Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία «κλάσικο» είχαν καταντήσει κάπως βαρετά. Είχαμε το ίδιο μοτίβο: ξύλο, διαμαρτυρίες, διαιτησία και στο τέλος η Μπαρσελόνα κέρδιζε. Θύμιζε λίγο από Ελλάδα η κατάσταση (ειδικά αν όντως ζούσες στην Ελλάδα που ο κόσμος φανατίζεται μέχρι και για το ποιος πρέπει να κερδίσει ένα τηλεπαιχνίδι και λατρεύει να χωρίζεται σε παρατάξεις, οπότε οι μισοί το παίζουν βέροι Μαδριλένοι κι οι υπόλοιποι μεγαλωμένοι στην πλατεία Καταλούνια).
Αυτό που κατάφερε η Ρεάλ του Μουρίνιο τους τελευταίους μήνες ήταν να γίνει ιδιαίτερα αντιπαθής στους τρίτους και κυρίως να αδικήσει τον εαυτό της αγωνιστικά. Στο μυαλό πολύ κόσμου η Ρεάλ πέρασε σαν μια ομάδα αμυντικογενής, σκληρή, που παίζει αντιποδόσφαιρο. Κάτι τέτοιο όμως απέχει πολύ από την αλήθεια. Η Ρεάλ πέρσι τέλειωσε το πρωτάθλημα έχοντας σκοράρει 102 γκολ και έχοντας χάσει μόλις 4 αγώνες στο πρωτάθλημα. Είχε τον Κριστιάνο Ρονάλντο, που όσο αντιπαθής και να είναι, έκανε όργια. Αυτά όμως πέρασαν σε δεύτερη μοίρα και λογικά, καθώς υπάρχει ακόμα καλύτερη ομάδα και αυτή είναι η Μπάρσα του Μέσι, του Τσάβι, του Πουγιόλ και των υπολοίπων. Αν με κάποιο μαγικό τρόπο διαγραφόταν η ομάδα της Καταλωνίας από την πραγματικότητα, θα λέγαμε όλη για την μεγάλη Ρεάλ του Μουρίνιο που διαλύει τους αντιπάλους, παίζει καλό ποδόσφαιρο, βάζει γκολ κ.ο.κ.
Το θέμα είναι όμως ότι και η Μπαρσελόνα συνεχίζει να υπάρχει και ότι ο κόσμος θυμάται κυρίως τα ντέρμπυ. Εκεί η Ρεάλ έχει επί της ουσίας δυο επιλογές για να αντιμετωπίσει μια ακόμα καλύτερη ομάδα. Να πάρει τη δύσκολη απόφαση που θέλει… cojones και να παίξει το δικό της παιχνίδι, να προσπαθήσει να κάνει αυτό που μπορεί και ότι βγει ή να προσπαθήσει να εκμηδενίσει τον αντίπαλο προσαρμόζοντας το παιχνίδι της σε αυτόν τον στόχο. Η Ρεάλ πιθανότατα και μετά το περσινό σοκ της ξεφτίλας στο Μπερναμπέου το φοβήθηκε αυτό. Γύρισε το παιχνίδι της σε ένα μίγμα ξύλου, άμυνας, σκληρού παιχνίδιου, trash talking και διαιτητολογίας. Επί της ουσίας αυτό δεν της έφερε πολλά πράγματα, εκτός από το περσινό κύπελλο. Κυρίως όμως την έκανε να φαίνεται μια ομάδα που δεν μπορεί να κοιτάξει στα ίσια την μεγάλη αντίπαλο της και καταφεύγει σε διάφορα κόλπα και τρικ για να κλέψει παιχνίδια.
Το τελευταίο ματς, παρ’ ότι και πάλι είχε φασαρίες και διαιτητολογία έδειξε κάτι διαφορετικό. Έδειξε ότι η Ρεάλ μπορεί να παίξει καλύτερα, μπορεί να προσπαθήσει να βγάλει τις δικές της αρετές στο γήπεδο. Δεν αμφιβάλλω ότι το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα έπαιξε τον ρόλο του και ότι η Μπάρσα ήταν σχετικά νωθρή εξαιτίας αυτού (και ίσως και πιο χορτασμένη) για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ήταν όμως ένα βήμα προς τα μπροστά για τη Ρεάλ που έδειξε γιατί είναι πρώτη στο πρωτάθλημα, έστω και αν τελικά αποκλείστηκε.
Το θέμα είναι αν θα προσπαθήσει η Ρεάλ να χτίσει πάνω σε αυτά που κέρδισε (τόσο ψυχολογικά, όσο και αγωνιστικά) από το τελευταίο αυτό παιχνίδι ή αν θα επιστρέψει στην δοκιμασμένη συνταγή των τσαμπουκάδων τύπου Πέπε και Σέρχιο Ράμος, στην κλωτσοπατινάδα και στον πόλεμο δηλώσεων. Σε αυτό μεγάλο ρόλο θα παίξει κι ο Μουρίνιο, ο οποίος έχει αδικήσει τον εαυτό του. Έχει μετατρέψει τα mind games σε ρεσιτάλ γραφικότητας, έχει ξεχάσει το πόσο σπουδαίος προπονητής είναι και αναλώνεται σε δευτερεύοντα ζητήματα. Γιατί όσο και αν αντιπαθεί κάποιος τον Μουρίνιο δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αξία του. Ακόμα και αν πει για τον Αμπράμοβιτς και τα λεφτά της Ρεάλ, υπάρχει πάντα η πορεία του με την Πόρτο να δείχνει τις ικανότητές του. Στην Μαδρίτη επέλεξε να πάρει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, πιθανώς για να αποσυμφορήσει ψυχολογικά τους παίκτες του από το βάρος των αποτυχιών, το παράκανε όμως τελικά και κατέληξε να έχει μια ομάδα αντιπαθή και με την ταμπέλα του loser. Θα πρέπει λοιπόν η ομάδα του κι ο ίδιος να αποφασίσουν αν θέλουν να γίνουν το πραγματικό νούμερο 1 στην Ισπανία (ή έστω να το παλέψουν) ή απλά να κλέψουν πρόσκαιρα τον τίτλο αυτό από τους μισητούς αντιπάλους τους αδιαφορώντας για τα μέσα με τα οποία θα το επιτύχουν και για την επόμενη μέρα.
Παραφράζοντας τα λόγια του μεγάλου προέδρου Σταύρου Αδαμίδη, ας μας απαντήσουν «Ποια Ρεάλ θέλουν»…
Το σχεδόν ανεπαίσθητο άγγιγμα στη μπάλα, το μικρό αυτό ‘τσιμπηματάκι’ που δημιουργεί ένα μικρό σομπρέρο, το ασυναίσθητο ‘ωωωωω’ έκπληξης αναμεμειγμένης με θαυμασμό των θεατών που αδυνατεί να καταπιεστεί από τα εκ γενετής αισθήματα μίσους για οτιδήποτε φοράει τη φανέλα της μισητής Μπαρτσελόνα, το μικρό πηδηματάκι ισορροπίας, με τα χέρια ανοιχτά, του Αντρεσίτο προς τα αριστερά του που προσδίδει επιπλέον στυλ στο όλο χορευτικό, η αστεία εκείνη στιγμή που ο Κοεντράο έχοντας τελειώσει το δικό του παθιασμένο και δυναμικό κομμάτι στην Ομορφιά συνειδητοποιεί πως ο Ινιέστα έχει φύγει από τα δεξιά του και η μπάλα από τα αριστερά του…
Μια μέρα το στυλ/η χάρη/η φινέτσα του Αντρές Ινιέστα θα διδάσκεται σε σχολές χορού.
Ήμουν κι εγώ ένας απ’ τους 700.000.000 ανθρώπους που έκατσαν να δούνε το ντέρμπι μεταξύ της πιο φορμαρισμένης ομάδας στην Ευρώπη και της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Κι αυτά είναι τα σχόλια που προέκυψαν:
Προβλέπεται σαματάς σήμερα στον Παράδεισο με τα χερουβείμ να θέλουν να δουν clasico και τον Θεό να επιλέγει τη συνέντευξη τύπου του ΑΕΚ – ΠΑΣ Γιάννινα.
Μια ακόμα ώρα για το clasico και για καλό και για κακό ας βάλει κάποιος τα παιδάκια της UNICEF για ύπνο από τώρα.
Πέπε ειλικρινά κάνω μεγάλες προσπάθειες να επαναπροσδιορίσω το μίσος μου για σένα αλλά πέφτουν στο κενό γιατί έχω μάτια.
