Κάθε φορά που παρατηρώ από την τηλεόραση τον Νάτσο Σκόκο να παίζει, καταλήγω στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα στο οποίο  είχα φτάσει βλέποντας τον και στο γήπεδο: Βαριέται! Και εδώ δεν μιλάμε για μικρές στιγμές βαρεμάρας, όπως αυτές που μπορεί να νιώσει κάποιος για μερικά δευτερόλεπτα περιμένοντας να ανάψει το φανάρι. Μιλάμε για απύθμενη βαρεμάρα που συναντάς σε νυχτοφύλακα που μόλις έχει ξεκινήσει η βάρδια του και η τηλεόραση του είναι χαλασμένη. Το κολάζ των αγώνων του, ουσιαστικά αποτελείται από 70 λεπτά αόριστης παρατήρησης του εκπληκτικού αυτού βιολογικού φαινομένου που αποκαλείται ζωή και 20 λεπτά ενεργής συμμετοχής στον αγώνα. Αν και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα η χρήση του όρου ‘ενεργή συμμετοχή’ σ’ αυτό το κείμενο, να προσβάλλει τον Γιώργο Καραγκούνη. Γιατί ο Σκόκο κυρίως ασχολείται με φάσεις και όχι με τον αγώνα γενικότερα. Μια «φάση Σκόκο» ξεκινάει όταν η μπάλα πλησιάζει αρκετά στο σημείο στο οποίο έχει βρεθεί την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σημείο που μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε στο μισό γήπεδο στο οποίο επιτίθεται η ΑΕΚ – κάτι που κάποιοι καλοπροαίρετοι μπορούν να αποδώσουν στην ελευθερία κινήσεων των επιθετικών της ομάδας και κάποιοι κακόβουλοι να χαρακτηρίσουν «επιθετικό μπάχαλο» που για να λυθεί στηρίζεται στην ευφυΐα και το ταλέντο των παικτών μπροστά – και ολοκληρώνεται όταν η μπάλα φύγει από τα πόδια του Νάτσο.

Ο μοναδικός λόγος που ασχολούμαστε μαζί του βρίσκεται  σ’ αυτά που συμβαίνουν κατά την διάρκεια μιας καλής «φάσης Σκόκο». Γιατί ο κερατάς, ξέρει μπάλα. Καντάρια μπάλα. Για την ακρίβεια, αν χρησιμοποιούσαμε την κλασσική λαική τακτική του «να τις βγάλουμε, να τις μετρήσουμε» και επιχειρούσαμε να συγκρίνουμε τα ..πόσα κιλά μπάλα ξέρει ο καθένας σ’ αυτό το υποβαθμισμένο πρωτάθλημα, ο Σκόκο θα καπάρωνε μια θέση στην πρώτη τριάδα με την ίδια χαρακτηριστική άνεση που, όποτε αποκτάει στιγμιαίο νόημα η ποδοσφαιρική του ύπαρξη, προσπερνάει αντιπάλους εκμεταλλευόμενος την τρομερή του τεχνική και την εντυπωσιακή του επιτάχυνση με την μπάλα στα πόδια.

Εδώ ακριβώς, όμως, εντοπίζεται και το μεγάλο πρόβλημα της υπόθεσης. Στο ότι ξεχωρίζει σε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα, αγωνιζόμενος με απλές εκλάμψεις μερικών λεπτών. Το επίπεδο του πρωταθλήματος σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η φετινή ΑΕΚ είναι πιο ασόβαρη και από Έλληνα πολιτικό σε περίοδο εκλογών, αδυνατούν να πείσουν τον Σκόκο να παίξει στο φουλ των δυνατοτήτων του. Είναι σαν να βάζεις τον Σατριάνι να παίζει κάθε Κυριακή απόγευμα με τους Ονιράμα σε in μπαράκι της παραλιακής. Θα σολάρει μια, θα σολάρει δυο, θα νιώσει το χάσμα ποιότητας και μετά θα σταματήσει να ασχολείται. Όταν ξεχωρίζεις σαν την μύγα μέσα στο γάλα, χρειάζεται άκρατος επαγγελματισμός για να πιέζεις τον εαυτό σου προς το καλύτερο, σε κάθε ματς και να μην παρασυρθείς από ελιτισμό και υπεροψία. Και αν κρίνουμε από τις ασταμάτητες δηλώσεις του παίκτη για το πόσο θέλει να φύγει και κάποιες βαριεστημένες εμφανίσεις του (όπως η προχθεσινή στην Λάρισα) που τις συνοδεύουν, ο επαγγελματισμός αυτός δεν είναι ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου.

Εκμεταλλευόμενος την απουσία οπαδικού δεσίματος με τον παίκτη, θεωρώ ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να δοκιμάσει κάπου αλλού. Κάπου που το ποδοσφαιρικό επίπεδο δεν είναι τόσο χαμηλό, οι διαιτητές δεν είναι τόσο ανίκανοι, τα γήπεδα δεν είναι χωράφια και  οι πρόεδροι δεν είναι «εν δυνάμει». Έτσι θα έχουμε όλοι μας την ευκαιρία να δούμε τις πραγματικές του δυνατότητες. Σε περίπτωση που ‘πιάσει’ θα μπορούμε άνετα στο μέλλον να μονολογούμε ότι το Ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν πολύ μικρό για να χωρέσει το ταλέντο ενός τέτοιου παίκτη. Σε περίπτωση που αποδειχτεί λίγος για τις απαιτήσεις μιας σοβαρής επαγγελματικής ομάδας, τότε είμαι σίγουρος ότι οι αγκαλιές των Ελλήνων θα παραμείνουν ανοιχτές γι’ αυτόν και τα 20-30, τόσο ποιοτικά, λεπτά του.

