Brazil and Santos forward Neymar was awarded the FIFA Puskas prize for the best goal of 2011 at the Ballon d’Or Gala in Zurich. The supremely talented 19-year-old, who already has 15 caps for his country, beat off competition from Wayne Rooney’s overhead kick scored against Manchester City in February to win the award.
The goal, which was scored in July for Santos against Flamengo, sees Neymar beat several defenders with an outrageous array of skills before delicately dinking the ball over the advancing goalkeeper.
Το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας. Κατά βάθος πρόκειται για ιεροτελεστία, αν και είναι μια απόδραση. Ενώ άλλες ιερές παραστάσεις βρίσκονται σε παρακμή, ακόμα και η θεία λειτουργία, το ποδόσφαιρο είναι η μοναδική που μας έχει απομείνει. Είναι το θέαμα που αντικατέστησε το θέατρο.
Το ποδόσφαιρο είναι ένα σύστημα σημείων, είναι μια γλώσσα. Διαθέτει κατεξοχήν το σύνολο των βασικών χαρακτηριστικών γνωρισμάτων αυτού που εμείς ορίζουμε αμέσως ως μέτρο σύγκρισης, τον γραπτό και προφορικό λόγο.
(…)
Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν στιγμές που είναι αποκλειστικά ποιητικές: οι στιγμές των «γκολ». Κάθε γκολ είναι μια εφεύρεση, πάντα μια ανατροπή του κανόνα: Κάθε γκολ είναι αναπόφευκτο, λαμπρό, καταπληκτικό και μη αναστρέψιμο. Όπως ακριβώς και ο ποιητικός λόγος. Ο κορυφαίος σκόρερ ενός πρωταθλήματος είναι πάντα ο καλύτερος ποιητής της χρονιάς. Αυτή τη στιγμή είναι ο Σαλβόντι. Το ποδόσφαιρο που έχει τα περισσότερα γκολ είναι και το πιο ποιητικό.
Και το «ντριπλάρισμα» είναι ποιητικό αφ’ εαυτού (ίσως όχι πάντα, όπως είναι το γκολ). Στην πραγματικότητα το όνειρο κάθε παίκτη (το οποίο συμμερίζεται και κάθε φίλαθλος) είναι να ξεκινήσει από τη σέντρα, να τους ντριπλάρει όλους και να σημειώσει γκολ. Αν, μέσα στα όρια του επιτρεπτού, μπορεί κανείς να φανταστεί κάτι το έξοχο στο ποδόσφαιρο, τότε είναι αυτό ακριβώς. Δεν συμβαίνει όμως ποτέ. Είναι ένα όνειρο (που το είδα να γίνεται πραγματικότητα μόνο στην ταινία «I due maghi del pallone» με πρωταγωνιστή τον Φράνκο Φράνκι, που –αν και απλοϊκή– κατάφερε να είναι ονειρική).
Ποιοι είναι οι καλύτεροι ντριπλαδόροι και γκολτζήδες του κόσμου; Οι Βραζιλιάνοι. Ως εκ τούτου το ποδόσφαιρό τους είναι ποιητικό ποδόσφαιρο: Πράγματι, βασίζεται καθ’ ολοκληρίαν στο ντριπλάρισμα και το σκοράρισμα. Το κατενάτσιο και τα τρίγωνα (που ο Μπρέρα ονομάζει γεωμετρία) είναι ποδόσφαιρο της πρόζας: Στην πραγματικότητα πρόκειται για συντεταγμένο ποδόσφαιρο, δηλαδή ένα παιχνίδι συλλογικό και οργανωμένο, βασισμένο στην έλλογη εκτέλεση του κώδικα. Η μοναδική ποιητική στιγμή του είναι το πέρασμα της μπάλας από τον αντίπαλο και το «γκολ» που ακολουθεί (το οποίο, όπως έχουμε ήδη δει, δεν μπορεί παρά να είναι ποιητικό). Εντέλει, φαίνεται ότι η ποιητική στιγμή του ποδοσφαίρου (όπως πάντα) είναι η ατομική (το ντριπλάρισμα και το σκοράρισμα, ή μια εμπνευσμένη πάσα).
Το πεζό ποδόσφαιρο είναι το λεγόμενο συστηματικό (το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο), και το σχήμα του είναι το εξής:
Το «γκολ» επαφίεται στην τελική ενέργεια ενός «ρεαλιστή ποιητή» πιθανόν, όπως ο Ρίβα, αλλά πρέπει να προέλθει από την οργάνωση του παιχνιδιού σε συλλογική βάση, ύστερα από μια σειρά «γεωμετρικά» περάσματα που έχουν γίνει σύμφωνα με τους κανόνες του κώδικα (ο Ριβέρα είναι τέλειος σ’ αυτό – στον Μπρέρα δεν αρέσει γιατί πρόκειται για μια τελειοποίηση λίγο εστέτ και όχι ρεαλιστική, σαν κι αυτή που κάνουν οι Άγγλοι ή οι Γερμανοί που παίζουν κέντρο).
Το ποιητικό ποδόσφαιρο είναι το λατινοαμερικανικό: Για την πραγματοποίησή του απαιτείται μια τερατώδης ικανότητα να ντριπλάρεις (κάτι που στην Ευρώπη σνομπάρουν στο όνομα της «συλλογικής πρόζας»). Γκολ μπορεί να εφεύρει ο οποιοσδήποτε από οποιαδήποτε θέση.
