Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Euro 2016'

Γαλλία-Πορτογαλία: Αν συνεχιζόταν

  [2 Σχόλια]

123′ – Ο Μούσα Σισοκό κάνει μια κούρσα από τα δεξιά, περνάει τρεις αντιπάλους αλλά κανένας δεν έχει κατέβει στην περιοχή. Αναγκάζεται να τους ξεπεράσει επιστρέφοντας πίσω από τη σέντρα για να μοιράσει στον Πογκμπά. «Καλά ρε, κουραστήκατε κιόλας;» ρωτάει χωρίς να μπορεί να το πιστέψει.

123′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Είσαι σπίτι; Βάλε ΕΡΤ, έχει ωραίο ντοκιμαντέρ. Το προλογίζει ο Μπακόπουλος».

124′ – Οι γαλλικές αρχές επιτέλους βρίσκουν λύση στο πρόβλημα με τις πεταλούδες στον αγωνιστικό χώρο, αμολάνε στο γήπεδο δεκάδες βατράχια και αυτά τις τρώνε. Οι γαλλικές αρχές συνεδριάζουν για να λύσουν το πρόβλημα με τα βατράχια στον αγωνιστικό χώρο.

125′ – Ο Εβρά κάνει μια γιόμα, ο Πέπε κερδίζει την κεφαλιά.

126′ – Στις εξέδρες δίπλα στον Γκιρτζίκη, ο Μίκαελ Σκίμπε μιλάει με κάποιον στο τηλέφωνο. «Θέμα χρόνου να με διώξουν Ρομάν μου. Θα χάσεις ευκαιρία με αυτόν τον Κόντε στο λέω, πάντα μου άρεσε το Λονδίνο τέτοια εποχή…» Ο Γκιρτζίκης δεν φαίνεται να ακούει, κρατάει ένα μικρό καθρεφτάκι και κάνει πρόβες στα φιλιά.

127′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Ο αρχηγός της εθνικής που κερδίζει τρόπαιο, ανεβαίνει πρώτος ή τελευταίος για την κούπα; Κάτσε να στείλω και στον Κλαούντιο Μπράβο».

Όμορφες στιγμές, περήφανα τα εγγόνια του Καρβάλιο για τον παππού τους

128′ – Ο Φερνάντο Σάντος περνάει μέσα και τον Μπρούνο Άλβες μαζί με τον Ρικάρντο Καρβάλιο. Ο Πέπε φωνάζει «μην τις κουράζεις τις γερουσίες ρε κόουτς και μόνος μου να μείνω, δεν θα φάμε γκολ». Ο Ρουί Πατρίσιο συμφωνεί, ενώ πιάνει ακόμα μια κεφαλιά στο γάμα, με κλειστά τα μάτια.

«‘Αβε»

130′  – Ο Κουαρέσμα κοιτάζει τον διαιτητή και τον ρωτάει: «Μάστορα έχει πολλή ώρα ακόμα; Με φώναξαν άρον άρον από τα γυρίσματα του Αστερίξ και Οβελίξ εναντίον Καίσαρα και πρέπει να επιστρέψω».

131′ – Οι γαλλικές αρχές επιτέλους βρίσκουν λύση στο πρόβλημα με τα βατράχια, αμολάνε στο γήπεδο λυσσασμένα ρακούν και αυτά τα τρώνε. Ένα από αυτά δαγκώνει τον Πέπε, δηλητηριάζεται και ψοφάει. Φιλοζωικές οργανώσεις μαζεύονται έξω από το γήπεδο για να διαμαρτυρηθούν για την κακοποίηση του ποδοσφαίρου και των ζώων.

132′ – Ο Κομάν κάνει μια γιόμα, ο Πέπε κερδίζει την κεφαλιά. «Μπορώ να το κάνω όλη τη νύχτα» του φωνάζει και κλείνει το μάτι.

133′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Σκέφτομαι να αποσυρθώ από την εθνική, τι λες κι εσύ;»

135′ – Ο Ανιέλι παίρνει τηλέφωνο τον Μουρίνιο για να βεβαιωθεί ότι ισχύει ακόμα η πρόταση των 120 εκατομμυρίων για τον Πογκμπά.

CnCEkQdUEAABBLJ
«Καθίστε παιδιά μου να σας πω για τον τελικό του 2016, σαν σήμερα τα θυμάμαι»

136′ – Στις εξέδρες, ο Λουίς Φίγκο ανοίγει τα μάτια, βλέπει το σκορ, καταλαβαίνει ότι ονειρεύεται ακόμα και συνεχίζει να κοιμάται.

137′ – Ο Ιβάν Σαββίδης ρωτάει για Σάντος. Τον ενημερώνουν ότι είχε προτιμήσει τον Άγγελο. Ο Ιβάν Σαββίδης ρωτάει για Άγγελο. Τον ενημερώνουν ότι πήγε στον Κούγια. Ο Ιβάν Σαββίδης ρωτάει για Κούγια.

Portugal v France - EURO 2016 - Final«Ναι, με δύο σίγμα το Μέσσι, πρόσεχε κοπελιά μην το στείλεις λάθος»

138′ – Ο Κριστιάνο Ρονάλντο στέλνει μήνυμα στον Μέσσι: «Και δεν μου λες ρε, αν πάμε στα πέναλτι, πού λες ότι είναι καλά να βαρέσουμε το πρώτο;»

139′ – Ο Ζιρού που βγήκε αλλαγή στο 78′ καταφέρνει να φτάσει στα αποδυτήρια για να αλλάξει.

160710165248-18-euro-finals-france-portugal-0710-super-169«Το είχα καταλάβει από την στιγμή που μου έκανε αφιέρωμα το Σομπρέρο»

140′ – Ο Γκριεζμάν επικοινωνεί με την πρεσβεία της Πορτογαλίας και ρωτάει αν προλαβαίνει να αλλάξει εθνική μέχρι την λήξη.

141′ – Ο Ντεσάμπ ετοιμάζεται να πάρει τηλέφωνο τον Καρίμ Μπενζεμά, αλλά ο διαιτητής σφυρίζει το τέλος του αγώνα. Ο Πογκμπά ρωτάει αν αρχίζει αμέσως η δεύτερη παράταση για να δείξει επιτέλους το ταλέντο του. Ο Πέπε ρίχνει αγκωνιά σε ένα ρακούν γιατί του φάνηκε να τον ειρωνεύεται. Ο Σάντος βρίσκει 35 SMS στο κινητό του από ανθρώπους που τον έλεγαν καρπουζά.

Ο Χαριστέας κλείνει την τηλεόραση χαμογελαστός, χαϊδεύει το μετάλλιο του και πέφτει για ύπνο…

Το «κατενάτσιο» του Κόουλμαν και το αντιποδόσφαιρο του Σάντος

  [15 Σχόλια]

stream_img

Καταρχήν δεν θέλω να σας παραπλανήσω με τον τίτλο του κειμένου. Ο όρος «κατενάτσιο» είναι συνυφασμένος στο μυαλό πολλών ανθρώπων ως κάτι «κακό». Κάτι το άτεχνο και το αντιποδοσφαιρικό. O σκοπός να μη δεχθούμε κάποιο γκολ με κάθε τρόπο. Ξύλο απο τους παίκτες μας στον αντίπαλο, αμυντικές τακτικές που θα ζήλευε και ο Σουν-Τζου και γενικά οτιδήποτε μπορεί να καταστρέψει -και μόνο- το παιχνίδι του αντιπάλου με τρόπο μη ελκυστικό στο μάτι. Κάτι που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Όταν ακούμε τη λέξη «κατενάτσιο», αυθόρμητα, μας έρχεται στο μυαλό ο Ελένιο Ερέρα, ο Φακέτι και η σπουδαία Ίντερ των δύο Πρωταθλητριών τη δεκαετία του ’60. Εδώ θα συμφωνήσουμε (λογικά). Η μεγάλη καινοτομία του συστήματος  ήταν ο λίμπερο αλλά και το γεγονός πως έδινε στους πλάγιους μπακ τη δυνατότητα να ανεβαίνουν στην επίθεση ως εξτρέμ, σκοράροντας μάλιστα αρκετά τέρματα (ο Φακέτι είχε τελειώσει σεζόν με 10 γκολ σε μια περίοδο που οι βασικοί επιθετικοί στην Ιταλία έβγαιναν πρώτοι σκόρερ το πολύ με 18). Τριάδα στην άμυνα (με το λίμπερο σε ρόλο «σκούπας» μπροστά από τον τερματοφύλακα) ή αν θέλετε πεντάδα μαζί με τους δύο μπακ χαφ, τρεις μέσους στο χώρο του κέντρου που να καταστρέφουν το παιχνίδι του αντιπάλου και παράλληλα να μπορούν να δημιουργήσουν, και στην επίθεση -συνήθως- δύο γρήγοροι επιθετικοί. Επίσης δεν είναι τυχαίο πως αυτό το σύστημα ο Ερέρα είχε αρχίσει να το δουλεύει στη Μπάρτσα του Κουμπάλα (εκεί βέβαια δεν έγινε ποτέ κατανοητό), προσπαθώντας να εξηγήσει πως μπορείς να αποδόσεις επιθετικό ποδόσφαιρο στηριζόμενος σε αυτό. Σημαντικό επίσης πως μέχρι τότε οι πλάγιοι αμυντικοί δεν ανέβαιναν αρκετά στην επίθεση, όταν υπήρχε τετράδα στην άμυνα. Κάτι που έκανε σε μεγάλο βαθμό μόνο η Ολλανδία και ο Άγιαξ του Μίχελς, η ΕΣΣΔ και η Δινάμο του Λομπανόφσκι και πολλά χρόνια πίσω η ομάδα που άλλαξε το ποδόσφαιρο. Η Ρίβερ Πλέιτ. Μια ομάδα που είχε καταργήσει κάθε σύστημα και ποδοσφαιρική «λογική». Το κατενάτσιο, όπως είναι εύκολο να καταλάβουμε, βοηθάει ομάδες δίχως σπουδαία ποιότητα να κερδίζουν δυνατότερους αντιπάλους.

544194034.0

Ερχόμαστε στο σήμερα και την Ουαλία του Γιούρο. Είχα γράψει πως αυτή η ομάδα των 13-14 παικτών, αν αντέξει από τραυματισμούς και κάρτες (και με την απαιτούμενη πάντα τύχη) είναι ικανή για μεγάλα πράγματα. Η παρέα του Κόουλμαν -ευτυχώς- αυτό μας το δείχνει μέχρι στιγμής. Με ένα «κατενάτσιο» στα καλύτερά του. Με μια τριάδα στο κέντρο της άμυνας (τους Μπεν Ντέιβις, Τζέιμς Τσέστερ και τον αρχηγό Άσλεϊ Γουίλιαμς σε ρόλο σκούπας) να καταπίνουν τους πάντες. Με δύο πολύ καλούς πλάγιους μπακ χαφ που μοιράζουν κατά το ήμισυ τη βοήθεια τους σε άμυνα και επίθεση (ο Τέιλορ της Σουόνσι και ο Γκάντερ της Ρέντινγκ), με τρεις χαφ να κάνουν δουλειά για πέντε. Άλλεν, Ράμσεϊ και ο ήρωας Τζο Λέντλεϊ (ο παίκτης της Κρίσταλ Πάλας είχε σπάσει το πόδι του λίγο καιρό πριν το Γιούρο και δεν ήταν σίγουρη η παρουσία του στα γήπεδα της Γαλλίας) και φυσικά στην επίθεση ο Γκάρεθ Μπέιλ της Ρεάλ με τον τίμιο Ρόμπσον-Κανού (ή τον «σκύλο» Σαμ Βοκς της Μπέρνλι). Αυτό είναι το 3-5-2 στα καλύτερά του. Δίχως τους παίκτες-αστέρες (πλην 2-3 περιπτώσεων), δουλεύοντας όλοι για το καλό της ομάδας, με αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη στο πλάνο του προπονητή. Αυτό είναι και το κατενάτσιο άλλωστε, σύμφωνα πάντα με τον Ερέρα. Αυτή είναι και η θαυματουργή Ουαλία του 2016. Μια ομάδα που δείχνει -με τον καλύτερο- τρόπο πως το, παλαιολιθικό, 3-5-2 για πολλούς, είναι το καλύτερο σύστημα αν ξέρεις να το παίξεις σωστά. Δυστυχώς για τους Ουαλούς οι Άαρον Ράμσεϊ και Μπεν Ντέιβις θα χάσουν λόγω καρτών τον ημιτελικό κόντρα στους Πορτογάλους, με τους Άντι Κινγκ (της Λέστερ) και Τζέιμς Κόλινς (της Γουέστ Χαμ) να είναι οι πιθανοί αντικαταστάτες. Το σημαντικότερο. Το ποδόσφαιρο της Ουαλίας αν και έχει περισσότερο βάρος στην άμυνα καταφέρνει να είναι ελκυστικό.

a.espncdn.com

Πάμε τώρα στην Πορτογαλία του Σάντος. Το σύστημα της ομάδας είναι αρκετά κοντά στο 4-4-2 ή 4-1-3-2 αν προτιμάτε. Χωρίς τον κλασσικό σέντερ φορ αλλά με τετράδα στην άμυνα, ένα καθαρό αμυντικό μέσο τον Γουίλιαμ Καρβάλιο, δύο εξτρέμ και ένα παίκτη που μπορεί να δώσει  βοήθειες σε κάθε μήκος και πλάτος του γηπέδου σε άμυνα και επίθεση (τον Ρενάτο Σάντσες) και φυσικά τον τεράστιο Κριστιάνο Ρονάλντο στη γραμμή κρούσης. Είναι ελκυστική στο μάτι η Πορτογαλία του Σάντος; Ούτε στο μάτι, ούτε στο φρύδι, ούτε σε κανένα άλλο μέλος (μέρος) του σώματος. Είναι αποτελεσματική; Αν την κρίνουμε καθαρά από την πορεία της μέχρι στιγμής, σίγουρα ναι. Με δύο προκρίσεις όμως -στα νοκ άουτ- στην παράταση (την τελευταία στα πέναλτι) και έχοντας πάρει την πρόκριση από τον όμιλο με τρεις ισοπαλίες (ως τρίτη), χρειάστηκε πολύ τύχη για να τα καταφέρει. Το ποδόσφαιρο που έχει παρουσιάσει είναι από τα χειρότερα -και πιο βαρετά- που θυμάμαι από καλή ομάδα σε φάση Γιούρο και αυτό δεν είναι καθόλου τιμητικό γι’ αυτούς. Όχι φυσικά επειδή το λέω και το γράφω εγώ, αλλά επειδή σε αυτό συμφωνούν όλοι πλην των κολλημένων με τον Φερνάντο Σάντος και των φανατικών της φίλων εκ Πορτογαλίας.  Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως το πόσο ελκυστικό μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο κάθε ομάδας δεν κρίνεται από το σύστημα ή την ποιότητα των ποδοσφαιριστών της (στα χαρτιά οι Πορτογάλοι είναι πολύ ανώτεροι ποιοτικά από τους Ουαλούς άλλωστε) αλλά από τη διάθεση και την τακτική του προπονητή της. Το «κατενάτσιο» των Ουαλών είναι σύγχρονο, αποτελεσματικό και μοντέρνο απέναντι στο πρωτόγονο, κουραστικό (στο βαθμό μισητού) και ουσιαστικό (;) ποδόσφαιρο του Σάντος.

