Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'ΑΕΚ'

Περί σεβασμού και τιμής

  [5 Σχόλια]

mak

Ένα από τα σημαντικότερα ποδοσφαιρικά (και μη) γεγονότα της περασμένης εβδομάδας ήταν ο θάνατος του Χρυσόστομου (Μάκη) Ψωμιάδη. Το θέμα αντιμετωπίστηκε με διάφορους τρόπους. Με χιούμορ, με αφιερώματα στα πεπραγμένα του αποθανόντος, με κατάρες, με RIP, με στενοχώρια από κάποιους γιατί έφυγε ένας… μάγκας (!). Μέχρι που ήρθε ένα γεγονός που γράφτηκε για πλάκα και τελικά έγινε εφιαλτική πραγματικότητα για να βυθίσει τον μικρόκοσμο της ΑΕΚ σε μια ακόμα εσωτερική αναζήτηση, σαν αυτές που απασχολούν μονίμως αυτόν τον σύλλογο και σε κάνουν να σταματάς να ασχολείσαι με το αν ο Κολοβέτσιος είναι καλό σέντερ μπακ ή αν ο Μπαρμπόσα επιτέλους παίζει καλά. Η ΠΑΕ ΑΕΚ έστειλε στεφάνι στην κηδεία του Ψωμιάδη.

Η παρουσία του πρώην αθλητή πυγμαχίας της ΑΕΚ στα διοικητικά της τόσο στο μπάσκετ, όσο και στο ποδόσφαιρο άφησε πίσω καμμένη γη. Αυτό δεν είναι τόσο σπάνιο στην Ελλάδα θα πει κάποιος. Η διαφορά είναι όμως ότι στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για κάποιον άνθρωπο που είχε καταδικαστεί για υπεξαίρεση πολλών εκατομμυρίων Ευρώ από τα ταμεία της ΠΑΕ, με πλαστά τιμολόγια για καφέδες, με εμφανιζόμενους επενδυτές και μπροστινούς, με έναν σταβλίτη να εμφανίζεται ως εργολάβος για προπονητικό κέντρο και με ένα σωρό ατασθαλίες από τους μπροστινούς του Μάκαρου. Η ΑΕΚ πάλεψε δικαστικά, έπεσε σε ένα σωρό κόλπα, νομικά τρικ, αποδράσεις, αναβολές και ασθένειες την ίδια στιγμή που αργοπέθαινε. Περίμενε τη δικαίωση, μπας και καταφέρει να διασωθεί, αλλά η διάσωση δεν ήρθε ποτέ. Είναι φυσικά αρκετά αθώο να πιστεύει κανείς ότι είναι αποκλειστικά ευθύνη του Μάκη η διάλυση της ΑΕΚ, όταν οι μέτοχοι του 2004 και μετά την παράτησαν, αλλά το τεράστιο ποσό που διεκδικούσε η ΑΕΚ θα έκανε σίγουρα τη διαφορά. Μέσα σε όλα αυτά, υπήρξε και η γενικότερη συμπεριφορά του Μάκη, τόσο «επαγγελματικά», όσο και κατά την παρουσία του στα κοινά της ΑΕΚ και του ελληνικού αθλητισμού. Από τα μακρινά χρόνια και την ιστορία με τον Βρέινς μέχρι το ντου στο σπίτι του Ντέμη και την εμπλοκή του στα στημένα, γεγονότα που συμπλήρωσαν το καλτ προσωπείο ενός ανθρώπου που έζησε μέσα από τις τρύπες του ελληνικού συστήματος δικαιοσύνης εις βάρος πολλών.

Κι όμως, η ΑΕΚ επίσημα αποφάσισε να στείλει στεφάνι στην κηδεία του παγώνοντας, εξοργίζοντας και ντροπιάζοντας μεγάλο μέρος του κόσμου της. Η δικαιολογία όπως βγήκε προς τα έξω από τα non paper ήταν κάτι σε στυλ σεβασμός στο νεκρό και θα τον κρίνουν ο Θεός και η δικαιοσύνη. Ο σεβασμός στους νεκρούς είναι ένα μεγάλο ζήτημα, περισσότερο φιλοσοφικό και σίγουρα όχι καινούριο. Από το λατινικό De mortuis nil nisi bonum dicendum est (για το νεκρό μόνο το καλό πρέπει να λέγεται) μέχρι το ελληνικό τὸν τεθνηκóτα μὴ κακολογεῖν που είπε ο Χείλων, υπάρχει μια κοινή παραδοχή προς αυτό. Το θέμα είναι βέβαια πόσο αυτό είναι σεβασμός και πόσο είναι omerta. Πόσο το κάνεις γιατί «ο νεκρός δεν μπορεί να απαντήσει» και πόσο απλά αγιοποιείς ή αθωώνεις κάποιον εγκληματία. Προσωπικά, πιστεύω ότι ο σεβασμός στο νεκρό δεν έχει να κάνει με τον ίδιο το νεκρό, αλλά κυρίως με τους γύρω του. Όποιος και να ήταν αυτός που πέθανε, σίγουρα θα έχει δίπλα του κάποιον που τον αγαπούσε και πονάει γι’ αυτόν. Σέβεσαι με λίγα λόγια το πένθος κάποιου. Κάνεις λίγο και τον μαλάκα. Δε χάθηκε ο κόσμος μην μιλήσεις για μια-δυο μέρες.

AEKaox

Aπό τη δημόσια περιφορά του νεκρού Καντάφι εν μέσω πανηγυρισμών και τον Αχιλλέα να σέρνει το πτώμα του Έκτορα (όπως τραγούδησαν και οι Manowar) έξω από τα τείχη της Τροίας μέχρι το στεφάνι στην κηδεία όμως υπάρχει διαφορά. Γιατί το στεφάνι δεν δείχνει απλά σεβασμό. Δεν είναι παθητική κίνηση προς κάποιον που δεν μπορεί πλέον να απαντήσει. Δείχνει ότι τιμάς κάποιον. Και δεν γίνεται να τιμάς κάποιον που σίγουρα έχει κρίνει η δικαιοσύνη και που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για πολλά από τα δεινά (ας μην ξεχνάμε ότι αυτός ήταν που έφερε πίσω τον Μπάγεβιτς σκορπίζοντας την ΑΕΚ σε μια ανεπανάληπτη για τα ιστορικά του ελληνικού αθλητισμού εποχή εσωστρέφειας και φαγωμάρας) που πέρασε η ομάδα σου. Γιατί η δικαιολογία «σέβεσαι» κάποιον δεν πείθει, εκτός αν αρχίσουμε να στέλνουμε στεφάνια όταν φύγουν άνθρωποι όπως ο Κορνίλιους Σιρχάους ή ο Αλέξης Κούγιας που στο κάτω κάτω δεν έφαγαν και από μερικά δις δραχμούλες από τα ταμεία της ομάδας. Γιατί αν φύγει πραγματικά κάποιος άξιος άνθρωπος της ΑΕΚ, πάλι στεφάνι θα στείλεις και τότε ποια η διαφορά στην αντίδρασή σου; Πώς θα διακριθεί ο άξιος από τον ανάξιο; Σεβασμός είναι να αφήσεις τους ανθρώπους του στην ησυχία τους (έστω κι αν κάποιοι από αυτούς είναι συνένοχοι), να δείξεις ανωτερότητα στην στενοχώρια τους. Αυτό είναι αρκετά ανθρώπινο, δεν χρειάζεται όμως να το παίξεις Πόντιος Πιλάτος πετώντας το μπαλάκι στον Άγιο Πέτρο. Και αν είσαι φίλος του, στέλνεις προσωπικά στεφάνι (όπως έκανες) και όχι ως σύλλογος, ξεχνώντας το παρελθόν. Γιατί διάολε δεν έγιναν πριν 20 χρόνια όλα αυτά. Και όχι, δεν κρίνει μόνο η δικαιοσύνη. Κρίνουμε όλοι και σίγουρα δεν ξεχνάμε, όπως ευτυχώς κάποιοι έσπευσαν να ξεκαθαρίσουν με ένα πανό στο ματς με την Ξάνθη. Γιατί άλλο να σέβεσαι τον θάνατο και άλλο να τιμάς το νεκρό που δεν το αξίζει.