- Ευλογία είναι να έχεις στον πάγκο σου έναν προπονητή που τολμάει να βγάλει απ το γήπεδο τον Καραγκούνη στο 70’ κι αφού πρώτα έχει δώσει μια σωστή και καμιά εικοσαριά λάθος πάσες

- Κατάρα είναι να μην υπάρχει στον πάγκο σου κανένα άλλο δημιουργικό χαφ να τον αντικαταστήσει με αποτέλεσμα στο τελευταίο εικοσάλεπτο να φανεί το … κενό του

- Ευλογία είναι να διαθέτεις έναν παίκτη που κάνει άνω κάτω την αριστερή πτέρυγα της άμυνας της ΑΕΚ, δημιουργώντας συνεχώς κινδύνους

- Κατάρα είναι, ο εν λόγω παίκτης να έχει ποσοστά ευστοχίας χειρότερα απ του Σερμαντίνι στα τρίποντα

- Ευλογία είναι το κεντρικό αμυντικό δίδυμο του αντιπάλου σου να μην μπορεί να παρακολουθήσει ούτε καν την πορεία της μπάλας

- Κατάρα είναι το συγκεκριμένο δίδυμο με ατσούμπαλα αγγίγματα να καταφέρνει να διώχνει τη μπάλα με αρκετή συνδρομή από τον μεγαλοδύναμο

- Ευλογία είναι να μπορείς να παρακολουθείς την ομάδα σου στην ζεστασιά του σπιτιού σου με 39 πυρετό και ένα θερμόμετρο στο στόμα

- Κατάρα είναι να ακούς για πολλοστή φορά αυτόν τον εκφωνητή που θαρρείς και ζει στο καθεστώς εθελοντικής εργασίας του Εμβέρ Χότζα, να τρώει για οικονομία … θερμίδων συλλαβές, κάνοντάς μας να απορούμε ποια επιτέλους είναι αυτή η ομάδα που λέγεται … Παθαναϊκός

Ώρα μεσημεριανού: Στην Ξάνθη ο Άρης κατεβαίνει στα πρώτα λεπτά σαν ομάδα του Κούπερ, σοβαρός και συμπαγής. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, στο 15ο λεπτό, η άμυνα κάνει όσα λάθη είναι ανθρωπίνως δυνατόν να γίνουν σε μια φάση ξεκινώντας από τον αριστερό μπακ και καταλήγοντας στον δεξιό. Μετά το γκολ στο γήπεδο εμφανίζεται ο ασύνδετος και δίχως πλάνο Άρης του πρώτου γύρου και η Ξάνθη, των 14 γκολ ως σήμερα, μοιάζει με την Ίντερ, των καλών ημερών. Στα τελευταία λεπτά η ομάδα ξεκινάει ηρωική αντεπίθεση-’επανάσταση’ με μπροστάρηδες (ειρωνεία) τα δυο Αμερικανάκια αλλά το σουτ του Αντου στις καθυστερήσεις δεν βρίσκει στόχο κι έτσι η Ξάνθη παίρνει το τρίποντο, ο Άρης κάνει ένα βήμα προς τα πίσω και ο Αράνο θέτει υποψηφιότητα για μια από τις χειρότερες εμφανίσεις κιτρινόμαυρου αριστερού μπακ που έχω δει – κι έχω δει ..μεγαλεία τόσα χρόνια. Ώρα σιέστας: Κάνω ποδοσφαιρικό ζάπινγκ και με κερδίζει το  γήπεδο «χαλί» της Νέας Σμύρνης. Κάποιος εκεί στον Πανιώνιο κάνει εξαιρετική δουλειά με τα ποτιστήρια αλλά αν φτάσεις στα άκρα της συνειρμικής σκέψης αυτό μπορεί να ενήργησε εις βάρος της ομάδας του όταν στην τελευταία φάση του αγώνα και σε απενοημένο τάκλιν παίκτη του Ολυμπιακού προς την εστία της ομάδας του, η μπάλα δεν γκελάρει πουθενά και δεν ξεγελάει τον Νικοπολίδη, που προσθέτει άλλη μια καίρια επέμβαση στο βιογραφικό του – δίπλα σε κομψά κλαδέματα θάμνων και ώρες απασχόλησης με τα προβλήματα δημοτών – την ίδια ώρα που οι συμπαίκτες του καταρρέουν από την υπερπροσπάθεια στην οποία τους επέβαλλε το κενό σκέψης μερικών δευτερολέπτων του Ντάτολο.

Ώρα απογευματινού καφέ: Όσο παρακολουθώ το ματς της Νέας Σμύρνης και εκμεταλλευόμενος τα διάφορα ..χάπενινγκ της κερκίδας που διακόπτουν συχνά-πυκνά το παιχνίδι, το δάχτυλο μου πηγαίνει και στο ..Λονδίνο, που είναι ένα πάτημα κουμπιού μακριά και έχει Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στέκομαι τυχερός και κατά την ‘παραμονή’ μου εκεί πετυχαίνω τον Νάνι να χορεύει όλη την άμυνα των γηπεδούχων και να ανοίγει το σκορ χάρη και στον Αλμούνια. Το παιχνίδι προβάλλεται στην Αγγλία σε 3D κι αυτό με κάνει να σκεφτώ πως αν ήμουν φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ, άρρωστος με το joga bonito και εθιστικά κολλημένος με τις νέες τεχνολογίες, μ’ αυτήν την φάση θα είχα σηκωθεί μπροστά στην 3D προβολή, θα είχα σκίσει το nerd μπλουζάκι με την μάπα του Τζέιμς Κάμερον και θα φώναζα ότι, πράγματι, «το σεξ είναι υπερτιμημένο». Λίγο πριν το δείπνο: Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός παίζει κλασσικά, όπως κάθε εβδομάδα πλέον, τον «μισό τίτλο» απέναντι στην ΑΕΚ. Ο Σκόκο ανοίγει πολύ νωρίς το σκορ, η υπόθεση τίτλος ξαναπαίρνει φωτιά, που θα έλεγε κι ένας οποιοσδήποτε αθλητικογράφος ακόμα και σε κατάσταση ύπνωσης, και οι ‘πράσινοι’ πιέζουν απεγνωσμένα για την ισοφάριση εκμεταλλευόμενοι κυρίως την ταχύτητα και τα ξεπετάγματα του Σαλπιγγίδη του οποίου, όμως, οι επιλογές του στην τελική πάσα δεν είναι συνήθως καλές. Μετά από κάθε λανθασμένη ενέργεια, ο κόσμος δυσανασχετεί θορυβωδώς, ο Σαλπιγγίδης έκανε μέτριο ματς και στο Χαριλάου και εκτός αυτού είναι δηλωμένο Παοκτσάκι που για την ώρα βγάζει την ψυχή του Παναθηναϊκού και του κόσμου του, για να υπογράψει την ανανέωση του συμβολαίου του, που λήγει το καλοκαίρι. Πριν συμπληρωθεί καν το μισάωρο, όμως, ο κοντόσωμος Σαλπιγγίδης ισοφαρίζει με κεφαλιά, μετά από στημένη φάση, ανάμεσα απ’ όλη την άμυνα της ΑΕΚ. Το γήπεδο τον αποθεώνει, ο εκφωνητής καλεί τον κόσμο να συμπληρώσει το όνομα του «Δημήηητρηης Σαλπιγγίιιδης», όλα τα προηγούμενα δεδομένα διαγράφονται ασυναίσθητα – γιατί ένα γκολ έχει πάντα μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ένας μη γνώστης – και για την ώρα το πρωτάθλημα της Πανάθας δεν τίθεται σε σοβαρή αμφισβήτηση…

Μάλιστα. Ζήσαμε για να το δούμε κι αυτό. Για την ρεπόρτερ του Μπερλουσκόνι λέω, που κοτσάρισε κάτι κίτρινα γάντια και έστησε ξώβεργα στον Ντέϊβιντ Μπέκαμ για να του χουφτώσει τα παπάρια και να διαπιστώσει εξ ιδίας πείρας αν τα μπαλάκια του Αγγλου πολεπιχειρηματία, είναι τόσο μεγάλα όσο δείχνουν σε διαφήμιση ανδρικών εσωρούχων.

