Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Euro 2016'

Είναι η Γαλλία το μεγάλο φαβορί;

  [7 Σχόλια]

Σε λίγες μέρες αρχίζει το 15ο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Εθνικών ομάδων στα γήπεδα της Γαλλίας και όπως κάθε διοργάνωση που σέβεται τον εαυτό της θα έχει πολλές απουσίες σημαντικών παικτών. Για όλες τις ομάδες. Η Γαλλία παρουσιάζεται -καθόλου άδικα βάσει ρόστερ- ως το μεγάλο φαβορί αλλά θα παραταχθεί δίχως πολλές σημαντικές μονάδες που λογικά θα δυσκολέψουν το έργο του Ντεσάμπ. Κυρίως στο κέντρο της άμυνας. Υπάρχει σίγουρα η καλύτερη τριάδα κεντρικών χαφ στην Ευρώπη, με τους Καντέ, Πογκμπά και Ματουιντί να είναι πανέτοιμοι να καταπιούν χιλιόμετρα και τους αντιπάλους τους αλλά δίχως στιβαρό κέντρο άμυνας (και με γερασμένα πλάγια μπακ) θα παρουσιαστούν κενά στην άμυνα. Και μιλάω για μεγάλα κενά.

didier-deschamps_o3ie6hruntw01u2sdhk7uqmku

Ο τραυματισμός του Βαράν της Ρεάλ Μαδρίτης, του Ματιέ της Μπαρτσελόνα και η τιμωρία του Σακό της Λίβερπουλ για χρήση απαγορευμένων ουσιών, συν την απουσία του Λαπόρτ της Μπιλμπάο λόγω τραυματισμού (περίμεναν πολλοί τον νεαρό κεντρικό αμυντικό στην τελική 23αδα) δένει τα χέρια του Ντεσάμπ και τον ρίχνει στη μάχη με τον μέτριο Ραμί της Σεβίλλης, τον επιρρεπή στο λάθος Μανγκαλά της Σίτι, τον έμπειρο αλλά σε πτωτική πορεία Λορέν Κοσιελνί της Άρσεναλ και τον Ουμιτί της Λυόν, που δεν έχει παίξει ποτέ επίσημο αγώνα με τη Γαλλία. Δεν ξέρω αν αυτή η τριάδα (συν τον Ουμιτί) σας γεμίζει το μάτι, εμένα πάντως όχι. Στην εξίσωση -όπως έγραψα και πιο πάνω- βάζω και τους πλάγιους αμυντικούς. Ο Εβρά στα 36, ο Σανιά στα 34, ο Ζαλέτ το ίδιο, με μοναδικά φρέσκα πόδια αυτά του Λούκας Ντίνιε της Ρόμα. Παίκτης που προσωπικά δεν μου αρέσει και δε τον θεωρώ κάτι το σπουδαίο. Όπως είναι εύκολο να καταλάβει ο καθένας, το βάρος της αμυντικής λειτουργίας πέφτει περισσότερο στους κεντρικούς χαφ που θα πρέπει εκτός του δημιουργικού κομματιού να «σκουπίζουν» τα πάντα για τους αμυντικούς τους. Επίσης τόσο με την απουσία του Βαράν όσο και με αυτή του Ματιέ η Γαλλία χάνει τον παίκτη που μπορεί να κάνει παιχνίδι από το κέντρο της άμυνας, φέρνοντας ουσιαστικά αρκετά μέτρα πιο πίσω τον Πογκμπά, στερώντας του μέτρα στο δημιουργικό-επιθετικό κομμάτι της ομάδας. Όλα τα παραπάνω είναι υποθετικά βεβαίως-βεβαίως αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι διαφορετικό.

maxresdefault

Αν η Γαλλία κάνει τα παραπάνω ίσως δούμε και το ρόλο του Καντέ στην εντεκάδα εντελώς διαφορετικό και ίσως φτάσουμε στο σημείο η παρουσία του να μην είναι χρήσιμη στο αρχικό σχήμα. Όπως είναι εύκολο να καταλάβουμε οι απουσίες ποιοτικών κεντρικών αμυντικών δημιουργούν ένα ντόμινο στη λειτουργία της ομάδας και αλλάζουν περισσότερο το επιθετικό από το αμυντικό κομμάτι. Η Γαλλία θα παραταχθεί με ένα σχήμα αρκετά κοντά στο παραδοσιακό 4-3-3 ή το 4-3-1-2, αν δεν θέλει να χαραμίσει τον Δημητράκη τον Παγιέτ στον ασβέστη, χάνοντας έτσι όμως δύναμη στα άκρα της ομάδας μιας και θα μένουν εκτός βασικής εντεκάδας παίκτες όπως ο Μαρσιάλ και ο Κομάν (Γκριεζμάν και Ζιρού λογικά θα είναι βασικοί στην επίθεση). Ειλικρινά μιλάμε για ένα άκρως ποιοτικό ρόστερ αλλά αυτές οι απουσίες στο κέντρο της άμυνας βάζουν αρκετές σπαζοκεφαλιές στο Ντεσάμπ που αν δεν βρει γρήγορα λύσεις, ίσως δούμε το απόλυτο φαβορί να μην περνάει ευχάριστες στιγμές στο σπίτι του. Στις 4/6 η Γαλλία παίζει κόντρα στη Σκωτία στο τελευταίο της φιλικό πριν την πρεμιέρα (απέναντι στη Ρουμανία) και εκεί θα μας λυθούν πολλές απορίες.

