Αφού πέρασε απ’ όλα τα στάδια που μπορεί να βιώσει ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής (Από την εποχή που μπορούσε να ντριπλάρει μια ολόκληρη ομάδα της Πριμέρα Ντιβιζιόν, μέχρι την εποχή που δεν θα κατάφερνε να προσπεράσει στο τρέξιμο ούτε τον Ρονάλντο Γκιάρο. Από τα σεξουαλικά όργια με μοντέλες, στα ιατρικά όργια με γιατρούς, πάνω στο γόνατο του. Από τις γκόμενες του που αποκτούσαν ‘επίσημα’ το όνομα του, στις τύπισσες που του συστηνόταν με γυναικείο όνομα – όχι Ζέτα Δούκα – για να αποδειχτούν τραβεστί.) ο Ρονάλντο, formerly known as ‘Φαινόμενο’, καταστάλαξε και τις προηγούμενες μέρες υπέγραψε το τελευταίο συμβόλαιο της καριέρας του, με την Κορίνθιανς. Ο δαιμόνιος φωτογράφος (κλισέ δημοσιογραφική ατάκα), έπιασε ουσιαστικά σ’ ένα καδράρισμα του την είδηση αυτή και έβγαλε την φωτογραφία της εβδομάδας.

Στον αγώνα απ’ τον οποίο προέρχεται η φωτογραφία, ο Ρονάλντο έκανε κάποιες φιλότιμες προσπάθειες να μας θυμίσει γιατί η λίστα με τις ατομικές διακρίσεις του στην Wikipedia είναι τόσο μεγάλη που βαριέσαι να την διαβάσεις όλη.

Υπήρχε μια εποχή που οι Ευρωπαϊκές ομάδες για να αγωνιστούν σ’ ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στην Λατινική Αμερική ταξίδευαν για μέρες με πλοίο, κάνοντας προπονήσεις πάνω στο κατάστρωμα, που η τακτική ήταν άγνωστη λέξη για το άθλημα, που ο διαιτητής χρησιμοποιούσε δυο μπάλες σ’ ένα παιχνίδι – στο ένα ημίχρονο την μπάλα που βόλευε την μια ομάδα και στο άλλο την μπάλα που είχε συνηθίσει η άλλη -, που οι αλλαγές δεν επιτρεπόταν ακόμα κι αν τραυματιζόταν κάποιος και που οι περισσότερες ομάδες, όντας κατά βάση ερασιτεχνικές, δεν έκαναν περισσότερες από δυο ώρες προπόνηση. Την εβδομάδα!

Αυτήν την εποχή όχι μόνο την έζησε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης Francisco Varallo, αλλά βρίσκεται ακόμα εν ζωή για να μπορεί να την περιγράψει! Ο μοναδικός άνθρωπος που συμμετείχε στο πρώτο Μουντιάλ της ιστορίας, το 1930 στην Ουρουγουάη και είναι ακόμα ζωντανός, συμπλήρωσε πριν μερικές μέρες τα 100 του χρόνια, σε μια ειδική τελετή που έλαβε χώρα στην πατρίδα του, την Αργεντινή και κατάφερε να θυμηθεί λεπτομέρειες από τον τελικό της διοργάνωσης, στον οποίο η Αργεντινή είχε ηττηθεί από την διοργανώτρια χώρα, τις οποίες μπορείς να διαβάσεις σ’ αυτό το άρθρο.

Σε περίπτωση που η ιστορία του υπερήλικα Francisco με την εξωπραγματική μνήμη σου λέει κάτι, πιθανόν να οφείλεται στο ότι έχουμε αναφερθεί σ’ αυτόν στο παρελθόν, όταν ο Μάρτιν Παλέρμο (μόλις 36 χρονών, ακόμα) ξεπερνούσε τον αριθμό των γκολ του με την φανέλα της Μπόκα Τζούνιορς.

Για δες ποιος γύρισε… ο Ζιοβάνι.

Ναι αυτός ο τύπος ο ψηλός που δεν είχε θέση αλλά ουδόλως δε με πείραζε αμα τον έβλεπα να κάνει τα «δικά» του. Ενας Ζιοβάνι γερασμένος, παρ’ ότι που δεν έχει αλλαξει κατι έντονα επάνω του. Λίγο πιο «φουσκωμένος» λίγο πιο… πως να το πω… ναι γερασμένος είναι  η λέξη. Οντως. Γέρασε ο μάγος, γέρασα κι εγώ.

Aϋπνος εχθες και με το μάτι τσιτωμενο να τριγυριζει κατι κανάλια της Νοβα, κι ενώ την είχα καταβρεί με το πως μαγειρεύεται το ανθρώπινο κεφάλι για να συρρικνωθεί, πέφτω πάνω στο πρωτάθλημα Βραζιλίας. Σάντος-Ριο Κλάρο. Περίπου 75 λεπτά παίζανε , ήτανε 1-1. Και εκεινη την ώρα πέφτει η κάμερα σε μια λίγο… κουρασμένη φάτσα. Δεν ήταν δυνατόν να μην την αναγνωρίσω.

Ζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα.

Με την αγαπημένη του Σάντος ξανά στα 37-38 του κάπου εκεί. Συγκίνηση σίγουρα. Αλλα και κάποια λύπη. Ο Ζιο όσο τον είδα δεν έδειξε τίποτα από τον γνωστό μου «μάγο». Φυσικό αυτό. Πρόλαβε όμως να σκοράρει ενα εύκολο γκολ στην κενή εστία στο 89′ για να δώσει στη Σάντος ΤΟΥ τη νίκη. Και το πανηγύρισε δεόντως.

