Μετά από έναν ακόμα αχώνευτο αποκλεισμό, η «Τύχη» έπαιξε και άλλο παιχνίδι στον ΠΑΟΚ, στέλνοντας τον σαν εκπρόσωπο… του ελληνικού κράτους μέσα στην Τουρκιά, μέσα στην Πόλη για να την αλώσει. Βέβαια όλα αυτά καμία σχέση δεν έχουν με το ποδόσφαιρο, ούτε καν με την σύγχρονη πολιτική σκηνή, αλλά δυστυχώς είναι αρκετά ικανά για να καπηλέψουν το όνομα και τον πραγματικό στόχο του ΠΑΟΚ και του ποδοσφαίρου γενικότερα.

Πόσα μπορεί όμως ακόμα, να αντέξει ο ΠΑΟΚτσής; Ο αποκλεισμός από τον Άγιαξ, έτσι όπως ήρθε, ήταν ένα ισχυρό χτύπημα στην ψυχολογία του. Ο ΠΑΟΚ είχε να κερδίσει φήμη, δόξα και μέσω των οικονομικών bonus που θα καρπωνόταν και μεταγραφές. Αντ’αυτού, κέρδισε στεναχώρια, μιζέρια και πίκρα. Ο ΠΑΟΚ είχε να αντιμετωπίσει, πέρα από τον Άγιαξ και τον Θεό τον ίδιο, που όταν ήταν με το μέρος του, στο πρώτο ημίχρονο του Άμστερνταμ φάνηκε πολύ πιο ανίσχυρος από την ρεβάνς της Τούμπας, που έκανε θαύματα και πράγματα για να περάσουν οι Ολλανδοί.

Αλλά ας είναι, η ζωή συνεχίζεται, ο ΠΑΟΚ δεν σταματάει με έναν αποκλεισμό, και η κληρωτίδα του έφερε τον καλύτερο δυνατό αντίπαλο για να αναθερμανθεί ο κόσμος. Το DNA του ΠΑΟΚ τον προορίζει να παίζει κόντρα σε μεγάλες ομάδες, ακόμα και αν τελικά αποκλείεται στα σημεία. Κάποια στιγμή αυτό θα αλλάξει και τότε η ηδονή της πρόκρισης θα είναι η μεγαλύτερη δυνατή. Χίλιες φορές λοιπόν Φενερμπαχτσέ από απίθανους Δανούς, Κροάτες, Σκωτσέζους και Ελβετούς. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να αποδείξει ότι αξίζει να αγωνίζεται σε ευρωπαϊκούς ομίλους, μέσα από το μέταλλο και την αξία που θα βγάλει και όχι από μια καλή κλήρωση. Για αυτό λοιπόν, ο ΠΑΟΚτσής δεν πρέπει να τα βάζει με την τύχη του, αλλά να είναι περήφανος, που ακόμα και μέσα στα πλαίσια του Europe League η ομάδα του είχε μια κλήρωση αντίστοιχη με το Champions League.

Και αν με τον Άγιαξ είχε να αντιμετωπίσει την ατυχία του, σημαντικότερο ρόλο έπαιξε ότι από την πρώτη στιγμή ένιωσε το αουτσαίντερ που εκμεταλλευόμενο τα εσωτερικά προβλήματα του αντιπάλου του, θα του έκλεβε την πρόκριση. Αυτό δεν πρέπει να επαναληφθεί με την Φενέρμπαχτσε. Η ομάδα, ο προπονητής, η διοίκηση, ο κόσμος, πρέπει να νιώσουν και να παίξουν σαν ίσο προς ίσο με τους Τούρκους για να πανηγυρίσουν μια ιστορική πρόκριση.

Κατά την διάρκεια της κλήρωσης κάθε ΠΑΟΚτσής που σεβόταν τον εαυτό του και την ομάδα (και έβλεπε Μουντιάλ) ήθελε τον Άγιαξ. Οι λόγοι ήταν δύο: Το γεγονός ότι ο ΠΑΟΚ αντιμέτωπος με μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες δείχνει πάντα ένα διαφορετικό, ένα ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΟΚ!® πρόσωπο και το γεγονός ότι ο Άγιαξ φαινόταν σε αποσύνθεση (πράγμα που δεν επιβεβαιώθηκε τελικά). Η κληρωτίδα μας έκανε την χάρη και από εκεί και πέρα ήταν στο χέρι του ΠΑΟΚ να δικαιώσει τον κόσμο που ήθελε Άγιαξ.

Τα κατάφερε!

Ο σκοπός σε τέτοια παιχνίδια αγιάζει τα μέσα και ο τραγικός ΠΑΟΚ των φιλικών και του πρώτου ημιχρόνου στάθηκε  τυχερός κόντρα στις επελάσεις των Ολλανδών, μόνο όμως για να μπει στο δεύτερο ημίχρονο, μια άλλη ομάδα, ένας ΠΑΟΚ που χαιρόσουν να τον βλέπεις. Ρεαλιστές είμαστε, ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο κόντρα στον Άγιαξ, μέσα στην Ολλανδία, δεν θα βλέπαμε. Είδαμε όμως το χαρακτηριστικό του ΝΑΙ ΡΕ ΠΑΟΚ!® . Οι παίκτες να πέφτουν πρώτοι στην μπάλα. Ένας Βιτόλο βγαλμένος από τα παλιά, περσινά του στάνταρ, ένας διαφορετικός Γκαρσία και ένας Σνάουτσερ εγγύηση έκαναν τον χειρότερο παίκτη του γηπέδου Μαλεζά, και της Ευρώπης Τσιρίλο να έχουν έναν πιο αποστασιοποιημένο ρόλο στο παιχνίδι. Πολύ καλός και ο Κρέσιτς που μάλλον δείχνει έτοιμος για να αποκαθηλώσει τον Χαλκιά και ο Μπουσαϊντι που τουλάχιστον είναι… καλύτερος από τον Αραμπατζή. Τέλος ο Ίβιτς, κάθε αγωνιστικό λεπτό, αποδεικνύει γιατί θεωρείται βαρόμετρο για τον ΠΑΟΚ.

