχε στα Κόπα Αφρικα; Μην μου πείτε πως δεν ευχόσασταν από μέσα σας να αποκλειστεί γρήγορα η Μοζαμβίκη; Οσοι θα πουν όχι θα λένε ψέμματα και βλέπω τη μύτη τους να μακραίνει.

Το παραμύθι της παλιάς αρχοντοπερηφάνιας της ομάδος με τους πολλούς διεθνείς, απέθανε διά λόγους πρακτικότητος, κονόμας και επιβιώσεως.

Διότι τότε που καμαρώναμε ότι αγοράσαμε τον τάδε διεθνή παίκτη, οι αγωνιστικές υποχρεώσεις ήταν λιγότερες και για τις ομάδες και για τις εθνικές.

Τώρα αν πιάσουμε όλα τα παιχνίδια και τα βάλουμε κάτω, θα διαπιστώσουμε πως κανείς παίκτης δεν αντέχει να γκαζώνει στην ανηφόρα χωρίς … σπρώξιμο.

Κατά συνέπεια, ας περιοριστούμε να χαρούμε επειδή ο Τσιβρίλ κατά πως φαίνεται θα τραγουδήσει σε κάποιο δίσκο, ελπίζω όχι κάνοντας φωνητικά.

Ας αφήσουμε τον ίδιο να χαρεί εφ όσον κληθεί στην Εθνική της χώρας του. Διότι, εδώ που τα λέμε, κάτι τέτοιο θα αποτελεί μιά περίφημη προσθήκη για το βιογραφικό του. Το οποίο, ίσως, να χρειαστεί να το επιδείξει και σε κάποιο μεγαλύτερο μαγαζί. Απ αυτά που δεν πολυπαρακολουθούν το ελληνικό πρωτάθλημα και τις εξελίξεις στην R’ n’ B μουσική σκηνή.

Αντιθέτως, θα παρακολουθήσουν το μουντιάλ με ή χωρίς βουβουζέλες.

ΥΓ. Πώς είπατε; Πως εκτός του Τσιβρίλ θα χαρεί και ο Πατέρας γιατί θα μπορεί να τον μοσχοπουλήσει;

Ομολογώ πως αυτό δεν το είχα σκεφτεί …

Ένα από τα χαρακτηριστικά του ασχέτου, ή έστω του ημιμαθούς, είναι να χαρακτηρίζει ως εύκολη την εργασία των υπολοίπων.

- Και τι κάνεις δηλαδή εκεί; Σιγά το πράγμα. Κι η γιαγιά μου το κάνει αυτό. Α ρε λεφτά για πέταμα … λέει ο ξερόλας αδαής και κουνάει το κεφάλι του με αγανάκτηση.

Διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο του Αλέξη Σπυρόπουλου για τον Σισέ. Για τον Σισέ έχουν γραφτεί πολλά. Κι εγώ ο ίδιος έχω γράψει αρκετά υποτιμητικά, κυρίως λόγω της ικανότητάς του να βγαίνει περισσότερες φορές οφ σάϊτ απ όσες ακουμπάει τη μπάλα συνολικά σ ένα παιχνίδι. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκα να χαρακτηρίσω ως τίποτα το ιδιαίτερο τα γκολ που πετυχαίνει. Γιατί στην τελική αν το παραδεχόμουν αυτό, θα έπρεπε στη συνέχεια να βρω πειστική απάντηση στο ερώτημα πως αφού δεν κάνει τίποτα το σπουδαίο, γιατί δεν μπορεί να σημειώσει το ίδιο πλήθος τερμάτων και ο Πετρόπουλος για παράδειγμα ή ο Σαλπιγγίδης με τον ίδιο τρόπο.

Να ξεκαθαρίσω πως το κείμενο γράφτηκε πριν το παιχνίδι του Αλκαζάρ. Οπου δεν φαντάζομαι πως ακόμα και ο πιο ακραιφνής εχθρός του Γάλλου θα σκεφτόταν να πει πως τα γκολ του δεν ήταν τίποτα το ιδιαίτερο. Για τα υπόλοιπα γκολ έγραφε ο Αλέξης. Για τα … εύκολα. Γι αυτά που οι συμπαίκτες του τον βγάζουν τετ-α-τετ κι εκείνος δεν έχει παρά να τη σπρώξει στα δίχτυα. Η κάπως έτσι. Σαν να είναι το ευκολότερο πράγμα του κόσμου. Σαν να είναι δουλειά όλων των υπόλοιπων να σε βγάλουν τετ-α-τετ και όχι και δική σου ικανότητα να ξεμαρκαριστείς.