(1-0) Παγκόσμια κρίση τερματοφυλάκων.
Ας τους ενημερώσει κάποιος ότι παίζοντας σε τόσο γρήγορο τέμπο χαλάνε την πιάτσα παγκοσμίως.
Είμαι σίγουρος ότι η πιο χαρούμενη στιγμή στη ζωή του Τσάμπι Αλόνσο θα’ναι όταν του πει η έγκυος γυναίκα του «Κλωτσάει! Σαν τον μπαμπά του».
Η ταχύτητα με την οποία βγαίνει στην αντεπίθεση η Ρεάλ πρέπει να είναι ο επόμενος τομέας έρευνας του CERN.
(Ημίχρονο) Αυτά είναι τα λεπτά στα οποία στα καφενεία ανά την Ελλάδα ο κόσμος μαλώνει για το ποιες αλλαγές πρέπει να κάνουν ο Μουρίνιο και ο Πεπ.
(1-2) Σ’ αυτά τα γκολ στα 5Χ5 σταματάμε το ματς για δυο λεπτά και γελάμε όλοι ρωτώντας τον σκόρερ «μαλάκα, πως το κατάφερες αυτό;»
[Ακολουθεί διαφήμιση] Το σομπρέρο του Αντρές Ινιέστα ήταν μια χορηγία του el sombrero. [/Τέλος διαφήμισης]
Ξεκίνησε η ‘Περίοδος Κλαδέματος’.
Μια μέρα το στυλ/η χάρη/η φινέτσα του Αντρές Ινιέστα θα διδάσκεται σε σχολές χορού.
(Αλλαγή Ινιέστα) Σ’ έναν ουτοπικό κόσμο όλος ο πλανήτης σηκώνεται τώρα και χειροκροτάει τον Αντρεσίτο για την παράσταση που μας πρόσφερε.
Ο Νοέμβριος για την Ισπανία ήταν ιδιαίτερα άσχημος καθώς μέσα σε έναν μήνα χάθηκαν περίπου 60.000 θέσεις εργασίας και η ανεργία έφτασε στο 21%, ποσοστό ρεκόρ από το 1996 και μετά οπότε το Υπουργείο Εργασίας την καταγράφει επίσημα. Το κορυφαίο αυτό ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη μεταφράζεται σε περίπου 4,2 εκατομμύρια ανέργους πολλοί εκ των οποίων κάνουν ουρές έξω από τα γραφεία ανεργίας. Η μεγάλη αυτή άνοδος στην ανεργία οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στις μαζικές απολύσεις από τον Δημόσιο τομέα που έγιναν ώστε να βελτιωθούν οι αριθμοί εις βάρος των ανθρώπων.
Ο Δεκέμβριος όμως είναι άλλος μήνας και παρ’ ότι τα πράγματα δεν φαίνεται να βελτιώνονται, μπορεί από άρτο να έχουμε πρόβλημα πλέον, δεν έχουμε όμως πρόβλημα με το θέαμα. Το μεγάλο clasico έρχεται και πάλι και για πρώτη φορά ίσως τα τελευταία χρόνια η Ρεάλ βρίσκεται σε βαθμολογική θέση ισχύος. Οι ακριβοπληρωμένοι σούπερ σταρς δεν φαίνεται να αγωνιούν για την οικονομική κατάσταση της χώρας, οι σύλλογοι έχουν τεράστια έσοδα και η λάμψη του αγώνα καλύπτει για αρκετές μέρες κάθε άλλο πρόβλημα που μπαίνει προσωρινά κάτω από το χαλάκι. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η αυτοκινητοβιομηχανία της Audi που έχει την φαεινή ιδέα να σπονσοράρει και τους δυο μεγάλους αντιπάλους βγάζει το δικό της διαφημιστικό σποτάκι το οποίο αν μη τι άλλο είναι αρκετά όμορφο:
Ένα απόγευμα πριν αρκετά χρόνια, σε μια από τις πρώτες προπονήσεις της ομάδας μας εν όψει μιας ακόμα σεζόν εφηβικού πρωταθλήματος, εμφανίστηκε στο γήπεδο ο Αχιλλέας. Ο Αχιλλέας ήταν θηριάκι για την ηλικία του, ντυμένος συχνά-πυκνά στα χακί, κοντοκουρεμένος, με κάτι μπούτια διπλάσια απ’ τα δικά μας κι ένα μάγουλο σημαδεμένο από κάτι ράμματα που χρειάστηκε να του κάνουν μια μέρα που είχε στοιχηματίσει ότι μπορούσε να πηδήξει με το ποδήλατο πάνω από ένα ντουβάρι το οποίο στο ελλειμματικό μυαλό του ήταν μισό μέτρο ψηλό ενώ στα επίσημα χαρτιά κατασκευής του δηλωνόταν σαν 1,5 μέτρο.
Παρατηρώντας και μόνο το βλέμμα του δεν χρειαζόταν να είσαι φυσιογνωμιστής για να καταλάβεις ότι στον Αχιλλέα δεν θα εμπιστευόσουν ποτέ να προσέχει ούτε καν τον κάκτο σου και παρακολουθώντας τον στην πρώτη κιόλας προπόνηση του μαζί μας να στέλνει το βασικό μας επιθετικό πάνω στο δοκάρι μόνο και μόνο γιατί τόλμησε να τον τζαρτζάρει σ’ ένα κόρνερ δεν χρειαζόταν να είσαι ποδοσφαιρικός αναλυτής για να αντιληφθείς ότι αυτό το παλικάρι είναι επικίνδυνο. Για όλους. Δυστυχώς, για τους αντιπάλους μας, προπονητής μας εκείνη την περίοδο ήταν ένας υπερβολικά καλός άνθρωπος – τον οποίο και αποκαλούσαμε «κόουτς» όπως όλα τα σοβαρά Αμερικανάκια στα φιλμ του μεσημεριού της Κυριακής φώναζαν τον προπονητή που αργότερα στην ταινία θα τους οδηγούσε στην κούπα και στις γκόμενες -, που αφού ζύγισε τις επιλογές που είχε σκεπτόμενος έναν ανισόρροπο έφηβο να γεμίζει τον άπλετο ελεύθερο χρόνο του κοιτώντας τα αμάξια να περνάνε και πετώντας πέτρες στα μοντέλα που δεν γούσταρε, ανακήρυξε τον Αχιλλέα το νέο αμυντικό χαφ της ομάδας.
Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν κανονικό ποδοσφαιρικό και ψυχιατρικό μάθημα για όλους. Ο Αχιλλέας ήταν ο ορισμός του ‘αμυντικό χαφ-σκυλί’. Έτρεχε περισσότερο απ’ όσο έτρεχε όλη η υπόλοιπη ομάδα μαζί και κλωτσούσε περισσότερο απ’ όσο κλωτσούσαμε και οι 22 που βρισκόμασταν στο γήπεδο. Σ’ ένα παιχνίδι που αναγκαστήκαμε να παίξουμε με παίκτη λιγότερο για ένα ολόκληρο ημίχρονο ευρισκόμενοι και πίσω στο σκορ, ο Αχιλλέας έγινε το πρώτο παράδειγμα της ζωής μου που ένας παίκτης κάλυψε δυο θέσεις με τόσο μεγάλη επιτυχία που κάποιος θεατής από την κερκίδα θα μπορούσε να ορκιστεί ότι έπαιζαν 11 εναντίον 11: Ήταν αμυντικό χαφ και σέντερ μπακ ταυτόχρονα. Στον αντίποδα, βέβαια, οι εν κινήσει πάσες πάνω από τα πέντε μέτρα ήταν γι’ αυτόν σαν επίλυση διπλού ολοκληρώματος αλλά όπως τραγούδησαν και οι Rolling Stones «you can’t always get what you want».
