Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Champions League'

Η Αντιστροφή της Τακτικής

  [18 Σχόλια]

Σε μια συνέντευξή του στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο, τότε πρόεδρος της ΦΙΦΑ, Ζοάο Χαβελάτζε απάντησε στην ερώτηση «Τι σας αρέσει περισσότερο στο ποδόσφαιρο;» «Η πειθαρχία». Ο Βραζιλιάνος στην καταγωγή δεν ήθελε ζόγο μπονίτο. Λίγα χρόνια μετά η Βραζιλία κέρδιζε ένα Μουντιάλ έχοντας πουλήσει την ποδοσφαιρική της ψυχή στην τακτική. Με δυο αμυντικά χαφ και κανονικό φορ-φορ-φάκιν-του. Από τότε γενικά στη Λατινική Αμερική υπήρξε μια ιδέα ότι για να πετύχεις πρέπει να εξευρωπαϊστείς. Τέρμα τα σομπρέρα-γαμπέτες-κάνιος. Σύστημα, πειθαρχία και τίτλοι. Οι αστέρες πήγαν όλοι σε Ευρωπαϊκές ομάδες και καλουπώθηκαν. Κάποιοι την πάλευαν, κάποιοι, Αντριάνο μου, όχι. Μετά ήρθε η 8η Μαρτίου 2017.

Καμπ Νόου, Βαρκελώνη. Το γήπεδο που βρίσκεται ανάμεσα σε μια αλάνα με παιδική χαρά και ένα νεκροταφείο. Το κλαμπ που όρισε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο με το σύστημά του την τελευταία οχταετία, βρίσκεται πίσω με 4-0 από το πρώτο παιχνίδι και κατά 99,4% εκτός οχτάδας Τσάμπιονς Λιγκ. Χρειάζεται κάτι περισσότερο από το «1% πιθανότητα, 99% πίστη» που δήλωνε ο Νεϋμάρ μετά το πρώτο παιχνίδι. Και γι’αυτό πήρε τη μεγάλη απόφαση. Πέρα από την απελευθέρωση που ήρθε στην ομάδα μετά την ανακοίνωση αποχώρησης του Ενρίκε και την αλλαγή του σχηματισμού σε 3-4-3, όλοι συμφώνησαν ότι αυτό το ματς δεν είναι ούτε τίκι-τάκα, ούτε κάτι ορθόδοξο, αλλά γκάρα τσαρούα, που θα έλεγαν και οι Ουρουγουανοί. Αλάνα λατίνικη και η μπαγκέτα στη συνωμοσία του μάτε (αυτό το πράσινο τσάι που πίνουν όλοι αυτοί).

Σ’ αυτό το σενάριο ο ευρωθρεμμένος μάγος και πριμαντόνα Μέσι δεν ήταν ο πρωτοστάτης. Με το ζόρι ακολούθησε και το ματς, ήταν κοντά στο 50% των δυνατοτήτων του. Αντίθετα ο Σουάρες και ο Νεϋμάρ το ζούσαν. Και πίσω δεν ήταν κουμανταδόρος ο Πικέ, αλλά ο Μαστσεράνο. Είπαμε γκάρα τσαρούα. Μάχη, ξύλο, βουτιά. Κανόνες των δρόμων του Μοντεβίδεο, του Μπουένος Άιρες και του Σάο Πάολο. Οι άλλοι πήραν το σήμα. Η μόνιμη γκρίνια των οπαδών της Μπάρσα ήταν ότι η ομάδα ντρεπόταν να κάνει ένα φάουλ στο κέντρο να κόψει αντεπίθεση αντιπάλου όλα αυτά τα χρόνια. Στο 23’ ο Πικέ μαζεύει τον Καβάνι στο κέντρο προς το πλάγιο. «Σήμερα παίζουμε αλλιώς». Αργότερα θα το κάνουν ο Μπουσκέτς, ο Ράκιτιτς και ο Ραφίνια.

Το παιχνίδι δεν παίζεται πια στο Καμπ Νόου, αλλά απ’έξω, στο πάρκο Μπακαρδί. Ο αντίπαλος δεν το’χει καταλάβει. Η Παρί ήρθε να φάει το χρόνο. Στο 3’, όταν δέχεται το πρώτο γκολ, αρχίζουν οι παίχτες της να μοιάζουν με το κατσικίσιο ρουλέ στο τραπέζι ενός Καταλανού ζωγράφου, που τον ενέπνευσε να ζωγραφίσει κάτι λιωμένα ρολόγια. Ο χρόνος αρχίζει να μετράει αλλιώς για την Παρί που είναι καρικατούρα της ομάδας στο Παρίσι. Περίμενε τη Μπαρσελόνα που είχε μελετήσει, βρήκε την πλήρη αναρχία και 98.000 κόσμο.

Η Μπαρσελόνα φτάνει στο 3-0 χωρίς να παίξει καταιγιστικά, απλώς καλά, και με τον Μέσι περισσότερο σε ρόλο Ελ Σιντ, να τρομάζει που υπάρχει και να απελευθερώνει τον Νεϋμάρ. Στο 3-1 χάνει σχεδόν 23 λεπτά μέχρι ο Νεϋμάρ να πει ότι «εγώ θα το παίξω». Στο ίδιο διάστημα ο Βραζιλιάνος έχει βουτήξει δυο φορές στην περιοχή, ο Σουάρες τρεις, ο Ντι Μαρία έχει χάσει δυο τετ-α-τετ (στο ένα με τρομακτικό σπριντ του Μαστσεράνο που του κάνει πέναλτι), και άλλο ένα τετ-α-τετ ο Καβάνι. Στο 3-2 δε θα γινόταν τίποτα. Απλώς ο Ντι Μαρία αποφάσισε να δείξει γιατί δεν ξεκίνησε βασικός. Αφού χάνει τα δυο τετ-α-τετ και έχει χαλάσει με λάθος πάσες τρεις αντεπιθέσεις, κάνει φάουλ στον Νεϋμάρ έξω από την περιοχή. Γκολ. Δώρο πέναλτι στην τέταρτη βουτιά του Σουάρες. Γκολ. Και επειδή τα της διαιτησίας είναι δανεικά, κάποια στιγμή θα πάρει ανάποδα σφυρίγματα. Ο καθένας μπορεί να μείνει όσο θέλει, αν θέλει, σ’αυτό το θέμα. Από εκεί και πέρα, το έκτο ερχόταν. Όπως έχει γραφτεί παντού, η Παρί τα τελευταία 10 λεπτά έχει αλλάξει 4 πάσες. Οι 3 εξ αυτών ήταν στη σέντρα από τα γκολ που έφαγε! Έχει καταρρεύσει. Γκολ από τον καντεράνο Σέρζι Ρομπέρτο που δε σκοράρει ποτέ, μετά από συνεννόηση με τον Νεϋμάρ που του είπε τι να κάνει και ότι θα ψάξει αυτόν. Σε μια από τις πιο τραγικές άμυνες σε στημένο που έχουμε δει ποτέ.

Η Παρί χάνει τα πάντα. Όλοι, μα όλοι, οι Γάλλοι δεν είπαν τίποτα για τον διαιτητή και τα δυο πέναλτι. Το ένα που δίνει την ελπίδα στη Μπαρσελόνα και το άλλο που θα της την σκότωνε. Όταν αποκλείεσαι ενώ έχεις κερδίσει 4-0 δε σου φταίει αυτό. «Ντροπιάσαμε το σήμα μας» είπε ο Μενιέ. Για απαράδεκτη νοοτροπία μίλησαν Έμερι, Καβάνι, και Καλίφι. Ότι τους κατάπιαν, ότι απλώς έπρεπε να σκοράρουν δυο γκολ και δεν το έκαναν.

Από την άλλη, η Μπάρσα κέρδισε κατ’ αρχάς τον Νεϋμάρ. Το παιχνίδι έχει βγει από τη μετά Μέσι εποχή. Το πως θα είναι η Μπαρσελόνα του ‘Νέυ’. Δεν είναι Μέσι, είναι κάτι δικό του. Και αν φέτος η χρονιά του είναι περίεργη καθώς οι Ολυμπιακοί Αγώνες του τρέλαναν το βιολογικό ρολόι, το 2017 είναι δικό του. Οι προκρίσεις στο κύπελλο Ισπανίας επί Μπιλμπάο και Ατλέτικο είναι δικές του, αυτή με την Παρί επίσης, μαζί με δυο ματς πρωταθλήματος, κυρίως με την Ατλέτικο στη Μαδρίτη. Ένας παίχτης στο 80% τεχνικά του Ροναλντίνιο που θα πάρει φάουλ, θα κόψει ρυθμό και θα κάνει και 5 μαγικά, ενώ είναι 100% επαγγελματίας. Το δεύτερο που κέρδισε η Μπάρσα είναι ο φόβος των αντιπάλων. Πλέον κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος μαζί της, ό,τι σκορ και να έχει. Και ο Μέσι δε θα είναι στο 50% συνέχεια. Τέλος, δημιούργησε νέα γενιά οπαδών και εχθρών. Η ένταση και ο τρόπος που πέτυχε το 6-1 έκανε αρκετούς να τη λατρέψουν και άλλους τόσους να τη μισήσουν.

Εκείνο που δεν αμφισβητείται είναι ότι έγινε πάλι το σημείο αναφοράς. Ένα παιχνίδι της Μπάρσα μπορεί να έχει τα πάντα. Τεχνική, πάθος, ξύλο, μαγικά, ένταση, διαιτησία. Πάντα ακροβατώντας στην αλάνα του πάρκου Μπακαρδί στην ανατολική πλευρά του γηπέδου, στην οργάνωση που προσφέρει το Καμπ Νόου και το φόβο του νεκροταφείου του Σαντς από τη δυτική πλευρά. Διότι, όπως λέει ένα παραδοσιακό τραγούδι της Λατινικής Αμερικής:

«Αν δεν πίστευα σε αυτό που πονάει,
Αν δεν πίστευα σε αυτό που μένει,
Αν δεν πίστευα σε αυτό που πολεμάει…»

Όταν το Μπερναμπέου αποθέωσε τον ντελ Πιέρο

  [3 Σχόλια]

Ήταν 5 Νοεμβρίου του 2008 όταν το Μπερναμπέου υποδεχόταν τη Γιουβέντους στη φάση των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Λίγες μέρες πιο πριν, οι ομάδες είχαν βρεθεί στο Τορίνο για την 3η αγωνιστική και με γκολ (πανέμορφο) του ντελ Πιέρο και του Αμάουρι οι Ιταλοί κέρδισαν 2-1. Η Ρεάλ ήθελε και να πάρει εκδίκηση, αλλά και να πάρει την πρώτη θέση. Τέσσερις μέρες πριν τα γενέθλιά του όμως, ο τεράστιος Αλεσάντρο ντελ Πιέρο έδωσε το δικό του μοναδικό σόου μπροστά σε 71.560 θεατές.

Το καταπληκτικό γκολ στο Τορίνο

Μια Γιουβέντους που ήταν ακόμα στην προσπάθεια αναδόμησής της, με ένα ρόστερ όχι τόσο καλό. Στην 11αδα της εκείνο το βράδυ, ο Κλαούντιο Ρανιέρι είχε τους Μάνινγκερ (λόγω απουσίας του Μπουφόν φυσικά), Μέλμπεργκ, Σισοκό, Μολινάρο, Μαρκιόνι και Λεγκροτάλιε. Όχι το καλύτερο σύνολο του κόσμου. Η Ρεάλ πίεζε, αλλά η Γιούβε ήταν αυτή που έβαλε το 1ο γκολ στην πρώτη ουσιαστική επίθεσή της. Ο Μαρκιόνι έκλεψε την μπάλα από τον Γκούτι, έδωσε στον ντελ Πιέρο, αυτός βρήκε χώρο και απέναντι στον Καναβάρο, που αποδοκιμαζόταν από τους τιφόζι για το γεγονός ότι παράτησε τη Γιούβε δυο χρόνια πριν και δεν συνέχισε στη Β’ εθνική, προχώρησε και σούταρε με το αριστερό του ένα χαμηλό σουτ που κατέληξε στην εστία του Κασίγιας. Ο πανηγυρισμός, η γλώσσα έξω, αλλά ήταν μόνο η αρχή.

