Αυτή είναι η λέξη που τιτλοφορείται στις περισσότερες εφημερίδες και έχει σχέση με την απροθυμία του Βγενόπουλου να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του για εξαγορά του Παναθηναϊκου. Προδοσία! Προφανώς, το γεγονός ότι τα λεφτά είναι δικά του και ότι θέλει μπορεί να τα κάνει, δεν ενδιαφέρει τα εκατομμύρια των φιλάθλων του Παναθηναϊκού, που νιώθουν προδομένοι; Ακόμα πιο πολύ πλάκα όμως έχουν οι διάλογοι που διαβάζουμε στο gazzetta.gr:
ΘΑΝΑΣΗΣ: Να μείνεις, Νικόλα, μη φεύγεις. (Ποιο κορόιδο θα έχουμε μπροστά να τρώει τα σκατά για να φαινόμαστε εμείς οι μάγκες που τα χώνουμε;)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Όπως εσύ αποφάσισες να μου πεις εμένα να μείνω, και εσύ να αποδεχθείς την απόφαση να μη μείνω. Ανέλαβε εσύ, Θανάση. (Που μας το παίζεις και μάγκας…)
ΘΑΝΑΣΗΣ: Όχι, δεν θέλω. (Για μαλ..ες ψάχνεις; Εγώ έχω χτίσει ολόκληρο όνομα στο άθλημα που παίζω χωρίς αντίπαλο, εδώ με αντιπάλους γιατί να τα γκρεμίσω όλα;)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Τώρα πρέπει να βρεθεί κάποιος πρόεδρος για να αναλάβει άμεσα στην ομάδα και εγώ θα είμαι στο πλευρό του. Ο πρόεδρος πρέπει να αποφασιστεί από εμάς. Γιάννη, τι λες; (…που έχεις και τις μετοχές;)
ΤΖΙΓΚΕΡ: Εγώ και η οικογένειά μου έχουμε πάρει την απόφαση να μην κάνουμε σε τίποτα πίσω σε αυτά που έχουμε πει. Δηλαδή δωρίζουμε το 25% των μετοχών, το οποίο μπορεί να το πάρει όποιος θέλει. Εγώ είμαι εδώ και περιμένω. Σε καμία περίπτωση εγώ και η οικογένειά μου δεν πρόκειται να αναμειχθούμε ξανά ενεργά με τον Παναθηναϊκό, αλλά εννοείται πως θα είμαστε πάντα κοντά στην ομάδα και θα συμμετέχουμε στις αυξήσεις με το 30% που θα μας αναλογεί. Ούτε προεδριλίκια μάς ενδιαφέρουν. (Βρείτε έναν πρόεδρο από αυτούς που κάνανε το συλλαλητήριο…)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ο πρόεδρος πρέπει να βγει τώρα. Αδαμάντιε, θέλεις να αναλάβεις; Εγώ προτείνω εσένα. (Και δεν είναι επειδή βγήκες στο αμπεμπαμπλόμ…)
ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΠΟΛΕΜΗΣ: Όχι, έχω δουλειές. (Εγώ για τα κεράσματα ήρθα!)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ο γιος σου θέλει να αναλάβει; (Διάολε, πάλι στην οικογένεια έπεσε…)
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΠΟΛΕΜΗΣ: Όχι, διότι δεν έχω το ανάστημα να αναλάβω πρόεδρος. (Θα γίνω ρόμπα στους φίλους μου, άσε που κυνηγάω και ένα γκομενάκι αυτόν τον καιρό που είναι Ολυμπιακός!)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Μήπως τελικά να αναλάβει ο πατέρας σου; (Διάολε, το πάτερν του αμπεμπαμπλόμ φταίει! Πρέπει να ξεκινάει κάθε φορά από διαφορετικό άτομο!)
ΑΔΑΜΑΝΤΙΟΣ ΠΟΛΕΜΗΣ: Θα το σκεφτούμε. (Αν έχει στην ΠΑΕ το ίδιο catering…)
ΠΑΤΕΡΑΣ: Σήμερα κιόλας πρέπει να βρούμε λύση. (Εγώ σπίτι σαν πρόεδρος δεν πάω! Θα τους την φέρω σήμερα!)
ΤΖΙΓΚΕΡ: Βάσει νόμου δεν μπορούμε σήμερα να βγάλουμε πρόεδρο. Χρειάζονται 48 ώρες.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Τότε ορίζουμε νέο συμβούλιο για την Πέμπτη το πρωί για να βγάλουμε κανονικό και όχι υπηρεσιακό πρόεδρο.
ΤΖΙΓΓΕΡ: Πέμπτη; Την Τετάρτη φεύγω για διακοπές στη Σουηδία. Θα εξουσιοδοτήσω τα ξαδέρφια μου να ψηφίσουν υπέρ του νέου προέδρου, όποιος και αν είναι αυτός. (Έχω ήδη κανονίσει ραντεβού με τον Άγιο Βασίλη στην γειτονική Φιλανδία! Χάνουμε την ώρα μας για τον ΠΑΟ να χάσουμε και τις διακοπές μας;!)