Δυστυχώς όμως η δημιουργική αδυναμία του δεν ήταν το μόνο του ελάττωμα. Ο Αχιλλέας εκνευριζόταν περισσότερο από τον Απόστολο Γκλέτσο και την Ναόμι Κάμπελ μαζί και θόλωνε πιο εύκολα κι από ψυχασθενή οποιουδήποτε ιδρύματος της χώρας που δεν έχει πάρει την ημερήσια δόση ηρεμιστικών του. Κι όταν θόλωνε το δυσλειτουργικό μυαλό του μετατρεπόταν σε ‘βρώμικο’ εγκέφαλο ικανό να σε στείλει στο νοσοκομείο για ψύλλου πήδημα πριν προλάβεις καν να συνειδητοποιήσεις ότι ξαφνικά κι απ’ το πουθενά το βλέμμα του ‘βρωμούσε’ μίσος και ηλιθιότητα μαζί, το χειρότερο μείγμα στον κόσμο δηλαδή. Η φράση «αν σε ξαναδώ να κλωτσάς αντίπαλο έτσι βρώμικα, θα μπω μέσα και θα σε αρχίσω επιτόπου στις σφαλιάρες» είχε γίνει αναπόσπαστο μέρος της κριτικής του «κόουτς» μετά το τέλος των αγώνων μέχρι την μέρα που ο Αχιλλέας απέδειξε πως μερικές μπούφλες δεν είναι καμιά ιδιαίτερη απειλή για κάποιον που γεννήθηκε για να κάνει καριέρα σ’ εκείνα τα τουρνουά ξύλου που δυο τύποι χωρίς κανένα προστατευτικό περιορισμό πλακώνονται μέχρι κάποιος να κλατάρει, δίχως το φόβο πρόκλησης κάποιας εγκεφαλικής βλάβης, αφού ποτέ στην Ιστορία δεν έχει καταγραφεί βλάβη σε κάτι που εκ των προτέρων δεν λειτουργούσε.
Έτσι, ένα απόγευμα σε κάποιο χωμάτινο γήπεδο της Θεσσαλονίκης, ένα τυπάκι μισό στον όγκο από τον Αχιλλέα, του έσκασε δυο συνεχόμενες τρίπλες κάτω από τα πόδια κάπου στο κέντρο. Πριν προλάβει οποιοσδήποτε από εμάς να τον ηρεμήσει και να του υπενθυμίσει ότι είμαστε ανθρώπινα όντα, πολιτισμένα, τα οποία απλά παίζουν μπαλίτσα κι ότι όλα αυτά είναι μέρος του παιχνιδιού που αγαπάμε, το αντίπαλο τυπάκι βρισκόταν στον αέρα σε υψόμετρο μεγαλύτερο κι απ’ το μπόι του, με το ένα πόδι να κοιτάει το χώμα και το άλλο πόδι να αγναντεύει τον ουρανό. Η μνήμη μου δεν με βοηθάει να θυμηθώ αν ο «κόουτς» είχε πετάξει τον Αχιλλέα εκτός του γηπέδου προτού καταφτάσει το ασθενοφόρο και προτού καν ο έντρομος πιτσιρικάς διαιτητής του δείξει την κόκκινη κάρτα. Το θέμα είναι ότι από τότε δεν είδα ποτέ ξανά τον Αχιλλέα. Πιθανόν να κυκλοφορεί ακόμα σε κάποια σημεία του περιφερειακού και να φτύνει από ψηλά όσα κόκκινα Nissan παρατηρεί. Απ’ όσα έμαθα αργότερα πάντως, ποτέ ξανά δεν έπαιξε μπάλα.
Δυστυχώς, για τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους, ο Πέπε δεν συνάντησε κανένα «κόουτς» στην καριέρα του έως τώρα…
Αααααχ. Ετοιμαστειτε για ακομα ενα μιζερο ποστ μου για τον Μουρινιο (εγω το διασκεδάζω παντως και το λεω εξ’ αρχης , με καλη διαθεση τα γραφω και για χαβαλε. Μη με μπινελικώνετε αδικα δηλαδη…)
Τελικά ο Special Five τα κατάφερε. Εγκλώβισε και παλι τον αντίπαλο και τον περιόρισε στα 2 μόνο τεμάχια. Ναι ειναι λίγο ειρωνικό και με πολύ χολή. Για έναν προπονητη που στο ξεκίνημά του είχα πιστέψει ότι μπορεί να δώσει κάτι παραπάνω στο ποδόσφαιρο, απο το πισωγύρισμα στα χρόνια του Χερρέρα. Δεν τρέχει και τίποτα , είμαι μίζερος. Και αφου είμαι μίζερος ας κάνω λίγη πλακίτσα με τον ανύπαρκτο.
Και κατ’ αρχήν για το ταλέντο που έχασε το Χόλιγουντ. Ρε παλικάρι μου αφου «το έχεις» γιατί δεν έγινες ηθοποιός να κονομάς, να έχεις και τη δόξα, και με σκοτίζεις; Ρε τέτοια κατοχή μπάλας στην έδρα της ούτε η Σκόντα Ξάνθη δε θα είχε με την Μπαρτσελόνα. Πέντε πάσες , έστω στην τύχη θα κατόρθωνε ή έστω ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ να αλλάξει. Ρεάλ Μαδρίτης λέει, Μπερναμπέου λέει, ελ κλάσικο λέει και … σπέσιαλ ουάν λέει και η μπάλα στα πουλιά στο 2ο άγγιγμα, μη μείνει πολύ στο χόρτο και μας ξεπαρθενέψουνε οι Καταλανοί. Αντρίκιο, νοικοκυρεμένο συστημα, μόνο ο Πουρίνιος τετοιες εμπνεύσεις. Δεν είναι κάθε μέρα τ’ Αι Γιαννιού λένε στο χωριό μου Ζοσελίτο. Και αν κοιμήθηκε ο Πανάγαθος τις προάλλες στο κύπελλο, δε σημαίνει ότι θα κοιμάται συνέχεια.
Βρήκε λοιπόν την ευκαιρία η Μπαρτσελόνα όχι μόνο να πάρει την νίκη αλλά και την πρόκριση (εκτος αν ο Μουρίνιο αλλάξει 100% μυαλά και αυτό συμβει σε συνδυασμό με ένα απόλυτο θαύμα) αλλά και να κάνει απίστευτη πλακίτσα στη Ρεάλ μέσα στο Μπερναμπέου. Και φυσικά τέτοιο ψοφίμι δεν θα το άφηνε να πάει χαμένο ο Μέσι (τι θα ακουσουνε τα αυτάκια μου για τον «νεο Μαραντόνα» Παναγίτσα μου…) που το … δάγκωσε δις. Το δεύτερο τεμαχιάκι πραγματικά πολύ όμορφο γκολ. Ομως αν εχει κανεις τη διάθεση ας παρακολουθήσει όλη την άμυνα της Ρεαλ. Μάλλον τα είχαν ήδη παρατήσει και … θαύμαζαν τον Αργεντινό. Ούτε στον κόπο για φάουλ δεν μπήκανε.
Και τώρα που λεω «τα είχαν παρατήσει». Μεγαλη επιτυχία του Μουρίνιο αυτή. Η ομάδα του πάλεψε το ματς οπως μόνο αυτος θα μπορούσε να σχεδιάσει. Μπήκε μέσα με τα πόδια ανοικτά και περίμενε μπας και…ξαστοχήσει ο «εραστης». Κορυφαία σκέψη. Μετά το 1-0 αντί να το παλέψει η Ρεάλ περίμενε να μάθει πόσα γκολ έχει διάθεση η Μπάρτσα να της σφυρίξει. Και ευτυχώς γι’ αυτην οι Καταλανοί δεν είχαν και τα τρομερά κέφια. Απλά ξεφτίλισαν με πασούλες το Μουρινιοποδόσφαιρο και ριξανε και μια τελική βολή στο τέλος για να μην υποφέρει το πτώμα.
Ολα αυτά απέναντι σε μια Μπαρτσελόνα που δέν έπαιξε κανένα διαστημικό ποδόσφαιρο χθες. Απλά έπαιξε για να κερδίσει το ματς. Την ώρα που η Ρεάλ του πιό άδικα διαφημισμένου προπονητή όλων των εποχών στον πλανήτη έπαιξε για να μη χασει ως το 1-0 και για να προκαλέσει οίκτο και να μη φάει πολλά από το πρώτο γκολ μέχρι τη λήξη.
Μου άρεσε. Το γεγονός ότι θα δούμε στον τελικό τις δύο καλές ομάδες και οχι τα δυο σούργελα που «τρουπώσανε» στους 4 , τις οιδε απο ποια τρύπα.
Το δεύτερο γκολ του Μέσι.
Η προπόνηση της Μπαρτσελόνα για να ξεφτιλίσουν τον Πορτογάλο , με πασούλες και …διατατικές ασκήσεις, την ώρα που η Ρεάλ παρακολουθούσε.
Η πίτσα a-la diavola σε συνδυασμό με την κρύα μπύρα.
