O ‘πρίγκιπας’ Ντούσαν Μπάγεβιτς είναι χαμένος εδώ και καιρό και ο πρίγκιπας Σουλτάν υπάρχει ως τώρα μόνο στο μυαλό του Βλάση του Τσάκα και σε κάποιες σχετικά αστείες φωτογραφίες, άρα για την ώρα ο μοναδικός πρίγκιπας τον οποίο αναγνωρίζουμε είναι ο Κέβιν-Πρινς Μπόατενγκ, που εχθές πέτυχε ένα γκολ το οποίο είτε το είδες σε 3D προβολή, είτε σε 14″ τηλεόραση, είτε σε απάλευτο μικροσκοπικό stream μ’ έναν Άραβα σπίκερ να τσιρίζει λες και εμφανίστηκε μπροστά του ο Αλλάχ με όλες τις παρθένες που του αναλογούν, μπορείς δικαιωματικά να αποκαλέσεις έποςτέχνημαγεία όπως συνηθίζεις να αποκαλείς, τέλος πάντων, οτιδήποτε είναι υπερβολικά όμορφο.
Για 49 λεπτά η Λιλ κατορθώνει να χαραμίσει με κάθε δυνατό τρόπο τις (μεγάλες) ευκαιρίες που της δίνονται για να φύγει από την Μόσχα με το μοναδικό αποτέλεσμα που την βολεύει, δηλαδή την νίκη. Αλλά όπως λέει και ο σοφός – τρόπος του λέγειν – λαός «η μπάλα παίζει περίεργα παιχνίδια» και «τα ωραία πράγματα έρχονται από εκεί που δεν το περιμένεις».
Βλέποντας στις καλύτερες φωτογραφίες του διημέρου του Τσάμπιονς Λιγκ τους οπαδούς της Βασιλείας να αχνοφαίνονται στο σκοτάδι του παρα-πολιτισμένου Ολντ Τράφορντ χάρη σε κάποιους αναμμένους πυρσούς, συνειδητοποιείς ότι τα εθνικά ποδοσφαιρικά κλισέ, που τόσο έχεις τιμήσει στο παρελθόν γράφοντας για παράδειγμα στο αφιέρωμα στις ομάδες του μουντιάλ και συγκεκριμένα στο κομμάτι για την Ελβετία…
Ελβετοί φίλαθλοι: Οι καλύτεροι επίδοξοι πελάτες κάθε κλεφτάκου της Νότιας Αφρικής. Νούμερο 1 στην σχετική κατάταξη του τοπικού Συνδικάτου Εγκληματιών. Μικρά κινούμενα λευκά φιλετάκια για τα οποία περίμενε τόσα χρόνια ο κακόμοιρος, φτωχός μαύρος. Σίγουρα σ’ έναν μαυροπίνακα σε κάποιο καταγώγι της Πρετόρια αναγράφεται ήδη η οδηγία: «Πρώτα χτυπάμε Ελβετούς, μετά τυφλούς, μετά ηλικιωμένους και μετά Αυστραλούς».
…πιθανόν να μην ισχύουν στο βαθμό που νόμιζες.
Τάδε έφη: duendes στις 15:13, 29 Σεπτεμβρίου, 2011
Το χθεσινοβραδινό ρεσιτάλ κακίας στο twitter κάποιου ‘ανώνυμου’ – ακόμα – blogger που αντί να βρίσκεται σε διακοπές παρακολουθούσε (χωρίς να πάρει ναρκωτικά) το ρεσιτάλ τραγωδίας της άμυνας του Παναθηναϊκού απέναντι στην Οντένσε, σε περιγραφή Παλομπαρίνι και σχολιασμό Καρούλια:
Πίνω μπάφους και βλέπω ΠΑΟ.
«Όχι μωρό μου, αυτό το Τζεμπά-Τζεμπά δεν είναι προστατευόμενο είδος».
Η άμυνα του Παναθηναϊκού έχει κάνει σ’ ένα ημίχρονο περισσότερα λάθη απ’ όσα έκανε ο Παπακωνσταντίνου σ’ όλη την θητεία του στο υπουργείο Οικονομικών.
Αν ήμουν πρόεδρος του Παναθηναϊκού μετά το ματς δεν θα έπαιρνα στο πούλμαν όλη την άμυνα της ομάδας. Θα τους έβαζα να πάρουν ταξί.
Η Νο2 σκέψη των περισσότερων Παναθηναικών στο γήπεδο «έναν Ουτάκα δεν μπορούσαμε να βρούμε εμείς;». Η Νο1: «Σισέ μπες μέσα. Τώρα!»