Η Ρεάλ προσπάθησε να αντιδράσει, έκανε κάποιες φάσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι η ομάδα του Σούστερ μπλόκαρε απέναντι στην ιταλική άμυνα. Η βραδιά είχε όμως κι άλλες συγκινήσεις. Στο 67′ η Γιούβε κέρδισε φάουλ, ο ντελ Πιέρο έστησε την μπάλα, είδε το τείχος, είδε τον Κασίγιας και σαν να έβαζε ένα ποτήρι νερό, σούταρε πάνω από το τείχος, έστειλε την μπάλα στην κλειστή γωνία του Κασίγιας και έγραψε το 0-2 και τη δική του «ντοπιέτα», φτάνοντας τα τρία γκολ επί της Ρεάλ σε λιγότερο από έναν μήνα.

Το σκορ δεν άλλαξε μέχρι το τέλος και στο 93′ ο Ρανιέρι πέρασε τον ντε Τσέλιε στη θέση του ντελ Πιέρο. Και τότε το γκρινιάρικο, συχνά αλαζονικό κοινό του Μπερναμπέου αναγκάστηκε να παραδεχτεί την ανωτερότητα και να τιμήσει έναν μεγάλο καλλιτέχνη του ποδοσφαίρου. Το γήπεδο σηκώθηκε όρθιο και αποθέωσε τον αντίπαλο. Κι ο ντελ Πιέρο, πάντα προσγειωμένος, χειροκρότησε κι αυτός και υποκλίθηκε. «Ήταν αυθόρμητο, ένιωσα σαν τον διευθυντή μιας ορχήστρας που ευχαριστούσε το κοινό του. Ήταν ένα δείγμα σεβασμού για αυτούς που μου απέδωσαν φόρο τιμής. Ένιωσα περηφάνια γι’ αυτό. Αντιμετώπισα αρκετές φορές τη Ρεάλ και έχει δημιουργηθεί μια συμπάθεια μεταξύ μας». Ήταν η πρώτη νίκη της Γιουβέντους στο Μπερναμπέου μετά τα προημιτελικά του 1961-62 όταν το γκολ του Ομάρ Σίβορι έδωσε τη νίκη στη Γιουβέντους, μια από αυτές τις βραδιές που γράφουν θρύλους.

Όταν η Γιουνάιτεντ κατέβηκε με 12

  [4 Σχόλια]

karl power

Ήταν 18 Απριλίου του 2001 όταν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου η Μπάγερν υποδεχόταν την Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ για τα προημιτελικά του Champions League. Οι Γερμανοί με ένα γκολ του Πάουλο Σέρζιο είχαν κερδίσει με 0-1 στο Ολντ Τράφορντ και η ομάδα του Σερ Άλεξ είχε το δύσκολο έργο να κάνει την ανατροπή. Ο τελικός της Βαρκελώνης ήταν πολύ πρόσφατος, το κάζο της Μπάγερν δεν είχε ξεχαστεί μόλις πριν δυο χρόνια πριν. Πιθανότατα ο Φέργκιουσον να τους έδειξε το βίντεο του αγώνα, να τους μίλησε για τον πόλεμο, να πέταξε κανένα παπούτσι σε κανένα κεφάλι για να τους αφυπνίσει.

Οι παίκτες μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο, το σεντόνι κουνήθηκε και πήγαν για την καθιερωμένη φωτογραφία. Θα μπορούσε να γίνει κουίζ για αυτή τη φωτό, να ρωτάμε «ποιος ποδοσφαιριστής είναι δίπλα στον Άντι Κόουλ» και αρκετοί απλά θα έψαχναν. Ο Ρόι Κιν όμως ήταν πολύ πιο παρατηρητικός.  Διαπίστωσε ότι οι παίκτες ήταν 12 και ανάμεσά τους μια άγνωστη φιγούρα που είχε σταθεί μαζί τους. Αρκετοί από τους υπόλοιπους δεν το κατάλαβαν ή δεν έδωσαν σημασία (εξαίρεση ο Γκάρι Νέβιλ). Ο Κιν όμως απαθανατίστηκε να κοιτάει όχι τον φακό του φωτογράφου, αλλά αυτόν τον άγνωστο τύπο.

Οι Άγγλοι δαιμόνιοι ρεπόρτερς έψαξαν την ταυτότητα του φαρσέρ και τελικά την βρήκαν. Ο άνεργος Καρλ Πάουερ (με το παρατσούκλι Fat Neck) σχεδίαζε για περίπου δύο χρόνια κάτι τέτοιο. Μπήκε μαζί με ένα τηλεοπτικό συνεργείο στο γήπεδο και στη συνέχεια πήγε και άλλαξε φορώντας την εκτός έδρας εμφάνιση της Γιουνάιτεντ.

wimbledonΚαταπληκτικό φορ-χαντ και διπλή ευκαιρία για μπρέικ

Ο Καρλ Πάουερ δεν ήταν… one-hit wonder. Στο πλούσιο παλμαρέ του έχει καταφέρει να μπει με την ομάδα κρίκετ της Αγγλίας σε αγώνα κραδαίνοντας ένα μπαστούνι, να χορέψει τον χορό χάκα στη Ρώμη σε αγώνα ράγκμπι, να μπει σε αγώνα στο κεντρικό κορτ του Γουίμπλεντον και να ανέβει στο πόντιουμ των νικητών λίγο πριν τον Σουμάχερ στο Σίλβερστόουν. Είναι φίλους με μουσικούς και μάλιστα οι Black Grape (συνέχεια του γκρουπ Happy Mondays) έγραψαν ένα τραγούδι προς τιμήν του.

Φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ ο Πάουερ, αποβλήθηκε δια παντώς από το Ολντ Τράφορντ όταν μαζί με την παρέα του μπήκε στον αγωνιστικό χώρο με φανέλες της ομάδας. Μια κανονική εντεκάδα παικτών της Γιουνάιτεντ που μπήκε να κάνει αναπάρασταση του γκολ του Ντιέγκο Φορλάν απέναντι στην Λίβερπουλ με την γκάφα του Ντούντεκ. Αποθεώθηκαν από τους συνοπαδούς τους και πήγαν στη γωνία των Σκάουζερς για να τους κοροϊδέψουν. Ήταν το κύκνειο άσμα του Πάουερ στο αγαπημένο του γήπεδο που το βλέπει πλέον από φωτογραφία. Ο Πάουερ ασχολείται πλέον με τα δισκογραφικά, συνεχίζει να κάνει φάρσες, αλλά η ιστορική είσοδός του στο Μόναχο (σε ένα ματς που τελικά η Γιουνάιτεντ έχασε με 2-1 και αποκλείστηκε) τον έκανε διάσημο. Πιθανότατα είναι αυτή που ενέπνευσε και τον Ρεμί Γκαϊγιάρ να κάνει το παρακάτω όργιο στον τελικό του κυπέλλου Γαλλίας το 2002.

Ο τελικός που κρίθηκε από τα γάντια

  [3 Σχόλια]

reina

Η δεκαετία του 1970 ήταν μια αρκετά καλή περίοδος για την Ατλέτικο Μαδρίτης καθώς έφτασε τρεις φορές στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και μια φορά στον τελικό του Πρωταθλητριών. Ο τελικός αυτός είχε αρκετές ιδιαιτερότητες και άφησε μεγάλα τραύματα στους Ισπανούς. Ήταν το 1974 όταν στο Χέιζελ των Βρυξελλών οι Μαδριλένοι συναντούσαν την Μπάγερν. Η σκληροτράχηλη ομάδα των ροχιμπλάνκος που γενικά βαρούσε στο ψαχνό (θυμίζοντας αρκετά την σημερινή του Σιμεόνε) έπρεπε να ξεπεράσει το τελευταίο και δυσκολότερο εμπόδιο, καθώς οι αντίπαλοι είχαν μορφές όπως ο Σεπ Μάιερ, ο Γκερτ Μίλερ, ο Ούλι Χένες και φυσικά ο Φραντς Μπεκενμπάουερ. Το παιχνίδι έληξε μετά από ενενήντα λεπτά ισόπαλο χωρίς σκορ και οι ομάδες πήγαν στην παράταση.

Στο 114′ η Ατλέτι κέρδισε ένα φάουλ σε αρκετά καλή θέση. Ο θρυλικός Λουίς Αραγονές ανέλαβε την εκτέλεση και με ένα υπέροχο χτύπημα άνοιξε το σκορ. Ο 14χρονος τότε Γκάρι Λίνεκερ αν παρακολουθούσε τον αγώνα στο σπίτι του στο Λέστερ θα είχε μια πρώτη επαφή με το κλασσικό του χιλιοειπωμένο ρητό για τους Γερμανούς. Η Ατλέτικο ήθελε μόλις 6 λεπτά για να κρατήσει αυτή την τεράστια νίκη και το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο. Εδώ ξεκινάει ένας αστικός μύθος που δεν επιβεβαιώνεται, αλλά είναι τόσο ωραίος που πρέπει να τον πούμε.

Με δευτερόλεπτα να απομένουν για την λήξη, η Μπάγερν κέρδισε ένα πλάγιο. Ο Κάιζερ το εκτέλεσε και την μπάλα πήρε ο Χανς-Γιοργκ Σβάρτσενμπεκ (ελέγχομαι για την προφορά) που όπως και το όνομά του αποκαλύπτει, δεν ήταν και ο πιο ντελικάτος ποδοσφαιριστής. Οι συμπαίκτες του περίμεναν μια πάσα (ο Μπράιτνερ μονολογούσε «μην σουτάρεις, μην σουτάρεις»), αλλά ο Χανς έπιασε ένα ξερό σουτ, δυνατό μεν αλλά και λόγω απόστασης όχι το καλύτερο δυνατό. Στο τέρμα της Ατλέτικο ήταν ο Μιγκέλ Ρέινα (πατέρας του Πέπε) και όταν ανοίγει το πλάνο και εμφανίζεται κι αυτός, δεν μπορεί να πιάσει το σουτ. Η Μπάγερν ισοφαρίζει το σκορ στην τελευταία φάση του αγώνα. Οι Ισπανοί, σίγουροι για τη νίκη τους, δεν μπορούν να το πιστέψουν. Αυτό που έχει προκύψει ως ιστορία από τον αγώνα είναι ότι ο Ρέινα δεν έπιασε το σουτ για έναν πολύ αστείο λόγο. Με το ματς να θέλει δευτερόλεπτα, είχε βγάλει τα γάντια του για να τα δώσει σε έναν φωτογράφο που βρισκόταν δίπλα στο τέρμα καθώς πίστευε ότι όλα είχαν τελειώσει.

Η ιστορία δεν επιβεβαιώνεται από τον ίδιο και το βίντεο δεν μπορεί να μας βοηθήσει ιδιαίτερα, αλλά είναι τόσο κωμική που αξίζει να αναφερθεί. Την υποστηρίζει άλλωστε ο τότε προπονητής της Ατλέτικο, ο Αργεντινός Χουάν Κάρλος «Τότο» Λορένσο. «Έμενε ένα λεπτό και είχαμε κερδίσει φάουλ, το χτύπησε ο Γκάρατε και η μπάλα πήγε στα χέρια του Μάιερ. Την σούταρε με δύναμη και ο «Κάτσο» Χερέδια την έδιωξε μακριά. Βγήκε πλάγιο, το χτύπησε ο Μπεκενμπάουερ και την έδωσε στον Σβάρτσενμπεκ, έναν άγαρμπο αμυντικό. Όπως ήταν άσχετος, δεν ήξερε τι να κάνει με την μπάλα και την σούταρε προς το τέρμα. Ξέρετε τι έκανε ο Ρέινα; Έδινε τα γάντια του σε έναν φωτογράφο της Μάρκα. Μπήκε γκολ. Ο Βιθέντε Καλντερόν ήθελε να μας σκοτώσει στα αποδυτήρια.» Ο Ρέινα αρνείται την ιστορία και λέει ότι απλά είχε πολλά σώματα μπροστά του και κακή οπτική και φαίνεται αρκετά πιθανό.