Θεωρώ ότι η πρόκριση, από 65-35 του Άγιαξ, πλέον είναι 50-50. Με την ενσωμάτωση του Κοντρέρας στην ενδεκάδα, στην θέση του χειρότερου παίκτη της Ευρώπης, Τσιρίλο, με το ταυτόχρονο ανέβασμα του Μαλεζά όποτε παίζει πλάι του ο Κοντρέρας και πιο ξεκούραστους και ξεπιασμένους Βιτόλο, Γκαρσία και Ίβιτς, ο ΠΑΟΚ θα μπορέσει να παίξει την μπάλα που έπαιζε και πέρυσι στα ντέρμπι της Τούμπας. Και ο Άγιαξ που πλέον ξέρει ότι ο ΠΑΟΚ μπορεί να σκοράρει στην αντεπίθεση, θα είναι περισσότερο προσεκτικός, δίνοντας του κάποιον χώρο και μέτρα να οργανώσει το παιχνίδι. Αν γίνουν όλα αυτά, τότε θα ακολουθήσουν τα πραγματικά πανηγύρια…

Όσον αφορά τον κόσμο, έκανε το χρέος του, μετατρέποντας το γήπεδο σε μια μοντέρνα, με κυλιόμενες σκάλες, Τούμπα. Καλή επιστροφή στα παιδιά και να ξέρουν ότι κάναν περήφανους όσους τους άκουγαν σε καφετέριες και σπίτια.

Πέντε μόλις λεπτά πριν ο Ντίεγκο Μιλίτο χορέψει τους αμυντικούς της Μπάγερν κάνοντας το 2-0, ο Βραζιλιάνος Ζούλιο Σέζαρ με μια απίστευτη εκτίναξη διώχνει σε κόρνερ την μπάλα πριν αυτή καρφωθεί στο δεξί του ‘παραθυράκι’, σημείο το οποίο είχε στοχεύσει (με απίστευτη ακρίβεια όπως έδειξε το ριπλέι πίσω από το τέρμα) ο Ολλανδός Άριεν Ρόμπεν. Η Ίντερ κατακτάει το τρόπαιο, ο συναισθηματικός Μουρίνιο γίνεται πρώτος μάγκας στον πλανήτη, ο Μιλίτο γίνεται η επιτομή του ‘killer’ που αν του δώσεις μια μπάλα και μια ολόκληρη άμυνα, τα δίχτυα θα κουνηθούν όπως και να’ χει και ο Ρόμπεν αποχαιρετάει το παλιό του γήπεδο μ’ αυτήν την ξινισμένη φάτσα που λατρεύεις να βλέπεις. Η στιγμή που αντικειμενικά και αναπόφευκτα έχει αλλάξει την ροή της ζωής όλων αυτών που ήταν στο χόρτο εκείνη την ώρα (και πιθανόν όχι μόνο αυτών, αν και είναι καλύτερο να μην ανοίξουμε κι άλλο τον συλλογισμό), περνάει στα μικρά γράμματα του αγώνα, κάπου εκεί στα περιγραφικά σχόλια του δεύτερου ημιχρόνου που κανένας δεν διαβάζει γιατί η παράγραφος με τις πικάντικες δηλώσεις Μουρίνιο είναι πιο χαμηλά ή πιο ψηλά. Ίδια πορεία και ίδια (λησμονημένη) κατάληξη με την εντυπωσιακή απόκρουση του ίδιου τερματοφύλακα στον ημιτελικό του Καμπ Νου, όταν η μπάλα μετά από το – σχεδόν – τέλειο σουτ του Μέσσι ήταν πάλι έτοιμη να ‘γράψει’ και να αλλάξει την ροή των Πάντων αλλά τα δάχτυλα του Σέζαρ είχαν διαφορετική οπτική της Ιστορίας, στην οποία όμως την καλύτερη θέση στην μαρκίζα κράτησαν πάλι ο Ζοσέ με τα ..ποτιστήρια του γηπέδου και ο κακός διαιτητής.