Αν το ντριπλάρισμα και το σκοράρισμα είναι οι ατομικές-ποιητικές στιγμές, τότε το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο είναι ποιητικό ποδόσφαιρο. Με καθαρά τεχνικούς όρους και χωρίς να κάνουμε αξιολογική διάκριση, στο Μεξικό το ματς ήταν μεταξύ της ιταλικής εστέτ πρόζας και της βραζιλιάνικης ποίησης.
4 Μαΐου 1994. Ο Άιρτον Σένα είναι νεκρός. Το φέρετρο που τον μεταφέρει διασχίζει τους δρόμους του Σάο Πάολο που είναι πλημμυρισμένοι από κόσμο. Μια νεαρή κοπέλα, εμφανώς βουρκωμένη, λέει στην κάμερα πως ήταν το είδωλο της καθώς αντιπροσώπευε ότι καλύτερο είχε η Βραζιλία.
(14 Μαΐου 1988. Λίγους μόλις γύρους πριν τον τερματισμό στο Γκραν Πρι του Μόντε Κάρλο και ενώ βρίσκεται με τεράστια διαφορά μπροστά απ’ όλους τους υπόλοιπους ο Σένα παραβλέπει όλες τις συμβουλές των τεχνικών της ομάδας και αντί να εκλογικευτεί και να σιγουρέψει τη νίκη του μετριάζοντας το ρυθμό του – όπως θα έκανε ο, υπέρμετρα ρεαλιστής και μεγάλος του αντίπαλος εκείνα τα χρόνια, Αλεν Προστ – παραμένει κυριευμένος από την καύλα της οδήγησης, την αίσθηση της υπεροχής και το εκ γενετής ένστικτο που τον προτρέπει συνεχώς να πάει όλο και γρηγορότερα, όλο και γρηγορότερα… Σαν την Βραζιλία του Σώκρατες το 1982 που αδιαφόρησε προκλητικά να καλύψει τα νώτα της, ο Σένα θα ‘φάει τελικά τα μούτρα του’. Θα τρακάρει σε τοίχο και θα χαρίσει ουσιαστικά στον Προστ τη νίκη.
Η αποτυχία αυτή γίνεται ορόσημο για την καριέρα του. Μετά απ’ αυτόν τον αγώνα δεν είναι ποτέ ξανά ο ίδιος, όπως ακριβώς και η εθνική Βραζιλίας δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια μετά το στραπάτσο στο Μουντιάλ της Ισπανίας. Εκλογικεύεται, προσαρμόζεται στις επαγγελματικές ανάγκες της Φόρμουλα 1, καταλαβαίνει με τον καιρό πως ακριβώς παίζεται το παιχνίδι εντός και εκτός της πίστας και τελικά κατακτάει τρία πρωταθλήματα φτάνοντας στο σημείο να προκαλέσει ουσιαστικά μια σύγκρουση με τον Προστ στο προτελευταίο Γκραν Πρι του 1990 για να διασφαλίσει τον τίτλο του.)
Μετά τη νεαρή κοπελίτσα μια γυναίκα όχι μικρότερη από 45-50 χρονών παίρνει το λόγο και λέει: «Οι Βραζιλιάνοι έχουν ανάγκη από φαγητό, μόρφωση, υγεία και λίγη χαρά. Αυτή η χαρά δεν υπάρχει πια». Δυο μήνες αργότερα οι ταλαιπωρημένοι από τη φτώχεια Βραζιλιάνοι θα ξαναβγούν στους δρόμους έχοντας βρει λίγη απ’ τη χαρά που έψαχναν στα σουτ του Ρομάριο και του Μπεμπέτο. Μια διαφορετική εθνική Βραζιλίας, πιο εξευρωπαϊσμένη, πιο προσηλωμένη στο στόχο της και λιγότερο θεαματική, θα επανέλθει στην κορυφή του κόσμου μετά από πολλά χρόνια.
Ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Gustavo Serrate προσπάθησε να χωρέσει όλη αυτή τη χαρά που έχει προσφέρει η εθνική ομάδα στο λαό της χώρας σ’ ένα μικρό κάτι-σαν-ταινιάκι που κυκλοφόρησε στο ίντερνετ πριν λίγες μέρες με την ονομασία «Το μεγάλο παιχνίδι», ένα παιχνίδι στο οποίο συνυπάρχουν όλοι όσοι έκαναν τους Βραζιλιάνους ευτυχισμένους έστω και για λίγο: ο Γκαρίντσα, ο Ζαγκάλο, ο Πελέ, ο Ρομάριο, ο Ρονάλντο…
Φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στη Βραζιλία με τους τραυματιοφορείς. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος από το περσινό συμβάν και ο δόλιος Αρτούρ της Κονφιάνσα έγινε το φετινό θύμα κάποιου μικρού θεούλη που δεν ξέρει να κουβαλήσει έναν ποδοσφαιριστή. Αν ήταν στις Η.Π.Α. πάντως άνετα θα μπορούσε να κάνει μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση και να βγάλει μερικά χρήματα.
Αρκετά χιλιόμετρα πιο μακρυά, ο Βίνι Τζόουνς με το δικό του απαράμιλλο στυλ φαίνεται να τα καταφέρνει καλύτερα στο εκπαιδευτικό βίντεο για την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (και μάλιστα χωρίς φιλί της ζωής, οι σκληροί φιλάνε μόνο την «κυρά» τους). Μην ξεχνάτε όμως να σιγοτραγουδάτε Βee Gees.