Κρίνοντας απ’ τα τρεξίματα του, ο Ουτάκα πρέπει να είναι ο μόνος Νιγηριανός στην ιστορία που δηλώνει μεγαλύτερη ηλικία απ’ την πραγματική.
Η πρώτη πτώση του Καραγκούνη στο χόρτο σηματοδοτεί ότι το καλοκαίρι τέλειωσε και μπαίνουμε πλέον σε ρυθμούς κανονικής περιόδου.
Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν μετά από κάθε βουτιά του ο Καραγκούνης πηγαίνει στον διαιτητή και λέει «τιμώρησε με». Σ’ αυτό το σύμπαν θέλω να μεταφερθώ.
Να είσαι blogger Παναθηναϊκός, να θέλεις να αραδιάσεις στο ίντερνετ όλα τα μπινελίκια του κόσμου και να πρέπει να δηλώνεις και ονοματεπώνυμο.
Λάθος το tweet μου στο ημίχρονο. Κανένας στο τέλος με το πούλμαν της ομάδας. Να περιμένουν όλοι για ταξί.
Τουλάχιστον είναι διαθέσιμη και η διέξοδος των ναρκωτικών…
Επειδή την σήμερον ημέρα οι λόγοι για να χαμογελάμε είναι είδος υπό εξαφάνιση θέλω να μοιραστώ μ’ όσους την έχασαν, την ατάκα του Παλομπαρίνι: «Λαχταριστή ευκαιρία». Αν και άλλο να στη γράφω κι άλλο να την ακούς με τα ίδια σου τα αυτιά.
Αν ήμουν γαύρος, απεργός ταρίφας θα πήγαινα πιο μετά από το ΟΑΚΑ και θα ρωτούσα στα αποδυτήρια του ΠΑΟ: «Τζάμπα κούρσα για αεροδρόμιο κανείς;»
Αγανακτισμένοι οπαδοί του Παναθηναϊκού σκέφτονται να κλείσουν την Λ. Αλεξάνδρας διαμαρτυρόμενοι για το άνοιγμα του επαγγέλματος του πρέσβη.
Οι γαύροι ταρίφες είναι ικανοί να αναστείλουν την απεργία τους μόνο και μόνο για την ηδονή που θα νιώσουν όταν πάρουν σε κούρσα αύριο κάποιο βάζελο πελάτη.
LONDON, ENGLAND – MAY 28: A Jose Mourinho lookalike holds up a sign outside the stadium ahead of the UEFA Champions League final between FC Barcelona and Manchester United FC at Wembley Stadium on May 28, 2011 in London, England.
(Και μια πιθανή/απίθανη εκδοχή) Κατά την διάρκεια του τελικού:
Ότι και να πιστεύει κανεις δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι στο Λονδίνο η «μοιρασιά» ήταν δίκαια. Η Μπάρτσα έδειξε κλάσεις ανώτερη από τη Μάντσεστερ που με τη σειρά της είχε δείξει ότι δικαίως βρισκόταν στον τελικό. Ως αποτέλεσμα του παραπάνω συλλογισμού, η κούπα δεν μπορούσε παρά να καταλήξει στη Βαρκελώνη.Ακόμα κι εγώ που υποστήριζα την Μάντσεστερ του Σερ Τσίχλα δεν μπορώ παρά να παραδεχτώ ότι ελάχιστα θα μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε για να σταματήσει τη χθεσινή Μπαρτσελόνα
Οι Άγγλοι προσπάθησαν να παίξουν το τελευταίο τους ίσως χαρτί αιφνιδιάζοντας τους Ισπανούς. Στο πρώτο δεκάλεπτο του αγώνα πίεσαν, ήταν καλύτεροι και προσπάθησαν να μπουν στη μέση των «διαδρόμων» ανάπτυξης των Ισπανών. Το κατάφεραν με πολύ τρέξιμο, αλλά ακόμα και τότε το δεδομένο ήταν πόσο θα άντεχαν. Τελικά οι Καταλανοί χρειάστηκαν περίπου ένα τέταρτο να ανασυνταχθούν. Από τη στιγμή εκείνη και μετά η τεράστια ποιότητα του κέντρου και της επίθεσής τους μίλησε και το ματς φαινόταν «αποφασισμένο». Μέσι, Ινιέστα, Τσάβι, Πέδρο έκαναν κάποιες φορές πάρτι και ακόμα και μετά την ισοφάριση του Ρούνι τίποτα δεν έδειχνε ότι θα «ανέκαμπτε» η Μάντσεστερ. Το 2-1 έδειξε να είναι ταφόπλακα στο παιγνίδι των Άγγλων αφού κάποια στιγμή και με το σκόρ στη θεωρητικά ρευστή διαφορά του 1 γκολ έδειχναν να εχουν παρατήσει το παιγνίδι. Σε συνδυασμό και με την τραγική απόδοση παικτών κλειδιά όπως ο Παρκ, ο Βαλέντσια και άλλων στη συνέχεια η Μπαρτσελόνα θεωρώ ότι πήρε πραγματικά πανεύκολα (και δίκαια φυσικά) την κούπα.
