Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Euro 2012'

Μυρώστε τον «τρίκουπο»

  [Καθόλου σχόλια]

Ό δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Τα καλύτερα 60 λεπτά του Euro

  [13 Σχόλια]

Το Euro κρατούσε τα καλύτερα λεπτά του για τον χθεσινό τελικό, ίσως γιατί γνώριζε ότι οι τελευταίες αναμνήσεις πάντα μένουν. Η Ισπανία αποφάσισε να παίξει καλά και όχι να κοροϊδεύει τον κόσμο, να δείξει θέληση, να βάλει ταχύτητα και να κερδίσει δίκαια τον χθεσινό τελικό. Η Ιταλία αδικείται από το τελικό σκορ και αδικείται σίγουρα και η προσπάθεια που έκανε κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Δεν της πήγε όμως τίποτα καλά χθες. Κενά στην άμυνα, ένας σούπερ Κασίγιας και ατυχία με τον τραυματισμό του Μότα στο τέλος. Το τελικό 4-0 είναι βαρύ και ήδη γίνονται συζητήσεις για το κατά πόσο έπρεπε να ρίξει ρυθμούς η Ισπανία. Για μένα καλά έκανε. Έτσι είναι αυτά. Έτσι γράφονται τα ρεκόρ, έτσι γράφονται ο θρύλοι.

Είναι δίκαια πρωταθλήτρια η Ισπανία; Είναι σίγουρα η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Απλά ίσως για πρώτη φορά έδειξε ότι κάπου έχει κορεστεί, ότι κάπου ξέρει ότι μπορεί να κερδίσει παίζοντας με λιγότερο από το 100% και να κρατήσει δυνάμεις για εκεί που πρέπει όπως χθες. Το τρέξιμο του Ζόρντι Άλμπα (ελπίζω η Βαλένθια να γδάρει όσο περισσότερο μπορεί την Μπαρσελόνα για να τον πουλήσει) τα δείχνει όλα αυτά. Εκεί που η Ιταλία πέρασε 120′ για να κερδίσει τους Άγγλους και έκανε κατάθεση ψυχής για να αποκλείσει τους Γερμανούς, η Ισπανία στο χαλαρό περνούσε τους αντιπάλους. Σε συνολική απόδοση η Ισπανία πιθανότατα δεν ήταν η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης. Όχι όμως ότι βρέθηκε καμιά ομάδα που να μας ξετρελάνει και που να πούμε «κρίμα που δεν το σήκωσε η τάδε».

Απλά η διαφορά της Ισπανίας είναι ότι έχει πολλούς παίκτες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Είτε είναι ο Κασίγιας, είτε ο Τσάβι με τον Ινιέστα, είτε ο Φερνάντο Τόρες που βγήκε πρώτος σκόρερ παίζοντας σκάρτα 200 λεπτά συνολικά, είτε ο Τσάμπι Αλόνσο που κρατούσε το κέντρο στα πρώτα ματς. Όταν έχεις ένα τέτοιο ρόστερ κάποιος θα βρεθεί να σε ξελασπώσει. Μια ομάδα που έχει βάση έναν σύλλογο (δεν είναι τυχαίο ότι κι η Ιταλία που έφτασε εδώ είχε ως βάση τη Γιουβέντους), έχει μια ομοιογένεια και ξέρει πώς είναι πλέον να κερδίζεις και να μην είσαι ο συμπαθής loser. Από την άλλη η Ιταλία ήταν η λιγότερο Ιταλία των τελευταίων ετών. Αυτό το πλήρωσε στον τελικό, αλλά τη βοήθησε να κερδίσει πολλούς φίλους με τις εμφανίσεις της.

Έτσι τέλειωσε ένα Euro που δεν με ενθουσίασε, αλλά δεν ήταν και το χειρότερο όλων. Δεν είχε τόσο καλό ποδόσφαιρο, ούτε τόση αγωνία, δεν είχε καινούριους πρωταγωνιστές, νέα ονόματα, δεν είχε καμία ομάδα έκπληξη. Είχε κάποια σχετικά καλά παιχνίδια και αρκετά χάλια, είχε κάποιες σταθερές αξίες που ήταν και πάλι εκεί (Μπουφόν, Πίρλο, Κασίγιας, Τσάβι, Ινιέστα, Αγγλία αποκλεισμένη στα πέναλτι) και είχε και Ελλαδάρα όπως την περιμέναμε. Με μια νίκη σπουδαία, με έναν αποκλεισμό που έφαγε 4 και έβαλε 2. Πέρασα καλά σε αυτό το Γιούρο πάντως, δεν σιχτιρίζω για το χρόνο που ξόδεψα και τώρα περιμένω 2 χρόνια για το Μουντιάλ. Θα ήθελα και μια Ολλανδία σοβαρή, θα ήθελα και μια Ρωσία έτσι για αλλαγή, αλλά τι να κάνεις. Θα θυμόμαστε τους Ιρλανδούς οπαδούς, τις διαμαρτυρίες Καραγκούνη, τον Κριστιάνο Ρονάλντο να αλλάζει χτένισμα στη διάρκεια του ημιχρόνου, τον Ρόμπεν να μη δίνει ούτε από το αριστερό στο δεξί, τον Μάντζουκιτς, τον πανηγυρισμό του Μπαλοτέλι με την Γερμανία, την επιστροφή Ρούνεϊ στο τρίτο παιχνίδι, την γκολάρα του Ζλάταν, τον «τραυματισμό» Χαλκιά και πολλά άλλα τέτοια.

Μέχρι τότε να δώσουμε και τα συγχαρητήριά μας στον νικητή των σομπρεροπρογνωστικών. Ήταν παιχνίδι τόσο προβλέψεων όσο και τζόγου. Γι’ αυτό και είχε και πολλές ανατροπές. Από τον πάτο έφτασα στη 2η θέση και ξανά στον πάτο στο τέλος. Με τα μπόνους οι αλλαγές ήταν εύκολες, ίσως να έπαιζε παραπάνω ρόλο από ότι έπρεπε το μπόνους του νικητή της διοργάνωσης. Όσοι π.χ. έπαιξαν Ισπανία είχαν τεράστιο προβάδισμα έναντι των υπολοίπων. Πρώτος λοιπόν ο Jordi, δεύτερος ο Alex Curtis 21 και την τριάδα την έκλεισε ο redglove. Τα συγχαρητήριά μας στους καλύτερους μεταξύ των άμπαλων αναγνωστών και συντακτών τούτου εδώ του σάιτ. Είθε να χρησιμοποιείτε τις γνώσεις σας για το καλό της χώρας (να κερδίζετε λεφτά από τους μπουκ).