Μια από τις γνωστές παράξενες ποδοσφαιρικές ιστορίες που συμβαίνουν στη Ν. Αμερική είχαμε αυτές τις μέρες στην Αργεντινή. Πρωταγωνιστής ο Εζεκιέλ Καρμπόνι, χαφ μέχρι πρόσφατα της Μπάνφιλντ. Ο Καρμπόνι επέστρεψε το καλοκαίρι στην Αργεντινή μετά από μερικά χρόνια στην Ευρώπη όπου φόρεσε τη φανέλα της Σάλτζμπουργκ και της Κατάνια. Η επιστροφή του προξένησε αρκετή συζήτηση γιατί ο Καρμπόνι ήταν αρχηγός της Λανούς πριν εγκαταλείψει την Αργεντινή για να βγάλει το παντεσπάνι του στην Ευρώπη. Λανούς και Μπάνφιλντ αποτελούν τις δυο ομάδες του «Κλάσικο του Νότου» καθώς βρίσκονται στα νότια του Μπουένος Άιρες και η έχθρα είναι μεγάλη.
Τα πράγματα γίνονται πιο μπερδεμένα καθώς ο ίδιος ναι μεν αγωνιζόταν από μικρός στην Λανούς, αλλά είχε δηλώσει σε συνέντευξή του πριν μερικά χρόνια ότι ήταν οπαδός της Μπάνφιλντ. Έτσι, η επιστροφή του ήταν ένα ζήτημα με διάφορες απόψεις για το τελικά ποια ομάδα είχε προδώσει, ποια υποστηρίζει, αν είναι επαγγελματίας και άλλα τέτοια. Ο Καρμπόνι όμως εκτός από ποδοσφαιριστής είναι και πατέρας και αποφάσισε τα παιδιά του να τα στείλει στην Λανούς. Ίσως είχε τίποτα άκρες, ίσως η Λανούς έχει καλύτερες Ακαδημίες, ίσως τα παιδιά του υποστηρίζουν την Λανούς, δεν ξέρουμε αλλά δεν έχει και σημασία. Έτσι λοιπόν, εθεάθη τις προάλλες να αγοράζει φανέλες της Λανούς για τα παιδιά του. Κάποιος που τον είδε να διαπράττει αυτό το έγκλημα έβγαλε φωτογραφία και την κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Παρά το γεγονός ότι ήταν για τους γιους του, οι οπαδοί της Μπάνφιλντ ξεσηκώθηκαν και τελικά χθες σε συνάντηση του παίκτη με τη διοίκηση της ομάδας αποφασίστηκε ότι το καλύτερο θα ήταν να λυθεί το συμβόλαιό του το οποίο κανονικά έληγε το καλοκαίρι. Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας προφανώς είναι ότι πρέπει να προσέχουμε γιατί τα δώρα που παίρνουμε στα παιδιά μας μπορεί να μας στοιχίσουν τη δουλειά…
Δεν ήταν πάνω από 45 χρονών. Ήταν ντυμένος προσεγμένα, φορούσε γυαλάκια και αν έπρεπε να ποντάρω κάπου τα ελάχιστα ευρώ που μου είχαν απομείνει, θα στοιχημάτιζα ότι είναι γιατρός και θα το κάλυπτα μ’ ένα μικρότερο ποντάρισμα σε κάποιο άλλο από τα κλασσικά ευυπόληπτα επαγγέλματα της σύγχρονης εποχής, όπως «επενδυτής». Προσφέρθηκε να με βοηθήσει όταν είδε την κωμικοτραγική συζήτηση μου με μια θεία της περιοχής που βρίσκεται το Βιθέντε Καλντερόν κατά την οποία εγώ προσπαθούσα να μάθω πως θα βρω μια οποιαδήποτε στάση του μετρό κι αυτή πιθανόν μου εξηγούσε με ύφος πραγματικά απολογητικό και θλιμμένο ότι δεν έχει δει τον σκύλο μου ή κάτι τέτοιο που ποτέ δεν κατάλαβα και ποτέ δεν θα αποσαφηνιστεί. Πριν με στείλει προς την σωστή κατεύθυνση πιάσαμε κουβέντα επηρεασμένοι από το γεγονός ότι αυτός κρατούσε σακούλα από την μπουτίκ της Ατλέτικο κι εγώ φορούσα ακόμα το χαμόγελο του περιπλανώμενου Αρειανού που σχεδόν μια εβδομάδα πριν «είχε πάρει το διπλό» λίγα μέτρα παραπέρα από εκεί.
Κάποια στιγμή η κουβέντα έφτασε στο γήπεδο. Του είπα πως μ’ εντυπωσίασε η ηχητική του και πριν προλάβω να προσθέσω κι άλλες εντυπώσεις με διέκοψε ενημερώνοντας με πως θα γκρεμιστεί σύντομα για να πάει η ομάδα σ’ ένα μεγαλύτερο γήπεδο σε άλλο μέρος, μια πληροφορία τόσο άκαιρη που ήταν σαν πίκρα την οποία ήθελε να βγάλει με κάθε τρόπο και προς οποιονδήποτε αποδέκτη. Κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου του απάντησα μια τυπική μπούρδα, του στυλ «έτσι είναι η ζωή» μ’ ένα μικρό γαρνίρισμα «θα αυξηθούν και τα έσοδα της ομάδας». Ακολούθησαν μερικά λεπτά μιας εκ βαθέων εξομολόγησης κατά την οποία η έκφραση ‘είναι το δεύτερο σπίτι μου΄ακούστηκε πάνω από δυο-τρεις φορές και η οποία έκλεισε με την αλησμόνητη φράση «τι να το κάνω το κωλοπάρκο εδώ πέρα, εγώ μένω στην άλλη άκρη της πόλης κι όμως κάνω ολόκληρο κύκλο και περνάω κάθε μέρα σχεδόν με το αμάξι κάτω από την κερκίδα (είναι όπως ακριβώς διαβάζεται: ο δρόμος περνάει κάτω από την κερκίδα) μόνο και μόνο για την αίσθηση του γηπέδου. Για να το νιώσω».
