Μετά την ολοκλήρωση των ημιτελικών όλων των Ευρωπαϊκών κυπέλλων και το «φιξάρισμα» των τελικών αγώνων, ας γράψω εν τάχει τα όσα κατάλαβα εγώ.

Η Ρεάλ με τον Μουρίνιο έστω και εκτός πάγκου (ίσως και εκτός ομάδας αν όλα πάνε κατ’ ευχή) παίζει καλύτερο ποδόσφαιρο ακόμα και με τον Σέσκουλα και τον Χατζημυζήθρα στην ομάδα. Μεγάλο κατόρθωμα για τον παγκόσμιο αυτόν προπονηταρά. Νομίζω σε τέτοιο επίπεδο μόνο ο μέγιστος Αλέφαντος έχει φτάσει, αλλά δεν νομίζω ότι ο Αλέφαντος του «γιατί δε βγαίνει ο Δούρος στο τηλέφωνο» θα μπορούσε να γίνει τόσο κλαψοτέτοιος όσο ο Σπέσιαλ Φάιβ.

Η Μπαρτσελόνα έφαγε ανελέητο σπρώξιμο αφού όπως φαίνεται κάποιοι ήθελαν να ελαχιστοποιήσουν την όποια πιθανότητα να «σπάσει ο διάολος το ποδάρι του» και να μείνουν εκτός οι Καταλανοί. Για ακόμα ενα ελ κλάσικο, τέταρτο στη σειρά, έμεινα πάντως με την απορία. Αυτό το περίφημο play station  και λοιπές μπούρδες το παίζει σε περισσότερα από 1-2 σοβαρά ματς τη σαιζόν; Πολύ αμφιβάλλω. Πάντως το ελεεινό τσουκου τσουκου μπολ για να βαυκαλίζεται με την κατοχή μπάλας το παιζει συνέχεια. Την κατοχή την είχε και η Σαλκε του Παπαδοβοδιού στο Μάντσεστερ όμως ρούφηξε τεμάχια αριθμός τέσσερα.

Η Μάντσεστερ έχει φυσικα προβλήματα και φυσικά παίζει πιο σκληρούς (σοβαρούς θα έπρεπε να πω) και περισσότερους αγώνες στην Αγγλία απ’ οσους η Μπαρτσελόνα στην Ισπανία. Διαφορετικοί οι ρυθμοί. Πάντως την «χάρηκα» περισσότερο σ’ αυτά τα ημιτελικά από άποψης μπάλας. Θα μου πει καποιος αντιμετώπιζε την θεωρητικά (και ουσιαστικά όπως αποδείχθηκε) χειρότερη των 4. Σωστό κι αυτό αλλα εγώ μιλάω για τη μπάλα που είδα και που «χορτασα». Καμιά σχέση με το εκευριστικό «Τσάβι στον Ινιέστα, Ινιέστα στον Τσάβι (για περίπου 80 λεπτά) , Μέσι 4 ντριπλες και γκολ , τέλος τα δίδραχμα».

Τέλος η Σάλκε μπήκε από το παράθυρο, βγήκε από το παράθυρο και θεωρώ ότι θα πρέπει να είναι παραπάνω από ευχαριστημένη. Θα χρωστάει φαντάζομαι αρκετά και στον τερματζή της για τη φετινή πορεία. Δεν έχω να πω πολλά, πέρα του εντυπωσιακού αποτελέσματος απέναντι στην Μουρινιοπαθή Ίντερ (τρέμω τι θα παθει του χρόνου η Ρεαλ όταν φύγει το Σπετσιάλε Τσίνκουε) δεν θα έλεγα ότι με εντυπωσίασε. Γούστα είναι αυτά φυσικα.