Το συμπέρασμά της, ίσως να της κοστίσει και την δουλειά της, αν και κάτι τέτοιο θα έπρεπε να το περιμένει. Τελικά λέει, τα μπαλάκια του Ντέϊβιντ δεν είναι καθόλου μεγάλα.

Του Μπερλουσκόνι πάλι, αν και γερασμένα, είναι τεράστια εξ ου και την έστειλε σπίτι της με συνοπτικές διαδικασίες.

Αφού θέλει να κατέχει αυτός μόνος το προνόμιο του χουφτώματος, έστω και χωρίς κίτρινα γάντια.

Εμένα όμως άλλο με απασχολεί. Η τρέλα για το κίτρινο που κυριαρχεί αυτή την εβδομάδα. Στην αρχή ήταν τα κίτρινα παπούτσια του Εντίνιο, τώρα τα κίτρινα γάντια της Έλενα Ντι Τσιότσιο, λέτε η εβδομάδα να κλείσει με τον … κίτρινο σίφουνα του Κούπερ;

Κάτι τέτοια σκέφτομαι και δεν μπορώ να ησυχάσω τα βράδια.

Και όσο βλέπω τα διθυραμβικά σχόλια του Πέτρου, όσο διαβάζω τις δηλώσεις των κιτρινόμαυρων αστέρων, όσο παρακολουθώ τα σχέδια της νίκης, τόσο περισσότερο τουρτουρίζω τα βράδια κάτω από την κουβέρτα μου και παραλύουν τα μέλη μου.

Η γυναίκα μου στην αρχή με κοιτούσε με απορία

Όταν της εξήγησα για τις φοβίες μου, γύρισε πλευρό και μου ψιθύρισε

- Αντε κοιμήσου. Ούτε όταν παίξατε με την Ιντερ στο Μιλάνο δεν έκανες έτσι.

Μπορεί. Αλλά μου φαίνεται πως τότε δεν έκανε τόσο κρύο, άσε που ο Κούπερ δεν είναι Μου.

Ωχ ωχ ωχ! Λες ο Νιόπλιας να μην είναι ούτε Τεν Κάτε; Γιατί Κούπερ δεν είναι σίγουρα.

Να τες πάλι οι τρεμούλες.

Μου ρχονται!!!

Το μόνο που μένει πλέον είναι να δω καμιά φωτογραφία με τον Σωκράτη με κίτρινο κασκόλ στου Ρέντη να τα χώνει στους αδιάφορους παίκτες και να τους … κεντράει το φιλότιμο. Εκεί θα σιγουρευτώ για την ολική επαναφορά.

Ευτυχώς που με καθησυχάζει κάπως η ΑΕΚ.

Εκεί όλοι φοράνε κίτρινα, αλλά δεν λένε ν αγιάσουν.

Διότι και που βάλανε ορκωτούς λογιστές πάλι άκρη δεν βγήκε.

Γιατί σου λέει άλλο χρέος, άλλο άνοιγμα, άλλο ψαλίδα και άλλο πιτυρίδα.

Τελικά, εκτός των ορκωτών λογιστών πρέπει να υπάρχουν και οι … ορκισμένοι λογιστές.

Είναι αυτοί που ορκίζονται πως θα μείνουν εχέμυθοι. Κουτσομπολιό θα κάνουμε τώρα;

Ο Μπομπ μόνο την πάτησε. Που πόνταρε στο 45 και τελικά έσκασε το 32 (την πείραξε λίγο και την μπίλια ο γκρουπιέρης) και τώρα όλοι τον κοιτάνε και περιμένουν να πληρώσει.

Εγώ προτείνω να πάνε να αποτιμήσουν την περιουσία του Μπομπ αυτοί οι ίδιοι ορκωτοί λογιστές που μέτρησαν τα χρέη της ΠΑΕ. Θα διαπιστώσουμε πως άλλο περιουσία, άλλο εισόδημα, άλλο οικονομική επιφάνεια κι άλλο επιχειρηματικός όγκος.

Μια κίτρινη βδομάδα φτάνει λοιπόν στο τέλος της. Με την ελπίδα (μου) πως την επόμενη, θα έχει κάποιο άλλο χρώμα την τιμητική του!

Παρακολουθώντας με προσοχή τις τελευταίες ημέρες τα όσα κωμικά διαδραματίζονται στον αγαπημένο μας σύλλογο, έχω να δηλώσω πως πλησιάζει η ώρα να αναλάβω δράση προκειμένου η ιστορική ΑΕΚ να ξαναμπεί στον δρόμο των επιτυχιών, εκεί που την θέλουν τα εκατομμύρια των αγνών φιλάθλων της αλλά και εγώ προσωπικά.

Το μήνυμα που στέλνω σήμερα σε όλα τα λαμόγια μανατζαρέους, σουβλατζήδες – ασφαλιστές και δικηγοράκια – υπαλλήλους είναι πως αυτά που ήξεραν να τα ξεχάσουν. Το ΠΙΚ ΝΙΚ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ!!!