Ήταν Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2010 όταν κάναμε αυτήν την συζήτηση. (Και έβρεχε καταρρακτωδώς, αν αυτή η πληροφορία μπορεί να προσθέσει λίγο δράμα ακόμα στην ελαφρώς γραφική αλλά αληθινά εξομολογητική σκηνή.) Στις 5 Δεκεμβρίου 2011 η Ατλέτικο Μαδρίτης ανέβασε στο ίντερνετ το επίσημο, άκρως εντυπωσιακό, 3D βίντεο του νέου της γηπέδου που θα είναι έτοιμο σε λίγα χρόνια. Αν ήξερα το e-mail του συναισθηματικού Ισπανού εκείνη τη μέρα θα του έστελνα να διαβάσει ένα γράμμα που έγραψε πριν πολλά χρόνια ο συγγραφέας Οσβάλντο Σοριάνο στον επίσης συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο, το οποίο συμπεριλήφθηκε και στο βιβλίο του δεύτερου «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου»:
Αγαπητέ Εντουάρντο
Τις προάλλες ήμουν στο «Carrefour», εκεί που άλλοτε ήταν το γήπεδο της Σαν Λορένσο. Ήμουν μαζί με τον Χοσέ Σανφιλίππο, τον ήρωα των παιδικών μου χρόνων, που υπήρξε πρώτος σκόρερ της Σαν Λορένσο επί τέσσερις συνεχείς αγωνιστικές περιόδους. Περπατούσαμε ανάμεσα στις γόνδολες, περιτριγυρισμένοι από κατσαρόλες, τυριά και πλεξούδες από λουκάνικα. Ξαφνικά, ενώ πλησιάζαμε στα ταμεία, ο Σανφιλίππο ανοίγει τα χέρια του και μου λέει: «Φαντάσου, εδώ κάρφωσα τον Ρόμα, σ’εκείνον τον αγώνα με την Μπόκα». Προσπερνάει μια χοντρή, που σέρνει ένα καροτσάκι γεμάτο με μπριζόλες, κονσέρβες και λαχανικά, και λέει: «Ήταν το πιο γρήγορο γκολ που μπήκε ποτέ».
Συγκεντρωμένος, σαν να περίμενε την εκτέλεση ενός κόρνερ, μου διηγείται: «Είπα στο νούμερο πέντε, που εκείνη τη μέρα έπαιζε για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα: «Μόλις αρχίσει ο αγώνας, στείλε μου μια μπαλιά μέσα στην περιοχή. Μη θυμώνεις, δεν πρόκειται να σε εκθέσω». Εγώ ήμουν μεγάλος κι αυτός πιτσιρικάς. Καντερβίγια ονομαζόταν, φοβήθηκε και σκέφτηκε: να δούμε αν θα τα καταφέρω». Και αμέσως ο Σανφιλίππο μου δείχνει ένα σωρό από βαζάκια μαγιονέζας και φωνάζει: «Εκεί την έστειλε!». Ο κόσμος μας κοίταζε αμήχανα. «Η μπάλα έπεσε πίσω από τους κεντρικούς αμυντικούς, έτρεξα, μου ξέφυγε προς στιγμή προς τα εκεί, εκεί που είναι το ρύζι, βλέπεις;» και μου δείχνει την κάτω σειρά ραφιών, και ξαφνικά τρέχει σαν λαγός, παρά το μπλε κουστούμι και τα λουστρίνια που φορούσε. «Την τσίμπησα και μπουμ!» Εκείνη τη στιγμή έκανε ένα αριστερό σουτ. Όλοι στραφήκαμε προς τα ταμεία, εκεί όπου τριάντα χρόνια πριν ήταν η εστία, και νομίσαμε ότι η μπάλα πήρε ύψος και μπήκε γκολ, εκεί ακριβώς που είναι οι μπαταρίες ραδιοφώνου και τα ξυραφάκια. Οι πελάτες και οι κοπέλες των ταμείων ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Εγώ είμαι έτοιμος να κλάψω. Ο Νενέ Σανφιλίππο είχε ξαναβάλει εκείνο το γκολ του 1962, μονάχα για να μπορέσω να το δω.
Στις 25 Σεπτεμβρίου στο Περού, ένας 23χρονος φοιτητής σκοτώθηκε όταν έπεσε από μια κερκίδα του Μονουμεντάλ μετά από εκτεταμένα επεισόδια μεταξύ των οπαδών της Αλιάνζα Λίμα και της Ουνιβερσιτάριο. (Επεισόδια απ’ αυτά που βλέπουμε συχνά-πυκνά και στην Ελλάδα και τα οποία αντιμετωπίζουμε όπως οτιδήποτε άλλο σ’ αυτή τη χώρα. Τα σπρώχνουμε κάτω απ’ το χαλάκι και αφήνουμε να τα σβήσει η λήθη του χρόνου η οποία όλοι ξέρουμε ότι δεν καταλαβαίνει την έννοια «πολιτικό κόστος».) Το ποδόσφαιρο στοχοποιήθηκε, οι κερκίδες σφραγίστηκαν και τελικά ολόκληρο το πρωτάθλημα διακόπηκε για λίγο. Η El Bocón, μια από τις αθλητικές εφημερίδες της πρωτεύουσας της χώρας, προσπάθησε να ταρακουνήσει την κοινωνία με μια συμβολική κίνηση που προωθούσε το τόσο απλό σκεπτικό: Αν η βια συνεχιστεί, το ποδόσφαιρο θα εξαφανιστεί.