Στο Γιουρόπα λιγκ Πόρτο, Βιγιαρεάλ, Μπενφίκα δεν θα τύχουν καμιάς κριτικής. Θα σταθώ στο θέμα που βγάζουν τα ημιτελικά και είναι παρα πολύ απλό για να το καταλάβουμε. Ω,ναι κύριοι εάν ποτέ ερωτηθείτε, ή ρωτήσετε, η Μπράγκα είναι καλύτερη απ’ οποιαδήποτε Ελληνική ομάδα αυτή τη στιγμή. Γιατί άκουσα αρκετούς να λένε «καλά πήγε η Μπραγκα τελικό και δεν μπορεί ο Θρύλος/Πανάθα/Παοκάρα/Αεκάρα/Αρειανάρα» κτλ. Ε,ναι ρε μαστόρια η Μπράγκα μπορεί και το απέδειξε.. Εστω και με μπάλα λίγο «αστα να πάνε» καποιες φορες. Οι αντίστοιχοι Ελληνάρες ΔΕΝ μπορούν και επίσης το απέδειξαν. Πάμπολλες φορές. Οπότε τι συζητάμε;

Στηρίζω Μάντσεστερ/Πόρτο στους τελικούς. Αυτές είναι οι ομάδες που θα ήθελα να κατακτήσουν το τρόπαιο, αλλά αν κάποιος από τους αντιπάλους τους παίξει σουπερ μπάλα μακάρι να μην «χαρώ». Στην ουσία θα χαρώ αν δω καλή μπαλίτσα και κερδίσει οντως ο καλύτερος στο γήπεδο.

Υ.Γ. για το επομενο κείμενο.

Ενταξει γάβροι μου, μένει ας πουμε (που δεν το θελω) ο Μιραλας. Και του χρονου με προπονητή που εμεινε με παρακάλια, σεντερφορι που εμεινε με παρακαλια και τερματζή (αν γινει το ίδιο με τον Παρντο) που έμεινε ετσι αλλιώς κι αλλιώτικα τι να περιμένω; Ίσως «πονεί το πόδι μου , πονεί το βαβά μου»; Θα δούμε.

Λογικά θα ήταν το αναμενόμενο κείμενο από έναν οπαδό του Ολυμπιακού.

To φερα απο δω, το φερα απο κει…

Δε μου βγαίνει να γραψω τίποτα. Ειναι χιλιοειπωμένο και για όσους το εζησαν και απο κοντα εκεινη την αποφράδα μέρα καλύτερα να μενει στο πισω μέρος του μυαλού.

Φλεβάρης του 1981 τότε… Φλεβάρης του 2011 τώρα. Και ΚΑΝΕΙΣ δεν είναι ένοχος που κάποιοι νέοι άνθρωποι έφυγαν. Γι’ αυτό ακριβώς και δεν μπορώ να γράψω κατι.

Το κρίμα είναι οτι οι ευχές παντα παραμένουν ευχές. Ούτε ήταν , ούτε θα είναι οι τελευταίοι οσοι «έφυγαν» πρόσφατα. Κρίμα γι’ αυτά τα παιδια και όσα τα ακολούθησαν αλλα η ευχή να μην ξαναζήσουμε τέτοιες καταστάσεις εχει ήδη καταρριφθεί πολλές φορές από τότε. Και το κουραγιο των δικων τους στερεψε. Οσοι εχετε δει τις οικογένειες στα μνημόσυνα ξέρουν τι λεω.
Το μόνο που εύχομαι ειναι ολοι αυτοί , οπου κι αν βρίσκονται να γελάνε παρέα βλέποντάς μας να τρωγόμαστε για σώβρακα και φανέλλες όπως εύστοχα έχει ειπωθεί.

Ευχαριστίες από την Ολυμπιακή οικογένεια στην συμπαράσταση του Super 3 στο πένθος μας.

Κάθε σάιτ που σέβεται τον εαυτό του έχει μια στήλη όπου ανακαλύπτει μετά από χρόνια κάποιον Σερβοκροάτη νατουραλιζέ Ρουμάνο που έπαιξε 3 ματς στην Α’ Εθνική. «Τώρα ο Ντράγκαν Κλεφτοπορτοφόλιτς έχει ανοίξει στριπτιτζάδικο στη Βοϊβοντίνα, αλλά παρακολουθεί πάντα με ενδιαφέρον τον αγαπημένο του Πανσερραϊκό.«

Εμείς δεν το έχουμε αυτό. Έχουμε όμως κάποιον που δεν είναι δυσεύρετος. Ο Σάββας Κωφίδης έχει περάσει στο παρελθόν ακόμα και από σοφιστικέ εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης, όπως βλέπουμε στο παραπάνω βίντεο. Συνεχίζει όμως να αγαπάει το μέταλ και να περνάει τα διόδια με τον δικό του τρόπο για να δει μια μέταλ συναυλία:

Ουδέν σχολιον φυσικά γιατί δε γουσταρω στη φαση που ειμαι ειρωνίες και κατηγορίες για το ποσο αντιολυμπιακός είμαι. Κατα τα άλλα είμαι όσο καλά γίνεται και συγχαρητήρια στην πλήρη ομάδα. Και στην ΑΕΚ. Ούτε καν να ασχοληθώ δε θέλω γιατί είναι αρκετά βαριά αυτα που θέλω να πω. Αλλωστε τα έχω ξαναπει. Και τρώω και κράξιμο. Ε, σήμερα κράξιμο δε θέλω. Βαριέμαι.

Ξανα μπράβο στην ΑΕΚ. Μόνο μια επισήμανση για τον Ολυμπιακό. Οταν δεν έχεις ούτε εναν παίκτη με κοχόνες δεν κατεβαίνεις να παίξεις ντέρμπι. Κάνεις την πάπια. Και αυριο κάτι μου λέει ότι συμφωνα με κατι φυλλάδες θα φταίνε οι διαιτητες. Οπως παντα, σε οποιον χάνει. Περαστικά μας.

Αυτο το κείμενο έχει μικρόβια. Ιωση, πυρετό και πονοκεφάλους, και ελαφρύ ξέρασμα. Είναι τα προεόρτια του χειμώνα που είπα να τα γιορτάσω….όπως πρέπει.

Οχι τιποτα άλλο, θρήνος στους απανταχού στοιχηματζήδες αφού πόθανε και ο Πωλ. Ναι ο γνωστος ο χταπόδης που γλύτωσε τη πιθανότητα να γίνει μεζές στα κάρβουνα και έγινε…παίκτης. Υπέργηρος πέθανε ο χταπόδης, έξι ετών περίπου την ώρα που η μέση ηλικία του είδους του είναι 2-3 χρόνια. Και τώρα πως θα πάμε στο επόμενο μουντιάλ ξεβράκωτοι στα ζαρζαβατικά;

Πάντως εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι έπρεπε να τον κάνουνε ξυδάτο…

Οχι πως το σκέφτηκα και πολύ αλλα είναι μια λύση. Φέτος μετά από κάθε αγωνιστική, κατα μέσο όρο βγαίνουν περίπου διακόσιες τόσες ανακοινώσεις κατά της διαιτησίας. Οι πιο ψαγμένοι βγάζουν 5-6 ανακοινώσεις την ίδια ώρα για να μπερδέψουν τα όργανα του σκότους (που φυσικά κατοικοεδρεύουν σε Πειραιά και Αθήνα) ενώ ο Πειραιάς και η Αθήνα ανταπαντούν με περίπου 10 ανακοινώσεις ο καθένας που καταδικαζουν όποιον έχει φορέσει μαύρο φανελάκι στην υφήλιο.

Οπότε να πως θα το κάνουμε:

Στο γήπεδο θα εισέρχονται οπαδοί και των δύο ομάδων, χωρίς διαχωριστικές ζώνες. Όσοι προλάβουν.

Οι αγώνες θα γίνονται χωρίς διαιτητές και χωρίς επόπτες.Και φυσικά χωρίς αστυνομία.

Στην είσοδο των γηπέδων θα μοιράζονται στους εισερχόμενους φιλάθλους αγχέμαχα όπλα κοντινής χρήσεως καθώς και μερικά «έξτρα» (ανάλογα με το πόσο «παλιός» είναι στο γήπεδο ο καθένας). Κοντά δόρατα, ακόντια, μαχαίρια, φαλτσέτες, σοκοφρέτες, κτλ. Οπότε θα υποχρεούται ο καθένας να φέρνει μαζί του τα παλιά πάκα εισιτηρίων που έχει χρησιμοποιήσει για να δει ο υπεύθυνος αν δικαιούται «εξτρα» περαν των μαχαιροπήρουνων. Εκτός έδρας εισιτήρια δίνουν έναν πόντο παραπάνω. Τα έξτρα θα αποτελούν χημικές βομβες, αντιασφυξιογόνες μάσκες, πολυβόλα και διάφορα αλλα τέτοια όμορφα. Οι λαμβάνοντες αυτά θα μετατίθενται στις επίλεκτες μονάδες της εξέδρας. Πιστοποιητικά συμμετοχής σε παλιότερες συμπλοκές (κατά προτίμηση με νεκρούς) θα είναι ευπρόσδεκτα.