Παύλος Παπαρούνας

Τοπογράφος μηχανικός ΕΜΠ

Αποτυπώσεις – χαράξεις –μελέτες

Γραφείο: Ευκαλύπτων και Περικοκλάδων 32

Νέα Γη

Τηλ – φαξ: 210 3400000

Κινητό 6921 112221

Μετά το 5ετες πλάνο Ντέμη, το πλάνο Κιντή, το πλάνο Θανόπουλου, το πλάνο Αθηνή, το πλάνο Νοτιά, το πλάνο Παππά, το πλάνο Μπομπ Κοζώνη έρχεται σήμερα και το πλάνο Αδαμίδη. Ένας χρόνος πλάνα στα χαρτιά για την ΑΕΚ. Αφού λοιπόν υπάρχει τέτοιο κόλλημα με τα πλάνα γιατί δεν βάζουν έναν ειδικό σε αυτά τα  θέματα; Έναν μετρ των πονηρών πλάνων.  Baldrick ζεις, για πάντα ΑΕΚτζής…

Αφού η σκόνη από το ντέρμπυ της Τετάρτης έπεσε, μπορώ να ασχοληθώ με το παιχνίδι λίγο πιο ήρεμα. Η νίκη στο συγκεκριμένο ματς ήταν πολύ σημαντική σε διάφορα επίπεδα. Μια ομάδα που βαρέθηκε να τρώει σφαλιάρες φέτος και να κάνει ήρωα τον κάθε μικρομεσαίο, έδειξε ότι μπορεί να παίξει αρκετά καλύτερα από αυτό που έχει δείξει. Άλλωστε οι ήττες στα δυο προηγούμενα ντέρμπυ δεν ήταν ιδιαίτερα δίκαιες, αφού στον μεν ματς με τον ΟΣΦΠ είχε βάλει το χέρι του ο Μέλμπεργκ με τον Δαλούκα, στο δε ματς με τον ΠΑΟ ένα 0-0 θα ήταν πιο δίκαιο για την σούπα που είχαμε δει. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε ένας κατήφορος άνευ προηγουμένου με θλιβερές κατά κύριο λόγο εμφανίσεις και κάποιες εξαιρέσεις (όπως π.χ. το ματς στο Χαριλάου και τα δυο ματς με την Μπενφίκα).

Η νίκη ήταν επίσης σημαντική για να κλείσουν τα στόματα πολλών χαιρέκακων φωνών που έβγαζαν τόσο καιρό χολή και με εμπάθεια χαμογελούσαν με τα χάλια της ΑΕΚ. Ήταν αρκετά όμορφη η βραδιά με τους κλαμένους «δημοσιογράφους» να ψάχνουν να βρουν αν φύσηξε αέρας, αν θα βρεθούν 150 χιλιάδες Ευρώ για το πριμ και αν ο Μπλάνκο  δυσανασχέτησε στην αλλαγή του. Κρίμα και για όσους πήγαν στον κουβά με αποδόσεις στον άσσο της τάξης του 1.55.

Η νίκη ήταν τονωτική τόσο για την ψυχολογία του κόσμου, όσο και των ίδιων των παικτών. Το κατά πόσο αυτό επέδρασε θετικά θα το δούμε από αύριο κόντρα στον Ατρόμητο. Αφ’ ενός από την παρουσία του κόσμου στο γήπεδο και από την άλλη από την εικόνα των παικτών στο ΟΑΚΑ όπου και θα κληθούν να αποδείξουν ότι (σύμφωνα με αυτά που οι ίδιοι έχουν υποστηρίξει πολλές φορές φέτος) ένα μεγάλο μέρος των κακών εμφανίσεων έχει να κάνει καθαρά με την ψυχολογία τους. Αν από αύριο επανέλθουν στα προηγούμενα χάλια, μάλλον κάτι άλλο φταίει…

Αγωνιστικά, η ΑΕΚ έδειξε τόσο τα θετικά της, όσο και τα αρνητικά της σε αυτό τον αγώνα. Με τους 4 από τους 5 πιο ποιοτικούς της επιθετικογενείς παίκτες (έλειπε ο Νέμεθ που είμαι σίγουρος ότι αν έπαιζε θα είχε απλουστεύσει το παιχνίδι ακόμα περισσότερο) στην ίδια εντεκάδα ήταν ικανή μπροστά να χτυπήσει ανά πάσα στιγμή. Αντίθετα, το πρόβλημα που έχει στα χαφ φάνηκε για μια ακόμα φορά. Ούτε ο Καφές, ούτε ακόμα περισσότερο ο  Γιάχιτς μπόρεσαν να κάνουν τη διαφορά, ενώ κι ο Μάκος δεν έδειξε κάτι περισσότερο, αλλά ακόμα και αν ήταν στην αποστολή ο Ενσαλίβα δεν θα άλλαζε κάτι. Ήταν τυχερή που το κέντρο του Ολυμπιακού ήταν ακόμα χειρότερο, είτε λόγω ελλείψεων, είτε λόγω ντεφορμαρίσματος. Παράλληλα, ενώ η άμυνα ήταν ιδιαίτερα καλοστημένη και έκοβε καλά χαμηλά, παρουσίασε για μια ακόμα φορά προβλήματα στον αέρα. Όταν ο Ολυμπιακός άρχισε να παίζει σαν την Νόριτς της δεκαετίας του 1980 και ο Τοροσίδης προωθήθηκε, ήταν πολλές οι κεφαλιές που χάθηκαν και δημιούργησαν κινδύνους. Στα άκρα, ο Αραούχο έκανε ένα άριστο παιχνίδι, ενώ ο Καράμπελας δεν τα πήγε άσχημα, αλλά θα μπορούσε άνετα να είχε αποβληθεί. Από εκεί και πέρα ο Τζεμπούρ παρά τους ατομισμούς του, έβγαζε την ποιότητα του συχνά πάνω στο χορτάρι και κυρίως ήταν ένας ακόμα κίνδυνος για τον αντίπαλο.  Ένας σημαντικός παίκτης που έφτασε να περιπλανιέται και να δοκιμάζεται σε διάφορες ομάδες. Έτσι, ο υπέροχος αυτός ποδοσφαιριστής που ακούει στο όνομα Νάτσο Σκόκο είχε περισσότερο χώρο για να χαρίσει μερικές ακόμα ποδοσφαιρικές στιγμές απόλαυσης. Το παιδί που αγαπήσαμε από τότε που ήρθε πρόπερσι το καλοκαίρι με το μαλλί λασπωτήρα του Τζίμη Πατίκα και συνεχίσαμε να στηρίζουμε ακόμα και όταν εξαφανιζόταν σε ολόκληρα 90λεπτα, είναι αυτή την στιγμή ότι πιο ποιοτικό στο ρόστερ της ΑΕΚ. Δεν ξέρω αν είναι σε επίπεδο για κάποιο καλύτερο πρωτάθλημα, αλλά για το ελληνικό είναι διαφήμιση.

Και τώρα τι; Τώρα τίποτα παραπάνω. Μία νίκη ήταν και πέρασε. Η ΑΕΚ είναι εκτός Ευρώπης, κυπέλλου, τίτλου και ουσιαστικά μακρυά από τη 2η θέση μέσω των πλέι-οφς καθώς έχει σημαντική βαθμολογική διαφορά. Μένει όμως ένας ολόκληρος γύρος. Μέσα σε αυτόν θα πρέπει να μαζέψει τη διαφορά από τη 2η θέση, να σιγουρέψει την Ευρώπη και να δει τι πρέπει να διορθώσει του χρόνου (είτε στον πάγκο, είτε στο χορτάρι). Το υλικό δεν είναι τόσο κακό, αλλά έχει συγκεκριμένες και σημαντικές ελλείψεις. Ο προπονητής όσο γερνάει παραξενεύει και περισσότερο και θα πρέπει να μοχθήσει για να κάνει τους παίκτες να παίζουν και γι’ αυτόν ή έστω να μην τον κοιτάνε με μισό μάτι. Αλλά ακόμα και αυτά δεν είναι αρκετά, όσο η ομάδα παραμένει ακέφαλη και με αβέβαιο διοικητικό μέλλον. Γιατί από εκεί ξεκινάνε όλα.