Στα όρη, στα άγρια βουνά του Εκουαδόρ η Λίγκα του Κίτο υποδέχτηκε στον πρώτο τελικό του Σουνταμερικάνα την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε. Για λόγους συντομίας η πρώτη θα ακούει στο χαϊδευτικό LDU και η δεύτερη στο U σκέτο. Οι Χιλιανοί κατάφεραν να πάρουν μια υπερπολύτιμη νίκη και να επιστρέψουν στην καυτή τους έδρα με ένα σημαντικό προβάδισμα. Παρά το γεγονός ότι στην έδρα της LDU το υψόμετρο έχει λυγίσει αρκετές αντιπάλους, η U κατάφερε να αντέξει και να πάρει και το προβάδισμα σε μια από τις επικίνδυνες αντεπιθέσεις της.
Από εκεί και πέρα οι γηπεδούχοι έχασαν αρκετές ευκαιρίες, έχοντας τον γνωστό μας Έκι Γκονζάλες σε καλή μέρα οργανωτικά, αλλά σε κακή μέρα τον επίσης Αργεντίνο πρώτο τους σκόρερ Ερνάν Μπάρκος. Θα μπορούσε μάλιστα η U να έχει φύγει και με το 0-2 αν ήταν πιο προσεκτική. Παρά πάντως το σημαντικό αυτό προβάδισμα, τίποτα δεν έχει κριθεί και ο δεύτερος τελικός αναμένεται έτσι όπως αγαπάμε το λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο. Με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα.
Time-lapse photography is a cinematography technique whereby the frequency at which film frames are captured (the frame rate) is much lower than that which will be used to play the sequence back. When replayed at normal speed, time appears to be moving faster and thus lapsing.
Η Κορίνθιανς, η ομάδα του μεγάλου Σόκρατες και του ακόμα μεγαλύτερου Άιρτον Σένα, η ομάδα που την έχουμε δει σε ταινία και που έδωσε στέγη στον ευτραφή Ρονάλντο όταν αυτός επέστρεψε, η ομάδα που παραλίγο να καταστραφεί όταν και έπεσε στη Β’ Εθνική αλλά επέστρεψε, είναι πλέον πρωταθλήτρια Βραζιλίας. Μετά το 2005 η ομάδα από το Σάο Πάουλο καταφέρνει ξανά να κερδίσει το ιδιαίτερα δύσκολο πρωτάθλημα της Βραζιλίας και να κάνει τους οπαδούς της ευτυχισμένους. Και επειδή η Τιμάο μας έχει συνηθίσει σε όμορφες εικόνες όπως η φωτογραφία με την μέθοδο Tilt-Shift, αυτή τη φορά θα δούμε το βίντεο του γηπέδου πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα με την μέθοδο Time-lapse.
Η Βραζιλία του 1982, η ‘αφελής’ ομάδα με την προβληματική άμυνα και τον ανεπαρκή τερματοφύλακα, η ομάδα που πήγε στα γήπεδα της Ισπανίας προσαρμοσμένη στην ρομαντική φιλοσοφία του αρχηγού της που εστίαζε κυρίως στο θέαμα και όχι τόσο στο αποτέλεσμα, η ομάδα που αγαπούσε τα τακουνάκια, η τελευταία, πιθανόν, εθνική ομάδα που αγαπήθηκε με τόσο πάθος από εκατομμύρια ανθρώπους διαφορετικής εθνικότητας, η ομάδα που οπτικοποίησε το joga bonito,η ομάδα που με την αποτυχία της ουσιαστικά έκλεισε ένα μεγάλο, όμορφο και γεμάτο φαντασία και τέχνη κεφάλαιο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, η τελευταία πραγματικά κουλ ομάδα, η Βραζιλία του μεγάλου Σώκρατες…
…του μεγάλου Σώκρατες που εχθές, την μέρα που η αγαπημένη του Κορίνθιανς, με την οποία κάποτε προσπάθησε να κάνει κοινωνική επανάσταση μέσω του ποδοσφαίρου, κατακτούσε το πρώτο της πρωτάθλημα Βραζιλίας μετά από έξι χρόνια, μας αποχαιρέτησε μια για πάντα, αφήνοντας πίσω μια θρυλική ποδοσφαιρική εικόνα που ξεχειλίζει φινέτσα και στυλ και μια αντιεπαγγελματική – «αντιαθλητική» όπως ο ίδιος την χαρακτήριζε -, ρέμπελη υπόσταση πίσω απ’ αυτήν την οποία περιγράφουν άψογα οι Σκοτσέζοι αντίπαλοι του σ’ εκείνο το Μουντιάλ που τον συνάντησαν μετά το παιχνίδι στο αντιντόπινγκ κοντρόλ:
Η Μπόκα είναι από χθες πρωταθλήτρια στην Αργεντινή δίνοντας ένα τέλος στις αποτυχημένες τελευταίες της χρονιές Κερδίζοντας με εντυπωσιακό τρόπο την Μπάνφιλντ με 3-0 έκλεισε και τυπικά το θέμα «τίτλος» και τα πανηγύρια στο Μπομπονέρα ξεκίνησαν. Τα δυο γκολ του Νταρίο Τσβίτανιτς στο πρώτο ημίχρονο, τα οποία και δεν πανηγύρισε γιατί είναι γέννημα θρέμμα της Μπάνφιλντ, καθάρισαν τον αγώνα από νωρίς. Η γκολάρα για το 3-0 ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα. Το πρωτάθλημα αυτό ήταν μία επιβράβευση κυρίως για τον προπονητή Χούλιο Φαλσιόνι που κατάφερε μέσα από πολλή γκρίνια και με πολλή δουλειά να φτιάξει ένα αξιόμαχο σύνολο που μπορεί να μην έχει την ποιότητα άλλων ετών, αλλά ήξερε να πάρει τα αποτελέσματα. Δικαίωση βέβαια και για τον Ρολάντο Σκιάβι που στα 38 του δήλωσε ότι ήρθε για να πάρει τον τίτλο και κατάφερε. Μέσα στα πανηγυρία φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει και η καζούρα στην αιώνια αντίπαλο Ρίβερ και στο γεγονός ότι δίνει σκληρή μάχη στα αλώνια της Β’ Εθνικής ώστε να επιστρέψει ξανά στην μεγάλη κατηγορία.