Τις αποφάσεις κατά τη διάρκεια του ματς (φάουλ, οφσάιτ, τιβαραρε) θα τις λαμβάνουν οι προπονητές των δύο ομάδων από κοινού.

Σε περίπτωση διαφωνίας θα ακούγεται μηνυμα από τα μεγάφωνα. Ομάδες των 100 ατόμων (από κάθε πλευρά), που θα επιλέγονται από την εξέδρα θα εισέρχονται στον αγωνιστικό χώρο και θα μονομαχούν μέχρι θανάτου. Οι νικητές θα κερδίζουν για την ομάδα τους το φάουλ/πέναλτι/οφσάιτ/τιβαραρέ/κάρτα κτλ.

Στο τέλος του αγώνα θα σηκώνεται πανώ «ΟΧΙ ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ» (αφου στην εξέδρα οποιος πυροβολήσει/μαχαιρώσει αντίπαλο χωρίς άδεια θα καταλογίζεται έμμεσο φάουλ εις βάρος της ομάδος του) και οι αντίπαλοι θα φεύγουν σφιχταγκαλιασμένοι από το γήπεδο.

Οταν τελειώνουν οι φίλαθλοι μιας ομάδας αυτή θα υποβιβάζεται και οι ποδοσφαιριστές της θα εκτελούνται δημοσία δαπάνη.

Καλή μας διασκέδαση

Βρίσκεσαι στο Ντάλας; Δεν έχεις πολλά χρήματα στην τσέπη και δεν ξέρεις πώς να διασκεδάσεις; Τώρα με μόλις 40$ μπορείς  να πάρεις το σούπερ προνομιακό πακέτο 2 σε 1 που διαφημίζει η τοπική ομάδα. Την Πέμπτη 16/9 μπορείς να δεις την FC Ντάλας να υποδέχεται τους Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς που έχουν στη σύνθεσή τους τον Τιερί Ανρί. Κρατάς το εισιτήριο όμως και το Σάββατο πηγαίνεις στο Rock n’ the Park φεστιβάλ με διάφορα ονόματα και headliners τους Kiss. Μπάλα, ροκ και μπύρα. Τι άλλο θέλεις;

Είναι εντυπωσιακό το πόσο ισχυρές είναι οι αυτοκαταστροφικές τάσεις σε αυτήν την ομάδα. Στον αγωνιστικό και διοικητικό κατήφορο των τελευταίων περίπου 2,5 ετών έρχονται στιγμές που τα πράγματα κάπως πάνε να ηρεμήσουν. Ας πούμε φέτος. Η ομάδα με όλες τις ελλείψεις της και τα οικονομικά της προβλήματα φαίνεται να βελτιώνεται αγωνιστικά, έστω και αν έχουμε μόνο φιλικά, έστω και αν έχει σαφείς ελλείψεις στις αμυντικές θέσεις. Το κλίμα μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών στα αποδυτήρια φαίνεται να έχει ηρεμήσει, παύση πυρός ή ειρήνη κανείς δεν ξέρει, ο φρέσκος πρόεδρος προσπαθεί χωρίς χρήματα από τους ιδιοκτήτες να κάνει ότι μπορέσει και ως εκ θαύματος (κυρίως μάλλον γιατί δεν ήρθαν προτάσεις, όχι γιατί αποφασίστηκε έτσι) οι πιο καλοί παίκτες της ΑΕΚ προς το παρόν δεν έχουν πωληθεί. Λόγοι σίγουρα όχι ικανοί για να σκορπίσουν φρενίτιδα ενθουσιασμού, αλλά τουλάχιστον να δώσουν μια ηρεμία στον κόσμο της ομάδας σε ένα δύσκολο γενικότερα καλοκαίρι.

