Η αλήθεια είναι πως όταν αποθήκευσα το εν λόγω κείμενο στον υπολογιστή μου, ούτε κι εγώ δεν περίμενα πως θα το χρησιμοποιούσα τόσο γρήγορα.

Η σημερινή βραδιά αποτελεί ένα ηχηρό χαστούκι σε όλους αυτούς που αγνόησαν την κλασσική ελληνική παροιμία: ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον βαφτίσαμε.

Τελικά η απόσταση που έχει να διανύσει μιά ομάδα που εδώ και χρόνια δεν μπορεί να προκριθεί στους 8 απ το να ισοπεδώσει όλη την Ευρώπη είναι μεγάλη.

Εστω κι αν κέρδισε με επική ανατροπή την Σεβίλη στην έδρα της.

Ρεάλ Μαδρίτης και «λευκοί» κονδυλοφόροι: ο συρφετός της ήσσονος προσπαθείας

13 συννεφάκια-σκέψεις από το σημερινό ζάπινγκ στο Άρσεναλ-Πόρτο και Φιορεντίνα-Μπάγερν:

1. Ο Αρσάβιν είναι τόσο κοντός που άνετα μπορείς να τον αποκαλέσεις ΚΨΟ. Κάνει (Κεφαλιά-)Ψαράκι Όρθιος!
2. Δεν γίνεται ο Μπέντνερ να είναι έξυπνο παλικάρι. (Καλά, δεν είναι και Φιλ Νέβιλ.) Είμαι, σχεδόν, σίγουρος ότι στο γυμνάσιο έκανε ακόμα πρόσθεση μετρώντας διακριτικά τα δάχτυλα του.
3. Το MEGA διακόπτει αγώνα Τσάμπιονς Λίγκ για να προσπαθήσει ο Παπανδρέου να μιλήσει Ελληνικά στην Αμερική. Ο χειρότερος μου εφιάλτης γίνεται πραγματικότητα.
4. Αν ήταν ο Κωστάκης πρωθυπουργός, δεν θα καταδεχόταν ποτέ να κάνει δηλώσεις την ώρα που υπάρχει αγώνας Τσάμπιονς Λίγκ. Πιθανόν να μην καταδεχόταν καν να συναντήσει εκείνη την ώρα τον Ομπάμα. Σουβλάκια-μπάλα-καναπές. Τα ήθη και τα έθιμα πάνω απ’όλα, Γιάνκη.
5. Προσπαθώ να θυμηθώ πόσες φορές έχω ακούσει την λέξη «τραυματίας» μετά το όνομα του Φάμπρεγας. Είναι σίγουρο ότι θα χρειαστώ και τα δάχτυλα του Μπέντνερ στο μέτρημα. Δεν αποκλείεται ο Ισπανός να έχει αγοράσει διαρκείας στο Emirates για να’ναι σίγουρος για την θέση του.
6. Χάλκ; Μα είναι όνομα τώρα αυτό για να συστηθείς στα πεθερικά σου;
7. Γκολ η Φιορεντίνα. Συνέχεια της διοργάνωσης χωρίς Γερμανούς; Ο Θεός μου ανταποδίδει για το χουνέρι με τον ΓΑΠ.
8. Κάθε φορά που ακούω το όνομα Σβαιστάιγκερ θέλω να πάρω το φουρνάκι μου και να βγω να κυνηγήσω Εβραίους.
9. Επιλέγω να δω Φιορεντίνα και στο άλλο ματς ο Νασρί μοιράζει σακούλες. Γυρνάω στην Άρσεναλ και στην Ιταλία ο Γιόβετιτς κάνει το 3-1. Story of my life.
10. Ο Ρόμπεν βάζει ένα ασύλληπτο γκολ και η Μπάγερν έχει σκορ πρόκρισης. Σιχαίνομαι την Μπάγερν αλλά σιχαίνομαι ακόμα περισσότερο τον Ρόμπεν. Οι αγαπημένες μου στιγμές της καριέρας του είναι όταν κλαμένος σαν τον Καραγκούνη παίρνει κίτρινη κάρτα για διαμαρτυρία.
11. Ο Μπέντνερ τελειώνει το ματς με χατ-τρικ, ο Αρσάβιν με 2,5 ασίστ. Εμείς συνεχίζουμε να αγαπάμε τον Αντρέι.
12. Οι Γερμανοί προκρίνονται. Είναι γνωστό ότι τους αντιπαθούσα πριν καν μας δείξουν το κωλοδάχτυλο. Αν μπορούσα θα τους εξαφάνιζα από τον πλανήτη. Στην θέση τους, θα έφτιαχνα διπλούς τους Ιρλανδούς. Γιατί είναι καλά παιδιά. Ή τις Τσέχες. Γιατί ..έτσι.
13. Τελευταίο σφύριγμα. Μπήκαν 10 γκολ και κατάφερα να χάσω τα 3. Το κακό με το ανελέητο ζάπινγκ την ώρα των αγώνων είναι ότι πρέπει μετά να κάνεις ζάπινγκ ΚΑΙ στα highlights για να συμπληρώσεις τα κενά σου! Μαρτύριο…

Σχετικό:
Λίβερπουλ-Τσέλσι 4-4 (πέρσι), μέσα από 14 live σχόλια.