Για κακή τύχη της Ατλέτικο δεν υπήρχαν πέναλτι και το ματς θα επαναλαμβανόταν. Η ΟΥΕΦΑ που δοκίμαζε λύσεις για την περίπτωση της ισοπαλίας, αποφάσισε να το ορίσει δύο μέρες αργότερα και οι Ισπανοί κουρασμένοι τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά από το φιάσκο του… μπάζερ μπίτερ, υπέκυψαν στην ανωτερότητα των Γερμανών. Ο Ρέινα έπαιξε βασικός και πάλι και δέχτηκε τέσσερα γκολ. Άγνωστο αν τελικά τα πράγματα έγιναν έτσι ή απλά οι Γερμανοί ήταν… Γερμανοί και γι’ αυτό ισοφάρισαν. Ο αστικός μύθος πάντως συνεχίζει λέγοντας ότι ο γιος Πέπε Ρέινα το έχει συνήθειο να απομακρύνει τους φωτογράφους από την εστία. Ήταν η φορά που η Ατλέτικο έφτασε πιο κοντά από ποτέ στην κούπα μέχρι τον πρόσφατο τελικό με τη Ρεάλ.

Η πιο γρήγορη και αστεία αποβολή όλων των εποχών

  [4 Σχόλια]

luiz

«Τα ρεκόρ υπάρχουν για να σπάνε» είναι μια έκφραση που σίγουρα έχεις ακούσει και διαβάσει αμέτρητες φορές, ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι Μέσσι και Ρονάλντο, οι πιο γνωστοί εκπρόσωποι της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Αν Δεν Σκοράρω Σε Τρία Συνεχόμενα Ματς Ο Πλανήτης Σοκάρεται», σκοράρουν με ρυθμούς που στο παρελθόν έχουμε δει μόνο μόνο από τον έναν και μοναδικό Μαξίμ Τσιγκάλκο. Στο Football Manager. Με τα περισσότερα ρεκόρ σκοραρίσματος καπαρωμένα από τον «κοντό φοροφυγά» και τον «νάρκισσο κλαψιάρη» αναγκαστικά η προσπάθεια των υπολοίπων να χαραχτεί το όνομα τους στην Ιστορία επικεντρώνεται σε άλλα σκέλη του παιχνιδιού.

Την Τετάρτη που μας πέρασε ο Νταβίντ Λουίζ, γνωστός εκπρόσωπος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Είμαι Ικανός Για Το Καλύτερο Αλλά Και Για Το Χειρότερο. Ακόμα Και Στην Ίδια Φάση», χρειάστηκε μόλις 12 δευτερόλεπτα αγώνα για να χάσει τον προσωπικό του αντίπαλο, Σέρχιο Αγκουέρο, από τα μάτια του, να τον ξαναβρεί και να τον ρίξει στο έδαφος, ένα επίτευγμα που γίνεται αρκετά πιο εκνευριστικό αν αναλογιστείς πως κάποιος πλήρωσε περισσότερα από 60 εκατομμύρια ευρώ για να τον αγοράσει, ένα ποσό που λογικά θεωρεί εξοργιστικά μεγάλο ακόμα και η κυρία Λουίζ που τον έφερε στον κόσμο. Και όχι, τώρα δεν μιλάμε για το Football Manager. Η κίτρινη κάρτα που δέχτηκε για το μαρκάρισμα αυτό αποτελεί φυσικά ρεκόρ για τη φετινή χρονιά ενώ είναι και η πιο γρήγορη του Τσάμπιονς Λιγκ τα τελευταία 13 χρόνια.

Όμως όπως είπαμε τα ρεκόρ είναι για να σπάνε και πριν καν περάσουν μερικές ώρες ένας συμπατριώτης του Λουίζ, ο Ντέιβιντσον, άγνωστο μέλος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Είμαι Βραζιλιάνος Επιθετικός Στο Βιογραφικό Αλλά Λατινοαμερικάνος Αμυντικός Στην Καρδιά», που παίζει στην ομάδα Αμέρικα-TO χρειάστηκε μόλις 2 δευτερόλεπτα για να γραφτεί στο μπλοκάκι του διαιτητή στο παιχνίδι απέναντι στην Ουμπεράμπα, που διεξήχθη στα πλαίσια του τοπικού πρωταθλήματος Μινέιρο. Βλέποντας το βίντεο καταλήγεις στο εύκολο συμπέρασμα πως είτε οι δυο παίκτες είχαν προηγούμενα, είτε ο Ντέιβιντσον έχει σαν ίνδαλμα τον Ντιέγκο Κόστα είναι για το Δαφνί της Βραζιλίας, είτε και τα δυο ταυτόχρονα.

Το κατόρθωμα του Βραζιλιάνου επιθετικού είναι τόσο μεγάλο που ξεπερνάει στη σχετική λίστα ακόμα και τον Βίνι Τζόουνς, γνωστότερο εκπρόσωπο της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Βίνι Τζόουνς» (ας μη γελιόμαστε, ποιοι είμαστε εμείς να προσθέσουμε οποιονδήποτε άλλο παίκτη δίπλα στον τύπο που εκστόμισε τη φράση «θα σου ξεριζώσω το κεφάλι και θα χέσω μέσα στην τρύπα»), ο οποίος κατέχει το ρεκόρ της πιο γρήγορης κίτρινης στην Αγγλία από το 1992, όταν του πήρε μόλις τρία δευτερόλεπτα για να φτάσει στο πόδι ενός αντιπάλου, τον οποίο λογικά είχε βάλει στο μάτι από πριν γιατί… είναι ο Βίνι Τζόουνς και αυτό θεωρείται ικανοποιητική απάντηση στις περισσότερες σχετικές ερωτήσεις.

Φυσικά, όπως πιθανόν θα έχεις ακούσει, όλα στη ζωή γίνονται για ένα σκοπό. Έτσι λοιπόν όλα αυτά που συνέβησαν το βράδυ της Τετάρτης έγιναν για να βρούμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και να προωθήσουμε την απίστευτη ιστορία του Λι Τοντ, παντελώς άγνωστο μέλος της κατηγορίας ποδοσφαιριστών «Παίζω Μπάλα Τις Κυριακές Μπας Και Κάψω Καμία Από τις Θερμίδες Που Έβαλα Το Σάββατο». Τον Οκτώβρη του 2000 ο Τοντ, ένας άσημος επιθετικός της Κρος Φαρμ Παρκ Σέλτικ, είχε την ατυχία να στέκεται ακριβώς δίπλα στο διαιτητή την ώρα που αυτός σφύριξε τη σέντρα του αγώνα με τους Τόντον Ιστ Ριτς Γουόντερερς. Ο ήχος της σφυρίχτρας που βρισκόταν δίπλα ακριβώς στο αυτί του ήταν τόσο εκκωφαντικός που ο ενοχλημένος Τοντ σχολίασε δυνατά “Fuck me, that was loud”. Ο διαιτητής, που λογικά είναι πιο ευερέθιστος και από τον Γιώργο Νταλάρα σε περίοδο που δεν υπάρχουν φιλανθρωπικές συναυλίες για να δουλέψει λάβει μέρος, το πήρε προσωπικά και του έδειξε αμέσως την κόκκινη κάρτα για εξύβριση! (Δεν σου κάνω πλάκα, δεν βρίσκεσαι στο ‘Κουλούρι’, έγινε όπως ακριβώς το διάβασες ή έτσι τουλάχιστον έχει καταγραφεί σε βιβλία και σχετικά αφιερώματα.)

«Δεν έβρισα τον διαιτητή ή κάποιον άλλο. Οποιοσδήποτε στη θέση μου το ίδιο θα έκανε. Λίγο ακόμα και θα με κούφαινε» ήταν η μόνη δήλωση που έκανε μετά το τέλος ο καημένος Τοντ, ενώ το σχετικό ρεπορτάζ κλείνει με δηλώσεις του προπονητή του: «Οι παίκτες πρέπει να αποβάλλονται όταν βρίζουν τον διαιτητή ή κάποιον άλλο παίκτη. Αλλά υποτίθεται ότι οι διαιτητές πρέπει να χρησιμοποιούν και λίγη από την κοινή λογική».

Περί του πολέμου

  [Καθόλου σχόλια]

«Ο επιτιθέμενος δεν έχει παρά το πλεονέκτημα της αιφνιδιαστικής επίθεσης του συνόλου από το σύνολο, ενώ ο αμυνόμενος μπορεί να αιφνιδιάσει ανά πάσα στιγμή, σ’ όλη τη διάρκεια της συμπλοκής, με τη δύναμη και τη μορφή που δίνει στις επιθέσεις του. Ο επιτιθέμενος έχει περισσότερες ευκολίες από τον αμυνόμενο να κυκλώσει και ν’ αποκόψει το σύνολο, γιατί αυτός βρίσκεται σε μια σταθερή θέση, ενώ ο πρώτος βρίσκεται σε κίνηση σε σχέση μ’ αυτή τη θέση. Αλλ’ αυτή η περιελικτική κίνηση δεν μπορεί να εφαρμοστεί παρά στο σύνολο, γιατί, κατά τη διάρκεια της συμπλοκής και για χωριστά τμήματα, μια επίθεση από πολλές πλευρές είναι ευκολότερη για τον αμυνόμενο παρά για τον επιτιθέμενο, επειδή, όπως είπαμε, ο αμυνόμενος βρίσκεται σε καλύτερη θέση να αιφνιδιάσει με τη δύναμη και τη μορφή των επιθέσεών του.»

a.espncdn.com

Τα λόγια που μόλις διαβάσατε δεν ανήκουν σε κάποιο μετρ της προπονητικής του υπέροχου αθλήματος που λέγεται ποδόσφαιρο αλλά στον Καρλ Φον Κλαούζεβιτς. Ο εν λόγω κύριος ήταν Πρώσος στρατιωτικός και θεωρείται -ακόμα και στις μέρες μας- διάνοια σε θέματα τακτικής, στρατηγικής, ανάλυσης και θεωρίας του πολέμου. Του κανονικού όμως και όχι αυτού που λαμβάνει χώρα μέσα στις τέσσερις γραμμές ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου. Οι τακτικές του βέβαια -με λίγη φαντασία- θα μπορούσαν να μεταφερθούν και στο ποδόσφαιρο μιας και υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν προπονητές που βλέπουν το γήπεδο ως πεδίο μαχών και τους ποδοσφαιριστές τους ως καμικάζι αυτοκτονίας για το καλό -πάντα- του συνόλου (όπως έγραφε και ο Κλαούζεβιτς στο έργο του «Περί του πολέμου» κάπου ανάμεσα στο 1827 και 1830). Αν κάποιος προπονητής πλησιάζει περισσότερο το χαρακτήρα του στρατιωτικού στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, αυτός δεν είναι άλλος απ’ το Ντιέγκο «Τσόλο» Σιμέονε. Απ’ την άλλη, με την κληρωτίδα να έχει κέφια και να μας χαρίζει -στη φάση των 8 του Τσάμπιονς Λιγκ- το ζευγάρι Μπαρτσελόνα-Ατλέτικο, όλοι οι λάτρεις της τακτικής μετράμε αντίστροφα τις μέρες για να αρχίσει αυτός ο ισπανικός εμφύλιος. Γιατί αν υπάρχει μία ομάδα ικανή να αποκλείσει τους -φανταστικούς- Καταλανούς δίχως να διαθέτει ούτε το μισό του ταλέντου τους, αυτή δεν είναι άλλη απ’ την Ατλέτικο του Σιμεόνε. Το έχει ξανακάνει άλλωστε. Στην ίδια φάση, δύο χρόνια πριν. Όταν ο Αργεντινός προπονητής πανηγύρισε και τη μοναδική του νίκη απέναντι στους μπλαουγκράνα.