Και τι γίνεται εκεί; Κάποιοι θυμούνται τα παλιά. Όχι δεν τα είχαν ξεχάσει ποτέ. Αλλά ο Μπάγεβιτς είναι στην ομάδα 1,5 χρόνο και δεν έγινε σχεδόν τίποτα. Και ξαφνικά τώρα κάποιοι θυμούνται τον πόλεμο. Φιλικό είναι, χαλαρά τα πράγματα, να τιμωρηθεί η ομάδα δύσκολο, οι αστυνομικοί βλαστημάνε που σαββατιάτικα δουλεύουν στο χωράφι του Ελ Πάσο. Ας μπουκάρουμε…

Δεν θα σχολιάσω τα γεγονότα να κάνω περιγραφή των φάσεων. Δεν έχει νόημα να πεις τίποτα. Εγώ ξέρω ότι όλο το καλό κλίμα, όλη η καλή ατμόσφαιρα στον κόσμο και στην ομάδα χαλάει και κάποια άτομα αντί καλοκαιριάτικα να πάνε να βουτήξουν το κεφάλι τους στο κρύο νερό, κάθονται και προπηλακίζουν τον 60χρονο προπονητή της ομάδας τους.

Είμαι από τους τελευταίους που θα πουν καλό λόγο για τον Μπάγεβιτς. Το ότι έφυγε τότε άλλαξε τον ρου του ελληνικού ποδοσφαίρου τα επόμενα χρόνια και έβαλε τα θεμέλια για πολλά από τα δεινά, όχι απλά της ΑΕΚ, αλλά του πρωταθλήματος γενικότερα. Είμαι επίσης από τους τελευταίους που καθαρά αγωνιστικά θα πουν ότι τον τελευταίο 1,5 χρόνο ο Μπάγεβιτς έχει προσφέρει κάτι αγωνιστικά στην ομάδα. Αλλά το να φτάνουμε σε αυτό το σημείο ξεφτίλας δεν είναι απλά κακό για την ΑΕΚ, είναι νοσηρό και δείχνει το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε ως κοινωνία.

Ο Άσλει Κόουλ είναι με διαφορά ένας από τους πιο αντιπαθείς ποδοσφαιριστές στην Αγγλία. Οι Άγγλοι οπαδοί λατρεύουν να ασχολούνται μαζί του και να τον κράζουν για οτιδήποτε υποπέσει στην αντίληψή τους. Άλλους τους ενοχλεί ο τρόπος που έφυγε από την Άρσεναλ για να πάει στην Τσέλσι. Άλλους η απαράδεκτη εξωγηπεδική ζωή του και τα πολλά κέρατα που έχει φορέσει στην πρώην πλέον γυναίκα του Σέριλ. Άλλους οι περιπέτειες με τον νόμο, οι καβγάδες σε μπαρ, η οδήγηση με υπερβολική ταχύτητα και για πολλούς το μήνυμα στους φίλους του «I hate England and the f***ing people!’ λίγο πριν το Μουντιάλ.

Ο Άσλει για να ηρεμήσει από όλα αυτά πήγε για λίγες μέρες να ξεσκάσει βρε αδερφέ στο L.A. Να ξεχάσει την πίκρα του απο τον αποκλεισμό. Οι παπαράτσι τον ακολούθησαν εκεί και αυτός δεν φάνηκε να ενοχλείται γυρνώντας από κλαμπ σε κλαμπ μαζί με εκλεκτή παρέα. Η Daily Mail δημοσίευσε αρκετές από αυτές τις φωτογραφίες με κορυφαία κατ’ εμέ αυτή που μια κοπέλα έξω από ένα κλαμπ του δείχνει την πραμάτεια της:

Σε αυτές τις δύσκολες ώρες που πραγματικά περνάει ο Άσλει, σύσσωμο το sombrero εύχεται κουράγιο στον αριστερό μπακ και καλή επιστροφή στην πατρίδα…

Έκανα το (λογικό) σφάλμα να παρακολουθήσω τους αγώνες για το Champions League. Καπάκι είδα και αγώνες Ισπανικού πρωταθλήματος , αλλά πείτε το απλή αδυναμία χαρακτήρα.