ΥΓ Για τον Καλόπουλο και τον Τριτσώνη τι να πει κανείς…
ΥΓ2 Για τον συρφετό της ΝΕΤ τι να πει κανείς…

Σήμερα μάλλον θα ψάχνουν να δουν αν έφταιγε ο αέρας ή το γεγονός ότι ο τέταρτος δεν είχε άποψη για τη φάση. Ίσως ακόμα να αναρωτιούνται αν το ήθελε ή όχι ο Σκόκκο (όπως έχει γίνει και στο παρελθόν για τον Νάτσο).

Τετάρτη σήμερα και ως συνήθως όταν την Τετάρτη βλέπουμε μπάλα στην Ελλάδα, αυτό οφείλεται ή σε αγώνα κυπέλλου ή σε κανένα τσαμπιολί

Μάλλον το δεύτερο συνέβη στο γήπεδο Καραϊσκάκη, όπου η Μπορντό ενεφανίσθη με κίτρινες φανέλες και μας τάραξε το βράδυ.

Διότι πώς να μην συμπάσχεις και πώς να μην μπερδευτείς ταυτόχρονα με τους πάσχοντες περιγραφείς και σχολιαστές της ΝΕΤ που είχαν μάτια, μυαλό και στενοχώρια μόνο γιά την ομάδα του Ζίκο;

Και τί ενδεκάδα είν αυτή και τσου τσου τσου και εικόνα αποσύνθεσης και πάλι τσου τσου τσου και τί θα έκανες εσύ τώρα γιά ν αλλάξει η εικόνα και πάλι δυστυχώς και πάλι τσου τσου τσου και πάλι απογοήτευση και δώστου τσου τσου τσου και γιατί δεν πιέζουν τον Αραμπατζή που είναι άπειρος (πότε πήγε αυτός στη Μπορντό;) και γι αυτό λέμε πως ο βοηθός υποδεικνύει και ο διαιτητής παίρνει τις αποφάσεις και καλά που ήταν και ο Τσιμπουρ ανέτοιμος γιατί αλλοιώς τί θα παθαίναμε (κι αυτός πήγε στη Μπορντό; Τον ξεφορτώθηκε ο Ντούσαν!!!) και τέλος πάντων, μπορεί να στενοχωρηθήκαμε, αλλά μην κάνετε έτσι ρε παιδιά

Ο καλός Ολυμπιακός στο δεύτερο παιχνίδι μπορεί να το ανατρέψει το αποτέλεσμα.

ΥΓ. Γιά όσους δεν ενθυμούνται (και είναι αρκετοί) ο Πέτρος Καραβίτης φόρεσε την φανέλα ΚΑΙ της ΑΕΚ.

Εστω κι αν σήμερα και ο ίδιος το είχε ξεχάσει.

Ντροπή και κρίμα …

Ένας μέσος της Μπενφίκα, τροφοδοτεί τον Άντζελ Ντι Μαρία σε μια αντεπίθεση του χθεσινού αγώνα με την ΑΕΚ. Ο Αργεντινός ντριπλάρει εξαίσια τον Γεωργέα εν κινήσει και βρίσκεται απέναντι στον εξερχόμενο Σαχα. Παύση εικόνας: Έχει δυο επιλογές. Μπορεί να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα που ήδη έχει σε αντιδιαστολή με την στατικότητα του τερματοφύλακα και να επιχειρήσει να τον προσπεράσει ή απλά να τον πλασάρει. Ένα πλασέ, ένα απλό σουτ μακριά από το 2-0. Όχι. Ο Ντι Μαρία, με το σώμα του σε επικίνδυνη κατάσταση μη ισορροπίας και με την μπάλα να κυλάει, επιχειρεί μια rabona! (Rabona, όπως είναι προφανές και από το ριπλέι του βίντεο, είναι η μέθοδος εκείνη κατά την οποία το πόδι με το οποίο ο παίκτης σουτάρει την μπάλα έχει κάνει κίνηση πιο πριν, πίσω από το άλλο πόδι που κρατάει ισορροπία, σε ένα είδος ‘σταυρώματος’). Η λογική πάει περίπατο, η φαντασία στήνει πάρτι.

Γιατί τέτοια παράλογη σκέψη; Μήπως γιατί είναι ακόμα 21 χρονών παιδάκι που δεν έχει συνειδητοποιήσει τι εστί επαγγελματικό ποδόσφαιρο; Όχι, αν αναλογιστούμε ότι η ποδοσφαιρική μούρλα της στιγμής που ξεσκίζει την λογική ροή των πραγμάτων, δεν κοιτάει ηλικία. Γιατί τότε; Έτσι.

Ποιος νοιάζεται πραγματικά, άλλωστε…

Προηγούμενα μαθήματα: la gambeta, la vaselina, El túnel/el puente.

Ένα ακόμα επεισόδιο στην σαπουνόπερα που λέγεται ΑΕΚ φαίνεται να τελειώνει (??). Ο Μπομπ λέει αποσύρεται  οριστικά (με κεφαλαία γράμματα), αλλά μην είστε και σίγουροι γιατί η ζωή έχει εκπλήξεις (και πάλι με κεφαλαία γράμματα), όπως μας δήλωσε με την ανακοίνωσή του αφήνοντας να πλανάται η ερώτηση «θα υπάρξει άραγεΣ σίκουελ;». Σε αυτή την περίφημη ανακοίνωση που αν την έγραψε άνθρωπος που λείπει στην Αμερική τόσα χρόνια εγώ θα αγοράσω όλα τα σιντί του Χατζηγιάννη, ο Μπομπ λέει ότι οι υπόλοιποι μέτοχοι τον κόντραραν συνέχεια για να μην αναλάβει την ΑΕΚ και ότι δεν τα βρήκαν για τον περίφημο οικονομικό έλεγχο.