Ρετρό κουίζ νο36

  [8 Σχόλια]

Img4596

Σαν σήμερα ένα από τα σημαντικότερα μουστάκια του ελληνικού ποδοσφαίρου έκανε ντεμπούτο στα ελληνικά γήπεδα. Ο Κριστόφ Βαζέχα έπαιζε για πρώτη φορά με τη φανέλα του ΠΑΟ σε ένα βαρετό ματς απέναντι στην ΑΕΚ το Δεκέμβριο του 1989. Τίποτα δεν προμήνυε την μεγάλη καριέρα που θα ακολουθούσε με τα γκολ και την λατρεία του κόσμου του Παναθηναϊκού. Με αφορμή αυτό το γεγονός και την πολύ ωραία φωτογραφία της εποχής, ρωτάμε όχι φυσικά ποιος είναι ο παίκτης με τα πράσινα, αλλά ποιος ο παίκτης με τα κιτρινόμαυρα που γυρίζει πλάτη. Έπαθλο η αγάπη μας όπως πάντα.

Χωρίς καθρέφτη στο σπίτι

  [12 Σχόλια]

dellas

Υποτίθεται ότι όσο μεγαλώνεις, μαθαίνεις. Κοιτάς τα λάθη σου, βελτιώνεσαι και δεν τα επαναλαμβάνεις. Δεν ισχύει για όλους αυτό. Η ΑΕΚ πέρασε μια διαδικασία δύσκολη με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Δυο χρόνια πέρασαν γρήγορα, χωρίς ιδιαίτερο άγχος, κάτι που από πολλούς θεωρείται αυτονόητο, αλλά τα παραδείγματα Άρη και Ηρακλή δείχνουν ότι δεν είναι. Μέσα σε όλα αυτά υπήρχε ένας άνθρωπος που ναι μεν άρπαξε την ευκαιρία που του δόθηκε, αλλά ήταν και αυτός που ανέλαβε στα ζόρια με κίνδυνο να κάψει την καριέρα του που μόλις ξεκινούσε.

Ο Δέλλας δούλεψε δυο ολόκληρες σεζόν στην ΑΕΚ με θετικό ισοζύγιο. Στη Γ’ Εθνική με κωμικό ρόστερ και ένα συνονθύλευμα κατσαπλιάδων και πρώην ποδοσφαιριστών ανέβασε την ομάδα άνετα.  Την επόμενη σεζόν με βελτιωμένο ρόστερ, έδειξε ότι είναι και προπονητής και όχι απλά ένα κόσμημα στην άκρη του πάγκου. Η ΑΕΚ έπαιξε συχνά καλό ποδόσφαιρο και κυρίως οργανωμένο και με πλάνο. Δεν βασιζόταν δηλαδή στην υπεροχή της στο ρόστερ, αλλά σε δουλειά που φαινόταν. Όταν ήρθε η δύσκολη ώρα να αντιμετωπίσει ξανά ομάδες Α’ Εθνικής το έκανε στο κύπελλο αήττητη, διαλύοντας τον Ατρόμητο, παίρνοντας Χ στο Καραϊσκάκη με κόντρα διαιτησία και αποκλείστηκε τελικά στα χασομέρια του επαναληπτικού με το διαβόητο γκολ του Χάρα. Κι όμως, υπήρχαν φωνές και τις δυο σεζόν που στην πρώτη στραβή έφερναν τσιώληδες και άλλους τύπους που μυρίζουν ναφθαλίνη.

bouroutzikas-e1369943579180

Η διοίκηση της ΑΕΚ (με λίγα λόγια ο Μελισσανίδης και οι φίλοι του στο ποδοσφαιρικό τμήμα) αποφάσισαν προς τιμήν τους να τον στηρίξουν. Ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε. Σε κανένα όμως σημείο δεν φρόντισαν να πουν στον κόσμο τι να περιμένει. Οι φυλλάδες φούσκωναν τα μυαλά, ενώ στην πραγματικότητα φαινόταν ότι το πλάνο είναι συντηρητικό, να χτιστεί μια ομάδα, να προστεθούν παίκτες και να συνεχιστεί η περσινή δουλειά. Αντί όμως να το τονίσουν αυτό, φοβούμενοι αντιδράσεις, άφησαν να αιωρείται ότι η ομάδα από την πρώτη χρονιά πάει για μεγάλα πράγματα. Την ίδια στιγμή έκαναν μεν και κάποιες καλές μεταγραφές, αλλά άφηναν την ομάδα στην επίθεση με τον προβληματικό Τζεμπούρ (καψούρα λέει του ηγέτη) και τον Κρισάντους, ενώ έπαιρναν κεντρικό αμυντικό από τα χαμηλά ράφια. Το ρόστερ δεν είναι κακό, απλά δεν μπορεί να είναι και πρωταθληματικό. Κανείς δεν το παραδέχτηκε επίσημα.

Ο Δέλλας ίσως εκεί έκανε το μεγαλύτερο λάθος του. Δεν φρόντισε να πει εξ αρχής για τους στόχους της ομάδας ή ότι υπάρχουν ελλείψεις, κάλυψε τη διοίκηση και αυτό έγινε το όπλο εναντίον του αργότερα, όταν και η έλλειψη κάποιων μεταγραφών παρουσιάστηκε ως «απροθυμία του Δέλλα που δεν ήθελε παίκτες». Η διοίκηση της ΑΕΚ φάνηκε λιγότερο ορεξάτη να στηρίξει τον προπονητή και περισσότερο να απομακρυνθεί από οποιεσδήποτε ευθύνες. Οι γκρανκάσες που εν έτει 2015 ο Μελισσανίδης συνεχίζει να εμπιστεύεται δεν περιέβαλαν με εμπιστοσύνη τον Δέλλα, αλλά οχυρώθηκαν πίσω του. Τα ΜΜΕ έβρισκαν συνεχώς προβλήματα και ευθύνες στον προπονητή, αλλά δεν τόλμησαν να αγγίξουν ποτέ την ιερή αγελάδα που δεν έκανε το κάτι παραπάνω στις μεταγραφές.

melissanidis-bajevic-dellas-μελισσανιδης-μπαγεβιτς-δελλας-e1397076975221«Τι θέλει πάλι ο αυτός ο Τσιώλης και με ενοχλεί στα τηλέφωνα;»

Ναι, ο Δέλλας έκανε σημαντικά λάθη φέτος στα δυο πιο κρίσιμα παιχνίδια. Διάβασε λάθος το παιχνίδι της Τούμπας και ακόμα όταν ήρθε προς το μέρος του δεν μπόρεσε να το διαχειριστεί σωστά και να πάρει εστω το Χ, ενώ στο Καραϊσκάκη το διάβασε σωστά, αλλά έκανε σημαντικά λάθη στις αλλαγές και ένα παιχνίδι που στη χειρότερη θα το έχανε στο γκολ το μετέτρεψε σε συντριβή. Την ίδια στιγμή όμως έχει π.χ. την ομάδα πάνω από τον ΠΑΟΚ που υποτίθεται ότι φέτος έριξε χρήματα, ενώ έχει βγάλει ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόγραμμα. Και στο κάτω κάτω, όταν λες αριστερά και δεξιά ότι θέλεις να δουλέψεις με ένα δικό σου παιδί, να του δώσεις χρόνο και να βγάλεις έναν προπονητή, δεν μπορείς να του συμπεριφέρεσαι με αυτόν τον τρόπο και να τον αναγκάζεις μέσω διαρροών να φύγει. Ειδικά όταν είναι ο Τραϊανός που έχει προσφέρει τόσα στην ομάδα κι όχι κάποιος από τους παλαιμάχους που μαζεύεις σε διάφορες θέσεις της ομάδας για βόλεμα και μόνο. Δυστυχώς όμως, η ΑΕΚ του 2015 λειτουργεί με νοοτροπία Μπάγεβιτς-Μπουρουτζίκα-Μανωλά και φροντίζει να αποβάλλει Ζήκους και Δέλλες. Και κυρίως, δεν τολμάει να κοιτάξει στον καθρέφτη να δει ότι είναι παρεάκι συνταξιούχων φίλων.  Δεν τολμάει να ζητήσει πίστωση χρόνου και να συνεχίσει να χτίζει, φροντίζοντας να διοικεί με non-paper μοιράζοντας σανό.  Φαίνεται όμως από το ποσοστό του κόσμου που δεν συμφωνεί με την αλλαγή προπονητή ότι οι περισσότεροι δεν το τρώνε πια. Ειδικά αν δουν κάποιο όνομα αντικαταστάτη από τα πανέρια που δεν θα έχει ελευθερία κινήσεων και θα πρέπει να έχει στο σβέρκο του την κουστωδία των φίλων.