(Μπλα-μπλα-μπλα-μπλα…
Blah-blah-blah-blah.)

Αφήστε μας, τουλάχιστον, να απολαύσουμε το όπιο μας ανενόχλητοι…

Παρακολουθώντας χωρίς Ελληνική περιγραφή το χθεσινό σόου του Λούσιο, το απείρως κουραστικό παιχνίδι της Ίντερ και την ανούσια προσπάθεια της Τσέλσι να μπει στην περιοχή των Ιταλών και διαβάζοντας ταυτόχρονα την ενθουσιώδη υποδοχή της απουσίας αυτής από την Ελληνική κοινή γνώμη, ένιωσα μια ασυναίσθητη στεναχώρια για τον κλάδο της δημοσιογραφίας που ασχολείται με τα αθλητικά.

Αν βγει ο δημοσιογράφος-πολιτικός αναλυτής και αραδιάσει δυο-τρεις εκφράσεις ή λειτουργίες της Βουλής, ο δέκτης-’πελάτης’ θα μπλοκάρει. Δεν έχει δει περισσότερες από δυο ώρες συνεδριάσεων της Βουλής στην ζωή του κι αυτές, το πιθανότερο, είναι οι γαλήνιες στιγμές πριν σε πάρει ο ύπνος με το τηλεκοντρόλ στο χέρι όταν η σκέψη «άλλαξε κανάλι» δεν πιάνει πλέον. Γι’ αυτό θα ακούσει με προσοχή την ανάλυση του δημοσιογράφου, θα περιμένει την εκλαϊκευμένη επεξήγηση του τι ειπώθηκε και στο τέλος θα κράξει για τις αμοιβές όλων – μεγαλοδημοσιογράφων και βουλευτών – γιατί αυτό είναι ένα θέμα για το οποίο είναι σίγουρος.

Ο ‘πελάτης’ του αθλητικογράφου, απ’ την άλλη, είναι ένας Έλληνας (σημαντική παράμετρος) που έχει φάει τα νιάτα του στα γήπεδα και τις τηλεοράσεις, μ’ ένα βιογραφικό γεμάτο χιλιάδες θεάσεις αγώνων, από τα χωράφια του χωριού του μέχρι την νέα, 42αρα οθόνη του κυρ-Γιάννη στο καφενείο. Αυτόν τον τύπο, λοιπόν, «δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις εύκολα ρε φίλε» με περίεργες αναλύσεις. Γιατί «βλέπει μπάλα». Γιατί το αντικείμενο συζήτησης είναι κάτι εξαιρετικά γνώριμο. Η μπαλίτσα. Ο αθλητικογράφος έχει την μέγιστη ατυχία να στοχεύει σε μια πελατεία μερικών εκατομμυρίων εν δυνάμει αθλητικογράφων, με το ίδιο σκεπτικό που ο (κάθε) προπονητής βρίσκεται στην θέση που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να κάθεται ο οποιοσδήποτε οπαδός!

Την ώρα που το αγγελάκι του μυαλού μου αραδιάζει όλα αυτά τα επιχειρήματα, το διαβολάκι απλά μου πετάει ονόματα αθλητικογράφων και τηλεοπτικών σχολιαστών: Βερνίκος. Μίνος. Θεοφιλόπουλος. Σπίκερ του οποίου το όνομα δεν θυμάμαι κι όμως συνεχίζει να κάνει άπειρα λάθη σε μεταδόσεις αγώνων της Μπαρσελόνα στο Τσάμπιονς Λιγκ.  (Είναι τόσο αστείο να αδυνατείς να ξεχωρίσεις κάποιους παίκτες της Μπαρσελόνα το 2010. Της Μπαρσελόνα, όχι της Guoan του Πεκίνου. Τον Τσάβι και τον Ινιέστα. Είναι το επάγγελμα σου, μα τον Διακογιάννη. Είναι σαν να μπερδεύει ο μπουγατσατζής την μπουγάτσα με κρέμα με την μπουγάτσα με τυρί, μετά από 10 χρόνια στο μαγαζί!) Γκίνας. Νικολακόπουλος. Δεν χρειάζεται συνέχεια… Το «καμπανάκι αηδίας» με κυριεύει. Επιστρέφω στον αγώνα, με τους φυσικούς του ήχους και προσεύχομαι για περισσότερες απεργίες εις το μέλλον. Μια μηνιαία μάλιστα, κατά το καλοκαίρι, πιθανόν να την επιχορηγούσε και μεγάλο ποσοστό του Ελληνικού λαού…

Καλλιο αργα παρά ποτέ καθώς ακολουθεί σημαντικός αγώνας για τον Παναθηναϊκο.