Αφιερωμένο. Στον ατιμο χρόνο που ακόμα και τους μάγους τους αφήνει να γερνάνε.

Από την τελευταία φορά που ασχοληθήκαμε με την Βραζιλία μέχρι σήμερα οι Βραζιλιάνοι δεν έχουν αλλάξει διοργάνωση, άρα η ανάγνωση του κειμένου συνεχίζεται με δεδομένο το ότι μιλάμε ακόμα για τα περιφερειακά πρωταθλήματα της χώρας και όχι για την εθνική κατηγορία, την οποία παρεμπιπτόντως ούτε καν αυτοί οι εφετζήδες Λατινοαμερικάνοι δεν τόλμησαν να ονομάσουν «Σούπερ».

Στα πλαίσια του πρωταθλήματος της περιοχής του Σαο Πάολο, η Σάντος αντιμετώπισε την (ομάδα) Σαο Πάολο – σ’ ένα τοπικό ντέρμπι που, χαριτωμένα και δίχως αίσθηση του μάρκετινγκ, οι ντόπιοι αποκαλούν San-São – έχοντας στην σύνθεση της για πρώτη φορά τον Ρομπίνιο, ο οποίος σε περίπτωση που δεν το μάθατε, σιχάθηκε την βροχερή ζωή του Μάντσεστερ και τους ..κουραστικούς Ευρωπαίους αμυντικούς και γύρισε δανεικός στην καλοκαιρινή Βραζιλία, ενστερνιζόμενος το ρητό «σαν το καρναβάλι της χώρας σου δεν έχει πουθενά». Κρίνοντας από την άνεση με την οποία βρίσκεται ολομόναχος μέσα στην μικρή περιοχή για να πετύχει το πανέμορφο γκολ που βλέπουμε στο τέλος του βίντεο, το οποίο και χάρισε μια σημαντική νίκη στην Σάντος, η επιστροφή του δεν ήταν και άσχημη επιλογή.

Πριν φτάσουμε στο παρθενικό γκολ του Ρομπίνιο όμως, στο πρώτο ημίχρονο η Σάντος προηγήθηκε μ’ ένα Ελληνικής εμπνεύσεως πέναλτι που είδε ο διαιτητής και το οποίο εκτέλεσε εύστοχα ο πιτσιρικάς – αποκάλυψη της ομάδας, Νεϊμάρ χρησιμοποιώντας την τεχνική «paradinha».

(«Paradinha penalty» – εμπνευσμένο από την Πορτογαλική λέξη paradinha που σημαίνει το ‘μικρό σταμάτημα’ – ουσιαστικά είναι το πέναλτι στο οποίο ο εκτελεστής κάνει ένα απότομο σταμάτημα λίγο πριν ακουμπήσει την μπάλα, δηλαδή μια προσποίηση που αναγκάζει τον τερματοφύλακα να ξεκινήσει την βουτιά του την ώρα που η μπάλα είναι ακόμα σταματημένη. Με τον τερματοφύλακα πεσμένο, ο εκτελεστής του πέναλτι έχει την άνεση να την στείλει στην άλλη γωνία χωρίς άγχος και ιδιαίτερη προσπάθεια. Σύμφωνα με τον μύθο, πρώτος φαντάστηκε και εκτέλεσε αυτό το πέναλτι ο Πελέ, και επειδή ο Πελέ είναι ο ‘Βασιλιάς’ κανένας λογικός άνθρωπος δεν τολμάει να αμφισβητήσει τις πηγές αυτού του μύθου.)

Μετά το τέλος του αγώνα, ο τερματοφύλακας της Σαο Πάολο, ο πασίγνωστος 37χρονος Ροζέριο Σένι, διαμαρτυρήθηκε έντονα αναφέροντας ότι είναι αδικία να επιτρέπεται ακόμα στην Βραζιλία η εκτέλεση πέναλτι μ’ αυτόν τον τρόπο όταν σ’ όλο τον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο έχει απαγορευτεί. Πριν καν οι δηλώσεις του φτάσουν όμως στην άλλη άκρη της χώρας, δαιμόνιοι υπολογιστάκηδες οπαδοί της Σάντος που είχαν φτιαχτεί με το κορόιδεμα του Σένι από τον 18χρονο Νεϊμάρ, ‘τάπωσαν’ τον ηλικιωμένο τερματοφύλακα ανεβάζοντας ένα παλιότερο βίντεο στο οποίο και ο ίδιος χρησιμοποιεί την μέθοδο ‘paradinha’ σ’ έναν αγώνα πριν δυο χρόνια. «Πληρωμένη απάντηση» που θα σχολίαζε – αν μπορούσε – και ο Ρενέ Γκοσινί…

Προηγούμενα μαθήματα: la gambeta, la vaselina, El túnel/el puente, rabona.

Έχουμε πολύ καιρό να ασχοληθούμε με το εθνικό πρωτάθλημα της Βραζιλίας αλλά, πιστέψτε μας, από τότε που αναφερθήκαμε για τελευταία φορά σ’ αυτό, δεν έγινε τίποτα το αξιομνημόνευτο ή τουλάχιστον τίποτα πιο εντυπωσιακό απ’ όσα απίθανα έχουμε δει τόσα χρόνια. Η διοργάνωση τελείωσε τον προηγούμενο μήνα με νικήτρια την Φλαμένγκο και η επόμενη πρόκειται να ξεκινήσει τον Μάιο, εξαιρουμένης της περίπτωσης να ξυπνήσουν μια μέρα στραβά οι υπεύθυνοι και να αλλάξουν εντελώς για πολλοστή φορά την μορφή της, επειδή ..έτσι. Φυσικά μέχρι να έρθει ο Μάιος η αγωνιστική δράση δεν σταματάει, καθώς αν συνέβαινε κάτι τέτοιο θα είχατε ήδη ακούσει στις ειδήσεις για μαζικές αυτοκτονίες λόγω πλήξης. Αυτήν την περίοδο όλα τα φώτα στρέφονται στα περιφερειακά πρωταθλήματα στα οποία δίνεται η ευκαιρία στον κόσμο να δει μαζεμένα και πολλά τοπικά ντέρμπι τα περισσότερα εκ των οποίων κουβαλάνε έχθρες δεκαετιών.