Την ίδια στιγμή η ΑΕΚ, που μιλούσε μέσω Νίκου Νοτιά εδώ και πόσο καιρό με τον Μπομπ με το παχύ μουστάκι ,βγάζει ανακοίνωση που από την μία λέει ότι οι εγγυήσεις που έφερε ο Μπομπ είναι επιπέδου αλλαντοζυθοπωλείου και από την άλλη ότι θα κάνει οικονομικό έλεγχο και θα δώσει τα στοιχεία στον Μπομπ (που έχει αποσυρθεί) που αν τα βρει ΟΚ θα συνεχίσει με βάση τα όσα συμφώνησαν (!!).

Και εδώ προκύπτουν τα διάφορα ερωτήματα. Τελικά συμφώνησαν σε κάτι ή τα σπάσανε; Αφού ο Μπομπ δεν φαίνεται να έχει στον ήλιο μοίρα, σε αντίθεση με όσα έλεγαν κάποιοι σωτατζήδες σε διάφορα ΜΜΕ που μέχρι και για συγγένειες με τη γυναίκα του πρωθυπουργού μιλούσαν και παρουσίαζαν και γηπεδικά σχέδια, τότε τι διάολο μιλούσαν μαζί του τόσο καιρό; Αφού οι περισσότεροι εκ των μετόχων είχαν τεράστιες αμφιβολίες για το ποιόν του Μπομπ (σύμφωνα με δηλώσεις μεγαλομετόχου) και δεν τον ήθελαν, πώς άφηναν το θέμα να συνεχίζεται για τόσο καιρό και με αρκετό κόσμο (δυστυχώς) να πιστεύει τα ρεπορτάζ για τα καζίνο και τις τεράστιες εκτάσεις και τα κονέ με δημάρχους και κοινοτάρχες του Σικάγο;

Γιατί οι υπόλοιποι μέτοχοι (αφού από ότι φαίνεται οι Θανόπουλοι και ο Νοτιάς ήταν αυτοί που είχαν αναλάβει το θέμα) δεν κοιτούσαν να δουν τι διάολο θα κάνουν και άφηναν τις… ακάλυπτες επιταγές να κάνουν βόλτες; Με άλλα λόγια, θέλουν τόσο πολύ να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια που άφηναν το Νοτιά να πουλήσει την ομάδα στον οποιοδήποτε αρκεί αυτοί να απεμπλακούν οριστικά;

Παράλληλα, τα μεταξύ των μετόχων μαχαιρώματα και ξεκατινιάσματα συνεχίζονται. Ο Ντέμης που απουσιάζει επιδεικτικά από τα όσα γίνονται παρουσιάζεται ως κύριος υπεύθυνος για τα δεινά από τους ανθρώπους που του έδωσαν εν λευκώ την ΑΕΚ και που έβαζαν τα χρήματά τους χωρίς να ξέρουν τι γίνεται με τα οικονομικά της ΠΑΕ. Μα είναι δυνατόν τέτοιοι επιτυχημένοι επιχειρηματίες να μην ξέρουν τι γίνεται σε μια από τις εταιρίες τους; Γιατί δεν έβλεπαν ότι πάμε να πέσουμε έξω; Και γιατί φοβούνται τόσο τον οικονομικό έλεγχο τώρα, ενώ πριν κάποιους μήνες με 50.000 Ευρώ (αν δεν κάνω λάθος) ο καθένας μπορούσε να τσεκάρει τα βιβλία;

Και φυσικά υπάρχει μια ΠΑΕ στην οποία μπήκαν κάποιοι μέσα λες και είναι Λύκειο και έκαναν κατάληψη βγάζοντας μελοδραματικές ανακοινώσεις λες και κάνουν απεργία πείνας στο Γκουαντάναμο με ουσιαστικό σκοπό να πιέσουν να δωθεί η ΠΑΕ στον αγνώστου προελεύσεως Ελληνοαμερικάνο Μπομπ. Με τους οποίους καταληψίες επικοινωνούν ή πηγαίνουν να τους δουν ορισμένοι μέτοχοι. Και τους οποίους καταληψίες καλεί η ΠΑΕ ΑΕΚ με ανακοίνωσή της να αποχωρήσουν, σχεδόν παρακαλώντας τους, για να ξεκινήσει οικονομικός έλεγχος.

Για να μην χανόμαστε όμως και να μην κοιτάμε 1-2 δέντρα και όχι το δάσος. Αν ο Μπομπ είναι φούσκα ή απατεώνας είναι δικό του θέμα. Το θέμα είναι ότι η ΠΑΕ μιλάει μαζί του όμως ή έστω τον έχει κατασκευάσει. Αν κάποιοι μπήκαν στα γραφεία και νομίζουν ότι έτσι θα βοηθήσουν γιατί θα δωθεί η ΑΕΚ στον Μπομπ, είναι δικό τους θέμα, αν υπήρχε διοίκηση-πρόεδρος δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Ότι η ΑΕΚ μετά από 5 χρόνια στα οποία βγήκε από την οικονομική στενωπό, επιστρέφει σε ζοφερές καταστάσεις είναι καθαρά ευθύνη των ίδιων ανθρώπων (που είτε είναι ακόμη παρόντες, είτε ασχολούνται με συναυλίες, είτε παραχωρούν τις μετοχές τους στην Ερασιτεχνική) που το 2004 πήραν το μεγάλο ρίσκο και τώρα φαίνεται να εγκαταλείπουν το καράβι. Αυτοί πρέπει τώρα να δώσουν την λύση.

ΥΓ Ο ρόλος ορισμένων δημοσιογράφων και εφημερίδων στο θέμα αποτελεί τον υπέρτατο ξεπεσμό της κατ’ ευφημισμόν ελληνικής αθλητικής δημοσιογραφίας. Το τι παραμύθι έχει γραφεί και πόση σπέκουλα έχει γίνει τον τελευταίο καιρό είναι απίστευτο…

It’s hard to believe that there’s nobody out there
It’s hard to believe that I’m all alone
At least I have her love

Red Hot Chili Peppers – Under the bridge

Το ποδόσφαιρο κάποιες φορές είναι αρκετά μοναχικό. Εσύ, η μπάλα και ο αντίπαλος. Αν όμως ξέρεις πώς να φερθείς στην μπάλα, πώς να την αγγίξεις, τότε κι αυτή θα σου δείξει την αγάπη της. Το τούνελ ή αλλιώς η γέφυρα όπως λένε οι ισπανόφωνοι, είναι μια ακόμα από αυτές τις κινήσεις, τις ντρίμπλες που δίνουν ομορφιά στο άθλημα-θρησκεία που λέγεται ποδόσφαιρο. Πρόκειται για την περίπτωση που ο επιτιθέμενος ξεπερνάει τον αντίπαλό του περνώντας την μπάλα κάτω από τα πόδια. Μια κίνηση που ξεσηκώνει τους οπαδούς και ντροπιάζει τους αμυντικούς. Όταν αυτό γίνεται μάλιστα δυο φορές συνεχόμενες και καταλήγει σε γκολ, σίγουρα αξίζει αναφοράς.