Δεμένος πάνω στο άλογο

  [7 Σχόλια]

ntemis

Δεν ξέρω πώς λειτουργεί ο κάθε οπαδός στη σχέση του με έναν ποδοσφαιριστή. Αν σταδιακά αναπτύσσει μια σχέση αγάπης (ή κι απέχθειας) ή πάντα υπάρχει η στιγμή, το γεγονός που γέρνει την πλάστιγγα και καθορίζει μια παντοτινή συναισθηματική σχέση (η οποία βέβαια συνήθως είναι μονομερής). Νομίζω στη δική μου περίπτωση είναι συνδυασμός. Μια σχέση που χτίζεται σιγά σιγά με την παρουσία του ποδοσφαιριστή και μια μέρα, ένας αγώνας που βάζει τις… τελικές υπογραφές. Χωρίς ίχνος αντικειμενικότητας θεωρώ τον Ντέμη Νικολαΐδη τον κορυφαίο Έλληνα επιθετικό της τελευταίας εικοσαετίας. Τόσο αγωνιστικά, όσο και οπαδικά. Υπάρχει όμως ένα γεγονός που σφράγισε την αγάπη που ένιωθα πάντα γι’ αυτόν τον παίκτη.

Θα μπορούσε κάποιος να σταθεί στην ιστορία με τα γκολ στην Τούμπα σε έναν αγώνα με τον Απόλλωνα Αθηνών. Τότε που το κοινό του ΠΑΟΚ, σε μια σπάνια στιγμή παραδοχής ανωτερότητας σε ελληνικό γήπεδο, χειροκρότησε τα γκολ του Ντέμη στο προσωπικό του σόου που στερούσε από τον ΠΑΟΚ την συμμετοχή σε έναν τελικό κυπέλλου. Ή ίσως το αντίστοιχο χειροκρότημα στο Καραϊσκάκη, όταν ο Ντέμης είχε σκοράρει. Μόνο που τότε δεν ήταν τόσο αλτρουϊστικό το χειροκρότημα, καθώς τα δημοσιεύματα μιλούσαν για κλεισμένη μεταγραφή του Νικολαΐδη στον Ολυμπιακό. Θα μπορούσε ακόμα ακόμα, να είναι ένα κείμενο για την γκολάρα στον Βάντσικ, όταν το «βουνό» δεν μπορούσε να κάνει τίποτα και η μπάλα πήγε στο παραθυράκι του. Το fair play στον τελικό με τον Ιωνικό και το χέρι. Ή έστω για ένα από τα πολλά γκολ στον Ολυμπιακό, το περίφημο γκολ με το… μπούτι μετά την κούρσα του Κετσπάγια στο Καραϊσκάκη ή το σκαρφάλωμα στα κάγκελα της σκεπαστής. Ή μπορεί και η πιο μαύρη στιγμή, η χαμένη φάση στην Μόσχα με την Λοκομοτίβ, το ματς που στοίχειωσε μια ολόκληρη γενιά ΑΕΚτζήδων και στέρησε την συμμετοχή στους 4 και ίσως και σε έναν τελικό αργότερα με βάση τις ομάδες που είχαν μείνει. Άλλωστε στην ΑΕΚ, ομάδα συνυφασμένη με καταστροφές, οι μεγάλες αγάπες γεννιούνται στις δύσκολες στιγμές.

Αλλά για μένα η στιγμή που καθόρισε τη σχέση με τον ποδοσφαιριστή Ντέμη (ο διοικητικός ηγέτης Ντέμης είναι μια άλλη ιστορία) ήταν άλλη. Δεν είχε κάποια ντρίμπλα, κάποια σβούρα, κάποια κεφαλιά ψαράκι, δεν είχε μαγικό συνδυασμό με τον Βασίλη-σαν ένα ποτήρι νερό-Τσιάρτα. Ήταν η στιγμή που ξεπέρασε τα όρια του επαγγελματία ποδοσφαιριστή και έβαλε την αγάπη για την ομάδα πάνω από την προσωπική του υγεία. Το 1998 είχε δει τον Ντέμη να βάζει τη σφραγίδα του στο 0-1 του ΟΑΚΑ στο ματς του πρώτου γύρου με τον Ολυμπιακό. Τότε που προερχόμενος από τραυματισμό μπήκε αλλαγή όπως είχε προβλέψει ο προπονητής Ντουμίτρου Ντουμιτρίου, έβαλε το γκολ και έδωσε τη νίκη στην ΑΕΚ μαζί με τις αποκρούσεις του Ηλία Ατματζίδη. Στον αγώνα του 2ου γύρου ο Ντέμης υπέφερε πάλι από την μέση του. Τα ρεπορτάζ έλεγαν ότι ήταν αδύνατο να παίξει. Όπως ο Νικολαΐδης δήλωσε στα Legend Stories της Nova (μια από τις καλύτερες σειρές αφιερωμάτων ποτέ στην Ελλάδα) για έναν περίπου μήνα δεν είχε προπονηθεί. Δεν σηκωνόταν από το κρεβάτι, πονούσε αφόρητα, δεν μπορούσε να σταθεί. Μια μέρα πριν τον αγώνα αποφάσισε να κάνει ένεση στην μέση. Ο πόνος υποχώρησε. Όταν ο Ντέμης εμφανίστηκε να κάνει ζέσταμα στον αγώνα με την ομάδα, το Νίκος Γκούμας πανηγύριζε λες και είχε κερδίσει ήδη το παιχνίδι. Το ζέσταμα έγινε γιορτή. Ο Ντέμης ήταν το τοτέμ, η εγγύηση σε κάθε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό της εποχής.

«Πήγα αποστολή, πήγα για ζέσταμα με τον φυσιοθεραπευτή νωρίτερα και θυμάμαι ότι ήταν σαν να μην είχα κανένα πρόβλημα. Τίποτα, σαν να ήμουν κανονικά στις προπονήσεις. Σπριντ, άλματα, τα πάντα. Γυρνάω μέσα και λέω στον προπονητή πως είμαι ΟΚ. Αλλάζω φανέλα, ετοιμάζομαι και μαζευόμαστε για να βγούμε έξω. Εκεί πονάω πάλι. Με πιάνει η μέση και δεν μπορώ να κουνηθώ! Λέω του προπονητή, ότι δεν μπορώ να κουνηθώ. Μου λέει, δεν πειράζει, βγες!»