Δεν ξέρω τι θα δούμε στον ημιτελικό. Αν θα μπορέσουν οι Ουαλοί να αντέξουν στο «βάρος» του διαφαινόμενου τελικού και κατά πόσο θα μπορέσει να καλύψει ο Κινγκ το τεράστιο κενό του Ράμσεϊ. Αυτό που ξέρω όμως σίγουρα είναι πως θα σιχαθούμε το ποδόσφαιρο από την πλευρά του Σάντος και της ομάδας του. Επίσης ξέρω ποιον θα υποστηρίζω και πως αν περάσουν οι Πορτογάλοι θα είναι ένα μεγάλο ξενέρωμα για μένα (και πολλούς ακόμα που τους αρέσει το καλό ποδόσφαιρο). Εκτός και αν η Πορτογαλία έχει κρατήσει μια υπέροχη παράσταση για όλους μας. Τότε θα τη χειροκροτήσω και θα της βγάλω το καπέλο. Και σε αυτή και στον Σάντος. Μια ομάδα που έπαιξε κάκιστο ποδόσφαιρο και κέρδισε μια κούπα, τη θυμούνται όλοι. Μια ομάδα που έπαιξε όμορφο ποδόσφαιρο και δεν πήρε μια κούπα, επίσης τη θυμούνται όλοι (δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα από τη Βραζιλία του ’82). Μια ομάδα που έπαιξε τραγικό ποδόσφαιρο και δεν κέρδισε τίποτα, δεν τη θυμάται κανένας. Έγραψα και πιο πάνω άλλωστε. Άλλο το κατενάτσιο, άλλο το αντιποδόσφαιρο. Και εγώ με το δεύτερο δεν είμαι με τίποτα και για κανένα λόγο.

Αντόνιο Κόντε, ο Νονός

  [Καθόλου σχόλια]

Είναι πολλές φορές στο ποδόσφαιρο δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα στον παθιασμένο άνθρωπο, σε αυτόν που δίνει τα πάντα στη δουλειά του, με έναν που λαϊκίζει και αγγίζει τα όρια της γραφικότητας. Γι’ αυτό και είναι πολύ εύκολο να υποτιμήσεις κάποιον μόνο και μόνο επειδή βλέπεις την επιφάνεια και κάποιες αντιδράσεις και όχι το μέγεθος της προσπάθειας που έχει καταβάλει. Ο Αντόνιο Κόντε θα είχε ξεχαστεί ως παίκτης από τους περισσότερους από εμάς, αν δεν ήταν αυτός που έβαζε το περιβόητο γκολ στον Ελευθερόπουλο το 1999. Παρ’ ότι έπαιξε για 13 χρόνια στη Γιουβέντους κερδίζοντας πολλούς τίτλους, δεν ήταν ένα αστέρι, αλλά ακόμα ένας τίμιος Ιταλός εργάτης όπως ο Μπιριντέλι, ο Πεσότο ή ο Τακινάρντι. Προς τιμή του, το παραδέχεται κι ο ίδιος κι ας φόρεσε μέχρι και το περιβραχιόνιο της Γιούβε.

«Δεν θεωρώ ότι είχα ιδιαίτερο ταλέντο. Δεν μπόρεσα ποτέ να είμαι μεγάλος παίκτης, αλλά ήξερα πάντα ότι θα γινόμουν σπουδαίος προπονητής»

Πριν λίγες μέρες (με πολύ περισσότερο μαλλί απ’ ότι παλιά) κλωτσούσε με πάθος την μπάλα στον αγώνα απέναντι στην Ισπανία και σκαρφάλωνε στον πάγκο για να πανηγυρίσει το δεύτερο γκολ της Ιταλίας. Η εύκολη προσέγγιση θα ήταν να τον πεις γραφικό. Αλλά θα είχες διαγράψει όσα έκανε για να φτάσει ως εδώ. Μεγαλώνοντας στο νότο της Ιταλίας, σε μια περιοχή όπως το Λέτσε, έμαθε από μικρός ότι για να κερδίσει οτιδήποτε πρέπει να παλέψει. Στην αυτοβιογραφία του λέει για τη φορά που πήγε να προστατέψει την… τιμή του αδερφού της κοπέλας του (κόρη τού καθηγητή θρησκευτικών), μόνος απέναντι σε μια συμμορία και ενώ είχε το χέρι του στον γύψο. Πιθανώς θα τις έφαγε, αλλά δεν το μετάνιωσε. Δεν το συνηθίζει να ξανασκέφτεται τις αποφάσεις του και να γυρίζει στο παρελθόν.

Στη Γιουβέντους έδειξε ότι όντως είναι καλός προπονητής. Σε μια περίοδο που το 3-5-2 οι περισσότεροι το θεωρούσαν ξεπερασμένο (πριν ξαναγίνει μόδα) και οι μεγάλες ομάδες δεν το έπαιζαν, αυτός το χρησιμοποίησε και ρίσκαρε. Το έκανε μάλιστα αναλαμβάνοντας μια Γιουβέντους χωρίς ψυχολογία και μακριά από τίτλους, έχοντας επιστρέψει από τη Serie B, παίζοντας την καριέρα του κορώνα-γράμματα. Δεν είναι ότι έχει κόλλημα με το σύστημα, έχει παίξει μέχρι και 4-2-4. Έκρινε όμως ότι έτσι ταιριάζει καλύτερα, έτσι θα απελευθερώσει τον Πίρλο. Το έκανε και πέτυχε. Πάντα ακολουθώντας τους δικούς του απαράβατους κανόνες. Σε σημείο να τον κατηγορούν ότι δεν θέλει αστέρια, θέλει μόνο παίκτες που θα παίζουν γι’ αυτόν.

Με την ομάδα στους 99 βαθμούς μια αγωνιστική πριν το τέλος της σεζόν 2013-14 και τη δεύτερη Ρόμα 15 βαθμούς πίσω, ο Κόντε αντί να σκέφτεται τις καλοκαιρινές διακοπές, έδειχνε βίντεο για να κατασκοπεύσουν την… Κάλιαρι. Ο Μπουφόν μπήκε στα αποδυτήρια με τον Μαρότα, ζήτησε συγγνώμη για τη διακοπή και ενημέρωσε ότι η διοίκηση ήθελε να συζητήσουν για τα πριμ νικών. Ο Κόντε πήρε ανάποδες, σταμάτησε την προβολή και έδιωξε τους πάντες, μαζί και τον Μαρότα. Έμεινε με τον Μπουφόν, του είπε ότι δεν το περίμενε από αυτόν, ότι είναι ντροπή να είναι αρχηγός της Γιούβε και ότι δεν διαφέρει από τους υπόλοιπους… βλάκες. Κάποιος θα περίμενε πόλεμο μετά από αυτό. Η Γιουβέντους κέρδισε με 3-0 την Κάλιαρι, έσπασε το ρεκόρ των 100 πόντων, ο Κόντε πανηγύρισε και ο τεράστιος Μπουφόν που θα μπορούσε να… μουτρώσει, λίγο πριν το Euro του 2016 μιλούσε με τα καλύτερα για τον προπονητή του. «Είναι το αφεντικό στα αποδυτήρια, πιστεύει στους κανόνες, έχει αυστηρούς όρους συμπεριφοράς για τους παίκτες, να είναι στην ώρα τους, να κλείνουν τα κινητά όταν πρέπει. Κυρίως όμως, δεν το κάνει για να δείξει ότι είναι το αφεντικό. Απλά θέλει όλοι να είναι όπως αυτός. Επικεντρωμένοι στον σκοπό. Οι παίκτες τον σέβονται γιατί βλέπουν πόσο σκληρά δουλεύει.»

«Όταν ο Κόντε μιλάει, τα λόγια του σου επιτίθενται. Σπάνε, συχνά με βία, τις πόρτες του μυαλού σου και μένουν βαθιά μέσα σου. Έχω χάσει τον λογαριασμό για το πόσες φορές είπα στον εαυτό μου ‘Διάολε, ο Κόντε είπε και πάλι κάτι τέλειο σήμερα’»
Αντρέα Πίρλο, στην αυτοβιογραφία του

Η παρουσία της Ιταλίας στο Euro δεν είναι μια διαδικασία που ξεκίνησε όταν οι παίκτες απλά βρέθηκαν για προετοιμασία πριν τη διοργάνωση, αντί να κάνουν μπάνια. Ο Αντόνιο Κόντε την οδήγησε εκεί με ρεκόρ 7-3-0 και υποστηρίζει ότι δουλεύουν εδώ και δυο χρόνια γι’ αυτό. Ο Κόντε δεν καθόταν να απολαμβάνει τον μισθό του ακόμα και όταν δεν είχε τους παίκτες κοντά του. Ήθελε να φτιάξει ένα σύνολο που θα τα δίνει όλα. Κι αυτό, δεν γίνεται με λαϊκισμούς και πύρινους λόγους λίγο πριν το ματς. Ο ντε Σίλιο δήλωσε ότι ο Κόντε τον βοήθησε πολύ, του ανέβαζε την αυτοπεποίθηση σε κάθε σημείο της φετινής δύσκολης σεζόν. Τον έπαιρνε τηλέφωνο σε περιόδους που δεν έπαιζε καλά στην Μίλαν για να τον στηρίξει. «Με έκανε να νιώσω μέλος του γκρουπ. Είμαστε πολύ κοντά μεταξύ μας στην εθνική και είμαστε φίλοι. Ο καθένας ενισχύει τα προσόντα του άλλου». Ο Κόντε είναι δίπλα τους πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια του αγώνα με φωνές από τον πάγκο συνέχεια (η κάμερα πρόσφατα τον πέτυχε να φωνάζει «θα σας σκοτώσω», σαν το «θα σε σκίσω» του Άγγελου Αναστασιάδη).

«Φωνάζω στους παίκτες μου συνέχεια, θα το κάνω πάντα, ακόμα και στους πανηγυρισμούς. Ως παίκτης ακουγόμουν πολύ στο γήπεδο. Από τον πάγκο πρέπει να ουρλιάζεις για να σε ακούνε. Αφήνω τα συναισθήματά μου να με καθοδηγούν. Πρέπει να είμαι σε συνεχή επαφή με τους παίκτες μου, πρέπει να με ακούν και αυτό μέσα σε 60.000 κόσμο είναι δύσκολο»

Η προετοιμασία της Ιταλίας ήταν στρατιωτική, επιπέδου συλλόγου που ετοιμάζεται για την καινούρια σεζόν, όχι το κλασσικό χαλάρωμα μετά από μια χρονιά κούρασης. Οι ποδοσφαιριστές έτρεχαν κατοστάρια σπριντάροντας, ξεκουράζονταν για είκοσι δευτερόλεπτα και μετά ξανά. Για επτά λεπτά αυτό το μαρτύριο και μετά ξανά, μειώνοντας τα διαστήματα ξεκούρασης σε δεκαπέντε, δέκα, πέντε δευτερόλεπτα. Τεράστιο ρίσκο για παίκτες μετά από μια γεμάτη χρονιά. Η Ιταλία δείχνει όμως πιο φρέσκια και με την καθοδήγηση και τις φωνές του Κόντε, ο αντίπαλος πρέπει να ματώσει για κάθε εκατοστό μέσα στο γήπεδο σε κάθε διεκδίκηση. Το προπονητικό της κέντρο στο Μονπελιέ είναι σαν φυλακή υψίστης ασφαλείας. Ο Κόντε αφήνει τους δημοσιογράφους να δουν τα πρώτα δεκαπέντε ανούσια λεπτά προπόνησης και τους διώχνει. Στην Ιταλία είχε βάλει τεράστια… παραβάν για να μην μπορεί κανείς να κατασκοπεύσει. Παρανοϊκός όσον αφορά στην μυστικότητα. Το πρωί οι παίκτες λιώνουν σε ασκήσεις και το απόγευμα τακτική, βιντεοθεραπεία και με ένας Κόντε να διακόπτει την προπόνηση όταν κάποιος αμυντικός δεν βρίσκεται σε σωστή θέση και να πηγαίνει ο ίδιος να τον τραβήξει από το μανίκι στο σωστό σημείο, λες και είναι η πρώτη προπόνηση σε παιδική ομάδα. Μετά την προπόνηση, όταν οι παίκτες φεύγουν, αυτός φροντίζει τον εαυτό του τρέχοντας για 30-40 λεπτά.

«Οι παίκτες στην εθνική τον αποκαλούν ‘Ο Νονός’. Όταν μιλάει, εσύ ακούς. Κάνεις ό,τι σου λέει και δεν διαφωνείς. Οι παίκτες θέλουν να ακούσουν όμως.»
– Λεονάρντο Μπονούτσι

Λένε ότι έχει αρχίσει να κάνει μαθήματα αγγλικών εδώ και ένα χρόνο για να είναι έτοιμος για την επόμενη δουλειά του στην Πρέμιερ Λιγκ. Το να συνεργαστεί με τον προπονητοφάγο Αμπράμοβιτς δεν τον φοβίζει. Εδώ δεν φοβήθηκε να τα βάλει με τη… βασιλική οικογένεια της Γιούβε. Σηκώθηκε κι έφυγε όταν είδε ότι η διοίκηση δεν θα έβαζε παραπάνω χρήματα για να γίνει η υπέρβαση στην Ευρώπη. Ούτε φοβάται που καθοδηγεί μια Ιταλία χωρίς αστέρια. Για να είμαστε ακριβείς έχει ένα ρόστερ με αστέρι τον Μπουφόν και πιο αναγνωρίσιμους, τους αμυντικούς της Γιουβέντους. Πριν το Euro, ο Κόντε είδε την ποιότητα να μειώνεται κι άλλο, όταν Μαρκίσιο και Βεράτι τέθηκαν νοκ άουτ. Κανείς δεν θα τον κατηγορούσε αν αποτύγχανε. Ο ίδιος όμως δήλωσε ότι τέτοιες ευκαιρίες τις έχεις μια φορά στη ζωή σου. Έπεισε τους παίκτες του να καλύψουν τη διαφορά με τους αντιπάλους τους με πολλή δουλειά. Δεν θα ήταν άδικο να περιμέναμε τη πιο βαρετή και αμυντική Ιταλία όλων των εποχών. Κι όμως, τόσο απέναντι στο Βέλγιο, όσο και στην Ισπανία, η Ιταλία δεν παρουσίασε μια αποκρουστική εικόνα όπως π.χ. η Πορτογαλία. Έπαιξε προσεκτικά, έπαιξε σφιχτά, αλλά έψαξε το γκολ, άξιζε πέρα για πέρα τις νίκες της. Χωρίς λύσεις στο κέντρο, οι πιθανότητες δεν είναι μαζί του και το δήλωσε και στη συνέντευξη τύπου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα πολεμήσει μαζί με τους παίκτες του μέχρι το τέλος όμως. Το έκανε από πιτσιρικάς στο Λέτσε.

Ο Χότζσον και η επιστροφή της νοοτροπίας του παρελθόντος

  [3 Σχόλια]

paper2_3243746b

Την Αγγλία την ερωτεύθηκα το 1996. Λίγο πριν αρχίσει το Ευρωπαϊκό. Παιδάκι στη Β’ Γυμνασίου -μέσω μίνι καύσωνα- πηγαίναμε με τον κολλητό μου σε καφετέρια στο κέντρο που έβγαζε «πανί» και βλέπαμε τους αγώνες. Ακούγαμε φανατικά Iron Maiden (και ένα σωρό άλλες μπάντες του NWOBHM) και πριν τις εξετάσεις αράζαμε στο Eurosport και βλέπαμε τις εκπομπές για το Γιούρο. Εκεί λάτρεψα τους νέους μου μεγάλους ήρωες. Πάνω απ’ όλους φυσικά ο Πολ Γκασκόιν. Θυμάμαι το σύνθημα Football’s Comin’ Home και πόσο πολύ ήθελαν οι Άγγλοι να επιστρέψουν στις επιτυχίες μετά το Μουντιάλ του ’66. Τη μοναδική τους μεγάλη στιγμή μέχρι τότε. Τη μοναδική τους κορυφαία στιγμή -ίσως- για πάντα. 20 χρόνια μετά συνεχίζω να τους λατρεύω. Συνεχίζω να τους «ακολουθώ». Συνεχίζω να τους πιστεύω. Οι μεγάλες αγάπες (και οι πρώτοι έρωτες) άλλωστε δεν μπορούν να σβήσουν για κανένα λόγο. Έτσι δεν είναι;

Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τους Άγγλους, αυτό δεν είναι άλλο από την υπερβολή. Όσα χρόνια παρακολουθώ ποδόσφαιρο αν υπήρχε μια φορά που τα τρία λιοντάρια άξιζαν κούπα αυτή ήταν το 1996. Ομάδα με σπουδαίο ταλέντο, καλό προπονητή και ένα έθνος από πίσω να σπρώχνει προς την κορυφή. Μέχρι εκείνο το πέναλτι του Σάουθγκέιτ στον ημιτελικό με τους Γερμανούς. Σε μια αναμέτρηση που οι Άγγλοι ήταν ελαφρώς καλύτεροι. Σε μια αναμέτρηση που στέρησε το όνειρο προς την κορυφή. Από τότε και έπειτα οι Άγγλοι ποτέ δεν ήταν οι καλύτεροι, άσχετα αν έτσι παρουσίαζαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους.