Κρίμα για τους τεράστιους Γκιγκς και Βαν ντερ Σαρ αλλά θα χρειαζόταν μια διαστροφή των νόμων του ποδοσφαίρου για να αλλάξει το αποτέλεσμα χθες. Έτσι εγκατέλειψαν την ενεργό δράση με μια ήττα, όμως μια ήττα απέναντι σε τέτοιο αντίπαλο δεν είναι ακριβώς κάτι που σε ντροπιάζει. Από την άλλη η Μπαρτσελόνα που τα τελευταία χρόνια έχει πάρει σχεδόν τα πάντα έδειξε να έχει και μέλλον.
Κλείνοντας να πω ότι εχω γράψει πάμπολλες φορές ότι αυτό το τσουκου τσουκου μπολ των Καταλανών δε μου αρέσει. Μπορεί κάποιους να τους εκστασιάζει το 80-20 στην κατοχή όμως αυτές οι 300 πάσες πριν κάθε επίθεση μπορεί μεν να είναι εντυπωσιακό ως στατιστικό , εμένα προσωπικά όμως δεν με κάνουν να τρελαίνομαι. Ευτυχώς εχθές έιδα και τις γρήγορες επιθέσεις, τις αντεπιθέσεις με 2-3 πάσες και γενικότερα ότι περίμενα από μια ομάδα που πρέπει να αποδείξει ότι είναι η καλύτερη στην Ευρώπη (και στον κόσμο πιθανότατα) αυτή την εποχή.
Εντυπωσιασμένος θα δηλώσω και από το γήπεδο του αγώνα, το μεγαλοπρεπές νέο Γουέμπλει (που σύντομα μάλλον θα έχω τη χαρά να το δω και από κοντά). Ρητορική βέβαια η ερώτηση , κοινότοπη σαφώς, αλλά δεν μπορεί να μη σου έρθει στο μυαλό… Εμείς πότε θα…..; ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ, ΠΟΤΕΕΕΕ….
Ολοκληρώθηκε πριν από λίγο στην Ρώμη στο Λονδίνο ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ, μεταξύ των αντικειμενικά δυο καλύτερων ομάδων στην Ευρώπη, με, αντικειμενικά, δίκαιη νικήτρια, την ομάδα που πριν καν ξεκινήσει το παιχνίδι θεωρούταν, αντικειμενικά, ανώτερη φέτος. (Για πλήρη ικανοποίηση όλων των αναγνωστών μας, οποιοδήποτε από τα παραπάνω ‘αντικειμενικά’, μπορεί να αντικατασταθεί με την λέξη ‘υποκειμενικά’ – ως γνωστόν άλλωστε, «οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Όλοι έχουν από μια»).
…Είναι το ποδόσφαιρο όλων των άλλων, μικρών και μεγάλων, Μουρίνιων και Σούληδων Παπαδόπουλων, που υπόκειται σε κάποιους συγκεκριμένους άτυπους και τυπικούς κανόνες και παραδόσεις και είναι και το ποδόσφαιρο το δικό της, ένα άλλο παιχνίδι, σχεδόν ουτοπικό, στο οποίο δεν υπάρχουν συμβατικά προβλήματα όπως κολασμένες έδρες, πολύ μεγάλος αντίπαλος, χρόνοι προσαρμογής και κλείσιμο στην περιοχή. Δεν υπάρχουν, γιατί δεν τα επιτρέπει να εμφανιστούν…
Το ξεκατίνιασμα μεταξύ των δυο μεγάλων του ισπανικού ποδοσφαίρου συνεχίζεται για τα καλά. Οι χαμένοι της Μαδρίτης δεν λένε να το χωνέψουν καθώς τα τίμια και ανεξάρτητα ΜΜΕ της πόλης ψάχνουν να πιαστούν από ότι μπορούν. Τελευταία ανακάλυψη η ρατσιστική επίθεση του (βυσματικού) Μπουσκέτς στον Μαρσέλο που έγινε στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Μπουσκέτς φαίνεται να αποκαλεί τον μπακ της Ρεάλ ως μαϊμού (mono, mono). Ο ίδιος επιμένει ότι απλά του είπε «πολύ θράσος» (mucho morro) κάτι όμως που δεν συμβαδίζει με τα… χείλη του και κυρίως δεν εξηγεί γιατί έπρεπε να βάλει το χέρι του μπροστά στο στόμα για να πει κάτι τόσο αθώο.