Αυτές τις μέρες ο Παναθηναϊκός ζει ιστορικές στιγμές αφού κινδυνεύει από ομάδα συνυφασμένη με την βιομηχανική και κυρίως εφοπλιστική αφρόκρεμα της Ελλάδας να «καταλήξει» σε ομάδα που για να πορευτεί δεν θα χρειάζεται τα εκατομμύρια τους αλλά πολύ αγάπη, στήριξη, καλή διαχείριση και πρόσωπα κοινής εμπιστοσύνης για να την διοικήσουν. Ας μην τρομάζουν οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού. Υπάρχει ζωή και μετά τα εκατομμύρια των εφοπλιστών. Πάντα στα δύσκολα γίνεται το απαραίτητο ξεσκαρτάρισμα, και μένουν αυτοί που πραγματικά αγαπάνε την ομάδα. Στα δύσκολα είναι που οι φίλαθλοι θα πρέπει να στηρίξουν οικονομικά την ομάδα τους. Και σε πιθανές επιτυχίες, η ηδονή θα είναι η μεγαλύτερη δυνατή. Γιατί όταν πανηγυρίζεις μια επιτυχία θα ξέρεις ότι δεν την κέρδισες χάρη των εκατομμυρίων ενός εφοπλιστή, αλλά γιατί εσύ, ο διπλανός σου στην κερκίδα, ο άρρωστος με τον ΠΑΟ γείτονας σου, ματώσατε οικονομικά για αυτήν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά, από το να ξέρεις ότι είσαι μέρος της ιστορίας μιας ομάδας, με οποιοδήποτε τρόπο σου αναλογεί (εισιτήρια διαρκείας, αγορά μετοχών, εκδρομή σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης κλπ) και όχι απλά ο θεατής που γίνεται μάγκας με τα «φρύδια» άλλων. Στην τελική τι πέτυχε πέρυσι και φέτος ο Παναθηναϊκός με τα εκατομμύρια των εφοπλιστών του; Ένα πρωτάθλημα που για να κερδίσει πανικόβλητος έστειλε τον Σπάθα στο παιχνίδι του ανταγωνιστή του και μια εξευτελιστική πορεία στην Ευρώπη.
Ναι υπάρχει αύριο και μετά τα λεφτά αυτών που βγάζουν λεφτά στο όνομα της ομάδας σας. Φτάνει να την στηρίξετε και να μην την απαξιώσετε.
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 13:35, 21 Δεκεμβρίου, 2010
Νίκες τεράστιας σημασίας πέτυχαν το Σαββατοκύριακο Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός. Οι δύο μεγάλες ελληνικές ομάδες υπερέβαλαν εαυτόν και παρά τα προβλήματά τους (αγαπημένη έκφραση που κολλάει σε οποιονδήποτε κερδίζει παίζοντας άθλια) κατάφεραν να καταβάλουν την Μπαρσελόνα των Σερρών και την Καβάλα της Μαδρίτης αντίστοιχα. Οι δύο διάσημες ομάδες απ το εξωτερικό είχαν μια ανούσια υπεροχή υποχρεώνοντας τις αντιπάλους τους να αμύνονται στο μεγαλύτερο μέρος των αγώνων τους, όμως οι ερυθροπράσινοι με σωστή τακτική χτύπησαν σε αντεπιθέσεις και στημένα και κατέκτησαν δύο μεγάλες νίκες.
Στο μεταξύ αναταραχή επικρατεί στις τάξεις των Σερροκαβαλιωτών. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες οι πρόεδροι των ομάδων είναι εξοργισμένοι και ετοιμάζονται να πάρουν τα κεφάλια των δύο προπονητών. Αυτόπτες μάρτυρες άκουσαν τον Μάκη Ψωμιάδη (τον άλλον, τον Φλορεντίνο Πέρες των Σερρών, δεν τον ξέρω) να λέει στον Μουρίνιο της Καβάλας:
«Αγαπούλα, θα σε πουλέψω. Αφού έχασες απ αυτά τα μπάζα είσαι για τα θηρία»
Τάδε έφη: EXARCHIOTIS στις 08:59, 6 Δεκεμβρίου, 2010
Συντηρείται στην επικαιρότητα το θέμα σχετικά με ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού για τον Άντερσον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Σύμφωνα με την «O’ Jogo» υπήρξε συνάντηση του μάνατζερ του Βραζιλιάνου, Ζόρζε Μέντες με τον Κάρλος Φρέιτας.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα συζητήθηκε το ενδεχόμενο δανεισμού του μέσου της αγγλικής ομάδας τον Ιανουάριο, αφού δεν υπολογίζεται από τον Σερ Αλεξ Φέργκιουσον.
Μάλιστα, γίνεται λόγος για την προηγούμενη συνεργασία Φερέιρα-Άντερσον την εποχή που και οι δύο βρίσκονταν στην Πόρτο.
Μπορεί να είναι μόλις 22 χρονών, αλλά ο Βραζιλιάνος Άντερσον θα μπορούσε πολύ εύκολα να σταματήσει αύριο κιόλας την καριέρα του και παρ’ όλα αυτά να έχει υλικό για να γεμίσει αμέτρητα χειμωνιάτικα βράδια με φίλους δίπλα στην φωτιά στην ..παραλία του Πόρτο Αλέγκρε. Δεν είναι μόνο οι τέσσερις σεζόν που έχει ήδη παίξει στην Ευρώπη σε ομάδες όπως η Πόρτο και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ούτε τα 2 πρωταθλήματα Πορτογαλίας, τα 2 πρωταθλήματα Αγγλίας, το Τσάμπιονς Λιγκ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που έχει κατακτήσει. Είναι κυρίως το απόγευμα της 26ης Νοεμβρίου του 2005 (πέντε χρόνια παρά τρεις μέρες πριν), όταν έγραψε με ανεξίτηλο μελάνι το όνομα του στην ιστορία της Γκρέμιο και της Βραζιλιάνικης ποδοσφαιρικής ιστορίας, γενικότερα.