Και έμειναν αυτοί: Η Ιταλία

  [64 Σχόλια]

Πώς την γνώρισα: Η πρώτη εικόνα της Ιταλίας που έχω είναι από τα αυτοκόλλητα Πανίνι. Ο αυστηρός Μπέργκομι, ο αρχηγός με την ελιά Γκαετάνο Σιρέα, ο ωραίος Μπρούνο Κόντι με την καδένα στον λαιμό, το μεγάλο όνομα Πάολο Ρόσι κι ο εμβληματικός Μάρκο Ταρντέλι. Πέρασε από τους ομίλους αήττητη, αλλά στη συνέχεια έπεσε στην αρμάδα του Πλατινί και αποκλείστηκε. Πολλές ομάδες έχουν μείνει από εκείνο το Μουντιάλ του 1986, αλλά η Ιταλία δεν είναι ανάμεσα σε αυτές. Μόνο από τα Πανίνι…

Τι ομάδα είναι: Είναι η ομάδα που έχει συνδυαστεί περισσότερο από κάθε άλλη με την άμυνα. Όπως λέει η λαϊκή ρήση, στα ιταλικά η νίκη μεταφράζεται σε 1-0. Το 2-0 είναι η λέξη θρίαμβος. Αν η ομάδα κερδίσει με 3-0 τότε πέφτουμε σε περισυλλογή γιατί είμασταν απρόσεκτοι και ασχοληθήκαμε πολύ με την επίθεση. Επαγγελματικές νίκες, σταθερή άμυνα, ωραία παιδιά γεννημένα για μόντελινγκ και αρκετές επιτυχίες. Αν οι Ιταλοί μπορούσαν με κάποιον τρόπο να προκριθούν από τους ομίλους με τρεις ισοπαλίες 0-0 θα το έκαναν.

Πολύς κόσμος τους απεχθάνεται και δεν έχει άδικο. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Δεν είναι σκληρή ομάδα όσο μια λατινοαμερικάνικη. Σίγουρα έχουν περάσει μεγάλα τσεκούρια από την άμυνά της, αλλά γενικά δεν εστιάζει στο σκληρό παιχνίδι. Ο σκοπός είναι η σωστή, οργανωμένη, επιστημονική άμυνα. Η γκρίνια στο κοράκι με την κλασσική κίνηση με τα χέρια, η πρόκληση του αντιπάλου με σκοπό να βγει εκτός ρυθμού, η ψυχραιμία μέχρι τέλους και η πίστη ότι δεν θα φάμε ποτέ γκολ. Και όλα με στυλ. Αν οι ντεμοντέ Γερμανοί είναι στο ένα άκρο, στο άλλο άκρο είναι οι στυλάτοι Ιταλοί.

Την αγάπησα: Αρχικά μου ήταν αδιάφορη και μάλλον αντιπαθής για όλους τους παραπάνω λόγους. Τα πράγματα άλλαξαν σιγά σιγά και παρά τον άδικο αποκλεισμό της Ισπανίας πιο πριν, αυτό έγινε στον τελικό του 1994. Μου άρεσε πολύ ο Μπάτζιο και εκείνο το πέναλτι με έκανε να συμπαθήσω την Ιταλία. Σιγά σιγά αυτή η συμπάθεια μεγάλωσε. Δεν την υποστηρίζω στα Μουντιάλ, αλλά όταν αποκλείεται η Αργεντινή είναι συνήθως η δεύτερη επιλογή μου (εκτός αν υπάρχει κάποιο πουλέν τύπου Νιγηρίας ή Καμερούν στα Μουντιάλ). Δεν μπορώ όμως να μην γουστάρω κάθε φορά πριν από ένα ματς της Ιταλίας όταν βλέπω τα ομορφόπαιδα το ένα δίπλα στο άλλο να τραγουδάνε το Φρατέλι ντ’ Ιτάλια. Δεν υπάρχει πιο ωραίος εθνικός ύμνος και όταν βλέπεις ακόμα και τώρα τον Μπουφόν να τραγουδάει με πάθος σε κάνει να θες να τους υποστηρίξεις.

Αντιπροσωπευτικός παίκτης: Για μια ομάδα αμυντικογενή όπως η Ιταλία είναι εντυπωσιακό ότι βγάζει καλούς παίκτες σε όλες τις θέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει βγάλει παικταράδες από το κέντρο και μπροστά. Τότι, Μπάτζιο, ντελ Πιέρο, Βιέρι, Ρίβα, Μεάτσα, Ιντζάγκι και άλλα ονόματα που θα τα ζήλευε οποιαδήποτε εθνική ομάδα. Φυσικά και τερματοφύλακες με ιερά τέρατα όπως ο Τζοφ κι ο Μπουφόν. Παρ’ όλα αυτά ο Ιταλός παίκτης που θα στέλναμε μέσα σε μια κάψουλα στους εξωγήινους για να καταλάβουν τι εστί Ιταλία, θα ήταν ένας αμυντικός. Και ποιος άλλος από τον Πάολο Μαλντίνι; Έχει όλες τις προϋποθέσεις γι’ αυτό. Καταπληκτικός αμυντικός, ωράιο παλικάρι και με μια τεράστια ιστορία σε εθνική ομάδα και Μίλαν.

Οπαδοί στη χώρα μας: Η Ιταλία πάντα είχε υποστηρικτές στη χώρα μας. Όχι τόσους πολλούς όσο η Βραζιλία ή η Αγγλία π.χ., αλλά σίγουρα περισσότερους από την Ολλανδία. Είναι κάτι τύποι χαβαλέδες που τους λες «μα παίζετε κατενάτσιο» και γελάνε μαζί σου γιατί δεν καταλαβαίνεις το μεγαλείο που κρύβει η Ιταλία. Καλό είναι πάντως να τους έχεις με το μέρος σου γιατί είναι από τους λίγους που μπορούν να την πουν στους Γερμανούς.

Προπονητής: Οι Ιταλοί εκτός από ζυμαρικά παράγουν ρούχα, τερματοφύλακες, αμυντικούς και προπονητές. Σπουδαίοι προπονητές που άφησαν τα σημάδια τους όχι μόνο στο εγχώριο ποδόσφαιρο, αλλά και διεθνώς έχουν βγει από αυτή τη χώρα. Λίπι και Τραπατόνι, Βαλκαρέτζι παλιότερα, αλλά για μένα Ιταλία σημαίνει Αρίγκο Σάκι. Δεν είναι τυχαίο ότι όταν κλείνω τα μάτια μου για να φέρω την φάτσα του στο μυαλό μου πάντα μου έρχεται εικόνα με γυαλί ηλίου.

Θα το σηκώσει; Θα το ήθελα πολύ αλλά δεν νομίζω. Δύσκολα να κερδίσει και τα δυο επόμενα παιχνίδια. Έχει αδυναμίες σαν ομάδα, ειδικά στο σκοράρισμα, ενώ δεν έχει και τόσες προσωπικότητες όπως παλιά. Φτάνουν ένας Πίρλο και ένας Μπουφόν; Αν τα καταφέρει πάντως θα πρόκειται για μια από τις πιο σημαντικές επιτυχίες της Ιταλίας στην ιστορία της. Φρατέεεεεεεελι ντ’ Ιτάααααααλιαααααα…

Και έμειναν αυτοί: Η Γερμανία

  [10 Σχόλια]

Πώς την γνώρισα: Σε ένα φιλικό οικογενειακό σπίτι. Δεν θυμάμαι τι διοργάνωση ήταν, αλλά παιδάκι τότε άκουγα τον φίλο μας να εκθειάζει την γερμανική μηχανή. «Θα τους διαλύσουν» έλεγε και κάθισα κι εγώ να δω. Τελικά είχε δίκιο. Δεν θυμάμαι ούτε τον αντίπαλο, αλλά οι Γερμανοί σφυροκοπούσαν μέχρι το τέλος δίχως έλεος. Ένα δέος με έπιασε γι’ αυτή την ομάδα.