a.espncdn.com

O Σιμεόνε στηρίζεται στο κλασσικό 4-4-2 (ή 4-4-1-1 κάποιες φορές) με παίκτες που διαθέτουν άπλετο πάθος, τρομακτικά τρεξίματα  και που μπορούν να λειτουργήσουν άψογα τακτικά όπως οι στρατιώτες που είχε στη διάθεση του ο Κλαούζεβιτς. Μεγάλη αρετή τους το μέτρο και ο ρεαλισμός στο διάβασμα του παιχνιδιού του αντιπάλου, γνωρίζοντας πως δεν είναι καλύτεροι ατομικά. Δεν θα πιέσουν για να κερδίσουν τη μπάλα παρά μόνο όταν θα υπάρχει μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας από αποτυχίας (κάτι που όταν μια ομάδα είναι ικανή να το γνωρίζει κερδίζει πολλά περισσότερα από μία κατοχή) και όταν θα το καταφέρουν, η μεταφορά του παιχνιδιού θα γίνει γρήγορα προς το επιθετικό τρίτο του γηπέδου μιας και έτσι -πρώτον- αποφεύγει να έχει τη μπάλα στο δικό της αμυντικό κομμάτι και αν αυτή χαθεί δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί αποδιοργανωμένη η αμυντική της διάταξη και λειτουργία. Όπως είναι εύκολο να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε, το σημαντικότερο δεν είναι η επίτευξη του τέρματος αλλά η διαφύλαξη της άμυνας μας. Όπως έγραψε και ο Φον Κλαούζεβιτς στο βιβλίο του «Η έννοια του πολέμου δεν φαίνεται καθαρά με την επίθεση, γιατί αυτή δεν έχει τόσο σαν απόλυτο αντικειμενικό στόχο τη μάχη, όσο την απόκτηση κάποιου πράγματος. Αυτή η έννοια φαίνεται πρώτα στην άμυνα, γιατί αυτή έχει σαν έμμεσο αντικειμενικό στόχο, τη μάχη, μια που ετοιμασία και μάχη δεν είναι προφανώς παρά ένα και το αυτό». Εννοείται πως -βάσει πάντα αυτών που έχουμε δει- δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της ποδοσφαιρικής τελειότητας των Καταλανών.

PARTIDO

Η Μπαρτσελόνα διαθέτει τρία εξαιρετικά επιθετικά όπλα. Οι Μέσι, Σουάρεζ και Νεϋμαρ φαντάζουν ανίκητοι και διαθέτουν εκτός της άψογης τακτικής προσήλωσης (αξίζει πολλά συγχαρητήρια ο Λουίς Ενρίκε σε αυτό το κομμάτι) το σημαντικότερο στοιχείο που μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε άμυνα (όσο κι αν είναι τέλεια στημένη και λειτουργεί άψογα), το απρόβλεπτο. Με αυτό το στοιχείο ελάχιστες άμυνες μπορούν να τα βάλουν. Μία απ’ αυτές είναι της Ατλέτικο. Όπως γράφει ο Κλαούζεβιτς στο κεφάλαιο για το κορυφαίο σημείο της επίθεσης: «Όλα εξαρτώνται από μια λεπτή ενστικτώδη κρίση, που αναγνωρίζει διαισθητικά το κορυφαίο σημείο. Πέφτουμε εδώ σε μια φαινομενικήν αντίφαση. Μιας και η άμυνα είναι δυνατότερη απ΄την επίθεση.» Μπορείς όμως να τα βάλεις με  αυτή τη στιγμή έμπνευσης και μαγείας που θα έχουν -σίγουρα- οι Καταλανοί σε 2-3 σημεία κάθε 90λέπτου; Ο Σιμεόνε και οι πολεμιστές ποδοσφαιριστές του έχουν δείξει πως μπορούν και πως κατέχουν αυτό τον τρόπο, τη μέθοδο και την -πολεμική- τακτική. Για το καλό τους ελπίζω να έχω δίκιο. Κλείνοντας -και αφού το ρίξαμε στο διάβασμα- θα σας αφήσω με μερικά λόγια του Τζώρτζ Όργουελ απ’ το αριστούργημά του Πεθαίνοντας στην Καταλωνία, «Τίποτ’ άλλο δεν έχει σημασία προς το παρόν απ’ το να κερδίσουμε τον πόλεμο. Χωρίς νίκη στον πόλεμο όλα τ’ άλλα είναι χωρίς νόημα. Γι’ αυτό το λόγο δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλάμε…». Μένει να δούμε ποιος θα «πεθάνει» και ποιος θα «ζήσει» από αυτό το ζευγάρι. Μέχρι τότε υπομονή.

Ό,τι πιο κοντά σε γερμανικό κλάσικο

  [Καθόλου σχόλια]

Το γερμανικό πρωτάθλημα παρά την αρκετά καλή ποιότητα ποδοσφαίρου, τα πολύ όμορφα και πολύ γεμάτα γήπεδά του έχει ένα συγκριτικό μειονέκτημα σε σχέση με το αγγλικό, το ισπανικό και το ιταλικό. Του λείπουν τα πολύ μεγάλα ντέρμπι. Λίγες είναι οι μονομαχίες που έχουν σημαντική ιστορία, που σε καθηλώνουν ανεξάρτητα από την κατάσταση των ομάδων. Το Ντόρτμουντ-Μπάγερν είναι αυτό που εδώ και μερικές δεκαετίες μπορεί να θεωρηθεί ως το μεγαλύτερο ματς (μαζί με το όντως τοπικό ντέρμπι Ντόρτμουντ-Σάλκε) του πρωταθλήματος. Παρ’ ότι το Der Klassiker έχει γίνει της μόδας ως “εμπορικός τίτλος” τα τελευταία χρονιά, δεν είναι τόσο παραδοσιακή κόντρα. Τα ματς όμως των δυο ομάδων είναι γεμάτα ένταση και πάντα βγάζουν ενδιαφέρουσες ιστορίες ανεξάρτητα αν μπορεί να τα πει κάποιος “κλάσικο”.

Το ρεκόρ

Η Μπάγερν διατηρεί το ρεκόρ της μεγαλύτερης νίκης μεταξύ των δύο, ένα ιστορικό και (φαινομενικά) ακατάρριπτο ρεκόρ του 1971. Όταν με πρωτοστάτη τον Γκερτ Μίλερ σε μια ομάδα που είχε μέσα Χένες, Μπεκενμπάουερ και Μπράιτνερ δεν έδειξε κανένα έλεος και διέλυσε την Ντόρτμουντ με το απίστευτο 11-1. Όπως ήταν αναμενόμενο η ομάδα του Μονάχου κέρδισε το πρωτάθλημα και η Ντόρτμουντ υποβιβάστηκε εκείνη τη σεζόν. Λίγα χρόνια αργότερα η Γκλάντμπαχ έσπαγε το αρνητικό αυτό ρεκόρ κερδίζοντας την Ντόρτμουντ με 12-0.

Το Epic Fail

Ήταν καλοκαίρι του 1986 σε ένα… ράθυμο Μόναχο, όταν η σεζόν ξεκινούσε με λίγο κόσμο στις κερκίδες του Ολυμπιακού Σταδίου του Μονάχου για το Μπάγερν-Ντόρτμουντ. Μπορεί να μην υπήρχε ηλιόσπορος, αλλά οι φίλαθλοι στις εξέδρες έλεγαν για τις διακοπές τους και κοιτούσαν πόσο είχαν μαυρίσει, από τα σημάδια δίπλα στα σανδάλια. Οι παίκτες σαν κοιμισμένοι ξεκίνησαν τον αγώνα και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα από ένα τραγικό λάθος, η Μπάγερν κατάφερε δύο δοκάρια και ένα γκολ στην ίδια φάση. Κι όμως, αυτό δεν ήταν το κλου του απογεύματος. Λίγο αργότερα, ο Φρανκ Μιλ έχοντας αφήσει πίσω την Γκλάντμπαχ με 71 γκολ σε 5 σεζόν είχε την τεράστια ευκαιρία να βάλει το πιο εύκολο γκολ της καριέρας του στο ντεμπούτο με την καινούρια του ομάδα. Με όλο τον χρόνο και την άνεση στη διάθεσή του, κατάφερε να το χάσει. Στο 2ο ημίχρονο έβγαλε την ασίστ για την ισοφάριση, αλλά αυτό το χαμένο γκολ έπαιζε για πολλά χρόνια σε βίντεο με bloopers.

glossar-fc-bayern-borussia-dortmund-1

Το… κλάμα του Ματέους

To “κλάσικερ” απέκτησε το ενδιαφέρον που έχει μέχρι και σήμερα από τη δεκαετία του 1990 και μετά. Τότε που η Ντόρτμουντ κατάφερε να φτάσει στην κορυφή της Ευρώπης και να κοντράρεται στα ίσια με την Μπάγερν σε μερικά αξέχαστα παιχνίδια. Το 1995 σε ένα ματς της Ντόρτμουντ με την Καρσλρούη, ο Άντι Μέλερ έκανε μια μεγαλειώδη βουτιά κερδίζοντας ένα εξαιρετικά μαϊμουδίστικο πέναλτι. Το παρατσούκλι ο “κλαψιάρης” του έμεινε. Ο ίδιος υποστήριξε ότι… έπεσε για να αποφύγει το τάκλιν του αντιπάλου. Δεν έπεισε πολλούς. Δυο χρόνια αργότερα, η Ντόρτμουντ υποδεχόταν την Μπάγερν με τις δυο ομάδες να βρίσκονται σε απόσταση μόλις έξι βαθμών. Το ματς ήταν γεμάτο φασαρίες, καβγάδες και τάκλιν. Μόλις στο 2′ ο Καρλ Χάιντζ Ρίντλε άνοιξε το σκορ, αλλά ο Ριτσιτέλι ισοφάρισε για την Μπάγερν. Ανάμεσα όμως στα τάκλιν με τα δύο πόδια και τα σπρωξίματα, αυτό που έγραψε ιστορία ήταν η κίνηση του Λόταρ Ματέους προς τον Μέλερ μετά από ένα φάουλ που ζητούσε ο δεύτερος κάπως θεατρινίστικα. Ο Ματέους στάθηκε μπροστά του και έκανε ότι κλαίει, με τον Μέλερ να αντιδρά… σκουπίζοντας τα δάκρυα από το πρόσωπο του Λόταρ. Ήταν μια σκηνή βγαλμένη από pre-game show σε αγώνες κατς όπου ο ένας παλαιστής προκαλεί τον άλλον, ο δεύτερος αρχικά απλά κοιτάζει και στο τέλος απαντάει προς τέρψιν των θεατών.

ollie-1

Οι μανούρες του Καν

Αν Ματέους-Μέλερ ήταν οι πρώτοι, τότε συνεχιστής τους ήταν η τεράστια μορφή του Όλιβερ Καν που δέσποζε σε ένα σωρό μανούρες. Η κουνγκ-φου κλωτσιά στον άτυχο Ελβετό Σαπουΐζά, το… τράβηγμα του αυτιού του Αντρέας Μέλερ, το σχεδόν… ερωτικό δάγκωμα στον δυστυχή Χέικο Χέρλιχ, το κεφάλι με κεφάλι με τον Τζουζέπε Ρέινα. Ο Όλι έδινε τουλάχιστον 60% μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε αυτά τα ματς. Και φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από το ιστορικό “φεστιβάλ καρτών” τον Απρίλιο του 2001 με 13 κίτρινες και 3 κόκκινες κάρτες. Εκεί που ο Στέφαν Έφενμπεργκ έφυγε προς τα αποδυτήρια στέλνοντας σαν άλλος Λευτέρης Πανταζής φιλάκια στον κόσμο και το ματς έληξε 1-1. Τελικό αποτέλεσμα που ήταν προϊόν απίστευτης τύχης του Καν, όταν η φαουλάρα του Τόμας Ροζίτσκι βρήκε στο δοκάρι και η μπάλα τελικά κατέληξε στα χέρια του τρομαγμένου (!!) Καν που όρθιος παρακολουθούσε σαν αφηρημένος (ειρήσθω εν παρόδω, στα νιάτα του έμοιαζε πολύ με τον Σβαρτζενέγκερ):