Απώτερος στόχος των Μαδριλένων είναι φυσικά να τσιμπήσει κάποιος και η ΟΥΕΦΑ που ως γνωστόν ασχολείται φανατικά με κάτι τέτοια θέματα το έκανε και μια τιμωρία του Μπουσκέτς εν όψει του τελικού είναι πιθανή. Από την άλλη εντύπωση προκάλεσε o αντιπρόεδρος της Μπαρσελόνα Μπερτομέου που θύμισε κλασσικό Ελληνάρα παράγοντα με τις δηλώσεις του. Ο Μπερτομέου δεν στάθηκε καθόλου στο γεγονός το ίδιο, αλλά κατηγόρησε την Ρεάλ λέγοντας:
«Δεν θα το κάναμε εμείς. Δεν το κάνουμε και δεν θα το κάνουμε. Σεβόμαστε ότι συμβαίνει στον αγωνιστικό χώρο και δεν μπερδευόμαστε σε αυτό.
Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Μπουσκέτς πρέπει να χάσει τον τελικό. Είναι κάτι που μας ξαφνιάζει. Ο διαιτητής είναι αυτός που παίρνει τις αποφάσεις στο γήπεδο. Να αφαιρείς τη δυνατότητα να παίξει στον τελικό, ενώ έχει κάνει μια εξαιρετική χρονιά είναι υπερβολικό.
Δεν ξέρω τι είπε ο Μπουσκέτς, αλλά είναι πράγματα που συμβαίνουν συνέχεια στο ποδόσφαιρο. Αν βάλουμε μια κάμερα μπροστά στον κάθε ποδοσφαιριστή θα γίνουμε τσίρκο.»
Σύμφωνα με τον σενιόρ Μπερτομέου δηλαδή, αν κάποιος κάνει καλή χρόνια δεν έχει σημασία τι έχει κάνει, πρέπει να παίξει σε έναν τελικό. Επίσης «what happens in Vegas, stays in Vegas» και καλό είναι πράγματα που συμβαίνουν συνέχεια στο ποδόσφαιρο να μην αλλάζουν ποτέ. Μάλιστα…
Μετά την ολοκλήρωση των ημιτελικών όλων των Ευρωπαϊκών κυπέλλων και το «φιξάρισμα» των τελικών αγώνων, ας γράψω εν τάχει τα όσα κατάλαβα εγώ.
Η Ρεάλ με τον Μουρίνιο έστω και εκτός πάγκου (ίσως και εκτός ομάδας αν όλα πάνε κατ’ ευχή) παίζει καλύτερο ποδόσφαιρο ακόμα και με τον Σέσκουλα και τον Χατζημυζήθρα στην ομάδα. Μεγάλο κατόρθωμα για τον παγκόσμιο αυτόν προπονηταρά. Νομίζω σε τέτοιο επίπεδο μόνο ο μέγιστος Αλέφαντος έχει φτάσει, αλλά δεν νομίζω ότι ο Αλέφαντος του «γιατί δε βγαίνει ο Δούρος στο τηλέφωνο» θα μπορούσε να γίνει τόσο κλαψοτέτοιος όσο ο Σπέσιαλ Φάιβ.
Η Μπαρτσελόνα έφαγε ανελέητο σπρώξιμο αφού όπως φαίνεται κάποιοι ήθελαν να ελαχιστοποιήσουν την όποια πιθανότητα να «σπάσει ο διάολος το ποδάρι του» και να μείνουν εκτός οι Καταλανοί. Για ακόμα ενα ελ κλάσικο, τέταρτο στη σειρά, έμεινα πάντως με την απορία. Αυτό το περίφημο play station και λοιπές μπούρδες το παίζει σε περισσότερα από 1-2 σοβαρά ματς τη σαιζόν; Πολύ αμφιβάλλω. Πάντως το ελεεινό τσουκου τσουκου μπολ για να βαυκαλίζεται με την κατοχή μπάλας το παιζει συνέχεια. Την κατοχή την είχε και η Σαλκε του Παπαδοβοδιού στο Μάντσεστερ όμως ρούφηξε τεμάχια αριθμός τέσσερα.
