Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'el clasico'

Οι εικόνες του ντέρμπι

  [Καθόλου σχόλια]

Για όσους είχαμε απογοητευτεί από τα περισσότερα εκ των τελευταίων Superclásico, το χθεσινό ήταν η καλύτερη ανταμοιβή. Κυριακή βράδυ σε καλή ώρα, με πολλούς πρωταγωνιστές και ένα παιχνίδι που ξεκίνησε με το 0-1 της Μπόκα, γύρισε σε 2-1, για να λήξει με 2-4. Αρκετά καλό ποδόσφαιρο, πάθος, ωραίες εικόνες, το ποδόσφαιρο που αγαπάμε να βλέπουμε. Για όσους δεν το είδαν ή για όσους θέλουν να θυμηθούν, μαζέψαμε εικόνες και βίντεο που δίνουν το κλίμα ενός αγώνα που θα περάσει στην ιστορία.

Love is in the air

Μια ακόμα εντυπωσιακή υποδοχή στο Μονουμεντάλ. Βεγγαλικά, χαρτάκια, μπαλόνια, τραγούδια, σφυρίγματα και… φουσκωτές κούκλες. Ο Γκαγιάρδο μπαίνει μέσα και αποθεώνεται, με το πουκάμισο να κρέμεται έξω από το παντελόνι λες και ήρθε από ξενύχτι. Μπορεί να μην απέχει από την αλήθεια πολύ. Πώς να κοιμηθεί ένας προπονητής πριν από τέτοιο αγώνα; Αν εμείς το παθαίνουμε στο Football Manager, σκέψου στην κανονική ζωή…

Για έναν περίεργο λόγο χάλασε ο κλιματισμός στα αποδυτήρια της Μπόκα. Κι αν εσείς κρυώνετε, αυτές τις μέρες η θερμοκρασία στο Μπουένος Άιρες αγγίζει τους 34 το μεσημέρι. Οι φιλοξενούμενοι πάντως ήταν προετοιμασμένοι και με τους ανεμιστήρες προσπάθησαν να κάνουν δουλειά.

Η εφήμερη χαρά της προσωρινής ανατροπής

Ο Αντρές ντ’ Αλεσάντρο είναι ο κορυφαίος της Ρίβερ για να γυρίσει το ματς από το 0-1. Αποχωρεί στο 2-1, στο τελευταίο του ντέρμπι, μέσα στο δεύτερό του σπίτι, το Μονουμεντάλ. Ο κόσμος όρθιος τον χειροκροτεί και φωνάζει το όνομά του Ο προπονητής της Μπόκα Γκιγιέρμο Μπάρος Σκελότο διαμαρτύρεται που καθυστερεί να βγει. Η Μπόκα χάνει 2-1, αυτό έχει σημασία γι’ αυτόν. «Άσε με, είναι το τελευταίο μου παιχνίδι ρε μαλάκα» απαντάει με τον δικό του τρόπο ο αγαπημένος «κεφάλας». Ο ντ’ Αλεσάντρο βγαίνει, το ματς γυρίζει σε 2-4, ο προπονητής Γκαγιάρδο κατηγορείται για την αλλαγή του. Η αγαπημένη Ιντερνασιονάλ του Αντρεσίτο υποβιβάζεται στη Βραζιλία για πρώτη φορά στην ιστορία της (ήδη γράφεται ότι τον θέλουν πίσω για να ανέβει η ομάδα ξανά μαζί του) και η ακόμα πιο αγαπημένη Ρίβερ χάνει ένα superclasico μέσα στην έδρα της. Μαύρη Κυριακή.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Ο Τέβες δεν είναι γενικά σε καλή κατάσταση, ακούει και αρκετή κριτική, σκέφτεται να φύγει για την Κίνα. Κάνει όμως ίσως το καλύτερό του παιχνίδι από τότε που γύρισε στην Αργεντινή στο ίσως τελευταίο του σούπερ Κλάσικο. Τρομερό πάθος και τρέξιμο. Ξαφνική αλλαγή πορείας, επιτάχυνση και ασίστ στο πρώτο γκολ, σκοράρει τα δύο επόμενα (το τρίτο μια μαγεία στο παραθυράκι της εστίας) και γράφει το όνομά του για πάντα σε ένα από τα καλύτερα Ρίβερ-Μπόκα των τελευταίων πολλών ετών. Αποθεώνεται από όλα τα Μέσα, αποχωρεί σαν μεγάλος ηγέτης υπό τις ασπίδες της αστυνομίας.

Τα πανηγύρια δεν σταματούν. Οι παίκτες της Μπόκα πανηγυρίζουν στον αγωνιστικό χώρο, οι αντίπαλοί τους φεύγουν με σκυμμένο το κεφάλι. Το Μονουμεντάλ όπως και στο παρελθόν, δεν κοιτάει, δεν βρίζει τους παίκτες του. Αρχίζει και τραγουδάει συνθήματα υπέρ της Ρίβερ, την στιγμή που οι μισητοί αντίπαλοι τραγουδάν τα δικά τους. Συγκλονιστικές σκηνές (στο τέλος του πρώτου βίντεο για όσους ενδιαφέρονται).

Στα αποδυτήρια ακόμα ένα γλέντι. Πολλοί θυμίζουν τον Ριβάλντο και βγαίνουν στην αναμνηστική φωτογραφία με τα τέσσερα δάχτυλα. Το ίδιο κάνει κι ο Μαραντόνα που ποστάρει αντίστοιχη φωτογραφία. Τα μοντάζ και τα memes στο Ίντερνετ πολλαπλασιάζονται. Είναι οι Γενοβέζοι αυτή τη φορά που βγαίνουν από πάνω. Η νίκη δεν είναι απλά γοήτρου, η Μπόκα ανεβαίνει στην 1η θέση του πρωταθλήματος.

Οι Χασάπηδες της Βαρκελώνης

  [1 Σχόλιο]

schuster1

Yπήρξε μια εποχή, στη διάρκεια της δεκαετίας που ακολούθησε τη φυγή του Γιόχαν Κρόιφ-παίκτη και προηγήθηκε της έλευσης του Γιόχαν Κρόιφ-προπονητή, που η Μπαρτσελόνα ήταν μια ομάδα στην οποία θα μπορούσε άνετα να παίξει ο γνωστός μας Ντιέγκο Κόστα, κι αυτό χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει ούτε στο τόσο δα τη συμπεριφορά του. Μια ομάδα που σκόρπιζε τον τρόμο στην Ευρώπη αλλά με τρόπο διαφορετικό από ό,τι σήμερα, με παίκτες λιγότερο κοντοκουρεμένους και πολύ πιο τσατίλες, όπως εύγλωττα μας το δείχνει ο υπέροχος Μπερντ Σούστερ, έτσι όπως απευθύνει μια χορταστική, διπλή άσεμνη χειρονομία στους οπαδούς της Ρεάλ –στην οποία θα πάρει μεταγραφή λίγα χρόνια αργότερα–, στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας στις 4 Ιουνίου 1983.

Κι ο Μπερντ κι οι συμπαίκτες του είχαν βέβαια ελαφρυντικά: έτσι ήταν τότε το ποδόσφαιρο. Σε εκείνον τον τελικό, για παράδειγμα, ο Χουάν Αντόνιο Καμάτσο είχε αφοσιωθεί με επιμέλεια στον κύριο στόχο του, δηλαδή τα πόδια του Μαραντόνα, κι όταν στο 90΄ο Μάρκος Αλόνσο θα πετύχει το 2-1 με θεαματική κεφαλιά, η έκρηξη του Σούστερ έμοιαζε κάπως δικαιολογημένη. Ο ίδιος ο Σούστερ είχε γυρίσει λίγους μήνες πριν στα γήπεδα μετά από τον σοβαρό τραυματισμό του τον Δεκέμβριο του 1981, τραυματισμό που του στέρησε και τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας. Υπεύθυνος ο Χασάπης του Μπιλμπάο, ο Αντόνι Γκοϊκοετσέα, που στις 24 Σεπτεμβρίου του 1983 θα σπάσει και το πόδι του Μαραντόνα: ο κύκλος της βίας θα τελειώσει σε έναν άλλο τελικό Κυπέλλου Ισπανίας, το 1984, με το αξέχαστο ξύλο ανάμεσα στον Ντιέγκο, που είχε επανέλθει σε πλήρη φόρμα, και τη μισή Αθλέτικ. Και δεκάδες θεατές. Τελικός απολογισμός: 60 τραυματίες.

Αλλά, όπως και στις μέρες μας, το άστρο των παικτών της Μπάρτσα, πιο σκοτεινό τότε, θα λάμψει κυρίως στην Ευρώπη.