Ο Νάτσο Σκόκκο  είναι ένας παίκτης που μέσα σε 1,5 χρόνο μας έχει χαρίσει αρκετές όμορφες στιγμές με τις ενέργειές του και τα γκολ του. Στο νικηφόρο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ έδωσε και πάλι δείγματα της ποιότητάς του.

Προηγούμενα μαθήματα: la gambeta, la vaselina

Δύσκολες ώρες βιώνει τον τελευταίο καιρό η ΑΕΚ, που ψάχνει φως στο τούνελ της φτώχειας, στην μακρινή και ηλιόλουστη Φλόριντα και στα λεφτά του Μπομπ του Κοζώνη, που μέσα σε λίγους μήνες έγινε ο πιο γνωστός ‘Μπομπ’ της Ελληνικής επικαιρότητας, αφήνοντας στην δεύτερη θέση τον Μπομπ τον Σφουγγαράκη, με τις ομοφυλοφιλικές του τάσεις. Μήπως όμως η λύση στα οικονομικά προβλήματα της ομάδας, βρίσκεται πολύ πιο κοντά; Δίπλα της; Σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, σε κάθε γειτονιά;

Σύμφωνα με μια ανεπίσημη και μη εμπεριστατωμένη έρευνα, η Εκκλησία της Ελλάδος πέρα από τις εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης κατέχει πολλά μαγαζιά, εταιρείες, ξενοδοχεία, μισθωμένα βενζινάδικα, χώρους στάθμευσης και εμπορικά κέντρα. Γιατί όχι και μια ποδοσφαιρική ομάδα; Μια διείσδυση της Εκκλησίας στο ιδιοκτησιακό της ΑΕΚ θα επιφέρει θετικά αποτελέσματα και για τις δυο πλευρές.

Από την μια, η Εκκλησία θα αποκτήσει επιτέλους ένα πιο νέο, ζωντανό και δυναμικό «πηγάδι υποστηρικτών», σε σχέση με την κλασσική ομάδα κρούσης των παππούδων και γιαγιάδων, που σε κάποια δύσκολη στιγμή θα μπορεί να προασπίσει τα συμφέροντα της, όταν αυτά απειλούνται από το χρηματοαρπακτικό Κράτος, με πορείες, συνθήματα και πανιά στο γήπεδο και πρωτοσέλιδα στις φιλικές προς την ΑΕΚ φυλλάδες. Επίσης, και λαμβάνοντας υπόψιν ότι εδώ και πολλά χρόνια η ΑΕΚ είναι άστεγη, άτιτλη και πλέον και χωρίς σοβαρό ‘εισόδημα’, η ενασχόληση μαζί της μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί και φιλανθρωπία η οποία βοηθάει έμμεσα εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας, πράξη που μπορεί να αποτελέσει σημαντικό ατού στις σκληρές διαπραγματεύσεις της με την κυβέρνηση για το θέμα της φορολόγησης των ακινήτων της. Η κίνηση αυτή μπορεί να θεωρηθεί και ως πνευματική επαναπροσέγγιση μιας μερίδας ανθρώπων οι οποίοι χρόνο με τον χρόνο και δοκάρι με το δοκάρι, χάνουν την πιστή τους στην ύπαρξη του Θεού!

Από την άλλη πλευρά, η ΑΕΚ θα ανασάνει επιτέλους οικονομικά, θα κερδίσει άμεσα φιλάθλους στην Τρίτη Ηλικία η οποία μπορεί μεν να μην πηγαίνει εύκολα στο γήπεδο, αλλά βλέπει ακατάπαυστα τηλεόραση – κάτι που οι ειδικοί του χώρου αποκαλούν «τηλεοπτική δύναμη που προσελκύει χορηγούς» – και θα αποκτήσει μια στιβαρή ιδιοκτησία, που στην χειρότερη περίπτωση ακόμα κι αν δεν καταφέρει να συνεχίσει το «μεγάλωμα της λίμνης», θα ανταλλάξει την λίμνη μ’ ένα οικόπεδο σε περιοχή-φιλέτο της Αθήνας, στην οποία θα χτίσει ένα πανέμορφο νέο γήπεδο για την ομάδα, συνοδευόμενο από έναν θεόρατο ναό. Το εγχείρημα θα ολοκληρωθεί μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και χωρίς αντιδράσεις από κατοίκους, αφού ποτέ κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για την ανέγερση μιας νέας εκκλησίας. Οι ‘πιστοί’ και των δυο πλευρών θα προσέρχονται στον χώρο με την ίδια δικαιολογία: «Πάω στον ναό».

Η συνεργασία αυτή θα σώσει την ΑΕΚ και από άλλα προβλήματα, όπως αυτό της παρουσίας του αμφιλεγόμενου Ντούσαν Μπάγεβιτς στον πάγκο. Ο γνωστός φιλοχρήματος Ντούσαν θα απολυθεί με συνοπτικές διαδικασίες που θα εγκρίνει η Ιερά Σύνοδος και για την θέση του θα γίνει μια χριστιανική προσέγγιση συνεργασίας, στον Νίκο Κωστένογλου και τον Άγγελο Αναστασιάδη. Επίσης, η παρουσία της Εκκλησίας θα μετριάσει αισθητά και τις κακές διαιτησίες εις βάρος της ομάδας, αφού οι διαιτητές θα σκέφτονται δυο φορές πριν σφυρίξουν οτιδήποτε εναντίον της. Άλλωστε, ως γνωστόν, κανένας δεν θέλει να τα βάλει με τον Θεό!

Ο ΠΑΟΚ τα κατάφερε για άλλη μια φορά. Δε θα πω τα τετριμμένα ότι κατάφερε και ανάστησε νεκρούς, έβαλε την ΑΕΚ πίσω στο παιχνίδι, απέτυχε να την βγάλει από νωρίς εκτός στόχων. Θα επικεντρωθώ στον ΠΑΟΚ.