Όταν ο Ρόι Χότζσον ανέλαβε τις τύχες της ομάδας, το πρώτο πράγμα που φάνηκε ξεκάθαρα ήταν ο ρεαλισμός. Ο Άγγλος μάνατζερ έδειχνε ξεκάθαρα σε όλους με τι ακριβώς είχε να κάνει. Έλεγε πως έχει να διαχειριστεί ένα ποιοτικό ρόστερ αλλά σε καμία περίπτωση ένα ρόστερ από κορυφαίους ποδοσφαιριστές. Από την άλλη υπήρχε πλάνο για να μπουν σιγά-σιγά στην ομάδα νεαροί και ελπιδοφόροι ποδοσφαιριστές. Κάπως έτσι -στα μάτια πολλών- θυσιάστηκε μια καλή παρουσία σε Μουντιάλ (αυτό του 2014) για να χτιστεί μια ομάδα που θα μπορέσει -επιτέλους- να διεκδικήσει ένα Γιούρο στα ίσα από τα λοιπά μεγαθήρια. Ακόμα και οι μεγάλοι πολέμιοι των Άγγλων άρχισαν να πιστεύουν πως ίσως έχει φτάσει η ώρα για μια καλή πορεία σε μεγάλη διοργάνωση. Ίσως και ένας τίτλος. Η ομάδα είχε εξαιρετική πορεία στα προκριματικά. Ο Χότζσον έδειχνε να έχει βρει τη «χημεία», το σύστημα και τους παίκτες που πάνω τους θα διεκδικούσε το Γιούρο και όλοι (εχθροί και φίλοι της ομάδας) περιμέναμε να τη δούμε στους ομίλους και τα νοκ άουτ. Ο όμιλος άλλωστε ήταν βατός.

Με την έναρξη κόντρα στους Ρώσους τα πάντα βρέθηκαν υπ ατμόν. Το πλάνο που ο ίδιος είχε στα προκριματικά (και είχε παρουσιάσει και στην πρόβα τζενεράλε με τους Πορτογάλους, λίγες μέρες πριν το Γιούρο) έδειχνε να βρίσκεται σε υγιή περίπατο και οι επιλογές ξένισαν όλους τους φίλους -και όχι μόνο- της ομάδας. Ο σπουδαίος Γουέιν Ρούνεϊ έπρεπε να βρίσκεται στην 11αδα, ασχέτως αν έδειχνε σε μέτρια κατάσταση. Ο Στέρλινγκ το ίδιο. Ο Κέιν το ίδιο. Ο Ράσφορντ έπρεπε να πάρει ευκαιρίες και ο Βάρντι δεν γίνονταν να μην παίζει. Κάπως έτσι ο Ρούνεϊ έγινε το οχτάρι της ομάδας δίπλα στον μοναδικό κόφτη, τον Ντάιερ, με τον νεαρό Άλι να έχει ένα πιο δημιουργικό και ελεύθερο ρόλο. Αυτοί οι τρεις δεν είχαν αγωνιστεί σε κανένα παιχνίδι των προκριματικών μαζί, ούτε σε φιλική αναμέτρηση. Και δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν για το καλό της ομάδας. Όταν μάλιστα στον πάγκο υπάρχει ο Μπάρκλεϊ, για τη θέση του Ρούνεϊ, και δεν του δίνεις καμία ευκαιρία τότε δεν μπορείς να μη θεωρείς πως οι επιλογές δεν γίνονταν αποκλειστικά με ποδοσφαιρικά κριτήρια. Δεν θα κάνω ανάλυση (προπονητής δεν είμαι) απλά θα πω ότι ο Χότζσον άλλαξε το δικό του πλάνο, στην έναρξη του Γιούρο και κάπως έτσι άλλαξε και τις τύχες μιας ομάδας που δεν τις άξιζε να αποκλειστεί από τους μαχητικούς και συγκινητικούς Ισλανδούς. Μια ομάδα που μπορούσε να φτάσει ψηλότερα και σίγουρα άξιζε να βρίσκεται στην οχτάδα και -γιατί όχι- και ακόμα παραπάνω.

Στο πρόσωπο του Κέιν φάνηκε όλη η νοοτροπία του παρελθόντος, μια νοοτροπία που είχε εξαφανιστεί στα προκριματικά. Πολύ καλός παίκτης αλλά, «όχι Χάρι μου, δεν είσαι κορυφαίος ακόμα» αι δεν ξέρω αν θα γίνεις και ποτέ). Θυμάμαι τον Άνταμ Τζόνσον όταν είχε πάρει το πρωτάθλημα με τη Σίτι και αποτελούσε παράλληλα και ενεργό μέλος της εθνικής να δηλώνει πως έχει τελειοποιήσει τις κινήσεις του Μέσι. Οι Άγγλοι δημοσιογράφοι τον πίστευαν και η καριέρα του από τότε άρχισε μια φθίνουσα πορεία. Να βλέπεις τον Κέιν να προσπαθεί να εκτελέσει τα φάουλ όπως ο Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν από τα πιο αστεία πράγματα που έχω δει στη ζωή μου, εντός πάντα των τεσσάρων γραμμών ενός γηπέδου. Πόσο μάλλον όταν ο ίδιος εκτελούσε και τα κόρνερ. Το ίδιο έκανε και ο Ράσφορντ κόντρα στους Ισλανδούς, ίσως το ίδιο να έκανε και ο Σμόλινγκ αν είχε βρεθεί δίπλα στο σημαιάκι και δεν υπήρχε χρόνος. Αστεία πράγματα, όπως μπορείτε να καταλάβετε. Ο Χότζσον διέλυσε το δικό του όμορφο πλάνο, απέτυχε παταγωδώς και ορθώς δήλωσε παραίτηση αμέσως μετά τον αποκλεισμό-φιάσκο από τους Ισλανδούς και μένει να δούμε ποιος (και με τι νοοτροπία) θα αναλάβει τις τύχες και την ηλεκτρική καρέκλα της ομάδας. Οι ήττες είναι δυσκολότερο να τις διαχειριστείς όταν δεν τις περιμένεις και οι Άγγλοι βρίσκονται πολύ κοντά στο να κολλήσουν την ταμπέλα «loser» σε μια γενιά γεμάτη ταλέντο και είναι αυτοί και μόνο οι υπαίτιοι.

eng

Το μέγεθος δεν μετράει πάντα

  [Καθόλου σχόλια]

Η Ισλανδία είναι μια νησιωτική χώρα στα βόρεια του Ατλαντικού. Σύμφωνα με την τελευταία επίσημη καταγραφή ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 332.529 κατοίκους. Αν από αυτούς αφαιρέσει κανείς τις γυναίκες, τους άντρες που είναι μεγαλύτεροι από 35 χρονών, τους ανήλικους και τους υπέρβαρους τότε περισσεύουν κάπου στους 22.000 ανθρώπους. Αν και από αυτούς βγάλει κανείς τους τυφλούς και αυτούς με μόνιμες ασθένειες, όσους είναι απασχολημένοι με το κυνήγι φαλαινών, με την επιτήρηση των ηφαιστείων και με τα πρόβατα και όσους δουλεύουν στα νοσοκομεία και την πυροσβεστική τότε στο τέλος καταλήγει αναγκαστικά με εις άτοπον απαγωγή στους 23 που απαρτίζουν την αποστολή της εθνικής Ισλανδίας.

Μπορεί η παραπάνω ανάλυση, που κάνει το γύρο του ίντερνετ τις τελευταίες μέρες, να είναι χιουμοριστική και τραβηγμένη από τα μαλλιά αλλά η πραγματικότητα δεν απέχει και πάρα πολύ. Η Ισλανδία είναι η μικρότερη χώρα που καταφέρνει να προκριθεί ποτέ σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης και το στατιστικό που ακούγεται σχεδόν σε κάθε παιχνίδι της – πως το 8% του πληθυσμού της βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη Γαλλία για να υποστηρίξει την εθνική – επιβεβαιώνει σε μεγάλο βαθμό πως οι πρωτάρηδες Ισλανδοί είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση από όλους τους υπόλοιπους. «Νομίζω ότι γνωρίζω το 50% των οπαδών μας στις κερκίδες ή τουλάχιστον τους αναγνωρίζω φατσικά» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Κάρι Άρνασον μετά την ιστορική νίκη επί της Αυστρίας που έστειλε την ομάδα στους ‘16’ του Euro.

Όπως είναι εύκολα αντιληπτό οι Ισλανδοί δεν χρειαζόταν τον Κριστιάνο Ρονάλντο για να τους υπενθυμίσει ότι είναι μια μικρή ομάδα. Γι’ αυτό κιόλας η αντίδραση τους στις προκλητικές δηλώσεις του Πορτογάλου ήταν ήπια. Η καλύτερη απάντηση φυσικά δόθηκε άτυπα, λίγες μέρες μετά, όταν η ομάδα που «δεν θα κατάφερνε τίποτα με τέτοια νοοτροπία» εξέπληξε τους πάντες και τερμάτισε πάνω από την πολυδιαφημισμένη Πορτογαλία. Όσο για το θέμα με τη φανέλα που αρνήθηκε να δώσει ο Ρονάλντο στον αρχηγό της ομάδας, Άρον Γκούναρσον; Λύθηκε εκ των έσω: Οι συμπαίκτες του, του έκαναν δώρο μια φανέλα-‘μαϊμού’, αγορασμένη από ένα διπλανό κατάστημα.

Όπως και να το δει κάνεις οι Ισλανδοί έχουν κερδίσει το Euro και μόνο που βρίσκονται σ’αυτό. Στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2010 είχαν τερματίσει τελευταίοι, κάνοντας μόλις μια νίκη. Στα προκριματικά του Euro 2012 ανέβηκαν ένα σκαλί και τερμάτισαν προ-τελευταίοι. Τέσσερα χρόνια μετά έχουν σκαρφαλώσει περίπου 100 θέσεις στην κατάταξη της ΦΙΦΑ, βρίσκονται στη Γαλλία ως 2οι των προκριματικών (κάτι που σημαίνει ότι θα προκρινόταν ακόμα και αν δεν είχαν αυξηθεί οι ομάδες της τελικής φάσης), πέρασαν από έναν όμιλο που ελάχιστοι πίστευαν πως θα περάσουν και ετοιμάζονται για το μεγαλύτερο παιχνίδι της ιστορίας τους, μέχρι το επόμενο, όπως θα σχολίαζε και ο μεγάλος Νίκος Γκάλης.

Με έναν τερματοφύλακα που ταυτόχρονα είναι και σκηνοθέτης (η κινηματογραφική εταιρεία στην οποία δουλεύει έχει υποσχεθεί να του κρατήσει τη θέση για όταν ολοκληρώσει την ποδοσφαιρική του καριέρα) και έναν προπονητή που είναι και οδοντίατρος. Ο Χάιμιρ Χάλγκριμσον, συνεργάτης του έμπειρου Σουηδού Λαρς Λάγκερμπακ στον πάγκο και πιθανότερος διάδοχος του όταν αυτός αποσυρθεί, συνεχίζει να διατηρεί το ιατρείο του στη γενέτειρα του. «Κάποιοι παίζουν γκολφ. Εγώ ασχολούμαι με την οδοντιατρική. Κάποιοι άνθρωποι φοβούνται να πάνε στον οδοντίατρο, έτσι πρέπει να βρεις έναν τρόπο να προσεγγίσεις κάθε ασθενή ξεχωριστά. Κάποιους πρέπει να τους χαλαρώσεις, κάποιους να τους κάνεις να γελάσουν, με κάποιους είσαι πολύ σοβαρός, πρέπει να μπορείς να προσαρμοστείς. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ποδοσφαιριστές» δηλώνει ο άνθρωπος που βοήθησε τα μέγιστα στο να αγκαλιάσουν οι Ισλανδοί τα τελευταία χρόνια την εθνική ομάδα, πηγαίνοντας τρεις ώρες πριν από κάθε ματς στην παμπ που συχνάζει ο σύνδεσμος φιλάθλων της εθνικής στο Ρέικιαβικ, ενημερώνοντας τους παρευρισκόμενους για την ενδεκάδα και το σύστημα που θα ακολουθήσει η ομάδα στο επερχόμενο παιχνίδι και συζητώντας μαζί τους για τη μπάλα γενικότερα!

Και συνεχίζει: «Η μητέρα μου πάντως δεν είναι καθόλου χαρούμενη που δεν εξασκώ την οδοντιατρική πιο συχνά. Στην Ισλανδία δεν βγάζεις λεφτά με την προπονητική». Στην Ισλανδία πάντως δεν κάνεις περιουσία ούτε παίζοντας ποδόσφαιρο. Παρ’ όλο που στη χώρα έχουν γίνει τεράστια βήματα προόδου και το άθλημα έχει αγκαλιαστεί και με το παραπάνω από τον κόσμο (δημιουργήθηκαν πολλά νέα γήπεδα, αρκετά εκ των οποίων κλειστά ώστε να μπορούν οι ντόπιοι να παίζουν μπάλα όλο το χρόνο, το 7,5% του πληθυσμού πηγαίνει συστηματικά στο γήπεδο – ένα νούμερο διπλάσιο από τη δεύτερη χώρα της λίστας, που φυσικά είναι η Αγγλία – ενώ αυξήθηκαν σε τρομακτικό βαθμό οι κάτοχοι διπλώματος προπονητικής: αυτή τη στιγμή στη χώρα 1 στους 500 κατοίκους έχει δίπλωμα προπονητικής αναγνωρισμένο από την UEFA!) o μέσος ετήσιος μισθός στο τοπικό πρωτάθλημα είναι τόσο μικρός που τα ίδια λεφτά ο Τζέιμς Μίλνερ τα βγάζει σε μια μέρα.

Η αναφορά στον Μίλνερ στο παράδειγμα δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς αυτός και η παρέα του θα βρεθούν σήμερα απέναντι στους Ισλανδούς σε ένα παιχνίδι που όλο το νησί περιμένει με τεράστια αγωνία, αφού πέρα από την ιστορική του σημασία είναι και ένα ματς απέναντι σε μια χώρα που οι Ισλανδοί θαυμάζουν (αρκετοί παίκτες της παραδέχτηκαν ότι υποστηρίζουν την Αγγλία στις μεγάλες διοργανώσεις) και το πρωτάθλημα της οποίας παρακολουθούν φανατικά. Κι αν σκεφτεί κανείς πως την τελευταία φορά που ασχολήθηκε η Ευρώπη με την Ισλανδία ήταν όταν το 2010 το ηφαίστειο Εϊγιαφιάτλαγιοκουτλ γέμισε με ηφαιστειακή τέφρα τον ουρανό της βόρειας Ευρώπης, καταλαβαίνει πως ό,τι κι αν γίνει απόψε το βράδυ στη Νις η μικρούλα Ισλανδία είναι ήδη κερδισμένη.