Σ’ ένα απ’τα πιο διάσημα τοπικά πρωταθλήματα της χώρας, το Campeonato Paulista, στο οποίο μετέχουν και τα ‘μεγαθήρια’ Κορίνθιανς, Παλμέιρας, Σάντος και Σαο Πάολο έκανε το ντεμπούτο του με την φανέλα της Κορίνθιανς και ο Ρομπέρτο Κάρλος. Ο κοντοστούπης αριστερός μπακ επέστρεψε στην χώρα του και συνάντησε εκεί ξανά τον Ρονάλντο, σε μια προσπάθεια αναβίωσης των ιστορικών γκαλάκτικος της Ρεάλ. H Βragatino δεν αποτέλεσε δύσκολο εμπόδιο για τους δυο ‘Ρο’ αλλά καλού-κακού ο Ρομπέρτο Κάρλος έστειλε το μήνυμα ότι έχει γυρίσει ορεξάτος και δυναμικός, παρά τα 37 του χρόνια, πετυχαίνοντας με ένα τάκλιν τρεις παίκτες αλλά και την μπάλα!

Η οικονομική κρίση που πλήττει τον πλανήτη μας έχει επηρεάσει άμεσα και το ποδόσφαιρο. Σε μια οικονομία όπως αυτή της Αργεντινής, που ήταν ιδιαίτερα ευάλωτη, τα προβλήματα στις επαγγελματικές ομάδες ήταν εντονότατα εδώ και καιρό και για πολλές από αυτές συνεχίζουν να επιδεινώνονται.

Από τις 20 ομάδες της Α’ Εθνικής στην Αργεντινή, μόλις οι 5 δεν έκλεισαν το 2009 με αρνητικό πρόσημο. Στην κορυφή της λίστας με τα μεγαλύτερα παθητικά βρίσκονται οι τρεις ιστορικές ομάδες της χώρας. Πρώτη η Μπόκα η οποία έχει το πιο ακριβό ρόστερ στην Αργεντινή, γεγονός όμως που δεν την βοηθάει ιδιαίτερα καθώς στο πρωτάθλημα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Υπολογίζεται ότι το χρέος κυμαίνεται γύρω στα 25 εκατομμύρια Ευρώ, παρά το γεγονός ότι οι διοικούντες υποστηρίζουν ότι μετά τον Ιούνιο «τα νούμερα είναι μια χαρά».

Δεύτερη στην λίστα, με πολύ μικρή διαφορά, έρχεται η ιστορική Ιντεπεντιέντε με το 2009 να αυξάνονται κατά πολύ τα έξοδά της. Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι την ίδια στιγμή υπάρχει και ένα νέο γήπεδο που χτίστηκε. Την τρίτη θέση κερδίζει η Ρίβερ Πλέιτ. Η ομάδα που ο νέος πρόεδρος Πασαρέλα χαρακτήρισε ως… οικονομικό Κόσοβο, δεν έχει ούτε δραχμή στα ταμεία της και το χειρότερο από όλα είναι ότι το 90% των χρεών είναι τρέχοντα. Μεγάλο πλήγμα για τη Ρίβερ το γεγονός ότι η κακή της ομάδα έχει ως αποτέλεσμα να έχουν μειωθεί δραματικά τα έσοδά της από πωλήσεις παικτών. Η λίστα συνεχίζεται με Νιούελ΄ς, Σαν Λορένσο και άλλες εξίσου μεγάλες ή μικρότερες ομάδες, αλλά δεν χρειάζεται να κουράσουμε παραπάνω.

Το εντυπωσιακό είναι ότι τα τελευταία χρόνια οι σύλλογοι πήραν τεράστια ποσά από πωλήσεις παικτών. Για παράδειγμα, η Μπόκα μετά το 2004 εισέπραξε 16 εκατομμύρια $ για τον Τέβες, 22 εκατομμύρια Ευρώ για τον Γκάγκο και 26 εκατομμύρια $ για τον Μπανέγκα. Χωρίς να αναφέρουμε πολλές άλλες περιπτώσεις παικτών, από τον Αμποντανσιέρι μέχρι τον Παλάσιο, που έφεραν χρήματα στα ταμεία της ομάδας. Στη Ρίβερ πήραν περί τα 25 εκατομμύρια $ για τον Σαβιόλα, σχεδόν 20 εκατομμύρια για τον Αϊμάρ και 12 εκατομμύρια (κοψοχρονιά) για τον Ιγκουαΐν.

