Αυτός ο ΠΑΟΚ μπορεί να σου υποσχεθεί πολλά. Σίγουρα αυτό δεν θα είναι το βαρετό (άλλα αποδοτικό) ποδόσφαιρο του Σάντος, με αποτέλεσμα φέτος στην Τούμπα, πέρα από τα περσινά υπογλώσσια να ενδεικνύεται και μια κούτα Λεξοτανίλ. Γιατί μόνο αυτό είναι το αντίδοτο, στο γεγονός ότι ΠΑΛΙ δεν μπήκε γκολ πάνω στην γραμμή στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου αλλά και στο τέλος του παιχνιδιού στην χαμένη φάση του Παπάζογλου. Γιατί επίσης αυτό είναι το αντίδοτο, όταν βλέπεις το σίγουρο 2-0 του Παπάζογλου να πάει να γίνει 1-1. Γιατί στην τελική, πέρα από αυτά είχες να αντιμετωπίσεις και έναν κομπλεξικό Γερμανό φορολογούμενο, που δεν του κάθησε καλά το δάνειο. Σκάσε, δούλευε και πλήρωνε τώρα.

Στο πρώτο ημίχρονο, ένας ονειρικός ΠΑΟΚ, δημιούργημα του Δερμιτζάκη και μόνο, έδωσε σχεδόν βεβαιότητα πρόκρισης. Στο δεύτερο ημίχρονο, η ομάδα μπήκε πάλι όπως με Άγιαξ, με την διαφορά ότι δεν υπήρχε Σουάρεζ. Μετά την αστεία κάρτα που έδωσε ο απόγονος του Χίτλερ στον Βιτόλο, το 1-0 έγινε αυτοσκοπός. Μετά την χαμένη ευκαιρία του Παπάζογλου, έγινε ατυχία. Μετά την απόκρουση του Κρέσιτς στις καθυστερήσεις έγινε τύχη. Τα ηρεμιστικά και γρήγορα.

Τεράστια συμβολή στην νίκη του ΠΑΟΚ, έδωσαν οι Κοντρέρας και Γκαρσία. Δυο παίκτες, που χρόνια μετά θα μνημονεύονται από όσους έχουμε την χαρά να τους βλέπουμε. Για όποιον δεν καταλαβαίνει τι εννοώ, τον προκαλώ να δει μια φορά τουλάχιστον το φαινόμενο Πάμπλο Γκαρσία από το γήπεδο. Αυτός ο ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ είναι ότι πιο απολαυστικό έχει δει ο ΠΑΟΚτσής τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια. 90′ λεπτά, αλάνθαστος, με μπαλιές διαβήτη, με ποδοσφαιρική εξυπνάδα με balls όπως λέει και αυτός. Από κοντά οι Λίνο, ο ελπιδοφόρος Μπουσαϊντί (από το κράξιμο με το άκουσμα του ονόματός του θα καταλήξουμε στο κράξιμο για το μονοετές συμβόλαιό του), ο Βιτόλο και φυσικά ο Βιερίνια που έχει πάρει προσωπικά την υπόθεση Ευρώπη για τους δικούς του (κακούς για τον ΠΑΟΚτσή, καλούς για την ΠΑΕ) λόγους. Επίσης πρέπει να σημειώσουμε την καλύτερη εμφάνιση με την φανέλα του ΠΑΟΚ, του Τσιρίλο, που ήταν χάρμα οφθαλμού η προθέρμανση του. Πάντα τέτοια.

Επειδή όμως δύσκολα χωνεύεται η φάση του χαμένου γκολ, επιτέλους, ας δωθούν οι ευκαιρίες που παίρνει ο Παπάζογλου στον Αθανασιάδη.

Η πρόκριση είναι κοντά, με μόνο ρεαλιστικό σενάριο να σκοράρει ο ΠΑΟΚ. Γιατί αλλιώς, ελέω του Γότθου, χωρίς Βιτόλο τα πράγματα θα είναι δύσκολα.

Μετά και την φυγή του Βρύζα, η ομάδα που είχε ένα καταπληκτικό μοντέλο διοίκησης έχει πέσει σε απόλυτο ξεπεσμό προσώπων. Το τρίπτυχο Ζαγοράκης – Βρύζας – Σάντος μετατράπηκε σε Ζαγοράκης – κανείς (μόνο γέλια φέρνουν αναφορές σε ονόματα όπως Παντελής Κωσταντινίδης) – Δερμιτζάκης, με ότι συνέπειες μπορεί αυτό να φέρει.

Όποιος πιστεύει ότι με την «μεταγραφή» του στην Εθνική Ελλάδος, ανεβαίνει ένα σκαλί στην καριέρα του, πλανάται πλάνην οικτρά, αφού δεν νομίζω ο επαγγελματίας Ζήσης Βρύζας να θεωρεί σαν προσωπική ανέλιξη, τον υποβιβασμό του από αντιπρόεδρος (και υπερβολικά αρεστός) της ΠΑΕ ΠΑΟΚ στο παιδί που θα πηγαίνει τους κώνους και τις μπάλες στον πρότερο υφιστάμενο του. Έκτος αν τελικά, δεν μιλάμε για τον Βρύζα που ξέραμε, αλλά έναν άλλον άνθρωπο, λιγόψυχο, χαμηλοτάβανο, που μπρος στην δόξα του αξιώματος του πανελληνίως, προτιμάει μια δημοσιοϋπαλληλική θέση που θα του αποφέρει στην καλύτερη, μια δουλεία πρώτου προπονητή στην Ξάνθη.

Το σημαντικότερο λοιπόν, είναι να βρεθούν οι πραγματικοί λόγοι της παραίτησής του, πράγμα που δυστυχώς πιστεύω δεν θα γίνει ποτέ, τουλάχιστον επίσημα. Όσοι έχουν τις γνωστές – άγνωστες άκρες, θα μεταφέρουν τις ειδήσεις – κουτσομπολιά στους γνωστούς δημοσιογράφους – παραγωγούς στα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης, συντηρώντας ένα νοσηρό κλίμα στις τάξεις των ΠΑΟΚτσήδων.

Αυτών, που τις δυο τελευταίες μέρες, με 35 βαθμούς, σαρδελοποιούνται στα γραφεία της ΠΑΕ περιμένοντας να αγοράσουν εισιτήρια για το παιχνίδι με την Φενέρμπαχτσε, σε εξευτελιστικές (προς τα πάνω) τιμές, έχοντας πληρώσει ήδη ένα εισιτήριο διαρκείας.

Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα μετράει, και αυτό είναι ότι ο ΠΑΟΚ έχασε ένα στέλεχος δημιουργικότατο, το οποίο αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην ΠΑΕ, ειδικά αν δεν προσεχθεί ιδιαίτερα η αντικατάστασή του. Τα ονόματα που ακούγονται φαίνονται αστεία, ίσως με την εξαίρεση του φίλου του Ζαγοράκη (μεγάλη υπόθεση τελικά να έχει κρατήσει κάποιος την επαφή του μαζί του σε όποια φάση της ζωής του και αν τον γνώρισε) Ζήκου. Το αποτέλεσμα επίσης δείχνει, ότι στελέχη αμφιβόλου ποιότητας και αποτελέσματος, μένουν στην ΠΑΕ, αλλά φεύγουν άλλα που δώσανε ότι μπορούσαν στον σύλλογο.

Μετά από έναν ακόμα αχώνευτο αποκλεισμό, η «Τύχη» έπαιξε και άλλο παιχνίδι στον ΠΑΟΚ, στέλνοντας τον σαν εκπρόσωπο… του ελληνικού κράτους μέσα στην Τουρκιά, μέσα στην Πόλη για να την αλώσει. Βέβαια όλα αυτά καμία σχέση δεν έχουν με το ποδόσφαιρο, ούτε καν με την σύγχρονη πολιτική σκηνή, αλλά δυστυχώς είναι αρκετά ικανά για να καπηλέψουν το όνομα και τον πραγματικό στόχο του ΠΑΟΚ και του ποδοσφαίρου γενικότερα.

Πόσα μπορεί όμως ακόμα, να αντέξει ο ΠΑΟΚτσής; Ο αποκλεισμός από τον Άγιαξ, έτσι όπως ήρθε, ήταν ένα ισχυρό χτύπημα στην ψυχολογία του. Ο ΠΑΟΚ είχε να κερδίσει φήμη, δόξα και μέσω των οικονομικών bonus που θα καρπωνόταν και μεταγραφές. Αντ’αυτού, κέρδισε στεναχώρια, μιζέρια και πίκρα. Ο ΠΑΟΚ είχε να αντιμετωπίσει, πέρα από τον Άγιαξ και τον Θεό τον ίδιο, που όταν ήταν με το μέρος του, στο πρώτο ημίχρονο του Άμστερνταμ φάνηκε πολύ πιο ανίσχυρος από την ρεβάνς της Τούμπας, που έκανε θαύματα και πράγματα για να περάσουν οι Ολλανδοί.

Αλλά ας είναι, η ζωή συνεχίζεται, ο ΠΑΟΚ δεν σταματάει με έναν αποκλεισμό, και η κληρωτίδα του έφερε τον καλύτερο δυνατό αντίπαλο για να αναθερμανθεί ο κόσμος. Το DNA του ΠΑΟΚ τον προορίζει να παίζει κόντρα σε μεγάλες ομάδες, ακόμα και αν τελικά αποκλείεται στα σημεία. Κάποια στιγμή αυτό θα αλλάξει και τότε η ηδονή της πρόκρισης θα είναι η μεγαλύτερη δυνατή. Χίλιες φορές λοιπόν Φενερμπαχτσέ από απίθανους Δανούς, Κροάτες, Σκωτσέζους και Ελβετούς. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να αποδείξει ότι αξίζει να αγωνίζεται σε ευρωπαϊκούς ομίλους, μέσα από το μέταλλο και την αξία που θα βγάλει και όχι από μια καλή κλήρωση. Για αυτό λοιπόν, ο ΠΑΟΚτσής δεν πρέπει να τα βάζει με την τύχη του, αλλά να είναι περήφανος, που ακόμα και μέσα στα πλαίσια του Europe League η ομάδα του είχε μια κλήρωση αντίστοιχη με το Champions League.

Και αν με τον Άγιαξ είχε να αντιμετωπίσει την ατυχία του, σημαντικότερο ρόλο έπαιξε ότι από την πρώτη στιγμή ένιωσε το αουτσαίντερ που εκμεταλλευόμενο τα εσωτερικά προβλήματα του αντιπάλου του, θα του έκλεβε την πρόκριση. Αυτό δεν πρέπει να επαναληφθεί με την Φενέρμπαχτσε. Η ομάδα, ο προπονητής, η διοίκηση, ο κόσμος, πρέπει να νιώσουν και να παίξουν σαν ίσο προς ίσο με τους Τούρκους για να πανηγυρίσουν μια ιστορική πρόκριση.

Κατά την διάρκεια της κλήρωσης κάθε ΠΑΟΚτσής που σεβόταν τον εαυτό του και την ομάδα (και έβλεπε Μουντιάλ) ήθελε τον Άγιαξ. Οι λόγοι ήταν δύο: Το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ αντιμέτωπος με μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες δείχνει πάντα ένα διαφορετικό, ένα ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΟΚ!® πρόσωπο και το γεγονός ότι ο Άγιαξ φαινόταν σε αποσύνθεση (πράγμα που δεν επιβεβαιώθηκε τελικά). Η κληρωτίδα μας έκανε την χάρη και από εκεί και πέρα ήταν στο χέρι του ΠΑΟΚ να δικαιώσει τον κόσμο που ήθελε Άγιαξ.

Τα κατάφερε!

Ο σκοπός σε τέτοια παιχνίδια αγιάζει τα μέσα και ο τραγικός ΠΑΟΚ των φιλικών και του πρώτου ημιχρόνου στάθηκε  τυχερός κόντρα στις επελάσεις των Ολλανδών, μόνο όμως για να μπει στο δεύτερο ημίχρονο, μια άλλη ομάδα, ένας ΠΑΟΚ που χαιρόσουν να τον βλέπεις. Ρεαλιστές είμαστε, ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο κόντρα στον Άγιαξ, μέσα στην Ολλανδία, δεν θα βλέπαμε. Είδαμε όμως το χαρακτηριστικό του ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΟΚ!® . Οι παίκτες να πέφτουν πρώτοι στην μπάλα. Ένας Βιτόλο βγαλμένος από τα παλιά, περσινά του στάνταρ, ένας διαφορετικός Γκαρσία και ένας Σνάουτσερ εγγύηση έκαναν τον χειρότερο παίκτη του γηπέδου Μαλεζά, και της Ευρώπης Τσιρίλο να έχουν έναν πιο αποστασιοποιημένο ρόλο στο παιχνίδι. Πολύ καλός και ο Κρέσιτς που μάλλον δείχνει έτοιμος για να αποκαθηλώσει τον Χαλκιά και ο Μπουσαϊντι που τουλάχιστον είναι… καλύτερος από τον Αραμπατζή. Τέλος ο Ίβιτς, κάθε αγωνιστικό λεπτό, αποδεικνύει γιατί θεωρείται βαρόμετρο για τον ΠΑΟΚ.