Η Μάντσεστερ έχει φυσικα προβλήματα και φυσικά παίζει πιο σκληρούς (σοβαρούς θα έπρεπε να πω) και περισσότερους αγώνες στην Αγγλία απ’ οσους η Μπαρτσελόνα στην Ισπανία. Διαφορετικοί οι ρυθμοί. Πάντως την «χάρηκα» περισσότερο σ’ αυτά τα ημιτελικά από άποψης μπάλας. Θα μου πει καποιος αντιμετώπιζε την θεωρητικά (και ουσιαστικά όπως αποδείχθηκε) χειρότερη των 4. Σωστό κι αυτό αλλα εγώ μιλάω για τη μπάλα που είδα και που «χορτασα». Καμιά σχέση με το εκευριστικό «Τσάβι στον Ινιέστα, Ινιέστα στον Τσάβι (για περίπου 80 λεπτά) , Μέσι 4 ντριπλες και γκολ , τέλος τα δίδραχμα».
Τέλος η Σάλκε μπήκε από το παράθυρο, βγήκε από το παράθυρο και θεωρώ ότι θα πρέπει να είναι παραπάνω από ευχαριστημένη. Θα χρωστάει φαντάζομαι αρκετά και στον τερματζή της για τη φετινή πορεία. Δεν έχω να πω πολλά, πέρα του εντυπωσιακού αποτελέσματος απέναντι στην Μουρινιοπαθή Ίντερ (τρέμω τι θα παθει του χρόνου η Ρεαλ όταν φύγει το Σπετσιάλε Τσίνκουε) δεν θα έλεγα ότι με εντυπωσίασε. Γούστα είναι αυτά φυσικα.
Στο Γιουρόπα λιγκ Πόρτο, Βιγιαρεάλ, Μπενφίκα δεν θα τύχουν καμιάς κριτικής. Θα σταθώ στο θέμα που βγάζουν τα ημιτελικά και είναι παρα πολύ απλό για να το καταλάβουμε. Ω,ναι κύριοι εάν ποτέ ερωτηθείτε, ή ρωτήσετε, η Μπράγκα είναι καλύτερη απ’ οποιαδήποτε Ελληνική ομάδα αυτή τη στιγμή. Γιατί άκουσα αρκετούς να λένε «καλά πήγε η Μπραγκα τελικό και δεν μπορεί ο Θρύλος/Πανάθα/Παοκάρα/Αεκάρα/Αρειανάρα» κτλ. Ε,ναι ρε μαστόρια η Μπράγκα μπορεί και το απέδειξε.. Εστω και με μπάλα λίγο «αστα να πάνε» καποιες φορες. Οι αντίστοιχοι Ελληνάρες ΔΕΝ μπορούν και επίσης το απέδειξαν. Πάμπολλες φορές. Οπότε τι συζητάμε;
Στηρίζω Μάντσεστερ/Πόρτο στους τελικούς. Αυτές είναι οι ομάδες που θα ήθελα να κατακτήσουν το τρόπαιο, αλλά αν κάποιος από τους αντιπάλους τους παίξει σουπερ μπάλα μακάρι να μην «χαρώ». Στην ουσία θα χαρώ αν δω καλή μπαλίτσα και κερδίσει οντως ο καλύτερος στο γήπεδο.
Υ.Γ. για το επομενο κείμενο.
Ενταξει γάβροι μου, μένει ας πουμε (που δεν το θελω) ο Μιραλας. Και του χρονου με προπονητή που εμεινε με παρακάλια, σεντερφορι που εμεινε με παρακαλια και τερματζή (αν γινει το ίδιο με τον Παρντο) που έμεινε ετσι αλλιώς κι αλλιώτικα τι να περιμένω; Ίσως «πονεί το πόδι μου , πονεί το βαβά μου»; Θα δούμε.
Αααααχ. Ετοιμαστειτε για ακομα ενα μιζερο ποστ μου για τον Μουρινιο (εγω το διασκεδάζω παντως και το λεω εξ’ αρχης , με καλη διαθεση τα γραφω και για χαβαλε. Μη με μπινελικώνετε αδικα δηλαδη…)
Τελικά ο Special Five τα κατάφερε. Εγκλώβισε και παλι τον αντίπαλο και τον περιόρισε στα 2 μόνο τεμάχια. Ναι ειναι λίγο ειρωνικό και με πολύ χολή. Για έναν προπονητη που στο ξεκίνημά του είχα πιστέψει ότι μπορεί να δώσει κάτι παραπάνω στο ποδόσφαιρο, απο το πισωγύρισμα στα χρόνια του Χερρέρα. Δεν τρέχει και τίποτα , είμαι μίζερος. Και αφου είμαι μίζερος ας κάνω λίγη πλακίτσα με τον ανύπαρκτο.
