Η αλήθεια είναι, ότι μετά το χαλαρό παιχνίδι του Σαββάτου έβγαλα ένα συμπέρασμα. Ο Φερνάντο Σάντος αρχίζει να νιώθει επιτέλους ΠΑΟΚ. Και δεν εννοώ ότι τον νιώθει έτσι όπως τον νιώθει ο κόσμος στις κερκίδες, αλλά έτσι όπως ο κόσμος στις κερκίδες θέλει να νιώθει ο προπονητής του ΠΑΟΚ, τον ΠΑΟΚ! Μπερδευτήκατε; Με μια δεύτερη ανάγνωση θα βγει νόημα! Ο προπονητής του ΠΑΟΚ λοιπόν, πρέπει να είναι ζοχαδιασμένος και με προσδοκίες χωρίς ταβάνι. Η επική αντίδρασή του ζοχάδα Σάντος προς τον κάμεραμαν μετά το δεύτερο γκολ του στυλ, «πάρε την κάμερα σου και φύγε από δω», προϊόν της ξενέρας του για την εικόνα της ομάδας μέχρι εκείνο το σημείο αλλά και η δήλωσή του στο τέλος ενός παιχνιδιού που η ομάδα του κέρδισε 3-0: «Πιθανόν η χειρότερη εμφάνιση του ΠΑΟΚ φέτος», αποδεικνύουν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να μείνει στον ΠΑΟΚ μέχρι το 2012 ή πιο σύντομα, μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Και τώρα ο Άρης στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης. Άκουσα από φίλο του Άρη ότι ο μοναδικός στόχος του ΠΑΟΚ σε αυτό το παιχνίδι θα είναι να αφήσει τον Άρη εκτός των Play Off. Ας είναι έτσι λοιπόν. Ας κατέβει ο ΠΑΟΚ την Κυριακή στο γήπεδο του Άρη, για να πληγώσει τις ελπίδες του Άρη για είσοδο στην πρώτη πεντάδα του πρωταθλήματος… Και αν τελικά στο τέλος προκύψει και κανά πρωτάθλημα… καλοδεχούμενο θα είναι! Φτάνει ο Άρης να μην καταφέρει… να τερματίσει πέμπτος.

Θαυμαστός ο κόσμος της οπαδικής «λογικής»!

Αυτή η αγωνιστική, ήταν ίσως από τις σημαντικότερες ως τώρα στην Σούπερ Λιγκ, αφού έδειξε ξεκάθαρα, ότι εδώ είναι Ελλάντα και πρωτάθλημα δεν παίρνει ο καλύτερος, αλλά ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός. Υπάρχει ελπίδα όμως ακόμα;

Ο ΠΑΟΚ έχει μπλέξει σε πρωτόγνωρες καταστάσεις για αυτόν, βρίσκεται ανάμεσα σε ένα αβυσσαλέο πόλεμο κόκκινων και πράσινων πρωτοσέλιδων, όπως τα σημερινά.

Το κείμενο στην φωτογραφία (δεν είναι δικό μου) λέει μια μεγάλη αλήθεια. Ο πόλεμος αυτός θα συνεχιστεί και το μόνο που θα φέρει είναι και άλλα σφυρίγματα υπέρ των δύο ομάδων.

Αλλά πραγματικά, ποια δύναμη είναι αυτή που επιθυμεί τον φετινό, χειρότερο Ολυμπιακό της 15ετιάς να πάρει το πρωτάθλημα;  Θα είναι δίκαιο; Στην τελική θα είναι… καλό για το ελληνικό ποδόσφαιρο;

Θα αντέξει ο Παναθηναϊκός, όντας ακόμα σε Κύπελλο και Europa League, να κερδίσει σε αθλητικά πλαίσια 6 παιχνίδια και να πάρει το πρωτάθλημα; Η ποδοσφαιρική λογική λέει όχι. Αν για τον Ολυμπιακό δεν υπάρχει καμία απάντηση όμως, ο Παναθηναϊκός μπορεί να κερδίσει ακόμα το πρωτάθλημα, αν καταφέρει να κερδίσει όλα τα παιχνίδια. Έτσι όμως όπως είναι το σωστό. Με δίκαιες διαιτησίες και όχι σαν της Κυριακής.

Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα του 2010, έχουμε καταφέρει να κάνουμε εκφράσεις όπως «θα είναι καλό… για το ελληνικό ποδόσφαιρο;» και «Έτσι όμως όπως είναι το σωστό. Με δίκαιες διαιτησίες…» να φαντάζουν ανέκδοτα.

Έχει φτάσει όμως η σήψη της ποδοσφαιρικής μας πραγματικότητας τόσο χαμηλά;

Από σήμερα, φωνές σαν του (κατά τα άλλα πολύ εμπαθή προς τον ΠΑΟΚ) Αντώνη Καρπετόπουλου, δείχνουν μια άλλη πραγματικότητα. Συνθήματα όπως των Πανθήρων (διασταυρωμένο από φίλο Πανιώνιο) »Αυτό είναι σωστό, πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, να βάλετε μυαλό» δείχνουν ότι υπάρχει ελπίδα.

Όσο και αν θέλουν οι Ολυμπιακοί και οι Παναθηναϊκοί να το κρύψουν και γιατί άλλωστε να το παραδεχτούν αφού είναι μέρος του συστήματος, το να πάρει πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ, θα είναι υγεία. Δεν ξέρω αν θα είναι γιατρειά άλλα το σοκ στο κατεστημένο του ελληνικού ποδοσφαίρου θα είναι μεγαλύτερο και από την κατάκτηση του Euro.

Ο ΠΑΟΚ έχει καταφέρει να βασίσει πάνω του τις ελπίδες όλων των φιλάθλων της Ελλάδας για κάτι διαφορετικό. Για μια κρυφή ελπίδα ότι, τουλάχιστον, μπορεί να θυμίσουμε ποδοσφαιρικά Ευρώπη. Θα αλλάξει όλες τις ισορροπίες στην ποδοσφαιρική Ελλάδα, θα δείξει ακόμα και στους οπαδούς του Άρη (που αηδιάζουν στην ιδέα του πρωταθλητή ΠΑΟΚ) ότι ίσως κάποια στιγμή, ακόμα και η ομάδα τους αν το αξίζει μπορεί να κατακτήσει το πρωτάθλημα.

Το μόνο που μένει λοιπόν, είναι το 6×6 για τον ΠΑΟΚ. Αν το καταφέρει θα είναι ο ηθικός πρωταθλητής. Δεν θα με ενδιαφέρει το πρωτάθλημα της ΕΠΟ και της ΚΕΔ, μόνο για τα χαμένα χρήματα και δόξα του Τσάμπιονς Λιγκ θα στεναχωρηθώ.  Αν όχι, δεν πειράζει, άξιζε η προσπάθεια, το ταξίδι ήταν μαγευτικό. Αρκεί να αποτελέσει βάση για τον μελλοντικό ΠΑΟΚ.