Θεωρώ ότι η πρόκριση, από 65-35 του Άγιαξ, πλέον είναι 50-50. Με την ενσωμάτωση του Κοντρέρας στην ενδεκάδα, στην θέση του χειρότερου παίκτη της Ευρώπης, Τσιρίλο, με το ταυτόχρονο ανέβασμα του Μαλεζά όποτε παίζει πλάι του ο Κοντρέρας και πιο ξεκούραστους και ξεπιασμένους Βιτόλο, Γκαρσία και Ίβιτς, ο ΠΑΟΚ θα μπορέσει να παίξει την μπάλα που έπαιζε και πέρυσι στα ντέρμπι της Τούμπας. Και ο Άγιαξ που πλέον ξέρει ότι ο ΠΑΟΚ μπορεί να σκοράρει στην αντεπίθεση, θα είναι περισσότερο προσεκτικός, δίνοντας του κάποιον χώρο και μέτρα να οργανώσει το παιχνίδι. Αν γίνουν όλα αυτά, τότε θα ακολουθήσουν τα πραγματικά πανηγύρια…

Όσον αφορά τον κόσμο, έκανε το χρέος του, μετατρέποντας το γήπεδο σε μια μοντέρνα, με κυλιόμενες σκάλες, Τούμπα. Καλή επιστροφή στα παιδιά και να ξέρουν ότι κάναν περήφανους όσους τους άκουγαν σε καφετέριες και σπίτια.

Κάποτε οι προπονητές δεν άλλαζαν χρονιά και δεν βγάζαν τις γιορτές. Αργότερα σαν νέο στάνταρ μπήκε η παρέλαση και πολλοί εξ αυτών δεν προλάβαιναν την επέτειο του ΟΧΙ. Από πέρσι δεν προλαβαίνουν ούτε τις εκλογές. Τώρα πλέον ξεπεράσαμε κι αυτό το στάδιο. Μάλιστα για την ακρίβεια ξεπεράσαμε και το κρίσιμο σημείο του 15αύγουστου, εκεί που συχνά έχουμε αποτυχίες σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Πλέον τα νέα σύγχρονα δεδομένα είναι άλλα. Ο Μπερέτα μπορεί να υπερηφανεύεται ότι ξεπέρασε τις προσδοκίες και πρόλαβε την μεγάλη γιορτή του Προφήτη Ηλία στις 20 Ιουλίου, πιθανότατα δε και το πανηγύρι του στην Πυλαία Θεσσαλονίκης.

ΥΓ Στη φωτό διακρίνεται κατηφής ο Ιταλος προπονητής, ενώ ένα βιβλικό «αγγελοκόρακο» τού κλέβει την μπουκιά μέσα από το στόμα…

Η αλήθεια είναι, ότι αυτές τις μέρες δεν σου πηγαίνει να ασχοληθείς με τα της Ελλάδας. Ο λόγος φυσικά, είναι το Μουντιάλ, αλλά και η έλλειψη νέων.

Νεβερδελές, θα κάνουμε μια προσπάθεια, αφού ούτως ή άλλως ήδη ξέρετε το μικρόβιο του καθενός εδώ μέσα! Στον ΠΑΟΚ, έχουμε έναν νέο προπονητή, της ιταλικής σχολής. Σωστό το μέρος που έψαξε ο Βρύζας, αφού δεν θα υπήρχε καλύτερη συνέχεια στο έργο του Σάντος, από έναν Ιταλό προπονητή. Το βιογραφικό του Μάριο Μπερέτα είναι φυσικό να σου φέρνει πονοκέφαλο, αφού η μεγαλύτερη ομάδα που προπόνησε ποτέ, ήταν η Πάρμα, ενώ ο στόχος των ομάδων του, ήταν πάντα η παραμονή τους. Άλλες φορές το πέτυχε, άλλες όχι. Στα μείον είναι επίσης και το γεγονός, ότι πρώτη φορά εργάζεται εκτός Ιταλίας. Μπορεί με το ευχάριστο προφίλ του, να κέρδισε ως τώρα τους ΠΑΟΚτσήδες, αλλά η ανάγκη να περάσει η ομάδα τον τρίτο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, είναι τεράστια, ίσως ζωτικής σημασίας. Και αυτό δεν θα είναι απλά τεστ για τον Ιταλό, αλλά το κλειδί για το αν γίνει αγαπητός στον κόσμο ή όχι.

Τέλος, έχουμε την μεταγραφή Σαλπιγγίδη. Η θέση μου είναι γνωστή, ήμουν κατά της επιστροφής του παίκτη στον ΠΑΟΚ. Παρολ’αυτά, είμαι ακόμα πιο εναντίον, στις υπερβολικές αντιδράσεις αυτών που δεν θέλαμε την επιστροφή του. Το θέμα είναι, ότι πλέον στα εσωτερικά του ΠΑΟΚ, γίνεται κριτική στον Ζαγοράκη μόνο λόγω του Σαλπιγγίδη. Έδιωξε ο ΠΑΟΚ προσωπικό, φταίει το συμβόλαιο του Σαλπιγγίδη. Έδιωξε ο ΠΑΟΚ προπονητές από τα τμήματα υποδομής, φταίει το συμβόλαιο του Σαλπιγγίδη. Θα έρθει ο Γκουστάβο… αντί του Μαικόν, φταίει το συμβόλαιο του Σαλπιγγίδη. Ξαφνικά, για να δικαιολογηθεί η πίκρα κάποιων κατά της μεταγραφής Σαλπιγγίδη, γίνανε όλοι λογιστές της ΠΑΕ. Οι λόγοι για την μείωση του μπάτζετ δεν είναι το συμβόλαιο του Σαλπιγγιδη. Είναι ο αποκλεισμός απο τους ψαράδες της Χερενβεεν, είναι η αύξηση του ΦΠΑ, είναι οι σάπιες 7 και 8, είναι οι λάθος εκτιμήσεις σε κάποια συμβόλαια όπως του Βερον και τα χρήματα που παίρνει ο Μουσλίμοβιτς, είναι ότι ο ΠΑΟΚ δεν έπαιξε κανένα ντέρμπι κυπέλλου στην Τούμπα, είναι η οικονομική κρίση και είναι και ότι ο ΠΑΟΚ δεν έχει τα μέσα αυτή την στιγμή να εξασφαλίσει ανανέωση της χορηγίας της ΔΕΠΑ όπως ο Παναθηναϊκός έχει ισόβιο χορηγό τον OΤΕ. Να κάνουμε για αυτά κριτική ναι, άλλα για το ύψος του συμβολαίου του Σαλπιγγίδη; Ο Ζαγοράκης έγινε πρόεδρος στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ για κάποιον λόγο, και έγινε ύστερα από το σπρώξιμο του κόσμου, είμαστε υποχρεωμένοι λοιπόν να το αποδεχτούμε αυτό. Συμφωνώ με κάποιες από τις ανακοινώσεις των συνδέσμων, ειδικά του Πανελληνίου και με γεμίζει χαρά που σαν οπαδοί του ΠΑΟΚ δεν αποδεχτήκαμε την μεταγραφή. Δείξαμε την θέση μας, έχουμε το κεφάλι μας ψηλά και την συνείδηση ήσυχη. Αλλά διοίκηση δεν ασκούμε, ευτυχώς, εμείς. Υπάρχουν διακριτά όριά σε μια ομάδα και αυτά πρέπει να τα εφαρμόζουμε επιτέλους. Η κίνηση της ΠΑΕ δείχνει ότι είναι αποφασισμένη για πρωταθλητισμό και αυτό δείχνει ότι παίζει τον ρόλο της σωστά. Οι οπαδοί από την μεριά μας, πρέπει να παίξουμε και εμείς τον ρόλο μας σωστά και να βοηθήσουμε όπως μπορούμε. Και τι περισσότερο μπορεί να χρειάζεται αυτή την στιγμή ο ΠΑΟΚ, από όλο και περισσότερα εισιτήρια διαρκείας;