(Στην μεγαλειώδη διαφήμιση γνωστής εταιρείας παπουτσιών, τα οποία άμα φορέσεις σαρώνεις στα κλιπάκια αλλά πατώνεις στα αληθινά γήπεδα, πήραμε μια δόση – έστω και τραβηγμένη στα άκρα του ρεαλισμού για χάρη της μόνιμα υπερβολικής τηλεοπτικής πραγματικότητας -, της προέκτασης της Θεωρίας του Χάους στο ποδόσφαιρο: μια ασυναίσθητη, στιγμιαία ενέργεια του Ρούνει είναι αρκετή ώστε μια ολόκληρη ζωή ενός βρέφους να συνδυαστεί με την προσφώνηση ‘Γουέιν’. Καθημερινά όμως και σε διάφορους αγώνες η Θεωρία είναι εκεί, πιο αυθεντικά διατυπωμένη από ποτέ, χωρίς ιδιαίτερους φωτισμούς, παύσεις, μεικ απ, πρόβες και Μεξικανούς σκηνοθέτες. Το πρόβλημα της είναι ότι αν δεν εμπλέκεται σ’ αυτήν κάποιο στοιχείο που ‘πουλάει’ – ένα γκολ, ένας παίκτης-φίρμα, ένα πέναλτι, μια πολύ εντυπωσιακή εξέλιξη όπως είναι τα 3 δοκάρια σε μια φάση – τότε αυτή περνάει στα ψιλά γράμματα των ρεπορτάζ και κατά προέκταση στην συλλογική λήθη.)

Λίγο πριν την λήξη του ημιχρόνου στον προημιτελικό Ολλανδία-Βραζιλία, ο Κακά σημαδεύει το αριστερό ‘παραθυράκι’ του Μάρτεν Στεκέλεμπουργκ. Η μπάλα παίρνει πορεία προς τα δίχτυα, το σκορ παίρνει πορεία προς το 2-0 και η Βραζιλία παίρνει πορεία προς τον ημιτελικό που αρμόζει στην ιστορία της. Ο Ολλανδός όμως μ’ ένα τρομερό πέταγμα καταφέρνει να της αλλάξει πορεία και να κρατήσει το σκορ στο ‘ρευστό’ 1-0. Οι ‘οράνιε’ γυρίζουν το παιχνίδι στο δεύτερο ημίχρονο εκμεταλλευόμενοι τις τρύπες της άμυνας των Βραζιλιάνων και την ηλιθιότητα ενός μυαλού και το πρόσωπο του Γουέσλει Σνάιντερ φιγουράρει στην σελίδα της FIFA κάτω από τον τίτλο του MVP του αγώνα. Ο Ολλανδός Στεκέλεμπουργκ χάρη στην στιγμή εκείνη, είναι πλέον τερματοφύλακας μιας ομάδας που πιθανόν σε λίγες μέρες θα διεκδικήσει το μεγαλύτερο κύπελλο του κόσμου με ότι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της, ο Ολλανδός Ρόμπεν που βλέπει την φάση από μερικά μέτρα απόσταση είναι πλέον από την πλευρά των χαρούμενων ενώ ο Βραζιλιάνος Ζούλιο Σέζαρ από την άλλη πλευρά του γηπέδου αδυνατεί ακόμα να αντιληφθεί ότι αυτή η γνώριμη σκηνή μετά από δυο ώρες θα τον αναγκάσει να ξεσπάσει σε λυγμούς μπροστά στην κάμερα και να γυρίσει σπίτι σαν χαμένος που ‘πρόδωσε’ έναν ολόκληρο, ποδοσφαιρικά τρελαμένο, λαό.

Ντρίπλες. Stop. Τακουνάκια. Stop. Γκολ. Stop. Ποδιές. Stop. Αριστοτεχνικά κοντρόλ. Stop.

Τσάμπιονς Λιγκ 2009-2010. Stop.

 Ο θριαμβευτής

Ο ηττημένος

Ο απών

Ο επιβήτορας

Τον γκάστρωσαν γιά το καλό της ομάδας

Αγαπούν να κοροϊδεύουν

Φρούδες ελπίδες

Οι χήρες

Συνήθεις αηδίες

Συνήθης τουρισμός

Αγαπάμε

- Ρε Μήτσο, σε είχαμε ξεχάσει. Πώς από δώ;

- Τελικός Champions League μάγκες. Τί καλύτερο απ το να τον δεις παρέα με φιλαράκια και μπυρίτσες;

- Καλά έκανες κι ήρθες Μήτσο, να μας πεις τί θα γίνει, μήπως και πάρουμε κανένα φράγκο στο στοίχημα γιατί με τον Παπακωνσταντίνου που μπλέξαμε σε λίγο δεν θα έχουμε φράγκα ούτε γιά μπύρες

- Τί να γίνει ρε μάγκες; Εσείς τί περιμένετε δηλαδή; Ιντερ και όβερ. Οβερ και Ιντερ! Πάω στην κουζίνα γιά μπύρες …

- Ρε Μήτσο, κάτσε να το συζητήσουμε λίγο. Εντάξει, είναι φαβορί η Ιντερ, αλλά και όβερ σε τελικό;

- Τι να συζητήσουμε ρε μυρωδόπουλα; Ποιόν τελικό; Θα παίξει η Ιντερ με τον Ρόμπεν. Μπορεί ποτέ να κερδίσει ο Ρόμπεν ολόκληρη Ιντερ του μάγου της προπονητικής; Ποοοοοτές!

Πάω στην κουζίνα γιά μπύρες

- Κοίτα τον ρε. Φαγώθηκες ρε Μήτσο. Θα πας γιά μπύρες. Εντάξει, δεν είπαμε πως δεν θα κερδίσει η Ιντερ. Αλλά δεν θα ιδρώσει και λίγο; Ετσι, γιά πλάκα;

- Τί να ιδρώσει ρε φιλαράκι; Πρόσεξέ με. Εχει μπροστά Ετό – Μιλίτο – Πάντεφ και πίσω τους Σνάϊντερ. Και δεξιά Μαϊκόν. Μόνο απ το πολύ το τρέξιμο θα ιδρώσουν αυτοί.

