Η (αγαπημένη μου) Ρεάλ αντιμετωπίζει την Μπαρτσελόνα στο Estadio Santiago Bernabeu. Η μητέρα των μαχών, το θρυλικό «el classico» , και φυσικά το γήπεδο γεμάτο από νωρίς με τον κόσμο να βράζει στην εξέδρα. Τα περισσότερα «αναθέματα» εκτοξεύονται προς αυτόν τον κοντό , κεφτεδοειδή τύπο με το γύφτικο μαλλί και παρουσιαστικό ένος μαμόθρεφτου μπούλη με το Νο10. Ξεχειλιζουν τα μπουτάκια του , τα μαγουλάκια του (όχι τόσο όσο κάποια χρόνια αργότερα, αλλά είναι εμφανές ότι το παχουλό τούτο παιδάκι δεν έχει θέση στον αγώνα των αγώνων).

Πόσο θα μας διαψεύσει , χρόνο με το χρόνο…

H Barca δείχνει καλύτερη από την αρχή. Και δείχνει καλύτερη γιατί αυτός ο … κακοφτιαγμένος κεφτές κάνει στην κυριολεξία ότι θέλει. Το ματς στην ουσία έχει χαθεί όταν σε μια αντεπίθεση αυτός ο … χοντρός φεύγει σα … σαϊτα μόνος με τον τερματοφύλακα. Οσο κι αν κανεις δεν θελει να δει τη συνέχεια, αυτή είναι γνωστή. Περνάει τον δύσμοιρο γκολκίπερ και … περιμένει δίπλα στο αριστερό δοκάρι. Περιμένει για το τάκλιν που ΞΕΡΕΙ οτι θα του κανουν, διασύρει και τον δύστυχο αμυντικό (τα ονόματα όσο γνωστά κι αν είναι δεν έχουν καμία σημασία γι’ αυτό αποφεύγω να πω οποιοδήποτε) ο οποίος διακινδυνεύει … τον αντρισμό του χτυπώντας στο δοκάρι, κι έτσι χαμογελαστός αυτός ο «ατιμος» ο «αργεντίνος γύφτος» όπως τον αποκαλούσαν οι πρωτευουσιάνοι της Ρεάλ «τελειώνει» τη βασίλισσα και στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα.

Και ξαφνικά … οι οπαδοί της Ρεάλ όρθιοι χειροκροτούν αυτόν τον άσχημο, κοντό μάγο. Γιατί καμιά φορά η μαγεία του ποδοσφαίρου ξεπερνά ακόμα και τα πιο σκληρά σύνορα. Τα οπαδικά.

Αρχές δευτέρου ημιχρόνου του χθεσινού clasico. Ο Τσάβι παίρνει την μπάλα από τον Ινιέστα μετά από εκτέλεση κόρνερ και επιχειρεί σέντρα. Ο Πουγιόλ έχει προωθηθεί και περιμένει στο ύψος του πέναλτι. Οι παίκτες της Ρεάλ απομακρύνουν ψύχραιμα την μπάλα με τον Ράμος. Ο Πουγιόλ ξεκινάει αμέσως το σπρίντ της επιστροφής στην άμυνα. Ο Ιγκουαίν παίρνει την μπάλα και διασχίζει μερικά μέτρα μ’ αυτήν. Ο Πουγιόλ, αν και δέκα χρόνια μεγαλύτερος του, συνεχίζει το σπρίντ από πίσω του, έχοντας συνέχεια τα μάτια του στην πορεία της μπάλας. Ο Ιγκουαίν δίνει στον Ρονάλντο και κάνει κίνηση να ξαναπάρει την μπάλα. Ο Πουγιόλ, τρέχοντας, κάνει νόημα στον Αμπιντάλ να προσέξει την κίνηση του Αργεντίνου. Ο Ρονάλντο δίνει την μπάλα στον Ιγκουαίν ο οποίος με όμορφη προσποίηση ξεπερνάει εύκολα την αμυντική προσπάθεια του Αμπιντάλ. Ο Πουγιόλ κάνει κίνηση προς το κέντρο της περιοχής για να καλύψει τον χώρο αλλά βλέποντας ότι ο συμπαίκτης του, χάνει την φάση αλλάζει στιγμιαία πορεία. Ο Ιγκουαίν ‘οπλίζει’ το δεξί του πόδι, έχοντας να νικήσει μόνο τον Βαλντές. Ο Πουγιόλ κάνει σωτήριο τάκλιν – το τρίτο στο συγκεκριμένο παιχνίδι! – με το δεξί πόδι. Η μπάλα πηγαίνει στα πόδια του Αμπιντάλ, που έχει επιστρέψει πλέον στην φάση. Ο Πουγιόλ έχει ήδη σηκωθεί από το τάκλιν, παρηγορεί τον Ιγκουαίν και κατευθύνεται σιγά-σιγά πάλι μπροστά, ακολουθώντας την ανάπτυξη της ομάδας. Δυο λεπτά αργότερα, ο Ιμπραίμοβιτς θα σκοράρει το μοναδικό γκολ του αγώνα και το όνομα του θα στιγματίσει το πρώτο φετινό μεγάλο ντέρμπι της Ισπανίας.