Η εναλλακτική -καλύτερη- εντεκάδα των ομίλων του Γιούρο

  [3 Σχόλια]

Τέλος η φάση των ομίλων και επιτέλους αρχίζουν τα σπουδαία. Τα νοκ άουτ. Από το Σάββατο 16 ομάδες θα ριχτούν στη μάχη μέχρι τον μεγάλο τελικό της δεκάτης Ιουλίου και όλοι εμείς -οι φίλοι του ποδοσφαίρου- πρόκειται να ζήσουμε μεγάλες στιγμές. Για τους ομίλους είχαμε πει κάποια πραγματάκια (κάνοντας και τις προβλέψεις μας) και στα περισσότερα πέσαμε μέσα. Σήμερα λοιπόν θα δούμε την καλύτερη εναλλακτική εντεκάδα της φάσης των ομίλων. Δεν υπάρχει ο Παγιέτ. Δεν υπάρχει ο Μόντριτς. Δεν υπάρχει ο Ρονάλντο και ο Τόνι ο Κρόος (όπως δεν υπάρχει και κανένας Ολλανδός) εδώ μέσα. Καλά καταλάβατε. Αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη εντεκάδα.

Τερματοφύλακας – Γκάμπορ Κίραλι

Football Soccer - Hungary vs Norway- UEFA EURO 2016 play-off - Grupama Arena 15/11/15. Hungary's Gabor Kiraly reacts after Hungary's second goal. REUTERS/Laszlo Balogh

Μπορεί να δέχθηκε τέσσερα γκολ σε τρία παιχνίδια, μπορεί να είναι 41 ετών, μπορεί να διαθέτει το μισό ταλέντο του Νόιερ, του Ντε Χέα και του Μπουφόν αλλά ο Ούγγρος τερματοφύλακας έκλεψε την παράσταση στη φάση των ομίλων. Κόντρα σε προγνωστικά και προσωπικό στυλ ο παίκτης των Μαγυάρων ηγήθηκε και με λάβαρο την λασπωμένη του, γκρι φόρμα βρέθηκε στο top-16 της διοργάνωσης. Απλά μοναδικός. Το παρουσιαστικό του μπορεί να παραπέμπει σε τύπο που έχει γίνει ένα με τον καναπέ και αγκαλιά με τον ανεμιστήρα παραγγέλνει κάθε τρεις ώρες (καθώς βλέπει ΟΛΟΥΣ τους αγώνες του Γιούρο) αλλά ο Κίραλι μας έκλεισε τα στόματα. Μπορεί κόντρα στο Βέλγιο να τον περιμένει δύσκολο έργο και ένας -σχεδόν- σίγουρος αποκλεισμός, μα στα δικά μου μάτια είναι ήδη νικητής.

Άμυνα – Γκάρεθ Μακ Όλεϊ, Σέιν Ντάφι, Λορέν Σιμάν και Νιλ Τέιλορ

412565_heroa

Τρεις Νησιώτες και ένας Βέλγος στην τετράδα της άμυνας και δεν είναι καθόλου τυχαίες οι επιλογές. Ο Ντάφι αγωνίζεται με τα χρώματα της Ιρλανδίας και βρέθηκε στην εντεκάδα της ομάδας μόνο στον τρίτο αγώνα (κόντρα στην Ιταλία). Η ομάδα του κέρδισε και έτσι προκρίθηκε στους 16. Λογικά ο θηριώδης κεντρικός αμυντικός της Μπλακμπερν κέρδισε μια θέση βασικού κόντρα στους οικοδεσπότες Γάλλους. Ο Μακ Όλεϊ είναι περισσότερο γνωστός μιας και αγωνίζεται στη Γουέστ Μπρομ και είναι ο ηγέτης στο κέντρο άμυνας των Β. Ιρλανδών. Και το γκολάκι του το έβαλε, και τα τάκλιν του τα έκανε και τις μπύρες του ήπιε και την πρόκριση πήρε (λογικά θα είχε πρόγραμμα). Στο δεξί άκρο της άμυνας ο μοναδικός ατάλαντος Βέλγος. Ναι ο Λορέν Σιμάν είναι ότι ήταν ο Ζαλέτ στην εντεκάδα της Παρί και στο αριστερό ο Ουαλός (που είναι Ινδός) Νιλ Τέιλορ. Χαμηλών τόνων, δίχως το πολύ ταλέντο αλλά χρήσιμος όσο ένας Ελβετικός σουγιάς σε κάμπινγκ στους καταρράκτες στον Αρμενιστή της Ικαρίας. Το τελευταίο αξίζει να το δοκιμάσουν οι λάτρεις της περιπέτειας.

Κεντρικά χαφ –  Άρον Γκούναρσον και Γκρανίτ Τσάκα

1Gunnar

Εδώ έχουμε τον τέλειο συνδυασμό κεντρικών χαφ. Από τη μία ο αρχηγός των Ισλανδών -και παίκτης της Κάρντιφ- και από την άλλη ο ταλαντούχος Ελβετός (Αλβανός στην καταγωγή) παίκτης πλέον της Άρσεναλ. Ο πρώτος εκτός του καλού τουρνουά που πραγματοποιεί κέρδισε τη θέση επειδή αρνήθηκε να αλλάξει φανέλα μαζί του ο Ρονάλντο (δεν πειράζει όμως, οι Ισλανδοί τερμάτισαν πάνω από τον Πορτογάλο) και ο δεύτερος επειδή κατάφερε το ακατόρθωτο. Στο παιχνίδι κόντρα στους Γάλλους είδε τη φανέλα του να σκίζεται δύο φορές. Επίσης βρέθηκε αντίπαλος με τον αδερφό του. Κάτι που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης. Άκρως ποδοσφαιρικά τα κριτήρια όπως καταλάβατε.

Πλάγιοι μέσοι (εξτρέμ) – Άνταμ Λαλάνα και Μάριο Γκέτσε

418149_heroa

Εδώ έχουμε δύο αρκετά δυνατά χαρτιά, με περίσσιο ταλέντο αλλά δίχως να μπορούν να προσφέρουν στα άκρα (με τους προπονητές να τους χρησιμοποιούν εκεί). Κύριε Χότζσον και κύριε Λεβ για το καλό του ποδοσφαίρου (και των ομάδων σας) χρησιμοποιήστε και τους δύο εκεί που είναι καλύτεροι. Στον πάγκο. Αυτό που μένει είναι αν θα τους δούμε συμπαίκτες από τον Αύγουστο στο Άνφιλντ. Από την άλλη -για να σοβαρευτώ- αν παίξουν στον άξονα ίσως δούμε σπουδαία πράγματα και από τους δύο. Δεν είναι δυνατόν. Ο «καθηγητής» Ρόι και ο «σικάτος» Γερμανός. Θα καταλάβουν το λάθος τους. Ο τελευταίος μάλιστα έχει αποδείξει πως δεν είναι και κανένας «μυρωδιάς».

Δεκάρι – Έιντουρ Γκουντγιόνσεν

_89642758_eidur_gudjohnsen1_getty

Ο πρώην παίκτης της Τσέλσι, της Μπαρτσελόνα και της ΑΕΚ δεν παίζει σχεδόν καθόλου στη διοργάνωση (μετράει όλα κι όλα 10 λεπτά ως αλλαγή) αλλά είναι αυτός που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες από τον πάγκο. O 38χρόνος Ισλανδός είδε την ομάδα του να παίρνει την πρόκριση για τα νοκ άουτ και δηλώνει πανέτοιμος να βοηθήσει -αν χρειαστεί- με μερικά ποιοτικά λεπτά στο χορτάρι. Του το εύχομαι ειλικρινά. Άλλωστε μόνο χαρά και συγκίνηση μπορείς να νιώσεις βλέποντάς τον να αγωνίζεται. Μπαλαδόφατσα από τις λίγες και λατρεμένος από μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κόσμου, αναμένεται να κλείσει την καριέρα του όπως του αξίζει. Πίνοντας μπύρες. Σε ένα μεγάλο τουρνουά.

Επιθετικός – Γουίλ Γκριγκ

Στις 28 Μαΐου ο επιθετικός της Γουίγκαν άκουσε τον προπονητή της Βορείου Ιρλανδίας, Μάικλ Ο’ Νιλ να λέει το όνομα του, δίνοντάς του μια θέση στην αποστολή για το Γιούρο της Γαλλίας. 25 τέρματα στη Λιγκ 1 άλλωστε δεν είναι κάτι εύκολο να επιτευχθεί. Οι φίλοι της ομάδας τον λατρεύουν. Ο υπόλοιπος πλανήτης τον έμαθε μέσα από τα τραγούδια των Βορειοιρλανδών και πλέον αυτό που απομένει είναι ο παίκτης να πατήσει το χορτάρι στο παιχνίδι με την Ουαλία. Όπως και να έχει ο Γκριγκ είναι η ατραξιόν της διοργάνωσης (δίχως να έχει αγωνιστεί λεπτό) κάτι που δείχνει πόσο ωραίο είναι το ποδόσφαιρο από την πλευρά ανθρώπων που έχουν καταλάβει περί τίνος πρόκειται. Διασκέδαση, για όσους δεν κατάλαβαν. Will Grigg’s On Fire λοιπόν. Και καλή μας διασκέδαση.

Ο Κόκκινος Μάγος

  [5 Σχόλια]

Ακολουθεί ένα κείμενο προσωπικής ενδοσκόπησης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που θα γράψω για την πάρτη του. Έτσι και αλλιώς όλο το σομπρέρο έχει ασχοληθεί με αυτόν σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό. Απλώς μετά τη δεύτερή του παράσταση μπορούμε να πούμε με κάθε βεβαιότητα ότι είναι το πρόσωπο του Γιούρο.

Ένας κοντούλης χλεμπονέ τύπος, σχεδόν ασθενικός στην όψη, που όταν του δίνεις τη μπάλα μοιάζει να μεταμορφώνεται όπως ο Μίκυ Μάους στη ‘Φαντασία‘ του Ντίσνεϋ. Τον κοιτάς και τον λυπάσαι. Είναι 32 και έχουν ασπρίσει τα, όποια, μαλλιά του έχουν απομείνει. Μοιάζει να πάσχει από κάθε μορφή αναιμίας με το χρώμα που έχει, είναι πιο κοντός από τον Μέσι και είναι ένας Καστιγιάνος που παίζει στη Μπάρσα. Το χωριό απ’ όπου κατάγεται βρίσκεται λίγο πιο νότια από τη Μαδρίτη. Στη Φουεντεαλμπίγια πλέον διατηρεί ένα τεράστιο αμπελώνα, όπου παράγει το δικό του κρασί.

INIESTA-VIDES

Ο Ανδρές Ινιέστα είναι αυτό που εγώ έχω στο μυαλό ως ποδόσφαιρο. Αίσθηση του χώρου, υψηλή τεχνική, ακρίβεια στην πάσα, απόλυτος έλεγχος της μπάλας, κοντρόλ με όλους τους πιθανούς τρόπους, πρέσινγκ, τελειώματα όπου χρειάζεται, τόσο μέσα όσο και έξω από την περιοχή. Ο καλύτερος συμπαίχτης που μπορείς να έχεις, που δε χρειάζεται να σκοράρει με ρυθμούς μπασκετμπολίστα για να θεωρείται κορυφαίος, αυτός που ντριπλάρει και πασάρει. Ο προηγούμενος τέτοιος ήταν ο Ζιντάν. Επίσης τεράστια αδυναμία του γράφοντος.

Iniesta sombrero

Ο Δον Ανδρές κόντρα στην Τουρκία έδωσε ακόμα μία παράσταση. Να πω την αλήθεια, αν και συμπαθών, δε θα ήθελα η Ισπανία να πάει για τρίτη σερί κατάκτηση. Θεωρούσα ότι θα κάνει κακό στο θεσμό αυτή η μονοτονία. Μετά από δύο αγωνιστικές δεν μπορώ να βρω κάποιον που να το αξίζει περισσότερο από τον Ινιέστα. Είναι αυτός, η τέχνη του, στο δικό του χώρο, στη δική του σκηνή. Μόνος του και 551 άλλοι.

iniesta atómico

Ο Ινιέστα χορεύει στο χορτάρι και δεν έχει σημασία πόσοι είναι απέναντί του. Η ιστορική εκείνη φωτογραφία με τον Ανδρές να είναι περικυκλωμένος από πέντε Ιταλούς αμυντικούς στο προηγούμενο Γιούρο έμεινε στην ιστορία ως «Ινιέστα ατόμικο». Αυτός, ο πυρήνας του ατόμου του ποδοσφαίρου, το επανέλαβε κατά της Τσεχίας. Πάλι τριγύρω του πέντε αμυνόμενοι, πάλι ξέφυγε.

iniesta atómico chequia

Και επειδή ήδη έγραψα πολλά, ο Ινιέστα είναι αυτή η παιδική αγάπη για το ποδόσφαιρο. Το παιδί που στη μεγάλη σκηνή θα παίζει ακόμα στις αλάνες της Φουεντεαλμπίγια, σε ένα μέρος της Καστίγια-Λα Μάντσα, ντριπλάροντας ανεμόμυλους.

Εις το όνομα του πατρός

  [3 Σχόλια]

530424_img650x420_img650x420_crop

Οι περισσότεροι λογικά θα έχετε μάθει για την άσχημη είδηση του θανάτου του πατέρα του Ντάριο Σρνα. Σε περίπτωση που έτυχε να μην ακούσετε, την ώρα που ο Σρνα αγωνιζόταν εναντίον της Τουρκίας στο Euro, ο πατέρας του Ουζεΐρ, άφηνε την τελευταία του πνοή στην Κροατία από την κώλο-αρρώστεια που δεν γράφουμε το όνομά της. Ο Σρνα μού είναι για διάφορους λόγους συμπαθής. Ο πρωταρχικός είναι ότι όσοι παίζουμε Football Manager, όλο και κάπου τον αγοράσαμε για να καλύπτει τη δεξιά πλευρά μας με απόλυτη επιτυχία και τον αγαπήσαμε. Είναι όμως ο λιγότερο σοβαρός ρόλος για να τον συμπαθείς. Ένας δεύτερος λόγος είναι το γεγονός ότι σε μια εποχή που οι μεταγραφές και οι αλλαγές ομάδων είναι συχνές, ο ίδιος παραμένει σταθερά σε μια καθαρά αντιτουριστική ομάδα, την Σαχτάρ. Για 13 χρόνια βρίσκεται εκεί και είναι πλέον αρχηγός του συλλόγου, έχοντας μάλιστα αρνηθεί προτάσεις από μεγάλα κλαμπ της Ευρώπης, όπως η Τσέλσι και η Μπάγερν, γιατί μένει πιστός στη Σαχτάρ. Όπως και να το κάνεις, μετράει. Και αν δεν σας έχω πείσει, ελπίζω να σας πείσει η είδηση ότι πρόσφατα δώρισε 100 λάπτοπ σε σχολεία της περιοχής του Ντόνετσκ για να βοηθήσει τα παιδιά που υπομένουν τις εμφύλιες διαμάχες. Παλιότερα είχε δωρίσει αθλητικό εξοπλισμό, αλλά και μερικούς τόνους… μανταρίνια.

Image 011[5]Πιο τίμιος και από προσκοπάκι που επιστρέφει πορτοφόλι

Ο Σρνα μαθαίνοντας τα νέα για τον πατέρα του ταξίδεψε για την πόλη Μέτκοβιτς, ώστε να δώσει το παρόν στην κηδεία. Δεν έμεινε όμως πολύ στην Κροατία και γύρισε γρήγορα στη Γαλλία. Όχι γιατί δεν τον ένοιαζε ο θάνατος του πατέρα του, αλλά γιατί ήταν η τελευταία επιθυμία του ίδιου να μη χάσει ο γιος του την τελευταία του παρουσία σε μεγάλη διοργάνωση στα 34 του.