Ο Ντέμης όντως βγήκε. Σε κάθε λογικό παιχνίδι θα λέγαμε για έγκλημα προπονητή που έβαλε έναν παίκτη που δεν μπορούσε να παίξει και για παράφρονα ποδοσφαιριστή που δεν λογάριαζε την υγεία του. Αλλά στην μπάλα όπως ξέρουμε μετράνε κι άλλα πράγματα. Ο Νικολαΐδης δεν μπορούσε να κουνηθεί, να στρίψει, να τρέξει. Φαινόταν αυτό και στον πιο αδαή, αλλά αυτή η αύρα που είχε δημιουργήσει εκείνα τα χρόνια τον έκανε να φαντάζει ικανός για τα πάντα, ήταν σαν να γυριζόταν η ταινία «ο κιτρινόμαυρος Ελ Σιντ», δεμένος επάνω στο άλογο για να τρομάξουν οι οχτροί. Για 45′ άντεξε ο Ντέμης (είχε και μια ευκαιρία) κι η ΑΕΚ υπέστη κι άλλο σοκ, όταν ο Μπατίστα τραυματίστηκε σοβαρά μετά από μαρκάρισμα του Κούλη Καραταΐδη. Φαίνεται όμως πως αυτή η ψυχολογική παρουσία του Ντέμη τόνωσε την ΑΕΚ που κατάφερε στο 2ο ημίχρονο να σκοράρει. Όταν ο Δώνης (στην μοναδική θετική του ενέργεια ίσως στην παρουσία του στην ΑΕΚ τόσο ως παίκτης, όσο κι ως προπονητής) σέρβιρε και ο Βεριντιάνο Μαρτσέλο σκόραρε για να γράψει το τελικό 1-0 και να δώσει μια ακόμα νίκη στην ΑΕΚ. Ο Ντέμης που έχασε πολλά ματς στη συνέχεια γιατί έκανε επέμβαση, είχε καταφέρει μόνο και μόνο με την παρουσία του να δώσει τη δύναμη στους συμπαίκτες του. Ήταν αυτή η προσωπική του θυσία που στο δικό μου οπαδικό μυαλό τον έβαλε εκεί ψηλά στο ράφι με τους αγαπημένους μου παίκτες.

Τα 8 καλύτερα χαμόγελα του Μακόλει Κρισάντους

  [2 Σχόλια]

Οι πραγματικά μεγάλοι ξεχωρίζουν από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους και το ίδιο συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο. Το βάδισμα του Κριστιάνο πριν την εκτέλεση του φάουλ, το κασκέτο του Τσεχ, η βγαλμένη γλώσσα μετά το γκολ του ντελ Πιέρο, το φίλημα της βέρας του Ραούλ και του Βασίλη Τσιάρτα. Στην Ελλάδα έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε μια θεϊκή μορφή τους τελευταίους μήνες που δυστυχώς έχει πάρει πολύ λιγότερη δημοσιότητα από αυτή που της αξίζει. O 24χρονος (σύμφωνα με το διαβατήριο) Νιγηριανός Μακόλει Κρισάντους μετά από δυο καλές σεζόν στην Ισπανία μετακόμισε πιο ανατολικά. Αφού δεν τα κατάφερε στην Τουρκία, ήρθε στην Ελλάδα να μας κερδίσει όλους. Όχι με τα γκολ του (τρία έχει βάλει όλα κι όλα στη Φούτμπολ Λιγκ και μερικά ακόμα σε φιλικά που δεν είδε κανείς και θεωρούνται αστικός μύθος) αλλά με το τεράστιο κάτασπρο χαμόγελό του που δεν σβήνεται από το πρόσωπό του με τίποτα. Αυτά είναι τα 8 καλύτερα χαμόγελα του ποδοσφαιριστή που δεν θα θυμάται κανείς μας για το τι έκανε μέσα στο γήπεδο:

crisantus
1. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και ο Μακόλει χαμογελά στην κοπή της πίτας της ΑΕΚ.

crisantus22. Τα παιδιά δεν ξεχνούν, χορεύουν, παίζουν, χαμογελούν

cris33. «I was smiling yesterday, I am smiling today and I will smile tomorrow. Simply because life is too short to cry for anything»
ή αλλιώς «Τι γκολ κατάφερα να χάσω πάλι ο θεός»

cris44. «Επειδή δεν μπορώ να σκοράρω με την κανονική μπάλα, μου δώσανε μια μικρότερη»

cris55. «Έπαιζες τον αδερφό του Τζέιμι Λάνιστερ; Κάπου σε ξέρω»

cris66. Ο άνθρωπος που κατάφερε να κάνει τον αγέλαστο Ντούσαν να χαμογελάσει. Επόμενος στόχος οι τσολιάδες στον Άγνωστο Στρατιώτη.

cris77. «All the statistics in the world can’t measure the warmth of a smile»
Γιατί ο Γαλάνης μετράει μόνο ασίστ και γκολ και όχι την ευτυχία.

cris88. Με τα λόγια του μεγάλου φιλοσόφου Ανδρέα Μικρούτσικου: «Χαμογελάτε είναι μεταδοτικό»

Για όλους αυτούς τους λόγους, κανένας Μάνταλος, κανένας Μπακάκης, κανένας Αραβίδης, κανένας Γιόχανσον:

m1zvp

Σχετικά χαμογελαστά κείμενα:
Ένα χαμόγελο αρκεί
Η ιστορία του πρώτου χούλιγκαν
Τα 15 λεπτά ευτυχίας του μικρού Μαξ
Μέρα χωρίς γέλιο

Το τέλος της αθωότητας της ΑΕΚ

  [6 Σχόλια]

AEK-APOLLON-7-1

Υπάρχουν κάποια παιχνίδια που δεν αντιλαμβάνεσαι την σημασία τους, παρά μόνο όταν γίνουν παρελθόν. Κάποιες στιγμές που σου φαίνονται φυσιολογικές, αλλά θα κάνεις χρόνια να τις ξαναδείς. Κάποια πρόσωπα που τα έχεις συνηθίσει, τα έχεις αγαπήσει, αλλά χάνονται, τα μισείς, τα αποκαθηλώνεις. Ήταν η 15 Μαΐου του 1996 όταν η ΑΕΚ αντιμετώπιζε τον Απόλλωνα Αθηνών στον τελικό του κυπέλλου της περίοδου 1995-96. Η ΑΕΚ του Μπάγεβιτς έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο, αλλά κατάφερε να χάσει τον τίτλο εκείνης της χρονιάς με το περίφημο γκολ του Μπορέλι να είναι το καθοριστικό. Κι όμως, τελείωσε το πρωτάθλημα με 15 γκολ περισσότερα από τον Παναθηναϊκό και μια ομάδα που χάριζε θέαμα.

Το απόγευμα εκείνης της Τετάρτης, η ΑΕΚ κατέβηκε με μια εντεκάδα που ξεχείλιζε από ποιότητα έχοντας μέσα Σαβέβσκι, Μπατίστα, Κετσπάγια, Σαμπανάτζοβιτς, Μανωλά και αλλαγή τον Χρήστο Κωστή. Τον μικρόκοσμο τότε της ΑΕΚ όμως περισσότερο απασχολούσε το θέμα Μπάγεβιτς, παρά το ίδιο το κύπελλο. Οι φήμες ότι ο αγαπημένος πρίγκιπας θα φύγει ήταν έντονες, ο αθώος κόσμος της ΑΕΚ πίστευε ότι μπορούσε να μεταπείσει τον Ντούσαν, αλλά κανείς δεν ήξερε ότι ο άνθρωπος αυτός είχε ήδη δώσει τα χέρια με τον εχθρό, είχε ήδη πειστεί να φύγει. Η περίφημη δήλωση «αν πάρουμε το κύπελλο θα μείνω» πήγαινε από στόμα σε στόμα και το κατακίτρινο ΟΑΚΑ μετατράπηκε σε μια εκδήλωση αγάπης προς τον άνθρωπο που λίγους μήνες μετά θα γινόταν ο πιο μισητός αντίπαλος και μια διαδήλωση αντίθεσης στον Μιχάλη Τροχανά. Ο οπαδός της ΑΕΚ ήταν ο απατημένος σύζυγος που αρνείται να πιστέψει εκτός κι αν έρθει το χαρτί του διαζυγίου.