Βγαίνεις λέει τετ-α-τετ. Σαν να λέμε βγαίνεις για ψώνια, ή βγαίνεις να πιείς ένα ποτό, ή βγαίνεις μισό λεπτό στο περίπτερο να πάρεις τσιγάρα. Τόσο εύκολο πράγμα είναι το τετ-α-τετ. Βγαίνεις για τετ-α-τετ και περιμένεις να σου στείλουν οι άλλοι οι ταλαίπωροι τη μπάλα να τη σπρώξεις στα δίχτυα.

Και αναρωτιέται εύλογα ο Αλέξης. Αν είναι να χρειάζεσαι 10 εκατομμύρια ευρώ για να βρεις αυτόν που θα δίνει τη μπάλα σ αυτόν που είναι τετ-α-τετ και που στοίχισε κι αυτός με τη σειρά του δέκα εκατομμύρια ευρώ, τότε γιατί να σπαταλάς τα λεφτά σου στον τελευταίο; Παίρνεις μόνο τον πρώτο, τον παικταρά που ξέρει να πασάρει και για σέντερ φορ βάζεις τη γιαγιά σου. Κι εκείνη εκεί που πλέκει ένα πουλόβερ, εκεί που βλέπει το εξηκοστό επεισόδιο της σειράς «γιατί χώρισε η Μενεγάκη», εκεί που ξεκλωστιάζει τα φασολάκια, κάνει μια έτσι με την παντούφλα, βάζει ένα γκολ και συνεχίζει. Σαν να διώχνει μια ενοχλητική μύγα ένα πράγμα, σαν να κλωτσάει το γατί που μπήκε στην κουζίνα να της φάει το ψάρι.

Για τον ποδοσφαιρικό μικρόκοσμο του Αλέξη, αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχουν οι … Κακάδες. Αν υπάρχουν οι Κακάδες, οι Ετοί, οι Ζλατανέοι και οι Ρούνηδες βρίσκονται εύκολα ή μάλλον δεν χρειάζονται καθόλου.

Με την ποδοσφαιρική λογική του Αλέξη, ηλίθιος δεν είναι μόνο ο Αντωνίου που πέταξε ένα σκασμό λεφτά για τον Σισέ, αλλά και ο Βαλντάνο που εκτός του Κακά, έδωσε περισσότερα για να πάρει και τον Κριστιάνο, αντί να φέρει πίσω απ το «αγροτικό» του τον Σολντάτο. Κι ενώ ακόμα διέθετε Ραούλ και Ιγκουαϊν, πήγε και πέταξε κι άλλα για να πάρει και τον Μπενζεμά. Καλά για την Μπαρσελόνα που έχει τους καλύτερους πασέρ του κόσμου δεν το συζητώ. Κανονικά κάθε βδομάδα θα έπρεπε να γίνεται κλήρωση μεταξύ των φιλάθλων και ο νικητής να έπαιζε φουνταριστός. Τόσο σίγουρο θα ήταν το τετ-α-τετ και το πάρε-βάλε.

Κι ενώ αυτά τα μαγικά συμβαίνουν στον ποδοσφαιρικό κόσμο του Αλέξη Σπυρόπουλου, εγώ δεν μπόρεσα να μην θυμηθώ ένα απ τα πολλά δράματα του Βασίλη Χατζηπαναγή.

Να είναι ένα απ τα δύο-τρία καλύτερα δεκάρια στον κόσμο και να αφήνει την … εύκολη δουλειά σε κάποιους Μιτόσεβιτς και Αδάμου.

Αλήθεια, τους θυμάσαι αυτούς Αλέξη μου;

Από 30 γκολ έβαζαν έκαστος κάθε χρόνο. Η μήπως όχι;

Στο Αλκαζάρ, παίχτηκε σήμερα το απόγευμα ένα κρισιμότατο παιχνίδι για την κορυφή αλλά και την ουρά της βαθμολογίας

Σ έναν γνήσια πατροπαράδοτο ελληνικό αγωνιστικό χώρο που βρίσκεται στα καλύτερά του όταν βρέχει, όλοι προετοιμάστηκαν να δουν μια αναμέτρηση στην οποία θα κυριαρχούσε η δύναμη και το πάθος.

Και ως ένα βαθμό είχαν δίκιο. Αυτό όμως που δεν θα περίμεναν σίγουρα να δουν, ήταν ένα από το ομορφότερα γκολ του πρωταθλήματος να επιτυγχάνεται εις διπλούν και μέσα σε διάστημα δύο λεπτών.