- Ναι αλλά είναι ιταλική ομάδα ρε Μήτσο. Βάζουν ένα γκολ και μετά ταμπουρώνονται. Μη σου πω ότι ταμπουρώνονται από πριν.

- Καλά, τώρα λέτε λαλακίες. Ρε μην κολλάτε στο παιχνίδι του Καμπ Νόου. Εκεί ο μάγος έτσι έπρεπε να παίξει γιατί είχε απέναντί του καλύτερη ομάδα άσε που έπαιζε και με δέκα. Σήμερα με τους μπετατζήδες θα δείτε άλλα κόλπα. Θα τους βάλει μέσα στο πλεχτό και θα τους δέρνει αλύπητα.

Πάω γιά μπύρες Κι αυτή τη φορά είναι οριστικό!

(Φωνή απ τη κουζίνα) Ρε σεις! Τί σκατομάρκα μπύρα είν αυτή; Πού τη βρήκατε;

- Μιά χαρά είναι Μήτσο. Κάνει και μισό ευρώ. Είπαμε. Κρίση. Κάνουμε οικονομία!

- Καλά, θα βολευτούμε και μ αυτή. Τί να κάνουμε; Αλλωστε με το τόπι που θα δούμε ούτε που θα καταλαβαίνουμε τί πίνουμε. Ω ρε γλέντια. Αντε γειά μας!!! Τσιν τσιν!!!

- Γειά σου Μήτσο. Αρχίζει το παιχνίδι, κάτσε να δυναμώσουμε ήχο.

- Οχι ρε τρελλέ. Τί να δυναμώσεις; Ο Βερνίκος περιγράφει. Κλείστονα τελείως.

- Σα να μην έχει άδικο ο Μήτσος. Τί τον θέλουμε τον Βερνίκο; Είναι και φτηνές οι μπύρες …

- Ρε Μήτσο, πότε θα αρχίσει την επίθεση ο Μουρίνιο; Βαρέθηκα να βλέπω αυτόν τον Μαστουρμπέϊσον να παίζει αριστερό εξτρέμ και να τον μαρκάρει ο Ετό.

- Κάτσε ρε μόρτη. Τελικός Champions League είναι. Εσύ τί περίμενες δηλαδή; Θέλει ψυχραιμία το πράγμα. Περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή. Πάντως αυτές οι μπύρες δεν πίνονται με τίποτα μωρ αδερφέ μου.

- Μήτσο συγκεντρώσου στο παιχνίδι και χέσε τις μπύρες. Ωπα! Να και χερούκλα ο Μαϊκόν!

- Πω πω… Μου έχουν κάνει το στομάχι τσαρούχι. Από πού είναι ρε; Πολωνικές;;;

- Ρε παιδιά, ο Ριμπερί γιατί δεν παίζει;

- Α καλά αγόρι μου. Εσύ είσαι σε άλλο κανάλι. Τράβα στο κομπιούτερ να δεις το DVD της Μαριάννας. Ποιός Ριμπερί ρε; Ρε αφού είναι τιμωρημένος

- Χλαααααααααααααααατς. Πάρτο απ τον ξιφία. Δε σε χάλασε. Και τώρα που λέρωσαν τα γερμανάκια το διχτάκι τους αρχίζουν τα γλέντια. Τώρα θα δείτε τόπι. 3 γκολ θα βάλει το λιονταράκι απ το Καμερούν. Τρέχα Φαν Μπούρδεν να κρυφτείς. Χα χα χα χα

- Μακάρι ρε Μήτσο. Μακάρι.

- Οχι ρε Σνάϊντερ. Βάλτο αγόρι μου. Δικαίωσέ με!

- Κρίμα Μήτσο. Ηταν καλή ενέργεια. Θέλεις άλλη μπύρα;

- Τί; Πολωνέζα; Ασε καλύτερα. Γιατί θα αρχίσω το τσιρλιπιπί σε λίγο και θα χάσω κανένα γκολ.

- Πάντως Μήτσο, μπάλα η Ιντερ δεν παίζει. Ολοι πίσω και διώχνουν μπαπα μπούπα

- Ρε τί μου λες τώρα; Αφού οι ανθρώποι έχουν να πάρουν κύπελλο από τότε που ήταν βρέφος ο Τζον Γουέϊν.

- Οχι γιατί πριν κάτι άλλα μας έλεγες

- Είναι μάγκας ο Μουρίνιο ρε. Ετσι πρέπει να παίξει γιά να το σηκώσει στα σίγουρα

- Γιατί αν έπαιζε αλλοιώς τί θα πάθαινε; Με μισό Ρόμπεν και μισό Λαμ παίζουν οι άλλοι.

- Καλή ερώτηση. Πιάσε μιά μπύρα, ας είναι και πολωνέζα.

- Ημίχρονο. Πάω μπαλκόνι γιά τσιγάρο.

- Εγώ πετάγομαι ψιλικατζίδικο μήπως και βρω καμιά καλύτερη μπύρα.

- Πάρε και κανένα τσιπς ρε! Με πάπρικα!!!

- Αρχίζει το δεύτερο. Γιά να δούμε. Εχει καθόλου νεφρά η Μπάγερν;

- Τώρα που βρήκα μπύρα της προκοπής δεν με νοιάζει τίποτα. Ούτε νεφρά έχει η Μπάγερν ούτε σπληνάντερο. Ενα γρήγορο δεύτερο θέλουμε γιά να αρχίσει μετά το γλέντι.