Έχω πολύ καιρό να γράψω στο blog, συγκεκριμένα έπρεπε να περάσει μια δύσκολη περίοδος για εμένα πρώτα και έπειτα να περάσει η λύτρωση με ολιγοήμερες διακοπές στην Πορτογαλία… Μια χώρα συνδεδεμένη με τον ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια, αλλά όπως φαίνεται όχι για πολύ ακόμα. Για την ακρίβεια, μάλλον ένας από τους πιο δυνατούς συνδετικούς κρίκους μεταξύ ΠΑΟΚ και Πορτογαλίας έσπασε, με την αποχώρηση του Κονσεϊσάο από τον ΠΑΟΚ. Το προφανές είναι ότι όλα αυτά προήλθαν λόγω της ατυχής κατάληξης του γάμου ΠΑΟΚ με τον Ζόρζε Κόστα, έναν θρύλο της Πόρτο κατά κύριο λόγο. Κάποιοι του χρεώνουν και τις δυο μεταγραφές του Ιανουαρίου, μεγάλο λάθος για εμένα, αφού ο Εντίνιο ναι μεν δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, αλλά με το γκολ του στο Καραϊσκάκη έκανε την αρχή (το ήμισυ του παντός στην προκειμένη περίπτωση) στις νίκες του ΠΑΟΚ στα ντέρμπυ, ο δε Κριστιάνο, άτυχος πολύ, τραυματίστηκε σοβαρά.

Κοιτάζοντας την ουσία όμως, ο Κονσεϊσάο έμεινε χωρίς σκοπό στην ΠΑΕ με την επιστροφή του Ζαγοράκη στην προεδρεία. Δεν νοούνταν, να μένει ο Βρύζας χωρίς ουσιαστικό πόστο και ακόμα περισσότερα δεν νοούνταν να φύγει ο Βρύζας. Κάποιος έπρεπε να πληρώσει το μάρμαρο και πολύ φυσικά, αυτός ήταν ο Κονσεϊσάο.

Δεν έχω κρύψει την συμπάθεια μου στο πρόσωπο του Κονσεϊσάο, αυτό που μπορώ να πω (βλέποντας από κοντά μάλιστα, πόσο τον εκτιμούν στην Πορτογαλία) είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον παίκτη, που έδωσε ότι μπορούσε τα τελευταία χρόνια της καριέρας του στον ΠΑΟΚ.

Obrigado.

ΥΓ. Δυστυχώς την περίοδο της απουσίας μου, μας αποχαιρέτησε ο Φερνάντο Σάντος, μη δίνοντας την ευκαιρία να του αφιερώσω ένα ποστ. Μετά από όλες αυτές τις μέρες που περάσαν, γίνεται όλο και περισσότερο κατανοητό πόσο μεγάλο κεφάλαιο ήταν για τον ΠΑΟΚ…

Κάποτε ήταν ένας φυλακισμένος. Μετρούσε ήδη 20 χρόνια σκλαβιάς αλλά το χειρότερο για αυτόν ήταν ότι δεν έβλεπε καμία αχτίδα αισιοδοξίας. Ήταν κλεισμένος εκεί, παρά την θέληση του, ταπεινωμένος και βασανισμένος μα το χειρότερο, χωρίς να φταίει σε τίποτα. Το μόνο του αμάρτημα ότι ήταν δυνατός. Πολύ δυνατός για να τον κουμαντάρουν, πολύ περήφανος για να σκύψει το κεφάλι. Στο μυαλό του κυριαρχούσαν αναμνήσεις από την εποχή που ήταν νεότερος, ιστορίες που τον έκαναν να δακρύζει.

Το μόνο που άλλαζε στην ζωή του ήταν οι δεσμοφύλακες του και ο διευθυντής της φυλακής του. Κάθε φορά, σε κάθε αλλαγή, ήλπιζε για καλύτερες μέρες, αλλά κάθε φορά η ιστορία ήταν η ίδια. Αυτός βούλιαζε όλο και περισσότερο στις αναμνήσεις του. Ο μόνος λόγος που παρέμενε ζωντανός ήταν οι δικοί του άνθρωποι που συνέχισαν να τον στηρίζουν και να το πιστεύουν. Είχαν αναπτύξει μια απίστευτη σχέση αλληλεξάρτησης και αγάπης βασισμένες σε παλιά βιώματα τους και στις διαχρονικές αξίες τους. Και αν δεν ήταν οι άνθρωποι αυτοί, να τον στηρίζουν τις δύσκολες μέρες, να του προσφέρουν φαγητό και νερό, αυτός μοιραία θα περνούσε στην αιώνια λήθη. Ακόμα όμως και αυτό το λίγο φαγητό και νερό που του προσφέρανε, οι δεσμοφύλακες του το παίρνανε. Γιατί ήταν άνθρωποι μικροί στο ήθος αλλά μεγάλη σε απληστία. Γιατί ακολουθούσαν τις εντολές του διοικητή τους και κατ’επέκταση των αφεντικών του διοικητή τους. Ο φυλακισμένος όμως υπέμενε, με μόνα όπλα τις αναμνήσεις του και την στήριξη των φίλων του ήλπιζε.