Στο γήπεδο Αφλίτος του Περναμπούκο, η Ναούτικο φιλοξενούσε την Γκρέμιο (στην οποία προπονητής ήταν ο τωρινός προπονητής της εθνικής Βραζιλίας, Μάνο Μενέσες) στην τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας της Βραζιλίας, σ’ έναν αγώνα που θα έκρινε ποια ομάδα θα προβιβαστεί. Τα όσα διαδραματίστηκαν πριν και κατά την διάρκεια του αγώνα, κάνουν το «ματς της Ριζούπολης» να μοιάζει με φιλικό παιχνίδι. Το πούλμαν της Γκρέμιο δέχεται επίθεση έξω από το γήπεδο από τους φανατισμένους οπαδούς της Ναούτικο, οι παίκτες μπαίνουν στα αποδυτήρια χάρη στους αστυνομικούς και παραμένουν εκεί μέχρι την έναρξη του, αφού ο αρχηγός της αστυνομίας κρίνει πως δεν γίνεται να βγουν για προθέρμανση! Με αρκετή καθυστέρηση, το παιχνίδι αρχίζει με τους γηπεδούχους να ‘σφυροκοπάνε’ την περιοχή χωρίς όμως επιτυχία, χαραμίζοντας ακόμα και πέναλτι (δοκάρι) πριν τελειώσει το ημίχρονο.
Στην επανάληψη και στηριζόμενη πάντα στην δύναμη της έδρας, η Ναούτικο συνεχίζει την πίεση χάνοντας συνεχώς μεγάλες ευκαιρίες. Σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, η Γκρέμιο μένει από νωρίς και με 10 παίκτες αφού ο αριστερός της μπακ δέχεται δεύτερη κίτρινη για ανόητο χέρι. Παρά το αριθμητικό μειονέκτημα, οι φιλοξενούμενοι κρατάνε το μηδέν μέχρι που φτάνουμε λίγο μετά τα μισά του δευτέρου ημιχρόνου. Σε μια αμφισβητούμενη φάση η μπάλα βρίσκει το – σχεδόν κολλημένο – χέρι ενός παίκτη της Γκρέμιο στο ύψος της γραμμής της μεγάλης περιοχής. Ο διαιτητής σφυρίζει και η Βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική μυθολογία αποκτάει ένα ακόμα κεφάλαιο.
Όλη η ομάδα πέφτει πάνω στον άρχοντα του αγώνα διαμαρτυρόμενη, ένας αμυντικός πάνω στην τρέλα του τον σπρώχνει για να δεχτεί άμεσα την κόκκινη κάρτα, οι σπρωξιές συνεχίζονται, αστυνομικές δυνάμεις, δημοσιογράφοι, κόσμος και κοσμάκης μπουκάρουν άμεσα στο γήπεδο, κάποιος των ΜΑΤ τραβάει μια αγκωνιά στο κεφάλι ενός παίκτη της Γκρέμιο την ώρα που οι υπόλοιποι σπρώχνονται στο κέντρο του γηπέδου και τελικά ο αγώνας διακόπτεται για περισσότερα από 25 λεπτά με τους αστυνομικούς να περιφρουρούν τους φιλοξενούμενους. Ο αγωνιστικός χώρος είναι γεμάτος με άσχετους, παίκτες και ΜΑΤ, οι δημοσιογράφοι παίρνουν ζωντανά συνεντεύξεις από τους παίκτες ρωτώντας τι έγινε και τι πιστεύουν ότι θα γίνει και ο διαιτητής εκνευρισμένος μοιράζει κόκκινες στους παίκτες της Γκρέμιο, αποβάλλοντας άλλους δυο!
Όταν τα πράγματα δείχνουν πως ηρεμούν και οι διάφοροι τυχάρπαστοι αποχωρούν από το χόρτο, αποφασίζεται η επανέναρξη του αγώνα με τους φιλοξενούμενους να μετριούνται πλέον και να βγαίνουν ..εφτά (7). Η μπάλα στήνεται για δεύτερη φορά για εκτέλεση πέναλτι αλλά όχι ακριβώς στην άσπρη βούλα – καθώς μέσα στον πανικό κάποιος έχει σκάψει μια μικρή λακκούβα εκεί (!) για λόγους που είναι αστείο να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε κατόπιν εορτής, πέντε χρόνια μετά – αλλά λίγο πιο δίπλα. Ο αριστερός μπακ Αντεμάρ παίρνει φόρα, την ίδια ώρα που όλο το γήπεδο προσεύχεται για την επιστροφή επιτέλους της ομάδας στην πρώτη κατηγορία, εκτελεί και ..αστοχεί!
Κι επειδή η μάχη του Αφλίτος δεν είναι ένα απλό, κοινό Λατινοαμερικάνικο έπος η ιστορία δεν σταματάει εδώ. Με 7 παίκτες η Γκρέμιο βγαίνει μπροστά με τον 17χρονο τότε Άντερσον που είχε περάσει αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο (λίγο μετά αφού είχε μπει και ο Λούκας, που πλέον παίζει στην Λίβερπουλ) και στο 105′ κερδίζει λίγο μπροστά από το κέντρο την αποβολή του σέντερ μπακ της Ναούτικο. 10 εναντίον 7 πλέον στο χορτάρι. Το φάουλ εκτελείται γρήγορα, ο Άντερσον περνάει όποιον βρει μπροστά του και πλασάρει εύστοχα τον τερματοφύλακα. 0-1, αναπληρωματικοί μπαίνουν μέσα κλαίγοντας, στην κερκίδα κόσμος αποχωρεί μαζικά και στο Πόρτο Αλέγκρε μια ολόκληρη πόλη χοροπηδάει σαν τρελή, αδυνατώντας να πιστέψει τι έχει συμβεί. Το παιχνίδι συνεχίζεται για 7-8 ακόμα λεπτά, οι γηπεδούχοι δεν έχουν κουράγιο να αλλάξουν τίποτα συνειδητοποιώντας ότι η προσπάθεια είναι τόσο μάταιη, σαν να πυροβολάνε με απλές σφαίρες τον Τ-1000, και η ιστορία γράφει πως ο πιτσιρικάς Άντερσον είναι ο ήρωας ενός αγώνα που την επόμενη κιόλας ονομάστηκε -παραδόξως χωρίς καμία δόση υπερβολής-, «η μάχη του Αφλίτος» και για τον οποίον γράφτηκε ένα βιβλίο και γυρίστηκαν δυο ταινίες-ντοκιμαντέρ.