Ο φετινός τελικός του Κόπα Σουνταμερικάνα δεν θα έχει ομάδα από τις παραδοσιακές δυνάμεις του ποδοσφαίρου της Ν. Αμερικής. Από τις συνολικά 15 (!!) ομάδες Βραζιλιάς και Αργεντινής που ξεκίνησαν τον θεσμό μόνο η Βάσκο και η Βέλεζ κατάφεραν να προχωρήσουν ως τα ημιτελικά. Εκεί όμως αποκλείστηκαν από την Λίγκα Ντεπορτίβα Ουνιβερσιτάρια ντε Κίτο (για τους φίλους LDU) και την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε. Κι αν η πρώτη δεν αποτελεί πλέον έκπληξη μια που μας έχει συνηθίσει να σηκώνει κούπες και να έχει επιτυχίες, η ομάδα από τη Χιλή είναι σίγουρα κάτι καινούριο.
Παρά τα 84 χρόνια ιστορίας της και τις πολλές επιτυχίες στη Χιλή, η μισητή αντίπαλος της Κόλο Κόλο ποτέ δεν κατάφερε να μιμηθεί την συμπολίτισσα της στους διεθνείς θεσμούς. Έτσι, το 2-0 επί της Βάσκο και η πρόκριση για πρώτη φορά σε τελικό έφεραν πανηγύρια και ελπίδες ώστε να ολοκληρωθεί το όνειρο για τους Χιλιανούς. Η LDU και λόγω εμπειρίας είναι μάλλον το φαβορί, αλλά η δίψα των Χιλιανών αναμένεται να προσφέρει δύο ενδιαφέροντες τελικούς, τους οποίους μαζί μας θα δουν από την τηλεόραση και οι Αργεντίνοι με τους Βραζιλιάνους.
Ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν επιστρέφει μετά από τραυματισμό στους αγώνες της Εστουδιάντες, αλλά τα πράγματα δεν πάνε καλά. Η Μπάνφιλντ προηγείται με 0-1 και κάποιοι από τους οπαδούς της ομάδας αρχίζουν να πετάνε κροτίδες και άλλα αντικείμενα προς τον τερματοφύλακα των φιλοξενούμενων Λουκέτι. Ο Βερόν μες στα νεύρα πάει προς το πέταλο, αλλά οι φανατικοί δεν λένε να καταλάβουν. «Κατέβα, γ..μώ το μ..νί της μάνας σου» είναι μόνο ένα από αυτά που ο Βερόν είπε μάταια. Ο αγώνας διακόπτεται, ο Βερόν στην τελευταία σεζόν του στο ποδόσφαιρο βλέπει την ομάδα του να αντιμετωπίζει προβλήματα και ο πρόεδρος της Εστουδιάντες μιλάει για οπαδούς που προσπαθούν να κάνουν πολιτική.
Λονδίνο, Αγγλία
Οπαδός της Σίτι, όχι άσπρου χρώματος, σηκώνει ένα μικρό πανό με μήνυμα προς τον κύριο Μπλάτερ. Αφορμή οι ρατσιστικές επιθέσεις ποδοσφαιριστών άλλων ομάδων όπως ο Τέρρι κι ο Σουάρες που κυριαρχόυν τον τελευταίο καιρό. Σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα όπως αυτό του ρατσισμού κάποιες φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα και οι υπερβολές από όλες τις πλευρές μεγάλες.
Κάλι, Κολομβία
Μια άγνωστη ομάδα κάνει προετοιμασία. Είναι οι… Ρέγκιας FC και διαφέρουν από όποια άλλη ομάδα ξέρετε. Ο λόγος; Πρόκειται για μια ομάδα αποτελούμενη αμιγώς από τραβεστί. Ιδρύθηκε το 1992 με μοναδικό στόχο την μάχη ενάντια στις διακρίσεις, αυτή τη φορά απέναντι στο… κοινωνικό σύνολο των τραβεστί. Μπορεί αυτό να φαίνεται λίγο γραφικό, αλλά στην Κολομβία αρκετές δεκάδες τρανσέξουαλ το χρόνο δολοφούνται. Οι Ρέγκιας συνήθως αγωνίζονται σε φιλικούς αγώνες απέναντι σε ομάδες γυναικών και έχουν γίνει ιδιαίτερα δημοφιλείς. Παρά την παντελή έλλειψη ποδοσφαιρικών ικανοτήτων (όπως φαίνεται στο βίντεο), δεν χάνουν το κέφι τους, καθώς το κίνητρο της συμμετοχής στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των γκέι είναι μεγάλο.