Τι ομάδα είναι: Είναι η ομάδα που κερδίζει. Η ομάδα που δεν θες να έχεις για αντίπαλο. Η ομάδα που όσο χάλια και να είναι θα σου βγάλει την ψυχή μέχρι να την κερδίσεις. Η ομάδα που σπάνια θα ξεφτιλιστεί, η ομάδα που τα ονόματα δεν παίζουν τόσο ρόλο, όσο το σύνολo. Παίκτες με δύσκολα ονόματα που εμφανίζονται κάθε φορά και τα δίνουν όλα για το εθνόσημο.

Την αγάπησα: ΠΟΤΕ – ΠΟΤΕ – ΠΟΤΕ. Δεν αντιπαθώ τους Γερμανούς όπως πολλοί άλλοι. Απλά δεν είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Τους Άγγλους δεν τους χωνεύω, αλλά λατρεύω το χιούμορ τους, τις ταινίες τους, τις σειρές τους και πολλά πράγματα από την κουλτούρα τους. Αντίθετα στους Γερμανούς θαυμάζω αυτά που φτιάχνουν (αυτοκίνητα, κτίρια, ποδοσφαιρικά γήπεδα, μπύρες), αλλά θεωρώ τους ίδιους χωρίς αίσθηση του χιούμορ, βαρετούς και κυρίως… ντεμοντέ. Ναι, ντεμοντέ. Όταν βλέπω την Μέρκελ να χειροκροτάει σαν χαλασμένη κούκλα μετά από κάθε γκολ που βάζει η Γερμανία, είμαι περήφανος που δεν τους υποστήριξα ποτέ.

Ποτέ; Δεν είναι η αλήθεια. Κουβαλάω μέσα μου ένα μυστικό. Υπάρχει μια Γερμανία που υποστήριξα μια φορά. Ήταν στο Μουντιάλ του 2002. Λίγο επειδή εκείνη η Βραζιλία μου ήταν τρομερά αντιπαθής (παίζει ρόλο το άθλιο κούρεμα του Ρονάλντο, το θέατρο του Ριβάλντο με την Τουρκία και ο αντιπαθέστατος Ρομπέρτο Κάρλος) και αρκετά επειδή εκείνη η Γερμανία ήταν γενικά μέτρια και πολύ πιο… ανθρώπινη από κάθε άλλη φορά. Δεν ήταν η ανώτερη ασταμάτητη μηχανή, ήταν μια ομάδα που βασιζόταν στον Καν για να πάρει με το στανιό τα παιχνίδια. Στον τελικό την υποστήριξα λοιπόν…

Αντιπροσωπευτικός παίκτης: They don’t  make them like they used to. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το θηρίο Μπούχβαλντ; Ποιος μπορεί να βγάλει τους αντιτουριστικούς Καν και Λέμαν από το μυαλό του. Ποιος δεν βλέπει εφιάλτες με τον Γιούργκεν Κλίσνμαν να σκοράρει από το πουθενά; Ποιος δεν έχει φρίξει με το μαλλί και το μουστάκι του Ρούντι Φέλερ που ήταν αστείο από τότε και όχι όταν πέρασαν τα 80s και βλέπαμε τις φωτογραφίες και γελούσαμε; Γίνεται να μην σκιάζεσαι βλέποντας τον Έφενμπεργκ να φωνάζει; Τώρα η Γερμανία γέμισε με Πολωνούς, Τούρκους, Αφρικάνους και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Κι όμως… Ο πιο αντιπροσωπευτικός Γερμανός παίζει στην λιγότερο γερμανική Γερμανία. Ο Μπάστιαν Σβαΐστάινγκερ είναι κάποιος που πριν από 70 χρόνια ο Μένγκελε θα είχε πάρει λίγο από το DNA του για να κάνει πειράματα για τον υπέρτατο στρατιώτη. Όλη η «γερμανίλα» συμπυκνωμένη σε έναν ποδοσφαιριστή.

Οπαδοί στη χώρα μας: Πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Οι θρύλοι λένε ότι στην κατοχή πουλούσαν λάδι. Στις συζητήσεις δεν χρειάζεται να φωνάζουν και να μαλώνουν. Αφήνουν Βραζιλιάνους-Άγγλους-Αργεντίνους-Ολλανδούς και αυτοί κάθονται και απολαμβάνουν. «Εσύ τι ομάδα είσαι;» «Γερμανία» «Α…» και κάπου εκεί τελειώνει η κουβέντα. Τι να του πεις; Έχει βαρεθεί να σηκώνει κούπες και να φτάνει σε τελικούς. Γυρίζεις πλευρά και ξαναμαλώνεις για το χέρι του Θεού και την αδικημένη Ολλανδία των 70s.

Προπονητής: Σαν κάθε γνήσιο γερμανικό εργοστάσιο που έχει διευθυντή, η Γερμανία δεν θα μπορούσε να μην βασίζεται πολύ στον προπονητή/στρατηγό της. Είτε ο μυξοφάγος Λεβ, είτε ο Μπέρτι Φογκτς, είτε κάποιος άλλος, πάντα θα υπάρχει για να βάζει τάξη στα πράγματα. Η φιγούρα που ξεχωρίζει όμως είναι μία. Ο Φραντζ Μπεκενμπάουερ είναι κάτι παραπάνω από παίκτης ή προπονητής. Είναι ένα τοτέμ του γερμανικού ποδοσφαίρου. Και είναι και πολύ cool για Γερμανός.

Θα το σηκώσει; Πιθανότατα. Έχει μια πολύ καλή ομάδα. Δυνατή σε όλες τις γραμμές και παίζει και καλό ποδόσφαιρο. Δεν θα είναι εύκολα τα πράγματα με αντίπαλο την Ιταλία, ούτε στον τελικό αν περάσει η Ισπανία. Το σίγουρο είναι ότι ακόμα και να μην σηκώσει τώρα την κούπα, στα επόμενα χρόνια αυτή η φουρνιά παικτών θα έχει κι άλλες ευκαιρίες.

Και έμειναν αυτοί: Η Ισπανία

  [21 Σχόλια]

 

Πώς την γνώρισα: Ένα ξανθό αγόρι με τα κόκκινα. Ακούγεται πολύ γκέι το ξέρω, αλλά αυτή ήταν η πρώτη μου εικόνα από την Ισπανία. Ο «Γύπας» Εμίλιο Μπουτραγκένιο που άκουγα τους δημοσιογράφους της κρατικής τηλεόρασης (δεν θυμάμαι αν είχε ΕΡΤ-2 τότε) να τον εκθειάζουν. Να είμαι ειλικρινής μετά από τόσα χρόνια δεν μπορώ να πω με σιγουριά πόσο καλός παίκτης ήταν, αλλά στο μυαλό μου τότε είχε πάρει μυθικές διαστάσεις και ακόμα τον θεωρώ από τους καλύτερους επιθετικούς που έχω δει ποτέ.