Διαβάζω και ξαναδιαβάζω κάποιες δηλώσεις που έχει κάνει σε πορτογαλικά μέσα ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού Ζεσουάλδο Φερέϊρα και μένω με μιά μεγάλη απορία.
Στη Μάλαγα λέει, αυτός έκανε καλά τη δουλειά του, αλλά οι διοικούντες είχαν άλλους στόχους απ αυτούς που είχαν συζητήσει εξ αρχής.
Και δεν βρέθηκε ούτε ένας να τον ρωτήσει: Δηλαδή τί άλλους στόχους ρε μίστερ; Το έριξαν στο ψάρεμα ή έπαιζαν τα παιχνίδια στο στοίχημα και σου έλεγαν να κάθεσαι να χάνεις;
Με την απορία θα μείνω μου φαίνεται, εκτός αν προλάβει να μου τη λύσει ο ίδιος ο Φερέϊρα κατά τη διάρκεια της «παναθηναϊκής» θητείας του
Τάδε έφη: EXARCHIOTIS στις 08:45, 22 Νοεμβρίου, 2010
Μερικές φιγούρες με τις οποίες μεγάλωσες σου φέρνουν πάντα τέτοιες αναμνήσεις. Υπηρεσιακός προπονητής στον ΠΑΟ ο Γιάτσεκ Γκμοχ και όλοι θα θέλαμε ένα ΠΑΟ-ΑΕΚ τώρα με Ντούσαν μαζί στη συνέντευξη τύπου. Οι δυο άνθρωποι που και 100 χρόνια να ζήσουν στην Ελλάδα δεν θα μάθουν ελληνικά.
Ο Νιόπλιας είχε προδιαγράψει το μέλλον του με τις δηλώσεις του και με την ατολμία του από τον πάγκο. Προσωπικά πιστεύω ότι ο ΠΑΟ έχει αρκετά καλό υλικό για να διεκδικεί το πρωτάθλημα στο Ελλαδιστάν, παρά τις κατά συρροή εγκληματικές επιλογές στην άμυνα. Οι πολυμετοχικοί καλούνται τώρα να πάρουν μια σοβαρή απόφαση και να φέρουν τον κατάλληλο ξένο προπονητή για να αντιστρέψουν το κλίμα και την κατάσταση στη βαθμολογία.
Η μεγαλύτερη μαγκιά και συνάμα δυσκολία στο ποδόσφαιρο – και φυσικά και στην ζωή, αλλά δεν είναι η κατάλληλη ώρα και το σωστό μέρος για να το φιλοσοφήσουμε αυτό – είναι να παραμένεις πιστός στις ιδέες και τα πιστεύω σου ανεξαρτήτως της θέσης και της δυσκολίας της κατάστασης στην οποία βρίσκεσαι. Φυσικά, είναι εύκολα αντιληπτό ότι αυτό το επίπεδο μαγκιάς μπορούν να το πλησιάσουν ελάχιστοι εκλεκτοί σ’ ένα παιχνίδι γεμάτο συμβατικές συμπεριφορές χρόνων και πλήρως εμπορευματοποιημένο, το οποίο μάλιστα κουβαλάει στις πλάτες του την πίεση των απαιτήσεων χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ανθρώπων-οπαδών.
Απειροελάχιστοι λογικοί άνθρωποι θα ζητούσαν από τον Νίκο Νιόπλια να κατέβει στο (ακολουθεί κλισέ της Ανατολικής Ευρώπης) «παγωμένο και αφιλόξενο Καζάν» με φουλ επιθετικό σχήμα από το πρώτο λεπτό αγνοώντας όλες τις δυσχερείς συνθήκες που είχε να αντιμετωπίσει. Κάτι τέτοιο θα ήταν σχεδόν παράλογο και ένδειξη άγνοιας των δυνατοτήτων της ίδιας του της ομάδας, όπως τουλάχιστον αυτή έχει παρουσιαστεί ως τώρα σε πρωτάθλημα και Ευρώπη. Η τακτική όμως «φουλ επίθεση γιατί δεν γίνεται πιο κάτω από ‘δω» απέχει απίστευτα από το σύστημα «όλοι προσέχουμε την εστία μας και ο Σισέ βοηθός» που παρακολουθήσαμε βαριεστημένα απόψε, σύστημα που άλλαξε (ελαφρώς φυσικά, μην ξεφύγουμε από την πεπατημένη) κάπου στο 80ο λεπτό με την κρυφή Ελληνική ελπίδα ότι 10 λεπτά αρκούν για να γίνει η μια φάση που θα κλέψει το ματς και θα μας κάνει ήρωες/πρέσβεις πίσω στην μικρή μας χώρα. Αλλά θαύματα δεν γίνονται κάθε μέρα κι ας σκάσανε τόσες μπόμπες σήμερα στην Ελλάδα, στέλνοντας αρκετούς προληπτικούς στα πρακτορεία για να ποντάρουν συνειρμικά στο διπλό.