Ο ιστορικός τελικός με τον πολύ καλό τότε Απόλλωνα του Μπάρνιακ και του Ντέμη ήταν το κύκνειο άσμα της ΑΕΚ των 90s. Όχι ότι η ομάδα διαλύθηκε. Έστω και με τον Ραβούση ήταν πολύ καλή και την επόμενη σεζόν, αλλά και αργότερα με τον Ντουμιτρίου, αλλά οι αλλαγές πολλές, το κλίμα διαφορετικό και η εσωστρέφεια έντονη. Ήταν όμως ένα τέλος εποχής, το τέλος της αθωότητας, η βάναυση επιστροφή στην πραγματικότητα, εκεί που τα είδωλα και οι σημαίες εμφανίζουν ανθρώπινες αδυναμίες και δεν είναι οι θεοί που λατρεύεις. Η αρχή της παντοκρατορίας του Ολυμπιακού, το ξεκίνημα της παράγκας, η νέα αρχή του Μπάγεβιτς. Το εντυπωσιακό 7-1 της ΑΕΚ την στιγμή που το έβλεπες ήταν απλά ακόμα ένα σόου μιας ομάδας που είχε το μαγικό αριστερό του Τσιάρτα, τα κορυφαία τότε μπακ Κασάπη-Μπορμπόκη και μια ομάδα με ταλέντο σε όλους σχεδόν τους παίκτες. Από τους 14 που έπαιξαν σε εκείνο το ματς μόνο ο Βλάχος και ο Βάϊος δεν ήταν ποιοτικοί ποδοσφαιριστές. Με τον καιρό όμως να περνάει και να ξέρεις τι ακολούθησε, πιστεύεις ότι δεν ήταν απλά ακόμα μια παράσταση, ήταν το ιδανικό φινάλε όπου όλα έγιναν στην εντέλεια όπως και στην τελευταία σκηνή (spoiler alert) του καταπληκτικού Whiplash με τη διαφορά ότι εκείνη η ΑΕΚ δεν ήταν απλά ένα σόλο, αλλά μια ολόκληρη τζαζ μπάντα με πολλούς καλλιτέχνες, η καλύτερη (για μένα) που έβγαλε η Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Το πιο γλυκό αριστερό

  [13 Σχόλια]

 tsiartas

Στην Ελλάδα του παραδοσιακά μέτριου ποδοσφαίρου έχουμε χορτάσει χαλκέντερα φουλ μπακ, φιλότιμα αμυντικά χαφ, σκληροτράχηλα σέντερ μπακ και γενικά παίκτες χαμηλής τεχνικής κατάρτισης. Όταν λοιπόν βλέπουμε έναν πραγματικά ξεχωριστό παίκτη κάθε δεκαετία (στην καλύτερη) ή εικοσαετία (στη χειρότερη) είναι λόγος να τον θυμόμαστε την ημέρα που έχει γενέθλια. Ένας τέτοιος παίκτης ήταν ο Βασίλης Τσιάρτας (για τους παλαιότερους Τσάρτας και για τους αναγνώστες του Φ.Κ. στον Δικέφαλο «Μοτσάρτ-ας») που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1972.

Την εποχή που ήρθε στην ΑΕΚ, το όνομά του ακουγόταν πολύ και όλοι λέγανε για τον ψηλολίγνο τεχνίτη παίκτη με το μαγικό αριστερό που έπαιζε στη Νάουσα. Μόνο που επειδή διάφορα σούπερ ταλέντα της επαρχίας δεν έπαιξαν ποτέ μεγάλη μπάλα, υπήρχε η σχετική αγωνία για το αν θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες. Πόσο δε μάλλον όταν ήρθε εν μέσω αγωνιστικής σεζόν και σε μια ΑΕΚ πρωταθληματική με έναν προπονητή όπως ο Μπάγεβιτς που δύσκολα έκανε τα χατίρια της κερκίδας. Το ξεκίνημα του Τσιάρτα ήταν κυρίως από τον πάγκο, χωρίς να παίρνει τρομερό χρόνο συμμετοχής και έπρεπε σιγά σιγά ο ίδιος να κερδίσει τη θέση του στην 11αδα. Όταν αυτό έγινε, ο Τσιάρτας αποτέλεσε έναν από τους βασικούς συντελεστές μιας από τις καλύτερες και πιο θεαματικές ομάδες που έβγαλε ποτέ η Ελλάδα. Ο Τσιάρτας δεν ήταν ούτε γρήγορος, ούτε δυνατός και δεν μάρκαρε. Αλλά διάολε γιατί να μαρκάρει; Ας κάνουν και τίποτα οι υπόλοιποι. Στον μέσο οπαδό αρκούσε ένα μαγικό χτύπημα φάουλ, μια αλλαγή παιχνιδιού ακριβείας και μια ασίστ πάρε βάλε στον εκάστοτε επιθετικό. Παίκτης που και δημιουργούσε και σκόραρε και χάριζε στιγμές ευεξίας στους οπαδούς της ΑΕΚ. Ένα 10αρι που βγήκε μέχρι και πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα.

Ποτέ δεν πούλησε οπαδιλίκι και γιατί να το κάνει; Δεν ήταν κι ο ίδιος οπαδός, ήταν ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που κοιτούσε το δικό του καλό. Από τους πρώτους Έλληνες που συμπεριφέρονταν σαν πραγματικοί επαγγελματίες (τόσο με την καλή, όσο και την κακή έννοια). Γι’ αυτό και ίσως δεν αγαπήθηκε τόσο, όσο άρμοζε στο τεράστιο ταλέντο του. Γιατί όταν ο Σαβέβσκι έπαιζε με βγαλμένο ώμο και ο Ντέμης μια μέρα πριν μπει για επέμβαση, ο Τσιάρτας προτιμούσε να παίζει από την πλευρά που είχε σκιά στη Νέα Φιλαδέλφεια στα μεσημεριανά ματς όπως έλεγαν οι κακές γλώσσες. Το μέγεθος του τεράστιου ταλέντου του επιβεβαιώθηκε ακόμα και για τους πιο κακεντρεχείς όταν πήγε στην Ισπανία, σε μια περίοδο που το «Έλληνας ποδοσφαιριστής στο εξωτερικό» ήταν σπάνιο φαινόμενο. Αγαπήθηκε πολύ στη Σεβίλλη και ήταν από τους κορυφαίους που την έφεραν ξανά στην Πριμέρα, για να επιστρέψει στην ΑΕΚ και να συνθέσει ένα από τα σημαντικότερα δίδυμα στην ιστορία της μαζί με τον Ντέμη. Δυο τύποι που τα χνώτα τους δεν ταίριαζαν, που είχαν τα τυπικά και μόνο, που οι σχέσεις του χάλασαν ακόμα περισσότερο αργότερα, αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο νόμιζες ότι ήταν δίδυμα αδέρφια καθώς επικοινωνούσαν με μια ματιά. Οι συνδυασμοί τους μαγικοί και γκολ όπως αυτά με την Ρεάλ και τον Παναθηναϊκό έχουν μείνει ιστορικά.

Ο Τσιάρτας ήταν εκεί και στο περίφημο 2004. Όχι με τις καλύτερες σχέσεις με τον Ρεχάγκελ, άλλωστε ο Βασίλης ήθελε να παίζει και όταν δεν έπαιζε δεν είχε πρόβλημα να κριτικάρει (γνωστό ότι και με τον Σάντος δεν είχαν καλές σχέσεις, εκείνο το ματς με τη Χιμπέρνιαν στη Σκωτία ήταν η απάντηση του Ναουσαίου), αλλά αφήνοντας και πάλι το δικό του στίγμα στην εθνική ομάδα. Μία με την επική ασίστ στο γκολ του Χαριστέα με την Ισπανία, που έγινε ακόμα πιο επική από την περιγραφή του ίδιου και μια με το κόρνερ που έφερε το γκολ του Δέλλα. Και αν φαίνεται υπερφίαλο το «όπως κάποιος θα βάλει να πιει ένα ποτήρι νερό» , τότε πραγματικά δεν έχετε δει αρκετά τον Μέγα Βασιλείο να παίζει και δεν τον έχετε ακούσει να μιλάει για τον εαυτό του. Μεγαλομανής ναι, αντιπαθής πιθανώς, αλλά με τεράστια αντίληψη του αγωνιστικού χώρου και προσόντα ώστε να εκμεταλλευτεί αυτή την αντίληψη. Το καλύτερο αριστερό πόδι της τελευταίας 20ετίας κι ας πανηγύριζε τα γκολ με τον προάγγελο της σημερινής απεχθούς καρδούλας, το φίλημα της βέρας. Αρκεί που χάρισε τέτοιες στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας που είναι αδύνατο να βρεις σήμερα από Έλληνα ποδοσφαιριστή…