Τι ομάδα είναι: Η Ισπανία είναι ίσως μοναδικό παράδειγμα ομάδας που έχει αλλάξει την ιστορία της σε τόσο μεγάλο βαθμό. Έχουμε συνηθίσει κάποιες σταθερές, π.χ. έχεις ομάδες παραδοσιακές όπως η Γερμανία, η Βραζιλία που πρωταγωνιστούν πάντα ή έχεις παραδοσιακά αποτυχημένους τύπους σαν τους Άγγλους. Πλέον υπάρχει και η εξαίρεση της Ισπανίας, μιας ομάδας που άλλαξε εικόνα. Ίσως γι’ αυτό πολλοί νεότεροι να μην την συμπαθούν τόσο γιατί δεν την έχουν προλάβει στα… κακά της. Μια ομάδα που μονίμως είχε καλό υλικό, καλή ομάδα, συμπαθητικούς παίκτες και πάντα την περιμέναμε να κάνει το μπαμ για να απογοητεύσει στο τέλος. Για χρόνια οι Ισπανοί ήταν οι losers του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου με ελάχιστες εξαιρέσεις, μια ομάδα που σε έκανε να πεις: «πάλι αποτύχανε ρε γαμώτο;»

Τα πράγματα όμως άλλαξαν ριζικά, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά γενικά στον ισπανικό αθλητισμό. Από το τένις και το χάντμπολ, μέχρι το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ ο ισπανικός αθλητισμός είναι στην κορυφή. Η Ισπανία πλέον δεν είναι ο Αλέκος Τζανετάκος, είναι καβάλα στο άλογο και δεν λέει να πέσει με τίποτα. Παίζει καλό ποδόσφαιρο και δημιουργεί φίλους και εχθρούς. Και αν για τους πρώτους το καταλαβαίνω, νομίζω ότι συχνά οι αντιδράσεις των δεύτερων είναι υπερβολικές σε μια ανάγκη αντικομφορμισμού και αντίδρασης στην μόδα. Προσωπικά αντιλαμβάνομαι να μην γουστάρει κανείς την ισπανική αλαζονεία (ιδιαίτερη έκδηλη στο μπάσκετ), αλλά όχι να λέει ότι είναι κακό το ποδόσφαιρο της Ισπανίας (ακόμα και όταν κουράζει κάπως). Αντιλαμβάνομαι να μην αρέσουν οι πολλές πάσες, αλλά μπροστά στα αίσχη που βλέπουμε από άλλους τσουρουκάδες θεωρώ ότι είναι υπερβολή. Να πω την αλήθεια εμένα αυτό που μου την σπάει στο ισπανικό ποδόσφαιρο είναι ότι Ρεάλ και Μπάρσα έχουν ρουφήξει το μεδούλι των άλλων ομάδων, κλείνοντας τις κάνουλες των χρημάτων και μεγαλώνοντας όλο περισσότερο τη διαφορά με αυτές. Α, ναι… Και οι μουρμούρες της παλιοπαρέας της Μπάρσα για να πάρουν τον Φάμπρεγκας από την Άρσεναλ. Δεν έχω ξαναδεί ποτέ τόσο ωμή και κουραστική παρέμβαση στα εσωτερικά άλλης ομάδας (κάτι τέτοιο γίνεται τώρα και με τον Ζόρντι Άλμπα). Παρ’ όλα αυτά, τα προηγούμενα δεν έχουν καμία σχέση με την εθνική ομάδα. Η Ισπανία είναι κάτι σαν τον Λεμπρόν. Όσο ήταν στους Καβς ήταν συμπαθής, όταν πήγε στο Μαΐμι άρχισαν πολλοί να τον μισούν.

Την αγάπησα: Φανατικά ποτέ, άλλωστε δεν υποστηρίζω καμιά ευρωπαϊκή εθνική ομάδα φανατικά. Στενοχωρήθηκα όμως δυο φορές με αποκλεισμούς της σε Μουντιάλ. Την πιο πρόσφατη από τους αντιπαθέστατους Κορεάτες, σε ένα από τα χειρότερα διαιτητικά Μουντιάλ αυτό του 2002 που θύμιζε εποχές παράγκας με τους σχιστομάτηδες να σπρώχνονται περισσότερο και από κοκαΐνη σε πάρτυ της καλής κοινωνίας. Η πρώτη 8 χρόνια πριν και αυτή που μου έχει μείνει περισσότερο γιατί την έχω συνδυάσει με την εικόνα του ματωμένου Λουίς Ενρίκε και της τιμημένης αιματοβαμμένης φανέλας του. Το εγκληματικό χτύπημα-πέναλτι που ποτέ δεν δόθηκε εις βάρος της Ιταλίας στους 8 του Μουντιάλ του 1994 και πιθανότατα θα είχε αλλάξει τον ρου εκείνου του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Δυο διαφορετικά Μουντιάλ, δυο άδικοι αποκλεισμοί της Ισπανίας που πέρασε πολλά για να φτάσει στο σημείο που είναι σήμερα.

Αντιπροσωπευτικός παίκτης: Ο Ισπανός παίκτης πρέπει να είναι κοντός και γρήγορος. Και λίγο άσχημος. Δεν γίνεται αλλιώς. Εντάξει, υπάρχουν κι οι εξαιρέσεις, αλλά αυτές απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και επίσης δεν πρέπει να βγάζει τα φρύδια του ή ότι άλλο διάολο κάνεις Σεσκ Φάμπρεγκας και είσαι σαν τον Σάιλερ από τους Heroes. Δυσκολεύτηκα για να βρω τον παίκτη που αντιπροσωπεύει την Ισπανία και σίγουρα θα διαφωνήστε. Για μένα σε κοψιά είναι ο Σέρχι Μπαρχουάν, το περήφανο ταχυγρήγορο άμπαλο αριστερό μπακ, τότε που οι καιροί ήταν αλλιώς και το τίκι-τάκα δεν είχε μπει τόσο πολύ στη ζωή μας. Αυτό ήταν η Ισπανία παλιά. Σολοθόμπαλ στο μπάσκετ και Σέρχι στο ποδόσφαιρο. Τώρα το κάναμε Ναβάρο και Τσάβι.

Οπαδοί στη χώρα μας: Παλιότερα η Ισπανία δεν είχε τόσους οπαδούς στην Ελλάδα. Λίγο το γεγονός ότι δεν τα κατάφερνε, λίγο το γεγονός ότι στην Ελλάδα το ισπανικό πρωτάθλημα δεν είχε μεγάλη προβολή και έτσι αυτοί που την υποστήριζαν ήταν λίγοι. Τα χρόνια πέρασαν όμως και πλέον το ποδόσφαιρο που παίζουν και οι τίτλοι που μαζεύουν οι ισπανικοί σύλλογοι και οι εθνικές ομάδες έχουν δημιουργήσει ισπανόφιλους. Τους καταλαβαίνεις συνήθως από το γεγονός ότι μιλάνε με τουπέ και ανωτερότητα για την ομάδα και την μπάλα που παίζει και θεωρούν τους αντιπάλους εύκολη λεία. Αυτό που μένει να δούμε είναι αν θα παραμείνουν οπαδοί της Ισπανίας, όταν κάποτε φυσιολογικά σταματήσουν να έρχονται οι τίτλοι.

Προπονητής: Σε αντίθεση με την Πορτογαλία, η Ισπανία είναι μια ομάδα που οι προπονητές δεν περνάνε απαρατήρητοι. Ισπανοί συνήθως με μεγάλη καριέρα σε συλλόγους από πίσω και πολλά χρόνια προϋπηρεσίας αναλαμβάνουν την ομάδα και προσπαθούν να περάσουν τη δική τους φιλοσοφία και να αφήσουν το στίγμα τους. Οι γκρίνιες για τις κλήσεις και για το ποιος χρησιμοποιείται είναι κάτι παραπάνω από συνηθισμένες, με τις εφημερίδες να παίζουν τον δικό τους ρόλο. Αν κάποιος είναι αντιπροσωπευτικός είναι ο Λουίς Αραγονές. Ένας ωραίος τυπάς, με τα γούρια του, με τις ατάκες του και με την πρώτη κούπα της Ισπανίας μετά από 44 χρόνια. Α, ναι. Μου θυμίζει και τον Αρχοντίδη και τον πάω.