Τελικά το κρασί Μπορντώ επιβεβαιώθηκε ότι δε μου άρεσε. Σαν ομάδα εννοώ. Πόρρω απείχε από αυτή που τρέμαμε. Ο για λίγα πράγματα φετινός Ολυμπιακός με μια απλή προσθήκη 1-2 παικτών ακόμα θα την είχε νικήσει και μάλιστα ίσως με σκορ προκρισης. Αυτά. Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσω στα σχόλια φαντάζομαι. Αν υπάρχουν υπόλοιπα.

Διαβασα πολλά. Ότι η Μπορντώ πάτησε φρένο, ότι δεν έδωσε τον καλύτερο εαυτό της και άλλα. Εγώ δεν το πιστεύω αυτό γιατί απλούστατα δεν θα είχε λόγο να ζητήσει (και να πάρει) αναβολή του παιγνιδιού της στη Γαλλία, με προφανή σκοπό να εμφανιστεί πιο «φρέσκια» στον Πειραιά.

Η άποψή μου λοιπόν. Ένα γκολ-δώρο (για μένα) της άμυνας του Ολυμπιακού καθώς και ο φόβος προπονητή και παικτών για μια ομάδα που τελικά μου άφησε την απορία πόσο χάλια μπορεί να είναι η Γιουβέντους και η Μπάγιερν, για να τις αποκλείσει, απέφερε την ήττα με 0-1. Και αν ακόμα και αυτός ο ελεεινός Ολυμπιακός ήταν πιο τυχερός οι Γάλλοι θα είχαν φύγει ηττημένοι από το Καραϊσκάκη. Δεν τρέχει μία. Έτσι είναι η μπάλα, ιδίως όταν δεν ασχολείσαι μαζί της (Σωκράτη ακους; )

Ο επαναληπτικός, έχοντας την ιδιομορφία να γίνεται λίγο προτου το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό ίσως και να είναι τυπική διαδικασία. Εάν αυτό  το «πράμα» που λέγεται Ολυμπιακός φέτος καταφέρει και είναι στην διεκδίκηση αποτελεσματος-τίτλου (μόνο στην Ελλάδα αυτά) τότε το παιγνίδι στη Γαλλία θα πάει περίπατο με τις ευλογίες όλων (Ελλαδάρα είπαμε).

Ο υποφαινόμενος ξεκαθάρισε από την αρχή ότι θεωρεί την συμμετοχή των Ελληνικών ομάδων στα κύπελλα Ευρώπης ως μια μεγάλη πλάκα που μας κάνουν οι ποδοσφαιρικά προηγμένοι για να γελάνε με το άγχος μας, και ως εκ τούτου πάμπολλες φορές έχω δηλώσει ότι προτιμώ την απόσυρση από αυτά. Φυσικά εδώ παίζονται λεφτά δεν είναι παίξον και γέλασον οπότε η άποψή μου πάει φυσιολογικά άκλαφτη.

Κατά τα άλλα είδα ένα περίεργο «πάθος» από κάποιους παίκτες που ας μην πιστέψω (ο κακός) ότι οφείλεται στην παρουσία των μάνατζερ στην εξέδρα. Γιατί πριν λίγες μέρες με τον Εργοτέλη αυτό το πάθος είχε πάρει άδεια άνευ αποδοχών. Τέλος πάντων, Σωκρατάκο έπρεπε να τους τάξεις ένα πριμ και σε αυτά τα παιγνίδια. Έτσι γίνονται αυτές οι δουλειές σήμερα που οι φανελλοφόροι «ήρωές» μας παίζουνε για τη … «φανέλα με τσέπες».

Τελειώσαμε και για φέτος και δεν θα ενοχλώ πολύ τουλάχιστον. Γιατί η αλήθεια είναι ότι μου ψιλοδίνεται μια τέτοια εντύπωση, αλλά ας πάει και το παλιάμπελο. Θα γράφω φυσικά για τα χάλια της ομάδας μου αλλά ως εκεί. Ελπίζω τουλάχιστον να τα καταλάβουν στον Πειραιά , όπως οφείλουν να καταλάβουν ότι όλες οι ομάδες κάνουν τον κύκλο τους και αν δεν χτίσεις από την αρχή την πατάς.

Καλό ξημέρωμα.

Το «Ζάπινγκ στην απόλαυση» οπτικοποιημένο.

- Τι τον φώναξες πάλι αυτόν ρε; Θα μας τα πρήξει όπως χθες.

- Τι θες να κάνω; Μόνος του ήρθε. Δεν τον φώναξα εγώ. Τι να του πώ; Να φύγει;

- Τι έγινε μάγκες; Όλα καλά; Τι θα πιούμε απόψε; Εχουμε παγωμένες μπυρίτσες ή να πεταχτώ στο σούπερ μάρκετ;

- Εχουμε ρε Μήτσο. Από τότε που βγήκε αυτή η διαφήμιση με τις τσιρίδες, δεν μπορούμε να δούμε Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς μπύρες. Μόνο που σήμερα … δεν έχουμε NOVA. Εδωσα την κάρτα σ ένα ξαδερφάκι μου. Θα δούμε μόνο τη Μπάγερν με την Φιορεντίνα

- Ναι ρε. Δεν πειράζει. Μπύρες να υπάρχουν

- Αντε γειά μας!