Take the long way home

  [Καθόλου σχόλια]

aek9

Το τελευταίο μου παιχνίδι στη Νέα Φιλαδέλφεια ήταν ένα ευρωπαϊκό ματς με την Μάλαγα. Ένας χαζός αποκλεισμός μια που η ομάδα ήταν καλύτερη συνολικά στα δυο ματς και τελικά πλήρωσε μια λάθος εκτίμηση του Χιώτη. Επειδή ήξερα ότι λογικά θα ήταν το τελευταίο ματς μου εκεί, παρατηρούσα το γήπεδο. Η 5-6-7 ήταν μια σαθρή θύρα με μεγάλες ρωγμές που έβλεπες από κάτω, οι είσοδοι του κακού καιρού, τα καθίσματα προβληματικά, για πάρκινγκ ούτε λόγος, καθαριότητα άγνωστη λέξη και πάει λέγοντας. Ήταν όμως το οπαδικό μου σπίτι, ένας χώρος που κάθε φορά που πλησίαζα γέμιζα με άγχος να προλάβω να μπω μέσα όσο πιο γρήγορα γινόταν, να μην χάσω ούτε μια στιγμή. Η σχετική σιγουριά ότι το γήπεδο θα χτιζόταν εκεί, έκανε μικρότερο τον πόνο όταν οι μπουλντόζες μπήκαν μέσα και γκρέμισαν το γήπεδο. Είχα την πεποίθηση ότι θα γινόταν ένα νέο σπίτι εκεί.

aekpodΟπαδοί της ΑΕΚ πηγαίνουν στο γήπεδο μέσα από τα έργα του ρέματος του Ποδονίφτη (Πηγή)

Όσο όμως τα χρόνια περνούσαν και η ΑΕΚ χρησιμοποιούσε ως έδρα το γήπεδο του Ακράτητου, την Λεωφόρο, τη Ν. Σμύρνη, το γήπεδο του Φωστήρα, το Καραϊσκάκη, την Καλλιθέα και εν τέλει το ΟΑΚΑ (και πιθανότατα και άλλα γήπεδα που έχω ξεχάσει) τόσο περισσότερο οι αναμνήσεις γίνονταν σφίξιμο στην καρδιά. Την ΑΕΚ την ίδρυσαν πρόσφυγες και οι επόμενες γενιές έγιναν οπαδικοί πρόσφυγες χωρίς σπίτι. Γιατί μπορεί η Ν.Φ. το 2003 να ήταν ένα ετοιμόρροπο ρημάδι, ήταν όμως για όλους μας το πιο όμορφο γήπεδο του κόσμου. Ήταν το σπίτι μας και το σπίτι σου το αγαπάς γιατί πέρα από μερικούς τοίχους, είναι στιγμές, άνθρωποι, ιστορίες. Οι μακέτες του Γρανίτσα έγιναν ανέκδοτο, στο γήπεδο «διαστημόπλοιο» του Ντέμη στον ΟΔΔΥ ακόμα υπάρχουν σακαράκες και οι ελπίδες για κάτι καλό σταμάτησαν, όταν η ομάδα άρχισε τον κατήφορο και τον αγωνιστικό και ηθικό της ξεπεσμό με τα όσα έγιναν πέρσι.

neafil8_XLΈργα κατασκευής της Σκεπαστής

Είδα όπως και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ακόμα άνθρωποι την παρουσίαση του νέου γηπέδου και ενθουσιάστηκα. Θα είχα ικανοποιηθεί και με πολύ λιγότερο μεγαλεπήβολα σχέδια, αλλά αυτό που είδα μου άρεσε πολύ. Και ας έχει αρκετές υπερβολές. Και ας ειρωνεύονται κάποιοι που πιθανώς όντως να το βλέπουν εκτός αισθητικής τους (άλλωστε της μόδας είναι γήπεδα που μοιάζουν περισσότερο με εμπορικά κέντρα) ή ζηλεύουν κομματάκι ή πολύ απλά υποστηρίζουν ομάδες που δεν πρεσβεύουν τις μνήμες ενός μεγάλου τμήματος του ελληνικού πληθυσμού όπως συμβαίνει με την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Πανιώνιο π.χ., γούστα είναι αυτά και ειλικρινά δεν με απασχολούν. Αυτό που με απασχολεί είναι να μπορέσω να ξαναδώ την ομάδα μου στο σπίτι της, κάτι που μπορούν να καταλάβουν μόνο όσοι ζουν παρόμοιες στιγμές. Κι επειδή όποιος έχει καεί στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι κρατάω απλά τις αναμνήσεις και θα επιτρέψω στον εαυτό μου να ονειρευτεί όταν δω να αρχίζουν τα έργα. Μέχρι τότε θα θυμάμαι και θα ελπίζω αυτή τη φορά να πάνε όλα καλά:

Κώστας Νεστορίδης, ετών 83

  [12 Σχόλια]

nestoridis_L

Την ώρα που οι κάφροι των γηπέδων κυνηγιόντουσαν στο γήπεδο της Νίκαιας υπερασπιζόμενοι ως γνωστόν το μεγαλείο των ομάδων τους όπως μόνο αυτοί ξέρουν («ξέρεις που έχω πάει εγώ ρε;»), ένας ηλικιωμένος κυριούλης έμπαινε μέσα στον αγωνιστικό χώρο και μάζευε τα αντικείμενα. Άγνωστο πόσοι από τους σταυροφόρους των κερκίδων τον αναγνώρισαν. Πιθανότατα αρκετοί από αυτούς θα σκούντηξαν τον διπλανό τους λέγοντας: «Κοίτα αυτόν τον παππούλη ρε μαλάκα». Ίσως να μην ήξεραν ότι ο παππούλης αυτός βγήκε τέσσερις φορές σερί πρώτος σκόρερ στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, ότι έχει σκοράρει καμιά τριακοσαριά γκολ, ότι έμεινε 2 χρονιές μακρυά από το ποδόσφαιρο για να μπορέσει να πάει από τον Πανιώνιο στην ΑΕΚ. Ίσως να μην ξέρουν ότι ο άνθρωπος αυτός, ένας μάγος των γηπέδων από ότι λέγεται, ζει και αναπνέει για να βλέπει ποδόσφαιρο. Ότι ακόμα και σε αυτή την ηλικία ξυπνάει και κοιμάται για μπάλα, ταιριάζοντας ιδανικά στο γνωστό ρητό που έχουμε κι εμείς εδώ από τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Πιθανώς θα γέλασαν με τον χαμάλη που πήγε να μαζέψει τα αντικείμενα για να ξεκινήσει ένα φιλικό Γ’ Εθνικής. Να μαζέψει τις βρωμιές τους για να αρχίσει όσο πιο γρήγορα γίνεται το παιχνίδι. Σήμερα αυτοί θα ασχολούνται με τα βίντεο των επεισοδίων και θα ετοιμάζουν καινούρια πανό για «λευτεριά στα αδέρφια» και «κανένας οπαδός στη φυλακή». Ο κυρ-Κώστας, ετών 83, θα σκέφτεται την πρεμιέρα της αγαπημένης του ομάδας με τον Μανδραϊκό.