«Ήταν μια δύσκολη στιγμή για μένα, αλλά ο πατέρας μου ήθελε πάντα να παίζω όσο περισσότερο μπορούσα με την εθνική Κροατίας. Ο κόσμος στο Μέτκοβιτς μου είπε ότι αυτή ήταν η επιθυμία του. Έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου ότι θα τα καταφέρω, άλλωστε όταν παντρεύτηκα έφυγα κατευθείαν από τον γάμο για να παίξω ένα ματς με την Αυστρία»

266077__max_galΤα Σρνο-λάπτοπ

Όπως δήλωσε και ο προπονητής του θα ξεκινήσει κανονικά στο δύσκολο ματς της Κροατίας με την Τσεχία. Κι αν όλα αυτά είναι γνωστά, ίσως δεν ξέρετε ότι ο πατέρας Ουζεΐρ Σρνα ήταν κι αυτός μια απίστευτη μορφή, με ζωή σαν παραμύθι και ο βασικός λόγος που ο Ντάριο είναι Mr Nice Guy. Κατά σύμπτωση διάβαζα πριν λίγες μέρες την ιστορία του σε ένα άρθρο του Τζόναθαν Γουΐλσον στον Γκάρντιαν από το μακρινό 2008. Ο μπαμπάς Σρνα γεννήθηκε σε ένα χωριό της ανατολικής Βοσνίας, που κατά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο αποτέλεσε πεδίο μαχών μεταξύ των Γερμανών και της αντίστασης. Οι κάτοικοι μια έφευγαν, μια επέστρεφαν, ανάλογα με το πώς πήγαινε ο πόλεμος. Μέσα σε όλα αυτά, οι Σέρβοι Τσέτνικ έκαναν επιδρομή για να «εκκαθαρίσουν» τους μη-Σέρβους. Ο Ουζεΐρ έφυγε με τον πατέρα του και τον αδερφό του για να σωθούν, αλλά η έγκυος μητέρα του και η αδερφή του δεν ήταν τόσο τυχερές και κάηκαν ζωντανές.

Μέσα στον χαμό των προσφύγων που προσπαθούσαν να γλιτώσουν, ο Ουζεΐρ αποκόπηκε από τον πατέρα του και τον αδερφό του, κατέληξε σε ορφανοτροφείο στην Σλοβενία και τελικά υιοθετήθηκε από έναν αστυνομικό. Ο πατέρας του (και παππούς του Ντάριο) έχασε τη ζωή του από μια αδέσποτη σφαίρα κάπου στη Βοσνία και ο Ουζεΐρ δεν βρήκε ποτέ τον τάφο του. Για δυο χρόνια τον έψαχνε ο αδερφός του και τελικά μια που είχε καταταγεί στον στρατό, έμαθε κατά τύχη για μια περίπτωση ενός ορφανού από τη Βοσνία που ταίριαζε με την ιστορία του Ουζεΐρ. Μετά από αρκετό ψάξιμο τον βρήκε και τον πήρε μαζί του στη βόρεια Βοσνία. Εκεί ο Ουζεΐρ έζησε πολύ φτωχά παιδικά χρόνια και έκανε ένα σωρό δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Παράλληλα έπαιζε τερματοφύλακας στην τοπική ομάδα και αργότερα στο Βελιγράδι μέχρι που πήγε στον στρατό. Ανάλογα με τις μεταθέσεις του έπαιζε και μπάλα σε διάφορες ομάδες, έφτασε μέχρι και στη Γαλλία, παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε τρία αγόρια, σε μια ζωή γεμάτη στερήσεις, δουλειές και πολλή μπάλα. Ο γιος του Ντάριο είχε ακόμα μεγαλύτερη ικανότητα στα σπορ. Τα κατάφερνε στο χάντμπολ, το πινγκ-πονγκ, το μπάσκετ, αλλά κυρίως το ποδόσφαιρο. Ο Ουζεΐρ εκείνα τα χρόνια ήταν οδηγός φορτηγού και τα παράτησε για να γίνει προπονητής στα παιδικά της Νερέτβα Μέτκοβιτς. Εκεί είχε παίκτη και τον γιο του.

Srna

Το ταλέντο του Ντάριο έγινε γνωστό και η Χάιντουκ ενδιαφέρθηκε. Ο Σρνα ως Μουσουλμάνος μετά τον εμφύλιο της Γιουγκοσλαβίας έπρεπε να πάει σε ένα μέρος που πιθανότατα θα είχε προβλήματα εξαιτίας της θρησκείας του από τους συμπατριώτες του. Πέρασε όντως δύσκολα στο Σπλιτ, τότε που ο πατέρας του και ο αδερφός του δούλευαν σκληρά και προσπαθούσαν να μαζεύουν χρήματα για να του τα στέλνουν ώστε να μπορεί να ζει ο μικρός Ντάριο που μοχθούσε στα «τσικό» της Χάιντουκ. Οι θυσίες απέδωσαν, ο Ντάριο έγινε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, το 2003 πήρε μεταγραφή στην Σαχτάρ και πλέον ήταν αυτός που ήθελε να βοηθήσει τον πατέρα του και τον αδερφό του. Αγόρασε δυο ακριβά αυτοκίνητα στον Ουζεΐρ, αλλά εκείνος συνέχισε να ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα και το μόνο που άλλαξε στη ζωή του ήταν ότι αγόρασε επιτέλους έναν δικό του φούρνο. Βοήθησε και τον αδερφό του Ιγκόρ (έχει σύνδρομο Down), στον οποίο αφιερώνει τα γκολ του και έχει τατουάζ το όνομά του. Ο Ντάριο ποτέ δεν ξεχνάει και πριν μερικά χρόνια δήλωνε για τον πατέρα του:

«Δεν θα μπορέσω ποτέ να ξεπληρώσω όσα έκανε για μένα. Είχε μια πολύ δύσκολη ζωή και είμαι περήφανος που μπορεί να ζει πλέον ήσυχα και χωρίς άγχος. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να του δίνω κάποια χρήματα ώστε να ζει άνετα».

ClB2XMzXEAEvvTW

Η πορεία του Ντάριο δείχνει έναν άνθρωπο που εκτιμά τη σκληρή δουλειά, που σέβεται όσα του προσέφερε ο πατέρας του και που θα συνεχίσει να προσπαθεί να τον κάνει περήφανο, ακόμα και τώρα που δεν θα τον βλέπει με τη φανέλα της Κροατίας. Τα μαθήματα ζωής που πήρε τον έκαναν να μην ξεχνάει ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια. Ανεξάρτητα από το τι θα κάνει η Κροατία στο Euro, ο Ντάριο Σρνα θα αποχωρήσει από αυτή ως νικητής.

Τι είδα(με) την πρώτη αγωνιστική του Γιούρο

  [8 Σχόλια]

Η πρώτη αγωνιστική αποτελεί παρελθόν στο Γιούρο 2016 και ήδη κάποια πράγματα έχουν αρχίσει να φαίνονται ξεκάθαρα. Το τοπίο δεν ήταν και ιδιαίτερα θολό για τη συγκεκριμένη διοργάνωση. Τι είδα -και πως- σε αυτά τα πρώτα 12 παιχνίδια θα τα διαβάσετε παρακάτω. Άλλοι θα συμφωνήσουν, άλλοι θα διαφωνήσουν (σας το επιτρέπω) και αυτή είναι η ουσία. Για ποδόσφαιρο μιλάμε άλλωστε και θα ήταν βαρετό να συμφωνούμε όλη την ώρα. Ας πάμε λοιπόν στα σημαντικά.

2317811_w1

1ος Όμιλος με Γαλλία, Ελβετία, Ρουμανία και Αλβανία. Εδώ υπάρχει αδιαφιλονίκητο φαβορί ομίλου και δεν είναι άλλο απ’ τους Γάλλους. Έγραψα πριν μέρες πως δεν θεωρώ τους Γάλλους φαβορί για την κατάκτηση της διοργάνωσης και η απόδοσή τους στο εναρκτήριο παιχνίδι με τους Ρουμάνους θεωρώ πως με δικαίωσε. Άσχετα αν ήρθε η νίκη, η ομάδα του Ντεσάμπ δεν έπεισε ιδιαίτερα και θεωρώ πως δεν μπορεί να έχει μεγάλη βελτίωση στη συνέχεια της διοργάνωσης. Υπάρχουν τρία εξαιρετικά χαφ αλλά με ελάχιστη συμμετοχή στο δημιουργικό κομμάτι. Τα στόπερ δεν βοηθούν (και δεν ξέρουν πως να το κάνουν) στην ανάπτυξη της ομάδας και τα πλάγια μπακ δεν γίνεται να αντέξουν μέχρι το τον Ιούλιο σε υψηλούς ρυθμούς. Υπάρχει και ο Ζιρού που ναι μεν είναι καλός επιθετικός αλλά δεν είναι ούτε Τρεζεγκέ, ούτε Ανρί, ούτε Μπενζεμά. Τα πάντα περιστρέφονται γύρω απ’ το Δημητράκη τον Παγιέτ και αυτό δεν είναι σίγουρα καλό για τους τρικολόρ. Ο πλέι-μέικερ της Γουέστ Χαμ είναι εξαιρετικός παίκτης σίγουρα (αυτός άλλωστε ευθύνεται για το «τρίποντo» κόντρα στους Ρουμάνους ως άλλος Σπανούλης) αλλά όσοι τον παρακολουθούν τακτικά στην Πρέμιερ Λιγκ, θα γνωρίζουν πως δεν έχει καμία σταθερότητα στην απόδοσή του. Αυτό σε συνδυασμό με το εκρηκτικό του χαρακτήρα του τον κάνουν ως μη ικανό να ηγηθεί των Γάλλων, όσο κι αν διαθέτει σπάνιο ποδοσφαιρικό dna. Καλά καταλάβατε. Οι Γάλλοι δεν θα κερδίσουν το τρόπαιο.

032616 SOCCER France Dimitri Payet PI JW.vresize.1200.675.high.79

Οι Ελβετοί και οι Ρουμάνοι είναι ικανοί για ζημιές αλλά -δυστυχώς- δεν έχουν τον παίκτη που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Ο Σακίρι δείχνει σκασμένος για τους Ελβετούς και οι Ρουμάνοι δεν έχουν κάποιον που να μπορεί να κάνει τη διαφορά στην επίθεση με μια προσωπική ενέργεια ή ακόμα και να ολοκληρώσει μια ωραία ομαδική. Σκληρές ομάδες και οι δύο, αλλά όχι για σπουδαία πράγματα. Οι Ρουμάνοι πάντως με εντυπωσίασαν κόντρα στους Γάλλους και αν είχε μπει νωρίτερα ο Γκάμπριελ Τόρχε (Ελληνικοί σύλλογοι δε τον βλέπουν αυτόν;) ίσως να είχαμε ζήσει μια μεγάλη έκπληξη (;) στην πρεμιέρα, καθώς ο παίκτης διαθέτει την έκρηξη και την τεχνική για να χτυπήσει σε αντεπιθέσεις. Οι Αλβανοί από την άλλη θα το παλέψουν μέχρι το τέλος αλλά στερούνται καλών επιθετικών και καλών στόπερ, εκτός της απειρίας τους. (Έχασαν και τον αρχηγό τους με κόκκινη κάρτα στην πρεμιέρα). Ειλικρινά περιμένω με αγωνία το σημερινό Ρουμανία-Ελβετία. Η πρωτιά του ομίλου -λογικά- έχει κλειδώσει ήδη για τους Γάλλους και περιμένουμε τον δεύτερο (ίσως και τον τρίτο).

1672219_w2

2ος Όμιλος με Αγγλία, Ουαλία, Σλοβακία, Ρωσία. Δεν θα ξεκινήσω με τους αγαπημένους μου Άγγλους αλλά με τους Ουαλούς. Η ομάδα του Κρις Κόλεμαν επικράτησε των Σλοβάκων με 2-1 και παίζει κόντρα στους Άγγλους για δύο αποτελέσματα (ίσως και τρία). Μου αρέσει πολύ η Ουαλία. Δεν το κρύβω, Πάρα πολύ για την ακρίβεια. Μπορεί να μην έχει βάθος στον πάγκο της αλλά διαθέτει 13-14 παίκτες που αν αντέξουν από τραυματισμούς και κούραση ίσως καταφέρουν μεγάλα πράγματα. Βάλτε και τον τεράστιο Γκάρεθ Μπέιλ και είναι πιο εύκολο να με καταλάβετε. Οι Άγγλοι τώρα, έχουν καλό ρόστερ. Με άφθονο ταλέντο και πολύ φρεσκάδα αλλά η γκάφα υπάρχει για τα καλά στο αίμα τους και δύσκολα θα τους αφήσει και σε αυτό το τουρνουά. Το ζήσαμε (ξανά) με τους κάκιστους Ρώσους και μακάρι να μη το ζήσουμε και μετά τους ομίλους. Αν η Αγγλία δεν περάσει από αυτό τον όμιλο θα μιλάμε για το φιάσκο της δεκαετίας. Απλά και ρεαλιστικά. Η Ρωσία με απογοήτευσε, το ίδιο και η Σλοβακία. Η πρώτη δείχνει σαν ομάδα τουριστών που τους νοιάζει πως θα περάσουν καλά πριν επιστρέψουν σπίτι τους και η δεύτερη σαν πανκ συγκρότημα τρίτης κατηγορίας της σκηνής της Φρανκφούρτης. Μεσιέ Χότζσον σας παρακαλώ σταματήστε να βάζετε τον Κέιν να εκτελεί τα κόρνερ. Για το δικό σας και το δικό μας καλό. Σλοβάκοι κουρευτείτε σαν άνθρωποι.

&NCS_modified=20160329115207&MaxW=640&imageVersion=default&AR-160328950

3ος Όμιλος με Γερμανία, Β.Ιρλανδία, Πολωνία, Ουκρανία. Ευχάριστη έκπληξη η Ουκρανία και ας έχασε από τους μέτριους Γερμανούς με 2-0. Μου άρεσε πολύ ο τρόπος παιχνιδιού τους και αν διέθεταν ένα σέντερ φορ επιπέδου θα μιλάγαμε για άλλη ομάδα. Έβλεπα τον Σεφτσένκο στον πάγκο και δάκρυζε η ψυχή μου. Που είναι αυτοί οι παικταράδες ρε γαμώτο; Οι Γερμανοί άλλη κλάση σίγουρα αλλά πολύ συντηρητικοί στο παιχνίδι τους. Ελάχιστα ανεβάσματα από τους πλάγιους μπακ, χωρίς σέντερ φορ περιοχής και διστακτικοί στο επιθετικό transition. Καμία σχέση με την ομάδα που είχαμε θαυμάσει στις δύο προηγούμενες διοργανώσεις. Αλλαγή τακτικής; Κούραση πρωτοκλασάτων παικτών; Κάτι άλλο; Θα το μάθουμε στην πορεία. Η Πολωνία είναι ικανή για μεγάλα πράγματα -θυμηθείτε το-μιας και διαθέτει ένα άκρως ποιοτικό ρόστερ και οι φίλοι μου οι Β.Ιρλανδοί απλά συμπληρώνουν το υπέροχο τοπίο αυτού του ομίλου (λείπει και ο λατρεμένος Κρις Μπρουντ της Γουέστ Μπρομ και με έπιασε μια στεναχώρια). Την τελευταία αγωνιστική το Ουκρανία-Πολωνία θα κρίνει τη δεύτερη θέση σε μια αναμέτρηση που δεν χάνεται για κανένα λόγο. (Εκτός κι αν πέσει παντόφλα). Αν οι Γερμανοί μπορούν να κατακτήσουν το Γιούρο; Εννοείται πως ναι και ας έβγαλαν ένα σωρό προβλήματα στην πρεμιέρα τους. Τα έχει πει και ο Γκάρι ο Λίνεκερ άλλωστε και εγώ τον εμπιστεύομαι τον Γκάρι.