Η απουσία γυναίκας απο την ποδοσφαιροπαρέα (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Σορι κυρίες μου αλλα ειμαι ο κλασικος φαλλοκράτης που εξακολουθει να του τη σπαει η παρουσια γυναικων στις εξέδρες)
Με χάλασε. Η Ρεάλ Μαδρίτης.Ρεμαλ Μαντρι δηλαδη… Συμπαθούσα αυτή την ομάδα κάποτε, αλλά πλέον παίζει ποδόσφαιρο επιπέδου Football League 2 στα μεγάλα ματς.
Τα καραγκιοζιλίκια Πεδρο και Σερτζιο στην προσπαθεια να κερδίσουν κόκκινη με θεατρινισμούς δυναμιτίζοντας το κλίμα ενος αγώνα.
Η αχτένιστη τρίχα όπως βγαίνεις αριστερά του Φλωριάνο Ρονάλντο.
Το γεγονός ότι ο Πέπε πρόλαβε και έπαιξε σχεδόν μία ώρα (καλά ρε αθεόφοβε ΔΕΚΑΡΙ ΣΤΗ ΡΕΑΛ Ο ΠΕΠΕ;;;;; ).
Στην τελική χτες είδαμε την εκδοχή της Μπαρτσελόνα του «πάω για το αποτέλεσμα» άλλα με τα γνωστά στατιστικά και εικόνες σε πάσες/κατοχή μπάλας .Δεν ξέρω πόσο μπορεί να προσβάλει τους Μαδριλένους το 21%-79% στην κατοχή μπάλας και οι 156-478 πάσες , αλλά ακούγοντας τις δηλώσεις του «δεν ήμουνα στο γήπεδο» Special One είμαι σίγουρος ότι αυτόν δεν τον προσβάλλει καθόλου. Και γιατί άλλωστε; Οι δημόσιες σχέσεις να ειναι καλά… Εγώ πάντως χάριν των … παλιών καιρών θα του δώσω την ευκαιρία και του τελευταίου «ελ Κλάσικο» για να δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος.
Ελ κλάσικο για κλάσιμο.
Ελληνικό ντέρμπι θύμιζε. Ξύλο, διαμαρτυρίες και η μπαλίτσα έκλαιγε με μαύρο δάκρυ.
Ανύπαρκτοι Ρονάλντο-Μέσι, απορώ που μερικοί τους συγκρίνουν με υπεράσους του παρελθόντος. Αν ο Μαραντονα αγαπητέ Μέσι είχε κανει τετοια εμφάνιση σε κρισιμο ματς θα εκοβε τη μπάλα. Καλά για τον φλωράκο τι να πω, παρά το γκολ δεν αξίζει να πω κατι. Παίζει κλασικά για την παρτάκλα του και την ομάδα την έχει χεσμένη.
Ο Μουρινιο. Της πουτσας και της φάπας τελικα. Κρίμα που γούσταρα το «τουπε» του στην αρχή. Καραγκιοζιες στον πάγκο, έπαιζε τον «ήρεμο» , ξεκωλιαζοτανε για λίγο και το μονο που εκανε ηταν να βαλει 10 αμυντικούς και τον Ροναλντο να κουναει την κωλάρα του μπας και ζαλίσει κανεναν. Δεν ειναι Ρεαλ αυτό, καιρος να την πουλεύεις κύριε Μουρινιο. Χαρες που θα κανουνε στο Μαντσεστερ! Η Ρεαλ δεν ειναι Ιντερ να χαίρεται με τιτλους κακοποιησης. Χαλια μπαλα, χαλια ποδόσφαιρο, χαλια ομαδα. Φυσικα και ξεκλεβα ματιές απο το Τοτεναμ-Αρσεναλ. Αλλη μπαλα στο νησί. Αληθινό ποδόσφαιρο, χωρις «μπασκετικα φαουλ» (ακουμπημα και σφυριγμα).
Ο Γαρδιόλας. Ωραιος ρε Γλαδιόλα. Δηλαδή ποιους παίκτες ήθελες να παρεις ΑΥΤΗ τη Ρεάλ; Τον Θεό και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ; Κόμπο σε έδεσε ο Πουρίνιος μετα το 5-0 με τον πιο απλό τρόπο. Κλείστηκε όλος πίσω και δε βρήκες ούτε έναν τρόπο να το ξεπεράσεις.
Η Μπαρτσελονα ηταν σαφως πιο «ομαδα». Κλάσεις ανώτερη απο το συνοθύλευμα του Μουρίνιου. Ελπιζω όμως ολοι να ειδαν οτι ομαδαρα ειναι απο τη μεση και μπροστα. Απο τη μεση και πισω ειναι κατι σαν κραμα Εδεσσαϊκού και Απόλλωνα Καλαμαριάς στα χειρότερά τους. Ο Πάντελιτς, η αδυναμία μου , αυτη την άμυνα την έχει για χατ τρικ. Ο τροπος που το αποφεύγουν αυτο ειναι η εκπληκτική τους μεσαία (κυρίως) και επιθετική γραμμή, ο φόβος των αντιπάλων για διασυρμό αν ανοιχθούν και φυσικά οι διαιτητές. Εδώ τους εχει καρφώσει μέχρι και ο Τανκ-Μιχαλάκης. Δεν τράβηξαν ιδιαίτερα ο Τσαβι και ο Ινιέστα και Μπαρτσα γιοκ. Επειδή μια ομάδα είναι οντως ανώτερη απο τους περισσότερους , δεν παει να πει οτι όλοι οι παικτες της ή όλες οι γραμμές της είναι και «κοσμήματα». Η άμυνα της Μπαρτσα δε μου αρέσει καθόλου το λεω συνέχεια.
Αποφάσισα να δω το 2ο απο τα 4 «ελ κλάσικο» και τελικά θα είναι μαλλον και το μοναδικό που θα δω. Απογοητευση σε όλα τα θέματα.
Τώρα όμως έχουμε Πάσχα. Καλή ανάσταση σε όλους και στη μπαλίτσα. Εγχώρια ή διεθνή λίγο ενδιαφέρει, να βλεπουμα καλύτερη μπαλίτσα, μιας και τα αλλα προβλήματα μας πνίγουνε. Καλα να περάσετε όλοι, να το γλεντήσετε, να βλέπει ο Στρος Καν και να του σπανε τα κάκαλα. Σιχτιρ με τους κεραταδες. Σπάστε τους τα νεύρα, εδώ είναι Βαλκάνια, δεν περνάνε οι σοβαρότητές τους (ευτυχώς). Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους.
Και για να πικάρω λίγο τους υπόλοιπους, καλά πλεϊ ωχ παιδια
Υπάρχει μια νοητή κλίμακα στο μυαλό του καθενός μας στην οποία τοποθετούμε σιγά-σιγά κάθε πρόσωπο που σχετίζεται με οποιοδήποτε τρόπο με τη ζωή μας, άμεσα ή έμμεσα. Έτσι, κάθε νέος άνθρωπος ξεκινάει από το ‘φυσιολογικός’ κι ανάλογα με τις πράξεις και τα λόγια του παραμένει εκεί ή προχωράει στα ψηλότερα στάδια της κλίμακας, όπου συναντάμε τους χαρακτηρισμούς ‘γραφικός’ και ‘εκνευριστικός’. Το πόσο δύσκολο είναι να περάσει κάποιος από το ένα στο άλλο εξαρτάται από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον κόσμο ο καθένας μας. Ο Ζοσέ Μουρίνιο για μένα είχε φύγει από το ‘φυσιολογικός’ εδώ και πολύ καιρό, αλλά το Σάββατο το βράδυ μετά το πρώτο clasico πάτησε πόδι και στην περιοχή του ‘εκνευριστικός’.