Είναι στο χέρι των «υπευθύνων» να αποδείξουν αν το μέλλον του Ελληνικού ποδοσφαίρου είναι μια από τα ίδια, ή πραγματικά ελπιδοφόρο, ακριβοδίκαιο και συναρπαστικό.

…το μόνο που κέρδισε ο ΠΑΟΚ σε αυτή την αγωνιστική ήταν τον σεβασμό των Ελλήνων φιλάθλων για την ευκολία με την οποία πέρασε από την Ξάνθη. Η οποία  Ξάνθη, αν και δεν είναι από τις αγαπημένες ομάδες του blog, είναι κρίμα που δείχνει σε μια έδρα που παλιότερα ήταν πραγματικά ακριτικό φρούριο, τόσο ανίκανη και ανήμπορη ομάδα. Βέβαια είχε να αντιμετωπίσει έναν πολύ καλύτερο και ανώτερο αντίπαλο, αλλά παλιότερα, σε ανάλογες συνθήκες έδειχνε κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Δυστυχώς πέρασε μια αγωνιστική που για τον ΠΑΟΚ ήταν χαμένη, αφού όντας κάτω από τον Παναθηναϊκό, απλά μείωσε τις πιθανές αγωνιστικές της προσπέρασης, από εφτά σε έξι. Και αν ο Παναθηναϊκός ήταν όντως καλύτερος από τον Πανιώνιο, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον Ολυμπιακό, που χρειαζόταν την βοήθεια του διαιτητή για να αντεπεξέλθει στο 2ο ημίχρονο και τον επίμονο Ατρόμητο.

Όσον αφορά το Σαββατιάτικο παιχνίδι, πραγματικά ο Βιερίνια απέδειξε ότι τα λόγια του Ίβιτς περί «ο καλύτερος παίχτης του πρωταθλήματος» δεν ήταν υπερβολές. Και τι δεν έκανε το μικρό πουλέν; Δυο γκολ έβαλε, μια ασσίστ έδωσε, άλλο ένα γκολ σέρβιρε στον Μουσλίμοβιτς που το αρνήθηκε (για να ακολουθήσει η ανατροπή του Ίβιτς) και γενικά έδειξε ότι είναι το επιθετικό άκρο που κάθε προπονητής θα ήθελε.

Ο ΠΑΟΚ λοιπόν και επισήμως είναι στα φαβορί για την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος της Super League. Για ποιο λόγο και από ποιους πραγματικά θεωρείται φαβορί το αφήνω να το κρίνει ο καθένας με βάση τα όσα πιστεύει και γνωρίζει. Πάντως δύο νίκες, η μία μέσα στο Καραϊσκάκη επί του Ολυμπιακού και μία εχθές στην Τούμπα επί του Παναθηναϊκού, των δύο δηλαδή «αντιπάλων» για τον τίτλο της σαιζόν αυτό λένε. Ότι ο ΠΑΟΚ χρίζεται φαβορί.

Η πολυχρησιμοποιημένη και «κλισέ» φράση λέει ότι το φαβορί πρέπει να «αντέξει το βάρος της κορυφής» ή «της ευθύνης» αν θέλετε. Για τους περισσότερους οπαδούς του ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα αποτελεί μια παλιά γλυκιά ανάμνηση. Θες φταίει το «κράτος της Αθήνας» , θες η «έλλειψη επενδυτών», θες οτιδήποτε άλλο , η Θεσσαλονίκη γενικά , δεν μπόρεσε να σπάσει το κατεστημένο των ομάδων της Αθήνας και του Πειραιά (για να μη πεταχτεί κανένας … τοπικιστής γαύρος) και να γευτεί τη χαρά ενός τίτλου, παρά μόνο περιστασιακά ή σε θεσμούς όπως το Κύπελλο. Φέτος φαίνεται να είναι χρυσή ευκαιρία για τον δικέφαλο του Βορρά. Λες να αντέξουν την ευθύνη; Θα λυγίσουν από το βάρος της κορυφής; Δεν νομίζω ότι όλα αυτά ισχύουν. Ομάδα που βρίσκεται σε αυτή τη θέση, δύο βαθμούς από την κορυφή , λίγες αγωνιστικές πριν το τέλος , δεν νομιμοποιείται να αποτάσσεται το κυνήγι της κορυφής. Είναι διεκδικητής ο ΠΑΟΚ, και μάλιστα ισότιμος του τίτλου, αν σκεφτούμε ότι οι δύο άλλοι , έχουν και παιγνίδι μεταξύ τους. Και σε μια θαυμαστή για τον ΠΑΟΚ συγκυρία, ένα Χ στο ΟΑΚΑ, και αντίστοιχη νίκη των Θεσσαλονικέων, εφ’ όσον έχουν διατηρήσει την ίδια «πορεία» και απόσταση βαθμών, θα τους φέρει στην κορυφή της βαθμολογίας. Και σε βαθμολογία προχωρημένων αγωνιστικών, αυτό δεν είναι και συχνό φαινόμενο. Αυτά για τον ΠΑΟΚ.

Για τον Ολυμπιακό ισχύουν όσα σκέφτομαι και για τον Παναθηναϊκό. Η σειρά του Ολυμπιακού να τον ξελασπώσει ένας «γέρος» , «ξοφλημένος» , «συνταξιούχος» , «κουτσός» και άλλα πολλά ήταν επί ημερών Ντάρκο Κοβάσεβιτς. Που ήρθε στο λιμάνι εν μέσω κατακραυγής και των γνωστών «πούλα και φύγε» και χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να μας μάθει γιατί έξω παίζουνε άλλο άθλημα από αυτό που εμείς λέμε «ποδόσφαιρο». Κάπως έτσι και ο Παναθηναϊκός στο πρόσωπο του «συναρμολογούμενου» , «νεκρού», «ξοφλημένου» Σισέ βρήκε τον δικό του «ήρωα» για φέτος. Μένει να μάθουμε αν θα μπορέσει ο Γάλλος με τα γκολ του να φέρει την «άνοιξη» στο τριφύλλι.

Αν και τελικά πόρρω απέχει η κατάκτηση ενός πρωταθλήματος Ελλάδας από το να χαρακτηριστεί «άνοιξη» για κάποιον από τους δύο «μεγάλους» της χώρας μας. Που μπορεί κατά διαστήματα να «χορτάσανε» τίτλους τους οπαδούς τους αλλά από μπάλα… ας μη το συζητάμε καλύτερα. Με ξενερώνει να μιλάω για το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Ίσως γιατί με ξενερώνει, έστω και αν άργησε και ήρθε στα … γεράματα, η ιδέα του «ας πάρουμε εμείς την κούπα και του χρόνου βλέπουμε». Όπου «κούπα» βάλτε τα αντίστοιχα της κάθε ομάδας . «Ας μείνουμε στην κατηγορία». «Ας περάσουμε τον Χ». «Ας βγούμε Ευρώπη και βλέπουμε». Και ότι προαιρείσθε.