Γιατί όπως πολύ σοφά είχε πει ο Laurence Fishburne στο μεγαλύτερο πόνημα των αδερφών Wachowski (aka «The Matrix»): «There is a difference between knowing the path , and walking the path«. Συμφωνείς Νίκο Νιόπλια;
Τέλειωσε λοιπόν ένα ακόμα ντέρμπυ μεταξύ των δύο αιωνίων του κακόμοιρου ελληνικού ποδοσφαίρου. Οι νικητές καμαρώνουν, οι ηττημένοι ψάχνουν δικαιολογίες και η ζωή συνεχίζεται. Ο ΠΑΟ πρέπει να αισθάνεται πολύ ικανοποιημένος που πήρε το ματς. Πρώτον γιατί είναι σε κακή κατάσταση και δεύτερον γιατί η εμφάνισή του ήταν τραγική. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο δεν μπορούσε να αλλάξει δεύτερη πάσα. Και άντε, παίκτες τύπου Βύντρα-Μπουμσόνγκ έχουν το ακαταλόγιστο στην δύσκολη επιστήμη της ανταλλαγής πάσας. Το αόρατο τείχος και ο κορυφαίος Έλληνας Κατσουράνης είναι δυνατόν να μην μπορούν να δώσουν την μπάλα στα 5 μέτρα;
Ο Σισέ όπως και στο ματς με την ΑΕΚ έδειχνε τρομερή ζωντάνια και πάθος, είναι εντυπωσιακό ένας παίκτης με αυτό το όνομα που μέχρι πριν 2 χρόνια δεν ήξερε τι είναι Πανατινάικος να τα δίνει όλα και να παίζει με τέτοιο πάθος. Μάθημα προς διάφορους άλλους ποδοσφαιριστές μικρότερης αξίας που το παίζουν φίρμες. Η μπάλα όμως δεν έφτανε με τίποτα σε αυτόν και κατά συνέπεια ο ΠΑΟ ήταν ακίνδυνος στο 1ο ημίχρονο.
Από την άλλη ο Ολυμπιακός στεκόταν κάπως καλύτερα. Όχι ότι μάγευε, αλλά μια κυκλοφορία την είχε, έναν Ιμπαγκάσα να δίνει καμιά πάσα τον είχε και φαινόταν και πιο καλός στην άμυνα. Έβαλε ένα πολύ όμορφο γκολ και φαινόταν να ελέγχει το παιχνίδι. Το τι έγινε στα αποδυτήρια στο ημίχρονο θα λέγεται για χρόνια στου Ρέντη και διάφορες ιστορίες θα ακούγονται όπως τότε για τον Τιτανικό και το παγόβουνο.
Ο Ολυμπιακός βγήκε σαν να κέρδιζε 0-3 και σαν να έπαιζε φιλικό με την Ξάνθη. Μπορεί στα αποδυτήρια οι παίκτες να συζητούσαν ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης του Νιόπλια, την τακτική για το ματς με την Ηλιούπολη, δεν ξέρω τι άλλο. Δεν ξέρω αν και και κατά πόσο βοήθησαν οι αλλαγές του Νιόπλια, ο Χριστοδουλόπουλος εμφανίστηκε καλύτερος σίγουρα κι ο ΠΑΟ βρήκε χώρους. Και χώροι+Σισέ σημαίνει κίνδυνος. Αυτό το εκμεταλλεύτηκαν πλήρως και η ανατροπή μοιάζει απόλυτα φυσιολογική με τον Ολυμπιακό να μην αντιδρά.
Κάπως έτσι κύλησε το μεγάλο ντέρμπυ. Με λίγη μπάλα και τρία γκολ. Ακόμα χειρότερο από το θέαμα των δυο ανήμπορων ομάδων το Σάββατο ήταν ότι ακολούθησε από την πλευρά των ηττημένων. Αυτοί που έβγαζαν όλη την εβδομάδα τα απαράδεκτα εξώφυλλα με τον Μιραλάς και τον Βύντρα και τα ψαλίδια στη γλώσσα του Πατέρα, άρχισαν μια γκεμπελική προπαγάνδα περί διαιτησίας. Με την αρχή να γίνεται από τον μεγάλο Βαγγέλα, τον πρόεδρα της Σούπερ Λίγδας που σύμφωνα με το έγκυρο Φως μπούκαρε λέει στα αποδυτήρια και όποιον έβρισκε του φώναζε: «Αλλοίωσες το αποτέλεσμα». Στη συνέχεια ανέλαβαν τα ένδοξα ΜΜΕ προσπαθώντας να κάνουν το άσπρο-μαύρο. Αυτοί που χωρίς ίχνος ντροπής έγραφαν τις προηγούμενες μέρες ότι το περσινό πρωτάθλημα ήταν το πιο βρώμικο όλων των εποχών (λες και προσγειώθηκαν από τον Σείριο πέρσι το καλοκαίρι στην Ελλάδα), άρχισαν και πάλι το παραμύθι της διαιτησίας.
Δυο ήττες έχει κάνει φέτος ο Ολυμπιακός στην μια διοργάνωση που παίζει, σε δυο ματς που κέρδιζε με 1-0 και ήταν καλύτερος. Την μια με τον Ηρακλή και τη δεύτερη με τον Παναθηναϊκό. Και αντί να δουν τι φταίει γι’ αυτή τη διαβολική σύμπτωση γελοιοποιούνται με το να μιλάνε για τη διαιτησία.
Μεγάλη μέρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο, καθώς ζυγώνει η ώρα του ελληνικού «ελ κλάσικο»,του αγώνα που ξεχωρίζει πάντα για όσα πρέπει. Τους προέδρους, τους διαιτητές, τους οπαδούς και τις δηλώσεις. Ενίοτε βλέπουμε και λίγη μπάλα. Το σομπρέρο τζι αρ κοντά όπως πάντα στα μεγάλα αθλητικά γεγονότα φιλοξενεί σήμερα μερικούς ειδήμονες-ειδικούς για να πουν την γνώμη τους και τα προγνωστικά τους για το ντέρμπυ. Ο δαιμόνιος ρεπόρτερ μας Τοσοδούλι Βλεφαράκι κατάφερε να πάρει δηλώσεις και εμείς τις αναπαράγουμε.