Θα το σηκώσει; Μπορεί. Έχει θεωρητικά την πιο αδύναμη ομάδα απέναντί της και μια ομάδα με μικρότερο ειδικό βάρος. Τον Ρονάλντο τον ξέρουν καλά και αν καταφέρουν να τον βγάλουν εκτός παιχνίδιου μάλλον θα περάσουν. Τα δύσκολα θα είναι στον τελικό όποιος και να είναι ο αντίπαλος. Εκεί δεν θα τους αρκεί μια εμφάνιση «νταξ μωρέ, ας γυρίζουμε την μπάλα και κάποια στιγμή θα το καρφώσουμε» όπως έκαναν με τους Γάλλους. Ειδικά με τους Γερμανούς, θα πρέπει να θυμηθούν τις πολύ καλές τους στιγμές και όχι το φετινό Euro με τις σβηστές μηχανές.

Και έμειναν αυτοί: Η Πορτογαλία

  [2 Σχόλια]

 

Μια που λόγω περιορισμένου χρόνου (και χαμηλού μπάτζετ) δεν μπορέσαμε να κάναμε αφιέρωμα στις ομάδες του Euro πριν το τουρνουά, με την ευκαιρία της μικρής διακοπής και με την ευκολία που σου προσφέρουν οι μόλις 4 ομάδες που απέμειναν αποφάσισα να ξεκινήσω την παρουσίαση των ομάδων των ημιτελικών. Όχι πόσο καλές είναι, όχι τα στατιστικά τους, αλλά κυρίως τι σημαίνουν για μένα, τι μου θυμίζουν και τι συμβολίζουν. Είναι προφανές ότι οι περισσότεροι θα διαφωνούν με αυτά που γράφω, οπότε μπορείτε άνετα να παρουσιάσετε τις διαφωνίες σας. Ξεκινάμε σήμερα με την Πορτογαλία:

Πώς την γνώρισα: Ταπεινή και καταφρονεμένη. Στο Μουντιάλ του 1986, που εξακολουθώ να θεωρώ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα Μουντιάλ όλων των εποχών, η Πορτογαλία πάτωσε χωρίς να κινήσει κανένα ενδιαφέρον. Σαν φτωχός συγγενής της Ευρώπης μια ομάδα που πριν από δυο χρόνια είχε φτάσει στους 4 της Ευρώπης βγήκε τελευταία στον όμιλό της, πέρασε και δεν ακούμπησε σαν σειρά του Χάρη Ρώμα σε επανάληψη.

Τι ομάδα είναι: Η Πορτογαλία είναι πάντα κάτι ανάμεσα στην Ισπανία και τη Βραζιλία. Με λιγότερο λούσο από αυτές τις δύο και συνήθως λιγότερο καλούς παίκτες, αλλά μια ομάδα που πάντα έχει από ψήγματα μέχρι πολλά κιλά ποιότητας. Απλά δεν έχει την φανέλα και αυτό το πληρώνει αρκετές φορές. Δύσκολο να την αντιπαθήσεις, δύσκολο όμως να την έχεις και πρώτη σου επιλογή. Είναι συνήθως η κολλητή της όμορφης γκόμενας που γουστάρεις, που όταν φας χυλόπιτα την σκέφτεσαι και λες: «Καλή κοπέλα και τώρα που την βλέπω δεν είναι και άσχημη». Α ναι. Και είχε τον Εουσέμπιο.

Την αγάπησα: Στην μεγαλύτερη φουρνιά όλων των εποχών που έβγαλε ποτέ η χώρα. Σε μια ομάδα που δεν της έλειπε τίποτα. Μια Πορτογαλία που είχε καλό τερματοφύλακα (κάτι που απαγορεύεται διά νόμου στη χώρα όπως ξέρουμε όλοι) ή μάλλον όχι απλά καλό, είχε την τερματοφυλακάρα Βίτορ Μπαΐα, είχε τον γιγάντιο Φερνάντο Κόουτο και από την μέση και μπροστά είχε τόση ποιότητα που δεν ήθελες να γεράσει ποτέ. Πάουλο Σόουζα, Ρουί Κόστα, Λουίς Φίγκο, Ζοάο Πίντο και Σα Πίντο (ναι, είχε και τον κύριο Φόλια). Ακόμα και ο ασχημομούρης Ντιμάς ήταν πολύ καλός, το ίδιο κι ο Παουλίνιο Σάντος. Αργότερα μπήκαν κι ο Κονσεϊσάο κι ο Νούνο Γκόμες. Μια ομάδα που αν την λέγανε αλλιώς πιθανώς να είχε σηκώσει κάποια κούπα. Δεν τα κατάφερε όμως ποτέ, αν και αρκετοί από τους παραπάνω είχαν μεγάλες επιτυχίες με τους συλλόγους τους.

Μια ομάδα που τελικά ήταν απίστευτα αδικημένη. Μια ομάδα που βρήκε την καλή Τσεχία του 1996 και δεν έφτασε τελικό, έμεινε εκτός Μουντιάλ 1998 επειδή έπρεπε να περάσει η Γερμανία και τελικά εμφανίστηκε πάλι το 2000 στο κύκνειο άσμα της όπου και έχασε από τη Γαλλία σε ένα ματς που έχει μείνει γνωστό για το περίφημο πέναλτι της Γαλλίας και τη διαιτησία.

Αντιπροσωπευτικός παίκτης: Η Πορτογαλία δεν είναι ομάδα του τερματοφύλακα και δεν είναι και του φορ. Κατά καιρούς περνάνε διάφοροι που περιμένουμε να κάνουν τη διαφορά (Νούνο Γκόμες, Παουλέτα κτλ), αλλά μένουν απλά καλοί. Η Πορτογαλία βγάζει καλούς αμυντικούς. Η Πορτογαλία βγάζει ακόμα καλύτερα χαφ όμως. Αν και με τρώει να πω ότι ο αντιπροσωπευτικός παίκτης είναι ο Ρουί Κόστα, θα πω έναν άλλον χαφ της Πορτογαλίας. Ίσως επειδή έβγαζε και μια εϊτίλα, μια αλητεία ποδοσφαιρική, ίσως επειδή ήταν μια φουρνιά πριν αυτή του Ρουί Κόστα. Ο μεγάλος Πάουλο Φούτρε:

Οπαδοί στη χώρα μας: Η Πορτογαλία δεν είχε ποτέ οπαδούς δικούς της στην Ελλάδα. Τουλάχιστον στα χρόνια μου κανείς δεν έλεγε: «Είμαι Πορτογαλία» γιατί πιθανότατα θα τον κορόιδευαν όλοι. Εσχάτως έχει ανθρώπους που την υποστηρίζουν, αλλά ο πραγματικός λόγος είναι η ύπαρξη του Κριστιάνο Ρονάλντο. Αν αύριο ο Ρονάλντο πει ότι γίνεται Ισπανός π.χ., θα τον ακολουθήσουν. Είναι σαν τις γιαγιάδες πριν χρόνια που τις ρωτούσες τι ομάδα είναι και σου λέγανε: «Εγώ παιδάκι μου είμαι με τον Γκάλη». Αντίστοιχα και όσοι την αντιπαθούν, το κάνουν κυρίως λόγω του Κριστιάνο.