- Αμάαααααααν. Τί έχασαν ρε οι Μπαβάρια; Δεν χάνεται αυτό.

- Οχιιιιιιιιιιι. Ρε ο Μπουτ μεταλλάχτηκε σε τερματοφύλακα. Θα χει να το λέει στα παιδιά του. «Η βραδιά που άφησα τη νυχτερινή βάρδια στο εργοστάσιο και έκανα τον τερματοφύλακα.»

- Μάγκες, ξανά βαρεμάρα. Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα. Ο Ρόμπεν και ο Κίβου. Ο Κίβου και ο Ρόμπεν. Και λίγο ο Λαμ και ο Κίβου και ο Σάμουελ….

- Το κακό είναι πως θα ξαναγυρίσουμε στις Πολωνέζες. Τέλειωσαν οι Μύθοι.

- Πω πω πω. Το διώξιμο της αρκούδας. Βλέπε Οτο να παίρνεις ιδέες!

- Ναι, τον Μουρίνιο περίμενε ο Οτο. Εμείς αυτό το σύστημα το παίζουμε από τα μπετά.

- Ελα ξιφία μου, χόρεψέ τον τον τσέλιγκα τον Κατσαντώνη απ το Βέλγιο. Γιέεεεεεεεες

- Αναμενόμενο. Κάποια στιγμή θα τέλειωνε οριστικά αυτό το βασανιστήριο.

- Αλλαγή. Βγαίνει Πάντεφ, μπαίνει Μουντάρι.

- Λογικά πράγματα. Τώρα δεν θέλουμε 3 επιθετικούς. Πέρασε μέσα λοιπόν το σκύλο να τους δαγκάσει. Χορτάσαμε μπάλα. Γιατί από μπύρα …

- Ρε παιδιά. Τον Ετό τον έχει βγάλει ο Μουρίνιο;

- Ρε Ονούφριε. Δε σου πα να πας να δεις το DVD της Μαριάννας; Ρε δεξί μπακ δεν παίζει ο Ετό; Δεν τον βλέπεις; Δεν ξέρεις εσύ πως τον έπεισε ο μάγος να κάνει τον Λουκά Βύντρα του Μιλάνου; Εδώ έμαθα πως μετά την προπόνηση κουρεύει και το γκαζόν. Γιά τέτοια προθυμία μιλάμε.

- Α ρε γλέντια. Αλλο ένα θέλω, να πιάσω και το όβερ που σας έλεγα

- Πάντως Μήτσο σήμερα τα σκάτωσες λιγάκι. Αλλα μας έλεγες, άλλα είδαμε.

- Και τί θέλετε να κάνω εγώ ρε παιδιά; Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με συνηθισμένο προπονητή. Εχουμε να κάνουμε με μάγο. Θυμάσαι ρε κάποτε που έπαιζε ντέρμπυ Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός κι έπαιζε ο βάζελος με 8; Και ήτανε ο Ντούσαν προπονητής στο γάβρο; Και έβαλε γκολ ο Βαζέχα; Και το σκορ έγινε στο τέλος 3-1 γιά τον Ολυμπιακό; Και μετά ο Ντούσαν έβγαλε Καραπιάλη και έβαλε Αμανατίδη Γιώργη;

- Θυμόμαστε ρε Μήτσο. Αλλά γιατί μας το λες αυτό τώρα;

- Ε έτσι τα κλειδώνουνε τα παιχνίδια μάγκες. Εσύ μπορεί να μην γουστάρεις, αλλά γιά κοίτα κι εκείνον τον μπιρμπίλη εκεί στην εξέδρα με το σκουλαρίκι στο φρύδι που χει να δει κούπα με μεγάλα αυτιά από τότε που του αγόρασε ο μπαμπάς του το ειδικό τεύχος του Πάπυρος – Λαρούς – Μπριτάνικα. Λες αυτόν να τον νοιάζει αν εσένα χάλασε το στομάχι σου απ τις πολωνέζες; Αυτός τη δουλίτσα του την έκανε μιά χαρούλα. Εμείς τί θα κάνουμε που το σπίτι έχει μόνο μία τουαλέτα.

- Κάτσε ρε Μήτσο. Τώρα φεύγεις; Που συγκινήθηκε αυτή η κυρία στην εξέδρα; Που φιλάει όλο τον κόσμο ο Μοράτι; Που θα δώσει την κούπα ο Πλατινί;

- Τί να κάνω ρε παιδιά; Πάω σπίτι να σκεφτώ.

- Τι πράγμα ρε Μήτσο;

- Τί μου χάλασε περισσότερο το στομάχι σήμερα. Οι φτηνές μπύρες ή τα φτηνιάρικα κόλπα.

Όταν οι φωτογράφοι ξέρουν καλά την δουλειά τους, το αποτέλεσμα είναι πανέμορφο ακόμα κι αν το υλικό προέρχεται από μια απλή ποδοσφαιρική προπόνηση. (Έστω κι αν πρόκειται για την τελευταία προπόνηση πριν από έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ.)

Ίντερ: Η πρώτη δόση κατενάτσιου (και ο αποτυχημένος, εκ των υστέρων, τίτλος). Το πέρασμα από την Τσέλσι. Νιώθει ο Μπαλοτέλι; To - ηρωικό; – αμφιλεγόμενο πέρασμα από το Καμπ Νου και η υπεράσπιση του Ζοζέ. Μουρίνιο ο άνθρωπος που έχει γίνει ήδη βασιλιάς.