Ώσπου ξαφνικά οι φίλοι του αποφάσισαν ότι δεν πάει άλλο, έπρεπε να τον ελευθερώσουν. Μια και καλή. Ξέραν ότι με τις ενέσεις τους απλά παρέτειναν την κράτησή του. Βρήκαν τον αρχηγό τους, αυτός βρήκε του υπαρχηγούς του, πίστεψε στους στρατιώτες του και όλοι μαζί αποφάσισαν να γκρεμίσουν την φυλακή. Η μάχη ήταν σκληρή, οι φύλακες και ο διευθυντής τους δεν θα αφήνανε έτσι εύκολα το κελεπούρι τους. Θέλανε να τον ρουφήξουν και άλλο, και ακόμα περισσότερο. Αλλά τελικά, οι φίλοι του φυλακισμένου κερδίσανε την μάχη. Χωρίς όπλα παρά μόνο με την ψυχή τους και την αγάπη τους για αυτόν, γκρεμίσαν τις φυλακές και το κελί του. Και αυτός, απελευθερωμένος πλέον, ξανά πέταξε…

Έχει ακόμα πολύ δρόμο όμως για να γίνει αυτός που ήταν. Η φυλάκιση του ήταν μεγάλη, οδυνηρή και άδικη και του αφήσε πληγές. Κάποιες ακόμα τις κουβαλάει, τις περισσότερες όμως τις θεράπευσε. Και μαζί με τους φίλους του και τον αρχηγό τους πετάει με γρήγορο φτερούγισμα. Τα χρόνια που έχασε ήταν πολλά και αυτά που πρέπει να κάνει για να ξανά ζήσει τα παλιότερα βιώματά του ακόμα περισσότερα. Αλλά θα τα καταφέρει και το ξέρει, γιατί είναι παλικάρι, γιατί έχει τους φίλους του και τον αρχηγό τους που τον πιστεύουν και τον στηρίζουν. Εξάλλου, δεν θα γινόταν να τον εγκαταλείψουν τώρα, μετά από τόσο αγώνα που κάνανε όλα αυτά τα χρόνια να τον κρατήσουν ζωντανό και να τον ελευθερώσουν. Το μέλλον τους προμηνύεται λαμπρό…

Καταρχήν ο ΠΑΟΚ δείχνει ότι το τελευταίο του εμπόδιο για την καθιέρωση το ξεπέρασε. Πλέον μπορεί να κερδίσει τα ντέρμπι, δεν είναι παιδική ασθένεια, αλλά εξαρτάται από την εμφάνιση του στην διάρκεια του παιχνιδιού. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Και η αλήθεια είναι, ότι ενδεχόμενη φυγή του Σάντος, πράγμα που δεν πιστεύω ότι θα γίνει, θα είναι ένα τεράστιο πλήγμα για αυτό που έχει χτίσει ο ΠΑΟΚ μέχρι σήμερα.

Ο ΠΑΟΚ λοιπόν, σήμερα έδειξε στο γήπεδο ότι είναι πολύ καλύτερη ομάδα και από τον Ολυμπιακό. Η δουλεία της διοίκησης, η στήριξη των οπαδών και η μεθοδικότητα του Σάντος έχει αποδώσει καρπούς αποδεικνύοντας ότι δεν είναι όλα θέμα μπάτζετ, αλλά και οργάνωσης και ποδοσφαιρικής γνώσης.

Αν εξαιρέσουμε την πρώτη φάση του αγώνα, το τετ α τετ του Ντάρμπυσαϊρ, ο ΠΑΟΚ δεν κινδύνεψε καθόλου, αν και αγχώθηκε λόγο της οπισθοχώρησής του τα τελευταία λεπτά. Αλλά παρόλαυτα, και πάλι δεν επέτρεψε στον Ολυμπιακό να δημιουργήσει φάσεις μπροστά στον Χαλκιά.

Τι κρατάμε λοιπόν από αυτό το ντέρμπι;

- Το ότι ο ΠΑΟΚ όπως έγραψα παραπάνω τήνει να σβήσει οριστικά την ρετσινιά της λούζερ ομάδας, μένει να το αποδείξει και στα επόμενα τρία παιχνίδια.

- Την υγεία που αποπνέει το γεγονός ότι παρά τον τραυματισμό του MVP της χρονιάς Ίβιτς, ο αντικαταστάτης του Φιλομένο είναι ο MVP του αγώνα.

- Την φανταστική κερκίδα αν και ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε το «κόρνερ της αμαρτίας».

- Την εχθρική διαιτησία του Κάκου και κυρίως των βοηθών του. Ευελπιστώ σε κλήρωση Δαλούκα για το ντέρμπι της Τετάρτης.

- Την τρόπο που σούταρε ο Μουσλίμοβιτς. Συγκινητικός.

- Το καφέ δερμάτινο του Σάντος. Ευτυχώς για τον Πορτογάλο τα πλαϋ ωχ δεν θα κρατήσουν μέχρι Ιούνιο…

- Την τρίτη συνεχόμενη καταπληκτική εμφάνιση του Κοντρέρας σαν δεξί μπακ.

- Δεν πιστεύω ότι έσπασε καμία παράδοση. Μια παράδοση στοιχειωμένη, δείγμα και επίδειξη των «Χρυσών Χρόνων του Σωκράτη». Στην τελική, δεν με ενδιαφέρει αν έσπασε ή όχι, δεν με ενδιαφέρει η ίδια της η ύπαρξη, δεν την αναγνωρίζω όταν είναι χτισμένη τις σφυρίχτρες του Καλαθενού, του Παπαπέτρου, του Κασναφέρη, του Βαλλιάνου και του Μπριάκου και όλων των απίθανων πιονιών. Ας ηρεμήσουν λοιπόν οι ΠΑΟΚτσήδες που αγχώνονται για αυτό το θέμα και ας απολαύσουν αυτή την νίκη… μέχρι την επόμενη.

Για τον αγώνα της Τετάρτης είμαι αρκετά αισιόδοξος. Θεωρώ ότι ο ΠΑΟΚ έχει πάρει τον αέρα του Ολυμπιακού και ότι αντίστοιχα, ο Ολυμπιακός θα δείξει σημάδια φόβου και κόμπλεξ στο επόμενο παιχνίδι, έχοντας της αναμνήσεις και του διπλού στο Καραϊσκάκη ακόμα νωπές.

Σε ένα τραγικό παιχνίδι, τυπικό ελληνικού πρωταθλήματος, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ δεν κατέφεραν να βάλουν ένα γκολ και μοιραία το παιχνίδι έληξε 0-0. Πριν το παιχνίδι, θεωρούσα την ισοπαλία σαν ένα θετικό αποτέλεσμα για τον ΠΑΟΚ. Οπότε και τώρα, παρά το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ ήταν καλύτερος, δεν πρόκειται να το γυρίσω να παραπονεθώ.