Χωρίς να είμαι ειδικός επί του θέματος και από όσα γνωρίζω με βάση την επαφή μου με το ποδόσφαιρο της χώρας, οι λόγοι που έχουν φέρει τις ομάδες σε μια τέτοια τραγική κατάσταση είναι κατ’ αρχήν τα γενικότερα οικονομικά προβλήματα της χώρας και η μεγάλη κρίση της περιόδου 1999-2002. Αυτό συνδυάστηκε με διεφθαρμένες διοικήσεις, τόσο γενικότερα στο ποδόσφαιρο της χώρας, όσο και στους ίδιους τους συλλόγους.  Πολλά χρήματα πήγαν σε τσέπες τρίτων και όχι στις ομάδες. Τέλος, ένας τρίτος παράγοντας είναι η έντονη εμπλοκή εταιρειών και ατόμων στα δικαιώματα των παικτών. Οι ομάδες μην μπορώντας να ανταπεξέλθουν ξεπουλάνε στην κυριολεξία τους παίκτες τους από μικρές ηλικίες με αποτέλεσμα όταν κάποιοι από αυτούς «πιάσουν την καλή» τα χρήματα που μπαίνουν στα ταμεία να είναι ελάχιστα. Αυτό το έχουμε ζήσει και στη χώρα μας, καθώς σε πολλές μεταγραφές Αργεντίνων (π.χ. Μπελούτσι, Σάχα, Αραούχο) οι συζητήσεις είχαν να κάνουν κυρίως με άτομα ή ομάδες ατζέντηδων και όχι με συλλόγους (όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Μπλάνκο).

Είναι όμως μόνο έτσι τα πράγματα; Όχι πάντα. Υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις. Μια από αυτές είναι η Λανούς. Μια μικρομεσαία ομάδα που όχι μόνο πρωταγωνιστεί στο πρωτάθλημα τον τελευταίο καιρό, αλλά είναι και από τις πιο ισορροπημένες ομάδες οικονομικά. Η διοίκηση δίνει προσοχή στις μικρότερες ομάδες για να βγάλει τα νέα ταλέντα, αλλά πουλάει σε καλές τιμές (4 εκατομμύρια τον Λέτο στην Λίβερπουλ, περίπου 8 εκατομμύρια τον Λαουτάρο Ακόστα στη Σεβίλλη, 10 εκατομμύρια τον Σαντ στους Άραβες, αλλά ακόμα και σε δανεισμούς όπως του Βαλέρι ή του δικού μας Πελετιέρι φροντίζει πάντα να κάνει άριστες συμφωνίες). Παράλληλα όμως φροντίζει πάντα και το ρόστερ της. Καλύπτει κάθε κενό με νέους παίκτες που είτε αγοράζει, είτε προωθεί από τις μικρότερες ομάδες και ποτέ δεν ξεπουλάει πολλούς παίκτες μαζί, ούτως ώστε να διαλυθεί. Μια ομάδα που κρατάει το οικογενειακό κλίμα και δίνει εμπιστοσύνη στους δικούς της ανθρώπους, ακόμα και για τη θέση του προπονητή.

Όσο δεν αλλάξει αυτή την πολιτική της, η Λανούς θα μπορεί να πρωταγωνιστεί ή έστω (μια που δεν έχει και το τεράστιο μέγεθος σαν σύλλογος) δεν θα κινδυνεύει με αφανισμό όπως άλλες ομάδες της χώρας. Καλό θα ήταν το παράδειγμά της να το κοιτάξουν κι οι μεγάλοι της Αργεντινής γιατί ήδη με τις κακές σεζόν που κάνουν μένουν και εκτός τίτλων και εκτός των διεθνών διοργανώσεων.

Ο Βερόν δεν τα κατάφερε να κατακτήσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων αφού παρ’ ότι άγγιξε τη νίκη ο Μέσσι κι οι φίλοι του είχαν διαφορετική άποψη. Παρ’ όλα αυτά με το τέλος της χρονιάς ήρθε ακόμα μία επιβράβευση για έναν από τους πιο σημαντικούς εν ενεργεία παίκτες. Υπάρχουν πολλοί μεγάλοι παίκτες είναι αλήθεια, αλλά ο Βερόν έχει καταφέρει να ταυτιστεί με την ομάδα του σε πολύ μεγάλο βαθμό, συνδυάζοντάς το μάλιστα με σημαντικές επιτυχίες. Η Εστουδιάντες είναι μια ομάδα συνόλου με αρκετά καλούς παίκτες, οι οποίοι όμως κατά κύριο λόγο κινούνται γύρω από τον πραγματικό ηγέτη Χουάν Βερόν. Το έχουμε ξανατονίσει στο παρελθόν σε άλλο κείμενο: όποιος δει την είσοδο της Εστουδιάντες στο γήπεδο το καταλαβαίνει. Θυμίζει σκηνή από παλιό γουέστερν. Ο Βερόν στο κέντρο κρατώντας μια μπάλα στα χέρια και από πίσω η συμμορία του.

Έτσι λοιπόν (για να σταματήσει κι η πολυλογία) στην καθιερωμένη ψηφοφορία της Ελ Παΐς της Ουρουγουάης για τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της Αμερικής (σημ. μεταξύ όσων αγωνίζονται στην Αμερική), o Βερόν κέρδισε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ο Βερόν συγκέντρωσε 109 ψήφους (ψηφίζουν περίπου 400 δημοσιογράφοι από όλη την ήπειρο) και κέρδισε με διαφορά ρεκόρ για τον θεσμό. Στη δεύτερη θέση ισοβάθμησαν το πουλέν μας από τη Χιλή ο Ουμπέρτο «Τσουπέτε» Σουάσο και ο Εκουαδοριανός Έντισον Μέντες με 64 ψήφους. Στην… ωδή που συνόδευσε τα αποτελέσματα η Ελ Παΐς χαρακτήρισε τον Βερόν ως «σύμβολο με φυσική κατάσταση 20χρονου και μυαλό 34χρονου που με την εξυπνάδα που δείχνει τόσο μέσα, όσο και έξω από το γήπεδο ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους».