Και κατ’ αρχήν για το ταλέντο που έχασε το Χόλιγουντ. Ρε παλικάρι μου αφου «το έχεις» γιατί δεν έγινες ηθοποιός να κονομάς, να έχεις και τη δόξα, και με σκοτίζεις; Ρε τέτοια κατοχή μπάλας στην έδρα της ούτε η Σκόντα Ξάνθη δε θα είχε με την Μπαρτσελόνα. Πέντε πάσες , έστω στην τύχη θα κατόρθωνε ή έστω ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ να αλλάξει. Ρεάλ Μαδρίτης λέει, Μπερναμπέου λέει, ελ κλάσικο λέει και … σπέσιαλ ουάν λέει και η μπάλα στα πουλιά στο 2ο άγγιγμα, μη μείνει πολύ στο χόρτο και μας ξεπαρθενέψουνε οι Καταλανοί. Αντρίκιο, νοικοκυρεμένο συστημα, μόνο ο Πουρίνιος τετοιες εμπνεύσεις. Δεν είναι κάθε μέρα τ’ Αι Γιαννιού λένε στο χωριό μου Ζοσελίτο. Και αν κοιμήθηκε ο Πανάγαθος τις προάλλες στο κύπελλο, δε σημαίνει ότι θα κοιμάται συνέχεια.
Βρήκε λοιπόν την ευκαιρία η Μπαρτσελόνα όχι μόνο να πάρει την νίκη αλλά και την πρόκριση (εκτος αν ο Μουρίνιο αλλάξει 100% μυαλά και αυτό συμβει σε συνδυασμό με ένα απόλυτο θαύμα) αλλά και να κάνει απίστευτη πλακίτσα στη Ρεάλ μέσα στο Μπερναμπέου. Και φυσικά τέτοιο ψοφίμι δεν θα το άφηνε να πάει χαμένο ο Μέσι (τι θα ακουσουνε τα αυτάκια μου για τον «νεο Μαραντόνα» Παναγίτσα μου…) που το … δάγκωσε δις. Το δεύτερο τεμαχιάκι πραγματικά πολύ όμορφο γκολ. Ομως αν εχει κανεις τη διάθεση ας παρακολουθήσει όλη την άμυνα της Ρεαλ. Μάλλον τα είχαν ήδη παρατήσει και … θαύμαζαν τον Αργεντινό. Ούτε στον κόπο για φάουλ δεν μπήκανε.
Και τώρα που λεω «τα είχαν παρατήσει». Μεγαλη επιτυχία του Μουρίνιο αυτή. Η ομάδα του πάλεψε το ματς οπως μόνο αυτος θα μπορούσε να σχεδιάσει. Μπήκε μέσα με τα πόδια ανοικτά και περίμενε μπας και…ξαστοχήσει ο «εραστης». Κορυφαία σκέψη. Μετά το 1-0 αντί να το παλέψει η Ρεάλ περίμενε να μάθει πόσα γκολ έχει διάθεση η Μπάρτσα να της σφυρίξει. Και ευτυχώς γι’ αυτην οι Καταλανοί δεν είχαν και τα τρομερά κέφια. Απλά ξεφτίλισαν με πασούλες το Μουρινιοποδόσφαιρο και ριξανε και μια τελική βολή στο τέλος για να μην υποφέρει το πτώμα.
Ολα αυτά απέναντι σε μια Μπαρτσελόνα που δέν έπαιξε κανένα διαστημικό ποδόσφαιρο χθες. Απλά έπαιξε για να κερδίσει το ματς. Την ώρα που η Ρεάλ του πιό άδικα διαφημισμένου προπονητή όλων των εποχών στον πλανήτη έπαιξε για να μη χασει ως το 1-0 και για να προκαλέσει οίκτο και να μη φάει πολλά από το πρώτο γκολ μέχρι τη λήξη.
Μου άρεσε. Το γεγονός ότι θα δούμε στον τελικό τις δύο καλές ομάδες και οχι τα δυο σούργελα που «τρουπώσανε» στους 4 , τις οιδε απο ποια τρύπα.
Το δεύτερο γκολ του Μέσι.
Η προπόνηση της Μπαρτσελόνα για να ξεφτιλίσουν τον Πορτογάλο , με πασούλες και …διατατικές ασκήσεις, την ώρα που η Ρεάλ παρακολουθούσε.
Η πίτσα a-la diavola σε συνδυασμό με την κρύα μπύρα.
Η απουσία γυναίκας απο την ποδοσφαιροπαρέα (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Σορι κυρίες μου αλλα ειμαι ο κλασικος φαλλοκράτης που εξακολουθει να του τη σπαει η παρουσια γυναικων στις εξέδρες)
Με χάλασε. Η Ρεάλ Μαδρίτης.Ρεμαλ Μαντρι δηλαδη… Συμπαθούσα αυτή την ομάδα κάποτε, αλλά πλέον παίζει ποδόσφαιρο επιπέδου Football League 2 στα μεγάλα ματς.