Ο ΠΑΟΚ λοιπόν μπόρεσε και έχασε ένα ματς από μια ομάδα αγωνιστικά πολύ κατώτερή του. Και έχασε γιατί αυτή η ομάδα έτυχε να είναι η ΑΕΚ που είναι μια ομάδα του ΠΟΚ. Στο πρώτο ημίχρονο παρά τις αστείες προσπάθειες του εκφωνητή του ΝοβαΣπορτ να πειστούμε ότι η ΑΕΚ δεν μπορούσε να διασπάσει την άμυνα του ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟΚ είχε την απόλυτη και καθολική υπεροχή. 2 κλασσικές ευκαιρίες του κίλερ του Άρη Μουσλίμοβιτς, άλλες 2-3 ευκαιρίες που αν στην θέση του Βιτόλο ή του Φωτάκη βρισκόντουσαν παίκτες εγνωσμένης αξίας θα ήταν κλασικές επίσης και μια κατοχή μπάλας συντριπτικά υπέρ του, μας έκανε να πιστέψουμε ότι το πρώτο διπλό είναι κοντά. Και όμως, η κατώτερη ομάδα που έτυχε να φοράει τις φανέλες της ΑΕΚ στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου, εκμεταλλευόμενη την κίτρινη του Βιτόλο, την ίωση του Γκαρσία και την τεχνική ενός υδραυλικού κατάφερε να προηγηθεί. Για μια ομάδα όμως που ήταν πολύ ανώτερη σε όλο το πρώτο ημίχρονο αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα. Είχε άλλα 40 λεπτά να αντιδράσει, όντας καλύτερη ομάδα, και να ανατρέψει το σκορ…

….και εκεί εμφανίστηκαν τα απίστευτα κόμπλεξ, σύνδρομα, κατάρες, ανικανότητες, ψυχολογίες που ούτε ο Φρόυντ δεν θα μπορούσε να εξηγήσει και η καλύτερη ομάδα απλά κατέρρευσε. Η κατώτερη ομάδα που έτυχε να φοράει τις φανέλες του ΑΕΚ έγινε ξαφνικά Μπαρτσελόνα στα μάτια της πραγματικά καλύτερης ομάδας…

Δυστυχώς ο ΠΑΟΚ έχει την κατάρα να περιορίζεται στα στενά όρια ενός μεγάλου χωριού, της Θεσσαλονίκης. Αυτό το μεγάλο χωριό τον καταπιέζει και τελικά τον πνίγει. Είναι πολύ μικρο για να χωρέσει τον πραγματικό προορισμό αυτής της ομάδας. Ο ΠΑΟΚ είναι καταδικασμένος να θεωρείται από μερίδα των οπαδών του, από μερίδα της διοίκησης, των παικτών, του προπονητή και από την κεντρική εξουσία σαν το αφεντικό ενός μεγάλου χωριού, τον πρώτο του χωριού και τίποτα περισσότερο. Η Θεσσαλονίκη του βάζει ταβάνι.

Για κάποιους άλλους, που έχουμε πολύ υψηλότερες προσδοκίες και όνειρα για αυτή την ομάδα δεν μας αρκεί καμία τεσσάρα στον συμπολίτη. Δεν μας αρκεί να είμαστε οι πρώτοι του χωριού. Στην τελική, δεν μας αρκεί να μας βλέπουν οι ομάδες της Αθήνας όπως βλέπουμε εμείς τον Άρη. Την σιγουριά του άσσου που είχα εγώ την προηγούμενη αγωνιστική με αντίπαλο τον Άρη, την είχε και ο οπαδός της ΑΕΚ με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ. Βαρέθηκα αυτόν τον ΠΑΟΚ και το χειρότερο δεν βλέπω κανένα μέλλον σε αυτόν. Τις μεγάλες ομάδες τις κάνουν οι μεγάλες νίκες και όχι οι 580κάπου μέρες που είναι αήττητoς από ομάδες πέρα του ΠΟΚ.

Αν όχι τώρα, στο τέλος αυτής της χρονιάς, ο Βρύζας και ο Κονσεϊσάο θα κληθούν να απαντήσουν σε αυτό το ερώτημα. Τους ικανοποιεί αυτος ο ΠΑΟΚ του 0-4-15;

Ζούμε σε μια χώρα που δεν βαριέσαι ποτέ. Τι να μας πουν εμάς οι ξενέρωτοι οι ξένοι. Σε ποια άλλη χώρα υπάρχει ο όρος «ισχυρός άντρας» ο οποίος περιγράφει ανθρώπους που τυπικά δεν έχουν καμία σχέση με ομάδες αλλά είναι στην ουσία αφεντικά, πρόεδροι, ιδιοκτήτες, προπονητές, χρηματοδότες κτλ και τις περισσότερες των φορών πρόκειται για άτομα που έχουν παθιασμένες σχέσεις με τη δικαιοσύνη και τις λαμογιές;

Τι να μας πουν εμάς οι ξένοι, όταν οι καταδικασμένοι βγαίνουν έξω ή για να είμαστε ακριβείς δεν μπαίνουν ποτέ μέσα και κυκλοφορούν ελεύθεροι για να είναι πρώτη θέση στο γήπεδο και στις κάμερες ανάβοντας πούρα. Με τον εκάστοτε σπίκερ να λέει «ο ισχυρός άντρας της Καβάλας», την ίδια στιγμή που κυκλοφορεί η φήμη ότι από πίσω του βρίσκονταν φουσκωτές προσωπικότητες των τεχνών, των γραμμάτων και του πολιτισμού για να ελέγχουν την… εύρυθμη αναμετάδοση του αγώνα. Την ίδια στιγμή που οι «απλοί φίλοι των ομάδων» υπόσχονται πριμ εκατοντάδων χιλιάδων Ευρώ και τα μοιράζουν σε μαύρες σακούλες.

Σε ποια άλλη χώρα υπάρχει ο όρος «το πέναλτυ το κερδίζει περισσότερο ο επιθετικός» ή «ο επιθετικός κερδίζει έξυπνα το πέναλτυ» για να περιγράψει μια φάση που ο επιθετικός βουτάει μόνος του και το εκάστοτε τριτσωνοειδές υποκείμενο σφυρίζει χωρίς ντροπή πέναλτυ.

Γι’ αυτό σας λέω. Δεν βαριόμαστε ποτέ στην Ελλάδα.

ΥΓ Ντούσαν μην το κάνεις για την ΑΕΚ, κάν’το για την υστεροφημία σου.
ΥΓ2 Ο Μπομπ ο γλυκύτατος θείος από την Αμερική πιθανότατα είναι μια φούσκα. Δεν έχει όμως ευθύνη για την τωρινή κατάσταση. Για αυτή ευθύνονται οι αναμορφωτές της ΑΕΚ μετά το 2004 που σκόρπισαν στους πέντε ανέμους και αγνοούνται εδώ και έναν χρόνο.
ΥΓ3 Είχαμε συνηθίσει να μας στήνουν για την μάχη της κορυφής. Πλέον είμαστε τόσο ανυπόληπτοι που μας στήνει η κάθε Ξάνθη και η κάθε Καβάλα.