7 Απριλίου 1982, Λονδίνο: η Μπαρτσελόνα αντιμετωπίζει την Τότεναμ, στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Την επόμενη μέρα η εφημερίδα Sun θα κυκλοφορήσει με αυτόν τον τίτλο: «Ζώα!» Και επεξήγηση στον υπότιτλο: «Οι χασάπηδες της Βαρκελώνης», παρατσούκλι που θα τους ακολουθεί τα επόμενα χρόνια. Οι Καταλανοί απέσπασαν ισοπαλία 1-1 –κυρίως χάρη στην τρομερή γκάφα του Ρέι Κλέμενς–, και την κατακραυγή όλης της Ευρώπης για το βίαιο παιχνίδι τους. Όταν ο διαιτητής θα δείξει κόκκινη στον Χουάν Εστέλα, θα χρειαστεί να μπει στο γήπεδο ένας αστυνομικός (!) για να συγκρατήσει τον Μανόλο Μαρτίνεθ και τον Γκρέιαμ Ρόμπερτς που πλακώνονταν. Οι Λονδρέζοι κατεβαίνουν ψυχολογικά πιο προετοιμασμένοι για τη ρεβάνς, η οποία δεν ήταν όμως πολυ διαφορετική. Η Μπαρτσελόνα κερδίζει 1-0 και προκρίνεται για τον τελικό που γίνεται στο Καμπ Νου, σε ατμόσφαιρα που όλοι φανταζόμαστε. Αντίπαλος η Σταντάρ Λιέγης, η οποία προηγείται στο 8΄. Το πιο πολύ ξύλο το τρώει ο Σίμον Ταχαμάτα, o κοντούλης, εύθραυστος και μαλλιάς (ξεκίνησε την καριέρα του στην πιο μαλλιαρή ομάδα του πλανήτη, την TSV Theole) αριστερός εξτρέμ της Σταντάρ. Θύτης του ο θρύλος της Μπαρτσελόνα Μιγκέλι ή «Ταρζάν». Ο ίδιος ο Ταρζάν θα κάνει ένα επιθετικό φάουλ στο γκολ της ισοφάρισης ενώ το 2-1 για την Μπάρτσα θα το κάνει ο Κίνι, με φάουλ που χτυπήθηκε ενώ οι Βέλγοι ακόμη έφτιαχναν το τείχος: δεν θα προλάβει να το δείξει ούτε η τηλεόραση.

migueli maradona

Ο Μιγκέλι με ένα φίλο του

Οι Βέλγοι έχουν τρομερά παράπονα απο τον διαιτητή αλλά κι οι Καταλανοί επιδίδονται σε φεστιβάλ σκληρών φάουλ, τσαμπουκάδων και, μετά το 2-1, ψευτοτραυματισμών και καθυστερήσεων. Ειδική μνεία στον Καράσκο, που στο 89΄σφαδάζει στο κόρνερ μετά από ένα σπρώξιμο του Βάλτερ Μέεϋς, ο οποίος αποβάλλεται.

Η κορύφωση θα έρθει μερικούς μήνες μετά, στο Σούπερ Καπ με αντίπαλο την Άστον Βίλα, τη νικήτρια-έκπληξη του Πρωταθλητριών το 1982. Στον πρώτο αγώνα η Μπαρτσελόνα, χωρίς τον Μαραντόνα που είχε μόλις διαγνωστεί με ηπατίτιδα, κέρδισε 1-0. Η ρεβάνς στο Μπέρμιγχαμ στις 26 Ιανουαρίου 1983. Στο προηγούμενο ματς μεταξύ των δυο ομάδων, πέντε χρόνια πριν, οι Άγγλοι είχαν χειροκροτήσει θερμά τον Γιόχαν Κρόιφ, που χόρεψε στο ταλαιπωρημένο χορτάρι του Βίλα Παρκ, για τελευταία φορά στην Αγγλία. Το 1983 η ατμόσφαιρα είναι εντελώς διαφορετική: είπαμε, οι εποχές Μίχελς-Κρόιφ τελειώσανε, κύριοι, τελειώσανε!

Τρία φάουλ στα πρώτα τριάντα δευτερόλεπτα, δέκα κίτρινες και τρεις κόκκινες κάρτες (δυο στη Μπαρτσελόνα, μία στην Άστον Βίλα), οι οποίες, όπως παραδέχτηκε κι ο ίδιος ο διαιτητής, ήταν πολύ λιγότερες από όσες έπρεπε να δοθούν, αλύπητο ξύλο κι η Μπαρτσελόνα να παίζει σφιχτή άμυνα με χέρια και με πόδια. Ο Γκάρι Σο θα κάνει το 1-0 λίγο πριν το τέλος του β΄ ημιχρόνου: αποφασιστική η συμβολή του Πίτερ Γουίδ που εξουδετερώνει τον ανίκητο ως τότε Μιγκέλι με μια αγκωνιά στο πρόσωπο. Ο Ταρζάν δεν καταλαβαίνει από τέτοια –στο παρελθόν, είχε παίξει ένα ματς με σπασμένη κλείδα– και συνεχίζει κανονικά με αιματοβαμμένη την κίτρινη φανέλα του, ένα μαντίλι στα χέρια για να σκουπίζει κάπου κάπου τα αίματα και φανερή διάθεση για εκδίκηση.

Η καλύτερη ίσως στιγμή της βραδιάς ήταν στη παράταση, στη φάση που ο τερματοφύλακας της Μπάρτσα Ουρούτι σηκώνει στον αέρα τον Γκόρντον Κάουανς που μόλις έκανε το 2-0 και την ανοησία να τρέξει να μαζέψει την μπάλα από τα δίχτυα. Θα ακολουθήσει εύλογος τσαμπουκάς με ευρεία συμμετοχή αλλά καμία κάρτα. Και στη συνέχεια, πολλές κλωτσιές. Στους πανηγυρισμούς για το 3-0, θα αποβληθεί κι ο Μάρκος Αλόνσο –θα τα βάλει με τον επόπτη και θα φτύσει έναν από αυτούς που πανηγύριζαν.

Η Άστον Βίλα κερδίζει ένα Σούπερ Καπ που δεν κυνήγησε ιδιαίτερα –πιο πολύ την ενδιέφερε ο προημιτελικός του ΟΥΕΦΑ κόντρα στη Γιουβέντους, στον οποίο πήγε αποδεκατισμένη. Η Μπαρτσελόνα όμως είχε πιο σοβαρά προβλήματα. Αξιωματούχοι της ΟΥΕΦΑ μιλούσαν για νύχτα τρόμου και σκαναδαλισμένες ευρωπαϊκές εφημερίδες ζητούσαν αποκλεισμό της από τα ευρωπαϊκά κύπελλα, ακόμη και την παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Τελικά, οι Χασάπηδες την γλίτωσαν με βαρύ πρόστιμο, ενώ τέσσερις από αυτούς τιμωρήθηκαν με βάση τα βίντεο του αγώνα. Ανάμεσά τους, βέβαια, ο Ουρούτι. Η Ισπανική Ομοσπονδία από τη μεριά της θα αποφασίσει να αντιμετωπίσει το εμφανές πρόβλημα της βίας ανακοινώνοντας αυστηρά μέτρα ενάντια στο ντόπινγκ –ναι, τότε ξεκίνησε αυτό το κουτσομπολιό–, χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα, όπως είδαμε και στην αρχή. Την ίδια στιγμή, ο Γιόχαν Κρόιφ είναι στο Άμστερνταμ. Ετοιμάζεται να κερδίσει το προτελευταίο πρωτάθλημα της ζωής του ως ποδοσφαιριστής. Οι φίλοι της Μπαρτσελόνα θα περιμένουν υπομονετικά πέντε ακόμη χρόνια μέχρι να γυρίσει, προπονητής πια. Η συνέχεια γνωστή.

Τα φιλικά είναι για τους φίλους, όχι για εμάς

  [4 Σχόλια]

Μια από τις μεγάλες μου απορίες είναι πώς καταφέρνουν και παίζουν ντέρμπι-φιλικά οι ομάδες της Αργεντινής στην καλοκαιρινή τους προετοιμασία. Για όσους δεν ξέρουν, υπάρχουν «τουρνουά» (που πολλές φορές είναι μόνο ένα ματς) μεταξύ των παραδοσιακών εχθρών (π.χ. Ρίβερ-Μπόκα, Ράσινγκ-Ιντεπεντιέντε) τον Ιανουάριο (που είναι παχιές οι μύγες στην καλοκαιρινή Αργεντινή), σε διάφορες πόλεις εκτός Μπουένος Άιρες και φυσικά με κόσμο και των δύο ομάδων. Σε μια χώρα με τόση βία που οι μετακινήσεις οπαδών έχουν απαγορευτεί στα μεγάλα ματς, γίνονται παιχνίδια προετοιμασίας που όμως με τα χρόνια έγιναν κάτι mas que un φιλικό. Για τον κόσμο και τους παίκτες δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα πέρα από τη νίκη.

Πρόσφατα είχαμε ένα ματς με πέντε αποβολές και μια τεράστια μανούρα μεταξύ Κάρλος Τέβες και Μαϊντάνα (που είχε περάσει από την Μπόκα) που κράτησε για πολλή ώρα, ενώ η λήξη βρήκε νικήτρια τη Ρίβερ με 1-0 με πέναλτι. Το τορνέο της Μαρ ντελ Πλάτα πήγε στη Ρίβερ με το γκολ του Πισκουλίτσι και για μερικές μέρες οι Μιγιονάριος ήταν από πάνω. Χθες οι ομάδες έπαιζαν για το… Κόπα Λουίς Νοφάλ στην Μεντόζα. H μοίρα το ήθελε ώστε τα πράγματα να γίνουν σχεδόν με τον ίδιο τρόπο.