Νίκος Αλέφαντος – προπονητής
«Έλα τι να λέμε τώρα, ποιος Παναθηναϊκός τώρα. Πού πας κύριε Νόπλια με τα τρία χαφ στο κέντρο. Απέλαση. Μου βάνεις τώρα τον Σιμάο και τον Τζιμπέρτο. Ποιος θα πιάσει τον Τφεφαζτφίδη; Πραματικός δαίμονας σου λέω, να τον ακούς τον Αλέφαντο. Έχουν πεθάνει τα εξτρέμ πάνω από 1.60 ύψος. Αυτοί δεν μπορούν να τρέξουν τρία μέτρα εκεί χάμου. Έχεις Μιραλάν-Ριέρα σφαίρες στα άκρα, έχεις Μπαγκάζα 10αράκι με μπαλιά ξυράφι, πίσω δυνατός με Ντουντού, θωρακίζεις τα μετόπισθεν και δεξιά Τοροσίδης που παίζει μεγάλου παίχτου μπάλα. Σύγχρονο ποδόσφαιρο. Τέτοιον να είχε ο Τζακερόνης και θα έπαιρνε Τζάμπιονσλινκγς σερί 4 χρόνια. Ρε κρέμασμα στο Σύνταγμα τώρα. Μας φέρανε Νόμπλια τώρα που με Μήτρογλου μπροστά στις Ελπίδες δεν πήρε το Μουντιάλ τότες. Τι να λέμε τώρα. Τρομερά πράματα. Καλώς τα παιδιά 0-3 είναι το ματσάκι.»
Γιάννης Διακογιάννης – δημοσιογράφος
«Κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι το παραδοσιακό ντέρμπυ του ελληνικού ποδοσφαίρου στο Στάδιο Σπύρος Λούης της Καλογρέζας μαγνητίζει και πάλι το ενδιαφέρον της ποδοσφαιρικής Ελλάδας. Από την εποχή που ο Τότης Φυλακούρης ενδεχομένως θα λέγαμε και ο Δεληκάρης έφερναν τον κόσμο στο γήπεδο, έχουν περάσει πολλά χρόνια. Τότε που το έπος του Ουέμπλει και η αρμάδα του Φέρεντς Μπράτισλαβ Ιγκόρ Πούσκας, του καλπάζοντα συνταγματάρχη, αντιμετώπιζε την ομάδα του Κώστα Πολυχρονίου που θα μπορούσε κανείς να πει ότι είχε σβήσει τον Λίμα ντο Νασιμέντο Χεσούς Ολιβέιρα, τον γνωστό μας Πελέ, μέσα στο Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Άλλες εποχές, άλλοι πρωταγωνιστές τώρα, όπως ο Γάλλος Τζιμπρίλ Σισέ, γιος Μολούκου μετανάστη από το Τζιμπουντί και σερβιτόρας από την Γκρενόμπλ, μεγαλωμένος στις φαβέλες της Αβινιόν και παιδί του 80χρονου πλέον Γκι Ρου, του τεράστιου δασκάλου του ποδοσφαίρου στις ακαδημίες της Οσέρ, την οποία ο μεγάλος Παναθηναϊκός του Βασίλη Δανιήλ με τον Πατσιαβούρα σε ρόλο λίμπερο και τον εκπληκτικό Δημήτρη Σαραβάκο είχε αντιμετωπίσει τότε. Όπως ο Πάντελιτς, ε; Ο Σερβοκροάτης φορ περιοχής, μεγαλωμένος στις 40 Εκκλησιές και μέλος του Σ.Φ. Ηρακλή Παπάφη από τα 5 του χρόνια, που έμαθε ποδόσφαιρο κοντά στον Παγώνη Βακαλόπουλο και τα άλλα ιερά τέρατα του ιστορικού Ηρακλή με προπονητή τον Τέλη Μπατάκη. Να γίνει ένα καλό παιχνίδι και να κερδίσει ο καλύτερος.»
Σάββας Θεοδωρίδης – παράγων
«Θα τους πατήσουμε. Ας με αφήσει ο Μαρινάκης να μπω στα αποδυτήρια να τους τονώσω το ηθικό. Κάκο σφύρα καλά τον Ολυμπιακό. Θα μας σέβεστε ή θα μας φοβάστε ρε. Και τους πλαϊνούς τους ξέρω. Με ειδοποίησε ο Νικολακόπουλος, τους έχει περάσει στο Εξέλ. Σε 8 παιχνίδια ο τέταρτος έχει δώσει Μ.Ο. 5 λεπτά καθυστέρηση σε αγώνες που ο ΠΑΟ δεν κέρδιζε. Ο δε πρώτος πλάγιος κατά μέσα όρο δίνει 3,4 οριακά οφσάιντ εις βάρος του αντιπάλου του Παναθηναϊκού. Μας κάνει μαγκιές τώρα ο Πατέρας. Πού πας ρε Πατέρα με το κότερο. 50 χρόνια στα γήπεδα είμαστε, γύρνα στον Εθνικό να κάνεις κουμάντο. Κι αυτός ο Βαλβέρδε ρε πούστη, κυρία είναι. Αν δεν αρπάξεις το διαιτητή από τον γιακά πώς να πάρεις ντέρμπυ. Θα κερδίσουμε όμως, τρία μπαλάκια θα τους πετεάξουμε.»