Η ΑΕΚ, μια ομάδα πολύ καλή, έχοντας πορεία πρωταθλητισμού στον δεύτερο γύρο και όντας χαρακτηρισμένη σαν ομάδα των ντέρμπι, δεν μπόρεσε να κάνει ούτε φάση, απέναντι σε ένα πάρα πολύ καλό αμυντικά ΠΑΟΚ. Άρα αμέσως – αμέσως έχουμε το πρώτο και μοναδικό θετικό πρόσημο για την εμφάνιση του ΠΑΟΚ σήμερα. Βιτόλο, Γκαρσία, Σαβίνι, Τσιρίλο και ένας καταπληκτικός Κοντρέρας, εξαφάνισαν παίκτες μεγάλης κλάσης όπως Σκόκο, Μπλάνκο και Τζιμπουρ.

Από εκεί και πέρα το χάος, με τον ΠΑΟΚ ανήμπορο να φτάσει τους οπαδούς του σε μια μικρή ονείρωξη, το γκολ. Με τον γνωστό Μουσλίμοβιτς, έναν παίκτη που φέτος είναι πάρα πολύ κακός, ξεδιπλώνοντας ένα απίστευτο ταλέντο αμπαλοσύνης, μεγάλος μυρωδιάς της θέσης του CF, ικανός μόνο να συμμετέχει σε γιορτές της Τούμπας και έναν Ίβιτς βγαλμένο από την περσινή χρονιά, θαρρείς ξαφνικά οι εξωγήινοι τον επανέφεραν στην Γη από τον πλανήτη τους μετά από επιτυχή πειράματα κλωνοποίησης ανθρώπου με σαλιγκάρι. Με ένα Σορλέν που προσπαθεί να παίξει σαν αριστερός χαφ, αποδίδοντας όπως και ο Χαλκιάς αν έπαιζε στην ίδια θέση (αυτό είναι μομφή και προς τον Σάντος για όποιον δεν το κατάλαβε…) και τον Βιερίνια να κάνει ίσως την χειρότερη του εμφάνιση με την φανέλα του ΠΑΟΚ.

Σε αυτόν τον  ΠΑΟΚ λοιπόν, που έκανε μια εμφάνιση τόσο διπολική,  από την μέση και πίσω εξαιρετικός και από την μέση και μπροστά τραγικός, το μόνο που του έμεινε ήταν ο απόλυτος έλεγχος του παιχνιδιού. Η κατοχή της μπάλας και ικανοποίηση της τελικής εικόνας του παιχνιδιού, που τον αξιολογεί σαν τον χαμένο του αποτελέσματος (βάση συνολικής εμφάνισης) αλλά κερδισμένο ως προς την βαθμολογική συγκομιδή.

Δυστυχώς για τον ΠΑΟΚ, το τελικό αποτέλεσμα δεν θεωρείται σαν θετικό από τους περισσότερους οπαδούς της ομάδας, λόγω του απωθημένου, κόμπλεξ και παραπόνου που βγάζουν από το προπέρσινο 0-4 της Τούμπας. Ξεχνάνε όμως, ότι τα δεδομένα εκείνη την χρονιά ήταν εντελώς διαφορετικά για ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ δεν θύμιζε ομάδα σε κανένα σημείο, με τους περίφημους παίκτες – σαρδέλες και την ΑΕΚ να έρχεται στην Τούμπα με Ριβάλντο, Καλόν, Λυμπερόπουλο και Ζήκο. Ας αποβάλλει λοιπόν ο κόσμος αυτό το κόμπλεξ προς την ΑΕΚ και να προσπαθεί ετσιθελικά να την βάλει στην κατάσταση του προπέρσινου ΠΑΟΚ. Ούτε η ΑΕΚ τώρα είναι χειρότερη εκείνου του ΠΑΟΚ και το σημαντικότερο, ούτε ο ΠΑΟΚ τώρα είναι καλύτερος εκείνης της ΑΕΚ.

Τελικά, ύστερα και από το τελικό αποτέλεσμα του παιχνιδιού Άρης – Ολυμπιακός, ο μόνος κερδισμένος αυτής της αγωνιστικής για την διεκδίκηση της πρώτης θέσης είναι ο ΠΑΟΚ, και όποιος ΠΑΟΚτσής δεν το βλέπει αυτό, τότε δυστυχώς θεωρεί τον Άρη αντίπαλό του.

Και τελείωσε λοιπόν (λέμε τώρα) το μαρτύριο για πολλούς. Οι άλλοι θα έχουνε…play off. H εκπληκτικής σύλληψης αυτή διοργάνωση που είναι η μόνη παγκοσμίως που κατάφερε να … διώξει τον κόσμο ακόμα και απο τα ντέρμπι είναι επιτέλους έτοιμη να ξεκινήσει προς δόξα και τιμή όσων την εμπνεύστηκαν.

Τα ίδια και τα ίδια. Κατά τα άλλα ο Λεβαδειακός νίκησε, η Ξάνθη νίκησε και όσοι δεν το παίξατε στο στοίχημα κακό της κεφαλής σας. Εγώ τα κονόμησα μια χαρα. Να και κατι καλό που έχει το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Αν το παρακολουθείς στενά , οι ελπιδες σου την τελευταία αγωνιστική (έστω τις τελευταίες) για να μη μιλήσω για όλη τη σαιζόν, να γίνεις πλούσιος προσεγγίζουν ποσοστά άνω του 95%. Προσωπικά θέλω να πω ότι νιώθω υπερήφανος που οι ομάδες στην Ελλάδα παίζουν ακόμα για τη φανέλα και το όνομα και με βοήθησαν να βγω φορτωμένος από το πρακτορείο. Προς δόξα και τιμή το λέω δηλαδή, προς θεού μην παρεξηγηθεί και κανείς.

Αυτό που μου είναι κάπως δύσκολο να βρω είναι το τελικό σκορ, μιας και πιστοί στο δόγμα του θεάματος και του βραζιλιάνικου ταμπεραμέντου τους , οι ποδοσφαιριστές δεν αρκούνται σε ένα απλό 0-2 όπως κάποτε. Ίσως δεις ένα 0-2 που γίνεται 2-2 και μετά 2-4 (εντελώς συμπτωματικά τα νούμερα σας διαβεβαιώ) ή ένα 0-1 σε 1-1 και μετά 1-2 ή και ένα 15-28 κάποτε , ποιός ξέρει. Φανταστείτε η λίγκα να αποφασίσει να δώσει πριμ σε κάθε γκολ που βάζουν οι ομάδες. Ικανή είναι. Εδώ έφτιαξε κοτζάμ…play off..

Μονο φανταστείτε… Χθές θα είχαμε Ολυμπιακός – Άρης 32-31, Γιάννενα – ΠΑΟ 27-28, ΠΑΟΚ – Εργοτέλης 77-65 και πάει λέγοντας. Μη σου πω να πριμοδοτήσει και τίποτα απόβολές. Γαμάτο δεν θα είναι το … Μήτρογλας-Καράμπελας 33-33; Αντε πάλι δίνω τσάμπα ιδέες στην Σουπαλίγκα. Για ένα ακόμα καλύτερο ποδόσφαιρο. Και μην ξεχάσετε. Όπου να’ναι θα σκάσει παλι κανα αίτημα για αύξηση ομάδων. Καντε τες 200 να τελειώνουμε , να μην έχει κανείς παράπονο. Έτσι κι αλλιώς χειρότερα δε γίνεται… (έτσι νομίζω πάντα, μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη σαιζόν).