Ο τερματοφύλακας-στράικερ

Γενικά τα ματς εκείνης της περιόδου ήταν ταραγμένα και πλην του… φλεγματικού Καν, υπήρχε και το αντίπαλο αντιπαθές δέος ο Γενς Λέμαν. Στο ματς του 2002 στο Μόναχο η Ντόρτμουντ έμεινε με 9 παίκτες όταν τον Τόρστεν Φρινγκς ακολούθησε και ο Λέμαν στα αποδυτήρια για διαμαρτυρίες στο γκολ του 2-1. Για τα υπόλοιπα 24 λεπτά η Ντόρτμουντ αναγκάστηκε να δώσει τα γάντια στον ψηλέα Τσέχο Κόλερ, μια επιλογή που δεν ήταν καθόλου τυχαία, αφού ο στράικερ της ομάδας είχε ξεκινήσει από τερματοφύλακας. Παρά το αριθμητικό πλεονέκτημά τους, οι Βαυαροί δεν μπόρεσαν να σκοράρουν ξανά απέναντι στον Γιαν. Ο Κόλερ μάλιστα προωθήθηκε και σε ένα κόρνερ κερδίζοντας μια κεφαλιά, αλλά δεν μπόρεσε να κερδίσει τον… συνάδελφό του βάζοντας ένα ιστορικό γκολ. Ήταν τόσο εντυπωσιακός ο Τσέχος, που είχε συμπεριληφθεί και στην 11αδα της αγωνιστικής. Ως τερματοφύλακας.

Η βοήθεια

Μέσα σε όλα αυτά όμως, υπάρχει και μια ιστορία σεβασμού μεταξύ των δύο ομάδων. Την περίοδο που η Ντόρτμουντ έφτασε στην οικονομική καταστροφή, τότε που πέρασε μια μεγάλη κρίση. Ήταν το 2004 όταν οι κιτρινόμαυροι έφτασαν στο σημείο να μην έχουν χρήματα να πληρώσουν τους παίκτες τους. Η Μπάγερν το ήξερε και αποφάσισε να βοηθήσει την αντίπαλό της. Η Ντόρτμουντ δεν το θεώρησε προσβλητικό και δέχτηκε το δάνειο των 2 εκατομμυρίων € από τους Βαυαρούς, ένα δάνειο χωρίς τόκους και χωρίς… μικρά γράμματα. Πιθανότατα η ιστορία να μην είχε μαθευτεί αν ο Χένες δεν την είχε αποκαλύψει σχετικά πρόσφατα. Η Ντόρτμουντ δεν το αρνήθηκε ποτέ, προσπάθησε να το υποβιβάσει καθώς με ένα συνολικό χρέος 200 εκατομμυρίων μιλάμε για μικρή βοήθεια, αλλά παρ’ όλα αυτά η πράξη είχε την αξία της.

Το τάκλιν

Αγαπάμε τα γκολ, τις ντρίμπλες, τις πάσες. Αγαπάμε ακόμα και τις αποκρούσεις από μεγάλους τερματοφύλακες. Και τα τάκλιν κύριε; Κάποιες φορές πρέπει να τα αποθεώνουμε και αυτά και να τους δίνουμε την πρέπουσα λατρεία. Γιατί υπάρχουν και τάκλιν που είναι έργα τέχνης. Ο τελικός του CL του 2013 θα είναι πάντα συνδεδεμένος με έναν χαμένο. Όπως στο Μουντιάλ του 2014 ήταν η αυτοθυσία του Μαστσεράνο, έτσι κι εκείνο το Μπάγερν-Ντόρτμουντ ήταν το τάκλιν του Νέβεν Σούμποτιτς. Μια τέτοια μαγική προσπάθεια που ο Γιούργκεν Κλοπ την πανηγύρισε όπως ένα γκολ. Σε αυτά τα ματς κάθε αυτοθυσία μπορεί να καθορίσει το τελικό αποτέλεσμα και παίκτες που έχουν λύσει το οικονομικό πρόβλημα της ζωής τους, τα δίνουν όλα σαν να είναι ντέρμπι στην αλάνα.

Εκεί ψηλά στο Μπερναμπέου

  [2 Σχόλια]

malmoe

Όλα είναι θέμα οπτικής. Η Μάλμε εγκατέλειψε το Τσάμπιονς Λιγκ με 3 βαθμούς μόλις, αλλά κυρίως με γκολ 1-21 στα οποία μεγάλο ρόλο έπαιξε φυσικά το χθεσινό 8-0 στο Μπερναμπέου. Η αγαπημένη ομάδα του Ζλάταν (που γύρισε στην πατρίδα του και την πλήγωσε σκοράροντας κι αυτός για να φτάσει το παθητικό στο «21») έχει κάνει μεγάλη πρόοδο τα τελευταία χρόνια στη  Σουηδία, αλλά στην Ευρώπη ακόμα φαίνεται σαν φτωχός συγγενής. Τουλάχιστον έτσι την είδαν Ρεάλ και ΠΣΖ.

Με τον Κριστιάνο και τους λοιπούς να βγάζουν τα σπασμένα μιας τραγικής περιόδου για τη Ρεάλ, το πώς αντιδράει κάποιος στα 8 γκολ είναι ένα θέμα προς συζήτηση. Δεν ξέρω αν είναι θέμα παιδείας ή λογικής, ούτε αν είναι θέμα κουλτούρας και καταγωγής. Ο Έλληνας ή ο Τούρκος θα περίμενε λογικά να κράξει όλο τον κόσμο, από την άλλη όμως αν δεν αντιδράσεις σε μια τέτοια πορεία πότε θα το κάνεις; Το γεγονός είναι πάντως ότι οι Σουηδοί αποφάσισαν να επιλέξουν τον δρόμο του τραγουδιού. 3.500 από δαύτους ταξίδεψαν στο Μπερναμπέου και παρά τα 8 γκολ συνέχισαν να τραγουδούν για την αγαπημένη τους ομάδα. Ακόμα και όταν έμειναν μόνοι στις εξέδρες του επιβλητικού σταδίου συνέχισαν να φωνάζουν συνθήματα. Άξιοι συγχαρητηρίων για την πίστη στην ομάδα και παράδειγμα προς μίμηση ή φλώροι χωρίς οπαδική αξιοπρέπεια; Ο καθένας το αποφασίζει ανάλογα με τα πιστεύω του και την αυτογνωσία για τις δυνατότητες της ομάδας του. Σίγουρα όμως θέλει μεγάλο κουράγιο για να το κάνεις, μετά από ένα ταξίδι ωρών, ένα τέτοιο ποδοσφαιρικό «ξύλο» και όλη την κούραση να βγαίνει. Και όπως δήλωσε και ένας παίκτης τής ομάδας: «Μας φώναζαν μετά το τέλος του αγώνα για να μας ευχαριστήσουν, κανονικά εμείς θα έπρεπε να τους ευχαριστούμε«.

Όλα ξεκίνησαν εδώ

  [3 Σχόλια]

zlatan

Ο Ζλάταν είναι πάνω απ’ όλα με τον Ζλάταν. Οι ομάδες αλλάζουν και είναι απλά τα μέσα για να μπορέσει ο ίδιος να δείξει αυτά που θέλει στον αγωνιστικό χώρο, να κερδίσει και να μαγέψει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ξεχνάει την πατρίδα του, ούτε ότι η Μάλμε δεν είναι η ομάδα του και η πόλη του. Η σημερινή επιστροφή του με τη φανέλα της ΠΣΖ εκεί που μεγάλωσε, έχει φέρει μεγάλη χαρά στον κόσμο, αλλά και στον ίδιο. Για εισιτήρια ούτε λόγος. Για τον λόγο αυτό ο Ζλάταν αποφάσισε και έκλεισε την κεντρική πλατεία της πόλης και έβαλε μια γιγαντοοθόνη, ώστε να μπορούν όλοι, έστω κι έτσι, να δουν από κοντά το παιδί τους.

Εκεί που πρωτόπαιξε μπάλα στην ΜΒΙ και οι γονείς διαμαρτύρονταν γιατί ο Βαλκάνιος δεν έδινε πάσα στα καμάρια τους. Μέχρι που ο Ζλάταν τους παράτησε και πήγε στην FBK Balkan. Κι όπως λέει στην αυτοβιογραφία του που είδαμε πρόσφατα, «Στην MBI οι Σουηδοί έλεγαν μπράβο παιδιά, καλή προσπάθεια» και στην FBK Balkan τα παιδιά «Θα πάρω την μάνα σου». Εκεί που έπαιξε και τέρμα (γιατί όπως λέει ο ίδιος, είχε πει τον τερματοφύλακα της ομάδας άχρηστο) και τελικά όταν ήρθε η σειρά του, μάζεψε πολλά γκολ για να γίνει τελικά ρεζίλι. Και σαν άλλος Κάρτμαν, τους έβρισε και τους παράτησε λέγοντας ότι θα μάθει χόκεϊ επί πάγου που είναι καλύτερο. Μέχρι που είδε πόσο κάνει ο εξοπλισμός και γύρισε πίσω. Ίσως τελικά να χρωστάμε στην… ακρίβεια του χόκεϊ ότι μάθαμε τον Ζλάταν. Και έτσι σήμερα μπορεί μια ολόκληρη πόλη να χαίρεται που το καμάρι της γύρισε. Κι ο Ζλάταν να μιλάει στο σάιτ της Μάλμε για όλα όσα σημαίνει η πόλη και η ομάδα γι’ αυτόν και πόσο σημαντικό είναι που η Μάλμε παίζει στη γιορτή του Τσάμπιονς Λιγκ.

Φίλαθλοι χωρίς φωνή

  [Καθόλου σχόλια]

clt

Αν έπρεπε να επιλέξουμε το πιο έντονο αντανακλαστικό κάθε ποδοσφαιρόφιλου, τότε αυτό θα ήταν η αντίδραση στο άκουσμα του ύμνου του Champions League και στην εικόνα του σεντονιού να πάλλεται στο κέντρο του γηπέδου. Οι πρώτες νότες από το κομμάτι του Χαίντελ που… σουλούπωσε το 1992 ο Τόνι Μπρίτεν είναι κάτι ιερό που συνοδεύει τις Τριτοτετάρτες μας εδώ και πολλά χρόνια. Όσο ιερό είναι όμως το τρίπτυχο πίτσα-μπύρα-καναπές ή η φυσική παρουσία σε έναν αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ, ακόμα πιο ιερή είναι η ελευθερία έκφρασης του κόσμου σε κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα.