Η Ρίβερ κέρδισε πέναλτι και το ανέλαβε αυτή τη φορά ο Ουρουγουανός Ροντρίγκο Μόρα. Η Ρίβερ έκανε το 1-0 (ήταν και το τελικό σκορ) και ο Μόρα έχοντας μπροστά του στο πέταλο τους Μποστέρος έκανε ότι τους πυροβολεί. Ο Τέβες που έχει γίνει λίγο capo στην Μπόκα από τότε που γύρισε, δεν το ανέχτηκε και μετά το τέλος του αγώνα την έπεσε στον Μόρα με αποτέλεσμα μια νέα μανούρα σε ένα φιλικό μέσα σε μια βδομάδα. Μανούρα για έναν… πανηγυρισμό σε ένα φιλικό. Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά ευτυχώς, ο Μόρα είπε ότι τον έβρισε ο Τέβες και ότι ο ίδιος πάντα πανηγύριζει έτσι, ο Τέβες είπε ότι ο Μόρα έδειξε ασέβεια στον κόσμο της Μπόκα και το κλίμα για το Σούπερ Κλάσικο του καινούριο πρωταθλήματος έχει φτιαχτεί ήδη.

Όχι ότι χρειάζεται βέβαια, όπως έχουμε πει. Μιλάμε για δυο ομάδες που η έννοια φιλικό δεν μπορεί να ισχύσει. Για δυο συλλόγους που έχουν κάνει ακόμα και στη Βραζιλία ανθρώπους να παίζουν ντέρμπι ντυμένοι με τις φανέλες των ομάδων. Και αν δεν μας πιστεύετε αρκεί να δείτε τι γίνεται και στα γυναικεία Μπόκα-Ρίβερ. Το γεγονός ότι η υπόκρουση είναι το Creeping Death των Metallica τα λέει όλα:

Sombrero quiz: Πόσο καλά ξέρεις το El Clasico

  [13 Σχόλια]

Μία μέρα πριν το El Clasico προετοιμαζόμαστε με τον καλύτερο τρόπο με ένα κουίζ γνώσεων για τον μεγάλο αγώνα. Ένα ποτ-πουρί ερωτήσεων στατιστικών, αλλά και… ποικίλης ύλης, με πρόσφατες και πιο παλιές ερωτήσεις. Ένας τρόπος να την πείτε στον κολλητό που το παίζει γνώστης ή σε άλλους συνταξιούχους στο καφενείο.

[διάβασε περισσότερα →]

H Ρεάλ, ο Ρονάλντο και το dna του Ροσάριο

  [Καθόλου σχόλια]

Τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο, η Ρεάλ Μαδρίτης του Κάρλο Αντσελότι κατακτούσε το Δέκατο Τσάμπιονς Λιγκ της ιστορίας της κόντρα στη μισητή συμπολίτισσα Ατλέτικο. Οι Μερένχες μπορεί να έχασαν το πρωτάθλημα απ’ τους «απάτσι» του Σιμεόνε αλλά η κατάκτηση του Κυπέλλου απέναντι στη Μπαρτσελόνα υπέγραψε – μαζί με το Ντέσιμα – μια χρονιά όνειρο. Ένα χρόνο αργότερα η σπουδαία ομάδα της Ισπανίας αν και διαθέτει ένα άκρως ποιοτικό ρόστερ, τελειώνει τη σεζόν άτιτλη και καταϊδρωμένη σκορπώντας στους φίλους της την απογοήτευση. Αυτή η απογοήτευση αναμένεται να μετατραπεί σε μεγάλο «κλάμα» μπροστά στο τρεμπλ που είναι πανέτοιμη να φτάσει η Μπαρτσελόνα. Άλλωστε αυτές οι δύο ομάδες πάντα θα βρίσκονται σε συνεχή κόντρα με τις χαρές της μίας να σκορπούν δάκρυα – όχι χαράς εννοείται – στην άλλη.

maxresdefault

Αλλά «τις πταίει» και η Ρεάλ έφτασε σε αυτή την αποτυχημένη χρονιά; To ρόστερ δεν είχε τρελές ανακατατάξεις, ο Αντσελότι έμεινε στον πάγκο και η σεζόν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς αντίθετα με τη Μπάρτσα που είχε την γκρίνια για το μέτριο ξεκίνημα, τα ερωτηματικά για τις «φτωχές» μεταγραφές τύπου Ματιέ και φυσικά την «κόντρα» Μέσι – Λουίς Ενρίκε που δεν απείχε και πολύ απ’ την πραγματικότητα, τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της σεζόν. Η απάντηση εκτός του τρόπου λειτουργίας και οργάνωσης που μας έχει συνηθίσει η ομάδα με τα λευκά απ’ τη Μαδρίτη έχει και ονοματεπώνυμο. Η Ρεάλ απ’ την εποχή των Γκαλάκτικος έχει δείξει πως πρώτα μπαίνει το εμπορικό κομμάτι και μετά έρχεται το καθαρά ποδοσφαιρικό. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο μπαίνει σε αυτή την εξίσωση ως ο δεύτερος καλύτερος παίκτης του κόσμου (και σίγουρα το νούμερο 1 brand name) αλλά πλέον κάνει καλό στη Ρεάλ; Ο Πορτογάλος σούπερ σταρ έχει μόνο νεύρα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το αστέρι της Μπάρτσα, το Μέσι, κάτι που μπορεί να καταλάβει ο οποιοσδήποτε. Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι η συνέπεια που δεν δείχνει ο CR7 στα μεγάλα ραντεβού (λίγος και στα παιχνίδια με τη Γιούβε φέτος, αόρατος – μιας και δεν είχε αγωνιστεί -στον περσινό τελικό με τη Μπάρτσα, λίγος και στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ με την Ατλέτικο) αλλά το γεγονός πως δεν επιτρέπει στους άλλους σταρ της ομάδας να τον κοιτάξουν κατάματα ως ίσο προς ίσο. Λογικά ο Ρονάλντο πρέπει να είχε διαβάσει μικρός πολλές φορές τη «Φάρμα των Ζώων» του Τζώρτζ Όργουελ. Άλλη εξήγηση δεν μπορεί να δωθεί, ειλικρινά.

Real Madrid's Cristiano Ronaldo sits between FC Barcelona's Javier Mascherano from Argentina, left, and Gerard Pique during a Spanish La Liga soccer match at the Santiago Bernabeu stadium in Madrid, Sunday March 23, 2014. (AP Photo/Paul White)

Ο Ρονάλντο νευριάζει όταν κάποιος συμπαίκτης του σκοράρει ένα εύκολο γκολ που θα μπορούσε να έχει βάλει αυτός. Βρίζει με το βλέμμα στον ουρανό όταν κάποιος εκτελεί ένα φάουλ αρκετά άουτ (και ψηλά) ξέροντας πως αυτός θα μπορούσε να είχε στείλει τη μπάλα ψηλότερα και φυσικά διαμαρτύρεται όταν δεν θα δεχθεί μια τέλεια πάσα. Εννοείται πως δεν θα γυρίσει να μαρκάρει – ακόμα και όταν η μπάλα «καίει» – και εννοείται πως δεν θα πανηγύρισει μαζί με όλους ένα γκολ-ποίημα κάποιου συμπαίκτη του. Ο Μέσι απ’ την άλλη θα δημιουργήσει για το Σουάρεζ και το Νέιμαρ, δεν θα διαμαρτυρηθεί στα πολλά φλύαρα «μπασίματα» του Βραζιλιάνου και εννοείται πως θα φερθεί στον Ουρουγουανό όπως του αρμόζει. Όπως η Κλαρίς δηλαδή στον Χάνιμπαλ στην περίφημη σκηνή γνωριμίας της «Σιωπής των Αμνών». Με σεβασμό και κατανόηση. Εννοείται θα σολάρει δίχως αύριο και αυτός (όπως ο Steve Vai στα περίφημα live των G3) ξέροντας όμως πότε θα χαμηλώσει το distortion για τους άλλους. Ο Ρονάλντο θυμίζει – απ’ την άλλη – τον Δημήτρη Κατή που μετά το σόλο κιθάρα το έριχνε στο σόλο ξύστρα και στο σόλο τζατζίκι πιάνοντας τα γυμνασμένα του μούσκουλα.