Σ’ έναν κόσμο που αναγκαστικά ο αμυντικός είναι πάντα ο κομπάρσος, ο λιγότερο αναγνωρίσιμος, ο ‘κακός’ που πάει να χαλάσει το joga bonito του επιτιθέμενου, ο Κάρλες Πουγιόλ – αρχηγός της Μπαρσελόνα – ικανοποιείται και ‘ολοκληρώνεται’ ποδοσφαιρικά, κάνοντας απλά …την δουλειά του!

Σ’ ένα clasico, στο οποίο οι μεσοεπιθετικοί των δυο ομάδων κοστίζουν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια, έχουν μια κάμερα στραμμένη πάντα πάνω τους και διαθέτουν βιογραφικά γεμάτα με διαφημίσεις, χορηγίες και Χρυσές Μπάλες, ο Κάρλες Πουγιόλ χωρίς κάμερα μαν να τον εστιάσει και τρέχοντας στο παρασκήνιο, χαρίζει στην Μπάρσα μια πολύ μεγάλη νίκη σ’ ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι.

Την ευτυχία του να βρίσκεσαι στις εξέδρες σε ένα clasico Μπάρσα-Μαδρίτη φαντάζομαι να την καταλαβαίνετε.
Οσο κι αν φαινομενικά το να τρώς γιά δύο ώρες τόνους νερού πάνω στο απροετοίμαστο κορμί σου δεν είναι ό,τι καλύτερο, όσο κι αν το κρύο και η υγρασία προσπαθούσε να σου αποσπάσει την προσοχή απ το εξαιρετικό έργο που διαδραματιζόταν μπροστά στα μάτια σου, η ουσία δεν αλλάζει.
Αυτές οι στιγμές δεν ανταλλάσονται εύκολα με χιλιάδες ώρες παρακολούθησης ποδοσφαίρου από την ζεστασιά του καναπέ του σπιτιού σου.
Γιατί μ αυτό τον τρόπο θα έχανες το σχόλιο του τρελλαμένου διπλανού σου, όταν εκεί κατά το 80’ που ο Ετό έχασε το πέναλτυ, παρ ότι γνώριζε πως δεν μιλάω ούτε καστιγιάνικα ούτε καταλανικά με έπιασε απ το μπράτσο και με γουρλωμένα μάτια και φωνή βραχνή μου φώναξε μέσα στο αυτί: «Τρες α ζέρο ες λα ρεζουλτάδο. Κλάρο;;;»
3-0 είναι το αποτέλεσμα. Είναι ξεκάθαρο;;;
Δέκα περίπου λεπτά αργότερα, τα μεγάφωνα παίζουν τον ύμνο της ομάδας, 96000 άνθρωποι όρθιοι τραγουδούν κι εσύ, έξω απ αυτούς, δίπλα τους, έχεις πετάξει τις δύο κουκούλες απ τα δύο απανωτά μπουφάν που φόρεσες νομίζοντας πως θα την γλύτωνες και με υψωμένα ακίνητα χέρια και σφιγμένες γροθιές, κοιτάς ψηλά, προσπαθώντας να δεις πάνω απ την βροχή, εκεί κάπου στην άκρη του σύμπαντος, ευχαριστώντας αυτόν που απένειμε μιά τόσο λυτρωτική δικαιοσύνη στα 90 πιό έντονα λεπτά της ζωής σου.
Ηταν το clasico.
Ηταν όλα όσα έγραψα και όλα όσα θα γράψω.