- Τσιν τσιν

- Παιδιά εγώ πάω κουζίνα να ψήσω τοστάκια. Μόλις δείτε πάνω από 3 σωστές πάσες φωνάξτε με!

- Πάλι άρχισες ρε Μήτσο;

- Όχι ρε. Είπαμε. Μπύρες να υπάρχουν!

- Πω πω. Τι είναι αυτό που βλέπουμε ρε; Πάλι δίκιο έχει ο Μήτσος.

- Που λέτε μάγκες, προχθές είχαμε πάει σε μια καινούργια μπυραρία, ζάχαρη. Να πάμε καμιά μέρα. Και τσάμπα ε; Φάγαμε, ήπιαμε και πληρώσαμε 10 ευρώ το άτομο.

- Αφού αντέξαμε 80 λεπτά, θα αντέξουμε άλλα δέκα. Μήτσο, φέρε μια τελευταία μπύρα ρε. Πρέπει να έχει μείνει μία στο τελευταίο ράφι στο ψυγείο, δίπλα απ τη σακούλα με τα καρότα.

- Ωπα! Ρουμενίγκε με Πλατινί στα επίσημα! Θυμάσαι ρε; Τι παιχταράδες ήταν αυτοί;

- Ρε μάγκες! Δεν έχει άλλη μπύρα. Θα την ήπιαμε κι αυτή.

- Δεν πειράζει Μήτσο. Ελα να δούμε το τέλος. Πιέζει η Μπάγερν. Θα αντέξουν οι Φιορεντίνοι με δέκα;

- Πω πω. Μη με αγχώνετε βραδιάτικα. Τέλειωσαν κι οι μπύρες …

- Γκολ η Μπάγερν! Ρε συ… Οφ σάϊτ δεν ήταν;

- Μόνο τρία μέτρα

- Σώπα ρε. Οι μπύρες θα φταίνε. Ηπιαμε πολλές και κάνουν πουλάκια τα μάτια μας.

- Που λέτε μάγκες, κάτι λουκανικάκια η μπυραρία, μούρλια.

- Ρε Μήτσο, πώς και δεν λες τίποτα για το παιχνίδι σήμερα;

- Ααα όλα κι όλα. Εγώ μιλάω μόνο για ποδόσφαιρο. Το λαθόσφαιρο δεν με ενδιαφέρει.

- Σωστός ο Μήτσος. Αντε καληνύχτα …

Κανάλι 13:

Κανάλι 4:

Κανάλι 13: Ο Ρονάλντο να βρίσκει με ασίστ-τακουνάκι ανάμεσα απ’ όλη την άμυνα της Λιόν τον Ιγκουαίν. Κανάλι 4: Ο Ροναλντίνιο - ο μεγαλύτερος βιρτουόζος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε η προηγούμενη δεκαετία – σε συνεχόμενες πικρές ‘παραστάσεις’ στα πρώτα λεπτά του αγώνα. Κανάλι 13: Ο Τουλαλάν να ‘καταπίνει’ τις επιθέσεις της πιο ακριβής μεσοεπιθετικής γραμμής της καπιταλιστικής ιστορίας. Κανάλι 4: Ο αμυντικός Τιάγκο Σίλβα να διασχίζει το μισό γήπεδο με την μπάλα και να βγάζει, εν κινήσει, κάθετη μπαλιά-’τρύπα’, που θα ζήλευε κάθε παλιό,  στατικό, κλασσικό 10αρι στον Αντονίνι. Κανάλι 13: Ο Κασίγιας και ο Λορίς να βγάζουν, σχεδόν, ότι πάει προς την εστία. Κανάλι 4: Ο Ρούνει να διδάσκει «Αποτελεσματικότητα στο Σύγχρονο Ποδόσφαιρο» σε εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς να χρειαστεί να πει ούτε μια λέξη. Κανάλι 13: Ο Μακούν να σημαδεύει το ‘Γάμα’ της εστίας με ασύλληπτο (για το σώμα του Κασίγιας) σουτ. Κανάλι 4: Ο ηλικιωμένος Ζέεντορφ να ξαναβάζει την Μίλαν στο παιχνίδι με ασύλληπτο (για το μυαλό του Φαν Ντερ Σάαρ) τακουνάκι.

Κανάλι 13:

Κανάλι 4:

(Ανώνυμε επιστήμονα που ανακάλυψες το τηλεκοντρόλ και μας γλίτωσες από αμέτρητη σωματική και ψυχολογική κούραση κάνοντας το ζάπινγκ εύκολο και απλό, σ’ ευχαριστούμε από τα βάθη της ποδοσφαιρικής μας καρδιάς)

Με το τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι και το ηλεκτρονικό τσιγάρο στο άλλο, κάθησα χθες βράδυ παρέα με κάτι φίλους να δω Champions League

Πρώτη μας επιλογή ήταν το παιχνίδι του Μιλάνου και φυσικά δεν διαψευστήκαμε. Γρήγορο γκολ και ένας ρυθμός καταιγιστικός υπόσχονταν καλύτερη συνέχεια.