Για να μην αδικούμε άλλους όμως, μια αναφορά πρέπει να γίνει και στον Μαρσέλο Μπιέλσα που ανακηρύχθηκε ως καλύτερος προπονητής, καθώς μέσα σε λίγα χρόνια από τον χλευασμό για την αποτυχία του με την Εθνική Αργεντινής έφτασε και πάλι στην καταξίωση οδηγώντας την Εθνική Χιλής στο Μουντιάλ με μεγάλη άνεση. Από εκεί και πέρα ενδιαφέρον παρουσιάζει και η καλύτερη εντεκάδα της Αμερικής, η οποία φυσικά και είναι σε σύστημα… 3-4-3 γιατί δεν είμεθα ξενέρωτοι Ευρωπαίοι. Το εντυπωσιακό είναι ότι στην 11αδα δεν υπάρχει Βραζιλιάνος ούτε για δείγμα, καθώς κυριαρχούν Αργεντίνοι και Χιλιανοί:

Καιρό έχουμε να ασχοληθούμε με το πουλέν μας Κριστιάν Φαμπιάνι. Ο… βαρυκόκκαλος φορ περνάει μια κρίση στην καριέρα του, αφού στη Ρίβερ είδαν κι απόειδαν και αποφάσισαν να του δώσουν τα παπούτσια στο χέρι. Παρ’ όλα αυτά φαίνεται ότι υπάρχουν κι άλλα κορόιδα, μια που κάποιες ομάδες ενδιαφέρονται για τον «Ελ Όγκρο».

Μια από αυτές είναι η Αρχεντίνος Τζούνιορς που θέλει να τον φέρει στο Πατερνάλ. Ο Φαμπιάνι πάντως δηλώνει ότι θα σκεφτεί τις προτάσεις χαλαρά, καθώς είναι μόλις 26 χρονών και έχει όλο το μέλλον μπροστά του. Όπως είπε, τώρα κάνει διακοπές (προφανώς με τη γυναίκα του) και θέλει να… χαλαρώσει από την άσχημη χρονιά που είχε.

Παρ’ όλα αυτά έσπευσε να κάνει την κωλοτούμπα του για να φτιάξει τις τεταμένες σχέσεις με τον κόσμο των Αρχεντίνος ώστε να κρατήσει ανοιχτή την πόρτα δηλώνοντας: «Μου αρέσει το μέγεθος του γηπέδου και η ομάδα παίζει για το 9αρι που είναι το στυλ του παιχνιδιού που μου αρέσει». Αναρωτιέστε ποια είναι η κωλοτούμπα; Πριν καιρό το παιδί μας είχε δηλώσει για το γήπεδο των Τζούνιορς: «Είναι πολύ μικρό και είναι δύσκολο για τον οποιοδήποτε να παίξει εκεί» κάτι που εξόργισε τους οπαδούς της ομάδας. Στον αγώνα τον υποδέχτηκαν με το εξής πανό:

Μετάφραση: «Φαμπιάνι το γήπεδο δεν είναι μικρό, εσύ είσαι χοντρός»

Για να είσαι σπουδαία ομάδα, πρέπει να έχεις και διάσημους οπαδούς. Πριν από περίπου έναν χρόνο η Σαν Λορένσο είχε την τιμή να φιλοξενεί τον… Άραγκορν στην κερκίδα με τους οπαδούς της. Φέτος η Εστουδιάντες έπεσε ηρωικά στον τελικό του Μουντιάλ Συλλόγων, καθώς κρατούσε τη νίκη μέχρι λίγο πριν το τέλος του κανονικού αγώνα. Η ομάδα από την Λα Πλάτα δεν τα κατάφερε, αλλά επισημοποίησε με τον καλύτερο τρόπο την παρουσία της στην ελίτ του παγκόσμιου ποδοσφαίρου με την απόδοσή της μέσα στους αγωνιστικούς χώρους.

Την ίδια στιγμή, ένας διάσημος τενίστας και ιδιαίτερα συμπαθής (τουλάχιστον σε μένα) τύπος προετοιμάζεται στο Μπουένος Άιρες με τον γυμναστή αθλητών όπως ο Ντελ Πότρο και ο Γκαούντιο. Ο Μάρκος Παγδατής γνωστός ποδοσφαιρόφιλος και οπαδός του Απόλλωνα Λεμεσσού δεν θα μπορούσε να μην έχει συμπάθεια σε κάποια ομάδα της Αργεντινής (άλλωστε στην ομάδα του παίζουν και Αργεντίνοι). Δεν ακολούθησε όμως τον συρμό και δεν απάντησε ότι υποστηρίζει την Μπόκα ή τη Ρίβερ. Ο Μάρκος είναι οπαδός της Εστουδιάντες και έσπευσε να το αποδείξει τραγουδώντας και σύνθημα της ομάδας.

Στην τελευταία αγωνιστική της Απερτούρα στην Αργεντινή κι οι δυο διεκδικήτριες ομάδες του τίτλου λύγισαν υπό το βάρος της κατάκτησης της κούπας. Οι δυο ιστορικές αλλά και αδιάφορες (Μπόκα και Σαν Λορένσο) έπαιξαν για την ιστορία τους και κέρδισαν με 2-0 τις αντιπάλους τους.

Στο Μπομπονέρα, ο Παλέρμο έσπασε την ανομβρία στο σκοράρισμα (748′)και έβαλε δυο γκολ απέναντι στον πελάτη του γκολκίπερ της Μπάνφιλντ Λουκέτι. Στο Ροζάριο, η Νιούελ΄ς δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί την ήττα της Μπάνφιλντ και έχασε με 0-2 από την Σαν Λορένσο με δυο γκολ του πιτσιρικά Μπορνταγκαράι. Και αν στο Ροζάριο οι «λεπροί» απογοητεύτηκαν, στο νότιο Μπουένος Άιρες οι οπαδοί της Μπάνφιλντ είδαν την ομάδα τους να κάνει την πιο όμορφη ήττα στα 113 χρόνια της ιστορίας της.