Και σίγουρα αυτό που μου έμεινε είναι η αναπόφευκτη σύγκριση με τα δικά μας. Το ποδόσφαιρο που βλέπουμε και το ποδόσφαιρο που βλέπουν αλλού. Δεν θα πω περισσότερα, άλλωστε ο καθένας κάνει τις κρίσεις του πάνω σε αυτά. Όπως και για το αν υπάρχει ποτέ ελπίδα, γνωρίζοντας τι λαός είμαστε, με τα καλά και τα ανάποδά μας να δούμε ποτέ εμείς τέτοια μπάλα εδώ.

Το κόλπο τελικά μάλλον είναι στο τι ζητάει και με τι είναι ικανοποιημένος ο καταναλωτής στην κάθε χώρα. Ο επί σειρά ετών πρωταθλητής στην Ελλάδα Ολυμπιακός δεν θα παίξει ποτέ όπως οι Γάλλοι στο β’ μέρος και οι Ισπανοί στο α΄ (για να μιλήσουμε για το Ρεάλ-Λιόν απλά χάριν παραδείγματος). Και να παίξει δηλαδή, άντε θα το ρίξουμε στα «ηρωικά ελληνικά νιάτα» που έκαμαν και πάλι μια θρυλική υπέρβαση μπλαμπλαμπλα… Βάλτε ότι χρώμα σας βολεύει.

Δεν έγραφα, δεν έγραφα, τι να γράψω άλλωστε , για το «έπος» του Καυτατζογλείου; Νομίζω ότι τα σχόλια κάποιων Ολυμπιακών στο διαδίκτυο γενικότερα τα λένε όλα, δεν μπορώ να πω και περισσότερα. Ούτε χρήζει «ειδικής ενημέρωσης» ότι ο Ολυμπιακός πάει σκατά. Το μαθαίνει όλη η Ελλάδα άμεσα. Ιδίως όταν το σκατά συνοδεύεται από ήττες. Για να μην πολυλογώ φέτος οι «πριμάτοι» άσοι του θρύλου έχασαν από όλους τους…απλήρωτους συναδέλφους τους και μάλιστα χαλαρά. Απεργοί οι της ΑΕΚ στο Καραϊσκάκης, απεργοί οι Ηρακλειδείς και η σειρά δεν έχει τέλος. Αυτά για να ικανοποιήσω το «πάθος» του ότι απουσίασε άρθρο μου για την ήττα στην Θεσσαλονίκη.

Συνεχίζω με αυτά που έλεγα πριν.

Το ποδόσφαιρο κατά την ταπεινή μου άμπαλη, άσχετη κτλ,κτλ άποψη τα τελευταία χρόνια έχει γίνει της συμφοράς σε παγκόσμιο επίπεδο. Έτσι εξηγώ και το γεγονός ότι ομάδες όπως το Ελλάντα καταφέρνουν να έχουν μόνιμες παρουσίες σε τελικά μεγάλων φάσεων (λυπάμαι δεν με ικανοποιεί μόνο η ατάκα του «ήρωα Ότο») και μάλιστα να … κατακτά Ευρωπαϊκό. Απλούστατα έπεσαν οι άλλοι δεν ανεβήκαμε εμείς.

Παρ’ όλα αυτά καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται , όχι για τη μπάλα που παίζουν άλλοι, αλλά γι’ αυτή που δείχνουν κάποιες φορές ότι ΜΠΟΡΟΥΝ να παίξουν. Η αναπόφευκτη σύγκριση με τους δικούς μας «αστέρες» όταν ΠΡΕΠΕΙ να δείξουν ότι μπορούν μου προκαλεί απλά λύπη.

Yστερόγραφο, έτσι για να δώσω «τροφή»

Γάβρος είμαι και μάλιστα πολύ πιο γάβρος από κάτι άλλους που φροντίζουν να το λένε…συνέχεια. Όμως την ήττα του Παναθηναϊκού δεν τη χάρηκα να με συγχωρείτε οι «συνάδελφοι στην ομάδα». Ίσως επηρεασμένος απ’ οσα σκεφτόμουνα παραπάνω. Ποιός ξέρει…