Μπάγερν: Όταν δεν σκοτώνεις το θηρίο. Το μάθημα στην Γιουβέντους. Η οπτική του ..Μήτσου. Σκέψεις από το πέρασμα από την Φλωρεντία. Τυπικοί Γερμανοί μέσα στο Μάντσεστερ. Σε ποιον εφιάλτη να τριγυρνάει τώρα ο Όλιβερ Καν;

Τσάμπιονς Λιγκ: Περάσαμε ωραία φέτος. Άρσεναλ-Μπάρτσα, το ξέχασε κανείς; Το πείραμα της ντροπής. Ο περσινός τελικός.

Λοιπόν κανονικά θα έπρεπε να γράψω για την νέα θριαμβευτική εμφάνιση του Ολυμπιακού στη Σαλόνικα, που αναδεικνύει τη δουλεια που έγινε φέτος από τον Σωκράτη και το επιτελείο του. Μην πω για τον Βαδοβιτς και το προπονητικό του άστρο. Όμως είχαμε και πιο σπουδαία το βράδυ. Μπαρτσελόνα – Ιντερ.

Δεν θέλω να τσαντιστούνε οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα. Αλλωστε δεν συμπαθώ τους Ιταλούς, το ιταλικό ποδόσφαιρο , και φυσικά καθόλου δε συμπαθώ την Ιντερ την ομάδα που σαν ιστορία έχει την … γέννηση του κατενάτσιο στην Ευρώπη μέσω του Χελλένιο Χερρέρα.

Όμως δεν μπορώ παρά να φχαριστιέμαι την χθεσινή της πρόκριση. Παλικαρίσια , τσαμπουκαλίδικη. Δεν πα να έπαιξε αντιποδόσφαιρο του κερατά (που το αντιπαθώ επίσης). Γκρέμισε άλλον έναν «δρακο» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Και αν οι «γκαλάκτικος» ήταν εύκολο να γκρεμιστούν αφού ήταν … σάπιοι στη γέννησή τους, ο αστικός θρύλος της αήττητης ομάδας, πάνω στην οποία είχε επενδύσει ο κύριος Πλατινί και η ΟΥΕΦΑ του, παραχωρώντας γή και ύδωρ (και διαιτητές) στους μπλαουγκράνα , χθές έγινε ελαφρώς παρελθόν. Φυσικά υπάρχει και η αντίθετη άποψη. Γκολ οφσάιτ ο Μιλίτο στο πρώτο ματς, κτλ,κτλ. Δεν πειράζει. Γι’ αυτό είναι ωραίο να μιλάς για μπάλα γιατί διαφωνείς. Κι εμένα η «κυριλέ αρχόντισσα αήττητη Μπάρτσα» είχε αρχίσει να μου ξινίζει. Μερικές «χαρακιές» στο πρόσωπο κάνουν πάντα τον ήρωα πιο λαοφιλή. Όσο δε γουστάρω τους γκαλάκτικος άλλο τόσο δε γουστάρω τους «untouchables» Μπλαουγράνα.

Κατανοώ ότι δεν αρκεί μια αποτυχία για να εκθρονίσει την Μπάρτσα. Και ούτε και θα το κάνει. Και ούτε και θα το ήθελα. Όμως οι Ιταλοί έδειξαν ότι δεν απαιτείται μόνο ταλέντο. Θέληση, πάθος, προσήλωση στο στόχο, ένας προπονητής που ξέρει πότε να τα κάνει … ρημαδιό και το μεταδίδει στους παίκτες της, και καταφέρνεις κοτζάμ Μπάρτσα να κάνει 2-3 φάσεις όλες κι όλες, και ας παίζει και με παίκτη παραπάνω, μέσα μάλιστα στο Καμπ Νου. Δεν ξέρω. Πολλοί αντιπαθούν τον «special one» γιατί είναι σνομπ, μπλαζέ, υπερόπτης. Εγώ τον συμπαθώ ακριβώς γι’ αυτά.

Αυτό που περισσότερο όμως ήθελα να γράψω ήταν για τον Λιονέλ. Ναι τον Μέσι. Παικταράς όντως. Ανεπανάληπτος για την εποχή του ναι. Όμως για να γίνει Ντιέγκο θέλει πάρα πολλά χιλιόμετρα ακόμα και αμφιβάλλω αν θα το καταφέρει. Για να γίνεις Ντιέγκο θέλει να φανείς στα ζόρικα. Όχι στα 4-0, 5-0 και 70-0. Εκεί που η ομάδα σου σφίγγεται. Και ο Λεονέλ στο μεγαλύτερο μέρος του παιγνιδιού εχθές δεν ήταν εκεί. Οι στυγνοί «δολοφόνοι του αθλήματος» Ιταλοί (και σύμμαχοι τέλος πάντων, αφού δεν είναι και τόσο «εθνικό» το ποδόσφαιρο πια) τον έκαναν μάλλον να ψάχνεται να βρει από πού θα πάει στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα. Και αυτά δεν είναι διλήμματα για κάποιον που θέλει να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Εκεί ή καθαρίζεις τα ζόρικα, ή παραμένεις μεγάλος βεζίρης.