Ξαφνικά κι ενώ μας είχε μείνει ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο στα χείλη απ τη μπαλάρα που βλέπαμε, γυρίζει ο Μήτσος και ρωτάει:

- Ποιόν έχει προπονητή η Μίλαν ρε παιδιά; Τον Τενέ;

- Γιατί ωρέ Μήτσο; Μια χαρά παίζει. Δεν σ αρέσει; Πάνω-κάτω το τόπι.

- Τι να μ αρέσει ρε; Πάτε καλά; Στο δεύτερο ημίχρονο αυτοί οι γέροι θα θέλουν μπουκάλες οξυγόνου για να αντέξουν.

- Σώπα ρε Μήτσο. Η φανέλα … η παράδοση … ο Ροναλντίνιο … ο Μπέκαμ …

- Το φεγγαρόφωτο … Ρε δεν πάτε καλά. Δεν γυρίζουμε λίγο στη NOVA να δούμε πόσο είναι το άλλο;

- Να γυρίσουμε ρε Μήτσο, αλλά εδώ γίνεται ωραίο παιχνίδι.

- Ρε τι παιχνίδι μου λες, για πλάκα θα κερδίσει ο παππούς. Γύρνα το άλλο, αυτό το είδαμε!

Απρόθυμα πιάνω το τηλεκοντρόλ και γυρίζω στη NOVA.

Πάνω – κάτω κι εδώ το τόπι, αλλά φάσεις λίγες. Και πάνω που ετοιμαζόμαστε να ξαναγυρίσουμε στο Μιλάνο, μας κατακεραυνώνει πάλι ο Μήτσος

- Ρε σεις. Ο Κακά στη Ρεάλ παίζει αριστερό εξτρέμ; Κανέναν άλλον δεν έχουνε να παίξει εκεί;

- Γιατί ρε Μήτσο; Πες μας τώρα πως δεν σ αρέσει κι ο Κακά.

- Ο Κακά μ αρέσει. Ο Τενές που τον βάζει να παίζει εκεί δεν μ αρέσει. Πόσα είπαμε πως κάνει αυτή η ομάδα; Ρε πού πάνε τα λεφτά…

-

Στην ανάπαυλα η κουβέντα άναψε και οι υπόλοιποι επιτεθήκαμε στο Μήτσο τον ξερόλα με το γνωστό και αμείλικτο επιχείρημα «ρε εσύ αδικείσαι, γιατί δεν πας να γίνεις προπονητής;»

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε κι εμείς φυσικά ξαναγυρίσαμε στο Σαν Σίρο.

Εκεί γύρω στο 50 ο Μήτσος άρχισε να χαχανίζει.

- Τι γελάς κύριε Χάπελ; Είδες πάλι τίποτα περίεργο;

- Περίεργο, όχι. Αναμενόμενο. Οι μέσοι της Μίλαν δεν έχουν ακουμπήσει τη μπάλα ακόμα. Ερχεται το παστέλι. Ειδικά αν ο γέρος στείλει τον Νάνι για νάνι και βάλει κανένα γρήγορο που θα σεντράρει χωρίς να το πολυσκέφτεται.

- Καλά, καλά. Τώρα θα πετάξει άλλο ένα η Μίλαν και να δούμε πού θα κρυφτείς μετά κύριε Φέργκιουσον.

- Ρε σεις! Εχει τον Ζέεντορφ στον πάγκο ο μαστροΤενές; Ο Ζέεντορφ δεν είν αυτός;

- Να ρε Μήτσο, ο Ζέεντορφ. Παππούς κι αυτός.

- Και γιατί δεν τον βάζει μέσα ρε; Μαγουλάδες έχει; Ρε μεγάλε, βάλε κανένα φρέσκο πράμα στο κέντρο γιατί σε λίγο θα θέλεις ενέσεις νοβοκαϊνης.

- Ωπα Μήτσο. Σ άκουσε ο παππούς. Βγάζει το Νάνι και βάζει αυτόν τον Βαλένσια.

- Χα, χα. Ρε είναι γάτα ο γέρος σου λέω! Μέτρα τώρα, μέτραααααα!!!

- Σιγά τον Μαραντόνα ρε Μήτσο.

- Χα χα χα . Τι σας έλεγα; Το κόλλησε ο παππούς. Πάπαλα. Κι εσύ κύριε Τενέ, κράτα τις αλλαγές να τις κάνεις στο 80’ να μειώσεις γιατί θα φας κι άλλο. Αντε ρε γυρνάτε στη Γαλλία να δούμε το άλλο. Αυτό τελείωσε.

- Να γυρίσουμε ρε Μήτσο. Μπορούμε να κάνουμε κι αλλοιώς; Μας ρούμπωσες σήμερα.