Τα καραγκιοζιλίκια Πεδρο και Σερτζιο στην προσπαθεια να κερδίσουν κόκκινη με θεατρινισμούς δυναμιτίζοντας το κλίμα ενος αγώνα.
Η αχτένιστη τρίχα όπως βγαίνεις αριστερά του Φλωριάνο Ρονάλντο.
Το γεγονός ότι ο Πέπε πρόλαβε και έπαιξε σχεδόν μία ώρα (καλά ρε αθεόφοβε ΔΕΚΑΡΙ ΣΤΗ ΡΕΑΛ Ο ΠΕΠΕ;;;;; ).
Στην τελική χτες είδαμε την εκδοχή της Μπαρτσελόνα του «πάω για το αποτέλεσμα» άλλα με τα γνωστά στατιστικά και εικόνες σε πάσες/κατοχή μπάλας .Δεν ξέρω πόσο μπορεί να προσβάλει τους Μαδριλένους το 21%-79% στην κατοχή μπάλας και οι 156-478 πάσες , αλλά ακούγοντας τις δηλώσεις του «δεν ήμουνα στο γήπεδο» Special One είμαι σίγουρος ότι αυτόν δεν τον προσβάλλει καθόλου. Και γιατί άλλωστε; Οι δημόσιες σχέσεις να ειναι καλά… Εγώ πάντως χάριν των … παλιών καιρών θα του δώσω την ευκαιρία και του τελευταίου «ελ Κλάσικο» για να δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος.
Καμία σχέση η Σαλκε με την Γιουνάιτεντ. Και δεν εννοώ μόνο στα αυτονόητα , ιστορία-αξία. Ο Σερ Τσίχλας έχει ομαδα δυο κλασεις πανω απο την Μπαρτσελόνα που όλοι τη συζητάνε, ώρες ώρες… Δεν μπορώ να μη θαυμάσω τη μπάλα που παίζουνε οι άτιμοι. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και πολλά πολλά ο γεροντάρας έχει μείνει ένα τέταρτο του αιώνα και βάλε στο Μάντσεστερ και έχει μετατρέψει μια απλώς ιστορική ομάδα σε αντικείμενο παγκόσμιου θαυμασμού. Δε λέω καλή και η «τσουκου τσουκου το μπαλόνι» μπαλίτσα της Μπαρτσελόνα αλλά πως να το πω ρε παιδί μου, με αυτή τη Μάντσεστερ «χορταίνω» μπάλα. Εστω και αν ο αντίπαλός της ήταν για τα θηρία, και δεν έπρεπε να έχει περάσει καν τους ομίλους, όχι στα ημιτελικά. Πράγμα που μου ξαναθυμίζει πόσο έχει φτωχύνει το ποδόσφαιρο. Ετσι μ’ αυτά και μ’ αυτά η Σάλκε που εκανε πλακα στην Ιντερ , έχασε επίσης για πλάκα στο γήπεδό της.
Και αυτός ο ρημάδης ο Γκιγκς. Εκεί , ντούρασελ ο παλιόγερος. Και αν δε βοηθάνε τα πόδια, βοηθάει η εμπειρία και το μυαλό. Θα μου πείτε γιατί δεν τα κάνουνε και κατι «γέροντες ετών 30» που έχουμε κι εδώ; Ε, το μυαλό που είπα παραπάνω. Ασε τα χρόνια σοβαρής προπόνησης που όσο να ναι αφήνουν τα σημάδια τους. Να δείτε τους δικούς μας βετεράνους. Τον Νίνη και τον Φετφατζίδη και τον Γκέντζογλου και κάτι παρόμοιους λέω. Εκτος και αν θεωρείτε οτι αυτοί είναι «νέοι» και «ταλέντα» οπότε πάω πασο. Παντως αμα τους βάζανε απέναντι σε καναν Γκίγκς θα είχαμε όργια ακατάλληλα για ανηλίκους. Ασε που και αυτοί έχουν σιγά σιγά τα σημάδια της προπόνησης επάνω τους. Προπονηση στην παραλιακή και στα νησιά. Αντε να παίξεις μπάλα μετά, και με το μυαλό καραφουσκωμένο σα μπαλόνι.