Τόσο δεν θέλει να πατήσει ο παππούς το STOP στο βίντεο και να γυρίσει λίγο την ταινία πίσω;

Σπυρόπουλος σερβίρει (ναι, και στις δύο περιπτώσεις), Σισέ εκτελεί, επί δύο, σ ένα διπλό sombrero της αγωνιστικής.

H φωτογραφία είναι από εδώ

- Ευλογία είναι να έχεις στον πάγκο σου έναν προπονητή που τολμάει να βγάλει απ το γήπεδο τον Καραγκούνη στο 70’ κι αφού πρώτα έχει δώσει μια σωστή και καμιά εικοσαριά λάθος πάσες

- Κατάρα είναι να μην υπάρχει στον πάγκο σου κανένα άλλο δημιουργικό χαφ να τον αντικαταστήσει με αποτέλεσμα στο τελευταίο εικοσάλεπτο να φανεί το … κενό του

- Ευλογία είναι να διαθέτεις έναν παίκτη που κάνει άνω κάτω την αριστερή πτέρυγα της άμυνας της ΑΕΚ, δημιουργώντας συνεχώς κινδύνους

- Κατάρα είναι, ο εν λόγω παίκτης να έχει ποσοστά ευστοχίας χειρότερα απ του Σερμαντίνι στα τρίποντα

- Ευλογία είναι το κεντρικό αμυντικό δίδυμο του αντιπάλου σου να μην μπορεί να παρακολουθήσει ούτε καν την πορεία της μπάλας

- Κατάρα είναι το συγκεκριμένο δίδυμο με ατσούμπαλα αγγίγματα να καταφέρνει να διώχνει τη μπάλα με αρκετή συνδρομή από τον μεγαλοδύναμο

- Ευλογία είναι να μπορείς να παρακολουθείς την ομάδα σου στην ζεστασιά του σπιτιού σου με 39 πυρετό και ένα θερμόμετρο στο στόμα

- Κατάρα είναι να ακούς για πολλοστή φορά αυτόν τον εκφωνητή που θαρρείς και ζει στο καθεστώς εθελοντικής εργασίας του Εμβέρ Χότζα, να τρώει για οικονομία … θερμίδων συλλαβές, κάνοντάς μας να απορούμε ποια επιτέλους είναι αυτή η ομάδα που λέγεται … Παθαναϊκός

Ώρα μεσημεριανού: Στην Ξάνθη ο Άρης κατεβαίνει στα πρώτα λεπτά σαν ομάδα του Κούπερ, σοβαρός και συμπαγής. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, στο 15ο λεπτό, η άμυνα κάνει όσα λάθη είναι ανθρωπίνως δυνατόν να γίνουν σε μια φάση ξεκινώντας από τον αριστερό μπακ και καταλήγοντας στον δεξιό. Μετά το γκολ στο γήπεδο εμφανίζεται ο ασύνδετος και δίχως πλάνο Άρης του πρώτου γύρου και η Ξάνθη, των 14 γκολ ως σήμερα, μοιάζει με την Ίντερ, των καλών ημερών. Στα τελευταία λεπτά η ομάδα ξεκινάει ηρωική αντεπίθεση-’επανάσταση’ με μπροστάρηδες (ειρωνεία) τα δυο Αμερικανάκια αλλά το σουτ του Αντου στις καθυστερήσεις δεν βρίσκει στόχο κι έτσι η Ξάνθη παίρνει το τρίποντο, ο Άρης κάνει ένα βήμα προς τα πίσω και ο Αράνο θέτει υποψηφιότητα για μια από τις χειρότερες εμφανίσεις κιτρινόμαυρου αριστερού μπακ που έχω δει – κι έχω δει ..μεγαλεία τόσα χρόνια. Ώρα σιέστας: Κάνω ποδοσφαιρικό ζάπινγκ και με κερδίζει το  γήπεδο «χαλί» της Νέας Σμύρνης. Κάποιος εκεί στον Πανιώνιο κάνει εξαιρετική δουλειά με τα ποτιστήρια αλλά αν φτάσεις στα άκρα της συνειρμικής σκέψης αυτό μπορεί να ενήργησε εις βάρος της ομάδας του όταν στην τελευταία φάση του αγώνα και σε απενοημένο τάκλιν παίκτη του Ολυμπιακού προς την εστία της ομάδας του, η μπάλα δεν γκελάρει πουθενά και δεν ξεγελάει τον Νικοπολίδη, που προσθέτει άλλη μια καίρια επέμβαση στο βιογραφικό του – δίπλα σε κομψά κλαδέματα θάμνων και ώρες απασχόλησης με τα προβλήματα δημοτών – την ίδια ώρα που οι συμπαίκτες του καταρρέουν από την υπερπροσπάθεια στην οποία τους επέβαλλε το κενό σκέψης μερικών δευτερολέπτων του Ντάτολο.