messi-ronaldo

Σε όλα αυτά βέβαια δεν βοηθάει και η Ρεάλ. Δεν γίνεται για παράδειγμα να επιτρέπεις όλο αυτό το κράξιμο στον Μπέηλ με τον Ουαλό να σκίζεται εντός γηπέδου. Δεν γίνεται να αφήνεις τόσο γυμνό τον άξονα σου παίζοντας ουσιαστικά χωρίς κόφτη σε μια ολόκληρη σεζόν και δεν νοείται να έχεις για αλλαγή του εξαιρετικού Καρίμ Μπενζεμά το Μεξικάνο Σόλσκιερ, επειδή μοιάζει με τον ήρωα της ταινίας Goal. Όχι το πραγματικό ποδόσφαιρο δεν έχει σχέση με το σινεμά (αν και η Ρεάλ έχει αγωνιστεί με 5 σέντερ φορ και χωρίς αμυντικό μέσο και στην πραγματικότητα). Η φετινή σεζόν μπαίνει δίπλα στο ναύαγιο που ξεκίνησε πριν 103 χρόνια στο Σάουθαμπτον (από εκεί ξεκίνησε και ο Μπέηλ) και λογικά θα χρειαστούν αρκετές αλλαγές για να γίνει και πάλι η Ρεάλ κανονική ομάδα. Αυτό δηλαδή που ήταν και πέρσι κατακτώντας δύο σπουδαίους τίτλους.

article-2702614-1FE91B5F00000578-581_634x360

Ομάδα με τόσους αστέρες, τόσα χρήματα για μεταγραφές και άτιτλη – ειλικρινά – είναι τεράστια αποτυχία. Τουλάχιστον χαρήκαμε τα χατ-τρικ του Ρονάλντο, τους τσαμπουκάδες του Ράμος και τις κάθετες του Κρόος σε μια σεζόν που στις 6 Ιουνίου θα θέλουν να διαγράψουν – μια και καλή – όλοι οι φίλοι της ομάδας. Απ’ την άλλη όση δουλειά και να ρίξει ο Ρονάλντο, όσα σολάριουμ και να κάνει και όσα γκολ και να σκοράρει θα είναι πάντα δεύτερος όσο παίζει ο Μέσι μιας και το dna του Ροσάριο δεν αποκτιέται ούτε με δουλειά αλλά ούτε και με όλα τα χρήματα του κόσμου.

Τι θα ήταν ένα ντέρμπι χωρίς την καζούρα;

  [Καθόλου σχόλια]

Η πρώτη μάχη ήταν και η λιγότερο σημαντική για Μπόκα και Ρίβερ χθες το βράδυ. Όχι ότι είναι ασήμαντο ποτέ ένα σούπερ κλάσικο, αλλά όταν το πρωτάθλημα έχει τριάντα (ζωή να ‘χουν) ομάδες και είμαστε ακόμα στην 11η αγωνιστική, τότε ναι είναι λιγότερο σημαντικό από τους δυο αγώνες για το Κόπα Λιμπερταδόρες που ξεκινούν αυτή τη βδομάδα. Παρ’ όλα αυτά, η ψυχολογική ώθηση που έδωσε η νίκη της Μπόκα με 2-0 είναι πολύ σημαντική. Και η καζούρα ακόμα μεγαλύτερη.

Αρχικά στο γήπεδο. Μια που μπορεί το «τουρνουά του καλοκαιριού» να είναι φιλικά προετοιμασίας, αλλά ένα 5-0 ακόμα και εκεί είναι λόγος πειράγματος και οι συμπαθείς τροφαντές κυρίες το υπενθυμίζουν:

superclasico-2035246h627

Αλλά και όμορφες στιγμές με παιδάκια και… ωπ και μια κότα κρεμασμένη:

bocariber1430686446150503009

B’ εθνική και 5 γκολ. Μιλάμε για οικογενειακή γαλούχηση:

bocariver72081746

Μετά το 2-0 φυσικά οι κλασικές αφίσες του σούπερ κλάσικο γέμισαν τα αργεντίνικα σάιτ και η πλάκα άρχισε και εκτός γηπέδου:

cargadas00_cedoc1

Το Big Brother φαίνεται ότι είναι ακόμα δημοφιλές στην Αργεντινή και με αφορμή τις τελευταίες νίκες της Μπόκα, η Ρίβερ αποκαλείται ο «Μεγάλος Γιος του 2015» θυμίζοντας τα ελληνικά «ο μπαμπάς σας» που βλέπουμε σε διάφορα σχόλια ανά το ίντερνετ. Εξίσου δημοφιλές και το γνωστό «Chicken Run» στο οποίο οι «κότες» (από το παρατσούκλι της Ρίβερ) Γκαγιάρδο και Τέο Γκουτιέρες τρέχουν να γλιτώσουν από τον Αρουαμπαρένα και τον Οσβάλντο, αλλά και το φάντασμα της «Β» που κολλάει παντού σαν την κοακόλα.

gallina

Επίσης αρκετά δημοφιλής είναι και η εικόνα που δείχνει μια ταυτότητα και ένα διαβατήριο και λέει «σας κερδίσαμε με αυτό, τώρα θα σας κερδίσουμε και με το άλλο» προεξοφλώντας μια νίκη και στο διεθνές Κόπα Λιμπερταδόρες. Ατομικά τώρα, το περισσότερο δούλεμα έφαγε ο Κολομβιανός Τέο Γκουτιέρες που εκτός από (αντικειμενικά) αντιπαθής ήταν και ανύπαρκτος στο χθεσινό ντέρμπι. Κορυφαίο αυτό με τη φωτογραφία του επιθετικού ντυμένου ως Κάπτεν Αμέρικα και την ατάκα: «Τέο έκανες λάθος στον ήρωα, έπρεπε να ντυθείς Αόρατος Άνθρωπος»:

CEHip8QWgAANl_x

Όλα αυτά βέβαια μέχρι το 1ο ματς για τους 16 του Λιμπερταδόρες στο Μονουμεντάλ. Εκεί που οι Μιγιονάριος θα θέλουν τη δική τους εκδίκηση και τη δική τους επιστροφή στις νίκες. Για να αλλάξει το θύμα της καζούρας ξανά.

Η εκδίκηση της χρονιάς

  [4 Σχόλια]

Αυτός είναι ο πιο επιτυχημένος τίτλος για όσα είδαμε στο δεύτερο ημιτελικό του Κόπα Σουνταμερικάνα μεταξύ Ρίβερ και Μπόκα, σε ένα Μονουμεντάλ που έζησε στιγμές που θα μείνουν για χρόνια. Είναι ο τίτλος της εφημερίδας Ole και περιγράφει τα όσα έγιναν και ξεκίνησαν με την εντυπωσιακή υποδοχή της Ρίβερ από τον κόσμο της στο κατάμεστο στάδιο:

Κι όμως το ξεκίνημα έδειχνε καθαρά Μπόκα, καθώς μόλις στα 20 δευτερόλεπτα οι Μποστέρος κέρδισαν πέναλτι παγώνοντας την εξέδρα, καθώς τα εκτός έδρας γκολ μετράνε και με το 0-0 του πρώτου αγώνα τα πράγματα θα γίνονταν δύσκολα. Ένα παντελώς ανόητο (ίσως και κομματάκι τραβηγμένο) πέναλτι που έφερε την Μπόκα σε πλεονεκτική θέση.

Την ευθύνη ανέλαβε ο Τζιλιότι που ξεκίνησε εξαιτίας της απουσίας του Τσάβες από την αρχική εντεκάδα και διαμαρτυρήθηκε για τα λέιζερ στο πρόσωπό του, έστειλε την μπάλα αρκετά κεντρικά και σχετικά χαμηλά και εκεί ο Μαρσέλο Μπαροβέρο με το δεξί του χέρι απέκρουσε και μπήκε στο πάνθεον των ηρώων των σούπερ κλάσικο. Η αλλαγή συναισθημάτων άμεση. Έκρηξη χαράς στις εξέδρες του Μονουμεντάλ και όπου αλλού έβλεπαν το παιχνίδι οπαδοί της Ρίβερ, απογοήτευση για τους φίλους της Μπόκα.

river_boca

Το παιχνίδι από εκεί και πέρα έγινε αντρική υπόθεση, με τον διαιτητή να χαρίζει και κόκκινες σε αρκετές περιπτώσεις όπως αυτή του Πόνσιο και του Φορλίν αργότερα. Η μπάλα λίγη σχετικά, το ξύλο πολύ και ήρθε ο Πισκουλίτσι να δώσει σχετικά νωρίς το πολυπόθητο γκολ για την Ρίβερ. Μετά από ένα κακό διώξιμο της μπάλας και μια σέντρα (ή στραβοκλωτσιά), o 30χρονος πρώην παίκτης των Αρχεντίνος Τζούνιορς έκανε ένα τέλειο και ψύχραιμο πλασέ μη δίνοντας καμία ελπίδα αντίδρασης στον Οριόν. Το 1-0 ήταν αρκετό.