FC-Bayern-Muenchen-Press-Conference

4ος Όμιλος με Ισπανία, Τσεχία, Τουρκία, Κροατία. Μπορούν οι Ισπανοί να φτάσουν σε τρίτη σερί κατάκτηση; Με αυτά που μας έδειξαν κόντρα στο τείχος που είχαν στήσει οι Τσέχοι, ναι. Σίγουρα ναι. Από την άλλη δεν μπορεί να γίνει επειδή κάποιες ανώτερες ποδοσφαιρικές «δυνάμεις» θα το αποτρέψουν. Τέλειος συνδυασμός ταλέντου και εμπειρίας οι Ισπανοί και με μια τετράδα στην άμυνα που μπορεί να κάνει και παιχνίδι (μεγάλο προσόν αυτό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο). Απολαυστικοί οι Ράμος και Πικέ ως «κρυφοί φορ» στα τελευταία λεπτά κόντρα στους Τσέχους. Σπουδαία ομάδα και πλήρης σε όλες τις θέσεις. Πιο κάτω οι Κροάτες σίγουρα, αλλά με ένα ρόστερ που σφύζει από ποιότητα και είναι ικανό για μεγάλα πράγματα (και αυτό) αν έχει και την τύχη με το μέρος του. Ο κλεφτοπόλεμος των Τσέχων κόντρα στους Ισπανούς με απογοήτευσε αλλά τον κατανοώ απόλυτα. Τα έχω κάνει και εγώ αυτά όταν έπαιζα μπαλίτσα και τα σέβομαι, αλλά δεν είναι ωραίες -ποδοσφαιρικές- εικόνες. Η Τουρκία στα μάτια μου δείχνει εντελώς ανισόρροπη. Ο Τερίμ διαθέτει κάποιους εξαιρετικούς μπαλαδόρους αλλά τους συμπληρώνει με παίκτες που δεν τους βοηθούν να ανέβουν επίπεδο, κάτι που φαίνεται στο παιχνίδι τους. Αν αυτή η Τουρκία πάρει βαθμό από τους Ισπανούς θα μιλάμε για θαύμα. Κλείνω με μια ρητορική ερώτηση «Που έχει χαθεί το ταλέντο των Τσέχων στο σύγχρονο ποδόσφαιρο».

280203-sergio-ramos-spn-sad-700

5ος Όμιλος με Ιταλία, Βέλγιο, Ιρλανδία και Σουηδία. Ομάδα με τον τσαμπουκά των Ιταλών δεν βρίσκεις εύκολα στο παγκόσμιο στερέωμα. Ακόμα και σε αυτή τη διοργάνωση, με ένα σωρό απουσίες ποιοτικών παικτών και δείχνουν ικανοί για μετάλλιο. Απέναντι στους -γεμάτο ταλέντο- Βέλγους έκαναν πλάκα. Σαν να έπαιζε ένα παιδάκι δημοτικού με εξαιρετική τεχνική κόντρα σε ένα παιδί λυκείου με όχι και τόσο καλή τεχνική κατάρτιση. Αλλά αυτό είναι το Ιταλικό ποδόσφαιρο. Το πάθος, η φανέλα, το «εγώ» κάτω από το «εμείς» για το συνολικό καλό. Δεν τους περίμενα τόσο καλούς και μακάρι να συνεχίσουν έτσι. «Η Ιταλία είναι αρρώστια» μου έλεγε φίλος χθες. Συμφωνώ απόλυτα κι ας μην είμαι φαν των Ιταλών. Άσε που έχουν και Πελέ. Το Βέλγιο απογοητευτικό και φλύαρο. Ακούγαμε τα»νιαουρίσματα» τους απέναντι στις πολεμικές ιαχές των Ιταλών. Διαθέτουν παίκτες με σπάνια τεχνική αλλά δίχως αυτό το τσαγανό που χρειάζεται μια ομάδα για την υπέρβαση. Γι’ αυτό και δεν θα καταφέρουν κάτι σπουδαίο ούτε σε αυτό το τουρνουά. Οι Σουηδοί από την άλλη είχαν ενδιαφέρον. Στην κερκίδα. Ο κουρασμένος Ζλάταν ξεχωρίζει σαν τη μύγα μες το γάλα αλλά δεν υπάρχει άλλος παίκτης ανάλογης ποιότητας (έστω προσωπικότητας). Οι Ιρλανδοί από την άλλη, τρελοί και αγαπημένοι, θα πουλήσουν δύσκολα το τομάρι τους αλλά θα δυσκολευτούν και μάλλον θα επιστρέψουν στο νησί τους μετά τη φάση των ομίλων. Για τους τελευταίους μακάρι να κάνω λάθος, ειλικρινά. Να συμπληρώσω πως ο «Γουέσλι Χούλαχαν είναι παιχτούρα» το θεωρώ περιττό.

maxresdefault

6ος Όμιλος με Πορτογαλία, Ισλανδία, Ουγγαρία και Αυστρία. Περίεργα ξεκίνησε ο τελευταίος όμιλος. Πολύ περίεργα. Στα χαρτιά η Πορτογαλία του Φερνάντο Σάντος και του Κριστιάνο Ρονάλντο είναι το φαβορί για την πρωτιά αν και δεν το έδειξε κόντρα στους Ισλανδούς του Λάγκερμπακ. Τυχαίο; Καθόλου κατά την ταπεινή μου άποψη. Η Πορτογαλία παίζει δίχως κλασικό επιθετικό και με ομάδες όπως η Ισλανδία -ομάδες δηλαδή που δεν σε αφήνουν να βρεις χώρους- θα έχει πρόβλημα. Τι είδαμε. Την Πορτογαλία να σεντράρει περισσότερο κι από τη Στόουκ του Πιούλις. Να έχει καλή κυκλοφορία αλλά και πολλά προβλήματα στο κέντρο της άμυνας. Ξέροντας -οι Έλληνες- πολύ καλά τον Σάντος, κάπως έτσι τους περιμέναμε. Όποιος περιμένει να δει «διαστημικό» ποδόσφαιρο από δαύτους είναι βαθιά νυχτωμένος, ας μη γελιόμαστε. Η ισοπαλία με τους πρωτάρηδες Ισλανδούς χτύπησε σίγουρα το πρώτο καμπανάκι αλλά αυτή η Πορτογαλία μπορεί να κάνει πορεία. Κάτι μου λέει πως στα νοκ άουτ θα μας παρουσιάσουν τον ορισμό του βαρετού ποδοσφαίρου. Η Ισλανδία από την άλλη είναι μια τυπική Σκανδιναβική ομάδα. Οργανωμένη και σκληρή που κάνει τα βασικά άψογα, χωρίς να διαθέτει βάθος και σπουδαία ποιότητα. Η Ουγγαρία έκανε το πρώτο μεγάλο «μπαμ» του Γιούρο αλλά κάτι μου λέει πως αυτό θα είναι και το τελευταίο της. Οι Αυστριακοί από την άλλη κατάλαβαν πως μόνο με κάποια μεγάλα ονόματα (και το ταλέντο τους) δεν μπορείς να προχωρήσεις σε τέτοιες διοργανώσεις. Την επόμενη αγωνιστική παίζουν με τους Πορτογάλους σε ένα πρόωρο τελικό γι’ αυτούς, που αν χαθεί, θα χαθεί και το όνειρο των νοκ άουτ. Τους βλέπω από τώρα να τσεκάρουν τα εισιτήρια της επιστροφής.

ronaldo-cropped_dw1rznq208kp1anf98mtt2os2

Η διοργάνωση πάντως έχει ξεκινήσει καλά. Και υπάρχουν ήδη πολλές δυνατές συγκινήσεις και αρκετά όμορφα τέρματα. Ας καθίσουμε αναπαυτικά και ας το απολαύσουμε.

Η γκρι φόρμα του Κίραλι

  [4 Σχόλια]

kirali

Τον βλέπεις να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο για την προθέρμανση των ομάδων και ασυναίσθητα η πρώτη σου αντίδραση είναι να αναρωτηθείς «τι κάνει αυτός ο μεσήλικας στο χόρτο». Φαρδιά μπλούζα – που παρ’ όλα αυτά σου επιτρέπει να καταλάβεις πως από κάτω δεν βρίσκεται μια σειρά γραμμωμένων κοιλιακών αλλά ένα φυσιολογικό ανδρικό σώμα, με τα παχάκια του και τον μικρό γοητευτικό σκεμπέ του – ένα κεφάλι από το οποίο το μαλλί σε μεγάλο βαθμό έχει μετακομίσει για άλλα μέρη, συχνά-πυκνά αξυρισιά Σαββατοκύριακου, εμφανείς ρυτίδες, κάλτσα πάνω από το παντελόνι και φαρδιά, γκρι φόρμα, από αυτές που αποτελούν την πρώτη επιλογή κάθε άντρα που επιστρέφει στο σπίτι και θέλει επιτέλους να φορέσει κάτι άνετο για να λιώσει στον καναπέ.

Θα μπορούσες να τον πάρεις από τον αγωνιστικό χώρο, να τον μεταφέρεις σε ένα γηπεδάκι 5Χ5 στο οποίο διεξάγεται γραφικός αγώνας μεταξύ θαμώνων ενός γειτονικού μπαρ, να τον αφήσεις στη μια εστία στη θέση του ενός τερματοφύλακα, να του τοποθετήσεις και ένα κουτάκι μπύρας στο χέρι, έτσι, για το κέφι, και να ταιριάζει τόσο τέλεια στη γενικότερη εικόνα που κανένας εκ των υπολοίπων παρευρισκόμενων να μην καταλάβει τη διαφορά.

Γεννημένος πριν από 40 χρόνια σε μια μικρή πόλη στα δυτικά της Ουγγαρίας ο Γκάμπορ Κίραλι έχει συνηθίσει να τραβάει την προσοχή και τα σχόλια των θεατών και των τηλεθεατών. Το σήμα κατατεθέν του, η κλασσική γκρι φόρμα με την οποία αγωνίζεται, τον έχει τοποθετήσει ψηλά στις ξεχωριστές φιγούρες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Η φόρμα του Κίραλι είναι πλέον κάτι σαν παγκόσμια ποδοσφαιρική σταθερά, όπως ήταν το μουστάκι του Τσιαντάκη το μαλλί του Βαλντεράμα, οι πολύχρωμες στολές του Κάμπος, το κοτσιδάκι του Μπάτζιο και ο σηκωμένος γιακάς του Καντονά.

«Τη γκρι φόρμα τη φόρεσα μια φορά τυχαία το 1996 όταν έπαιζα ακόμα στη Χάλαντας και κάναμε ένα σερί 8-9 παιχνίδια αήττητοι, χάρη στα οποία γλιτώσαμε τον υποβιβασμό, οπότε από τότε είναι το γούρι μου» ήταν η απάντηση του σε μια από τις αμέτρητες ερωτήσεις που έχει δεχτεί γι’αυτό το θέμα. «Έχω κρατήσει ακόμα εκείνη τη φόρμα. Χρησιμοποιώ τουλάχιστον 20 τέτοιες κάθε σεζόν, σε αγώνες και προπονήσεις. Είναι τα ρούχα της δουλειάς μου. Και τις πλένω όλες μόνες μου όπως και ό,τι άλλο φοράω». Τα χρόνια πέρασαν αλλά η φόρμα του Κίραλι πεισματικά συνεχίζει να δίνει το παρών στα διάφορα γήπεδα και να κερδίζει την προσοχή όλων. Και δεν είναι και λίγα αυτά τα χρόνια.

Ο Κίραλι είναι τόσο παλιός που όταν ξεκίνησε την καριέρα του στις ακαδημίες της ομάδας της πόλης του, της Χάλαντας, επιτρεπόταν ακόμα στον τερματοφύλακα να πιάσει τη μπάλα μετά από πάσα κάποιου συμπαίκτη του! Είκοσι δυο χρόνια μετά το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και αφού άλλαξε αρκετές ομάδες στην Γερμανία και την Αγγλία ο Ούγγρος επέστρεψε στη γενέτειρα του με στόχο να κλείσει εκεί έναν, τεράστιο ποδοσφαιρικά, κύκλο γεμάτο επιτυχίες και αποτυχίες. Ατομικά βραβεία στη Μπουντεσλίγκα, είσοδος στους ‘16’ του Τσάμπιονς Λιγκ με τη Χέρτα, προτάσεις από μεγάλες ομάδες (Μίλαν, Ρεάλ, Άρσεναλ) τις οποίες όμως απέρριψε η Γερμανική ομάδα γιατί τον θεωρούσε αναντικατάστατο και 103 συμμετοχές με την εθνική Ουγγαρίας (στο ντεμπούτο του με την οποία έπιασε πέναλτι του πρώτου σκόρερ και θρύλου της Αυστρίας Τόνι Πόλστερ, στο 4ο λεπτό του αγώνα, στην πρώτη του επαφή με τη μπάλα!) είναι κάποια από τα επιτεύγματα του διαφορετικού Γκάμπορ, που δεν ξεχώριζε μόνο λόγω των στιλιστικών του προτιμήσεων. Την εποχή που όλοι οι συμπαίκτες του στη Χέρτα εμφανιζόταν στο προπονητικό κέντρο με πολυτελέστατα αμάξια, ο ίδιος οδηγούσε ένα Μίνι Κούπερ αποδεικνύοντας και εκτός αγωνιστικού χώρου πόσο απλός άνθρωπος είναι.

Με τη συμμετοχή του στην πρεμιέρα του Euro απέναντι στην Αυστρία θα σπάσει και ένα μεγάλο ρεκόρ: Θα γίνει ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που συμμετέχει σε τελική φάση Euro. Πέρα όμως από τα οποιαδήποτε στατιστικά, η σκέψη πως σε μια κατά τ’άλλα πολύ αδιάφορη ομάδα έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να σχολιάζουμε αυτή την τόσο γνώριμη γκρι, λερωμένη από το χόρτο, φόρμα (που στο μυαλό μας περισσότερο συνδυάζεται με τη «μπαλίτσα» της γειτονιάς με την οποία μεγαλώσαμε, παρά με το επαγγελματικό, ακριβοπληρωμένο ποδόσφαιρο), δεν είναι καθόλου άσχημη.

kirali2

Η τρέλα πάει Euro

  [4 Σχόλια]

n.ireland

Πριν περίπου δύο χρόνια βλέπαμε την ιστορία μιας ομάδας γραφικών φιλάθλων από την Αργεντινή που ήθελαν να πάνε στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Με τα πενιχρά τους οικονομικά αγόρασαν ένα σαράβαλο αυτοκινούμενο τροχόσπιτο και έβαλαν όλο το μεράκι τους για να το κάνουν σπίτι τους. Φέτος, σε μια άλλη περιοχή του πλανήτη μας που η τρέλα τσακίζει, έχουμε κάτι παρόμοιο. Η Β. Ιρλανδία φτάνει σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης μετά από 30 χρόνια, είναι δυνατόν να μην θέλεις να πας μαζί της στο Euro;

caravan

Ο Λι Μπρουκς και οι πέντε φίλοι του στο Μπέλφαστ αγόρασαν ένα τροχόσπιτο (και από caravan το ονόμασαν carafan), το έδεσαν στο αυτοκίνητό τους και ξεκίνησαν για τη Γαλλία. Το τροχόσπιτο έγινε πράσινο, τα συνθήματα γέμισαν τους «τοίχους» του και ο Λι (μάγειρας στη δουλειά) έβγαλε και την κουζίνα από μέσα. «Είμαι σε διακοπές, δεν θέλω να μαγειρεύω. Άλλωστε πρέπει να οδηγώ» δηλώνει στην κάμερα του ΒΒC, μια που ο αδερφός του χτύπησε το χέρι του (πού αλλού, σε ποδοσφαιρικό αγώνα οπαδών της Β. Ιρλανδίας) και δεν θα μπορέσει να οδηγήσει.