Ώρα απογευματινού καφέ: Όσο παρακολουθώ το ματς της Νέας Σμύρνης και εκμεταλλευόμενος τα διάφορα ..χάπενινγκ της κερκίδας που διακόπτουν συχνά-πυκνά το παιχνίδι, το δάχτυλο μου πηγαίνει και στο ..Λονδίνο, που είναι ένα πάτημα κουμπιού μακριά και έχει Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στέκομαι τυχερός και κατά την ‘παραμονή’ μου εκεί πετυχαίνω τον Νάνι να χορεύει όλη την άμυνα των γηπεδούχων και να ανοίγει το σκορ χάρη και στον Αλμούνια. Το παιχνίδι προβάλλεται στην Αγγλία σε 3D κι αυτό με κάνει να σκεφτώ πως αν ήμουν φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ, άρρωστος με το joga bonito και εθιστικά κολλημένος με τις νέες τεχνολογίες, μ’ αυτήν την φάση θα είχα σηκωθεί μπροστά στην 3D προβολή, θα είχα σκίσει το nerd μπλουζάκι με την μάπα του Τζέιμς Κάμερον και θα φώναζα ότι, πράγματι, «το σεξ είναι υπερτιμημένο». Λίγο πριν το δείπνο: Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός παίζει κλασσικά, όπως κάθε εβδομάδα πλέον, τον «μισό τίτλο» απέναντι στην ΑΕΚ. Ο Σκόκο ανοίγει πολύ νωρίς το σκορ, η υπόθεση τίτλος ξαναπαίρνει φωτιά, που θα έλεγε κι ένας οποιοσδήποτε αθλητικογράφος ακόμα και σε κατάσταση ύπνωσης, και οι ‘πράσινοι’ πιέζουν απεγνωσμένα για την ισοφάριση εκμεταλλευόμενοι κυρίως την ταχύτητα και τα ξεπετάγματα του Σαλπιγγίδη του οποίου, όμως, οι επιλογές του στην τελική πάσα δεν είναι συνήθως καλές. Μετά από κάθε λανθασμένη ενέργεια, ο κόσμος δυσανασχετεί θορυβωδώς, ο Σαλπιγγίδης έκανε μέτριο ματς και στο Χαριλάου και εκτός αυτού είναι δηλωμένο Παοκτσάκι που για την ώρα βγάζει την ψυχή του Παναθηναϊκού και του κόσμου του, για να υπογράψει την ανανέωση του συμβολαίου του, που λήγει το καλοκαίρι. Πριν συμπληρωθεί καν το μισάωρο, όμως, ο κοντόσωμος Σαλπιγγίδης ισοφαρίζει με κεφαλιά, μετά από στημένη φάση, ανάμεσα απ’ όλη την άμυνα της ΑΕΚ. Το γήπεδο τον αποθεώνει, ο εκφωνητής καλεί τον κόσμο να συμπληρώσει το όνομα του «Δημήηητρηης Σαλπιγγίιιδης», όλα τα προηγούμενα δεδομένα διαγράφονται ασυναίσθητα – γιατί ένα γκολ έχει πάντα μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ένας μη γνώστης – και για την ώρα το πρωτάθλημα της Πανάθας δεν τίθεται σε σοβαρή αμφισβήτηση…

Στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό ψάχνουν δύο χρόνια να βρουν έναν κεντρικό αμυντικό. Που θα είναι τόσο καλός και δυνατός ώστε να παρομοιασθεί με Χάμερ. Πέρασαν τρεις μεταγραφικές περίοδοι χωρίς να έχει βρεθεί ακόμα το … ανθρώπινο ισοδύναμο του βενζινοβόρου τετράτροχου.

Στον μπασκετικό Παναθηναϊκό, τραυματίζεται πρώτα ο Τσαρτσαρής, μετά ο Μπατίστ και μετά από δύο μέρες οι Γιαννακόπουλοι αγοράζουν σαν λύση ανάγκης κάποιον … Μάρκους Χάϊσλιπ

Και τον παραλαμβάνουν από το αεροδρόμιο με τί άλλο; Μα φυσικά με ένα Χάμερ …