Αν πίστευα ότι η κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ θα ήταν κάποια «γιατρειά» θα ευχόμουνα ολόψυχα στον Darth να γιορτάσει φέτος κάτι που δεν το φανταζότανε όταν ξεκίναγε το πρωτάθλημα. Την κούπα του πρωταθλητή. Δεν το πιστεύω όμως όπως νομίζω δεν το πιστεύει κανείς. Τουλάχιστον μετά απ’ όλα αυτά μπορούμε τουλάχιστον να πούμε ότι έστω και τιμητικά μετά από πολλά χρόνια , που δε θυμάμαι καν πόσα είναι, την κούπα στη Σουπερλίγκα την κυνηγάνε τρεις ομάδες. Τουλάχιστον θα μας μείνει η «αγωνιώδης μάχη» αφού για να δούμε μπάλα πρέπει να βάλουμε Νόβα…

Εχει καταντήσει μονότονο, αλλά … δυστυχώς πάλι μετά από ήττα του Παναθηναϊκού δεν θα γκρινιάξω. Και δεν θα γκρινιάξω γιατί ο Παναθηναϊκός δεν έχασε χθες, έχασε απ το καλοκαίρι ή τον Γενάρη που δεν μπόρεσε να καλύψει τις αδυναμίες του ρόστερ του.

Αυτοί που έπαιξαν χθες και αυτός που καθόταν στον πάγκο, πιστεύω πως έκαναν ό,τι μπορούσαν. Όμως αυτή η ήττα έχει μαζεμένα όλα τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να οδηγήσουν το τεχνικό επιτελείο στις καλοκαιρινές μεταγραφές

1) Η μπάλα μένει 3 λεπτά αριστερά χωρίς κανείς να μπορεί να την διώξει, μέχρι να χτυπήσει το φάουλ και να πετύχει το εξαιρετικό του γκολ ο Πάμπλο Γκαρσία

2) Ο Σαριέγκι μένει δέκα μέτρα πίσω απ τον έτσι κι αλλοιώς αργό Μουσλίμοβιτς. Δηλαδή αν στη φάση αυτή ήταν ο Βιερίνια, πόσα μέτρα πίσω θα τον άφηνε;

3) Ο μόνος που μπόρεσε να τελειώσει μια φάση ήταν ο Σισέ. Πήγε να τελειώσει κι άλλη μία, αλλά κόπηκε κακώς με οφ σάϊτ (μην προτρέχετε, συμβαίνουν αυτά, ο δικός μας ήταν ακριβώς στην ευθεία και εγώ δεν πρόκειται να καταλογίσω δόλο στον βοηθό για μια τέτοια φάση, έλεος πιά με τη μίρλα)

4) Κανείς άλλος πέραν του Σαλπιγγίδη δεν μπορούσε να δώσει απειλητική τελική πάσα.

Τα σουμάρουμε λοιπόν αυτά και γράφουμε στο τεφτέρι μας για τα καλοκαιρινά ψώνια:

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ : Επιτέλους ένα καλό στόπερ με όχι … τσολιαδοειδή χαρακτηριστικά, ένα γρήγορο αριστερό μπακ χαφ και ένα μέσο που να πασάρει προς την επίθεση με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Πάμε τώρα στην ουσία της τελευταίας αγωνιστικής.

Είναι ωραίο πράγμα να βλέπεις ένα συναρπαστικό πρωτάθλημα με τρεις ομάδες να το διεκδικούν μέχρι τέλους με πραγματικές και όχι … Νικολακοπούλειες πιθανότητες.

Είναι θεμιτό να χάνεις όταν αξίζει να χάσεις, χωρίς κανείς να προσπαθεί να μην σ αφήσει να το πάθεις αυτό.

Ο,τι κι αν πούμε για το φετινό πρωτάθλημα, η ταπεινή μου γνώμη είναι πως όποιος και να το πάρει απ τους τρεις, δεν θα έχει «σπρωχτεί» τόσο, όσο «σπρώχτηκε» ο πρωταθλητής τα προηγούμενα χρόνια.

Προσέξτε την διατύπωση για να μην έχουμε παρεξηγήσεις: δεν είπα πως δεν υπήρχαν κακές διαιτησίες. Ειδικά για την ΑΕΚ το είπα και θα το ξαναπώ πως φέτος αντιμετωπίστηκε με απαράδεκτο τρόπο. Λέω απλώς πως οι τρεις πρώτοι δεν έχουν ευνοηθεί όσο ο μόνιμος πρώτος των τελευταίων ετών.

Και αυτό είναι καλό για το ποδόσφαιρό μας. Γιατί η αγωνία μέχρι το τέλος είναι μέσα στα συναρπαστικά συναισθήματα που χαρίζει αυτό το άθλημα. Η … πρεμούρα και το άγχος να καθαρίζει γρήγορα τον τίτλο αυτός που κάθε φορά έχει την καλύτερη πρόσβαση στα κέντρα των αποφάσεων προσωπικά με ωθεί να στρέφω την πλάτη στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως φαντάζομαι και πολλούς άλλους.

ΥΓ1. Η απόλυτη δικαίωση των «σεναριογράφων» υπήρξε αυτή η αγωνιστική.

«Παράρτημα» και vivartia έκαναν το καθήκον τους …

Ελπίζω μετά απ αυτό να μας αφήσουν για μερικές βδομάδες ήσυχους.

Αλλά δεν το βλέπω …

ΥΓ2. Η χρυσή «λαβή» της NOVA έχει … μαγικές ιδιότητες. Τη μια εμφανίζεται και δεν την βλέπει ο εκφωνητής, την άλλη εμφανίζεται και τη βλέπει. Δεν χρειάζονται αυτά, ούτε και η σπουδή να δείξουμε πως οι παίκτες του Παναθηναϊκού δεν παίρνουν κάρτες, γιατί μετά στις περιπτώσεις Φωτάκη (αντικανονικό μαρκάρισμα με τα δύο πόδια) και Μουσλίμοβιτς (τσαμπουκάς στο πλάγιο) κατάπιαμε τη γλώσσα μας. Δεν σας έβαλε κανείς εκεί να κάνετε τους ινστρούχτορες. Μια απλή κωλοπεριγραφή ζητάμε, τόσο δύσκολο είναι;

ΥΓ3. Λυπάμαι αλλά εμένα ο θαυμάσιος λαός του ΠΑΟΚ δεν μου άρεσε. Ούτε τα καπνογόνα και οι κροτίδες μου άρεσαν, ούτε τα μπουκάλια στα κόρνερ, ούτε όλοι αυτοί που τριγυρνούσαν γύρω απ τον αγωνιστικό χώρο περιμένοντας να βάλει γκολ ο Πάμπλο Γκαρσία για να πανηγυρίσουν μαζί του (σεκιουριτάδες υποτίθεται πως ήταν αυτοί; ), ούτε ο ψευτόμαγκας που την έπεσε στον Νίνη όταν πήγε να μαζέψει τη μπάλα για να εκτελέσει το πλάγιο. Και ούτε μ αρέσει να λέμε τα συνηθισμένα πως οι λίγοι δεν μπορούν να αμαυρώσουν την εικόνα των πολλών. Γιατί αρκετοί απ τους «λίγους» φαίνεται πως ήταν και «εκλεκτοί». Εκτός αν μπορεί ο καθένας να σουλατσάρει ακριβώς έξω απ τη γραμμή του πλάγιου ή να … βαστάει τα χασομέρια στα πλάγια άουτ.Να τα λέμε όλα δηλαδή, κόσμος στα γήπεδα ΝΑΙ, καφρίλα ΟΧΙ!