Αυτά και χαλιναγωγώ την ικανοποίησή μου γιατί καλό το γκρέμισμα του παραμυθιού αλλά και αυτό που παίζει η Ιντερ δεν είναι ακριβώς ποδόσφαιρο. Και ομολογώ ότι τον τελικό Μπάγιερν – Ιντερ δύσκολα θα κάτσω να τον παρακολουθήσω. Όπως και να το κάνεις… «δεν τραβάει»

Ρωτήσαμε 100 ανθρώπους και ψάχνουμε την δημοφιλέστερη απάντηση στην εξής ερώτηση:
Που κρίθηκε η πρόκριση στο ζευγάρι του ημιτελικού Μπαρτσελόνα – Ίντερ;

__% – Στο γκολ – οφσάιντ του Μιλίτο στο πρώτο παιχνίδι.
__% – Στην μέτρια εμφάνιση της Μπαρτσελόνα στο πρώτο παιχνίδι.
__% – Στο ακυρωμένο γκολ του Μπόγιαν στα τελευταία λεπτά.
__% – Στην σημερινή αριστουργηματική απόκρουση του Σέζαρ στο σουτ του Μέσσι.
__% – Στο …μαεστρικό κοουτσάρισμα του Μουρίνιο.

Ο άνθρωπος που θα είναι για πάντα Μπάρσα και που θέλει να γυρίσει στη Βαρκελώνη για να δει την κόρη του που σπουδάζει και να τον καλοδεχτούνε όλοι.

Στη καρδιά μας σ έχουμε βρε. Οποτε θέλεις έλα.

Ο Ζοζέ Μουρίνιο έχει στήσει την Ίντερ άψογα και άκρως ποδοσφαιρικά (σε αντίθεση με τους ‘εφιάλτες’ αρκετών από εμάς) απέναντι στην καλύτερη ομάδα του κόσμου, έχει περάσει στους παίκτες του το αίσθημα του «υπέρ πάντων αγώνα», κάτι που δεν είναι και εξαιρετικά δύσκολο βέβαια για κάποιους παίκτες των Ιταλών – είμαι 101% σίγουρος ότι ο Λούσιο ακόμα και κέρλινγκ να έπαιζε, θα πετούσε την κωλο-σκούπα και θα γυάλιζε τον πάγο στα τέσσερα με την γλώσσα του και τα γόνατα του ματωμένα!- και απολαμβάνει το τακτικό του πάρτι, απέναντι στον ντεφορμέ Γκουαρντιόλα.

Σε μια φάση λίγο πριν το τέλος του αγώνα κι ενώ η Μπαρτσελόνα πιέζει για την ισοφάριση – μετατρέποντας τον Πικέ σε σέντερ φορ αδιαφορώντας για την πολυτέλεια των τριών αλλαγών που σου επιτρέπει το άθλημα – κι όλο το γήπεδο τρώει τα νύχτια του από το άγχος, μια πάσα των Καταλανών περνάει δίπλα από τον Μπαλοτέλι, που έχει μπει στο παιχνίδι λίγο πιο πριν. Αντί να προσπαθήσει με κάθε τρόπο να την ανακόψει, στέλνοντας την έστω εκτός γηπέδου, ο πιτσιρικάς δοκιμάζει χωρίς σοβαρό λόγο και αιτία να κάνει κοντρόλ με τακουνάκι! Η μπάλα δεν του κάνει το χατήρι και φτάνει στον προορισμό της, ο κόσμος δυσανασχετεί αλλά δυστυχώς ο αποτυχημένος Ιταλός σκηνοθέτης προφανώς εκείνη την ώρα τραγουδάει τον ύμνο της Ίντερ και δεν μας δείχνει την αντίδραση του Μουρίνιο στα τερτίπια του μικρού.

Προσπαθώ να σκεφτώ την ίδια σκηνή, βάζοντας στην θέση του Πορτογάλου τεχνικού κάποιον άλλον: Ο Μπαλοτέλι κάνει την χαζομάρα του, αψηφώντας την κρισιμότητα της στιγμής και την ηρωική προσπάθεια όλων των υπολοίπων. Ο Γιάννης Ιωαννίδης το βλέπει από τον πάγκο του. Τα μάτια του γίνονται διπλάσια. Οι κόρες του διαστέλλονται. Πετάει το σακάκι στο χόρτο και εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο, δείχνοντας συνεχώς προς τον Μπαλοτέλι και βρίζοντας συγχρόνως. Φτάνοντας τον, τον πιάνει από το αυτί και τον σέρνει έξω συνεχίζοντας απτόητος να εκσφενδονίζει μπινελίκια με τέτοιο ρυθμό που στο τέλος αναγκάζεται να επινοήσει δικά του για να καλύψει τα δευτερόλεπτα μέχρι την επιστροφή στον πάγκο! Ναι, αυτή θα ήταν μια πολύ ευχάριστη και διασκεδαστική στιγμή. Μια τέτοια εικόνα θα έκανε όλους τους θεατές και τηλεθεατές καλύτερους ανθρώπους.