Προπονητής: Η Πορτογαλία ήταν και συνεχίζει να είναι για μένα μια ομάδα που είναι εθνική παικτών και όχι προπονητή. Δεν έχει καμία σημασία ποιος είναι ο προπονητής. Δεν υπάρχει κανένας χαρακτηριστικός προπονητής της, είμαι πεπεισμένος ότι παίρνουν προπονητή επειδή είναι αναγκασμένο. Μια φορά είπαν να ξεφύγουν και πήραν τον Σκολάρι και το μετάνιωσαν. Μέχρι να αναλάβει κάποτε ο Μουρίνιο για να κατακτήσει το Μουντιάλ θα συνεχίσει να είναι έτσι. Η Πορτογαλία είναι η ομάδα των παικτών. Τέλος. Αν πρέπει να διαλέξω κάποιον χαρακτηριστικό προπονητή θα διαλέξω τον Αρτούρ Ζόρζε γιατί αυτό το μουστάκι πάντα με στοιχειώνει:

Θα το σηκώσει; Όχι. Ακόμα και να φτάσει στον τελικό ξεπερνώνας την Ισπανία, δεν μπορεί να κερδίσει καμία από τις άλλες δύο αντιπάλους. Θα είχε πλάκα να το σήκωνε (αν και έχει πολλούς αντιπαθείς παίκτες όπως ο Μεϊρέλες, ο Πέπε και ο Κριστιάνο), αλλά δεν πιστεύω ότι μπορεί. Την ευκαιρία της την είχε το 2004 και αυτοκτόνησε, έτσι νομίζω. Δεν θα πέσει πάντως αμαχητί. Στη χειρότερη θα φύγει με το κεφάλι ψηλά και 2-3 κόκκινες κάρτες.

Η ομορφιά της άνεσης

  [3 Σχόλια]

Είσαι 33 χρονών ρε Αντρέα Πίρλο, είσαι 33 χρονών κι έχεις κερδίσει σχεδόν τα πάντα σε συλλογικό, σε ατομικό και σε επίπεδο εθνικών ομάδων, είσαι 33 χρονών και πιθανόν να μην προλάβεις άλλη μεγάλη διοργάνωση με τη φανέλα της Ιταλίας, δεν έχεις ανάγκη να αποδείξεις ποιος είσαι, δεν έχεις ανάγκη να κάνεις κάτι εξεζητημένο για να συστηθείς στον πλανήτη, δεν έχεις ανάγκη να ρισκάρεις το ενδεχόμενο να μη χάψει ο τερματοφύλακας το κόλπο που του σκαρώνεις – ένας τερματοφύλακας που βρίσκεται στην κορυφή της αυτοπεποίθησης του μετά από 120 λεπτά αποτυχημένης πολιορκίας του -, δεν έχεις ανάγκη να βρεθείς στη δυσχερή θέση να τον δεις να μένει απλά όρθιος και με επιδεικτική άνεση να αγκαλιάζει τη μπάλα που πηγαίνει με παιδική ταχύτητα πάνω του στο κέντρο της εστίας, ίσως αυτή να είναι η τελευταία σου μεγάλη στιγμή σε μια τεράστια καριέρα με τη φανέλα της χώρας σου, δεν θέλεις να είναι μια στιγμή αποτυχίας, ξέρεις ότι με ένα απλό, καλοζυγισμένο πλασέ στη γωνία οι πιθανότητες σου είναι περισσότερες και η αποτυχία πιο δικαιολογημένη, «ήταν καλοχτυπημένο το πέναλτι αλλά ο τερματοφύλακας είναι σε μεγάλη μέρα», κι όμως πας ρε Αντρέα Πίρλο και το χτυπάς με χαλαρή λόμπα, με στυλ επιδεικτικό και προκλητικό φωνάζοντας χωρίς να πεις κουβέντα στον Άγγλο ότι το γεγονός πως δεν μπήκε στις διάφορες ευκαιρίες που μαεστρικά δημιούργησες σ’ όλο το ματς ήταν απλά τυχαίο και ότι η ανωτερότητα σου είναι τόσο ολοφάνερη που δεν μπορεί να αποτυπωθεί με τον χαρακτηρισμό «ένα ακόμα εύστοχο πέναλτι» και έτσι το καταχωρείς στην Ιστορία σε μια άλλη κατηγορία από αυτή που κατατάσσουμε τα εκατοντάδες εύστοχα πέναλτι των μεγάλων διοργανώσεων, σε μια κατηγορία που συναντάμε αρκετά ακόμα πέναλτι ‘Πανένκα’ τα οποία όμως είναι πέναλτι με όνομα και αναμνήσεις, είναι το πέναλτι του Ζιντάν, το πέναλτι του Τζαλμίνια, το πέναλτι του Αμπρέου, το πέναλτι του Τόττι, και στην τελική ρε Αντρέα Πίρλο, για να στο πω πολύ απλά, γάμα την Ιστορία και τι θα γραφτεί γι’ αυτό ή σε ποια θέση της λίστας με τα ωραιότερα σημαντικά πέναλτι θα καταχωρηθεί, μείνε στο Παρόν και σκέψου μόνο ότι ο συνδυασμός της χάρης σου, της άνεσης σου, της φαινομενικής απλότητας της ενέργειας σου, της απελπισμένης προσπάθειας του τερματοφύλακα να αποφύγει την διαφαινόμενη ήττα και του μικρού συναισθηματικού και οπτικού οργασμού που προκάλεσες εκείνη τη στιγμή σε χιλιάδες ανθρώπους από την Ελλάδα έως την Αυστραλία, σε ανθρώπους που είδαν κάτι στιλάτο και όμορφο – όμορφο με μια έννοια που πιθανόν κάποιος που δεν κλώτσησε ποτέ του μια μπάλα δεν θα μπορέσει να καταλάβει – είναι το ποδόσφαιρο.

pirlo_penal

Του Πίρλο το ανάγνωσμα

  [11 Σχόλια]

Μεταξύ μας, όταν πρωτοείχα δει τον Αντρέα τον Πίρλο για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν μου είχε κάνει καμία θετική εντύπωση. Δεν τον είχα προσέξει στην Μπρέσια, αλλά όταν πήγε στην Ίντερ είχε ακουστεί σαν μεγάλη μεταγραφή και ήθελα να δω τι διάολο είναι. Τον πέτυχα τότε σε κάποια από τα… συλλεκτικά του παιχνίδια στην ομάδα του Μιλάνου και με περίσσεια σιγουριά αναφώνησα: «Δεν κάνει το παλικάρι».

Κάτι παρόμοιο είπαν και οι φωστήρες της Ίντερ (μιας ομάδας που έχει πάρει παίκτες όπως ο Φαρινός, ο Γεωργάτος, ο Ρόμπι ο Κιν κι ο Μπουράκ Οκάν) και θεώρησαν κορόιδα αυτούς της Μίλαν εκείνο το καλοκαίρι του 1998. Ένα καλοκαίρι που άλλαξαν συλλόγους στο Μιλάνο ιερά τέρατα όπως ο Μπρόκι κι ο Τζουλιεμινπέτρο (για τους φίλους Γκούλι ή και Τζούλι για κάποιους ψαγμένους) και τελικά τα αρκετά εκατομμύρια που έδωσε η Μίλαν για τον Πίρλο αποδείχθηκαν λίγα.