Μίμης Δομάζος – παλαίμαχος ποδοσφαιριστής
«Δεν πάνε καλά τα πράγματα. Τα έλεγα εγώ από το καλοκαίρι του 1999. Φαινόταν από τότε ότι δεν θα πάμε καλά φέτος. Έχω δώσει 32 συνεντεύξεις από τότε. Πρέπει να φύγουν όλοι οι προπονητές. Γίνανε εγκλήματα όλα τα καλοκαίρια. Παίζαμε τότε εγώ με τον Αντωνιάδη και τώρα παίζει ο Χριστοδουλόπουλος με τον Λουίς Γκαρσία. Μα είναι δυνατόν; Ο κ. Βαρδινογιάννης έχει κάνει μεγάλα λάθη. Την αγαπάει την ομάδα, αλλά κάνει λάθη. Εμείς παίζαμε με 3 δραχμές τότε και σκισμένα παπούτσια και τώρα μου γυρίζει ο Σεϊταρίδης με κονβέρτιμπλ αυτοκίνητα. Πρέπει να βοηθήσουμε όλοι οι παλαίμαχοι, να γίνει ξανά ενωμένη η παναθηναϊκή οικογένεια.»
Με τις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί πριν το χθεσινό παιχνίδι η νίκη θα ήταν τεράστια επιτυχία για την ΑΕΚ. Απουσίες σημαντικότατες στις οποίες ήρθαν να προστεθούν κι άλλες κατά τη διάρκεια του αγώνα. Παρ’ όλα αυτά το τελικό αποτέλεσμα είναι πέρα για πέρα δίκαιο. Μια ΑΕΚ που κατέβηκε χωρίς τα 2/3 της επιθετικής της ποιότητας (Λύμπε, Νάτσο), χωρίς το βασικό της σέντερ μπακ (Μανωλά), χωρίς την πιο ακριβή της μεταγραφή φέτος (Ντιόπ) και χωρίς τρεις ρολίστες που σίγουρα θα έπαιζαν βασικοί αν ήταν διαθέσιμοι.
Κι όμως κατάφερε να πάρει μια σπουδαία νίκη απέναντι στον θλιβερό χθες Παναθηναϊκό. Κι αν στο Χαριλάου χρειάστηκαν δυο-τρεις απλές τακτικά κινήσεις και το μεγαλείο του ποδοσφαιριστή Νάτσο Σκόκκο, χθες ήταν η κατάθεση ψυχής των παικτών της ΑΕΚ και η τεράστια εμφάνιση του Ραφίκ Τζεμπούρ. Η ΑΕΚ των Αργυρίου και Νταντόμο είχε την τύχη να λείπουν πλάγιοι παίκτες τύπου Λέτο-Γκοβού-Νίνη και κυριάρχησε στον αγωνιστικό χώρο για μεγάλη διάρκεια του αγώνα. Όταν ο καταπληκτικός χθες Μάκος βγήκε τραυματίας και σιγά σιγά άρχισαν οι ενοχλήσεις και στους υπόλοιπους, ο ΠΑΟ πλησίασε αλλά με τους πολύ καλούς Δέλλα-Νασούτι και την αστοχία του Ζιλμπέρτο η ΑΕΚ πήρε τη δίκαια νίκη που θα μπορούσε να ήταν λιγότερο αγχωτική αν ο Τζόρβας δεν είχε κάνει 2-3 καλές αποκρούσεις.
Ο Μανόλο Χιμένεθ δεν ξέρω αν είναι καλός προπονητής, ούτε αν θα πετύχει στην ΑΕΚ. Εικασίες κάνουμε όλοι. Ξέρω όμως ότι είναι δουλευταράς και έχει έρθει να τιμήσει και το τελευταίο σεντ που παίρνει από την ΑΕΚ. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του που μπορεί να είχε διάθεση να ξαναπετύχει στην ομάδα που πρόδωσε, αλλά οι μοναδικές αντιδράσεις του ήταν το ειρωνικό μειδίαμα σε κάθε γκολ που μάζευε η ΑΕΚ και τα καρφώματα κι οι μπηχτές για τους παίκτες του. Ο Χιμένεθ φαίνεται να έχει κερδίσει και τα αποδυτήρια της ΑΕΚ που είναι μια μεγάλη πληγή, αλλά αυτό φαίνεται στις αποτυχίες περισσότερο και όχι στις νίκες. Αυτό που έχει πετύχει δεν είναι να βάλει την ΑΕΚ στη διεκδίκηση του τίτλου, κάτι τέτοιο μου φαίνεται πολύ δύσκολο, αλλά να κερδίσει τον απαραίτητο χρόνο ώστε να δουλέψει χωρίς πίεση ώστε να βελτιώσει την ομάδα.
Τέτοιο πάθος, τέτοια τρεξίματα και αλληλοκαλύψεις δεν είχαμε δει τα τελευταία 2,5 χρόνια στην ομάδα. Μόνο που για να χτυπήσεις τίτλο χρειάζεσαι και άλλα πράγματα, τα οποία δεν γνωρίζω αν διαθέτει η ομάδα. Τα επόμενα δυο ματς με ομάδες υποδεέστερες όπως ο Πανθρακικός και ο Πανιώνιος θα δείξουν πολλά για τον χαρακτήρα της ομάδας.
ΥΓ. Η ΑΕΚ πρέπει να κρατήσει τους ποιοτικούς της παίκτες. Αυτοί είναι που κάνουν τη διαφορά τόσο στα μεγάλα, όσο και στα μικρά ματς. Η αρχή έχει γίνει με τον Τζεμπούρ. Ο Σκόκκο είναι άλλου είδους καράβι, αλλά με το νέο προπονητή υπάρχει ευκαιρία να κρατηθεί. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και με τον Μπλάνκο, άσχετα με την τωρινή του κατάσταση, αρκεί όμως κι ο ίδιος να ρίξει τις απαιτήσεις του.