Τουλάχιστον έτσι νομίζαμε, μέχρι που ήρθε η ΟΥΕΦΑ να δείξει για μια ακόμα φορά ότι βρίσκεται εκτός ποδοσφαιρικής λογικής. Η Μάντσεστερ Σίτι δεν είναι η πιο συμπαθής ομάδα του κόσμου στα δικά μου μάτια τα τελευταία χρόνια, όχι γιατί μου έκανε κάτι, αλλά γιατί είναι ένας ακόμα ζάμπλουτος σύλλογος που κατάφερε να ανέβει σκαλοπάτια όχι με ομάδα που έχτισε, αλλά με ομάδα που αγόρασε. Η Σίτι εκτός των άλλων, είναι μια από τις λίγες ομάδες που έχουν τιμωρηθεί από την ΟΥΕΦΑ σύμφωνα με τους κανονισμούς του Financial Fair Play. Το πρόστιμο ήταν αρκετά τσουχτερό (42 εκατομμύρια λίρες σε 3 χρόνια) και παράλληλα υπήρχαν περιορισμοί σε μεταγραφές και μισθούς. Βέβαια, κάποιος που έχει μια σχετική μνήμη, θα αναρωτηθεί τι είδους τιμωρία ήταν αυτή μια που η Σίτι φέτος έδωσε για Στέρλινγκ, Οταμέντι και ντε Μπρούιν περίπου 140 εκατομμύρια λίρες (υπάρχει ένα άρθρο στην Daily Mail που εξηγεί την κατάσταση για όποιον του αρέσουν τα λογιστικά). Ο μέσος οπαδός όμως της Σίτι δεν το βλέπει έτσι. Σε συνδυασμό και με την τιμωρία το 2014 της ΤΣΣΚΑ Μόσχας για ρατσιστικά συνθήματα που κατέληξε να τιμωρεί και τους Άγγλους που είχαν ξοδέψει ένα κάρο λεφτά για να παρακολουθήσουν τον εκτός έδρας αγώνα, έχουν βάλει την ΟΥΕΦΑ στην μαύρη λίστα τους.

Έτσι λοιπόν, οι Σίτιζενς έχουν βρει μια νέα συνήθεια στο να γιουχάρουν τον ύμνο του Champions League. Προσέξτε λίγο, δεν βρίζουν, δεν κάνουν κάτι άλλο, γιουχάρουν απλά ένα μουσικό κομμάτι. Την στιγμή που σε ματς εθνικών ομάδων γίνεται ο χαμός, την στιγμή που το πρόβλημα με ρατσιστικές αντιδράσεις δεν έχει λυθεί, την ΟΥΕΦΑ την πείραξε αυτό, καθώς ο παρατηρητής στον αγώνα της Σίτι με τη Σεβίλλη το σημείωσε και η ομάδα απειλείται με πρόστιμο. Μεταξύ μας, το πρόστιμο θα είναι ίσα με τις μπετζίνες στο τζετ του Σεΐχη Μανσούρ για μια μέρα, αλλά είναι κυρίως θέμα αρχών το ζήτημα. Η ΟΥΕΦΑ αντί να αδιαφορήσει, φρόντισε να μεγαλοποιήσει το θέμα και σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως έχουμε ακόμα μεγαλύτερες αντιδράσεις. Γιατί πλέον δεν μιλάμε για το FFP, αλλά για τη δυνατότητα του κόσμου να εκφραστεί ελεύθερα και την υποκρισία της ΟΥΕΦΑ. Η εκδίκαση της υπόθεσης θα γίνει στις 19 Νοεμβρίου από την πειθαρχική της ΟΥΕΦΑ, που μπορεί βέβαια να μην έχει πρόεδρο μέχρι τότε, μια που ο Ισπανός Άνχελ Μαρία Βιγιάρ είναι υπό έρευνα για σκάνδαλο διαφθοράς. Ιδανικός για πρόεδρος σε μια επιτροπή που στον τίτλο της έχει και την λέξη «ηθική».

de-bruyne1

Προς τιμήν τους, άνθρωποι της ομάδας όπως ο Κομπανί και ο Πελεγκρίνι δεν προσπάθησαν να κρυφτούν. Ο Βέλγος είπε ότι ο ύμνος του Τσάμπιονς Λιγκ δεν είναι κάτι το ιερό και ότι ο κόσμος έχει κάθε δικαίωμα να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό. «Έχουμε παίξει πάρα πολλά ματς στην Ευρώπη που δεχτήκαμε ρατσιστικές επιθέσεις και το ανεχτήκαμε. Πώς μπορεί ο κόσμος να δείξει την αγανάκτησή του για κάτι και να εκφραστεί; Στηρίζουμε τους οπαδούς μας.» Από την πλευρά του ο προπονητής της ομάδας είπε: «Πιστεύω ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να γιουχάρει ή να διαμαρτυρηθεί. Για μένα το γεγονός ότι ο κόσμος γιουχάρει, σημαίνει ότι η ΟΥΕΦΑ κάνει κάτι λάθος.» Σε μια εποχή που ΦΙΦΑ και ΟΥΕΦΑ έχουν χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, ο αυταρχισμός που υπάρχει σε ένα τέτοιο θέμα δείχνει ότι τελικά τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα.

Οι πονηροί Σκανδιναβοί

  [2 Σχόλια]

CQD1WYFWUAAkLc_.jpg large

Καλό το fair play, καλά τα χαμόγελα, αλλά πολλές φορές όταν τα πράγματα ζορίζουν προσπαθείς να κερδίσεις κάθε πλεονέκτημα. Η Μάλμο υποδέχεται απόψε τη Ρεάλ Μαδρίτης για το Τσάμπιονς Λιγκ και θα περίμενε κάποιος οι καλοί Σουηδοί με το κοινωνικό κράτος δικαίου να είναι χαρούμενοι για τον αγώνα και την ευκαιρία να υποδεχτούν τον Κριστιάνο και τα άλλα παιδιά. Πόσο αθώοι είμαστε. Η παραπάνω φωτογραφία δείχνει το χορτάρι στο γήπεδο και όπως βλέπετε καθαρά από τις γραμμές, οι Σουηδοί αποφάσισαν να πάνε το γήπεδο πιο «μέσα» και να μικρύνουν τις διαστάσεις του. Να κερδίσουν έτσι κάποια μέτρα, να μην μπορεί η Ρεάλ να απλώσει το παιχνίδι της και η Μάλμο να διεκδικήσει κάτι καλό. Κάπου στην Ελλάδα, ο άρτι απολυθείς Σούλης Παπαδόπουλος έχει σηκωθεί στο σαλόνι του όρθιος και χειροκροτάει. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι οι Σουηδοί έκαναν μισή δουλειά καθώς το χορτάρι το βλέπω κουρεμένο. Αν δεν κάνω λάθος ο Χουάν Ραμόν Ρότσα ήταν αυτός που στο πέρασμά του από το Χαριλάου σε ένα ζόρικο ματς είχε δώσει εντολή να μείνει ακούρευτο το γκαζόν για να καθυστερεί τον αντίπαλο. Μικρά κόλπα που οι Σουηδοί θα έπρεπε να πάρουν από μας.

Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι η μόνη περίπτωση που οι Σκανδιναβοί βγήκαν από τα στερεότυπα που έχουμε στο μυαλό μας. Και αν το μέγεθος του γηπέδου καθορίζεται από ένα εύρος μέσα στο οποίο μπορείς να κινηθείς νόμιμα, δεν συμβαίνει το ίδιο με την εστία. Ήταν τέτοιες μέρες το 2009 όταν ο Κιμ Κρίστενσεν της Γκέτεμποργκ έγραψε ιστορία σε έναν αγώνα απέναντι στην Έρεμπρο. Με το ματς να φτάνει στο 20ο λεπτό κάποιος ενημέρωσε τον διαιτητή ότι υπάρχει βίντεο πριν τον αγώνα που πιάνει τον Κρίστενσεν να… μετακινεί τα δοκάρια του. Όχι για να πάει το τέρμα παραδίπλα, αλλά για να μικρύνει το μέγεθος της εστίας. Ο διαιτητής διέκοψε τον αγώνα, ανακάλυψε ότι όντως η καταγγελία ίσχυε και αφού διόρθωσε την εστία συνέχισε το ματς. Ο Δανός γκολκίπερ δεν τιμωρήθηκε μια που δεν πιάστηκε επ’ αυτοφώρω. Σε τέτοια περίπτωση θα έπρεπε να δοθεί πέναλτι υπέρ της Έρεμπρο. Τελικά η Γκέτεμποργκ πήρε το 0-0, ο Κρίστενσεν κράτησε για 14ο ματς ανέπαφη την εστία του και μετά τον αγώνα παραδέχτηκε όχι μόνο ότι ήταν ένοχος (υπήρχε και βίντεο άλλωστε), αλλά ότι το είχε κάνει κι άλλες φορές σε προηγούμενα ματς.

Η μόνη ομάδα του Τσάμπιονς Λιγκ που δεν γνώριζες

  [2 Σχόλια]

astana

Συνηθίζουμε στο ποδόσφαιρο όταν αναφερόμαστε σε περιπτώσεις μικρών ομάδων που εμφανίζονται από το πουθενά και δηλώνουν παρών σε κάποιο μεγάλο γεγονός να χρησιμοποιούμε την έκφραση «η ταπεινή Σταχτοπούτα της διοργάνωσης». Τις περισσότερες φορές ο χαρακτηρισμός αυτός ταιριάζει άψογα, αφού συνήθως η ομάδα αυτή έχει καταφέρει κάτι σημαντικό έχοντας στη διάθεση της ελάχιστα οικονομικά εφόδια σε σχέση με τα υπόλοιπα ποδοσφαιρικά μεγαθήρια. Στην περίπτωση της Αστάνα, της πρώτης ομάδας από το Καζακστάν που μπήκε σε ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, αυτός ο χαρακτηρισμός είναι πιο αταίριαστος κι από το να αποκαλέσεις τον Τόμας Γκράβεσεν φινετσάτο παίκτη.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, το Καζακστάν είναι μια τεράστια χώρα στην κεντρική Ασία, που συνορεύει με χώρες όπως το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν. (Για να καταλάβει κανείς τη διαφορά της περιοχής με την Ευρώπη αρκεί να μάθει ότι ο προηγούμενος πρόεδρος του Τουρκμενιστάν είχε δώσει το όνομα του, αλλά και αυτά των συγγενών του, σε σχολεία, νοσοκομεία, στους μήνες, στις μέρες και όπου αλλού μπορεί να φανταστεί κανείς, ακόμα και εκεί που η φτωχή σου φαντασία δεν μπορεί να φτάσει, όπως στη λέξη «ψωμί» και σε ένα μετεωρίτη! Γιατί; Μα, γιατί μπορούσε φυσικά.)

Το 1997 ο πρόεδρος του Καζακστάν, που γυρνάει το κεφάλι στο δύσκολο όνομα Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, αποφάσισε να φτιάξει μια νέα, φουτουριστική πρωτεύουσα η οποία θα άλλαζε την άποψη που έχει ο υπόλοιπος πλανήτης για τη χώρα. Μια άποψη που δεν είναι και η καλύτερη δυνατή, αν αναλογιστείς ότι υπάρχουν πολλές κατηγορίες για διαφθορά, ανελευθερία του λόγου και διεξαγωγές εκλογών που δεν πληρούν τα διεθνή στάνταρ, μια μικρή τεχνική λεπτομέρεια που πιθανόν βοήθησε στις εκλογές του Απρίλη στις οποίες συγκέντρωσε το 98% των ψήφων, ποσοστό που συναντάς μόνο στις εκλογές της Βόρειας Κορέας και στις προβλέψεις για το ποιος θα κερδίσει το ελληνικό πρωτάθλημα. Έτσι κάπως δημιουργήθηκε η Αστάνα, μια πόλη που αν πέσεις τυχαία σε φωτογραφίες της το πιθανότερο είναι να πιστέψεις πως πρόκειται για σκηνικό κάποιου πανάκριβου αμερικάνικου μπλοκμπάστερ, το οποίο εκτυλίσσεται στο μέλλον.

astana3

Για να προωθήσει το brand της νέας του εντυπωσιακής πρωτεύουσας ο Ναζαρμπάγιεφ στόχευσε εκεί που ξέρει πως κοιτάει όλος ο πλανήτης. Στον αθλητισμό. Έτσι δημιούργησε το «Astana Presidential Sports Club», ένα κλαμπ στο οποίο υπάρχουν ομάδες διαφόρων σπορ (μεταξύ των οποίων η ποδηλατική ομάδα Astana Pro Team, με τα χρώματα της οποίας έτρεξε ακόμα και ο Λανς Άρμστρονγκ), όλες με το όνομα Αστάνα, ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται και η ποδοσφαιρική ομάδα. Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, και επιστρέφοντας στον πρόλογο για την ταπεινή Σταχτοπούτα του Τσάμπιονς Λιγκ, η Αστάνα δεν είναι μια συνηθισμένη μικρή ομάδα. Είναι ουσιαστικά η κρατική ομάδα του Καζακστάν.