Οι οπαδοί της ομάδας στο Μπομπονέρα, αλλά και όσοι είχαν μαζευτεί στο γήπεδο της Μπάνφιλντ και παρακολουθούσαν από γιγαντοοθόνες τον αγώνα ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς, αλλά και λυγμούς. Άλλωστε και ο προπονητής των πρωταθλητών εκεί κοντά στο ‘90 δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του και ενώ περίμενε να λήξει ο αγώνας.

Η Μπάνφιλντ που βρέθηκε να χάνει από νωρίς, δεν μπόρεσε να αντιδράσει ουσιαστικά μέσα στο ματς και απλά περίμενε να ακούσει τι γινόταν στο Ροζάριο την ίδια ώρα. Μια ομάδα που δεν εντυπωσίασε στο πρωτάθλημα, βασίστηκε κυρίως στην καλή άμυνα και στην ικανότητα να παίρνει βαθμούς, αλλά και να γυρίζει ματς. Μόλις 2 ήττες (η δεύτερη χθες) για την ομάδα του γνωστού μας Μπατιόν, αλλά και την περσινή ομάδα του Νασούτι. Η κατάκτηση του πρωταθλήματος φυσικά δεν θα μπορούσε να μην έχει μέσα και την μεγάλη αντίπαλο της Μπάνφιλντ, την Λανούς. To χαρακτηριστικό Λανούσσσσσ στην Ole σήμερα τα λέει όλα…

Όσο για τους μεγάλους χαμένους… Η Νιούελ΄ς απογοήτευσε με την απόδοσή της. Έχασε αρκετά εύκολα και έδειξε ότι δεν ήταν έτοιμη για κάτι τόσο μεγάλο. Ίσως να έχει την ευκαιρία της ξανά στην Κλαουζούρα, ειδικά αν οι μεγάλοι συνεχίσουν να είναι σε κακά χάλια.

Κλείνουμε με ένα βιντεάκι με τους πανηγυρισμούς των ανθρώπων που ζουν το ποδοσφαιρικό τους όνειρο:

Το πρωτάθλημα της Αργεντινής έφτασε στο τέλος του σχεδόν. Η εντυπωσιακή φέτος Απερτούρα δεν είχε τους παραδοσιακούς μεγάλους ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Μόνο η Ιντεπεντιέντε κατάφερε να κάνει συμπαθητικό πρωτάθλημα, ξεπερνώντας την πρόσφατη αγωνιστική κρίση, με αποτέλεσμα να μπορεί να βγει ακόμα και 3η την τελευταία αγωνιστική. Η Σαν Λορένσο έκανε μέτριο πρωτάθλημα, ενώ Μπόκα και Ρίβερ είναι σε κακή κατάσταση.

Την ευκαιρία εκμεταλλεύτηκαν άλλες ομάδες, λιγότερο αστραφτερές και τα δίνουν όλα για να αγγίξουν την πολυπόθητη κούπα. Στην πορεία κάποιες από αυτές δεν άντεξαν (όπως η Κολόν), ενώ η πρωταθλήτρια Βέλεζ ήταν μεν σχετικά σταθερή αλλά έχασε πολύτιμους βαθμούς. Έτσι, οι διεκδικητές έμειναν δύο.

Από την μία η Μπάνφιλντ με την οποία ασχοληθήκαμε αρκετές φορές. Η ομάδα από την ευρύτερη περιοχή του Μπουένος Άιρες είναι πρώτη με 41 βαθμούς και την καλύτερη άμυνα με μόλις 9 γκολ παθητικό σε 18 αγώνες. Παράλληλα έχει τον πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος, τον καραφλοκόρακα Ουρουγουανό Σαντιάγο Σίλβα με 14 γκολ. Η Μπάνφιλντ είναι πραγματικά μικρή ομάδα στην Αργεντινή, χωρίς τίτλο, και σίγουρα θα αποτελέσει σημαντική έκπληξη αν τα καταφέρει. Η αποστολή της είναι στα χαρτιά δύσκολη, μια που παίζει στο Μπομπονέρα με την παραπαίουσα Μπόκα. Το κίνητρο τεράστιο όμως για μια ομάδα που έχει φτάσει τα 113 χρόνια ζωής. Γι’ αυτό οι οπαδοί της κατασκήνωσαν για να πάρουν τα 4.5000 εισιτήρια που τους αναλογούν.

O προπονητής της Μπάνφιλντ Χούλιο Φαλκιόνι έχει ήδη ξεκινήσει το… καλόπιασμα, λέγοντας ότι δεν θέλει να κάνουν το γύρο του θριάμβου στο Μπομπονέρα για σεβασμό στον αντίπαλο και επιθυμεί να επιστρέψουν γρήγορα στην έδρα τους για να γιορτάσουν εκεί. Την ίδια στιγμή ο Παλέρμο περνάει τη χειρότερη περίοδο ανομβρίας στην καριέρα του (κάτι σαν τον Μπλάνκο) και αντιμετωπίζει τον Λουκέτι που είναι ο τερματοφύλακας που έχει δεχτεί τα περισσότερα γκολ από τον 36χρονο γκολεαδόρ.