Γιατί μπορώ να παραβλέψω τον τρόπο στησίματος της ομάδας του απέναντι στην Μπαρτσελόνα, για τον οποίο άκουσε αρκετά. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η παράταξη εφτά αμυντικών σε μια ενδεκάδα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η ομάδα θα παίξει κατενάτσιο. Μπορώ να παραβλέψω επίσης τον τρόπο που τελικά αντιμετώπισαν το παιχνίδι οι παίκτες του όσο οι δυο ομάδες έπαιζαν με τον ίδιο αριθμό παικτών. Το να είσαι δηλαδή η Ρεάλ Μαδρίτης των 9 πρωταθλημάτων Ευρώπης για τα οποία καυχιέσαι περισσότερο απ’ οτιδήποτε στον πλανήτη, να αγωνίζεσαι σ’ ένα κατάμεστο γήπεδο σαν το Σαντιάγκο Μπερναμπέου, να υποδέχεσαι την μισητή αντίπαλο σου που σου ρίχνει 8 πόντους στο πρωτάθλημα και σ’ έχει φιλοδωρήσει με 5 ντροπιαστικά γκολ πριν λίγους μήνες, να έχεις στο ρόστερ σου τις δυο πιο ακριβές μεταγραφές της ιστορίας και μια ενδεκάδα παικτών εκ των καλύτερων του κόσμου, να θέλεις την νίκη και μόνο την νίκη και παρ’ όλα αυτά να στοιβάζεσαι στο μισό κομμάτι του γηπέδου τρέχοντας πίσω από τις πασούλες των αντιπάλων περιμένοντας πότε θα σου επιτρέψουν αυτοί να συμμετάσχεις ενεργά στο παιχνίδι είναι κομματάκι άσχημο σαν εικόνα και δεν χρειάζεται να το εξομολογηθεί δημόσια και αποδοκιμαστικά ο άνθρωπος που βοήθησε περισσότερο απ’όλους να γίνεις αυτό το μεγαθήριο που είσαι για να το αντιληφθείς. Αλλά ούτε αυτό με χάλασε τόσο. Δεν είμαι οπαδός της Ρεάλ για να ντραπώ ή να νιώσω άβολα για την αντιμετώπιση του αγώνα απ’ την ομάδα μου, εδώ και πολύ καιρό έχω αποδεχτεί ότι αυτήν τουλάχιστον την στιγμή υπάρχουν στην Ευρώπη οι διάφορες ομάδες, οι καλές ομάδες, οι πολύ μεγάλες ομάδες (όπως η Ρεάλ) και η Μπαρτσελόνα με ότι αυτό συνεπάγεται για την αντιμετώπιση των Καταλανών απ’ όλους τους υπόλοιπους και εκτός αυτού σαν απλός φίλαθλος από άλλη χώρα, έχω απολαύσει ένα απ’ τα καλύτερα clasico βλέποντας την Ρεάλ να παίζει με την ίδια ακριβώς τακτική της μαζικής άμυνας και των αντεπιθέσεων. Τέλος, μπορώ να παραβλέψω ακόμα και την περίεργη διαιτησία η οποία σε δυο σχετικά ίδιες αμφισβητούμενες περιπτώσεις πέναλτι υπέδειξε την βούλα στην μια και έδειξε ‘παίζεται’ στην άλλη.
Αυτό που δεν μπορώ να παραβλέψω όμως είναι να προσβάλει κάποιος την νοημοσύνη μου, επαναλαμβάνοντας μετά στην συνέντευξη τύπου με το κλασσικό ειρωνικό στιλάκι του αδικημένου το γνωστό τροπάριο του «γίνεται πλέον συνήθεια να παίζω με 10 παίκτες απέναντι στην Μπαρτσελόνα» λες και η αποβολή του παίκτη του δεν οφειλόταν σε λαβή Ελληνορωμαϊκής πάλης αλλά σε αμφισβητούμενη φάση ή λες και όλες οι υπόλοιπες αποβολές του παρελθόντος ήταν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης του Ενός και της εκάστοτε ομάδας του και όχι δυο άγαρμπες κλωτσιές στην ίδια φάση του ξυλοκόπου Ντελ Όρνο ή ένα σόου βαρβατίλας του Σέρχιο Ράμος (η φημισμένη αυστηρή αποβολή του Μότα δεν σχολιάζεται, γιατί το αδίκως ακυρωμένο γκολ εκείνου του αγώνα, που έκρινε και την πρόκριση τελικά, χαλάει κάπως τον σπαραγμό αδικίας του ανθρώπου που τα κάνει όλα αυτά για να προστατεύσει τους παίκτες του, ένα πρωτοεμφανιζόμενο επιχείρημα που μπορεί να δικαιολογήσει κάθε είδους καραγκιοζιλίκι στον βωμό της μετέπειτα αγωνιστικής επιτυχίας που έρχεται από την ιδανική συνεργασία Μουρίνιο-παικτών).
Το να λέει γελοιότητες δημόσια για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, για να παγιώσει αντιλήψεις («Ο Μουρίνιο των 10 ηρωικών παικτών σε κάθε κόντρα με την Μπαρτσελόνα του κατεστημένου») σε άτομα που επηρεάζονται εύκολα και για να κερδίσει υποσυνείδητα οποιοδήποτε μελλοντικό διαιτητικό ψίχουλο είναι αναμφισβήτητα μέρος της δουλειάς του εξαιρετικά πετυχημένου επαγγελματία Ζοσέ Μουρίνιο. Το να αισθάνομαι αηδία και εκνευρισμό διαβάζοντας τις δικαιολογίες αυτές είναι απλά μέρος της άμυνας του οργανισμού μου.
(Κείμενο: duendes)
Μισώ τη διαιτησία ως άλλοθι. Δηλαδή ναι, στην παρεϊστικη κουβεντούλα θα θυμηθούμε τη μία φάση ή την άλλη, θα κράξουμε καμιά παράγκα για να περνάει η ώρα, θα βρίσω πάλι τον τιτάνα Μπάιρον Μορένο για το πριονοκορδέλιασμα της Ιταλίας απέναντι στην Κορέα το 2002, αλλά ποτέ δε βάζω τη διαιτησία μέσα στην όλη συλλογιστική ενός ματς ή μιας σεζόν. Θεωρώ πως όταν είσαι καλύτερος -πρέπει να- βρίσκεις τρόπους. (Υπάρχουν μισή ντουζίνα φοβερά ακραίες περιπτώσεις, αλλά τι να γίνει, δεν αλλάζεις φιλοσοφία για πέντε ματς.)
Όταν η Τσέλσι αποκλείστηκε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με δύο ήττες φέτος στο Τσάμπιονς Λιγκ δεν γκρίνιαξα ούτε στεναχωρήθηκα για τον αποκλεισμό της ομάδας μου, παρά τις καίριες αποφάσεις που ευνόησαν τη Μάντσεστερ και στα δύο ματς – πολύ απλά καμία Τσέλσι δεν απαίτησε καμία πρόκριση μες στο γήπεδο. Αντιθέτως, η Ίντερ πέρσι όταν έμεινε από το 30′ με δέκα παίχτες απέναντι στην ‘εξωγήινη’ και ‘υπερδιαγαλαξιακοδιαστημική’ Μπαρτσελόνα μετά την Οσκαρική παράσταση του Μπούσκετς, η ομάδα του Μουρίνιο είπε “στο Μπούσκετς μου κι εμένα αν δε με θέλουν τελικό”, μάσησε σίδερα και πέρασε.
Κανονικά λοιπόν θα έπρεπε να ξενερώνω κάθε φορά που ο Μουρίνιο (τον οποίο υποστηρίζω σε όποια ομάδα κι αν αναλάβει, μέχρι και στην αντιπαθητική Ρεάλ τον ακολούθησα δηλαδή, τι άλλο πια) γκρινιάζει για τη διαιτησία. Όπως μετά το clasico του Σαββάτου, όταν μίλησε για την ‘παράδοσή’ του να παίζει με 10 απέναντι στη Μπαρτσελόνα. Θα έπρεπε να στραβώνω, πρώτ’απ’όλα γιατί ξεπουλάει τις ίδιες του τις ικανότητες και της ομάδας του. Εξάλλου μόλις είπαμε για εκείνη τη φορά που προκρίθηκε παρότι έπαιζε με 10 παίχτες για μια ώρα, και στο ίδιο αυτό το clasico γύρισε ματς παίζοντας με 10 για ένα ημίχρονο – και όντας η ομάδα του εμφατικά καλύτερη σε αυτό το ημίχρονο.
Όμως εδώ υπάρχουν δύο παράγοντες. Ο πρώτος είναι καθαρά, η απόπειρα επηρεασμού των εξωτερικών παραγόντων, όσο γίνεται τελοσπάντων. Η Μπαρτσελόνα είναι πράγματι μια ομάδα που διαχρονικά δεν αδικείται ποτέ, σε όλα τα αθλήματα (μια τάπα του Βράνκοβιτς στον Μοντέρο έχει υπάρξει κι ακόμα την έχουμε για κειμήλιο). Και πράγματι, απέναντί της ο Μουρίνιο έχει δει αστείες αποβολές παιχτών του (σήκω Μπούσκετς, το έδωσε) ή αποβολές κατόπιν υπουργικής επιτροπής και μακροχρόνιων διαβουλεύσεων, τη στιγμή που ας πούμε στο Σαββατιάτικο clasico η αυστηρότητα του διαιτητή δεν εξαντλήθηκε με την ίδια συνέπεια στο πέναλτι που έκανε ο Άλβες ή στον Μέσι που έδινε πάσες στο κοινό της Ρεάλ και κλώτσαγε εκτός φάσης στις καθυστερήσεις.