- Ωπα! Γκολ η Λυόν. Τώρα θα δούμε μπαλάρα. Τώρα θα ξυπνήσει και η Ρεάλ

- Μάγκες, να σας ρωτήσω: αυτός με το 9 ο Ταραλίδης είναι;

- Γιατί ρε Μήτσο; Ούτε ο Κριστιάνο δεν σ αρέσει;

- Ξέρω γω μωρ αδερφέ μου. Εχει παντοφλιάσει μέσα σε πέντε λεπτά δέκα σουτ απ του διαόλου τη μάνα.

- Ναι, αλλά ξέρεις πόσα τέτοια έχει βάλει Μήτσο;

- Πιθανόν. Εχω ένα θείο που κάνει Αθήνα – Πάτρα σε μισή ώρα και δεν έχει τρακάρει ποτέ. Μπαίνεις να σε πετάξει μια βόλτα;

- Δεν το πιάνω το χιούμορ σου ρε Μήτσο αλλά δεν πειράζει. Εσύ κάτσε εδώ να λες για τον Τενέ και ο άλλος είναι εκεί που είναι και παίρνει αυτά που παίρνει.

- Ναι, καλά. Στο μεταξύ, ο Κακάς ακόμα αριστερά παίζει, ε;

- Τα παμε αυτά Μήτσο.

- Πρώτο μάγκα θα τον κάνει αυτόν τον Ξυπνητήρι, πώς τονε λένε. Μάπα το καρπούζι ρε. Εδώ δεν μπαίνει άλλο γκολ. Ο ένας δεν μπορεί και ο άλλος αν βάλει δεύτερο θα πάθει καρδιακή προσβολή απ τη συγκίνηση. Ξαναγυρίστε Μιλάνο ή βάλτε το Ράδιο Αρβύλα, ξέρω γω; Εγώ ό,τι ήταν να δω το είδα.

- Πώς έχεις αυτή τη μαγική ικανότητα ρε Μήτσο να μας ξενερώνεις πάντα. Μια χαρά μπαλίτσα βλέπουμε κι εσένα σου ξυνίζει.

- Ρε παιδιά μην τσακώνεστε. Εβαλε γκολ ο Ζέεντορφ.

- Σε ποιο λεπτό;

- Στο 80΄

- Πόσο είναι το σκορ;

- 3-2 κερδίζει η Γιουνάϊτεντ, αλλά τώρα η Μίλαν μπορεί να … Καθήστε ρε παιδιά. Πού πάτε;

- ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΜΗΤΣΟ

Λίγο πριν γίνει η κλήρωση για την επόμενη φάση των κυπέλλων Ευρώπης και κοιτάω τα χάλια μας και κουνάω το κεφάλι μου. Αντιμέτωπες του Ολυμπιακού ομάδες «μακριά από μας» , ομάδες «παναγία βόηθα» , ομάδες «ρε που μπλέξαμε» και ομάδες «και πάλι καλά να λες». Για ακόμα μια φορά στο δρόμο Ελληνικής ομάδας δεν θα βρεθεί ομάδα «ωραία περνάμε». Γιατί έτσι σκ… που τα έχουμε κάνει, και παρά τη γενική πτώση που παρατηρείται παγκοσμίως στο ποδόσφαιρο, και πάλι καταφέρνουμε να «κρατήσουμε» με το … τσαμπουκά μας μια θέση στον πάτο, τουλάχιστον σε επίπεδο συλλόγων, αν υποθέσουμε ότι το «άστρο» του Ρεχάγκελ κρατάει λίγο ακόμα στον αφρό την Εθνική. Μια εθνική με παίκτες που … κανείς δεν θέλει στην ομάδα του (αν λέει κάτι αυτό και νομίζω λέει πολλά…)

Έτσι φρονώ ότι το Ελληνικό ποδόσφαιρο κατάφερε έστω για μία φορά να πρωτοπορήσει, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη… Ναι … φθίνουμε πιο γρήγορα. Ότι και να βγάλει σήμερα η κληρωτίδα για τον Ολυμπιακό (και θα το σχολιάσω μετά την κλήρωση αυτό) το σίγουρο είναι ότι ο Ολυμπιακός θα πάει δικαίως σαν αουτσάιντερ στο παιγνίδι, για να μην πω σαν το πρόβατο στη φωλιά του λύκου. Και αυτό είναι το χειρότερο. Αν σκεφτεί κανείς ότι ομάδες σαν τη Μπορντό , τη Φιορεντίνα, και τη Σεβίλλη ακόμα δεν πλησιάζουν καν τις παρουσίες του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ. Όμως πρώτος στην Ελλάδα σημαίνει ουραγός στην Ευρώπη και αυτό το έχω αντιληφθεί προσωπικά εδώ και καιρό.

Για να μην αφήσω παραπονεμένους και τους άλλους δύο. Βλέποντας την ΑΕΚ, μέσα στον δικό της κυκεώνα προβλημάτων να παραπαίει (δεν θεωρώ τιμητική καμία ήττα από καμία Μπενφίκα που έχει να δει….θεού πρόσωπο δεκαετίες) και τον Παναθηναϊκο να παίζει ουσιαστικά δύο ματς με αντίπαλο…ποδοσφαιρική ομάδα και όχι κλαμπ ή μπυραρία και να τα χάνει και τα δύο, τότε δεν μπορώ παρά να σιγουρεύομαι για το συμπέρασμά μου. Ως την Ψωρωκώσταινα και μη παρέκει. Καλά είμαστε.