Γράφουνε πολλοί για τον Νόιερ και δεν θα γράψω και τοσα εγώ. Αλλωστε δε μου λεει απολύτως τίποτα. Σε μια μικρή ομάδα (γιατί για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα ή αν θέλετε απέναντι στην Μάντσεστερ ή στε τέτοιου βεληνεκούς ομάδες, η Σάλκε είναι μικρή) εύκολα γίνεσαι ήρωας σαν τερματζής. Σε μια ομάδα βεληνεκούς Ρεάλ, Μάντσεστερ και παρόμοιες το εύκολο είναι να γίνεις στόχος γιαουρτιών και η πίεση είναι πολύ μεγαλύτερη. Νέος είναι, θα δούμε που θα φτάσει. Το ταλέντο παντως του περισσεύει.
Οσο για τον Κυριακο… Μου θύμισε τα φοβισμένα άμπαλα βόδια που οταν παιζαμε στις αλανες δινανε τη μπαλα γρήγορα γρήγορα και οπου ναναι αρκει να μην παει η ευθύνη επανω τους. Κρυμμένος μονίμως, εκτός πλάνου, εκτός παιγνιδιού μακριά απο τη μπάλα. Δηλαδή ότι κανει στο 90% των παιγνιδιών του που έχω τύχει να δω. Παίκτες που δεν εχουν τα ούμπαλα να παρουν ευθύνες δεν γινονται μεγάλοι παίκτες. Ετσι απλά. Ολη του η σκέψη ήταν να μη χρεωθεί κάποιο λάθος σε αυτον, και ας έπαιζε με 10 παικτες η ομάδα του αφού αυτός απλα…περιφερόταν. Ξέρω σε κάποιους άρεσε η απόδοσή του. Οκ, νο πρόμπλεμ , τη δική μου άποψη γράφω.
Σήμερα el classico. Να πω την αλήθεια μετά την «πανδαισία» του τελικού κυπέλλου το σκέφτομαι να κάτσω να ξανακουράσω τα μάτια μου τοσο πολύ. Από την άλλη όμως είναι ημιτελικά Champions League και είμαι και άντρας. Μπορώ να κάνω κάτι; Δεν μπορώ…
Ελπίζω πάντως να μην αρχίσω να σιχτιρίζω από το πεντάλεπτο, γιατί ο «σπεσιαλ Ουαν» (που σαν κι αυτόν ο Σερ θέλει δέκα για πρωϊνό) είναι ικανός να το κάνει κι αυτο. Απορώ πάντως γιατί η κουβέντα περί Μουρίνιο και «καλύτερου» στον κόσμο, όσο ζει ακόμα η γέρικη αλεπού στο Μάντσεστερ…
«Στο 45′ η Τσέλσι έφτασε πολύ κοντά στην ισοφάριση, καθώς μετά την σέντρα-σουτ του Ντρογκμπά η μπάλα πέρασε από όλους και χτύπησε στο δοκάρι, στην επαναφορά ο Λάμπαρντ πλάσαρε από κοντά, αλλά ο Εβρά έσωσε πάνω στην γραμμή.»
Ο Πεπ συνεχίζει να φοράει τα γιλεκάκια που του πλέκει η γιαγιά του, μόνο που αυτή τη φορά φόρεσε το βαφτιστικό του. Καλύτερα να προπονείς, παρά να ντύνεσαι…
10+1 σχόλια στο twitter από το χθεσινό Ρεάλ Μαδρίτης – Τότεναμ με εναλλακτικό τίτλο: «Πως να βγάλεις χολή βλέποντας ένα ματς-ορισμός του ‘πως να στείλεις στο καναβάτσο την ομάδα σου μόνο και μόνο γιατί είσαι βλάκας’».
Δεν είναι ότι έχω κάτι με την Ρεάλ Μαδρίτης. Αλλά έχει τόσους αντιπαθητικούς παίκτες μαζεμένους σε μια εντεκάδα… Πέπε, Σέρχιο Ράμος, Κριστιάνο Ρονάλντο.
Τόσα εκατομμύρια χρόνια παρακολούθησης μπάλας απ’ τον Σωτηρακόπουλο κι όμως πιστεύει ότι φταίει ο Γκόμεζ για την καρφωτή κεφαλιά απ’ τα 6 μέτρα.
(Αποβολή Κράουτς): – «Κι από μυαλό πως είναι Βαγγέλη;»
- «Καφέ, θες καφέ;»
- «Από μυαλό λέω. Είναι έξυπνος;»
- «Βυσσινάδα θες; Νερατζάκι για τα νεφρά;»
Γκάρεθ Μπέιλ, ο Θεός σ’ έστειλε στον πλανήτη για να ξεφτιλίσεις τον Σέρχιο Ράμος και να μας κάνεις χαρούμενους. Μην μας/Tον απογοητεύσεις.
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[3 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