Ο Μουρίνιο, ενόψει των 3 ματς που πραγματικά μετράνε, που θα κρίνουν 2 τρόπαια (ενώ αυτό, μη γελιόμαστε, δεν έκρινε κανένα) υπογράμμισε με φωσφοριζέ μαρκαδόρο το γεγονός ότι οι παίχτες του διαρκώς αποβάλλονται απέναντι στη Μπαρτσελόνα. Πόσο πολύ θα το σκεφτεί δεύτερη φορά ο επόμενος διαιτητής πριν πάει να αποβάλει παίχτη της Ρεάλ στο επόμενο παιχνίδι;
Ο άλλος παράγοντας έχει να κάνει με τον τρόπο που ο ίδιος ο Μουρίνιο προστατεύει την ομάδα του σε επίπεδο ετοιμότητας και ψυχολογίας. Δεν είπε “οι διαιτητές διαρκώς αδικούν τη Ρεάλ”, είπε “οι διαιτητές διαρκώς αδικούν εμένα απέναντι στη Μπαρτσελόνα”. Για μια ακόμα φορά κρύβει τους παίχτες του κάτω από την προστατευτική περσόνα του και δημιουργεί ένα κλίμα ύστατης κόντρας του Δίκαιου απέναντι στο Άδικο. Δεν έχει σημασία πώς αντιλαμβανόμαστε εγώ κι εσύ αυτές τις δηλώσεις, το αν μας ενδιαφέρουν, το αν θα τις κάναμε ποτέ, το αν συμφωνούμε μαζί τους κτλ. Ο ρόλος τους είναι αυτός που είναι. Για τον Μουρίνιο η κουβέντα περί διαιτησίας δεν έχει το ρόλο της δικαιολογίας. Είναι όπλο.
Παύει να είναι σύμπτωση από ένα σημείο κι έπειτα. Ο Μουρίνιο κάθεται σε ομάδες για 2-3 χρόνια και φεύγοντας αφήνει πίσω του παίχτες οι οποίοι του έχουν αφοσίωση σχεδόν θρησκευτική. Έβλεπες πέρσι τον Λούσιο να διώχνει τη μπάλα πάνω από τη γραμμή στον ημιτελικό με τη Μπαρτσελόνα και νόμιζες ότι κρίνεται η ζωή του από τη νίκη. Ο Ιμπραϊμοβιτς έχει δηλώσει πως “αν ο Ζοζέ μου ζήταγε να σκοτώσω κάποιον θα το έκανα”. Ο Σνάιντερ τον έχει κάνει να κλάψει. Ένας από τους τρόπους που έχει ο Μουρίνιο να παίρνει πάντα από τους παίχτες του κάτι παραπάνω από τις ίδιες τους τις δυνατότητες, είναι βάζοντάς τους διαρκώς σε ένα κλίμα μεγάλης αντιπαλότητας, με τον μεγάλο Κακό που τα έχει όλα υπέρ του, και προστατεύοντάς τον κάτω από τοπ μανδύα της παρουσίας του. Είναι κομμάτι τακτικής, είναι παιχνίδι ψυχολογίας, κάτι που λειτουργεί συχνότερα από ότι όχι. Μπορείς να γελάσεις λέγοντάς τον γραφικό όταν διαβάζεις δηλώσεις του για διαιτησία, αλλά η στατιστική λέει πως τελικά θα σε καρφώσει. Μετά ποιος θα είναι αυτός που θα γκρινιάζει λοιπόν;
Η Μπαρτσελόνα την Τρίτη και η Ρεάλ Μαδρίτης την Τετάρτη, πήραν όπως αναμενόταν το εισιτήριο πρόκρισης στους “4” του Τσάμπιονς Λιγκ και αρχής γενομένης από το ερχόμενο Σάββατο ξεκινά η πανδαισία των el clasico: 4 φορές θα αναμετρηθούν μέσα σε 17 μέρες οι δυο ομάδες με τα εκατομμύρια θαυμαστών σε όλο τον κόσμο.
Με τη σειρά:
►Σάββατο 16 Απριλίου (23:00) ΣΚΑΪ: Ρεάλ-Μπαρτσελόνα (πρωτάθλημα)
►Μ.Τετάρτη 20 Απριλίου (22:30)Novasports: Μπαρτσελόνα-Ρεάλ στη Βαλένθια (τελικός Κυπέλλου)
►Τετάρτη 27 Απριλίου (21:45) ΝΕΤ: Ρεάλ-Μπαρτσελόνα (Τσάμπιονς Λιγκ)
►Τρίτη 3 Μαΐου (21:45) Mega: Μπαρτσελόνα-Ρεάλ (Τσάμπιονς Λιγκ)
Το τηλέφωνο χτύπησε ξαφνικά εκείνο το απόγευμα, κάνοντας το Νίκο να πεταχτεί απότομα απ τον καναπέ του όπου τον είχε ψιλοπάρει ο ύπνος. Το νούμερο άγνωστο – καμιά τράπεζα θα ήταν πάλι που δίνει φτηνά καταναλωτικά ή η βόνταφον σκέφτηκε. Ομως το σήκωσε και στην άλλη άκρη της γραμμής δεν ήταν ούτε τράπεζα ούτε η βόνταφον, αλλά κάποιος που τον ήξερε καιρό χωρίς να τον έχει δει ποτέ. Γιά ένα ταξίδι του είπε. Γιά ένα ταξίδι που ήθελε να κάνει χρόνια και που δεν περίμενε ποτέ ότι είχε φτάσει η ώρα.
- Θέλεις να έρθεις στο clasico, τον ρώτησε και ο Νίκος πετάχτηκε επάνω και κόντεψε να βρει με το κεφάλι του το ταβάνι
- Δεν παίζουν μ αυτά τα πράγματα, ψέλλισε. Σοβαρά; Μπορώ να έρθω στο clasico; Ξέρεις, έχω μεγάλο πρόβλημα με τα αεροπλάνα … Γιά την ακρίβεια δεν έχω πετάξει ποτέ μου … Φοβάμαι! Αλλά αν είναι γιά να δω από κοντά τη Μπάρσα στο Camp Nou, χαλάλι. Θα χαπακωθώ και θα έρθω.
- Οφείλω να σου πω πως το ταξίδι είναι ακριβό
- Δεν με νοιάζει. Οσο και να κάνει θα έρθω, μακάρι να μην έχω λεφτά γιά τσιγάρα γιά τρεις μήνες, είπε ο Νίκος.
Οι επόμενες μέρες κύλησαν μέσα σε μιά γλυκειά προσμονή. Ο Νίκος «έψησε» και τη φίλη του να έρθει μαζί του – γιά να υπάρχει κάποιος να του κρατάει το χέρι στο αεροπλάνο και να του δίνει κουράγιο. Δεν πτοήθηκε ούτε όταν η ανεύθυνη ισπανική Λίγκα ανακοίνωσε πως ο αγώνας θα γίνει Δευτέρα λόγω καταλανικών εκλογών. Ο Νίκος πλήρωσε πρόθυμα τη διαφορά στα αεροπορικά και το δωμάτιο. Τίποτα δεν μπορούσε να του χαλάσει τη γιορτή. Ολ αυτά που έβλεπε τόσα χρόνια απ την τηλεόραση, όλ αυτά που ήθελε να ζήσει από κοντά, στο τέλος του μήνα θα γίνονταν πραγματικότητα!
Η μέρα της αναχώρησης έφτασε. Η πτήση θαυμάσια χωρίς αναταράξεις, η παρέα καλή, η πόλη υπέροχη, ο καιρός ιδανικός και στον αέρα μύριζε clasico. Το έβλεπες στα μάτια των περαστικών, στα παιδάκια που έπαιζαν μπάλα στις πλατείες, στους «υπαίθριους» καλλιτέχνες της Ράμπλα, στους τουρίστες και στα σουβενίρ, στις εφημερίδες και τα κανάλια που μετρούσαν τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά.