Αγία Πετρούπολη, Ρωσία
Ο Μπουσουφά κάνει αυτό που θέλουμε εμείς ως οπαδοί πολλές φορές. Παίρνει φόρα, βάζει δύναμη, σουτάρει και σκοράρει. Πετυχαίνει τον διαιτητή και βγάζει το άχτι του. Ναι παίρνει και μια κόκκινη. Μικρό το κακό.
Λονδίνο, Αγγλία
Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «κοντρόλ με το γόνατο», αλλά ο Αντεμπαγιόρ σκόραρε δις στον αγώνα την Τότεναμ με την Άστον Βίλα και έδωσε τρεις ακόμα πολύτιμους βαθμούς στην ομάδα του Χάρι Ρέντναπ. Η Τότεναμ κάνει καταπληκτική πορεία, εκμεταλλεύεται τα προβλήματα των άλλων Λονδρέζων αλλά και της Λίβερπουλ και πάει φουλ για μια από τις θέσεις που οδηγούν στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Η αγάπη που είχε ο Ντιέγκο για την μητέρα του ήταν γνωστή εδώ και χρόνια. Εξίσου γνωστή είναι η αγάπη των Αργεντίνων για τον Ντιέγκο. Έτσι, η είδηση του θανάτου της Ντόνια Τότα, της μητέρας του Ντιέγκο που ο ίδιος αποκαλούσε «γυναίκα της ζωής του» δεν μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητο τον κόσμο στη χώρα. Στον αγώνα Ιντεπεντιέντε – Ολίμπο όταν και μαθεύτηκε η είδηση στο ημίχρονο, ο διαιτητής Μάουρο Βιλιάνο κράτησε ενός λεπτού σιγή χωρίς να έχει πάρει καμία εντολή από την Ομοσπονδία. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει ρυθμικά το όνομα του Ντιέγκο.
Χθες, σε ένα άλλο γήπεδο στο αγαπημένο του Μπομπονέρα ο κόσμος στήριξε και πάλι τον Ντιέγκο με πανό και με τραγούδια. Την ίδια στιγμή δυο μεγάλα 10αρια έδειξαν τον σεβασμό τους και την αγάπη τους στον Ντιέγκο. Ο Λιονέλ Μέσι από την Ισπανία εξέφρασε την θλίψη του για τον χαμό της 82χρονης μητέρας του Ντιεγκίτο. Στο Μπουένος Άιρες ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε ζήτησε από την Μπόκα να ακυρώσει τη γιορτή που του ετοίμαζε για τα 15 χρόνια της παρουσίας του στα γήπεδα της Α’ Εθνικής. Ως ένδειξη σεβασμού στον Ντιέγκο. Η τεράστια τούρτα που είχε ετοιμάσει η Μπόκα χαρίστηκε σε ένα νοσοκομείο παίδων. Ο Ντιέγκο έκανε το τεράστιο ταξίδι από τα Εμιράτα όπου και δουλεύει για να πει το τελευταίο αντίο στην μητέρα του. Τουλάχιστον ξέρει ότι έχει την αγάπη και την στήριξη ενός λαού που τον λατρεύει.
Η έλλειψη της Ρίβερ Πλέιτ φέτος από το πρωτάθλημα Αργεντινής πήρε κάποια από την λάμψη των ντέρμπυ. Παρ’ όλα αυτά μπορεί να μην έχουμε σούπερ-κλάσικο φέτος, έχουμε όμως μπόλικα… σκέτα κλάσικο. Ένα από αυτά είναι το Μπόκα – Ράσινγκ το οποίο θα γίνει την Κυριακή στο Μπομπονέρα. Κατά διαβολική σύμπτωση, οι δυο ιστορικές ομάδες φαίνεται να αναστήθηκαν φέτος και να έβαλαν μυαλό από το πάθημα της Ρίβερ (σε αντίθεση με την Σαν Λορένσο που κινδυνεύει). Η Μπόκα οδηγεί την κούρσα εκ του ασφαλούς, χωρίς να εντυπωσιάζει αλλά παίζοντας ιδιαίτερα σοβαρά. Βρίσκεται στην 1η θέση με 32 βαθμούς και δύσκολα θα κινδυνεύσει. Επί της ουσίας το τελευταίο μεγάλο εμπόδιο ακούει στο όνομα της Ράσιγνκ που βρίσκεται 2η με 24 βαθμούς. Η «Ακαδημία» έχει την δεύτερη καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος (πίσω από την Μπόκα) καθώς ο Σάχα έχει δεχτεί μόλις 4 γκολ. Εκεί που πονάει όμως είναι το σκοράρισμα με μόλις 11 γκολ σε 14 παιχνίδια. Η αδυναμία αυτή είναι που της έχει στοιχίσει σημαντικούς βαθμούς και αν θέλει να έχει ελπίδες για τον τίτλο θα πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσει μέσα στο Μπομπονέρα.
Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν βλέπουμε ότι η Ράσινγκ είναι μια από τις ομάδες που έχει καταφέρει να κάνει σπουδαίες νίκες επί της Μπόκα όπως το 1-7 το 1933 (όχι όμως για το πρωτάθλημα). Αντίστοιχα βέβαια έχει και σημαντικές ήττες όπως το 6-0 του 1991 και το 6-1 του 1993 (από τον πρώτο αγώνα είναι και η φωτογραφία με τον Γκαμπριέλ Μπατιστούτα να πανηγυρίζει το πρώτο από τα τρία του γκολ απέναντι στον ιστορικό Σέρχιο Γκοϊκοετσέα). Εμείς όμως θα θυμηθούμε μια άλλη νίκη της Ράσινγκ λίγα χρόνια μετά.