Όπως σχολίαζα και στο παιχνίδι των ομίλων:

«Ο Μουρίνιο αποφάσισε να αλλάξει κάτι στο τελευταίο 20λεπτο, περνώντας στο παιχνίδι τον πιτσιρικά Μπαλοτέλι, που σε υπεροψία μπορεί να συγκριθεί μόνο με την Πάρις Χίλτον κι αυτό σε περίοδο που την πιάνει κρίση πλούτου»

Είναι πλέον δεδομένο ότι ένα από τα ερωτήματα που θα απασχολήσουν τους ιστορικούς του ποδοσφαίρου μετά από αρκετά χρόνια είναι το: Ένιωθε ο Μπαλοτέλι; Υπήρχε αίσθηση της πραγματικότητας εκεί ψηλά, στα 190 εκατοστά;

«1.90; I didn’t know they stacked shit that high!» που θα σχολίαζε και ο λοχίας Hartman απ’ το θρυλικό Full Metal Jacket…

Πικραμένος ο Sir Φέργκιουσον απέδωσε τον αποκλεισμό της ομάδας του … στο Γερμανικό ιδεώδες όπως θέλησε να υπαινιχθεί, δικαιολογώντας την ανοησία του Ράφαελ να αποβληθεί. Δηλώνει ο Sir λοιπόν:

«There is no doubt about it. They were never getting through that tie, with 11 men we had no problem. The young boy showed a bit of inexperience, but they got him sent off, everyone sprinted towards the referee – typical Germans. We played better today than they did in their own ground. Without the extra man they made the ball work and I thought we defended very well, it’s taken an exceptional strike to settle the tie. We have done well, the performance was excellent, we were very unlucky.»

Θα προτιμούσα ο Φέργκιουσον να μην έψαχνε για δικαιολογίες αλλά να αναλογιστεί τα δικά του λάθη και τον τρόπο που διαχειρίζεται το υλικό του. Γιατί όταν προτιμάς να έχεις μέσα τον ανάπηρο χθες Ρούνεϋ από τον υγιή Μπερμπάτωφ ή Ο’Σέι, τότε κάπου έχεις κάνει λάθος. Είτε στις μεταγραφές (πράγμα που δεν το πιστεύω, θαύματα έκανε ο Βούλγαρος στην Τότεναμ), είτε στην επιλογή της ενδεκάδας.

Επίσης όσον αφορά την ειρωνεία ¨τυπικοί Γερμανοί¨ που δήλωσε ο Φέργκιουσον σε άπταιστα Γερμανικά Αγγλικά, μας αποδεικνύει ακόμα μια φορά την εθνολογική προέλευση των κατοίκων της Αγγλίας. (για αυτό και η επιλογή της φωτογραφίας…)

Μια κοινωνική προσφορά του Sombrero προς το φιλό-ιστορικό κοινό του!

«Στο ποδόσφαιρο, όπως και στην ζωή, ο θρίαμβος απέχει από την καταστροφή μια στιγμή».

Η παραπάνω ατάκα – βγαλμένη από το βιβλίο «3.217 κλισέ ποδοσφαιρικές εκφράσεις και πως να τις χωρέσετε όλες σε μια μετάδοση» το οποίο φιγουράρει κάθε βράδυ στο κομοδίνο, δίπλα στο κρεβάτι του Αντώνη Κατσαρού – αντιπροσωπεύει σε μεγάλο βαθμό το σημερινό βράδυ του 19χρονου Ράφαελ Περέιρα Ντα Σίλβα. Ο πιτσιρικάς που εξαφάνισε τον μεγάλο Φράνκ Ριμπερί, φτάνοντας τον στο ναδίρ της κλάσης του, που είναι να ολοκληρώσει ένα ολόκληρο ημίχρονο χωρίς ούτε μια σωστή ενέργεια, κατάφερε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να καταστρέψει για την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ένα παιχνίδι, το οποίο στο πρώτο ημίχρονο έμοιαζε επικό.

Ευτυχώς γι’ αυτόν στην μνήμη της πλειοψηφίας του κόσμου αυτό που θα μείνει από το σημερινό βράδυ δεν θα είναι η ανόητη αποβολή του αλλά μια ακόμα χορταστική ποδοσφαιρική παράσταση, μ’ ένα πανέμορφο γκολ από κάθε ομάδα, απ’ αυτές που δεν θέλεις να τελειώσουν. Αν και ..μεταξύ μας, κάθε φορά που τελειώνει μια, αρχίζει μια άλλη εξίσου εντυπωσιακή…

Σε μερικές δεκαετίες από τώρα, στα βαθιά μας γεράματα, θα μπορούμε με περηφάνια και στόμφο να περηφανευόμαστε στα εγγόνια μας ότι απολαύσαμε ‘ζωντανά’ και εκθειάσαμε μέχρι γλυκιάς αηδίας (αντιλαμβανόμενοι έστω και στο ελάχιστο ότι βιώνουμε ένα παγκόσμιο φαινόμενο, ένα ταλέντο που ξεπερνάει τα διάφορα εθνικά όρια και γίνεται θέμα συζήτησης σ’ όλο τον πλανήτη και επίκεντρο επιθετικών προσδιορισμών απ’ όλες τις διαθέσιμες γλώσσες), αυτόν τον ποδοσφαιρικό θρύλο που έκανε στο χόρτο όλα αυτά που εμείς ζοριζόμαστε να κάνουμε στο Playstation με την χαρακτηριστική άνεση με την οποία τα κάνουμε στον ύπνο μας. Τον Λιονέλ Μέσσι, που παρ’ όλο που σκόραρε τέσσερα γκολ σε προημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ, απέναντι σε μια από τις καλύτερες ομάδες του κόσμου, υπήρχαν δεκάδες στιγμές που μ’ έκανε να συλλογιστώ: «Μα, γιατί μου προκαλεί τόσο ενθουσιασμό; Μήπως είμαστε υπερβολικοί; Φαίνονται τόσο εύκολα και απλά αυτά που κάνει…»!