Για να φτάσει ο ΠΑΟΚ να πάρει αποτέλεσμα σε ένα ντέρμπι τίτλου, και μάλιστα συνεχόμενο μετά το παιχνίδι του Ολυμπιακού, περάσαμε πολλά. (εδώ, εδώ ΚΑΙ εδώ! ) Για να μην αναφέρω και τα περσινά παιχνίδια. Ίσως τελικά να ζητούσαμε αποτελέσματα πριν της ώρας μας. Και δεν μιλάω σε σχέση με το μέγεθος του ΠΑΟΚ, αλλά την αγωνιστική του ετοιμότητα.

Στο χθεσινό ντέρμπι της Τούμπας ο ΠΑΟΚ απέδειξε ότι είναι έτοιμος για μεγαλύτερα πράγματα. Όπως την κατάκτηση του πρωταθλήματος ή -στην χειρότερη- την διεκδίκηση για την θέση που σε στέλνει στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λίγκ.

Υπεύθυνος για αυτό το αποτέλεσμα, ήταν κατά κύριο λόγο ο Γκαρσία, για τον οποίο δεν μπορούμε να κρύψουμε ότι το Sombrero έχει τιμήσει δεόντως, ο οποίος πριν λίγες μέρες έχει χάσει την μητέρα του σε ηλικία μόλις 53 χρονών, ταξίδεψε στην Ουρουγουάη και γύρισε πίσω δηλώνοντας στον Σάντος: ¨Αυτό το ντέρμπι δεν το χάνω…¨

Ο Πάμπλο Γκαρσία δεν είναι άγνωστος στην ποδοσφαιρική Ευρώπη για τα στημένα του. Έχει αποδείξει πολλές φορές στην Ισπανία, στην Ιταλία και προσφάτως και στην Ελλάδα (με Πανθρακικό και Ολυμπιακό) ότι έχει και δυνατό και τεχνικό πόδι. Αποτέλεσμα του πάθους του, της τεχνικής του και της πίστης του ότι η μητέρα του ήταν κάπου εκεί ψηλά και τον έβλεπε ήταν το γκολ και ο πανηγυρισμός του. Παρακάτω παραθέτω κείμενο του egoist από το φόρουμ του PAOKWorld:

Ακριβώς αυτό το βλέμμα είναι το βλέμμα του πολεμιστή. Από πίσω του χιλιάδες κόσμου να χοροπηδάνε στο κάλεσμα του χορού του πολέμου, κουνώντας κασκόλ, πυρσούς και σημαίες και ο ίδιος, Ινδιάνος με την κορδέλα που τόσα σημαίνει για τον ίδιο στο κεφάλι, αντί φτερών τα χέρια των πολεμιστών της κερκίδας, να δείχνει απόλυτη συγκέντρωση, απόλυτη αποφασιστικότητα και απόλυτη επιθετικότητα. Μόνο εσύ μπόρεσες μέχρι τώρα να μας εκφράσεις, να σωματοποιήσεις όλα μας τα θέλω από τους παίκτες μας. Με το μυαλό-γροθιά και το πόδι-καταπέλτη έσπασες τα τείχη τους. Κονκισταδόρ, πήρες λίγο από το αίμα των προγόνων σου πριν από τρεις βδομάδες και λίγο ακόμα σήμερα. Σιγά σιγά θα γεμίσεις ένα ποτήρι και θα το ρίξεις στην κούπα του πρωταθλητή. Το αξίζεις. Πιες τους το αίμα, κι εμείς μαζί σου.

Με το που θα το σηκώσεις, πρέπει να σηκωθεί και άγαλμα για πάρτη σου. Μεγάλε πολεμιστή, μεγάλε Ινδιάνε, μεγάλε Πάμπλο.

Για να ξανά γυρίσουμε στα του παιχνιδιού, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να κερδίσει τον Παναθηναϊκό, χωρίς να μπορώ να βρω εύκολα τον παίκτη που ήταν MVP. Στην άμυνα ο Λίνο ήταν μόνιμη πηγή κινδύνου για δύο λόγους. Πρώτον ήταν στην κακή του μέρα (αν και αυτός έβγαλε την βαθιά μπαλιά στο δεύτερο γκολ του ΠΑΟΚ) και δεύτερον γιατί δεν υπήρχε ένας Βιτόλο να τον βοηθάει στα αμυντικά του καθήκοντα. Οι Σνάουτσερ, Μαλεζάς και Κοντρέρας βρέθηκαν σε μέτρια μέρα, με καλές και κακές στιγμές, αλλά σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού ήταν διάχυτη η έλλειψη καθαρού μυαλού και στους τρεις. Ο Φωτάκης σήμερα ήταν εξαιρετικός προσπαθούσε με το πάθος του και την δίψα του για να διακριθεί, να καλύψει την δουλεία του απόντος Βιτόλο, τα κατάφερε περίφημα, αλλά πιστεύω ότι για να το επιτύχει αυτό έπιασε ταβάνι στην απόδοσή του. Ο Σορλέν ήταν σε πολύ κακή μέρα, ο μόνος λόγος που παρέμεινε στο παιχνίδι ήταν για να προσπαθήσει να καλύψει τον Λίνο στις επελάσεις του. Ο Βιερίνια ήταν στους διακριθέντες, αλλά δυστυχώς η βουτιά του αμαύρωσε και επισκίασε την εμφάνισή του αυτή και την φανέλα του ΠΑΟΚ. Τέλος ο Εντίνιο δεν βοήθησε καθόλου και ευτυχώς αντικαταστάθηκε από τον Μουσλίμοβιτς ο οποίος με την εμφάνιση του και το γκολ του παίρνει, τελικά, τον τίτλο του MVP. Έδειξε ξεκάθαρα ότι έχει την θέση του CF και είναι πραγματικά κρίμα να αδικεί έτσι τον εαυτό του στο τελείωμα των φάσεων. Αν το βελτιώσει θα μπορέσει να κάνει τον Σάντος να τον εμπιστευτεί και για την επόμενη χρονιά.