Ο Πίρλο μπορεί αρχικά να διαφημίστηκε σαν 10αρι, μεγαλούργησε όμως παίζοντας έναν κομματάκι διαφορετικό ρόλο. Ποτέ δεν ήταν το κλασσικό 10αρι τύπου Ρικέλμε, ποτέ δεν ήταν το 10αρι-επιθετικός τύπου ντελ Πιέρο, ποτέ δεν ήταν το 10αρι τύπου Ζιντάν. Ο Πίρλο είναι αυτός που πλησιάζει πιο κοντά από κάθε ποδοσφαιριστή στο σκεπτικό του κουόρτερμπακ του πράγματος που οι Αμερικάνοι ονομάζουν ποδόσφαιρο. Ο ποδοσφαιριστής που ξεκινάει την επίθεση από πίσω, «deep-lying playmaker», και βρίσκεται συχνά πίσω από τα υπόλοιπα χαφ. Δεν είναι τυχαίο το όνομα «μετρονόμος» που του έχουν κολλήσει. Πρόκειται για έναν τύπο που καθορίζει τον ρυθμό της ομάδας του ανά πάσα στιγμή. Είναι πολύ περισσότερο χαφ και πολύ λιγότερο επιθετικός από άλλους παίκτες της συνομοταξίας του. Και λατρεύει να πασάρει. Είτε με λόμπες, είτε με μακρινές μπαλιές, είτε με κοντινές. Πάσα να είναι κι ας είναι ότι θέλει. Σε αυτό μοιάζει αρκετά στον Τσάβι, φαίνεται να γουστάρει πολύ περισσότερο μια πάσα, μια μπαλιά-τρύπα, παρά ένα δικό του γκολ.

Και πιο πολύ απ’ όλα, αυτό που με εντυπωσιάζει στον Πίρλο είναι ότι μοιάζει σαν να μην ανήκει στο γήπεδο μαζί με άλλους 21 μαντράχαλους. Σαν να σηκώνεται το πρωί και να λέει: «Πω ρε γαμώτο, ποιος βάζει πάλι τα ρούχα της δουλειάς» γιατί όταν τον βλέπεις δεν ταιριάζει στην εικόνα του μέσου ποδοσφαιριστή. Δίνει την εικόνα ενός ανθρώπου που νιώθει πιο άνετα φορώντας ένα σακάκι, μια γραβάτα και ένα καλό παντελόνι και συνομιλεί σε κάποιο γκαλά, παρά όταν φοράει το σορτσάκι και τις τάπες. Μερικές φορές με το στυλ του νομίζεις ότι γυρίζει στο σπίτι το βράδυ, πετάει τα κλειδιά στο τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα και λέει: «Βάλε ρε γυναίκα τίποτα να φάμε, επιτέλους να βάλω και ένα σκαρπίνι να χαλαρώσω». Όχι επειδή είναι τεμπέλης ή βαριέται, όχι επειδή δεν του αρέσει, αλλά επειδή τα κάνει όλα τόσο ψύχραιμα και ήρεμα σαν να είναι απλά. Επαγγελματικά και χειρουργικά. Άλλωστε όπως έχει πει κι ο Λίπι: «Είναι ένας σιωπηλός ηγέτης, μιλάει με τα πόδια του».

Είχα την τύχη να τον δω φέτος και στην ομάδα που υποστηρίζω στην Ιταλία, όταν ήταν η σειρά της Μίλαν να τον αφήσει πιστεύοντας ότι τον είχε ξεζουμίσει. Τελικά ο Πίρλο σήκωσε την κούπα με την Γιουβέντους και παίζει στο Euro, ένας από τους τελευταίους μιας μεγάλης φουρνιάς της Εθνικής Ιταλίας. Και χθες το βράδυ άφησε το στίγμα του σε αυτό το Euro ανεξάρτητα από το τι θα γίνει στη συνέχεια. Πρώτα με το μεγαλειώδες παιχνίδι του και τις δεκάδες πάσες του και ασίστ (που οι συμπαίκτες τους δεν φρόντιζαν να εκμεταλλευτούν) και τέλος με το πέναλτυ γεμάτο αυτοπεποίθηση, που άλλαξε την ιστορία μιας κατά τα άλλα συνηθισμένης διαδικασίας πέναλτυ στην οποία οι Άγγλοι (ευτυχώς για το ποδόσφαιρο και την ανθρωπότητα) αποκλείστηκαν. Η Ιταλία με την πλάτη στον τοίχο, ο Αντρέα Πίρλο παίρνει φόρα με σιγουριά (παρά το γεγονός ότι έχει χάσει κάποια πέναλτι στην καριέρα του) και η εκτέλεση αλά Πανένκα, που έχει κάνει κι ο ίδιος στο παρελθόν ξανά. Οι Άγγλοι αστοχούν, ο Μπουφόν αποκρούει και ο Αντρέα Πίρλο μπορεί επιτέλους να βγάλει τα ρούχα της δουλειάς και να ξεκουραστεί…

Οι χειρότεροι όλων;

  [28 Σχόλια]

Βλέποντας χθες το παιχνίδι της Ισπανίας με τη Γαλλία κατέληξα σε ένα συμπέρασμα. Για μένα η χειρότερη ομάδα της διοργάνωσης ήταν οι Γάλλοι. Θα μου πείτε: τι λες ρε μεγάλε; Οι Γάλλοι προκρίθηκαν, οι Ιρλανδοί μάζεψαν γκολ από όλους. Ωραία, να πούμε συγκριτικά με το όνομα και το υλικό τους; Θα μου πείτε: τι λες ρε μεγάλε; Τους Ολλανδούς τους ξέχασες;

Κι όμως δεν τους ξέχασα, αλλά θεωρώ τους Γάλλους ακόμα χειρότερους. Ξεκινάω λέγοντας ότι η Ολλανδία ήταν στον όμιλο φωτιά του Euro. Γερμανία και Πορτογαλία μαζί και το αουτσάιντερ Δανία που τελικά εμφανίστηκε ανώτερο των προσδοκιών. Την ίδια στιγμή η Γαλλία ήταν στον όμιλο με τη χειρότερη Αγγλία των τελευταίων ετών (και χωρίς του Ρούνεϊ στα 2 πρώτα παιχνίδια), την Ουκρανία και τη Σουηδία ομάδες πολύ χειρότερες από αυτές του άλλου ομίλου.

Αλλά δεν είναι μόνο τα θεωρητικά. Η Ολλανδία στο πρώτο παιχνίδι άξιζε τη νίκη. Έκανε 300 προσπάθειες για γκολ και έχασε γιατί οι επιθετικοί της βαρούσαν στο γάμο του καραγκιόζη. Στο δεύτερο ισχύει ότι ήταν απογοητευτική με τους Γερμανούς, αλλά στο τρίτο είχε αναγκαστικά μια διαφορετική διαχείριση αγώνα μια που ήθελε παραπάνω γκολ και έτσι δεν κάθισε στο προβάδισμα του 1-0. Την ίδια στιγμή η Γαλλία έπαιξε στο φριχτό 1-1 με την Αγγλία στο οποίο κατάφερε να πάρει την ισοπαλία, κέρδισε την Ουκρανία στο μοναδικό της υποφερτό παιχνίδι και κατάφερε να χάσει με 2-0 (και μαζί την πρωτιά) από την αδιάφορη Σουηδία. Στο δε νοκ-άουτ χθες με την Ισπανία ήταν άχρωμη, άοσμη και άγευστη και έχασε με κάτω τα χέρια από μια Ισπανία μέτρια που δεν αγχώθηκε καθόλου.