3 Δεκεμβρίου του 1995 και στο Μπομπονέρα η Μπόκα του Ντιέγκο Μαραντόνα υποδέχεται τη Ράσινγκ των Κλαούντιο Λόπες και Μαρσέλο Ντελγκάδο. Οι ομάδες μάχονται για τον τίτλο, μόλις 3 αγωνιστικές πριν το τέλος της σεζόν. Η Ράσινγκ κάνει ένα επικό ξεκινήμα βγαλμένο από τα πιο υγρά όνειρα των οπαδών της και στο 10′ κερδίζει με 0-3. Στο 21′ όμως μένει με παίκτη λιγότερο και λίγα λεπτά αργότερα ο πιο αταίριαστος (εμφανισιακά) παίκτης του γηπέδου σκοράρει, o κοκκινοτρίχης Αργεντίνος Χαβιέρ Κάρλος… Μακ Άλιστερ κάνει το 1-3. Στο 35′ τα πράγματα όσον αφορά στους παίκτες έρχονται σε ισορροπία με την αποβολή παίκτη και της Μπόκα. Παρ’ όλα αυτά με πέναλτυ του Μαραντόνα το ημίχρονο κλείνει με 2-3 και τους Μποστέρος να είναι έτοιμοι για την μεγάλη ανατροπή.
Κάπου εκεί όμως τα πράγματα αλλάζουν και πάλι, καθώς με δυο γκολ του «Ελ Μάγο» Κάπρια η Ράσινγκ κάνει το 2-5. Η Μπόκα μειώνει και πάλι σε 3-5, ο «Πιόχο» Λόπες κάνει το 3-6 και τελικά το παιχνίδι λήγει με σκορ 4-6. Ο Μαραντόνα στη συνέντευξη τύπου αρχίζει να λέει τα δικά του: «Σήμερα πήραν απάντηση όσοι έλεγαν ότι το πρωτάθλημα είναι στημένο για να το πάρει η Μπόκα», ενώ στο Αβεγιανέδα πλέουν σε πελάγη ευτυχίας. Η Μπόκα δεν κερδίζει ούτε στα δυο επόμενα ματς, σε αντίθεση με την Βέλεζ που μετά την ήττα της στο Μπομπονέρα την 13η αγωνιστική κάνει το 6/6 και στέφεται πρωταθλήτρια, με την Ράσινγκ 2η. Ίσως όμως το πιο σημαντικό εκείνη την μέρα να ήταν ένα άλλο γεγονός, αφού τις εκλογές στην Μπόκα κερδίζει ο Μαουρίτσιο Μάκρι, ένας άνθρωπος που έφερε μεγάλες αλλαγές στον σύλλογο και σταδιακά τον οδήγησε σε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Αργά χθες το βράδυ έγινε ο προημιτελικός για το Κόπα Σουνταμερικάνα μεταξύ της Βέλεζ Σάρσφιλντ και της Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε από την Κολομβία. Με το πρώτο ματς στο 1-1, οι πιο έμπειροι Αργεντίνοι είχαν το πλεονέκτημα και αυτό φάνηκε και στο γήπεδο καθώς μόλις στο 20′ είχαν κάνει το 2-0 και όλα έμοιαζαν ιδανικά. Με δυο γκολ του βετεράνου Γκιγιέρμο Φράνκο οι πρωταθλητές πήγαν με σκορ πρόκρισης στα αποδυτήρια.
Κανείς όμως δεν περίμενε ότι οι Κολομβιανοί είχαν μέσα τους δυνάμεις και έτσι κατάφεραν να γυρίσουν το ματς ισοφαρίζοντας σε 2-2 και έχοντας την πρόκριση στα χέρια τους πλέον. Το αποκορύφωμα ήταν το 2-2 που σημειώθηκε με πέναλτυ του Αργεντίνου Ομάρ Πέρεζ ο οποίος ήταν αμφίβολο αν θα αγωνιστεί. Ο λόγος; Έχασε τον παππού του αλλά και άλλα μέλη της οικογένειάς του σε τροχαίο και ενώ ταξίδευαν στο Μπουένος Άιρες για να καμαρώσουν τον Ομάρ που βγάζει το ψωμί του στην Κολομβία εδώ και χρόνια. Ο Ομάρ είχε άδεια να μην παίξει, αλλά τελικά αποφάσισε να αγωνιστεί. Το γκολ που έκανε το 2-2 ήταν μια μικρή εξιλέωση για τον πρώην χαφ της Μπόκα που πίστεψε ότι έτσι ήρθε η λύτρωση.
Δυστυχώς όμως πολλές φορές η πραγματικότητα δεν μοιάζει με ταινία και έτσι στο 89′ οι γηπεδούχοι κέρδισαν πέναλτυ (το οποίο και αμφισβητήθηκε έντονα) για να γράψουν το 3-2 και να πάρουν την πρόκριση για τα ημιτελικά που θα αντιμετωπίσουν την Βάσκο. Από την άλλη πλευρά περιμένουμε ακόμα τους προημιτελικούς μεταξύ της Άρσεναλ και της Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε και της Λιμπερτάδ με την LDU του Κίτο. Τα καλά αρχίζουν…
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[3 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