13383565_1813033955592308_96324409_o

Για κακή τους τύχη, η Β. Ιρλανδία παίζει όσο πιο νότια γίνεται στη Γαλλία. Η απόσταση ως τη Νίκαια είναι περίπου 2200 χιλιόμετρα και ο Λι δεν ανησυχεί για το πώς θα τους υποδεχτούν. Πιστεύει οι Γάλλοι θα παραξενευτούν, αλλά το carafan θα είναι κάτι διαφορετικό και θα τους αρέσει. Οι ετοιμασίες πήραν στο παρεάκι δυο εβδομάδες, με βαψίματα, τριψίματα και ό,τι άλλη δουλειά χρειαζόταν. Το παράδειγμά τους έχουν ακολουθήσει κι άλλες παρέες που μετατρέπουν οχήματα σε σπίτια για τις επόμενες μέρες, όπως η παρέα του Γκάμπριελ και του Πολ, που έβαλε πλαστικό χορτάρι στο πάτωμα του μίνι-βαν, τραπέζι για πόκερ και φυσικά πήρε όλα τα απαραίτητα σύνεργα (μπύρες και βιβλία).

alanandmichael

Κάποιοι άλλοι είναι πιο «τουριστικοί» τύποι. Ο Άλαν Μακλούρ το 1982 στο Μουντιάλ της Ισπανίας έκανε ζωάρα. Πήρε τη γυναίκα του, έστησαν μια σκηνή και είδαν όλα τα ματς του ομίλου της Β. Ιρλανδίας που έγιναν σε Βαλένθια και Θαραγόθα. «Οι αγώνες ήταν στις 9 το βράδυ και ήταν ιδανικό. Είχες όλη την μέρα να πας για μπάνιο και το βράδυ να δεις το ποδόσφαιρο». 34 χρόνια μετά, η γυναίκα του Άννα δεν μπορεί να ταξιδέψει μαζί του, αλλά αυτός θα έχει τον γιο του Μάικλ (αυτός με την περούκα). Εννοείται θα μείνουν και πάλι σε σκηνή.

Το εντυπωσιακό είναι ότι πολλοί φίλοι τους, γνωστοί τους, γείτονές τους δεν θα υποστηρίζουν την εθνική της Βόρειας Ιρλανδίας. Για αρκετό κόσμο, η εθνική σημαίνει προτεσταντισμός και Αγγλία, είναι η ομάδα των «ενωτικών» και γι’ αυτό δεν την υποστηρίζουν (σε αρκετά αθλήματα άλλωστε, υπάρχει μία εθνική ομάδα για την Ιρλανδία) και θα υποστηρίξουν την (σκέτη) Ιρλανδία (του Βορειο-ιρλανδού Μάρτιν Ο’ Νιλ). Tα πράγματα είναι κάπως καλύτερα από παλιότερα, σε μεγάλο βαθμό το μίσος έχει μειωθεί (με τους φανατικούς να υπάρχουν όμως πάντα, όπως σε μια παμπ στο Μπέλφαστ που δέχτηκε απειλές για να κατεβάσει τη σημαία της Β. Ιρλανδίας), φίλοι της Β. Ιρλανδίας κυκλοφορούν με φανέλες τους σε περιοχές που παλιότερα κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο. Και στο αεροδρόμιο του Μπέλφαστ πολλοί οπαδοί και των δύο ομάδων φωτογραφήθηκαν μαζί, ενώ γενικά υπάρχουν προσπάθειες να περάσει η διπλή συμμετοχή των «δύο Ιρλανδιών» στο Euro ως μια γιορτή για το νησί και ο κόσμος να υποστηρίξει και τις δύο. Το δεύτερο είναι αρκετά δύσκολο.

buseuro

Μια τέτοια ομάδα μουρλών Βορειο-Ιρλανδών (που ταξιδεύει για να υποστηρίξει το Έιρε, όπως το μάθαμε από τις μεταδόσεις της ΕΡΤ στα παιδικά μας χρόνια) χρειάστηκε δυο μήνες για να ετοιμάσει το δικό της όχημα. Ο Πίτερ και οι φίλοι του αγόρασαν ένα διώροφο πούλμαν και έπρεπε να του βάλουν κρεβάτια, τραπέζια και φυσικά ένα… μπάρμπεκιου. Αν βρίσκεστε κάπου στη Γαλλία τις επόμενες μέρες και πετύχετε ένα πράσινο όχημα με τις φάτσες των Ρόι Κιν και Μάρτιν Ο’ Νιλ και το σύνθημα «We’re not here to take over, We’re here to take part», τότε τους πετύχατε.

Σε ένα σχετικό άρθρο του Γκάρντιαν, δυο Βορειο-ιρλανδοί που ταξίδεψαν στη Γαλλία για να υποστηρίξουν το Έιρε έχουν διαφορετικές απόψεις. «Δεν  θέλω να περάσει η Β. Ιρλανδία στην επόμενη φάση. Θέλω να γυρίσω από τη Γαλλία και να είμαι εγώ αυτός που θα μπορώ να τους κοροϊδεύω. Είναι ένα ντέρμπι και θέλω να τους κοροϊδεύω που θα φύγουν νωρίτερα» λέει ο ένας. Ο φίλος του από την άλλη, έχει άλλα προβλήματα: «Δεν με πειράζει να προχωρήσουν, δεν με ενοχλεί η Βόρεια Ιρλανδία, αλλά η Αγγλία. Θέλω να αποτύχουν γιατί έτσι και το κερδίσουν θα μας πρήξουν. Ακόμα δεν το έχουν βουλώσει για το 1966, σκεφτείτε τι θα γίνει αν κερδίσουν το Euro«. Εικόνες από το Παρίσι με φιλάθλους της Ιρλανδίας και της Β. Ιρλανδίας να τραγουδάνε μαζί έχουν δημοσιευτεί και τα πράγματα δείχνουν να είναι καλά. Μένει να δούμε ποιοι θα γυρίσουν πίσω πιο χαρούμενοι.

Γράμμα από το Παρίσι

  [5 Σχόλια]

  euro

Πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις πριν λίγους μήνες, απειλές για νέες στη διάρκεια των αγώνων, πλημμύρες, φουσκωμένα ποτάμια, μεγάλο ποτάμι φoυσκωμένο και η οργή του λαού, απεργίες και διαδηλώσεις με κύριο στόχο το (αντ)εργατικό νομοσχέδιο, παρουσίαση των τρομακτικών κέρινων ομοιωμάτων του Μέσι και του Κριστιάνο Ρονάλντο στο Μουσείο Γκρεβέν. Σίγουρα δεν είναι οι ιδανικές συνθήκες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, εκτός κι αν είσαι ο Τζόρτζιο Κιελίνι –ίσως ούτε ο γίγαντας Τζόρτζιο δεν θα αντέξει το τελικό χτύπημα, ότι το τραγούδι-ύμνο της Εθνικής Γαλλίας το έχει γράψει ο Νταβίντ Γκετά.

Μια μέρα πριν αρχίσουν οι αγώνες με το Γαλλία-Ρουμανία στο Σταντ ντε Φρανς, η στάθμη των ποταμιών κατεβαίνει, ο ήλιος λάμπει, πίνουμε μπύρες και τρώμε παγωτά χαζεύοντας τους φίλαθλους με τις φανέλες της Ρόμα ή της Μπεσίκτας ή της Εθνικής Κροατίας που περνούν από μπροστά μας και που πριν λίγο μας έσπρωχναν για να χωρέσουν στο βαγόνι του μετρό: ήρθε, έστω για λίγο, το καλοκαίρι. Κακός οιωνός; Αξέχαστο θα μείνει ένα άλλο Γαλλία-Ρουμανία, στη Ζυρίχη, για το Ευρωπαϊκό του 2008. Οι θεατές αποκοιμήθηκαν από τη βαρεμάρα, η Ρουμανία πήρε εύκολα το 0-0 αν και η Γαλλία είχε ομαδάρα στα χαρτιά (στη συνέχεια αποκλείστηκε κάνοντας δυο ήττες) και ο Γουίλι Σανιόλ δικαιολογήθηκε με το ιστορικό: «Έκανε πολλή ζέστη».

Αλλά ποιος νοιάζεται γι΄αυτές τις δεισιδαιμονίες στη χώρα του Διαφωτισμού; Εξάλλου, κι ο ίδιος ο Βολτέρος θα υπογράμμιζε πως οι δυο θρίαμβοι του γαλλικού ποδοσφαίρου, το 1984, στο Ευρωπαϊκό, και το 1998, στο Παγκόσμιο Κύπελλο, έγιναν όταν ο Πλατινί κι ο Ζιντάν έπαιζαν στην έδρα τους.

Κι οι απεργίες; Οι περισσότεροι εδώ θυμούνται τις μεγάλες απεργίες του 1995, όταν οι άνθρωποι πήγαιναν στη δουλειά τους με τα πόδια, με πατίνια ή οτοστόπ –δεν υπήρχε ούτε μετρό ούτε λεωφορεία. Οι τωρινές κινητοποιήσεις είναι, συγκριτικά, μάλλον χλιαρές, αλλά έχουν μεγαλύτερη διεθνή απήχηση, ακριβώς λόγω της μπάλας. Συνεχίζεται για δέκατη μέρα η απεργία των σιδηροδρομικών, και το κύριο πρόβλημα αναμένεται να προκύψει για όσους σχεδίαζαν να πάρουν τον προαστιακό για το Σταντ ντε Φρανς –οι δυο γραμμές που φτάνουν εκεί παρουσιάζουν ήδη τα μεγαλύτερα προβλήματα, το μετρό στο Παρίσι λειτουργεί κανονικά. Απειλούν να απεργήσουν κι οι πιλότοι της Ερ Φρανς, ακριβώς όπως το 1998. Τότε η απειλή υπήρξε αρκετή, τα αιτήματά τους ικανοποιήθηκαν, και ακολούθησε η νίκη της Γαλλίας –ποιος μίλησε για γούρια; Τέλος, άρχισε αυτές τις μέρες η απεργία των υπαλλήλων καθαριότητας και των κέντρων συγκέντρωσης απορριμάτων. Σε απλά ελληνικά, στη Μασσαλία, στη Σεντ Ετιέν και στο Παρίσι, στις μεγάλες ποδοσφαιρουπόλεις, τα σκουπίδια άρχισαν να συσσωρεύονται, κατά προτίμηση στα πιο τουριστικά σημεία, και μην περιμένετε από μένα να κατηγορήσω απεργούς που χτυπούν εκεί όπου πραγματικά πονάει –και μυρίζει άσχημα. Πάντως, η κυβέρνηση μοιάζει αισιόδοξη, τσιτάρει τον ιστορικό κομμουνιστή ηγέτη Μορίς Τορέζ («Πρέπει να ξέρουμε πότε θα σταματήσουμε μια απεργία») κι ελπίζει σε νίκη της Γαλλίας, με την όχι και τόσο κρυφή ελπίδα να ανέβει η δημοτικότητα του Φρανσουά Ολάντ, που, όσο κι αν δεν του φαίνεται, είναι πραγματικό αρρωστάκι με το ποδόσφαιρο και παίζει κιόλας, όχι πολύ άσχημα, δεδομένων των συνθηκών. «Σε μια άλλη ζωή, θα ήθελα να ήμουν σεντερφόρ στους Κόκκινους Διάβολους της Ρουέν».

euro2

Οι νυχτερινές συγκεντρώσεις του κινήματος «Όρθιοι τη Νύχτα» συνεχίζονται, κυρίως στην Πλατεία Δημοκρατίας (=République), σε μια ατμόσφαιρα μάλλον χαλαρή. Τι θα γίνει τώρα; Το σχέδιο ήταν να χρησιμοποιηθεί η τεράστια πλατεία, όπως και οι, βυθισμένοι αυτή τη στιγμή, περίπατοι στις όχθες του Σηκουάνα, για παράλληλες εκδηλώσεις, τουρνουά 7Χ7, ποδοτένις, φριστάιλ κλπ, αλλά χτες που πέρασα, κατάλαβα πως δεν περισσεύει χώρος ούτε για μονάκι μπάσκετ. Και κάτι μου λέει ότι η αστυνομία θα έχει άλλες προτεραιότητες από το να ξεστήνει σκηνές και καντίνες.

Θυμάστε τις εποχές που το κύριο πρόβλημα σε τέτοιου είδους αθλητικά γεγονότα ήταν οι χούλιγκαν; Προς το παρόν, αυτό δεν μοιάζει να απασχολεί σχεδόν κανέναν κι αυτό σε μια χώρα που, στη διάρκεια της σεζόν που πέρασε, απαγορεύτηκαν για λόγους ασφαλείας οι μετακινήσεις οπαδών για ματς μεταξύ μικρομεσαίων ομάδων, σε στιλ Καν-Ρεν, μην τύχει και πέσει κανένα καπνογόνο. Τώρα ο κίνδυνος έρχεται από… από πού αλήθεια; Κανείς δεν ξέρει ή δεν θέλει να φανταστεί. Από τον Νοέμβρη μάθαμε πως η έννοια της ασφάλειας έγινε, έτσι κι αλλιώς πολύ σχετική.

euro4

Πάντως, η αστυνομία αγρυπνά, ίσως περισσότερο από όσο μπορεί να αντέξει. Έτσι, ο αστυνομικός διοικητής του Παρισιού πρότεινε, τις μέρες που θα έχει ματς στην πρωτεύουσα, να παραμένει κλειστή η φαν ζόουν κάτω από το Πύργο του Άιφελ. Λόγος: η φυσική εξάντληση των αστυνομικών, που εδώ και μήνες χτυπούν διπλοβάρδιες. Η ιδέα απορρίφθηκε. Πώς να κλείσει αυτό το πανηγύρι του ποδοσφαίρου στην εποχή του καπιταλισμού –20.000 τετραγωνικά μέτρα για 92.000 ανθρώπους, γιγαντοοθόνη 420 τετραγωνικών μέτρων, χίλια τετρακόσια άτομα να φροντίζουν για την ασφάλεια, συναυλίες (ναι, ο Νταβίντ Γκετά).

Όσο για την ασφάλεια; Συνολικά προβλέπονται 90.000 άτομα, εκ των οποίων οι 77.000 επαγγελματίες αστυνομικοί. Λίγες εβδομάδες πριν, οργανώθηκαν ταχύρρυθμα σεμινάρια για την εκπαίδευση βοηθητικού προσωπικού για την τήρηση της ασφάλειας. Αίτηση μπορούσε να κάνει ο καθένας. Η ιδέα πέρασε από το μυαλό μου, παντού χρειάζεται ένας Γιούργκεν για να επιβάλλει την τάξη και είμαι στην ανεργία. Προχτές, η κρατική τηλεόραση έδειξε ένα ρεπορτάζ, όπου ένας ρεπόρτερ έγινε δεκτός στα σεμινάρια με ψεύτικη ταυτότητα. Είπαμε: η ασφάλεια είναι έννοια σχετική. Η πρόβα τζενεράλε, στον τελικό Κυπέλλου Γαλλίας, δεν πήγε λαμπρά: άνοιξαν μόνο τέσσερις από τις είκοσι τέσσερις πύλες εισόδου για 80.000 θεατές, ακολούθησε απίστευτος χαμός, ο αυστηρός σωματικός έλεγχος αποδείχτηκε φάρσα, παιδάκια έκλαιγαν, μεγάλοι μανούριασαν, αστυνομικοί τα πήραν.

euro3

Οι μόνοι που δεν έχουν καμία ανησυχία αυτήν τη στιγμή είναι οι αξιωματούχοι της ΟΥΕΦΑ, όσοι τέλος πάντων δεν φοβούνται μην σκάσει καμιά υπόθεση διαφθοράς στην οποία να είναι βουτηγμένοι μέχρι τον γιακά. Όπως και στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η διοργανώτρια χώρα πληρώνει τους αστυνομικούς, την κατασκευή ή την ανακαίνιση των γηπέδων, γενικά πληρώνει, αλλά τα κέρδη, 700 με 900 εκ. ευρώ σύμφωνα με τις προβλέψεις, πάνε σε άλλες τσέπες. Αυτό είναι κάτι καινούριο για τη Γαλλία. Από τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς της Αλμπερβίλ και μετά, όλες οι μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις ήταν υπόθεση ή κάποιου κρατικού οργανισμού ή κάποιας μη κερδοσκοπικής εταιρείας. Τώρα, η Γαλλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία μετέχει με 5% και η ΟΥΕΦΑ με 95% –το 2004, στην Πορτογαλία, το ποσοστό ήταν 46% με 54%.