Διακοπή από δακρυγόνα σε αγώνα που σημειώθηκε αρνητικό ρεκορ προσέλευσης στο Καραϊσκάκη και πέρνα του γοήτρου και της … βαθμολογίας των play off (λιγότερο και από γόητρο δηλαδή) δεν παιζότανε τίποτα… Θα τους μαζέψει κανείς αυτούς; Ή πάλι περισσεύανε δακρυγόνα στα παιδιά με τα μπλε και φοβότανε μην τους λήξουνε; Για τα «καλα παιδιά» των γηπέδων δεν θα πω και πολλά. Ας τα πούνε οι ειδικοί, που ξέρουνε να τσουβαλιάζουνε τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι… Γιατί όμως διάολε κάποιες φορές που είναι απούσα η αστυνομία δεν ανοίγει ρουθούνι;

Εντός εισαγωγικών βέβαια, αφού αποφασίσανε να μας κάνουν και το ποδόσφαιρο… μπάσκετ, και να περιμένουμε τα play offs για να δούμε αυτά που λίγο πολύ όλοι ξέρουμε… Ο ΠΑΟΚ σήμερα ξέσπασε σε λάθος αντίπαλο, στην φιλική ομάδα του Εργοτέλη, σε ένα παιχνίδι που σκόραρε και ο κάθε πικραμένος παίκτης. Όχι βέβαια ότι χαλαστήκαμε όσοι βρεθήκαμε στην Τούμπα, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι οίκτο για αντίπαλο τερματοφύλακα είχα καιρό να νιώσω. Και μετά τον 4ο γκολ και το ξέσπασμα του Αθανασίου, το ένιωσα. Για λίγο βέβαια. Όσο μάλιστα το δεύτερο ημίχρονο κυλούσε χωρίς γκολ, τόσο μετάνιωνα για το προηγούμενο συναίσθημα μου.

Έχει όμως ενδιαφέρον (sic) να εξετάσουμε ποιοι παίκτες του ΠΑΟΚ βάλανε τα γκολ. Πρώτο γκολ για τον Ολιβιέ Σορλέν. Έναν παίκτη ο οποίος, χρησιμοποιείται σε μια θέση κόντρα στην λογική, αφού έχει δείξει ότι όταν παίζει στον άξονα είναι πολύ καλύτερος. Όμως ο Σάντος κάτι ξέρει και τον βάζει εκεί και αυτό το κάτι φέρνει στο όνομα του προσφάτως ανανεωθέντα  Λίνο. Οι επελάσεις του Λίνο στο πρώτο ημίχρονο κάθε αγώνα είναι γνωστές και ο Σορλέν είναι το αντίβαρο στην αριστερή πλευρά. Αυτό που θέλουν όλοι οι ΠΑΟΚτσήδες λοιπόν από τον Σορλέν, είναι να προσπαθήσει με το τακτικά άριστο παιχνίδι του να είναι πάντα εκεί που πρέπει. Να είναι καλός στα αμυντικά του καθήκοντα, αλλά να έχει και τις κατάλληλες τοποθετήσεις για να σκοράρει, σαν αριστερό χαφ που θέλει να πιστεύει αυτός και ο Σάντος ότι είναι. Αυτό το πέτυχε σήμερα και αποτυπώθηκε όχι μόνο στο γκολ του, αλλά και στο γενικότερα καλό του παιχνίδι.

Δεύτερο γκολ ο Ζλάταν. Ο δικός μας Ζλάταν. Ο ποδοσφαιριστής που ανάγκασε τους ΠΑΟΚτσήδες για δεύτερη κωλοτούμπα, μετά από αυτήν που κάνανε για τον Ίβιτς. Αλλά δυστυχώς του Μουσλίμοβιτς είναι για τον αντίθετο λόγο. Και όμως, σήμερα ήταν πολύ καλός και στις τοποθετήσεις του και στην εκτέλεση του γκολ. Επιτέλους ένα καλό παιχνίδι για αυτόν που μπορεί να του δώσει ώθηση για τα play offs. Ομολογώ ότι δεν είναι λίγες φορές που πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται τι θα έκανα με αυτόν τον ποδοσφαιριστή, αν ήμουν στην θέση του Βρύζα και του Κονσεϊσάο. Θα χαιρόμουν για τα δυο τελευταία γκολ … βιογραφικού όπως χαρακτηρίστηκαν πονηρά ή θα χαιρόμουν γιατί τελικά δείχνει να μπορεί να προσφέρει λύσεις;

Τρίτο γκολ ο Τσιρίλο. Για αυτόν τον παίχτη τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Δεν έχει καμία θέση στον ΠΑΟΚ της επόμενης περιόδου, δεν δικαιολογεί ούτε τα λεφτά του, ούτε το βιογραφικό του. Ο Σαβίνι και καλύτερος παίχτης είναι και δυο θέσεις μπορεί να καλύψει.

Τέλος, ο Σάκης Παπάζογλου έδειξε ότι επιτέλους πατάει σταθερά στα πόδια του. Έχοντας πλέον φέτος μια γεμάτη χρονία, μπορεί να γίνει του χρόνου ακόμα καλύτερος ώστε σε δυο χρόνια να μπορεί να γίνει ομαλά η μετάβαση από τον τελειωμένο, από άποψη συμβολαίου, Μουσλίμοβιτς σε αυτόν.

Και κάπου εκεί, μετά το 4ο γκολ τελείωσε κάθε ενδιαφέρον για το παιχνίδι. Λίγη αγωνία μήπως και ο Άρης δώσει την ευκαιρία στον ΠΑΟΚ να ισοβαθμήσει με τον Ολυμπιακό, αλλά λόγω της μεγάλης δόσης ρεαλισμού που διακατέχει την κερκίδα η αγωνία μετατράπηκε σε επιβεβαίωση των προβλέψεων. Γιατί οι ψεύτικες ελπίδες είναι πιο επικίνδυνες από τους φόβους και ο ΠΑΟΚ έχει μάθει φέτος καλύτερα από τον καθένα, ότι ο μόνος που μπορεί να τον βοηθήσει να πετύχει τους στόχους του, είναι μια καλή, ποδοσφαιρική, εμφάνιση.