Kανόνας Νο 12 του ποδοσφαίρου: Όταν κατέβεις με ελλείψεις, να αντιμετωπίσεις μια σαφώς ανώτερη ομάδα, ο μοναδικός τρόπος να αυξήσεις τις πιθανότητες να πάρεις αποτέλεσμα, είναι να κλειστείς πίσω, περιμένοντας μια ιδανική αντεπίθεση. Αν η ποιότητα των αμυντικών σου είναι ικανοποιητική, η τύχη με το μέρος σου και η αλληλοκάλυψη στην άμυνα υφίσταται και στα 90 λεπτά, έχεις σοβαρές πιθανότητες να φύγεις ‘όρθιος’, ακόμα και από τις πιο δύσκολες έδρες. Μη ευχάριστο για τον ηδονοβλεψία τηλεθεατή, αλλά δεκτό στον κόσμο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου.

Υποσημείωση κανόνα: Όταν για να αγγίξεις τον στόχο σου, ξεκινάς τις καθυστερήσεις από το πρώτο ελεύθερο που εκτελεί ο τερματοφύλακας σου και αρχίζεις να κλωτσάς ασύστολα από το πρώτο λεπτό, μετατρέποντας τον καλύτερο και πιο ανθεκτικό ποδοσφαιριστή του πλανήτη, σε παίκτη που απλά προσπαθεί να σώσει τα πόδια του, τότε η μπάλα κάποια στιγμή θα σε τιμωρήσει.

H Κορίνθιανς επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία της Βραζιλίας, με σκοπό να πρωταγωνιστήσει ξανά, αλλά δεν φαίνεται να έχει μάθει απ’τα λάθη του παρελθόντος που την οδήγησαν στην δεύτερη κατηγορία. Έτσι, απέκτησε το πρώην ‘φαινόμενο’, Ρονάλντο, που κυκλοφορεί πλέον με σωματότυπο μέσου 35αρη που συχνάζει κάθε Παρασκευή βράδυ μετά το γραφείο στα 5χ5 της περιοχής του. Αυτή η μεταγραφή όμως, θεωρήθηκε προδοσία από τους οπαδούς της Φλαμένγκο, δίνοντας την ευκαιρία στην Ισπανική ‘Marca’ να ετοιμάσει ένα αφιέρωμα στους μεγαλύτερους προδότες, της ποδοσφαιρικής ιστορίας. Την κορυφή του αφιερώματος, για τα υπόλοιπα 150 (το πολύ) χρόνια που έχουν απομείνει σ’αυτόν τον δύσμοιρο πλανήτη, έχει καπαρώσει ο Λουίς Φίγκο από το καλοκαίρι του 2000.

Ο μεγαλύτερος προδότης που εμφανίστηκε στο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Ο άνθρωπος που αν ζούσε στην εποχή που, κατά τον Φρανκ Μίλερ, οι Σπαρτιάτες είχαν κοιλιακούς σαν του Αντριάνο, προ ποτού και κατάθλιψης, θα πρόδιδε τον ήδη προδότη, Εφιάλτη. Η ‘σημαία της Μπαρσελόνα’, που προτίμησε τα εκατομμύρια της Ρεάλ και έσπασε κάθε ρεκόρ ηχορύπανσης σε γήπεδο, όταν στην πρώτη του επιστροφή στο Καμπ Νου (στις 21/10/2000), τα γιουχαίσματα των Καταλανών, έφτασαν στο επίπεδο φασαρίας που κάνει ένα αεροπλάνο όταν απογειώνεται.

Ο ..pesetero («φιλοχρήματος», στην πιο ευγενική μετάφραση που θα μπορούσε να κάνει κανείς!), που στην δεύτερη συμμετοχή του σε el clasico, δυο χρόνια μετά και αφού είχε χάσει ένα παιχνίδι λόγω τραυματισμού, έκανε κυριολεκτικά πλούσια, τα σπιτικά κάποιων εκ των φροντιστών του γηπέδου, που επέστρεψαν το βράδυ σπίτι απ’ την ..δουλειά, με μια αμύθητη περιουσία από κέρματα, κινητά τηλέφωνα, ένα μπουκάλι ουίσκι και μια γουρουνοκεφαλή!