Αυτά για να ξέρουμε τι ακριβώς βλέπουμε όταν βλέπουμε μπάλα. Αλλά όχι ότι δεν θα δούμε, ε; Χτες, στην ανοιχτή συζήτηση στην Πλατεία Δημοκρατίας, ακούστηκε, σε πηγαδάκι Γαλλοπορτογάλων (στη Γαλλία, και ειδικά στα παρισινά προάστια, υπάρχει μια πολύ σημαντική πορτογαλική κοινότητα), όχι ανοιχτά, ομολογώ, η ιδέα να έρθει κάποια τηλεόραση στην καντίνα, ώστε να οργανωθεί μια εναλλακτική φαν ζόουν, χωρίς Νταβίντ Γκετά, «έστω για τα ματς της Πορτογαλίας, ρε παιδιά».

Σομπρεροπρογνωστικά (Euro 2016)

  [17 Σχόλια]

euro-2016

Τα ζητήσατε. Μας ρωτήσατε. Μας απειλήσατε. Τα Σομπρεροπρογνωστικά επιστρέφουν και αυτό το καλοκαίρι. Διαλέξαμε το Euro του 2016 που γίνεται σε λογικές ώρες και έχει παραπάνω παιχνίδια από το Κόπα Αμέρικα. Η διαδικασία είναι πολύ απλή. Πηγαίνετε σε αυτό εδώ το σάιτ. Κάνετε έναν λογαριασμό (αν είχατε κάνει σε παλιότερα παιχνίδια, ισχύει το ίδιο ακάουντ) ή αν βαριέστε, χρησιμοποιείτε τον λογαριασμό σας στο Facebook ή στο Twitter. Επιλέγετε κάποιο ευφάνταστο όνομα και είστε έτοιμοι. Για να κοντραριστείτε με τους υπόλοιπους σομπρερίστας πηγαίνετε στα αριστερά της σελίδας, βρίσκετε το «Join Mini-League», βάζετε τον μαγικό αριθμό 822849 και μπαίνετε στο πρωταθληματάκι του Σομπρέρο.

Από εκεί και πέρα βάζετε τα προγνωστικά σας για τους αγώνες του Euro. 3 βαθμοί για ακριβές σκορ, 1 βαθμός για σωστό αποτέλεσμα (1-2-Χ) και μπόνους αν το σκορ ή το αποτέλεσμα που προβλέψατε ήταν έκπληξη (αν το σκορ δηλαδή το είχε προβλέψει κάτω από το 5% και το αποτέλεσμα κάτω από το 20% των ανταγωνιστών σας). Για κάθε απορία είμαστε εδώ. Ο διαγωνισμός συνεχίζεται μέχρι τέλους και ο νικητής κερδίζει όπως πάντα την εκτίμηση του κοινού. Α, ναι. Κερδίζει και δώρο ένα μπλουζάκι από το Offside Festival που είναι και πολύ ωραίο μάλιστα για να βγείτε για καφέ, ποτό, να πάτε στο γήπεδο, ραντεβού με μια κοπέλα και πάει λέγοντας:

13267734_1734254156817445_537893199564578669_n

Αν στην πορεία προκύψει και κάτι άλλο θα το ανακοινώσουμε. Άλλωστε πιο πολύ και από τα δώρα, μετράει η αποθέωση στην παρέα και στο καφενείο σε περίπτωση νίκης. Το ύφος «σας τα λεγα εγώ ότι θα το σηκώσει η Β. Ιρλανδία» και το πέταμα των γυαλιών ηλίου στο τραπεζάκι με ταυτόχρονη παραγγελιά στον καφετζή «τον δικό μου κυρ-Στέφανε», γιατί δεν σας χωράει αυτός ο τόπος πια.

Είναι η Γαλλία το μεγάλο φαβορί;

  [7 Σχόλια]

Σε λίγες μέρες αρχίζει το 15ο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Εθνικών ομάδων στα γήπεδα της Γαλλίας και όπως κάθε διοργάνωση που σέβεται τον εαυτό της θα έχει πολλές απουσίες σημαντικών παικτών. Για όλες τις ομάδες. Η Γαλλία παρουσιάζεται -καθόλου άδικα βάσει ρόστερ- ως το μεγάλο φαβορί αλλά θα παραταχθεί δίχως πολλές σημαντικές μονάδες που λογικά θα δυσκολέψουν το έργο του Ντεσάμπ. Κυρίως στο κέντρο της άμυνας. Υπάρχει σίγουρα η καλύτερη τριάδα κεντρικών χαφ στην Ευρώπη, με τους Καντέ, Πογκμπά και Ματουιντί να είναι πανέτοιμοι να καταπιούν χιλιόμετρα και τους αντιπάλους τους αλλά δίχως στιβαρό κέντρο άμυνας (και με γερασμένα πλάγια μπακ) θα παρουσιαστούν κενά στην άμυνα. Και μιλάω για μεγάλα κενά.

didier-deschamps_o3ie6hruntw01u2sdhk7uqmku

Ο τραυματισμός του Βαράν της Ρεάλ Μαδρίτης, του Ματιέ της Μπαρτσελόνα και η τιμωρία του Σακό της Λίβερπουλ για χρήση απαγορευμένων ουσιών, συν την απουσία του Λαπόρτ της Μπιλμπάο λόγω τραυματισμού (περίμεναν πολλοί τον νεαρό κεντρικό αμυντικό στην τελική 23αδα) δένει τα χέρια του Ντεσάμπ και τον ρίχνει στη μάχη με τον μέτριο Ραμί της Σεβίλλης, τον επιρρεπή στο λάθος Μανγκαλά της Σίτι, τον έμπειρο αλλά σε πτωτική πορεία Λορέν Κοσιελνί της Άρσεναλ και τον Ουμιτί της Λυόν, που δεν έχει παίξει ποτέ επίσημο αγώνα με τη Γαλλία. Δεν ξέρω αν αυτή η τριάδα (συν τον Ουμιτί) σας γεμίζει το μάτι, εμένα πάντως όχι. Στην εξίσωση -όπως έγραψα και πιο πάνω- βάζω και τους πλάγιους αμυντικούς. Ο Εβρά στα 36, ο Σανιά στα 34, ο Ζαλέτ το ίδιο, με μοναδικά φρέσκα πόδια αυτά του Λούκας Ντίνιε της Ρόμα. Παίκτης που προσωπικά δεν μου αρέσει και δε τον θεωρώ κάτι το σπουδαίο. Όπως είναι εύκολο να καταλάβει ο καθένας, το βάρος της αμυντικής λειτουργίας πέφτει περισσότερο στους κεντρικούς χαφ που θα πρέπει εκτός του δημιουργικού κομματιού να «σκουπίζουν» τα πάντα για τους αμυντικούς τους. Επίσης τόσο με την απουσία του Βαράν όσο και με αυτή του Ματιέ η Γαλλία χάνει τον παίκτη που μπορεί να κάνει παιχνίδι από το κέντρο της άμυνας, φέρνοντας ουσιαστικά αρκετά μέτρα πιο πίσω τον Πογκμπά, στερώντας του μέτρα στο δημιουργικό-επιθετικό κομμάτι της ομάδας. Όλα τα παραπάνω είναι υποθετικά βεβαίως-βεβαίως αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι διαφορετικό.

maxresdefault

Αν η Γαλλία κάνει τα παραπάνω ίσως δούμε και το ρόλο του Καντέ στην εντεκάδα εντελώς διαφορετικό και ίσως φτάσουμε στο σημείο η παρουσία του να μην είναι χρήσιμη στο αρχικό σχήμα. Όπως είναι εύκολο να καταλάβουμε οι απουσίες ποιοτικών κεντρικών αμυντικών δημιουργούν ένα ντόμινο στη λειτουργία της ομάδας και αλλάζουν περισσότερο το επιθετικό από το αμυντικό κομμάτι. Η Γαλλία θα παραταχθεί με ένα σχήμα αρκετά κοντά στο παραδοσιακό 4-3-3 ή το 4-3-1-2, αν δεν θέλει να χαραμίσει τον Δημητράκη τον Παγιέτ στον ασβέστη, χάνοντας έτσι όμως δύναμη στα άκρα της ομάδας μιας και θα μένουν εκτός βασικής εντεκάδας παίκτες όπως ο Μαρσιάλ και ο Κομάν (Γκριεζμάν και Ζιρού λογικά θα είναι βασικοί στην επίθεση). Ειλικρινά μιλάμε για ένα άκρως ποιοτικό ρόστερ αλλά αυτές οι απουσίες στο κέντρο της άμυνας βάζουν αρκετές σπαζοκεφαλιές στο Ντεσάμπ που αν δεν βρει γρήγορα λύσεις, ίσως δούμε το απόλυτο φαβορί να μην περνάει ευχάριστες στιγμές στο σπίτι του. Στις 4/6 η Γαλλία παίζει κόντρα στη Σκωτία στο τελευταίο της φιλικό πριν την πρεμιέρα (απέναντι στη Ρουμανία) και εκεί θα μας λυθούν πολλές απορίες.

Σαν την εθνική Αγγλίας δεν έχει

  [Καθόλου σχόλια]

Στο δικό μου μυαλό οι εθνικές ομάδες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Είναι εκείνες που συμπαθώ, εκείνες που αντιπαθώ και η εθνική Αγγλίας. Η Αγγλία βρίσκεται μόνη της, σε μια ξεχωριστή κατηγορία που αν έπρεπε να έχει ένα τίτλο θα ήταν κάτι γραφικό, σε στυλ «Διασκεδαστικοί θεούληδες». Πριν το Μουντιάλ της Βραζιλίας έγραφα σχετικά

Η εθνική Αγγλίας είναι εκείνος ο φίλος με τον οποίο μεγάλωσες μαζί, ο οποίος δεν έχει καταφέρει να ξεφύγει ποτέ από την ανωριμότητα της παιδικής σας ηλικίας και να εξελιχθεί σε ένα σοβαρό πρότυπο. Δεν τον θαυμάζεις πλέον, δεν σε καλύπτουν οι ικανότητες και οι γραφικές, πλέον, συνήθειες του αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να σε καλέσει κάποιος σε ένα πάρτι και να μην τον πάρεις μαζί σου, ξέροντας πως ό,τι και να γίνει, όσες χυλόπιτες κι αν φάει από τις γκόμενες που θα είναι εκεί (παρ΄όλο που στην αρχή της βραδιάς θα είναι πεπεισμένος πως αυτή θα είναι η νύχτα του γιατί όλα τα σημάδια αυτό δείχνουν: την τελευταία φορά που είχε ρίξει γκόμενα ήταν πάλι Παρασκευή και οι δυο φορούσατε το ίδιο πουκάμισο και είχε φάει πάλι παστίτσιο το μεσημέρι), θα περάσετε καλά, γελώντας με τα καμώματα του μετά την δέκατη μπύρα και με τον ντόρο που θα προκαλέσει. Και αυτόν τον φίλο δεν θα σταματήσεις ποτέ να τον αγαπάς και να νοιάζεσαι γι΄αυτόν.

πριν καταλήξω στον κάτι-ανάμεσα-σε-επίλογο-πρόβλεψη-και-προάγγελο-αποτυχίας

(…) κάπου εκεί πάνω, στα λιβάδια μιας βροχερής και καταπράσινης περιοχής στην Αγγλία που το όνομα της σίγουρα τελειώνει σε -σάιρ, κάποιος δαιμόνιος δημοσιογράφος έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια να γράφει ένα βιβλίο «Είκοσι πέντε χιλιάδες και εξακόσιοι δέκα οχτώ τρόποι για να αποτύχεις όπως η εθνική Αγγλίας». Και πάντα κάτι νέο προκύπτει και το βιβλίο αυτό δεν καταφέρνει να ολοκληρωθεί. Και ο τίτλος αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι. Και ο ίδιος ο επίδοξος συγγραφέας έχει πλέον πεθάνει από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και το έργο του το συνεχίζει ο γιος του, που τώρα μπαίνει σιγά-σιγά στο δεύτερο στάδιο αλκοολισμού. Και η ιστορία αυτή δεν θα τελειώσει ποτέ γιατί πάντα θα υπάρχει ένα πέναλτι που θα καταλήγει σε μια αθώα μπύρα στο δεύτερο διάζωμα της κερκίδας ή μια μπάλα που θα γλιστράει νωχελικά κάτω από τα χέρια του Άγγλου τερματοφύλακα ή μια κόκκινη κάρτα που θα σηκώνεται προς τη μάπα ενός Άγγλου που έκανε μια κουταμάρα.

…που φυσικά δεν διεκδικεί κανένα εύσημο για την επιτυχία του. Για την εθνική Αγγλίας μιλάμε άλλωστε, η οποία έχει λάβει μέρος σε 21 μεγάλες διοργανώσεις (Μουντιάλ και Euro) και έχει φτάσει σε τελικό όσες φορές έχει φτάσει και ο Στέλιος Βενετίδης. Και στα υπέρ του Βενετίδη πρέπει να προσμετρηθεί ότι ο τελικός που έπαιξε δεν γινόταν στη χώρα του.

england

Τι ακριβώς έγινε στο τελευταίο Μουντιάλ; Η Αγγλία αποκλείστηκε νωρίς. Από τους ομίλους. Από την Ουρουγουάη. Και την Κόστα Ρίκα! Πριν επιβεβαιώσει όλα τα σχετικά αστεία memes, πρωτοσέλιδα, γκάλοπ και ανέκδοτα («What’s the difference between England and a tea bag? The tea bag stays in the cup longer»), πρόλαβε να επιβεβαιώσει όλους όσους διασκεδάζουμε αφάνταστα με τα κατορθώματα της, όταν σε εκείνο το γαμάτο ξενύχτι στο ματς με την Ιταλία (Γλυκιά μελαγχολία mode on, 1 η ώρα το βράδυ Σαββάτου, καλοκαιράκι, ανοιχτά παράθυρα, καρπούζι, παγωτό, μπύρες, χαβαλές στο ίντερνετ, το φάουλ του Πίρλο, γλυκιά μελαγχολία mode off) είδαμε για πρώτη φορά να τραυματίζεται άνθρωπος του πάγκου, και μάλιστα φυσιοθεραπευτής, στα πανηγύρια ενός γκολ.

Να λοιπόν που ο καιρός πέρασε, μια νέα μεγάλη διοργάνωση φτάνει, οι ελπίδες των Άγγλων αλλά και των φανατικών αγγλόφιλων έχουν κλασικά αναπτερωθεί και η εθνική Αγγλίας ετοιμάζεται να ταξιδέψει στη Γαλλία για μια ακόμα μεγάλη μάχη, μια μάχη των «eleven English men, against the rest of the world Europe», όπως έλεγε και η σχετική διαφήμιση πριν το Μουντιάλ του 2010.

Ένα Μουντιάλ στο οποίο, όπως πιθανόν θα θυμάστε, ξεπέρασαν έστω και δύσκολα το εμποδιάκι εμπόδιο των Σλοβένων και των Αλγερινών πριν συναντήσουν στους ’16’ τους άσπονδους εχθρούς Γερμανούς και επιστρέψουν πίσω στο Νησί με μια τεσσάρα (και κάποια δικαιολογημένα παράπονα) στην πλάτη. Αυτή η κλασική σχέση μίσους μεταξύ Αγγλίας και Γερμανίας πάντως μας έδωσε πριν λίγες μέρες μια πολύ πετυχημένη και έξυπνη διαφήμιση από τη γερμανική Lufthansa, η οποία μαζί με την θαλάσσια επέλαση των Άγγλων που οραματίστηκε η Mars, είναι οι δυο καλύτερες που έχουμε δει έως τώρα για το επερχόμενο Euro.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που και στις δυο πρωταγωνιστούν οι Άγγλοι. Τα είπαμε εξάλλου: Υπάρχουν τριών κατηγοριών εθνικές ομάδες. Εκείνες που συμπαθούμε, εκείνες που αντιπαθούμε και η εθνική Αγγλίας.