Ο Νίκος ήταν εκεί και ρουφούσε ηδονικά την κάθε στιγμή του ταξιδιού του και έβλεπε με δέος το Camp Nou ενώ συλλογιζόταν πως σε λίγο θα ήταν κι αυτός εκεί μέσα γιά να τραγουδήσει, να φωνάξει και να δει μερικούς απ τους καλύτερους παίκτες του κόσμου σ ένα μοναδικό παιχνίδι.
Την ημέρα του αγώνα ο Νίκος περίμενε καρτερικά να πιάσει το εισιτήριο στα χέρια του. Ενα τόσο δα χαρτάκι που αργότερα θα το κορνίζωνε και θα κοσμούσε γιά πάντα τον τοίχο του δωματίου του.
Το πρωί πέρασε χωρίς ακόμα να έχει δει το εισιτήριο. Το απόγευμα τους είπαν να μην ανησυχούν. Θα το πάρουν μεταξύ 6 και 7 κοντά στο γήπεδο. Στις 7 τους είπαν πως θα το πάρουν στις 8…
Ο Νίκος δεν μπήκε ποτέ στο Camp Nou. Οι μαυραγορήτες απ το Οσλο προφανώς πούλησαν το εισιτήριό του σε καλύτερη τιμή και τον άφησαν έκεί, στο κρύο και το ψιλόβροχο, έξω απ το γήπεδο, σ ένα ανελέητο βασανιστήριο, να είναι λίγα βήματα μακρυά απ το όνειρό του και να μην μπορεί να τα διαβεί. Ο Νίκος και άλλοι 11 ταξιδιώτες απ την Ελλάδα εγκαταστάθηκαν μπροστά από μιά τηλεόραση καφετέριας και είδαν μιά απ τις μεγαλύτερες νίκες της ιστορίας της ομάδας τους ακούγοντας «ζωντανά» τους πανηγυρισμούς των γκολ. Ο Νίκος δεν οργίστηκε, δεν αγανάκτησε, δεν έβρισε. Μόνο να. Εκεί, λίγο μετά τη λήξη του αγώνα, βλέποντας ένα ατέλειωτο blaugrana ποτάμι να ξεχύνεται στους δρόμους γύρω απ το γήπεδο, να χορεύει και να τραγουδά, δεν άντεξε και ξέσπασε σε δυνατούς λυγμούς. Η προσπάθειά μου να τον παρηγορήσω δεν ήταν ιδιαίτερα πειστική γιατί με είχαν πάρει κι εμένα τα κλάματα. Το μόνο που κατάφερα, ήταν να του δώσω το κίτρινο χαρτάκι που κρατούσα απ τη χορογραφία που κάναμε όταν οι δύο ομάδες μπήκαν στο γήπεδο. Μακάρι να το ήξερα πιό πριν και να μπορούσα να του έδινα και το εισιτήριό μου. Εγώ είχα δει αρκετά clasicos. Εκείνος κανένα. Και είχε κάνει τόσα πολλά γιά να βρεθεί εκεί, χωρίς να του αξίζει να ζήσει αυτό το απίστευτο βασανιστήριο.
Γιά τους χιλιάδες Νίκους αυτού του κόσμου, γιά κείνους που αγαπούν το ποδόσφαιρο και κάποια καθάρματα τους εκμεταλεύονται, γιά τους «συλλόγους» που ανέχονται όλ αυτά γιά να μην πω πως τα δημιουργούν, είναι αφιερωμένο το σημερινό μου κομμάτι. Κάποια στιγμή πρέπει να τελειώνουμε με τη μάστιγα των «νόμιμων» μαυραγορητών, αυτών που καμουφλάρουν το έγκλημα πίσω απ τον καθόλα αθώο τίτλο των «τουριστικών υπηρεσιών».
Στο διάολο καθάρματα!!!
Τάδε έφη: EXARCHIOTIS στις 09:30, 3 Δεκεμβρίου, 2010
Για τους λάτρεις του μινιμαλισμού και για όσους δεν μπόρεσαν να δούνε το χθεσινό παιχνίδι:
Όλο το el clasico σε μια φωτογραφία.
Όλο το el clasico όλη η φιλοσοφία της Μπαρτσελόνα σ’ ένα βίντεο.
Είναι τα πρώτα λεπτά του δευτέρου ημιχρόνου, με το σκορ στο 2-0. Είναι ουσιαστικά η στιγμή εκείνη που όλος – σχεδόν κυριολεκτικά – ο πλανήτης στοιβαγμένος σε σπίτια και καφετέριες περιμένει πως η Ρεάλ θα βγει στο γήπεδο για να προσπαθήσει τουλάχιστον να κάνει την μεγάλη της αντεπίθεση, γιατί έχει μερικούς απ’ τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, γιατί έχει στον πάγκο της τον καλύτερο προπονητή στον κόσμο που δεν έχει καμία σχέση με τον «λούζερ Βενγκέρ» και τα ρομαντικά κολλήματα του (που αφελώς κατέβασε πέρσι την Άρσεναλ στο Καμπ Νου χωρίς να στήσει λεωφορείο και δεν κατάλαβε από που του ήρθαν τα 4, τα οποία ανεξαρτήτως ποδοσφαιρικής οπτικής παραμένουν πάντα λιγότερα από τα 5!), γιατί είναι 20ποσα παιχνίδια αήττητη φέτος, γιατί ..είναι η Ρεάλ Μαδρίτης ρε αδερφέ, ανανεωμένη και παντοδύναμη.
(Αυτή θα ήταν η φυσιολογική εξέλιξη απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο, που έχοντας το σκορ υπέρ του θα περίμενε υπομονετικά τους φιλοξενούμενους να κάνουν την κίνηση τους, ώστε να τους αποτελειώσει σε κάποια αντεπίθεση. Αλλά η Μπάρτσα στο Ελληνικό μυαλό μου δεν είναι mes que un club για λόγους που σχετίζονται με την Καταλωνία. Είναι, γιατί έχει καταφέρει να αναπτύξει το παιχνίδι της σε τέτοιο εξωπραγματικό βαθμό που αδυνατώντας να το καλουπώσεις σε κάποια γνωστή ποδοσφαιρική θεώρηση, απλά το δέχεσαι ως κάτι δικό της. Είναι το ποδόσφαιρο όλων των άλλων, μικρών και μεγάλων, Μουρίνιων και Σούληδων Παπαδόπουλων, που υπόκειται σε κάποιους συγκεκριμένους άτυπους και τυπικούς κανόνες και παραδόσεις και είναι και το ποδόσφαιρο το δικό της, ένα άλλο παιχνίδι, σχεδόν ουτοπικό, στο οποίο δεν υπάρχουν συμβατικά προβλήματα όπως κολασμένες έδρες, πολύ μεγάλος αντίπαλος, χρόνοι προσαρμογής και κλείσιμο στην περιοχή. Δεν υπάρχουν, γιατί δεν τα επιτρέπει να εμφανιστούν.
Είναι ένα ολόκληρο σύστημα, που ξεκινάει από τον τελευταίο κηπουρό στις ακαδημίες και καταλήγει στα πόδια του Μέσσι, το οποίο προσκολλημένο (με τέτοιο τρόπο που θα ζήλευε ακόμα και το ΚΚΕ) στα πιστεύω του και την ποδοσφαιρική κοσμοθεωρία του δεν θα δεχτεί να αλλάξει για κανέναν και για τίποτα, ακόμα κι αν αυτό έχει ως αποτέλεσμα να το εκθέτει μια στο τόσο κάποια Τσέλσι (επί Ράικαρντ) ή κάποια Ίντερ. Είναι ένα σύστημα το οποίο τα τελευταία χρόνια έφτασε στην κορύφωση του προσφέροντας ταυτόχρονα και τα υλικά – από τον δικό του μπαχτσέ – και την συνταγή για το πιο όμορφο ποδοσφαιρικό παγκόσμιο τσιμπούσι όλων των εποχών. Και παρ’ όλους τους χιλιάδες παραλληλισμούς του ποδοσφαίρου της Μπάρτσα με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι ένα σύστημα καθαρά ανθρώπινο κι αυτό είναι η μεγαλύτερη μαγκιά του.)