Μέχρι το τέλος με ψηλά το κεφάλι

  [28 Σχόλια]

Από τότε που πρωτοείδα την κιτρινόμαυρη φανέλα, από τότε που πρωτοπάτησα στη Φιλαδέλφεια, από τότε που είδα τον Δικέφαλο Αετό

Μέχρι το αυτογκόλ του Μπουγαΐδη στο 89′

Μέχρι το ντου των ηλιθίων

Μέχρι τις 4αρες και τις 5αρες των μεταμορφωμένων αντιπάλων που παραλίγο να χτυπήσουν πλέι-οφ και τους έπαιζαν στο 1.30

Μέχρι τους ευσυγκίνητους παίκτες του Ατρόμητου που μάρκαραν με τα μάτια σε ματς που ήθελαν και σκύλιαζαν μέχρι το 93′ σε ματς που δεν ήθελαν

Μέχρι τον μοναδικό τίμιο Έλληνα διαιτητή που διέκοψε σωστά αγώνα και δεν ήθελε να συνεχιστεί

Μέχρι τους δημοσιογράφους που τους έπιασε ο πόνος για την ΑΕΚ στα τελειώματα

Μέχρι τους ανήμπορους και κακομοίρηδες παίκτες μας

Μέχρι τον Νοτιά, τον Παπά, τον Τάκη, τον Τίγρη, τον Ντέμη και όλους τους άλλους

Μέχρι το παλικάρι που δωσε 100 χιλιάρικα από την ασφάλειά του για να πάρει η ΑΕΚ τον Ανάκογλου

Μέχρι το κλάμα του Αραμπατζή

Μέχρι το τέλος. Μέχρι έναν υποβιβασμό όπως μόνο στην ΑΕΚ θα τον ζούσαμε. Με δυο σερί ματς χαμένα στο 90′, με αυτοκαταστροφικούς οπαδούς, με κανέναν κερατά να μην μας χαρίζεται γιατί ποτέ δεν το ζητήσαμε. Με το κεφάλι ψηλά…

Και όπως έγραψε κι ο Τούρκος δημοσιογράφος Νταγχάν Ιράκ:

For AEK, it’s not that. AEK exists to inspire, to persevere and to survive. It’s a symbol of what human beings can hold out against, even in the worst conditions. It’s the rickety ferry traveling one coast of the Aegean to the other, for a new life with hardships and hopes. To be AEK is to be able to say “life goes on.” It’s to build everything from scratch, if it comes to that point. You can’t and shouldn’t reduce that into a plain sports club, never.

Σε μια εναλλακτική Ελλάδα

  [2 Σχόλια]

Το ιδανικό αντίο στην καριέρα του πέτυχε ο μεγάλος Νίκος Λυμπερόπουλος χθες στο ΟΑΚΑ. Αποχαιρέτισε την ΑΕΚ (αλλά και τον Παναθηναϊκό στον οποίο και είναι ακόμα δημοφιλής) με ένα ακόμα γκολ το οποίο και χάρισε στους κιτρινόμαυρους τη δυνατότητα να διεκδικήσουν την είσοδό τους στους ομίλους του Champions League.Το τέρμα προήλθε μετά από πανέμορφο συνδυασμό και πάσα του Χοσέ Κάρλος στον κενό χώρο, την οποία και ο Λυμπερόπουλος εκμεταλλεύτηκε άριστα γράφοντας το 0-1.

Ο «Λύμπε» αποχαιρετά το ελληνικό ποδόσφαιρο με μια καριέρα γεμάτη επιτυχίες σημαντικότερες των οποίων είναι το πρωτάθλημα του 2003 με τον Παναθηναϊκό με την μεγάλη εμφάνιση στον αγώνα της Ριζούπολης, αλλά και το πρωτάθλημα του 2008 το οποίο κατέκτησε η ΑΕΚ σκορπώντας τον αντίπαλό της Ολυμπιακό με 4-0. Οι περίπου 35.000 θεατές και των δύο ομάδων που βρίσκονταν στο γήπεδο αποθέωσαν τον Μεσσήνιο φορ και αυτός τους το ανταπέδωσε με ένα χειροκρότημα.

Ο νέος νέος νέος νέος Έλληνας Μέσσι

  [3 Σχόλια]

Μετά τον Νίνη, τον Κουτσιανικούλη και τον Φετφατζίδη φαίνεται ήρθε η ώρα να βαφτίσουμε έναν ακόμα νέο ταλαντούχο ποδοσφαιριστή ως την ελληνική έκδοση του Λιονέλ. Προς το παρόν και πριν αρχίσουν νέες υπερβολές, ας απολαύσουμε ένα ακόμα ωραίο γκολ του Βίκτωρα (έχει βάλει μερικά φέτος), ένα παλικάρι γρήγορο με αρκετά καλή τεχνική που όμως απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ολοκληρωμένος παίκτης όσο δεν έχει την απαραίτητη διάρκεια. Ίσως το μοναδικό κέρδος στην πιο μαύρη σεζόν της ΑΕΚ εδώ και πολλά χρόνια.

Pulp Fiction anyone?

  [14 Σχόλια]

«Aλλ’ οι προσμένοντες τον Κύριον θέλουσιν ανανεώσει την δύναμιν αυτών· θέλουσιν ανάβη με πτέρυγας ως αετοί· θέλουσι τρέξει και δεν θέλουσιν αποκάμει· θέλουσι περιπατήσει και δεν θέλουσιν ατονήσει»

Ησαΐας 40:31

Ο δικός μου Διονύσης Χιώτης

  [14 Σχόλια]

11 Ιανουαρίου 2006. Στην Αθήνα έχει πολύ κρύο, αλλά μια παρέα από άρρωστους ΑΕΚτζήδες συναντιέται για να πάει να δει από κοντά το παιχνίδι κυπέλλου Εθνικός – ΑΕΚ που γίνεται στο γήπεδο της Ριζούπολης. Το πρώτο ημίχρονο είναι τραγικό με την ΑΕΚ να μην μπορεί να απειλήσει ιδιαίτερα τον αντίπαλο. Στην ανάπαυλα ένας από την παρέα έχει τη φαεινή ιδέα να αλλάξουν θέσεις για να βλέπουν καλύτερα και η παρέα ανεβαίνει πιο ψηλά όπου ένας παγωμένος άνεμος τούς κάνει να σκέφτονται γιατί δεν κάθισαν σπίτι τους να μάθουν το αποτέλεσμα από το ραδιόφωνο. Σαν να θέλει να τους τσατίσει παραπάνω, η ομάδα τους δεν σκοράρει με τίποτα και ήδη οι πιο νευρικοί έχουν αρχίσει τα καντήλια. Και ενώ αρχίζει να χιονίζει στην περιοχή της Ριζούπολης, το παιχνίδι τελειώνει 0-0 και η παρέα πρέπει να υπομείνει άλλα 30 λεπτά μέσα στο κρύο. Στο 113′ ο Μπρούνο Τσιρίλο σκοράρει και οι οπαδοί της ΑΕΚ στο πέταλο πανηγυρίζουν έξαλλα, όχι γιατί σκοτώσανε το θηρίο, αλλά γιατί θα πάνε στα σπίτια τους. Υπολογίζουν όμως χωρίς τον ξενοδόχο και κάποιος Πετρόφ στο 119′ γράφει το τελικό 1-1 στέλνοντας το ματς στην παράταση. Όλη η παρέα ρίχνει κατάρες που βλέπει αυτά τα χάλια και τρώει και το κρύο της αρκούδας.

Τα πέναλτι ξεκινάνε και η ΑΕΚ σκοράρει στα 4 από τα 5 με τους Κατσουράνη, Δέλλα, Κόντη και Τσιρίλο. Τερματοφύλακας της ΑΕΚ είναι ο Διονύσης (για μας Σάκης) Χιώτης ο οποίος καταφέρνει κάτι στατιστικά δύσκολο. Πέφτει και τις 5 φορές σε λάθος γωνία (που αν θυμάμαι καλά από την στατιστική έχει 1/32 για να γίνει, αν κάνω λάθος διορθώστε με), αλλά τελικά η ΑΕΚ προκρίνεται αφού δύο παίκτες του Εθνικού στέλνουν την μπάλα άουτ. Ένας (ψηλός) τύπος από την παρέα έχει τα χέρια όρθια και φωνάζει στον Θεό: «Δεν είναι δυνατόν… Δεν γίνεται να μην πετυχαίνει ούτε μια φορά τη γωνία.»