H Ρίβερ ήταν καλύτερη γενικά, η Μπόκα είχε πρόβλημα στη δημιουργία παιχνιδιού και ο τραυματισμός του Γκάγκο την αποτελείωσε. Παρ’ όλα αυτά μπορεί να φωνάζει για ένα ακυρωθέν γκολ του Τζιλιότι (στην ίσως μοναδική καλή του ενέργεια στον αγώνα, ο μοιραίος παίκτης αυτής της σειράς αγώνων), αλλά τώρα είναι αργά. Οι αλλαγές δεν βοήθησαν και η Ρίβερ χωρίς να είναι εντυπωσιακά καλύτερη στα δυο παιχνίδια, πήρε μια πρόκριση που τη φέρνει κοντά σε έναν ακόμα τίτλο.

meme10_cedoc

Στις περιπτώσεις αυτές η πρόκριση στον τελικό έχει ίσως περισσότερη σημασία και από το ίδιο το κύπελλο, όπως άλλωστε είχε γίνει το 2004. Δέκα χρόνια μετά η εκδίκηση είναι πραγματικότητα. Έντεκα χρόνια μετά από τον τελευταίο διεθνή τελικό της Ρίβερ. Οι αφίσες της καζούρας κυκλοφορούν ήδη, με ατάκες όπως «Lady Gago», στόμα κλειστό (boca σημαίνει στόμα) και με ένα τεράστιο 0 που είναι οι νίκες της Μπόκα στα τελευταία οχτώ ντέρμπι των δύο ομάδων (μαζί με φιλικά του καλοκαιριού, αλλά όπως ξέρουμε φιλικό Μπόκα-Ρίβερ δεν υπάρχει). Από την άλλη, είχαμε και τις ανάποδες προκλήσεις, με τον Τσάβες (που πέρασε ως αλλαγή) να κάνει κίνηση προς τους οπαδούς της Ρίβερ ότι έχει… κρύο την ώρα που αποχωρούσε. Παρ’ ότι η ομάδα του έχασε, αυτός προσπάθησε να πικάρει τους αντιπάλους και την ατμόσφαιρα του ματς, γιατί σε αυτά τα ματς σημασία έχει να συνεχίζεις την κόντρα ακόμα και όταν πρέπει να μην μιλάς.

chavez_g_afp

Κλείνουμε με το βίντεο του τέλους του αγώνα, με τον κόσμο και τους παίκτες της Ρίβερ να πανηγυρίζουν και τους παίκτες της Μπόκα να μαλώνουν με 2-3 εισβολείς στο γήπεδο και τον Αρουαμπαρένα σε ρόλο πυροσβέστη:

Εξομολογήσεις Ενός Επικίνδυνου Δοντιού

  [Καθόλου σχόλια]

Σήμερα η βρετανική εφημερίδα Guardian δημοσιεύει αποσπάσματα από το ακυκλοφόρητο (μέχρι την επόμενη βδομάδα) βιβλίο του Λουίς Σουάρες  «Περνώντας τη γραμμή: Η δική μου Ιστορία». Ο Σουάρες δίνει τη δική του οπτική για τα θέματα των δαγκωματιών, το πως του βγαίνει και πως προσπαθεί να το αντιμετωπίσει.

suarez bite

Θα μπορούσα να ανεβάσω το στάτους μου στην ελληνική αθλητικογραφία με το να το μεταφράσω αλλά δεν έχω τέτοιες βλέψεις. Άλλωστε μπορεί να το βρει εύκολα ο καθένας. Προτιμώ να σταθώ όμως σε μερικά σημεία του κειμένου. Αρχικά, ο Σουάρες θεωρεί ότι το δάγκωμα είναι αποκρουστικό, αλλά δεν είναι επικίνδυνο. Λέει ότι τα δικά του δαγκώματα δεν τραυματίζουν όπως για παράδειγμα εκείνο του Μάικ Τάισον στον Εβάντερ Χόλιφιελντ. Είναι μια παρόρμηση, αντίδραση αυτοπροστασίας μέσα στην αδρεναλίνη του ματς. Προφανώς ο Ουρουγουανός δυσκολεύεται να καταλάβει την έννοια του αντιαθλητικού. Ότι το να δαγκώσεις κάποιον είναι κάτι εκτός των κανόνων του παιχνιδιού.

Ο Σουάρες πιστεύει ότι το αντιαθλητικό βρίσκεται σε αναλογία με τη ζημιά που προκαλεί στον αντίπαλο. Φέρνει σαν παράδειγμα ότι παίχτες που κάνουν σκληρά και αντιαθλητικά τάκλιν που τραυματίζουν τον αντίπαλο και τον αφήνουν έξω έξι και εννιά μήνες δεν τιμωρούνται ανάλογα. Έχει τα δίκια του ως επιθετικός, μόνο που το τάκλιν είναι κάτι που επιτρέπεται στο ποδόσφαιρο. Όταν ένα τάκλιν ξεφεύγει από τα όρια του κανονισμού, ο κανονισμός προβλέπει το τι θα γίνει. Σήμερα ας πούμε όταν θα βρεθεί για πρώτη φορά απέναντι στον (επαγγελματία δολοφόνο) Πέπε μπορεί να τον ρωτήσει πως έφαγε 10 αγωνιστικές γιατί πάτησε κάποιον εκτός φάσης.

Εκεί που το κάνει πιο δύσκολο ο Σουάρες είναι ότι προσπαθεί να καταρρίψει το επιχείρημα ότι αυτό που έκανε στον Κιελίνι έγινε «μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου». Αντιπαραβάλλει το παράδειγμα του Ζιντάν. Λέει ο Λουίς ότι ο Ζιντάν σε τελικό Μουντιάλ κουτούλησε στην ψύχρα τον Ματεράτσι και η τιμωρία του ήταν 3 αγωνιστικές. Εκεί που έχει δίκιο ο Σουάρες είναι ότι και για το Ζιζού ήταν η τρίτη φορά που κουτούλαγε κάποιον. Θεωρεί ότι αποτελεί στόχο για τις ποδοσφαιρικές αρχές, παραδέχεται όμως ότι έχει κάνει ο ίδιος τον εαυτό του στόχο.

Ένα άλλο ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας του Σουάρες είναι το τι έκανε μετά την τιμωρία του. Είπε ότι μετά τη δαγκωνιά στον Ιβάνοβιτς η Λίβερπουλ τον βοήθησε και του παρείχε υποστήριξη όλο το ιατρικό και ψυχολογικό της τιμ. Βέβαια εδώ αν υπολογίσουμε ότι ο Σουάρες δάγκωσε τον Κιελίνι περίπου ένα χρόνο μετά από τον Ιβάνοβιτς, μάλλον ο ψυχολόγος της Λίβερπουλ ήρθε στο σύλλογο με τις συστάσεις του τύπου που έφερε τον Άντι Κάρολ και τον Μάριο Μπαλοτέλι στο Μέρσεϋσαιντ. Ο Σουάρες λέει ότι επειδή εκείνη τη στιγμή βρισκόταν ανάμεσα σε Λίβερπουλ και Μπαρσελόνα δεν ήταν εύκολο να απευθυνθεί στους συλλόγους για υποστήριξη. Πήρε την οικογένειά του και έφυγαν για να ηρεμήσουν και μετά από πρωτοβουλία της γυναίκας του (στανταράκι) βρήκε τους κατάλληλους ανθρώπους μόνος του.

Σε κάθε περίσταση, η αυτοβιογραφία του Σουάρες είναι από τις λίγες ίσως περιπτώσεις που αξίζει να ασχοληθείς. Έχω τεράστιο θέμα με τις αυτοβιογραφίες, διότι δε βρίσκω νόημα στο να διαβάσω τις «αλήθειες» κάποιου. Ειδικά όταν αυτός ο κάποιος είναι 21,22,23,24 χρονών. Ο Σερ Άλεξ ναι είχε να πει πολλά, ο Ρούνει που στα 28 του έχει εκδόσεις τρεις βιογραφίες τι έχει να πει; Όμως επειδή ο Σουάρες είναι κλινική περίπτωση και δεν μπαίνει στη λούμπα του πολιτικά ορθού ίσως να είναι μια ευκαιρία να καταλάβουμε τι έχει στο μυαλό του αυτό το παιδί που μπορεί να πάρει μια ομάδα από το χέρι μόνος του και να καταστρέψει όλη τη σεζόν με ένα δάγκωμα.

Στην Ισπανία έχουν γίνει ψηφοφορίες για το ποιον παίχτη θέλουν οι οπαδοί να δαγκώσει ο Σουάρες. Οι οπαδοί της Ρεάλ Μαδρίτης έχουν ως πρώτη επιλογή τον Κασίγιας (σε τρελό και άγιο μην τάξεις) και της Μπαρσελόνα τον Πέπε. Όλα προβλεπόμενα. Το ζήτημα είναι πως θα αντιδράσει ο Λουίς όταν προκληθεί. Και με τον Πέπε στο γήπεδο αυτό κανονικά θα έπρεπε να έχει αρνητική απόδοση στο στοίχημα.