Sombrero of the week φυσικά στο γκολ του Πάμπλο Γκαρσία αλλά και στον κόσμο του ΠΑΟΚ, που κατάφερε (γιατί δυστυχώς λόγω του νοσηρού κλίματος που παράγουν τα Μ.Μ.Ε. της Θεσσαλονίκης περί κατορθώματος πρόκειται) να μην ασχοληθεί με τον επαγγελματία ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού, Δημήτρη Σαλπιγγίδη.

Αραμπατζής. Ο άνθρωπος που αδυνατεί να καταλάβει ότι 2 κίτρινες κάνουν 1 κόκκινη. Ο ΠΑΟΚ των 10 παικτών λοιπόν, κέρδισε μια ομάδα που 10 μέρες πριν τον απέκλεισε, με 4 γκολ, από το μεγαλύτερο στόχο του. Αυτή την ομάδα, ο ΠΑΟΚ, δεν την άφησε για άλλη μια φορά να κάνει παιχνίδι, γιατί ήταν σοβαρός (πλην του μόνιμα ασόβαρου Αραμπατζή), γιατί είχε τους περισσότερους παίκτες του σε καλή μέρα και γιατί ο Σάντος ήταν πολύ πιο διαβασμένος από το προηγούμενο παιχνίδι. Η εμφάνιση Σορλέν και Φωτάκη δίνει ελπίδες για ένα γεμάτο και έτοιμο ρόστερ που μπορεί να αναπληρώσει τους Γκαρσία – Βιτόλο.

Φαρσοκωμωδία 1 : Ο Μουσλίμοβιτς χάνει άχαστο τετατετ, αλλά δεν μπορείς να του πεις κάτι γιατί με σωτήριο τάκλιν γλυτώνει τον ΠΑΟΚ από την ισοφάριση. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ένας παίκτης πρέπει να είναι ολοκληρωμένος επιθετικά και αμυντικά. Αν βέβαια ο βασικός επιθετικός σου είναι ανολοκλήρωτος επιθετικά… έχεις πρόβλημα.

Φαρσοκωμωδία 2 : Ο Μουν. Η κλωτσιά στον Σνάουτσερ δύσκολα ξεχνιέται. Κρίμα να μην πάρει κόκκινη κάρτα, να είμαστε σίγουροι ότι δεν θα το δούμε στον παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό.

Μια νίκη αφιερωμένη στον Πάμπλο Γκαρσία…

Σήμερα τελείωσε η δεύτερη ΑΜΚ της ΠΑΕ ΠΑΟΚ από την στιγμή που ανέλαβε ο Ζαγοράκης. Στην πρώτη ΑΜΚ οι νέοι μέτοχοι ήταν περίπου 9600 και το ποσό που είχε μαζευτεί άγγιζε τα 2 εκ. ευρώ. Στην ΑΜΚ που τελείωσε σήμερα και είχε διάρκεια μόλις 10 εργάσιμες μέρες, 5800 μέτοχοι συγκέντρωσαν 615.000 ευρώ. Ένας απλός υπολογισμός αριθμού νέων μετόχων προς το συνολικό ποσό που μαζεύτηκε αποδεικνύει ότι ακόμα μια φορά ο κόσμος του ΠΑΟΚ είναι μόνος του. Μαζί με τα έσοδα από τα εισιτήρια διαρκείας παραμερίζει την ανάγκη για κάθε τυχάρπαστο επενδυτή αιμοδοτώντας την αγαπημένη του ομάδα. Νιώθει πικρία που γνωστοί ΠΑΟΚτσήδες επιχειρηματίες έχουν γυρίσει την πλάτη στην ομάδα την ώρα που σε αντίστοιχες εποχές, όταν ήταν στην διοίκηση διάφορα αρχιλαμόγια διατρανούσαν ότι θα ήθελαν να βοηθήσουν την ομάδα αν ήταν σίγουροι ότι τα λεφτά τους θα έπιαναν τόπο. Και όμως, σε πείσμα του κάθε:

- Πατέρα, Βαρδινογιάννη, Γιαννακόπουλου που είναι μπροστά από τον ΠΑΟΚ 8 βαθμούς έχοντας εξασφαλισμένη διαιτητική εγγύηση ότι θα τελειώσουν όλα τα παιχνίδια με 11 παίκτες ακόμα και αν οι παίκτες του Παναθηναικού έχουν ζηλέψει την δόξα του Τσακ Νόρρις

- Κόκκαλη, Λαυρεντιάδη που είναι από τον ΠΑΟΚ μόλις 2 βαθμούς μπροστά…

- Νοτιά, Παππά, Κανελλόπουλου κλπ μετόχων της ΑΕΚ που παρά τις παλινωδίες τους είναι τεράστια οικονομικά μεγέθη

ο ΠΑΟΚ συνεχίζει τον δρόμο του προς την καταξίωση. Με προγραμματισμό, μεράκι, αξιοπρέπεια και αγάπη για την ομάδα και για τα ευρώ του ΠΑΟΚτσή από μια τριάδα κόσμημα για το Ελληνικό ποδόσφαιρο της λαμογιάς και της σαπίλας.

ΥΓ. Συλλυπητήρια και στον μεγάλο άνθρωπο και τεράστιο ποδοσφαιριστή Πάμπλο Γκαρσία για τον χαμό της μητέρας του…

Και εκεί που πας να σπάσεις μια παράδοση που πλάκα πλάκα κρατάει 12 χρόνια, και εκεί που έχεις τόσο καλύτερη ομάδα, και εκεί που συνεχίζεις να κάνεις πρωταθλητισμό, ο Βιτόλο ξαφνικά θυμάται τον μικρό Χουάν στην Σάντα Κρούζ της Τενερίφης που τον πείραζε «Δεν θα γίνει μπασκεμπολίστας ποτέ, ρε κοντέ, ρε κοντέ».

Κατά τ’άλλα, μια μάχη χάθηκε, αλλά ο ΠΑΟΚ οφείλει να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό. Με την απώλεια του Κυπέλλου, ο μοναδικός ρεαλιστικός στόχος μοιάζει η έξοδος στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ (που από φέτος κουνάνε και εκεί σεντόνι). Ίσως σε ένα deja-vu της περσινής και προ περσινής χρονιάς να είναι καλύτερα να τερματίσει ο Ολυμπιακός δεύτερος, και να είναι αυτός στην δυσάρεστη θέση να προασπίσει τα κεκτημένα. Μένει να δούμε την αντιμετώπιση των επόμενων παιχνιδιών από τους παίκτες του ΠΑΟΚ, για να δούμε ένα δείγμα γραφής των παιχνιδιών των play offs.