Τα υπόλοιπα μετά την κλήρωση αν και δεν θα αλλάξει κάτι σημαντικά. Τουλάχιστον μια Μπαρτσελόνα ή μια Ρεάλ θα δώσουν στον κόσμο (που ασχολείται και με το ποδοσφαιρο εκτος των αλλων) την ευκαιρία να τις δεί απο κοντά. Ο Δράκουλας ψηφίζει Ρεαλ Μαδρίτης και σ’ οποιον αρέσει….

«Το τούνελ ή αλλιώς η γέφυρα όπως λένε οι ισπανόφωνοι, είναι μια ακόμα από αυτές τις κινήσεις, τις ντρίμπλες που δίνουν ομορφιά στο άθλημα-θρησκεία που λέγεται ποδόσφαιρο. Πρόκειται για την περίπτωση που ο επιτιθέμενος ξεπερνάει τον αντίπαλό του περνώντας την μπάλα κάτω από τα πόδια. Μια κίνηση που ξεσηκώνει τους οπαδούς και ντροπιάζει τους αμυντικούς.»

Αν είσαι οπαδός οποιασδήποτε ομάδας εκτός του Ολυμπιακού, απολαμβάνεις 15 από τα πιο ντροπιαστικά δευτερόλεπτα της ποδοσφαιρικής καριέρας του Κιμ Κάλστρομ, της Λιόν, από το παιχνίδι του Σαββατοκύριακου με την Μπορντό.

Αν είσαι οπαδός του Ολυμπιακού δαγκώνεις τα χείλη και προβληματίζεσαι. Γιατί η Μπορντό είναι – κατά γενική ‘ερυθρόλευκη’ παραδοχή, με την οποία  ξεκάθαρα διαφωνώ – η καλύτερη δυνατή επιλογή σου στην αυριανή κλήρωση του Τσάμπιονς Λίγκ. Mαζί με την Φιορεντίνα του Μούτου και του Τζιλαρντίνο.  Που άφησε εκτός συνέχειας την Λίβερπουλ και πέρασε πρώτη στον όμιλο της, συλλέγοντας 15 βαθμούς, δεύτερη καλύτερη συγκομιδή όλης της φάσης των ομίλων. Πίσω μόνο από τους 16 βαθμούς που μάζεψε η …Μπορντό! Σ’ έναν όμιλο με Μπάγερν και Γιουβέντους. Φαύλος κύκλος απογοήτευσης. Από τον οποίο όμως δεν θέλεις να βγεις για να επιζητήσεις κάποια εκ των μεγάλων Αγγλοισπανικών ομάδων. Γιατί ο σοφός λαός το λέει ξεκάθαρα: Πρόσεχε τι εύχεσαι, γιατί μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

…κατουράς!
Προσταγή. Ζωτική ανάγκη. Νόμος.
Ακόμα κι αν αγωνίζεσαι σε αγώνα Champions League και η μπάλα παίζεται…

Μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες όταν ήμουν μικρός και είχα το … Christmas break, ήταν να ξεψαχνίζω τα προγράμματα των καναλιών για να βρω ότι πιθανή ανασκόπηση χρονιάς υπήρχε. Ανασκόπηση πολιτικών γεγονότων, παγκοσμίων ειδήσεων, αθλητικών ειδήσεων, celebrity news… Μεγαλώνοντας δεν έχω την ανάγκη του κάθε «δημοσιογράφου» να θυμάμαι τα γεγονότα της χρονιάς αλλά σίγουρα, ένα βίντεο με τα καλύτερα 10 γκολ της χρονιάς θα το έψαχνα. Φυσικά δεν μπορούμε να συμφωνούμε σε όλα, όχι ότι δεν αξίζουν κάποια γκολ να βρίσκονται εκεί, αλλά γιατί αν μπορούσαμε θα προσθέταμε άλλα 100! Απίστευτο γκολ για εμένα του Graffite που γίνεται ακόμα καλύτερο με τα ηχεία τέρμα για να απολαύσεις τις άναρθρες κραυγές του Γερμανού speaker, (συγγνώμη προς του Γερμανοθρεμμένους του blog αλλά αυτή η γλώσσα μόνο εικόνες από την «Πτώση» μου φέρνει και τίποτα άλλο…) και το goal του Νιλμάρ που ομολογώ δεν είχα δεί! Bonus το χθεσινό γκολ του Κριστιάνο Ρονάλντο…

Ξεκινάνε το παιχνίδι από το καναβάτσο. Παίζουν μέσα στην έδρα της Γιουβέντους και δεν τους αρκεί ούτε η ισοπαλία για την πρόκριση. Κυριαρχούν μέσα στο παιχνίδι, επιβάλλουν τον ρυθμό τους, χάνουν ευκαιρίες. Οι Ιταλοί όμως είναι επαγγελματίας. Έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές, περιμένοντας καρτερικά το ιδανικό δευτερόλεπτο, την μικρή εκείνη στιγμή που ο αντίπαλος θα υστερήσει για λίγο, όσο ‘ρομπότ’ κι αν είναι. Και χτυπάνε χωρίς προειδοποίηση. 1-0 ο Τρεζεγκέ από το πουθενά.