Το νούμερο 10 και τα 10 χρόνια μετά

  [1 Σχόλιο]

 boca_river_g5_telam

Μετά από μια καταρρακτώδη βροχή που λίγο έλειψε να ματαιώσει το παιχνίδι, οι 22 παίκτες του σούπερ-κλάσικο πάτησαν χορτάρι στο Μπομπονέρα μπροστά στους οπαδούς της Μπόκα και μόνο. Μια που οι «μετακινήσεις οπαδών» έχουν απαγορευτεί, ήταν η σειρά των παικτών της Ρίβερ να παίξουν σε ένα τέτοιο ντέρμπι χωρίς οπαδούς. Λίγο πριν οι παίκτες των φιλοξενούμενων βγουν στον αγωνιστικό χώρο, ο προπονητής Ραμόν Ντίας έδειξε αυτό το βιντεάκι για να τους τονώσει το ηθικό, καθώς η Ρίβερ αυτή έχει αρκετούς νέους και άπειρους παίκτες:

«Δεν θα είστε οι πρώτοι που θα κερδίσουν, θα είστε οι πρώτοι εδώ και πολύ καιρό που θα κατέβετε μόνοι στην μάχη. Δεν θα σας αποθεώσουν, δεν θα σας στηρίξουν, θα σας βρίσουν, θα σας χτυπήσουν, θα σας προκαλέσουν. Αλλά εσείς είστε η Ρίβερ και ξέρετε πώς να απαντήσετε»

Παρ’ ότι οι ομάδες είναι σκιές του παλιού τους καλού εαυτού και βασίζονται κυρίως σε παίκτες που βρίσκονται σε καθοδική πορεία (Καβενάγκι, Γκάγκο κτλ), μετά από πολύ καιρό είδαμε ένα αρκετά καλό παιχνίδι. Μπροστά μάλιστα στον προπονητή της Αργεντινής Σαμπέλα για τον οποίον υπήρχαν και πανό ώστε να πάρει τον Κάρλος Τέβες στο Μουντιάλ. Οι φάσεις αρκετές, το ξύλο περιορισμένο σε αθλητικά πλαίσια και ένα ματς ισορροπημένο αρκετά. Το ημίχρονο έληξε 0-0 και ο Ραμόν Ντίας, γνωστός για την κόντρα του με τους οπαδούς της Μπόκα έβαλε το χέρι στο αυτί κατά την αποχώρησή του για τα αποδυτήρια για να τους δείξει ότι δεν τους ακούει. Το παιχνίδι ξεκίνησε στους ίδιους ρυθμούς στο 2ο ημίχρονο, όλα άλλαξαν όμως όταν ο Λανσίνι έγραψε το 0-1 σε μια πολύ ωραία αντεπίθεση για τη Ρίβερ.

RAMON_ROMAN_GENS_400851

Η Μπόκα έπρεπε να απαντήσει. Και το έκανε. Με ποιον άλλον; Τον εμβληματικό Χουάν Ρομάν Ρικέλμε που στα 35 του έπαιζε μάλλον το τελευταίο σούπερ-κλάσικο της καριέρας του. Λίγο πριν αρχίσει το ματς, πήγε στον πάγκο της Ρίβερ αγκάλιασε τον προπονητή της Ραμόν Ντίας και ο τελευταίος του είπε «Ρομάν, δεν χρειάζεται να είναι αυτό το τελευταίο σου σούπερ-κλάσικο». Το 10αρι της Μπόκα το απέδειξε. Σε μια κατά μέτωπο γκαμπέτα του «Μπουρίτο» Μαρτίνες η Μπόκα κέρδισε φάουλ σε καλό σημείο. Το Μπομπονέρα που πάγωσε μετά το 0-1 ξεσηκώθηκε. Ο σπίκερ της αργεντίνικης τηλεόρασης κοίταξε τα κιτάπια του και μας ενήμερωσε ότι η Μπόκα είχε να σημειώσει γκολ από φάουλ εδώ και πάρα πολλά ματς (δεν συγκράτησα τον αριθμό, αλλά ήταν διψήφιος και μεγάλος). Τα στατιστικά δεν μετράνε όμως όταν έχεις παίκτες αυτού του επιπέδου. Ο Ρικέλμε αβάδιστα, σαν να έβαζε ένα ποτήρι νερό, έστειλε την μπάλα στην πλευρά που κάλυπτε το τείχος και ακριβώς στο παραθυράκι. Ο Μπαροβέρο και να ήθελε, δεν μπορούσε να το πιάσει. Ένα από τα πιο τέλεια φάουλ που μπορεί να δει κανείς. Η αποθέωση του Ρικέλμε ξεκίνησε…

Μόνο που στο σούπερ-κλάσικο αυτό δεν ήταν το γκολ του Ρικέλμε που έμεινε στο τέλος. Ήταν η νίκη της Ρίβερ. Την στιγμή που μετά το 1-1 οι οπαδοί της Μπόκα άρχισαν τα βεγγαλικά, η Ρίβερ δεν παράτησε το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που και πάλι δεν είχε κάποιον καλύτερο. Η μπίλια όμως έκατσε στο άσπρο. Στο 85′ και μετά από κόρνερ ο πιτσιρικάς Φούνες Μόρι γνώρισε την μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του, καθώς έδωσε στους Μιλλιονάριος την πρώτη τους νίκη στο Μπομπονέρα μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια. Μια νίκη που όχι μόνο δίνει το πάνω χέρι σε αυτή την κόντρα του Μπουένος Άιρες, αλλά φέρνει τη Ρίβερ μόλις έναν βαθμό από την κορυφή του πρωταθλήματος. Την ίδια στιγμή που στην Μπόκα η γκρίνια είναι έντονη, ακόμα και για τον προπονητή Μπιάνκι, και οι παίκτες αμήχανα τα ρίχνουν στη διαιτησία (μια που το δεύτερο γκολ μπήκε από κόρνερ που ήταν άουτ) ψάχνοντας δικαιολογίες που δεν πολυπείθουν. Αν πριν λίγους μήνες οι παίκτες της Μπόκα ήταν αυτοί που χόρευαν στο κέντρο του Μονουμεντάλ, τώρα αυτό έχει ξεχαστεί. Μέχρι το επόμενο ντέρμπι πάντα…

Το άλλο σούπερ κλάσικο

  [Καθόλου σχόλια]

Δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να υποστηρίζει κάποιος ομάδες από άλλες χώρες από τότε που το ποδόσφαιρο παγκοσμιοποιήθηκε. Οι σύλλογοι κάνουν τουρνέ-αρπαχτές στην Ασία και τις ΗΠΑ και χιλιάδες φανέλες πωλούνται σε ανθρώπους που φανατίζονται για ομάδες που δεν θα δουν ποτέ από κοντά. Αυτά όμως γίνονται στον ποδοσφαιρικό τρίτο κόσμο. Η ιστορία μας σήμερα έχει να κάνει με μια από τις σημαντικότερες ποδοσφαιρικά χώρες αυτού του πλανήτη, τη Βραζιλία και το επικό μίνι ντοκιμαντέρ του  Σαντιάγο Ντούλσε.

Το Σερζίπε είναι η μικρότερη επαρχία της χώρας. Στην Καρμόπολις (έναν δήμο 10κάτι χιλιάδων κατοίκων) το 1982 κάποιοι Βραζιλιάνοι έβλεπαν (τι άλλο) το Μουντιάλ και την πορεία της κατά πολλούς πιο ρομαντικής Βραζιλίας όλων των εποχών. Μόνο που όταν είδαν το Βραζιλία-Αργεντινή 3-1, δεν ασχολήθηκαν τόσο με την μεγάλη νίκη της χώρας τους αλλά εκστασιάστηκαν από τον κοντούλη Αργεντίνο με το όνομα Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Αυτό ήταν. Έψαξαν και έμαθαν ότι παίζει σε μια ομάδα που λέγεται Μπόκα Τζούνιορς και άρχισαν να ασχολούνται φανατικά με την ομάδα. Έντεκα χρόνια αργότερα, το 1993, ο… πρόεδρος Ζίλσον μαζί με τους φίλους του έκαναν ένα βήμα παραπάνω και έφτιαξαν την βραζιλιάνικη Μπόκα Τζούνιορς. Η τρέλα ήταν τόσο μεγάλη που αργότερα ο πρόεδρος έδωσε στο γιο του το όνομα Ρικέλμε, κάτι που δεν πρέπει να μας παραξενέψει καθώς άλλοι το έκαναν για ακόμα πιο χαζούς λόγους όπως έχουμε δει.