Τέλος κάτι για τον μέχρι πριν λίγες ώρες δικό μας παιδί. Ο Ντάνι Φερνάντεζ είχε δυο επιλογές. Πρώτη, να δείξει σεβασμό στο σωματείο που τον πήρε  από τα αζήτητα, τον πλήρωσε με 2 καλά συμβόλαια, του έδωσε την δυνατότητα να ζήσει για 2 χρόνια το όνειρο της Μπουντεσλίγκα και να χαίρει τον αντίστοιχο σεβασμό από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Δεύτερη επιλογή ήταν, να το παίξει μάγκας, να συμμετέχει σε καυγάδες, να σπρώχνει παίκτες, να γραπώνει από τον λαιμό άλλους παίκτες και να γίνει αρεστός στους οπαδούς του Ηρακλή και αξιολύπητος στα μάτια των ΠΑΟΚτσήδων. So be it Dani, όπως επιθυμείς….

Ο φύλακας ανοίγει τις πόρτες του προπονητικού κέντρου και οι παίκτες καταφτάνουν ένας-ένας με τα προσωπικά τους πολυτελή αυτοκίνητα. Λίγο πριν την Σουρωτή το αμάξι του Ίβιτς μένει από 100αρα. Ο Βλάνταν αντιλαμβάνεται ότι στις τσέπες του έχει μόνο κέρματα και απλήρωτες κλήσεις της Τροχαίας, επειδή πήγαινε πολύ αργά. Απελπισμένος και σταματημένος στην άκρη του δρόμου, τηλεφωνεί στους συμπαίκτες του για βοήθεια, αλλά κανένας δεν δέχεται να τον δανείσει ένα δεκάρικο γιατί, ως γνωστόν, οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι και οι Σέρβοι φραγκοφονιάδες.

Ο Ίβιτς αναγκάζεται να το πάρει ποδαράτο και στον δρόμο συνειδητοποιεί ότι την τελευταία φορά που έβαλε χαρτονόμισμα στην τσέπη του, ο κόσμος τον έβριζε ακόμα. Φτάνοντας στην Σουρωτή, καλεί έκτακτη σύσκεψη παικτών πριν αρχίσει η προπόνηση για να συζητηθεί το πρόβλημα. Αποφασίζεται αποχή από την προπόνηση ως ένδειξη διαμαρτυρίας, σύμπραξη και άμεση επαφή με το κοντινότερο μπλόκο αγροτών, για να κλείσει ο δρόμος της περιοχής με κεντρικό σύνθημα, το πατροπαράδοτο συνδικαλιστικό έπος: «Σνάουτσερ πεινάς, γαμιέται ο Πειραιάς».

Υπό το βάρος των γεγονότων, ο Θοδωρής Ζαγοράκης ανακοινώνει την παραίτηση του για πρώτη φορά για τον Φλεβάρη του 2010 κι έτσι στην Σουρωτή καταφτάνει άμεσα ο Ζήσης Βρύζας με ‘συνοδεία’ – όχι με την σεξουαλική έννοια της λέξης – για να ενημερώσει τους παίκτες ότι «αυτά είναι ανεπίτρεπτα στον ΠΑΟΚ» κι ότι «εδώ πρέπει να είστε πούδρες». Στην συζήτηση παρεμβαίνει ο Κονσεισάο ζητώντας από τους παίκτες να κάνουν υπομονή αλλά αυτοί αντιδρούν υπενθυμίζοντας του ότι όταν έπαιζε ακόμα μπάλα και δεν πληρωνόταν έγκαιρα, ήταν ο πρώτος που απειλούσε ότι θα κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει και να γεμίσει ο πλανήτης νεύρα. Το θέμα λύνεται μόνο όταν αναλαμβάνει ο Μάκης Γκαγκάτσης, που εκτός των δεκάδων άλλων, κατέχει πτυχίο και στην ειδικότητα «Καταστολή Αντίδρασης Απλήρωτων Πλούσιων Υπαλλήλων». Οι παίκτες όχι μόνο πείθονται να προπονηθούν, αλλά συνεισφέρουν ότι έχουν πάνω τους και για την αγορά μετοχών. Ο Θοδωρής Ζαγοράκης ανακαλεί την παραίτηση του και επιστρέφει στο γραφείο του.

Η κανονική μορφή της προπόνησης πάει περίπατο λόγω της καθυστέρησης και ο Σάντος αποφασίζει να γίνει μόνο πρακτική εξάσκηση σε θέματα άμυνας και επίθεσης. Χωρίζει τους παίκτες σε αμυντικογενείς και επιθετικογενείς και τους βάζει να παίξουν στο μισό γήπεδο με στόχο των μεν το ‘μηδέν’ στην άμυνα και στόχο των δε το ‘ένα’ στην επίθεση. Δυο ώρες αργότερα και με το σκορ ακόμα στο 0-0 ο Σάντος, απελπισμένος, ενισχύει κι άλλο την επίθεση, φέρνοντας τον Κοντρέρας με τους επιτιθέμενους και στέλνοντας τον Παπάζογλου για ντουζ. Αρκετή ώρα μετά και υπό τον φόβο να σκοτεινιάσει και να χρειαστεί να ξοδευτούν λεφτά για αχρείαστο ρεύμα, αποφασίζεται να φορέσουν αθλητικά και να μπουν με τους επιθετικούς ο Βρύζας, ο Κονσεισάο, ο φροντιστής της ομάδας κι ένας τυχαίος οπαδός που εκείνη την ώρα έγραφε συνθήματα σε παρακείμενο τοίχο κατά της επιστροφής Σαλπιγγίδη.

Λίγα λεπτά πριν αποφασίσει ο Σάντος να τα παρατήσει και να σημάνει το τέλος της προπόνησης και την ώρα που ο Βιτόλο είναι απασχολημένος δένοντας τα κορδόνια του Κουτσιανικούλη το μαρτύριο όλων τελειώνει: Ο Κονσεισάο σεντράρει από δεξιά, η μπάλα φτάνει μετά από 7 κόντρες στρωμένη στα πόδια του Μουσλίμοβιτς ο οποίος ολομόναχος και από απόσταση 3 μέτρων σημαδεύει τον Χαλκιά. Η μπάλα όμως παίζει μπιλιάρδο στο μέτωπο του Χαλκιά και στο γόνατο του επερχόμενου Ίβιτς και κυλάει αργά προς την άδεια εστία, καταλήγοντας στο βάθος της. Ο Σάντος παραβλέπει πλήρως το γεγονός ότι ο Σέρβος ήταν ολοκάθαρα σε θέση οφσάιτ, μόνος και ξεχασμένος σε στάση «περίπτερο» – όπως λέγαμε και πιτσιρικάδες – κατοχυρώνει το γκολ, τελειώνει την προπόνηση στέλνοντας τους όλους στα αποδυτήρια και οδηγεί σε υπαρξιακό αδιέξοδο τον Γιώργο Μίνο που σοκαρισμένος και με μάτια και χέρια ορθάνοιχτα στην κερκίδα προσπαθεί να αντιληφθεί αν ο ΠΑΟΚ ευνοήθηκε ή αδικήθηκε!