ΥΓ2. Είναι ωραίο να τελειώνει ένα ντέρμπυ και να ξεχνάς ότι υπήρχε και διαιτητής στον αγώνα.
Για άλλη μια φορά φέτος, η Ελλάδα ζει την απόλυτη παράνοια στο θέμα των μετακινήσεων, όπου ένας Μπιτσαξής, έχοντας πρότυπο προφανώς έναν Παπαδόπουλο ή έναν Ιωαννίδη, αποφασίζει ποιος θα μετακινείται στην χώρα τα Σαββατοκύριακα. Σε αυτό το δράμα που ήδη ζει ένας οπαδός, ήρθε να προστεθεί και το δράμα των φιλάθλων του ΠΑΟ και ΠΑΟΚ που δεν θα μπορούν πλέον να δούνε τα παιχνίδια των ομάδων τους ούτε στις έδρες τους. Δυστυχώς, οι ΠΑΕ σαγηνεμένες από τα ευρώ του ΟΠΑΠ σύρθηκαν να υπογράψουν έναν νέο κανονισμό, στον οποίο η συγκέντρωση 200 οπαδών έξω από τα αποδυτήρια της ομάδας τους βαφτίζεται σαν επεισόδια ευρείας ή εκτεταμένης (αλλά μάλλον εντεταλμένης έτσι όπως εξελίχθησαν…) κλίμακας. Έτσι λοιπόν, ο οπαδός και φίλαθλος του ΠΑΟΚ έχει την δυνατότητα να δει την ομάδα του τον μήνα Οκτώβριο μόνο αν αποφασίσει να πεταχτεί στην Ισπανία, αφού στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο δεν θεωρείται η ανακούφιση των 2 ωρών από την δύσκολη εβδομάδα, αλλά το ξέσπασμα του παρά-κράτους προς τους πολίτες.
Παρολ’αυτά στην Γαλλία, όπου για το ντέρμπι μεταξύ Παρί Σεν Ζερμαίν και της Μαρσέιγ απαγορεύτηκε η μετακίνηση των οπαδών της Μαρσέιγ προς το Παρίσι για λόγους ασφαλείας, η Μαρσέιγ αντέδρασε με σεβασμό προς τους οπαδούς της, βγάζοντας ανακοίνωση υπογεγραμμένη από την ίδια και τους συνδέσμους της, αναφέροντας ότι εφόσον δεν μπορεί η αστυνομία να εγγυηθεί την ασφάλεια των οπαδών της, τότε δεν θα μπορεί να εγγυηθεί και την ασφάλεια της ομάδας. Απειλεί λοιπόν, ότι αν δεν συνοδευτεί από τους οπαδούς της, τότε δεν θα κατέβει η ίδια στο ντέρμπι της 7ης Νοεμβρίου. Πιο συγκεκριμένα αναφέρει μεταξύ άλλων:
«Αν δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις ασφαλείας για τους φιλάθλους μας, τότε θεωρούμε ότι δεν υπάρχουν ούτε για την ομάδα, το επιτελείο και τους επισήμους μας»
«Ο λαός της Μασσαλίας τιμωρείται αυθαίρετα και είναι άδικο να στιγματίσουν τη συμπεριφορά των φιλάθλων της Μασσαλίας, οι οποίοι είναι οι μόνοι στη Γαλλία που υποβάλλονται σε αυτό το είδος του οστρακισμού. Ο σύλλογος αποφάσισε να προσφύγει κατά της απόφασης της Λίγκας και να προσφύγει στο Δικαστήριο».
Δωρεάν μαθήματα διοίκησης από τους Γάλλους προς τις Ελληνικές ΠΑΕ…
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 14:31, 16 Οκτωβρίου, 2010
Το σημερινό είπα-ξείπα ξέσπασμα του κόουτς Νίκου Νιόπλια, έρχεται σε συνέχεια αποτυχημένων δηλώσεων και λόγων. Προσωπικά και ανθρώπινα μου βγάζει μια λύπηση. Ο άνθρωπος νιώθει τρομερή πίεση. Το βλέπεις. Με τα γουρλωμένα μάτια, τα ξεσπάσματα, τις σημερινές δηλώσεις στυλ Αλέφα «κερδάω την Προοδευτική, κερδάω τον Ηρακλή κ.ο.κ.» και γενικά ένα άγχος που βγάζει ο άνθρωπος που λίγους μήνες πριν ήταν καβάλα στο άλογο σαν νταμπλούχος.
Το έχουμε στην Ελλάδα, να αποθεώνουμε ανθρώπους πολύ εύκολα και να τους σταυρώνουμε ακόμα πιο εύκολα. Δεν ξέρω αν το περσινό πρωτάθλημα ήταν έργο Τεν Κάτε ή ο Νιόπλιας έβαλε τη δική του σφραγίδα, βλέπω όμως ότι ο προπονητής του Παναθηναϊκού αρπάζει υπό συγκινησιακή φόρτιση το μικρόφωνο της Νόβα και αρχίζει και μιλάει για λεπτά υπερασπιζόμενος τον εαυτό του σαν να βγαίνει στις ειδήσεις του Άλτερ.
Ανθρώπινα αυτό με αγγίζει. Δείχνει όμως αδυναμία. Είτε δικαιολογημένα, είτε αδικαιολόγητα τα παράπονα δεν γίνεται να βγαίνεις να τα λες με αυτόν τον τρόπο. Και την αδυναμία που δείχνεις, οι καρχαρίες τριγύρω τις αντιλαμβάνονται. Και αν σήμερα σε κρατάνε/μένεις, στην επόμενη φορά θα σε τελειώσουν. Είναι δύσκολος ο πάγκος των μεγάλων ελληνικών ομάδων:
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[5 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