Είναι αναμφίβολα, το μεγαλύτερο ντέρμπι του πλανήτη. Η ζωντανή παρακολούθηση του, έστω μια φορά, συγκαταλέγεται στα πράγματα, που πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις. Kαι έχει φτάσει η εβδομάδα του.. Το Σάββατο, στις 23.00 ώρα Ελλάδας, η Μπαρσελόνα φιλοξενεί την Ρεάλ Μαδρίτης στο Καμπ Νου, βρισκόμενη σε εκπληκτική φόρμα και με μοναδικό στόχο να πάρει εκδίκηση για την περσινή κακή χρονιά, κατά την οποία οι Μαδριλένοι, εκτός απ’ το πρωτάθλημα, κέρδισαν και τα δυο clasico!

Όπως σε όλα τα ντέρμπι του πλανήτη, και παρά το γεγονός ότι εχθές και σήμερα, οι δυο αντίπαλοι έπαιζαν για το Champions League, ο ντόρος του παιχνιδιού, έχει ξεκινήσει εδώ και μέρες. Και πως να γίνει διαφορετικά, όταν ένας εκ των δυο αντιπάλων, αλλάζει προπονητή λόγω μιας δήλωσης που έχει σχέση με το παιχνίδι.

Ο Μπερντ Σούστερ υπέπεσε σ’ ένα από εκείνα τα επικοινωνιακά λάθη, που εκστομίζεις μια μεγάλη αλήθεια, που όλοι πάνω-κάτω στην Ρεάλ σκέφτονται, αλλά κανείς δεν τολμάει να την μετατρέψει σε λέξεις. Ανέφερε με απλά λόγια και απόλυτη ειλικρίνεια, πως «δεν είναι δυνατόν να κερδίσουμε την Μπαρσελόνα» και δυστυχώς γι’αυτόν, το γραφείο τύπου της Ρεάλ, δεν λειτουργεί τόσο καλά, όσο αυτό της ΠΑΕ Παναθηναικός, με αποτέλεσμα να μην ακολουθήσει ποτέ διευκρινιστική δήλωση. Πριν προλάβει καν η δήλωση του να κάνει τον γύρο του κόσμου, ο Σούστερ ήταν παρελθόν για την Ρεάλ, αφού το γεγονός ότι η ομάδα πηγαίνει κατά διαόλου, έχοντας χειρότερη άμυνα και από την ουραγό του πρωταθλήματος Οσασούνα, ήταν ανεκτό, αλλά το να δηλώνεις, ουσιαστικά ηττημένος, μια εβδομάδα πριν το παιχνίδι, πάει πολύ..

Την αυτοκαταστροφική αυτή δήλωση του Γερμανού, εκμεταλλεύτηκε άμεσα και με τον καλύτερο τρόπο ο Χουάντε Ράμος, που δεν άντεξε στην ιδέα ότι μπορεί να τελειώσει το 2008, χωρίς να προλάβει να κερδίσει έστω ένα παιχνίδι, μετά το καταστροφικό του πέρασμα απ’την Τότεναμ. Με συνοπτικές διαδικασίες, υπέγραψε συμβόλαιο με τους ‘μερέγκες’, πρόλαβε να κάτσει στον πάγκο στο βατό χθεσινό παιχνίδι με την Ζενίτ και θα ταξιδέψει το Σάββατο στην Βαρκελώνη, με μοναδικό στόχο να επαναφέρει την καριέρα του, στα προ-Τότεναμ, επίπεδα και με κρυφή ελπίδα, οι μελλοντικές επιτυχίες του στον πάγκο της Ρεάλ, να σβήσουν τα αμέτρητα ανέκδοτα που κυκλοφόρησαν στην Αγγλία όλο το φθινόπωρο, όταν οι ‘πετεινοί’ σκόρπισαν αμέτρητα εκατομμύρια για να καταλήξουν να παλεύουν να ξεφύγουν απ’ την ζώνη του υποβιβασμού.