Σχετικά κείμενα:
Η προετοιμασία του Παναθηναικού για το Βουκουρέστι
Μια ημέρα στην προετοιμασία της ΑΕΚ
Ένα οικογενειακό διπλό του Ολυμπιακού
Μια μέρα στην προετοιμασία του Άρη

Πολλοί θα περιμένανε τις απόψεις μου για το παιχνίδι με τον ΠΑΣ. Δυστυχώς αυτές είναι επιπέδου forum. Δεν εννοώ υβριστικές, ούτε φυσικά εννοώ ότι είναι μειωτικές, απλά όταν γινόταν αυτό το blog, δεν είχα στο μυαλό μου να μοιράζομαι αυτήν την πλευρά του εαυτού μου και αυτές τις  απόψεις μου.

Αν είχα έναν φόβο για αυτό το παιχνίδι, ήταν γιατί ο ΠΑΟΚ προερχόταν από νίκη στο Καραϊσκάκη. Τελικά, το παραδέχομαι, ήμουν αρκετά εγωιστής, αφού στο γήπεδο παρατάχθηκε η καλύτερη ομάδα που επισκέφθηκε φέτος την Τούμπα. Αν και ο κόσμος, με συνθήματα και όχι γκρίνια, ώθησε την ομάδα σε ένα γκολ που φαινόταν ότι θα έρθει, η αλήθεια είναι ότι ο ΠΑΟΚ στάθηκε πολύ τυχερός. Κέρδος η ψυχολογική ανάταση του Παπάζογλου, ειδικά τώρα που ένας ακόμα επιθετικός, ο Εντίνιο τραυματίστηκε. (Φήμη ότι ο Ετό ήταν ένα βήμα μακρυά από την Τούμπα αλλά δείλιασε φοβούμενος τραυματισμό που θα τον έκοβε την καριέρα, αποκλείεται ως ανακριβής και ίσως υπερβολική.)

Γράφω αραιά αφού τα παιδιά του σομπρέρο ξέρουν ότι τρέχω κάπως και δεν προλαβαίνω και πολλά.

Στα σύντομα λοιπόν άλλη μια ανάλυση. Κατ’ αρχήν μπράβο στον ΠΑΟΚ, έκανε εμφάνιση νικητή στο Καραϊσκάκη, από αυτές που σπάνια έκανε άλλες χρονιές. Όσο της συμφοράς και να είναι ο Ολυμπιακός, η νίκη αυτή «μέτρησε». Γιασάν στον ΠΑΟΚ λοιπόν και τα ελεύθερος ο τόπος για πανηγυρισμούς. Άλλωστε δείχνει να σταθεροποιείται ψηλά.

Ο ΠΑΟΚ ήταν η ομάδα που ήρθε να πάρει τη νίκη στον Πειραιά , ο Ολυμπιακός ήταν η ομάδα που δεν ήξερε ακριβώς τι θέλει στο γήπεδο. Ο κλασικός φετινός Ολυμπιακός δηλαδή. Θα μπορούσε το σκορ να είναι 0-2 ή 0-4 , οπότε χαρούμενοι να είμαστε κιόλας. Τον χάρηκα τον ΠΑΟΚ. Τον χάρηκα γιατί είχε το τσαμπουκά που θα ήθελα να έχει η δική μου ομάδα. Και που τον έχει χάσει σε απροσδιόριστο μέρος.

Ο Ολυμπιακός. Ποιος Ολυμπιακός;

Να ρωτήσω κάτι άλλο τους αξιότιμους που σε διάφορα  site, φόρα, παρέες μου την πέφτουνε και καλά.

Εγώ είχα πει ότι η ομάδα θα στοιχίζει περισσότερο από το γήπεδο (καλά ένα λυόμενο είναι, δεν είναι και τίποτα σπουδαίο , με έναν κάβουρα και ένα γαλλικό κλειδί το λύνεις και το πετάς στη θάλασσα σε 2 μέρες)

Εγώ είχα πει ότι με δανεικούς δεν χτίζονται ομάδες; (Ρε, πέρα από την πλάκα, και πείτε με και ρατσιστή και ότι θέλετε, ο καλύτερος του Ολυμπιακού στο ματς με τον ΠΑΟΚ ήταν ένας νεοφερμένος , δανεικός…. Γκέι;;;;;;;; Π…τανα ειρωνεία της τύχης χαχαχα). Να μην πω για τους Φιόγκους και τους Μαρέσκες γιατί όταν τα έλεγα με έβριζε το σύμπαν.

Εγώ είχα πει τα μύρια όσα ψέματα ξεφουρνίζει ο «αν με βρίσετε θα φύγω» (και δεν πας όπου θες ρε παίκτουρα) αφήνοντας εδώ και καιρό την ομάδα να ρημάζει, μέχρι που λογικά έφτασε η φετινή χρονιά που δεν υπάρχει απολύτως ΤΙΠΟΤΑ να κρατήσει την κατηφόρα. Και χάνεις το πρωτάθλημα, δε μου λέει τίποτα. Πρωτάθλημα είναι , ένας θα το πάρει, δεν μπορεί να είναι πάντα ο ίδιος. Αλλά έχεις δει ρε μάστορα Σωκράτη από τι αντιπάλους το χάνεις;

Αλλά καλά να πάθεις. Και καλά να πάθουμε κι εμείς που τρώγαμε αμάσητο το χόρτο. Και περιμέναμε ότι θα δούμε και μπάλα. Χέσε μέσα.

Θα ειπωθούν πολλά. Οτι το πρωταθλημα στήθηκε, «πουλήθηκε» και δεν ξέρω τι άλλο. Και; ΧΕΣΤΗΚΑ. Εγω μπαλιτσα θελω να δω. Χορτασα καφρίλα, ξύλο, πορείες, εκδρομές , «ερωτικά καυγαδάκια». Μπαλα θελω να δω. Και δε βλέπω. Ως εκ τουτου , κύριε Σωκράτη χαίρετε.

Υ.Γ. Αφηστε ρε την αλλη φορα το παραμύθι με τους εισαγγελείς. Εξαγριώνει και προκαλεί. Ελεος.

Εδώ και δύο χρόνια, όποιος έβλεπε τα στατιστικά του ΠΑΟΚ με ομάδες πέρα της Αθήνας θα φανταζόταν ότι αυτή η ομάδα είναι πρωταθλήτρια Ελλάδας. Αν του δείχνανε τα αποτελέσματα και στα ντέρμπι δύο περιπτώσεις υπάρχουν. Πρώτον θα ορκιζόταν ότι του κάνουμε πλάκα, δεύτερον θα ορκιζόταν ότι του κάνουμε πλάκα.

Αυτή η πλάκα, που μας πονούσε τα μυαλά, επιτέλους τελείωσε.