Από την άλλη έχουμε τη Νιούελ’ς Όλντ Μπόις. Οι «λεπροί» από το Ροζάριο είναι σαφώς μεγαλύτερη ομάδα και  έχουν κατακτήσει το τελευταίο τους πρωτάθλημα το 2004 σε μια ομάδα που έσφυζε από το ταλέντο παικτών όπως   ο Σκόκκο κι ο Μπελούτσι μαζί με τον προβληματικό Αριέλ Ορτέγκα. Η ομάδα του Νέστορ Σενσίνι υποδέχεται την αδιάφορη Σαν Λορένσο και έχει 39 βαθμούς. Συνεπώς πρέπει να κερδίσει το δικό της παιχνίδι και  παράλληλα η Μπάνφιλντ να χάσει. Σε περίπτωση ισοβαθμίας, θα έχουμε μπαράζ το οποίο ο Σενσίνι χαρακτήρισε ως το πιο δίκαιο. Η Νιούελ’ς έχει τον τρίτο σκόρερ του πρωταθλημάτος, τον επίσης Ουρουγουανό,  Μπογκοσιάν και θα είχε το μεγάλο πλεονέκτημα αν δεν είχε χάσει εντός 1-2 από την Άρσεναλ πριν από 2 αγωνιστικές.

Πολύς ντόρος έχει γίνει τις τελευταίες μέρες με τον Φαλκιόνι και τις δηλώσεις του περί διαιτητικής εύνοιας της Νιούελ΄ς και το παρασκήνιο (ειδικά μετά τα όργια που είχαν γίνει στο τέλος της Κλαουζούρα μεταξύ Βέλεζ και Ουρακάν) είναι έντονο. Εμείς απλά ελπίζουμε να δούμε δυο καλά παιχνίδια και ίσως και ένα μπαράζ. Κλείνουμε με τις φάσεις του αγώνα της 6ης αγωνιστικής, στον οποίο η γηπεδούχος Μπάνφιλντ κέρδισε με 2-1.

Στη Ρίβερ Πλέιτ μια που κοιτάνε τη ζωή από την 15η θέση του πρωταθλήματος, ασχολούνται με τα διοικητικά και το πώς θα βγει η ομάδα από τη γενικότερη κρίση. Μετά από 7 χρόνια προεδρίας του Χοσέ Μαρία Αγκιλάρ τα οποία οι οπαδοί τον Μιλλιονάριος χαρακτηρίζουν ως στείρα και αποτυχημένα ήρθε η ώρα για μια νέα αλλαγή. Οι υποψήφιοι ήταν αρκετοί με επικρατέστερους τους Ντ’ Ονόφριο (στηριζόμενο από την παλιά διοίκηση) και από την άλλη τον Ντανιέλ Πασαρέλα, μια από τις μεγαλύτερες μορφές του παγκόσμιου ποδοσφαιρού. Η προεκλογική καμπάνια είχε αφίσες, βίντεο και πολλά πισώπλατα μαχαιρώματα.

Και αφού στη Νέα Δημοκρατία είχαν πρόβλημα με τα συστήματα στις εκλογές, πώς θα μπορούσε η Ρίβερ να μην έχει κι αυτή τα δικά της θέματα. 14.237 μέλη της ομάδας πήγαν να ψηφίσουν και η μάχη για τη νίκη ήταν πολύ σκληρή. Κατά τις 11 το βράδυ ανακοινώθηκε ότι ο Ντ΄Ονόφριο ήταν ο νικήτης με μόλις 2 (!!) ψήφους διαφορά (5289 με 5287). Στο επιτελείο του Πασαρέλα δεν δέχθηκαν την ήττα και μίλησαν για απάτη. Κάποια ψηφοδέλτια έγραφαν πάνω… «Φρασαρέλα» αντί για «Πασαρέλα» με σκοπό προφανώς να μπερδέψουν τον κόσμο και να βγουν άκυρα. Τελικά ξεκίνησε επαναμέτρηση των ψήφων και εκεί κατά τις 2 το πρωί ανακοινώθηκαν τα νέα αποτελέσματα με τον Πασαρέλα να είναι νικητής με 6 ψήφους διαφορά. Προς το παρόν είναι αυτός ο πρόεδρος της Ρίβερ, αν και ο αντίπαλός του αναμένεται να το κυνηγήσει το θέμα δικαστικά.

Με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ολοκλήρωσε μια μαγική χρονιά η Λίγκα του Κίτο. Η, παντελώς άγνωστη μέχρι το 2008, ομάδα από το γραφικό Εκουαδόρ αφού κατέκτησε πέρσι το Λιμπερταδόρες και έπαιξε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, συμπλήρωσε την τροπαιοθήκη της εχθές και με το κύπελλο Σουνταμερικάνα, που είναι ουσιαστικά το κύπελλο ΟΥΕΦΑ της Λατινικής Αμερικής, απλά με πιο περίεργους κανονισμούς – σήμα κατατεθέν της ηπείρου άλλωστε.

Το εντυπωσιακότερο της όλης υπόθεσης, είναι ότι και οι δυο τίτλοι, κατακτήθηκαν μέσα στο ιστορικό Μαρακανά, απέναντι στην ίδια ομάδα, την Φλουμινένσε! Κοινώς, κι αν αναλογιστούμε ότι σχεδόν όλοι οι παίκτες και των δυο ομάδων προέρχονται από την ..εγχώρια παραγωγή, οι τύποι από το Εκουαδόρ έχουν καταντήσει ‘πελάτες’ τους «μπαλαδόρους» Βραζιλιάνους. Σε αντίθεση με τον δεύτερο τελικό πέρσι, που έφτασε στην διαδικασία των πέναλτι, ο φετινός τίτλος κρίθηκε στα 90 λεπτά του δεύτερου αγώνα κάτι που ήταν λίγο-πολύ αναμενόμενο καθώς στο πρώτο παιχνίδι στο Κίτο, οι Βραζιλιάνοι έχασαν τα αυγά και τα πασχάλια αφότου προηγήθηκαν νωρίς στο σκορ, με αποτέλεσμα να διασυρθούν στο τέλος με 5-1 (εδώ οι φάσεις και τα γκολ του πρώτου τελικού).