Ιδιοκτήτης της είναι ένα κρατικό fund στο οποίο ανήκουν σχεδόν τα πάντα στη χώρα: τράπεζες, ορυχεία, αεροδρόμια, πετρέλαια, τρένα. Η περιουσία του υπολογίζεται κοντά στα 66 δις ευρώ, ένα νούμερο που παραμένει αστρονομικό ακόμα κι όταν συγκριθεί με την περιουσία του Αμπράμοβιτς που δεν ξεπερνάει τα 10 δις. Με δεδομένα όλα τα παραπάνω δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι η ομάδα αγωνίζεται σε ένα νέο, υπερσύγχρονο γήπεδο 30.000 θέσεων με κυλιόμενη οροφή. Ένα γήπεδο όμως που όχι μόνο δεν γεμίζει ποτέ αλλά το 2012 είχε μ.ο. προσέλευσης 5081 θεατές όλους κι όλους.

astana2

Η εξήγηση της έλλειψης φιλάθλων-οπαδών βρίσκεται στην ιστορία της ομάδας. Η Αστάνα δεν υπήρχε πριν έξι χρόνια! Δημιουργήθηκε από το πουθενά για να διαφημίσει το μεγαλεπήβολο σχέδιο του προέδρου για τη νέα του πόλη και αυτό κάνει, εκμεταλλευόμενη την οργάνωση και τα λεφτά των ανθρώπων που το εμπνεύστηκαν. Στα έξι χρόνια ζωής της μετράει δυο κύπελλα, δυο σούπερ καπ και ένα πρωτάθλημα, το περσινό, το οποίο της έδωσε το δικαίωμα να διεκδικήσει την είσοδο της στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, κάτι που κατάφερε αποκλείοντας τρεις ομάδες, με τελευταίο της θύμα τον ΑΠΟΕΛ.

Την Τετάρτη το βράδυ στο εντυπωσιακό Astana Arena θα φιλοξενηθεί το μεγαλύτερο ως τώρα παιχνίδι στην ιστορία της ομάδας αλλά και της χώρας. Έχοντας χάσει στην Πορτογαλία από τη Μπενφίκα με 2-0 η Αστάνα ψάχνει απέναντι στη Γαλατασαραι τους πρώτους της βαθμούς ή έστω το πρώτο της γκολ στη διοργάνωση. Ανεξαρτήτως πάντως της πορείας της στον ιδιαίτερα δύσκολο όμιλο που έχει, η ομάδα έχει ήδη πετύχει τον βασικό της στόχο: Το όνομα της (και κατ’επέκταση του Καζακστάν) ακούγεται πλέον παντού και αυτό το κείμενο είναι μια ακόμα επιβεβαίωση της επιτυχίας αυτής.

Σημασία δεν έχει το ταξίδι αλλά το check-in

  [7 Σχόλια]

roma_camera

(Φωτογραφία: 16/9/2015 – Ρόμα-Μπαρτσελόνα)

Κάποια στιγμή στο μέλλον, ας πούμε ένα βράδυ του χειμώνα του 2031, σε κάποιο σαλόνι ενός φουτουριστικού σπιτιού ένας παππούς και το εγγόνι του θα κάθονται δίπλα από μια εικονική φωτιά, που θα σιγοκαίει ψηφιακά σε μια τεράστια οθόνη, και θα παρακολουθούν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι σε 3D απεικόνιση και σε μια ανύποπτη στιγμή ο ηλικιωμένος κύριος θα μελαγχολήσει, γιατί η μνήμη του συνειρμικά θα του υπενθυμίσει για πολλοστή φορά τα «παλιά χρόνια που όλα ήταν καλύτερα και πιο αυθεντικά» – γιατί αυτό κάνει συνήθως η μνήμη – και θα διηγηθεί σχεδόν συγκινημένος στον πιτσιρικά προσωπικές γηπεδικές ιστορίες από μια εποχή που οι άνθρωποι πήγαιναν στα γήπεδα και αφοσιωνόταν 100% σε αυτό που ζούσαν εκείνη τη στιγμή, χοροπηδούσαν στις κερκίδες, τραγουδούσαν συνθήματα, ξόδευαν τον νεκρό χρόνο και το χρόνο του ημιχρόνου κουτσομπολεύοντας με τους δίπλα ή παρατηρώντας διάφορες λεπτομέρειες στην κερκίδα και στον αγωνιστικό χώρο (συστήματα, κινήσεις μακριά από τη μπάλα, αντιδράσεις παικτών όταν το παιχνίδι έχει διακοπεί), έκαναν γνωριμίες, έβριζαν τον αντίπαλο σκόρερ, έτρωγαν τα σπόρια τους με προσήλωση που συνήθως συναντάται σε περιπτώσεις που κάποιος νιώθει ευτυχισμένος κάνοντας κάτι πολύ απλό, μάλωναν με την παρέα τους προσπαθώντας να πείσουν και τον τελευταίο άμπαλο ότι η ομάδα χρειάζεται οπωσδήποτε αλλαγή στη δεξιά πλευρά, βαριόταν, αγωνιούσαν, μελαγχολούσαν (πες τα Louis), ουσιαστικά απορροφούσαν ολοκληρωτικά αυτό που βίωναν, είτε θετικό, είτε αρνητικό χωρίς να τους αποσπά την προσοχή ένας τελείως διαφορετικός κόσμος που ζει μέσα στο κινητό τους, στον οποίο πρέπει συνέχεια να αποδεικνύουν με κάθε πιθανό multimedia τρόπο ότι είναι κουλ και γαμάτα τυπάκια που περνάνε παντού καλά.

Και τότε ο μικρός ατάραχος θα γυρίσει και θα του πει «παππού, ωραίες οι ιστορίες σου αλλά video or it didn’t happen».

H κατάρα του Τσάμπιονς Λιγκ για τους Βραζιλιάνους

  [1 Σχόλιο]

Το περασμένο Σάββατο η Μπαρτσελόνα του Λουίς Ενρίκε κατέκτησε το 5ο Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας της. Αστέρι της ομάδας, δίπλα στους Σουάρεζ, Ινιέστα και Μέσι, και ο Βραζιλιάνος «μάγος» Νεϊμάρ. Ένα αυθεντικό Βραζιλιάνικο ταλέντο, ακατέργαστο όσο πρέπει για να μας χαρίζει μοναδικές στιγμές εντός γηπέδου αλλά και όσο επιβάλλεται (στο σύγχρονο ποδόσφαιρο) για να μπορεί να μπει σε τακτικές και πολυδιάστατα συστήματα. Μεγάλος μάγκας ο Ενρίκε σίγουρα, και μεγάλοι μάγκες και όλοι αυτοί οι αστέρες που μπόρεσαν να συνεργαστούν αρμονικά, φτάνοντας τελικά στο τρεμπλ. Απόλαυση να τους βλέπεις όλους μαζί στο γήπεδο. Ομάδα όνειρο. Παραστάσεις βγαλμένες μέσα απ’ το καλύτερο «Ποδοσφαιρικό Παραμύθι». Βέβαια σε όλα αυτά – μετά την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ για Μπάρτσα και Νεϊμάρ – οι «ψαγμένοι» φίλοι της Σελεσάο άρχισαν να νιώθουν λιγάκι άβολα. Τι εννοώ θα το καταλάβετε παρακάτω.

neymar-cropped_1ufirubqht3ks12xz16g7b3zh3

Μετά το Μιλλένιουμ όσα αστέρια της Σελέσαο κατέκτησαν την κούπα με τα μεγάλα αυτιά έβαλαν ουσιαστικά «τέλος» στις μεγάλες τους εμφανίσεις, απ’ την αμέσως επόμενη – μάλιστα – σεζόν. Ο Ριβάλντο το 2003 (είχε πάει στη Μίλαν το 2002 ως ο δεύτερος καλύτερος παίκτης του κόσμου). Ο Ροναλντίνιο το 2006 (με διαφορά τότε ο κορυφαίος του πλανήτη) και φυσικά ο Κακά το 2007 (ο παίκτης ήταν με διαφορά απ’ το δεύτερο ο καλύτερος παίκτης του κόσμου εκείνη τη σεζόν). Όλοι τους εκείνη την περίοδο ήταν τα αστέρια της Σελεσάο. Οι παίκτες που είχαν το «10» και αυτοί που περίμενε ένας ολόκληρος λαός – απ’ αυτούς – τα πάντα. Το ίδιο ισχύει και για το Νεϊμάρ, εννοείται. Πάνω στις πλάτες του παίκτη της Μπάρτσα ακουμπά – για να μην πω έχει ανέβει – ποδοσφαιρικά ένα ολόκληρο έθνος. Ο Ρονάλντο «ο φαινόμενος», «ο κανονικός», «ο αυθεντικός» δεν κατάφερε – δυστυχώς – να κατακτήσει ποτέ την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Ας τα δούμε όμως απ’ την αρχή.

Ο Ρίμπο το 2002 κατέκτησε το Μουντιάλ και άφησε τη Βαρκελώνη για το μοδάτο Μιλάνο. Εκεί στη Μίλαν του Ανσελότι βρήκε μερικούς απ’ τους σπουδαιότερους παίκτες του πλανήτη. Μαλντίνι, Νέστα, Ρούι Κόστα, Πίρλο, Ζέντορφ και φυσικά το Ουκρανικό πολυβόλο που άκουει στο όνομα Αντρέι Σεφτσένκο. Στο 4-3-1-2 του Καρλίτο το «10» το είχε κλειδώσει ο Πορτογάλος μαέστρος και τις δύο θέσεις της επίθεσης ο Ουκρανός φονιάς με την Ιταλική αλεπού – και αγαπημένο παιδί του Ανσελότι – Πίπο Ινζάγκι. Κάτι η 6η αίσθηση, κάτι το γεγονός πως είχε γεννηθεί οφσαϊντ, κάτι πως έπαιζε στην τρύπα καλύτερα και από παίκτη του γκολφ, κάτι πως είναι Ιταλός, όλα αυτά και ακόμα περισσότερα τον είχαν κάνει πιο βασικό και απ’ τον Χέντερσον στην περσινή Λίβερπουλ. Ο Ρίμπο κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ απ’ τον πάγκο, μετρώντας λίγες συμμετοχές, κάτι που τον έστειλε δανεικό στην Κρουζέιρο πριν αρχίσει ένα ανελέητο road trip, χειρότερο και απ’ αυτό του Κέρουακ στο βιβλίο του «Ο δρόμος».  Ολυμπιακός, ΑΕΚ, Τουρκία, Βραζιλία και όπου αλλού κυλούσε μπάλα ο άλλοτε «μάγος» έδινε το παρόν. Για χρήματα και δόξα(;). Ένα αστέρι που ξενέρωνε μέρα με τη μέρα τους φανατικούς του φίλους σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε όλα αυτά άφησε και μερικά «φέσια» σε διάφορους ταξιτζήδες στο Φάληρο.