Η Μπόκα βρήκε σπόνσορες τοπικές μπουτίκ και σούπερ-μάρκετ, έκανε φανέλες και ήταν έτοιμη για το βήμα παραπάνω, την επίσημη αναγνώριση. Εκεί αντιμετώπισε πρόβλημα καθώς δεν έπαιρνε άδεια και τελικά οι ιθύνοντες του συλλόγου αναγκάστηκαν και έκοψαν το «s» από το όνομα για να πάρουν έγκριση από την βραζιλιάνικη ομοσπονδία. Μόνο που στην φύση που δημιουργεί το άσπρο και το μαύρο, τα PC και τα Mac, τον Λάρι Μπερντ και τον Μάτζικ Τζόνσον, η ύπαρξη της Μπόκα Τζούνιορ(ς) από μόνη της είναι μισή. Το γιν της Μπόκα ήθελε το γιανγκ και αυτό έγινε. Ένας φίλος του πρόεδρου αγόρασε έναν σύλλογο και ήθελε να αλλάξει το όνομα. Ο Ζίλσον έριξε την ιδέα και έτσι δημιουργήθηκε το αντίπαλον δέος, μια Ρίβερ Πλέιτ στη Βραζιλία. Όπως λένε οι άνθρωποί της, έχουν δεν έχουν εκατό οπαδούς, αλλά παρ’ ότι φυσικά δεν υπάρχουν ούτε μπαραμπράβας, ούτε τίποτα, έχουν καταφέρει να κερδίσουν δυο πολιτειακά πρωταθλήματα του Σερζίπε, την ίδια στιγμή που η Μπόκα βρίσκεται στη 2η κατηγορία της πολιτείας (την οποία έχει κερδίσει δυο φορές).

otro1e39e9622000a9f09f1_7

Παρ’ όλο το μικρό τους μέγεθος και το γεγονός ότι τα τοπικά ντέρμπι πουλάνε… 34 εισιτήρια μια ώρα πριν την έναρξη του αγώνα, τα σούπερ κλάσικο της Καρμόπολις είναι τα πιο σημαντικά γεγονότα για τους φίλους και τους παράγοντες των δυο ιστορικών ομάδων. Ο πρόεδρος βγάζει λόγο στα αποδυτήρια για να εμψυχώσει τους παίκτες, οι φιλοξενούμενοι οπαδοί παρακολουθούν με αγωνία, ο κλασσικός διαιτητάκιας καρφωμένος στα κάγκελα βρίζει το κοράκι (μαγεία που δίπλα του παιδάκια σε καρέκλες «από γύφτο» απλώνουν τις πατούσες τους στα κάγκελα) και μετά το τέλος του αγώνα έχουμε κλασσική γκρίνια. 4.000 χιλιόμετρα μακρυά από το Μπουένος Άιρες μια μικρογραφία του σούπερ κλάσικο λαμβάνει χώρα. Όπως λένε και οι δημιουργοί του «El otro Superclasico» (που ακόμα και να μην καταλαβαίνετε τίποτα από τα ισπανικά ή τα πορτογαλικά αξίζει να το δείτε παραπάνω με τη βοήθεια των υποτίτλων), η κόντρα Μποστέρος-Γκαλίνας είναι τόσο μεγάλη που σίγουρα αν σε κάποιον μακρινό πλανήτη ένας εξωγήινος ιδρύσει μια Μπόκα, θα βρεθεί ένας άλλος που θα ιδρύσει μια Ρίβερ.

Ζώντας για ένα ακόμα σούπερ-κλάσικο

  [Καθόλου σχόλια]

Οι μέρες πλησιάζουν για ακόμα ένα σούπερ-κλάσικο της Αργεντινής. Τη μάχη που χωρίζει πολλούς Αργεντίνους σε δυο στρατόπεδα, το μεγαλύτερο ντέρμπυ ίσως του κόσμου. Ως συνήθως τα τελευταία χρόνια οι μάχες αυτές λειτουργούν περισσότερο ως παρηγοριά στον άρρωστο με τις ομάδες να είναι σε μέτρια ως κακή κατάσταση με αποκορύφωμα βέβαια τον υποβιβασμό της Ρίβερ.Έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές με το παιχνίδι αυτό, με ιστορικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα το πιο σημαντικό πέναλτι όλων των εποχών, αλλά και με την προσπάθεια τρίτων να εξηγήσουν καλύτερα τι σημαίνει το Μπόκα-Ρίβερ όπως πρόσφατα ο Ερίκ Καντονά. Έχουμε δει φωτογραφίες, έχουμε ζήσει μέτρια ματς, έχουμε δει χορό και ετοιμαζόμαστε για ένα ματς που πιστεύω ότι θα είναι λίγο καλύτερα από τα προηγούμενα από άποψη μπάλας και ότι τουλάχιστον θα μας θυμίσει τα παλιά.

Για να ζεσταθούμε λοιπόν, ας κρατήσουμε περίπου 50 λεπτά από το χρόνο μας για να τα αφιερώσουμε σε ένα ακόμα ντοκιμαντέρ για το σούπερ κλάσικο αλλά και γενικότερα για το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή. Κοιτάζοντας κατά κύριο λόγο τους οπαδούς, οπαδούς με αγάπη για τις ομάδες τους που ανταποκρίνονται πλήρως στο κλισέ «against modern football» χωρίς να έχουν όμως σχέση με όλους αυτούς τους τραμπαρίφες που πιστεύουν ότι το πραγματικό ποδόσφαιρο είναι τα πεσίματα, τα κλεμμένα πανιά και άλλες τέτοιες αηδίες. Ένας γραφικός… ανιματέρ, ένας τρελός στατιστικολόγος, μια παρέα παλιών οπαδών σε ένα καφέ, ένας πατέρας και τα γούρια του, δυο ποδοσφαιριστές και πολλές φοβερές φάτσες παρελαύνουν από το Argentina Futbol Club που έχει σκηνοθετήσει ο Χουάν Πάμπλο Ρούμπιο και παρ’ ότι δεν σε κάνει ιδιαίτερα σοφότερο, βλέπεται πολύ ευχάριστα και σε κάνει να νιώθεις ότι όντως το ποδόσφαιρο είναι σημαντικό (σε πείσμα ενός θεϊκού τυπάκου που εμφανίζεται προς το τέλος και ίσως είναι ένας από τους ελάχιστους Αργεντίνους που δεν γουστάρουν μπάλα).

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου…

  [Καθόλου σχόλια]

…τον άλλο μήνα κλείνω τα 35 και το κατάλαβα καλά όταν ο μικρός Αργεντινός καλικάτζαρος μου έσπασε τα άλατα και ένιωσα χειρότερα κι από την Πλισέτσκαγια μετά από αποτυχημένο σπαγκάτ. Αλλά να σου πω κάτι; Το πότε «κλείνει ο κύκλος» το ορίζει αυτός που τον χάραξε με τον διαβήτη, οπότε άντε και γ@μήσου προς το παρόν και βλέπουμε.

Ο βασιλιάς Έρικ στο Μπουένος Άιρες

  [1 Σχόλιο]

Ο Ερίκ Καντονά εκτός από ένας εμβληματικός ποδοσφαιριστής είναι και ένας άνθρωπος που δεν φοβάται να βγει στην κάμερα. Για την ακρίβεια μάλλον του αρέσει. Έτσι λοιπόν έχει γυρίσει μια σειρά από ντοκιμαντέρ για μερικά από τα σημαντικότερα ντέρμπι στον κόσμο. Μετά την επιστροφή του στον τόπο του εγκλήματος, το Μάντσεστερ, και την επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη και το Μιλάνο, ο Καντονά συνέχισε τη σειρά των ντοκιμαντέρ με τίτλο «Looking for…» (εμπνευσμένη προφανώς από την ταινία «Looking for Eric«) αυτή τη φορά στο αγαπημένο Μπουένος Άιρες με την ευκαιρία του πρόσφατου σούπερ-κλάσικο, αλλά κοιτώντας και γενικότερα το ποδόσφαιρο στη χώρα.

Η σκηνοθεσία είναι του Τεό Σούστερ σε μια παραγωγή του Canal+ και μεταξύ άλλων εμφανίζονται ο Κάρλος Μπιάνκι, ο Ματίας Αλμέιδα, ο Νταβίντ Τρεζεγκέ, ο Μαρσέλο Γκαγιάρδο, ο Έντσο Φραντσεσκόλι και γενικά κόσμος και κοσμάκης. Μπορεί η αφορμή να είναι το τελευταίο ντέρμπι, αλλά γίνεται μια γενικότερη ανάλυση του ποδοσφαίρου και αρκετή ιστορική αναδρομή από τους μετανάστες στην Μπόκα μέχρι την χούντα του Βιντέλα και από την περίφημη «Λα Μάκινα» της Ρίβερ μέχρι το επικό γκολ του Παλέρμο. Το ντοκιμαντέρ είναι στα γαλλικά, αλλά αρκετοί από τους πρωταγωνιστές όπως είναι φυσιολογικό μιλάνε στα ισπανικά. Για όσους δεν ξέρουν καμία από τις δύο γλώσσες μάλλον δεν θα είναι και τόσο ενδιαφέρον αν και έχει πολλές ωραίες εικόνες. Λογικά κάποια στιγμή θα υπάρχουν και υπότιτλοι, αλλά προς το παρόν είναι φρέσκο από το φούρνο (τόσο φρέσκο που στα ending credits αναφέρεται ότι ο Μπιάνκι ανέλαβε την Μπόκα ξανά).

Το σούπερ κλάσικο επιστρέφει

  [2 Σχόλια]

Έφτασε αυτή η στιγμή που το πιο θερμό ίσως ποδοσφαιρικό παιχνίδι του πλανήτη θα λάβει χώρα. Κάθε φίλαθλος που θέλει να αποκαλείται ποδοσφαιρόφιλος πρέπει να ξέρει ότι την Κυριακή έχουμε ξανά μετά από ένα χρόνο (και την αναγκαστική απουσία της Ρίβερ στη Β’ Εθνική) το σούπερ κλάσικο του Μπουένος Άιρες. Το Μονουμεντάλ βάζει τα καλά του και η Ρίβερ υποδέχεται την Μπόκα.