Στην Ελληνική αθλητική δικαιοσύνη έχουμε ακούσει και δει πολλά. Έχουμε ασχοληθεί με την ιπτάμενη καρέκλα που προσγειώθηκε στο κεφάλι του Έμπεντε, έχουμε μάθει για το ξύσιμο του Άντζα, έχουμε μάθει ότι όταν το σκορ είναι 1-1, ο παίκτης πρέπει να το κάνει κατανοητό και στους φιλάθλους συχνά πυκνά ορθώνοντας τα δυο του μεσαία (και πονηρά) δάχτυλα προς το μέρος τους, έχουμε μάθει ότι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας μπορεί να λήξει οριστικά στο 80′ και οι οπαδοί να μην το έχουν καταλάβει και να κάνουν ντου στο γήπεδο για … αυτόγραφα. Γενικά έχουμε ακούσει πολλά ωραία που μας φέρνουν αυτό το ηλίθιο χαμόγελο όταν πίνουμε το καφέ με τον φίλο μας συνοδευόμενο από την νέο-ελληνική ατάκα (σήμα κατατεθέν) «Αυτάάά είναιαιαι, Ελλαδάάάρα φίλε» …

Χθες λοιπόν μάθαμε ότι πριν πας στο γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης να δεις το παιχνίδι του Άρη με μια αντίπαλο ομάδα, είναι καλό να έχεις αγοράσει πρώτα και κανά δυο κοτόπουλα, σε περίπτωση ανάγκης. Ποιος ακούει τώρα την κυρά Μαριγούλα για το αν μείνει το σπίτι χωρίς κοτόπουλο βράδυ Κυριακής. Βέβαια πάντα πρέπει να είσαι σε επιφυλακή και να τα προσέχεις, γιατί μπορεί να είναι φαινομενικά νεκρά, αλλά στις μέρες μας ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι είναι νεκρό και τι όχι. Για παράδειγμα, στον αγώνα Άρης – ΠΑΟΚ , 2 κοτόπουλα βρέθηκαν πεταμένα στον πάγκο του ΠΑΟΚ … Και ποίος ακούει την κυρά – Μαριγούλα που δεν θα κάνει κοτόσουπα το βράδυ…

Μάθαμε και κάτι άλλο, ότι ο Ζαγοράκης όποτε είναι δυσαρεστημένος από διαιτητές, κατεβαίνει στα αποδυτήρια τους και με ειλικρινής απορία ρωτάει τους διαιτητές «Είσαι Μαλάκας;». Μπορεί ο Σπάθας να έκανε ότι μπορούσε σε εκείνο το παιχνίδι για να λύσει τέτοιου είδους απορίες, αλλά ο πρόεδρος «φαίνεται» είχε ακόμα τις αμφιβολίες του…

Τέλος, μάθαμε ότι η κοπέλα που έχασε τα δάχτυλα της στο ντέρμπυ Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός, τελικά απλά έβγαλε το νύχι της. Σε αυτή την περίπτωση δεν έχω καμία διάθεση για χιούμορ, απλά απορώ με το πόσο χαμηλά μπορούν να πέσουν ιστορικοί σύλλογοι για να δικαιολογήσουν τους οπαδούς τους. Το θέμα της υγείας το θεωρούσα σαν ένα όριο που δεν μπορεί να ξεπεραστεί.  Δυστυχώς διαψεύστηκα λόγω μιας ποταπής απολογίας του Παναθηναϊκού.

Ίσως να υπερβάλλω, αλλά νομίζω ότι αυτή η αγωνιστική σε αρκετά μεγάλο ποσοστό εκφράζει την εικόνα των ομάδων της κορυφής σε όλη τη σεζόν. Τα ματς ήταν αρκετά αντιπροσωπευτικά των όσων έχουμε δει σε όλη τη σεζόν. Ένας ΠΑΟ που μπορεί στα ντέρμπυ να τα πήγε μέτρια, αλλά καθάρισε τα περισσότερα ματς με τις μικρότερες ομάδες, πέρασε από αρκετές έδρες κερδίζοντας τα ματς και στο τέλος είναι αυτό που του δίνει το πρωτάθλημα. Κυρίως βασιζόμενος στην καλή του επίθεση φέτος με βασικό πρωταγωνιστή τον Σισέ.

Στη συνέχεια έχουμε τον Ολυμπιακό. Μια ασθμαίνουσα ομάδα που για πρώτη φορά έχει τόσες απώλειες στην έδρα της και μάλιστα με μικρές ομάδες. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός  ότι δεν παίρνει τόσα σφυρίγματα όσο τα προηγούμενα χρόνια τον έφεραν μακρυά από την κορυφή. Λίγες λύσεις με σχετικά μέτριο ρόστερ και η… «καρδιά του πρωταθλητή» φαίνεται ότι δεν χτυπάει πια.

Μετά ο ΠΑΟΚ. Ίσως αυτός να αδικείται από τη σημερινή του εικόνα, καθώς σε μια ολόκληρη σχεδόν σεζόν έδειξε πολύ πιο σοβαρός και στιβαρός, δείχνει όμως το σημερινό ματς τις αδυναμίες που στο τέλος τον λύγισαν και τον έφεραν με τρεις σερί ήττες να μην αντέχει το βάρος του πρωταθλητισμού.

Και πάμε στην ΑΕΚ. Με τραγική άμυνα ξανά, τις μεταγραφικές επιλογές του προπονητή να απογοητεύουν, αρκετές χαμένες ευκαιρίες που προκύπτουν όμως περισσότερο από ατομικές ενέργειες και λιγότερο από οργανωμένες προσπάθειες και τέλος ένα κοράκι να την παίζει κόντρα.

Ο δε Άρης όπως και σήμερα που άργησε να βάλει το γκολ, έτσι και στο φετινό πρωτάθλημα άργησε να πάρει μπρος. Πέρασε αρκετός καιρός, αρκετά ματς χωρίς νίκη και τελικά ήρθε ο Κούπερ και η ομάδα σιγά σιγά βελτιώθηκε.

Τα (απαράδεκτα) πλέι-οφ θα έχουν πραγματικά ενδιαφέρον… Οι ομάδες παρουσιάζονται σε κακή κατάσταση, ίσως ΟΣΦΠ και ΠΑΟΚ περισσότερο, πλην του Άρη και προσωπικά δεν ξέρω τι μπορούμε να περιμένουμε.

Την ίδια στιγμή ο ΠΑΟ θα έχει τα λεφτά του ΤσουΛου στην τσέπη και θα διασκεδάζει…

ΥΓ Το σκεπτικό «κάνε το καλό και κάποια στιγμή θα στο ξεπληρώσουν» φαίνεται να βρίσκει ανταπόκριση στην ιστορία της Ξάνθης. Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει ακόμα μια ομάδα που… χρωστάει στην Ξάνθη από παλιά και την αντιμετωπίζει την τελευταία αγωνιστική…