Επιπλέον, η Γαλλία φεύγει αφήνοντάς σου την αίσθηση ότι και 100 αγώνες να έπαιζε δύσκολα να κέρδιζε τους περισσότερους. Μια ομάδα που δεν ήξερε πώς να επιτεθεί, μια ομάδα με ορισμένους παίκτες σε άθλια κατάσταση (π.χ. Μαλουντά, Μπενζεμά), μια ομάδα που τελείωσε το Euro έχοντας σκοράρει τρεις φορές σε πέντε παιχνίδια. Η δική μας Ελλάδα, η κρεμασμένη από τα δοκάρια προχθές Ελλάδα, κατάφερε να σκοράρει 5 φορές σε αυτά τα παιχνίδια, να τις ακυρωθούν άλλα 2 γκολ και να έχει και ευκαιρίες σε αυτά.

Στο μόνο που ίσως να χάνει η ομάδα του Ριμπερί, είναι στο πόσο μπουρδέλο ήταν στα εσωτερικά της, εκεί που μάλλον οι Ολλανδοί ήταν λίγο περισσότερο. Αποδεικνύεται πάντως ότι αν τα αποδυτήρια δεν είναι καλά, αν ο προπονητής δεν έχει τον σεβασμό των παικτών, αν οι παίκτες δεν μιλιούνται μεταξύ τους, οι εθνικές ομάδες δεν μπορούν να προχωρήσουν εύκολα. Άλλωστε και το δικό μας 2008 στο οποίο τα πράγματα δεν ήταν καλά, το έδειξε αυτό.

Με βάση τα παραπάνω και παρά τις διαφωνίες αρκετών, ανακηρύσσω επίσημα τη Γαλλία ως τη χειρότερη ομάδα της διοργάνωσης. (Ιταλοί κανονίστε να με δικαιώσετε απόψε)

Ένα δώρο για τον Μισέλ

  [Καθόλου σχόλια]

Ίσως κάποιοι να θυμάστε το γουρουνάκι με το όνομα Φούντικ που του ‘μελε να θεωρηθεί ότι έχει μαντικές ιδιότητες. Κάθε μέρα του πηγαίνουν δυο πιάτα με φαί με τα ονόματα των αντιπάλων και αυτό από το οποίο τρώει πρώτο θεωρείται ότι θα κερδίσει. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω τα ποσοστά των προγνωστικών του, ξέρω πάντως ότι τις περισσότερες μέρες έχει φάει 4 πιάτα φαΐ κάτι το οποίο είναι πολύ περισσότερο από τον μέσο Ουκρανό πολίτη.

Σαν να μην του έφταναν όλα αυτά του/της Φούντικ είχε χθες να αντιμετωπίσει μια ακόμα επίθεση γραφικότητας από τις FEMEN που έχουν καταντήσει πιο κουραστικές και από τις τελευταίες συναυλίες των Scorpions. Έτσι λοιπόν, η Ολαξάντρα Νεμτσίνοβα μπούκαρε μέσα στο κλουβί γυμνόστηθη και με το κλασσικό πλέον σύνθημα Fuck Euro γραμμένο πάνω της. Το σομπρέρο έχει στη διάθεσή του την φωτογραφία χωρίς μοντάζ στο επίμαχο σημείο και πιστέψτε με είστε τυχεροί που δεν την βλέπετε γιατί θα σας κοβόταν η όρεξη από την εικόνα της γυμνής Ολαξάντρα. Εγώ προσωπικά το σκέφτομαι σοβαρά να μην ξαναφάω μπέικον.

Δυστυχώς για εμάς δεν την άφησαν να την φάει ο/η Φούντικ, αλλά απλά την συνέλαβαν. Οι FEMEN αργότερα έβγαλαν ανακοίνωση υποστηρίζοντας ότι ήταν το δώρο τους για τον Μισέλ Πλατινί που χθες έκλεινε τα 57 του χρόνια. Μπράβο στα κορίτσια.

Για την ιστορία, ο/η Φούντικ έφαγε πρώτα από το πιάτο της Πορτογαλίας και όλοι είδαμε τι έγινε.

Hate to say I told you so

  [10 Σχόλια]

«Do what I want cause I can and if I don’t
Because I wanna»

«Turn my back on the rot that’s been planning the plot because I’m gonna»

«No need for me to wait because I wanna.
No need two, three and too late because I’m gonna»

«Gonna call all the shots
for the no’s and the not’s, because I wanna»

Hate to say I told you so.
I do believe I told you so

Super Mario Galaxy

  [6 Σχόλια]

Δεν λυγίζει από την κούραση

Είναι σοβαρός…

Είναι ειλικρινής…

Είναι εργατικός…

Συνεργάσιμος…

και κυρίως πρότυπο για τα παιδιά.

Κυρίες και κύριοι, ο Μάριο Μπαλοτέλι.

Όταν η διαφήμιση αγγίζει την πραγματικότητα

  [6 Σχόλια]

Η επιστροφή του Γουέιν Ρούνει μετά από δυο αγώνες ήταν το γεγονός των ημερών για ολάκερο το νήσι που πιστεύει ακράδαντα ότι αυτό το Euro είναι δικό του. Τόσο σημαντικό γεγονός που η γνωστή εταιρεία που σπονσοράρει τον πρώην παίκτη της Έβερτον έβγαλε ολόκληρο σποτάκι. Σποτάκι που είναι κομματάκι «disturbing» που λέμε στο χωριό μου, καθώς ο Γουέιν είναι ημίγυμνος και η κάμερα δείχνει τα μούτρα του συνέχεια. Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει τον τίτλο «My time is now», καθώς η επιστροφή του παίκτου έδωσε τη νίκη στα Λιοντάρια (μαζί με το λάθος του Ουκρανού τερματοφύλακα και το γκολ της Ουκρανίας που δεν μέτρησε, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες).

Εμφανίστηκε

  [12 Σχόλια]

Σερνόταν, ήταν σε τραγική κατάσταση, στο ημίχρονο του πρώτου αγώνα με την Γερμανία αποφάσισε να αλλάξει χτένισμα στο μαλλί του (!!), στο δεύτερο παιχνίδι έχασε γκολ που δεν χάνονται. Τελικά όμως ο Κριστιάνο Ρονάλντο αποφάσισε να εμφανιστεί χθες στο γήπεδο, να πάρει από το χεράκι την χώρα του και να αφήσει την απογοητευτική Ολλανδία με 0 βαθμούς. Και με το… ζευγάρωμα στον επόμενο γύρο πιθανότατα να φτάσει ακόμα πιο ψηλά.

ΥΓ Το γεγονός ότι πρώτος στο παιχνίδι προγνωστικών του σομπρέρο είναι κάποιος που: α) δεν παρακολουθεί ποδόσφαιρο, β) δεν έχει δει κανένα ματς του Euro αποδεικνύει αυτό που φοβόμουν. Είμαστε τρομακτικά άμπαλοι. Μπράβο μας. Και εις ανώτερα…

Μας τρολάρει ο «Κάρα»;

  [19 Σχόλια]

Τις αντιδράσεις πάνω στην έξαψη του αγώνα τις κατανοούμε. Την επιμονή 48 ώρες μετά το παιχνίδι σε κάτι που δεν συνέβη ποτέ, όχι. Είτε, λοιπόν, κάποιος μας γλεντάει με το «πέναλτι» ή αγαπημένος του performer είναι ο Παναγιώτης Κολλημένος.