Η ρεβάνς θεωρήθηκε τυπική διαδικασία, αλλά η Φλουμινένσε εκμεταλλευόμενη πιθανώς και την ‘αύρα’ του γεμάτου Μαρακανά, τα έδωσε όλα, έκλεισε την Λίγκα κυριολεκτικά στο μισό γήπεδο και έφτασε μια ανάσα από την επική ανατροπή, σ’ έναν κλασσικό Λατινοαμερικάνικο τελικό, γεμάτο γκολ, πολλές φάσεις, δοκάρια και φυσικά αποβολές. Έστω και με εννιά παίκτες στα τελευταία δέκα λεπτά, οι φιλοξενούμενοι κράτησαν το υπέρ τους σκορ και κατέκτησαν κι αυτόν τον τίτλο, τον οποίο πέρσι τέτοια εποχή κέρδιζε η Βραζιλιάνικη Ιντερνασιονάλ.

Στον οδηγό «Πώς να κατακτήσετε ένα πρωτάθλημα» αναφέρεται ότι για να κερδίσεις το πολυπόθητο κατσαρόλι πρέπει να ξέρεις να γυρνάς τα ματς. Η Μπάνφιλντ το έκανε αυτό χθες στο εκτός έδρας ματς επί της Ιντεπεντιέντε. Βρέθηκε να χάνει 1-0 στο 48′ από την γκολάρα του Γκαντίν κι όμως το γύρισε το ματς.

Στον ίδιο οδηγό αναφέρεται ότι για να κατακτήσεις ένα πρωτάθλημα (μετά από 103 χρόνια ιστορίας) χρειάζεσαι και λίγη τύχη. Όταν το σέντερ μπακ και ο τερματοφύλακας του αντιπάλου σου δωρίζουν το γκολ της ισοφαρίσης τότε την έχεις.

Στον ίδιο οδηγό ο συγγραφέας λέει ότι για να κατακτήσεις το πρωτάθλημα πρέπει να έχεις κάποιον που να σκοράρει συχνά. Η Μπάνφιλντ έχει τον πρώτο σκόρερ της Απερτούρα, τον Σίλβα, που της έδωσε τη νίκη φτάνοντας τα 12 γκολ.

Τέλος, στον ίδιο οδηγό αναγράφεται ότι για να πάρεις το πρωτάθλημα πρέπει να κερδίζεις τους ανταγωνιστές σου για να τους βάζεις από κάτω. Η Μπάνφιλντ κέρδισε στις τελευταίες αγωνιστικές Σαν Λορένσο, Εστουδιάντες, Βέλεζ και Ιντεπεντιέντε βγάζοντας ένα πρόγραμμα φωτιά χωρίς απώλειες.

Η μάχη για το πρωτάθλημα της Αργεντινής συνεχίζεται και «το τρυπάνι» περιμένει να δει τι θα γίνει στο ντέρμπυ του Ροζάριο σήμερα. Αν η Νιούελ΄ς δεν κερδίσει την Σεντράλ τότε η Μπάνφιλντ θα είναι μόνη πρώτη.

Όπως θα έχετε σίγουρα διαπιστώσει, στο sombrero λατρεύουμε κάποιους ποδοσφαιριστές και λατρεύουμε να μισούμε κάποιους άλλους. (Φυσικά στην δεύτερη κατηγορία υπάρχουν περισσότερα ονόματα απ’ ότι στην πρώτη, αλλά δεν είναι αυτή η κατάλληλη στιγμή για να εκμυστηρευτούμε τα διάφορα κόμπλεξ μας.) Απ’ όσο γνωρίζω, ο Μάρτιν Παλέρμο ανήκει στην πρώτη κατηγορία, για λόγους που δεν έχει προλάβει να μου αναλύσει διεξοδικά ο Elaith πριν φύγει για τις ‘προσωπικές του υποθέσεις’. Για την ακρίβεια, ο Μάρτιν είναι τέταρτος στην σομπρερική λίστα των πιο προβεβλημένων ποδοσφαιριστών που παίζουν στην Λατινική Αμερική, πίσω από τον έναν και μοναδικό Ρικέλμε και τον Κριστιάν Φαμπιάνι, που δικαιωματικά καταλαμβάνει δυο θέσεις.

Στον προχθεσινό αγώνα της Μπόκα Tζούνιορς με την Κολον ο Αργεντινός επιθετικός γιόρταζε, καθώς την προηγούμενη μέρα συμπλήρωνε 36 χρόνια ζωής, γεμάτα γκολ (με κάθε πιθανό τρόπο), τίτλους και ποδοσφαιρικές συγκινήσεις (όπως τα τρία χαμένα πέναλτι στο ίδιο παιχνίδι!) και η διοίκηση της ομάδας δεν τον ξέχασε, τοποθετώντας στον αγωνιστικό χώρο μεγάλα γράμματα που σχημάτιζαν την έκφραση «Feliz Cumple» που όπως είναι εύκολα αντιληπτό και στον τελευταίο γλωσσομαθή, σημαίνει ‘χρόνια πολλά’. Στον αγώνα που ακολούθησε, ο Παλέρμο δεν κατάφερε να σκοράρει και η Μπόκα έμεινε στο 0-0 αλλά η μη επίτευξη της νίκης, ακόμα και εντός έδρας, δεν είναι κάτι ασυνήθιστο για την ομάδα τα τελευταία χρόνια.