Ο ΠΑΟΚ πήρε μια απίστευτα σημαντική νίκη που θα του επιτρέψει να δει το μέλλον με διαφορετικό τρόπο. Καταρχήν το ευχολόι «Κάνω πρωταθλητισμό», πλέον έχει πραγματικό περιεχόμενο. Ο ΠΑΟΚ, έχοντας σαν δεδομένο ότι επικρατεί εύκολα ή δύσκολα με τις λιγότερο μεγάλες ομάδες, κερδίζοντας τα ντέρμπι μπορεί να κάνει όνειρα πρωταθλήματος. Οι παίκτες, γνωρίζοντας ότι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από τους αντιπάλους τους, θα πατάνε σίγουρα στα πόδια τους, κάνοντας εμάς, να προσμένουμε περισσότερες νίκες. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αν τα αποτελέσματα βολέψουν και ο Παναθηναϊκός χάσει βαθμούς από Ολυμπιακό και ΑΕΚ, στα πόδια των παικτών του ΠΑΟΚ θα είναι η ευκαιρία για την πραγματική διάκριση. Αν δεν βολέψουν, στα πόδια των παικτών του ΠΑΟΚ θα είναι η διάκριση στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου, όταν είδα την ενδεκάδα του ΠΑΟΚ διαφοροποιημένη σε σχέση με τα τελευταία παιχνίδια, πίστεψα ότι για άλλη μια φορά ο Σάντος φοβήθηκε το παιχνίδι. Σορλέν αντί για Κουτσιανικούλη, και Σνάουτσερ αντί για Αραμπατζή, δείχνουν μια ομάδα σαφώς περισσότερο επικεντρωμένη στα αμυντικά της καθήκοντα. Τελικά οι παίκτες με διέψευσαν. Το τι προσανατολισμό θα έχεις σε ένα παιχνίδι, πολλές φορές το υποδεικνύει η αγωνιστικότητα, το πάθος και το πλάνο της ομάδας και όχι ο καταρτισμός της ενδεκάδας. Ο Σάντος έδειξε ότι έλεγχε το παιχνίδι κατά την διάρκεια των 90′ λεπτών, αλλά πιο σημαντικό, παρέταξε μια ομάδα που φαίνεται και στον πλέον άσχετο από μπάλα, ότι δουλεύει σαν computer.

Οι παίκτες, επιτέλους δεν αδίκησαν τον εαυτό τους. Οι Κοντρέρας – Μαλεζάς για ένα ακόμα παιχνίδι ήταν αλάνθαστοι, ο Λίνο είναι απίστευτα βελτιωμένος αμυντικά, κάνοντας μας τελικά, όχι να σκεφτόμαστε αν εμείς θέλουμε να ανανεώσουμε το συμβόλαιό του, αλλά αν θα μπορέσουμε λόγω ανταγωνισμού. Ο Σνάουτσερ ήταν ο παλιός καλός αμυντικός που ξέρουμε, δεν πέρασε τίποτα από την πλευρά του και ανέβαινε και στην επίθεση. Γκαρσία – Βιτόλο έχουν συνθέσει ένα από τα καλύτερα αμυντικά (χαφ) δίδυμα της Ευρώπης. Ναι, της Ευρώπης. Ο πρώτος με ωριμότητα που ξεπερνάει κάθε ποδοσφαιρική λογική, είναι πάντα εκεί που πρέπει, δίνει πάντα πάσες εκεί που πρέπει, δίνει χρόνο στους συμπαίκτες του βγούνε μπροστά, να γυρίσουν πίσω, δίνει σε εμάς που τον βλέπουμε ηδονή, δημιουργεί ΠΑΟΚτσάκια, διδάσκει ΠΑΟΚ. Αν έμπαινε και εκείνο το δεύτερο γκολ…  Ο δεύτερος, παίζει 5 θέσεις μόνος του. Είναι αμυντικός χαφ, αριστερό και δεξί μπακ, στόπερ και μοιράζει (όσο μπορεί) παιχνίδι. Αυτός ο παίκτης αν είχε το γκολ ίσως να έκανε την καριέρα του συμπαίκτη του στην Εθνική Ελπίδων της Ισπανίας, Ινιέστα. Ο Ίβιτς, άλλος παίκτης τα τελευταία 10 παιχνίδια, κάνει να αναρωτιόμαστε αν τελικά ο ΠΑΟΚ θέλει δεκάρι ή όχι. Καταπληκτικός σήμερα, ότι έκανε ήταν σωστό, έδωσε μισό γκολ στον Εντίνιο, βοήθησε αμυντικά. Μπροστά ο Σορλέν ίσως να ήταν μια παραφωνία στον σημερινό ΠΑΟΚ, μάλλον θέλει περισσότερα παιχνίδια. Από την αντίθετη πλευρά ο Βιερίνια, με ένα ώριμο παιχνίδι, ήταν κίνδυνος για τον Ολυμπιακό. Άτυχος που δεν σκόραρε το δεύτερο γκολ, με το δοκάρι να του λέει όχι. Μπροστά ο Εντίνιο. Πριν μια βδομάδα ήρθε στον ΠΑΟΚ και οι συγκυρίες τον ήθελαν βασικό. Ευτυχώς. Με ένα γκολ που φαινομενικά δείχνει εύκολο, αλλά δεν νομίζω να το βάζανε πολλά σέντερ φορ στην Ελλάδα, έδωσε αυτήν την σημαντικότατη νίκη. Μόνο αισιόδοξος μπορώ να είμαι για την συνέχεια του.

Ο κόσμος του ΠΑΟΚ χάρηκε αυτή την νίκη και δικαιωματικά. Δεν πήγε στα αεροδρόμια γιατί κέρδισε τον Ολυμπιακό απλά. Πήγε γιατί ξέρει ότι αυτή η νίκη σημαίνει πολλά πράγματα. Ξέρει ότι αυτό ήταν το κλειδί που θα ξεκλειδώσει τις υπόλοιπες επιτυχίες και κατακτήσεις. Καλά έκανε λοιπόν και ξέσπασε και πανηγύρισε. Δυστυχώς στην Ελλάδα που η άποψη «τι θα πει ο διπλανός μου για μένα» έχει παρεισφρήσει και στο ποδόσφαιρο ακόμα, είναι έγκλημα να χαρείς μια νίκη σε ένα ντέρμπι, γιατί θα χαρακτηριστείς «λίγος». Βέβαια το ότι αυτό γίνεται σε όλο το κόσμο είναι μια λεπτομέρεια. Για άλλη μια φορά αυτοί στην Ευρώπη «δεν ξέρουν» και ξέρουμε εμείς. Ε λοιπόν, δεν είναι έτσι. Και θα πανηγυρίσεις και θα χαρείς. Ο ΠΑΟΚ κέρδισε τον Ολυμπιακό, τον πιο μισητό του αντίπαλο, στον Πειραιά, και θα χαρούμε και θα πανηγυρίσουμε.

Μετά από το sex, ένα τσιγαρο επιβάλλεται.

ΥΓ. Η συνέχεια όταν καθαρίσει το μυαλό.