Για όσους δεν ξέρουν πολλά, μια καλή εισαγωγή υπάρχει εδώ και σήμερα θα θυμηθούμε κάποια από αυτά, αλλά θα πούμε και μερικά ακόμα στοιχεία για να μπούμε στο κλίμα. Από το κείμενο του 2008 και μετά τα στατιστικά διαμορφώθηκαν ως εξής: Μπόκα 69 νίκες, Ρίβερ 62 νίκες και 57 ισοπαλίες. Στα γκολ η Μπόκα υπερέχει επίσης με 259-246. Το 189ο παιχνίδι θα γίνει στο Αντόνιο Βεσπούκιο Λιμπέρτι ή πιο απλά Μονουμεντάλ το οποίο είναι και η έδρα της εθνικής Αργεντινής εκτός από έδρα της Ρίβερ. Στο Μονουμεντάλ έχει γίνει και η μεγαλύτερη τραγωδία σε παιχνίδι ποδοσφαίρου στην Αργεντινή.

Αν στην Ελλάδα έχουμε τη θύρα 7, στην Αργεντινή έχουν τη θύρα 12. Ήταν 23 Ιουνίου του 1968 όταν μετά από ένα βαρετό κλάσικο που τέλειωσε με 0-0 το κακό έγινε. Η πόρτα ήταν μπλοκαρισμένη με μια μπάρα, αλλά ακόμα και όταν άνοιξε τα τουρνικέ δεν βγήκαν από τη θέση τους και ο κόσμος που προσπαθούσε να φύγει από τη θύρα 12 εγκλωβίστηκε. Οι πίσω δεν ήξεραν τι γινόταν μπροστά, ο ένας άρχισε να σπρώχνει τον άλλον και πολύ σύντομα οι κραυγές άρχισαν να ακούγονται. Συνολικά 71 άτομα έχασαν τη ζωή τους με τη χώρα να βυθιίζεται στο πένθος και τους ενόχους επί της ουσίας να μην πληρώνουν ποτέ, μια που είχαν καλές σχέσεις με την τότε δικτατορία.

Εκτός όμως από το κακό, το Μονουμεντάλ έχει και τις αμιγώς καλές ποδοσφαιρικές του στιγμές. Στα παιχνίδια που έχουν διεξαχθεί εκεί από τότε που η Ρίβερ άφησε την παλιά της έδρα, οι γηπεδούχοι έχουν το προβάδισμα με  31 νίκες, έναντι 21 της Μπόκα και 28 παιχνιδιών που όπως και το μοιραίο του 1968 έληξαν ισόπαλα. Η Μπόκα κατάφερε να μείνει για 7 χρόνια αήττητη από το 1992 μέχρι το 1998 με 4 νίκες (τρεις συνεχόμενες μάλιστα) και 4 ισοπαλίες. Το ρεκόρ των γηπεδούχων Μιλλιονάριος αντίστοιχα είναι 8 παιχνίδια χωρίς ήττα, αλλά με 7 νίκες την περίοδο από το 1945 μέχρι το 1952.

Οι πιο μεγάλες νίκες στο Μονουμεντάλ είναι τα 5-1 του 1941 και το 1-5 του 1982 με την Μπόκα να σκοράρει με παίκτες όπως ο Γκαρέκα και ο Ρουτζιέρι, ενώ το εντυπωσιακό είναι ότι η Ρίβερ προηγήθηκε με 1-0 για να φάει μετά 5 γκολ. Το καλύτερο κλάσικο όμως όλων των εποχών ήταν ένα άλλο 10 χρόνια πιο πριν περίπου με το χορταστικό 5-4 των γηπεδούχων. Το παιχνίδι αυτό όμως δεν έγινε στο Μονουμεντάλ αλλά στην έδρα της Βέλεζ που φαίνεται πραγματικά τρομακτική στα ασπρόμαυρα στιγμιότυπα με τον κόσμο στιβαγμένο κυριολεκτικά:

Το ρεκόρ των γκολ σε ένα παιχνίδι το έχει ο Κάρλος Μαρία Γκαρσία Καμπόν που έβαλε με τη φανέλα της Μπόκα 4 γκολ στο σούπερ κλάσικο του 1974 και το συνολικό παραμένει του Άνχελ Αμαντέο Λαμπρούνα, με τον σκόρερ της Ρίβερ να έχει βάλει 16 γκολ από το 1939 μέχρι το 1956.  Η πρώτη φορά που κάποιος έβαλε δυο γκολ ήταν το 1933 και ήταν παίκτης της Ρίβερ, ο Μπερναμπέ Φερέιρα, ενώ ο τελευταίος ήταν ο Χιλιανός Γκάρι Μεντέλ το όχι και τόσο μακρινό 2010. Από την πλευρά της Ρίβερ έχουμε μείνει στο 2006 και τα δυο γκολ του Γκονζάλο «Πιπίτα» Ιγκουαΐν. Το τελευταίο χατ-τρικ είναι του τεράστιου Κλαούντιο Κανίγια, αλλά στο Μονουμεντάλ έχουμε να δούμε χατ-τρικ από το 1957 με τον Έκτορ Ραούλ Ζάρατε να το πραγματοποιεί για τους γηπεδούχος.

Όσον αφορά στους παίκτες που έχουν φορέσει τη φανέλα και των δύο ομάδων ξεχωρίζουν ονόματα όπως του Άμπελ Μπάλμπο, του Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, του Ρικάρντο Γκαρέκα, του Σέρχιο Μπέρτι, του Κλαούντιο Κανίγια και αρκετών άλλων. Είναι η πρώτη φορά στην τεράστια ιστορία των ομάδων που που το σούπερ κλάσικο θα γίνει 28 Οκτωβρίου και οι ομάδες πάνε σε αυτό με μια σχετική ισορροπία. Μετά από 11 αγωνιστικές η Ρίβερ βρίσκεται στην 9η θέση με 15 βαθμούς, ενώ η Μπόκα στην 5η με 18. Υποθετικά η Μπόκα έχει περισσότερες πιθανότητες για τον τίτλο, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι ομάδες όπως η Νιούελλ’ς, η Ράσινγκ και η Βέλεζ είναι πιο σταθερές. Παρά το γεγονός ότι η Μπόκα είναι πιο πάνω βαθμολογικά έχει γκολ 14-14 μια ιδιαίτερα μέτρια συγκομιδή, σε αντίθεση με το 19-12 της Ρίβερ. Όσον αφορά στους σκόρερς, 5 γκολ έχει ο Φούνες Μόρι μέχρι στιγμής για τη Ρίβερ, ενώ για την Μπόκα 3 γκολ έχει ο Λούκας Βιάτρι.

Αρκετά όμως με τα νούμερα και την ιστορία. Η ώρα του παιχνιδιού πλησιάζει και ελπίζουμε ότι θα δούμε ένα καλό παιχνίδι (γιατί τα τελευταία ήταν συνήθως μάπα) ή αν όχι να έχει πράγματα που θα θυμόμαστε μέχρι να ξαναγίνουν καλές αγωνιστικά οι δυο πιο μεγάλες ομάδες της Αργεντινής.

Δείτε και εδώ:

Ο Ορτέγκα σταμάτησε, αλλά δεν τον ξεχνάμε

Ο Πασαρέλα από προπονητής έγινε πρόεδρος, αλλά η ομπρέλα παραμένει

Τάνγκο και μούργκα

Calma, calma

  [12 Σχόλια]

Το κλάσικο του Σαββάτου άφησε πολλά πράγματα πίσω του. Σε άλλους τη χαρά της νίκης μετά από συνεχόμενες βαριές ήττες. Σε άλλους την πίκρα της ήττας και την αποτυχία στο πρωτάθλημα μετά από πολύ καιρό. Σε πολλούς τις παράξενες επιλογές του Πεπ και σε αρκετούς θύμισε ξανά ότι ο Μουρίνιο εκτός από μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα είναι και ένας σπουδαίος προπονητής. Τέλος υπήρχαν κι αυτοί, αυτοί που ζουν ανάμεσά μας και οι φήμες λένε ότι συναντιούνται κρυφά σε υπόγεια, αυτοί που αντιπαθούν τον Μέσι και πιστεύουν ότι ο Κριστιάνο είναι ο κορυφαίος. Αυτοί πήραν την μεγαλύτερη χαρά από όλους με το δεύτερο γκολ του Πορτογάλου. Σε μένα αυτό που έμεινε πάνω από όλα, πάνω και από το γκολ του, ήταν ο πανηγυρισμός του Ρονάλντο. Ένας πανηγυρισμός που συμπυκνώνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα αυτό που είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Ένας καλός παίκτης που λατρεύω να αντιπαθώ. Η αλαζονεία, η πρόκληση, η ποιότητα, η γραφικότητα, η λατρεία και η αντιπάθεια. Ότι και να είναι ο CR7 είμαστε τυχεροί που τον έχουμε στο ποδόσφαιρό μας.

Κι όπως πιθανόν να είπε και στον Οζίλ βλέποντάς τον τόσο χαριτωμένο: «Calma μικρή μου πεταλουδίτσα, εγώ είμαι εδώ»