Ένα σύστημα που μας προσφέρει μια ομάδα η οποία, αγνοώντας επιδεικτικά το μέγεθος οποιουδήποτε αντιπάλου και τα κλασσικά ποδοσφαιρικά πρότυπα που πρέπει να ακολουθηθούν όταν κατεβαίνεις να παίξεις για παράδειγμα στο Μπερναμπέου, το Αλιαντζ Αρίνα, το Εμιρειτς ή όταν είσαι μπροστά στο σκορ απέναντι σε μια πολύ μεγάλη ομάδα, επιτίθεται διαρκώς χρησιμοποιώντας αυτό το εξωγήινο passing game της, που άλλους ενθουσιάζει κι άλλους εκνευρίζει, μέχρι να καταφέρει να βρει την σωστή τρύπα που θα την οδηγήσει και σ’ άλλο γκολ. Κι όλα αυτά, την ώρα που υποτίθεται θα έπρεπε να αμύνεται…
Μετά την ραψωδία για τον Μαδριλένο ήρωα Σέρχιο (Μαρία Βιθέντε Κονθεψιον υ Καράμπα ντος Σαντος) Ράμος είναι καιρός να αφήσουμε τα αστεία και να διαλογιστούμε ταπεινά και εν μέσω απόλυτης σιγής μήπως και λάμψει μπροστά στα μάτια μας ο λόγος που ο Θπεθιαλ Ουαν (special one στα ισπανικά) έγινε σπεσιαλιτέ για το τραπέζι του Πέπε.
Και κανείς, κανείς μέχρι τώρα που γράφω δεν έχει μιλήσει για την τραγική, την αποτρόπαια σφαγή της βασίλισσας εις τα Καταλανικά εδάφη. Αναρωτήθηκε κανείς για ποιό λόγο επιτράπηκε στους παίκτες της Μπαρτσελόνα από τον ανίκανο διαιτητή να ανταλλάσουν πάσες μεταξύ τους χωρίς να αφήνουν και τα λευκοντυμένα αγόρια να παίξουν κι αυτά; Συγχωρείται στην Καταλωνία αυτού του είδους ο ρατσισμός;
Είδε ή δεν είδε όλη η Ευρώπη ότι οι παίκτες με τα μπλαουγκρανα έτρεχαν συνεχώς; Σταμάτησαν έστω και μια στιγμή για να ανασάνει ο Κριστιάνος; ΟΧΙ! Πως περιμένετε λοιπόν δίκαιο αγώνα; Πως είναι δυνατόν να επιτρέπεται στην Μπαρτσελόνα την ώρα του τείου και του διαλείμματος (δέκατο έως εικοστό λεπτό όπως επιβάλλουν οι παραδόσεις) να σκοράρει ύπουλα δις; Κι εσύ ρε Βιγια πας να βαλεις γκολ. Εντάξει αλλά πες το ρε αληταρά. «Θα βάλω δύο καπάκι». Να μην ταράζεται ο κόσμος τσάμπα…Απαπα, τι αναίδεια, τι έλλειψη τακτ…
Τη στιγμή που χτυπάμε τον Μέση με αγκωνιές, σφαλιάρες, κλωτσιές , γονατιές και αυτός , ακούστε το κύριοι δεν έχει ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ να τραυματιστεί βαρύτατα, γιατί δεν επιτράπη στον ήρωά μας Σέρχιο (Μαρία Βιθέντε Κονθεψιον υ Καράμπα ντος Σαντος) Ράμος να του πάρει τα μέτρα με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ (βαθεμπολε ισθπανιθτι).
Και μετά απ’ όλα αυτά η γνώμη του Επαμεινώντα για τον Μουρίνιο , του Επαμεινώντα που το είχε παίξει ξερό Χ και του έφαγα το χρήμα.
Αφού στα έλεγα εγώ ρε ξεφτίλα Δράκουλα, ποιός Μουρίνιος ρε; Ρε αυτός είναι για να ψαρεύει μουρούνα στην Ισλανδία , να την παστώνει και να τη στελνει να τρώνε οι μαντάμες να βγάζουνε κοιλιακά. Ρε το παλικαράκι δεν ξέρει μπάλα ρε. Κοίτα, λάβε τώρα γνωση, μου έχεις να πούμε την μουσίτσα τον Μέσι και κάνει τσαχπινιές σωστά τα λέω; Σωστά τα λέει ο Παμεινώντας και δώσε βάση να καταλάβεις. Ρίξε πάνω του ρε ενα μπακ βαρβάτο, εναν Μπόρχα να πούμε, έναν Ντιόγκο που σου λέει ο Παμείνος ότι είναι γεννημένος για αμυντικάρα κι εσύ γελάς ξεφτίλα. Ρίχτον απάνω του από ψηλά, απο κανα χελικόπτερο, κανα δορυφόρο της ΝΟΒΑ , ρίχτονα με δύναμη να το πλακώσει το κωλόπαιδο και να βγει να πούμε η παικτούρα ο δαντελοφονιάς ο Κριστιάνος να κάνει την κούρσα του να δεσει Νιέστες και Πικέδες και να τους ρίξει το χαρτί, τον άσο πίκα να πούμε να ποθάνουνε από εντερικές διαταραχές , πέτα όξω τον κανατοκέφαλο τον Λε Φλερ, το Γαλλάκι το συφοριασμένο που είναι σαν ρούχο από το στρατό σωτηρίας, ρίξε μέσα φουνταριστό να πουμε που λεμε τον Χικουαΐνο άμα λάχει να ουμ , να πεταχτεί να κρατήσει από την πλεξούδα τον Μπουγιολη και να του καρφώσει του Βαλβέζα του πορτορικάνου μια γκολάθρα να χαρεί σύμπασα η Ελλάς και το γένος… αλλά που μυαλό; Τον ακούτε τον Παμεινώντα; Δεν τον ακούτε…. Σιχτιρι…
Όταν όλα έχουν πάει στραβά, όταν το αμυντικό σχέδιο έχει αποτύχει, όταν όλοι οι άλλοι (και ο Πέπε) δείχνουν ανήμποροι να ορθώσουν το ανάστημα τους εναντίον των αντιπάλων, ο Σέρχιο Ράμος υψώνει το λάβαρο της αντίδρασης μ’ έναν άνισο αγώνα «μόνος μου και όλοι εσείς», τον οποίο όμως δεν είναι διατεθειμένος να χάσει αναίμακτα. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, χρόνος που δεν είναι καν αρκετός για να μετρήσει ο Μουρίνιο μέχρι το 5 σε όλες τις γλώσσες τις οποίες ομιλεί, κατεδαφίζει τον Μέσσι εν κινήσει με μια κλωτσιά κατά την οποία έχει μεταφέρει όλη του την δύναμη στο αριστερό πόδι, σφαλιαρίζει τον Πουγιόλ ρίχνοντας τον κάτω και αφού έχει δει την κόκκινη κάρτα (αυτοβούλως αυτήν την φορά όπως οφείλουμε να διευκρινίσουμε για να μην κατηγορηθεί – αδίκως – ο Μουρίνιο και γι’ αυτό!), εν μέσω αντεγκλήσεων και σπρωξιμάτων χτυπάει και τον Τσάβι λίγο πριν φύγει για τα αποδυτήρια.
Λέμε για τις δικές μας φυλλάδες, αλλά δεν πάνε πίσω στην Ισπανία. Η Μάρκα έχει πάρει υπό την προστασία της την πορνοστάρ Μαρία Λαπιέρδα και της δίνει βήμα ώστε να τα χώσει στον Λαπόρτα. «Με κοιτούσε με πόθο ο Λαπόρτα και τώρα με διώχνει» λέει με παράπονο η Μαρία που έριξε έτσι πρόχειρα πάνω της μια φανέλα της Μπάρσα για να μην κρυώνει το στήθος της. Τέτοιος κιτρινισμός ούτε στη Sun. Επίσης υπάρχει και βίντεο της Μαρίας που κάνει χαριτωμενιές με καταλανικές σημαίες έξω από το Μπερνμπεόυ και τραγουδάει φάλτσα για τον Πεπ και τα παιδιά του.
Την ίδια στιγμή η Ελ Μούντο Ντεπορτίβο απαντάει με πιο καταλανικό τρόπο, λιγότερο χυδαίο αλλά με στόχο τον Μουρίνιο. Έφτιαξε στην σελίδα της τον… Μουρινιζαδόρ όπου μπορεί κανείς να μπει και να ακούσει ηχογραφημένες μερικές από τις γραφικές ατάκες του Special One, όπως το «ρώτησε τον πατέρα σου» και το «δεν προκαλώ» (!!).
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[27 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