362099_heroa

Ακολούθησε ο Ροναλντίνιο το 2006. Και αυτός στη Μπάρτσα. Και αυτός πήγε στο Μιλάνο αργότερα. Όχι δεν ήρθε Ελλάδα μιας και τελικά οι υποσχέσεις του Βλάσση του Τσάκα αποδείχθηκαν φρούδες. Τι μας είχες κάνει βρε Αλ Σαούντ; O Ρόνι που λέτε το 2006 έφτασε στην κατάκτηση του ΤσουΛου στο Παρίσι όντας ως ο κορυφαίος του πλανήτη. Απ’ την επόμενη σεζόν άρχισε να φοράει κορδέλα (είχε ζηλέψει απ’ το Λε Μπρον), να γίνεται πάρτυ-άνιμαλ και να αφήνει κοιλιά, εκτός του ταλέντου του. Η βαρεμάρα και η αδιαφορία τον έστειλαν στην Πρωτεύουσα της μόδας (το Μιλάνο ντε) αλλά αυτός έπαιρνε το ιδιωτικό τζετ του Σίλβιο για να έρθει να βρει το Σεφερλή και να πάνε παρέα στο Βέρτη (αληθινή ιστορία). Είχε αρχίσει να χάνεται κάθε μέτρο και τα δείγματα ταλέντου ήταν τόσο σπάνια πια όσο τα σπριντ του Σίνισα του Μιχάιλοβιτς την τελευταία του σεζόν στην Ίντερ. Η επιστροφή στη Βραζιλία μας χάρισε κάποιες σπάνιες στιγμές ομορφιάς αλλά πλέον ήταν γεγονός. Ο Ρόνι ήταν πρώην top παίκτης απ’ τα 28 του χρόνια. Δυστυχώς.

10-11-2009 Ronaldinho and Markos Seferlis partying at Akroama. Athens, Attica, Greece, Europe Tom Daskalakis/IML Image Group

Το 2007 ήταν η χρονιά του Ρικάρντο του Κακά. Αυτά που έκανε ο παίκτης της Μίλαν εκείνη τη σεζόν θα τα διηγούμαστε για χρόνια. Πραγματικά κέρδισε ένα Πρωταθλητριών μόνος του. Απέκλεισε την Σέλτικ μόνος. Συνέχισε με τη Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ και τα ξεφτιλίκια σε κορυφαίους αμυντικούς της εποχής και φυσικά διέλυσε το κορυφαίο κέντρο εκείνης της χρονιάς στον Τελικό της Αθήνας. Οι Τζέραρντ, Μασκεράνο και Αλόνσο αυτό ακριβώς ήταν το 2007 και είδαν το αδύνατο παιδάκι με το αγγελικό πρόσωπο να τους διαλύει στο χορτάρι του ΟΑΚΑ. Τεράστιος ο Κακά στη μέρα του. Επιπέδου Ζιντάν, Κρόιφ και Λάουντρουπ μαζί. Ακολούθησε η Ρεάλ των Γκαλάκτικος με το Βραζιλιάνο όμως να μην έχει καμία σχέση με το κλίμα των Μαδριλένων. Κάτι το γεγονός πως είναι ταπεινός, κάτι οι τραυματισμοί, ο παίκτης δεν έκανε σπουδαία πράγματα στην Ισπανία. Από εκεί μάλιστα άρχισε μια φθήνουσα πορεία που συνεχίζεται – δυστυχώς – και στις μέρες μας. Πλέον ο παίκτης βγάζει το «ψωμί» του στο Ορλάντο για το πρωτάθλημα του MLS.

Kaka-ricardo-kaka

O επόμενος Βραζιλιάνος που κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ – ως αστέρι της Σελεσάο – είναι ο παίκτης που έγραψα στον πρόλογο. Ειλικρινά εύχομαι να μη συνεχιστεί αυτή η «κατάρα» και ο παίκτης της Μπάρτσα να συνεχίσει σε κορυφαίο επίπεδο για πολλά-πολλά χρόνια ακόμα. Απ’ την άλλη βέβαια ακολουθεί ο Κουτίνιο και αν αρχίσει η κατιούσα για το Νεϊμάρ, λογικά, θα κερδίσει και η Λίβερπουλ το Έκτο τα επόμενα χρόνια.

Είδαμε τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Το φετινό.

  [1 Σχόλιο]

Θέλοντας να κάνω κάτι όντως μεγάλο για όλους εσάς, κατάφερα το ακατόρθωτο. Με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα του Σομπρέρο ταξίδεψα στο μέλλον και είδα – πριν από σας για εσάς – τον Τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Παρέα με τον Elaith και τον Duendes. Το ταξίδι στο Βερολίνο ήταν κάτι παραπάνω από απολαυστικό. Δεν θα σας πω το νικητή παρά μόνο πως το παιχνίδι κρίθηκε στην παράταση και ήταν απολαυστικό. Έτοιμοι;

juventus-fc-v-fc-barcelona-ucl-final-berlin-2015

Προσπερνάω το γεγονός πως ο Duendes μια ώρα πριν την αναμέτρηση αγόραζε βιβλία σε ένα παζάρι δίπλα στο Oλυμπιακό Στάδιο της πόλης και περνάω κατευθείαν στο ψητό. Έχουμε μπει στο γήπεδο, έχουμε πιάσει τις ωραίες μας θέσεις και ο Elaith μιλάει με κάτι τουρίστριες. «Φίλε σε 30 λεπτά αρχιζει ο αγώνας, δε βγάζεις καμιά φωτογραφία για το σαιτ;» . Επιστροφή λοιπόν στην ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Ακούγεται ο ύμνος της διοργάνωσης και οι δύο ομάδες εισέρχονται στον αγωνιστικό χώρο με τον διαιτητή Τσιουνέτ Τσακίρ να κρατά τη μπάλα χαμογελώντας στις κάμερες. Ο Βιντάλ δείχνει λιγάκι νευρικός με τον Τέβεζ να του λέει «Μη σκας. Θα γλιστρήσει ο Τέρι και θα κερδίσουμε στα πέναλτι.» Ο Βιντάλ τον κοιτάζει, χαμηλώνει το βλέμμα και προσεύχεται. Έχει καταλάβει πως δεν θα είναι μια εύκολη βραδιά. Ο Πίρλο το παίζει κουλ με το Μπουφόν να χαμογελά δεξιά και αριστερά μοιράζοντας ευχές σε συμπαίκτες και αντιπάλους. Πόσο τιτάνας είσαι ρε Τζίτζι; Ο Κιελινομπαρτζαλινομπονούτσι (έστω και χωρίς Κιελίνι) φοράει μια τελευταίας τεχνολογίας πανοπλία στα χρώματα της ομάδας, εννοείται το ματωμένο του τουρμπάνι, και βγάζει φλόγες απ’ τα ρουθούνια. Ωραίες εικόνες Ιταλικής ποδοσφαιρικής καθημερινότητας.

Η Μπάρτσα απ’ την ‘αλλη έχει παραταχθεί χωρίς τον Πουγιόλ και το Ροναλντίνιο αλλά φαντάζει και πάλι φαβορί. Ο Ινιέστα δείχνει σίγουρος. Ο Νέιμαρ κάνει ποδαράκια. Ο Άλβες έχει φέρει την κιθάρα του και παίζει ένα παραδοσιακό τραγούδι Φαβέλας και ο Σουάρεζ βγάζει σάλια μέσα απ’ το φίμωτρο που του έχει επιβάλλει η UEFA. O Μέσι κοιτάζει την κάμερα με εκείνο το χαμένο βλέμμα που τον χαρακτηρίζει και σκέφτεται πόσες ποδιές θα προσφέρει στους αντιπάλους του. Όλα είναι έτοιμα. Ο Τσακίρ σφυρίζει την έναρξη και ο Βιντάλ σηκώνει στον αέρα το Ράκιτιτς στα 2 δευτερόλεπτα. «Ε ψιτ φλώρε, συγνώμη. Καλό αγώνα να έχουμε» του ψελλίζει στο αυτάκι, με τον Κροάτη να ζητάει  κομμωτή  για να του φτιάξει τη φράντζα. Ο Λουίς Ενρίκε είναι έξω φρενών και αρχίζει να κάνει ποδήλατο γύρω απ’ τον πάγκο. Ο αγώνας συνεχίζεται κανονικά με τους Καταλανούς να έχουν τη μπάλα και τους Γιουβεντίνους απλά να προσπαθούν να μη φτάσει η μπάλα στην περιοχή του Μπουφόν. Το καταφέρνουν καλά μέχρι το 23′ όταν ο Μέσι με ένα σλάλομ που θα ζήλευε και ο Ίβιτσα Κόστελιτς νικά το Μπουφόν και γράφει το 1-0. Για μια στιγμή επικρατεί παγωμάρα αλλά ο ο Πατρίς ο Ευρά μαζεύει τους συμπαίκτες του και τους λέει πως αυτοί θα είναι οι νικητές. Αυτοί γελούν και ο αγώνας συνεχίζεται. Ο Μπουφόν έχει πιάσει τα άπιαστα και το ημίχρονο βρίσκει τους Καταλανούς να προηγούνται με 1-0. Οι Ιταλοί πρέπει να αλλάξουν πολλά αλλά κυρίως να περάσουν τη σέντρα για να αλλάξουν την κατάσταση. Φαντάζει δύσκολο αλλά όχι απίθανο.

8ef4c1912442c19e9919a2ef2c6969da_crop_north

Στα αποδυτήρια ο Αλέγκρι φωνάζει τους Νέντβεντ και Ντελ Πιέρο, δεν αργεί να καταλάβει πως αυτοί δεν παίζουν πια και αναγκάζεται να περάσει στο γήπεδο το Μοράτα. Πρέπει να δυναμώσει την επίθεση. Να τον νιώσει ο αντίπαλος. Ο Μασκεράνο μόνο τσιγάρο δεν είχε ανάψει απ’ τη βαρεμάρα στο πρώτο μέρος με τον Πικέ να υπογράφει αυτόγραφα και cd της Σακίρα σε εκστασιασμένες θαυμάστριες. Ο Elaith δίπλα μου έχει αγχωθεί. «Θα το πάρετε» του λέω και πεθαίνω στα γέλια με τον Duendes. Το β’ ημίχρονο ξεκινάει με τον Πίρλο να γεμίζει για το κεφάλι του Ισπανού. Ο Μασκεράνο κάνει τσαφ, η μπάλα κυλάει βασανιστικά για τον Τέβεζ και ο Πικέ δεν προλαβαίνει να επιστρέψει απ’ την κερκίδα. Ο Αργεντινός έχει την ευκαιρία να γίνει ήρωας αλλά τη σπαταλά. Σουτάρει και στέλνει τη μπάλα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, καταστρέφοντας μάλιστα ένα σπάνιο έκθεμα όπως η τσατσάρα του Χάινκες. Nevermind που λένε και στο χωριό μου κάτω απ’ τον Πλάτανο στην πλατεία.

Στο 84′ και ενώ όλα δείχνουν πως ο τελικός έχει κριθεί, ο Περέιρα – που έχει πάρει τη θέση του Λιχτστάινερ επειδή μοιάζει με το Βιντάλ και μπερδεύει στα μαρκαρίσματα την άμυνα των μπλαουγκράνα – θα μπουκάρει από δεξιά, θα παίξει το ενα-δύο με τον Πογκμπά, θα περάσει σαν σταματημένο τον Νέιμαρ που έχει κατέβει να βοηθήσει και θα σεντράρει στην άμυνα των Ισπανών. Ο Πικέ θα διώξει με το κεφάλι και ο επερχόμενος Βιντάλ θα πιάσει το σουτ του αιώνα. Η μπάλα θα τρυπήσει τον Τερ Στέγκεν και η Γιούβε θα ισοφαρίσει.  Χαμός φίλοι μου. Χαμός. Ο Αλέγκρι περνάει αλλάγη μια μπετονιέρα και κλείνει ολόκληρο το τέρμα. Η Μπάρτσα τα έχει χαμένα και οι Ιταλοί στην κερκίδα βγάζουν σέλφι. Το 1-1 στέλνει τις ομάδες στην παράταση και ο Τέβεζ ψάχνει απεγνωσμένα τον Τέρι.

7754169_orig

Τι συνέβη στην παράταση δεν θα το αποκαλύψω. Μη τα πούμε κι όλα και μας κάνει και καμιά μήνυση η UEFA και τρέχουμε. Θα το δείτε άλλωστε σε λίγες μέρες. Μίλησε η Ιταλική ψυχή ή το ταλέντο των Καταλανών; Τι λέτε;