Λίγους μήνες αργότερα σε μια από τις μεγαλύτερες ξεφτίλες της ιστορίας της, η ΑΕΚ αποκλείεται από το Χαϊδάρι στα πέναλτι με συνολικό σκορ 5-4. Τερματοφύλακας της ΑΕΚ είναι ο Χιώτης. Αυτή τη φορά αποκρούει ένα πέναλτι, αλλά η επιλογή του Φερέρ να εκτελέσουν πέναλτι οι Σαπάνης και Μόρας (Ω Θεοί, ακόμα το θυμάμαι) οδηγεί την ΑΕΚ εκτός θεσμού.

7 Μαρτίου 2012. Το ΑΠΟΕΛ έχοντας κάνει ήδη μια τεράστια υπέρβαση για τα δεδομένα του, προκρίνεται από τη φάση των ομίλων και κληρώνεται με την Λυών. Χάνει κάπως άτυχα στο 1ο παιχνίδι με ένα γκολ από κόντρα και αντιμετωπίζει τους Γάλλους στον επαναληπτικό, όπου και παίρνει το προβάδισμα με έναν ακόμα πρώην ΑΕΚτζή, τον Γκουστάβο Μαντούκα. Παρά τις αρκετές φάσεις το 1-0 παραμένει μετά από 120′ και η πρόκριση κρίνεται στα πέναλτυ. Όλοι οι ΑΕΚτζήδες που παρακολουθούν το παιχνίδι χαρούμενοι γιατί 3 πρώην τους βρίσκονται εκεί (καθώς κι ο Χρήστος Κόντης πέρασε από την ΑΕΚ) σκέφτονται ότι τα στατιστικά του Σάκη στα πέναλτι δεν είναι ιδιαίτερα καλά. Το 2ο πέναλτι της Λυών χτυπάει στο δοκάρι, στην πλάτη του Χιώτη και καταλήγει στα δίχτυα. Όλοι μένουν με ένα «όχι ρε γαμώτο» και αρχίζουν να σκέφτονται ότι για μια ακόμα φορά δεν θα κρίνει ο ίδιος την επίπονη αυτή διαδικασία. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Χιώτης έχει αποκρούσει δυο πέναλτι και έχει δώσει την επική πρόκριση στην ομάδα της Κύπρου που συνεχίζει να εντυπωσιάζει όλη την Ευρώπη. Το βίντεο με τις φάσεις θα συνοδεύει τον ίδιο και τους οπαδούς της ομάδας για πάρα πολλά χρόνια. Αυτή τη φορά ο Σάκης ήταν αυτός που έκανε τη διαφορά, στα 34 του πλέον και με πολύ παραπάνω μαλλί από όσο τον συνηθίσαμε φορώντας το 22 στην ΑΕΚ.

Όταν κάποιος παίκτης φεύγει από μια ομάδα, δεν σημαίνει ότι φεύγει σαν αποτυχημένος. Ο Χιώτης έχει στο βιογραφικό του πολλές σεζόν με την ΑΕΚ και σημαντικά παιχνίδια. Έχει κάνει στο Τσάμπιονς Λιγκ  σημαντικές εμφανίσεις εναντίον της Ρεάλ και της Ρόμα (σε μια χρονιά που η ΑΕΚ δεν έχασε κανένα από τα 6 παιχνίδια της στους ομίλους), έχει αγωνιστεί στην ομάδα του 2004-05 όπου παραλίγο να σηκώσει πρωτάθλημα ως μέλος της περίφημης ομάδας των Μπουρμποκρασάδων και ήταν πάντα συμπαθής στον κόσμο της ομάδας. Παροπλίστηκε όταν ήρθε στην ΑΕΚ ο Σορεντίνο, που πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους τερματοφύλακες που πέρασαν από τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Μπορεί να μην άφησε εποχή στην ομάδα, αλλά είχε μια αξιοσέβαστη πορεία με επιτυχίες (όπως το κύπελλο του 2002) και αρκετές καλές εμφανίσεις. Το να βλέπω και να ακούω τους μυαλοπώληδες (ορισμένοι υποτίθεται και μεγάλα ονόματα αθλητικών εφημερίδων) να αναμασάνε κλισέ του στυλ «Φύγανε σαν αποτυχημένοι και βρήκαν την υγειά τους αλλού» είναι απλά απόδειξη της άγνοιας για τα γεγονότα και της εύκολης ατάκας για την Ψωροκώσταινα. Αποτυχημένος ποδοσφαιριστής με γεμάτες σεζόν στον ίδιο σύλλογο, με διαφορετικούς προπονητές και υπό διαφορετικές συνθήκες δύσκολο να υπάρχει.

Καλή συνέχεια και στο ΑΠΟΕΛ και στον δικό μας Διονύση Χιώτη.

Παλαιότερο:
Ο δικός μου Φερνάντο Σάντος

«Σήκω πάνω, πουτάνα, μπαλαρίνα»

  [1 Σχόλιο]

Η Μπενφίκα πριν λίγες ημέρες επικράτησε με 1-0 της Σπόρτινγκ στο πορτογαλικό ντέρμπι και άφησε πίσω της αρκετούς βαθμούς την ομάδα της Λισαβόνας.

Λίγες ημέρες αργότερα ωστόσο βγήκε ένα απίστευτο πραγματικά βίντεο, το οποίο δείχνει τον προπονητή της Μπενφίκα, Ζοσέ Ζέσους, να πηγαίνει μέχρι την άκρη της γραμμής και να κάνει νόημα στον τερματοφύλακα του να πέσει κάτω!

Ο Αρτούρ τον… άκουσε και χωρίς κανένα απολύτως λόγο έπεσε κάτω λες και τον χτύπησε το ρεύμα!

Πηγή: Sport24

Ρετρό ιστορία, περιγράφει ο συγγραφέας-ποιητής Σωτήρης Κακίσης:

Έπαιζε η Α.Ε.Κ. μ’ εκείνη την απαίσια Ρουμανική ομάδα, τη βρωμερή Άρτζες Πιτέστι, που έκανε εκείνη την αισχρή αναφορά στην ΟΥΕΦΑ και τη θάψανε απ’ την Ευρώπη την Α.Ε.Κ. Οι Ρουμάνοι στις ομοσπονδίες είναι χειρότεροι απ’ τους Ιταλούς, άσε που νομίζουνε ότι είναι κι η ελίτ των Βαλκανίων, με κάτι τρίχες να στα πόδια τους οι σικ Ρουμάνες.

Ο ποιητής Τάσος Δενέγρης το ‘βλεπε το ματς σε μια θεία του στο Κολωνάκι, που είχε έγχρωμη τηλεόραση, κι ήτανε κι άλλες δυο-τρεις κυρίες με τη θεία, αριστοκράτισσες, καθισμένες και πίνανε τσάι γύρω του. Τους είπε μερικές κουβέντες στην αρχή, και μετά αφοσιώθηκε στον αγώνα, στο Πιτέστι.

Θυμόσαστε, βέβαια, ότι ο Ντουρονικολάε, ο μετέπειτα αποτυχών στον Π.Α.Ο.Β., είχε βρει το δικό μας Νικολάου πλάγιο μπακ και μας είχανε διαλύσει κυριολεκτικά. Δεν τους έφτανε όμως που μας ρίχνανε γκολ, ρίχνανε και καμιά καθυστέρηση σπαστική η ελίτ των Βαλκανίων, κι άντε πάλι Τσαουσέσκου, κι η μαντάμ Τσαουσέσκου, με τις μύτες κ.λ.π.

Έπεσε, λοιπόν, εκείνο το γομάρι ο τερματοφύλακάς τους κάτω κι έκανε τον πεθαμένο. Τότε σηκώθηκε όρθιος στην πολυθρόνα του ο ποιητής Τάσος Δενέγρης και φώναξε, τριγυρισμένος από γριές που πίνανε τσάϊ: «Σήκω πάνω, πουτάνα, μπαλαρίνα!».