Το γκολ δεν αλλάζει τίποτα. Οι Γερμανοί κατηφόρισαν στο Τορίνο για να κάνουν μια δουλειά και επί 90 λεπτά θα προσπαθήσουν γι’ αυτήν, είτε οι συνθήκες είναι υπέρ τους, είτε όχι. Είναι αντιπαθητικοί, άχρωμοι και άγευστοι. Αλλά δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις τον μόχθο και την επιμονή τους. Και η μπάλα το εκτιμάει αυτό. Όχι πάντα. Αλλά αρκετές φορές. Το ματς γυρνάει και μετατρέπεται σε θρίαμβο καθώς οι Ιταλοί, πιεσμένοι και από το βάρος της Ευρωπαϊκής αφάνειας των τελευταίων χρόνων, δεν μπορούν να το ακολουθήσουν όταν ξεφεύγει από το επίπεδο του ‘κλεφτοπολέμου’ στον οποίο έλπιζαν. Το 1-3 στο 83ο λεπτό, προσφέρει μια πανηγυρική πρόκριση στην επόμενη φάση αλλά δεν αρκεί. Γιατί είναι Γερμανοί. Και ξέρουν ότι οι αγώνες δεν λήγουν στο 83′. Ούτε καν στο 90′. Τίποτα δεν τελειώνει αν δεν βγει να τραγουδήσει η χοντρή – δεν είναι τυχαίο που το συγκεκριμένο απόφθεγμα έχει Γερμανικές ρίζες! Το μάθανε καλά αυτό, εκείνο το περιβόητο βράδυ στην Βαρκελώνη, μια δεκαετία πριν.

Οι Ιταλοί αποδείχτηκαν πολύ λίγοι γι’ αυτό το ποδοσφαιρικό επίπεδο και μας χαιρέτησαν ήδη. Οι Γερμανοί πιθανόν – με βάση την μέχρι τώρα γενικότερη εικόνα τους – να αποδειχτούν λίγοι στην συνέχεια, όπως και πέρσι. Αλλά ακόμα κι έτσι, θα αποδειχτούν λίγοι προσπαθώντας…

Στιγμάτισε ένα μέρος αυτής της δεκαετίας, που κλείνει τον άλλο μήνα. Κατέκτησε σχεδόν όλα τα μεγάλα τρόπαια του κόσμου. Βαρέθηκε να κερδίζει ατομικές διακρίσεις. Ήταν η ατραξιόν αρκετών εντυπωσιακών el clasico. Έδωσε πάσες με την πλάτη, έβαλε γκολ από παντού και με κάθε πιθανό τρόπο, έκανε τακουνάκια που προκαλούσαν κόμπλεξ κατωτερότητας σ’ όλα τα υπόλοιπα τακουνάκια του κόσμου. Το κυριότερο; Έφτασε στο ποδοσφαιρικό Έβερεστ της δικιάς μου αντίληψης: Σ’ έκανε να πιστεύεις ότι μπορούσε να κάνει με την μπάλα ότι ήθελε, ακόμα και να χτυπήσει το οριζόντιο δοκάρι τέσσερις φορές συνεχόμενες, χωρίς το τόπι να ακουμπήσει το έδαφος! Αν το sombrero υπήρχε την περίοδο της ‘βασιλείας’ του, ο Ροναλντίνιο θα είχε σ’ αυτό μια κατηγορία με το όνομα του, για να συμπεριλάβει όλα τα μικρά, μαγικά κατορθώματα του με την μπάλα.

Όλα αυτά παλιά.

Τα τελευταία χρόνια τα κατορθώματα του μπορούν να συγκεντρωθούν πιο εύκολα από την Εσπρέσο και τα μεσημεριανά της τηλεόρασης, παρά από μια ποδοσφαιρική σελίδα. Φέτος, στα διαλείμματα από τις επισκέψεις στα μπουζούκια που τραγουδάει ο Ρέμος, κάνει μια νέα προσπάθεια με την Μίλαν, με σχετική επιτυχία. Το να πλησιάσει έστω και λίγο τα παλιά στάνταρ, είναι ανθρωπίνως αδύνατον. Το να σου προκαλέσει όμως ένα χαμόγελο ποδοσφαιρικής ικανοποίησης με μικρά τρικ μέσα στο παιχνίδι – όπως αυτά στο παραπάνω βίντεο, από τον προχθεσινό αγώνα με την Μαρσέιγ – είναι κάτι που μπορεί να το κάνει με περίσσεια άνεση, ακόμα και μεθυσμένος μετά από ξέφρενο ξενύχτι στα καλύτερα κλάμπ του Μιλάνου, μ’ ένα σουτιέν να του καλύπτει τα μάτια!