Σαν την εθνική Αγγλίας δεν έχει

  [Καθόλου σχόλια]

Στο δικό μου μυαλό οι εθνικές ομάδες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες. Είναι εκείνες που συμπαθώ, εκείνες που αντιπαθώ και η εθνική Αγγλίας. Η Αγγλία βρίσκεται μόνη της, σε μια ξεχωριστή κατηγορία που αν έπρεπε να έχει ένα τίτλο θα ήταν κάτι γραφικό, σε στυλ «Διασκεδαστικοί θεούληδες». Πριν το Μουντιάλ της Βραζιλίας έγραφα σχετικά

Η εθνική Αγγλίας είναι εκείνος ο φίλος με τον οποίο μεγάλωσες μαζί, ο οποίος δεν έχει καταφέρει να ξεφύγει ποτέ από την ανωριμότητα της παιδικής σας ηλικίας και να εξελιχθεί σε ένα σοβαρό πρότυπο. Δεν τον θαυμάζεις πλέον, δεν σε καλύπτουν οι ικανότητες και οι γραφικές, πλέον, συνήθειες του αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να σε καλέσει κάποιος σε ένα πάρτι και να μην τον πάρεις μαζί σου, ξέροντας πως ό,τι και να γίνει, όσες χυλόπιτες κι αν φάει από τις γκόμενες που θα είναι εκεί (παρ΄όλο που στην αρχή της βραδιάς θα είναι πεπεισμένος πως αυτή θα είναι η νύχτα του γιατί όλα τα σημάδια αυτό δείχνουν: την τελευταία φορά που είχε ρίξει γκόμενα ήταν πάλι Παρασκευή και οι δυο φορούσατε το ίδιο πουκάμισο και είχε φάει πάλι παστίτσιο το μεσημέρι), θα περάσετε καλά, γελώντας με τα καμώματα του μετά την δέκατη μπύρα και με τον ντόρο που θα προκαλέσει. Και αυτόν τον φίλο δεν θα σταματήσεις ποτέ να τον αγαπάς και να νοιάζεσαι γι΄αυτόν.

πριν καταλήξω στον κάτι-ανάμεσα-σε-επίλογο-πρόβλεψη-και-προάγγελο-αποτυχίας

(…) κάπου εκεί πάνω, στα λιβάδια μιας βροχερής και καταπράσινης περιοχής στην Αγγλία που το όνομα της σίγουρα τελειώνει σε -σάιρ, κάποιος δαιμόνιος δημοσιογράφος έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια να γράφει ένα βιβλίο «Είκοσι πέντε χιλιάδες και εξακόσιοι δέκα οχτώ τρόποι για να αποτύχεις όπως η εθνική Αγγλίας». Και πάντα κάτι νέο προκύπτει και το βιβλίο αυτό δεν καταφέρνει να ολοκληρωθεί. Και ο τίτλος αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι. Και ο ίδιος ο επίδοξος συγγραφέας έχει πλέον πεθάνει από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και το έργο του το συνεχίζει ο γιος του, που τώρα μπαίνει σιγά-σιγά στο δεύτερο στάδιο αλκοολισμού. Και η ιστορία αυτή δεν θα τελειώσει ποτέ γιατί πάντα θα υπάρχει ένα πέναλτι που θα καταλήγει σε μια αθώα μπύρα στο δεύτερο διάζωμα της κερκίδας ή μια μπάλα που θα γλιστράει νωχελικά κάτω από τα χέρια του Άγγλου τερματοφύλακα ή μια κόκκινη κάρτα που θα σηκώνεται προς τη μάπα ενός Άγγλου που έκανε μια κουταμάρα.

…που φυσικά δεν διεκδικεί κανένα εύσημο για την επιτυχία του. Για την εθνική Αγγλίας μιλάμε άλλωστε, η οποία έχει λάβει μέρος σε 21 μεγάλες διοργανώσεις (Μουντιάλ και Euro) και έχει φτάσει σε τελικό όσες φορές έχει φτάσει και ο Στέλιος Βενετίδης. Και στα υπέρ του Βενετίδη πρέπει να προσμετρηθεί ότι ο τελικός που έπαιξε δεν γινόταν στη χώρα του.

england

Τι ακριβώς έγινε στο τελευταίο Μουντιάλ; Η Αγγλία αποκλείστηκε νωρίς. Από τους ομίλους. Από την Ουρουγουάη. Και την Κόστα Ρίκα! Πριν επιβεβαιώσει όλα τα σχετικά αστεία memes, πρωτοσέλιδα, γκάλοπ και ανέκδοτα («What’s the difference between England and a tea bag? The tea bag stays in the cup longer»), πρόλαβε να επιβεβαιώσει όλους όσους διασκεδάζουμε αφάνταστα με τα κατορθώματα της, όταν σε εκείνο το γαμάτο ξενύχτι στο ματς με την Ιταλία (Γλυκιά μελαγχολία mode on, 1 η ώρα το βράδυ Σαββάτου, καλοκαιράκι, ανοιχτά παράθυρα, καρπούζι, παγωτό, μπύρες, χαβαλές στο ίντερνετ, το φάουλ του Πίρλο, γλυκιά μελαγχολία mode off) είδαμε για πρώτη φορά να τραυματίζεται άνθρωπος του πάγκου, και μάλιστα φυσιοθεραπευτής, στα πανηγύρια ενός γκολ.

Να λοιπόν που ο καιρός πέρασε, μια νέα μεγάλη διοργάνωση φτάνει, οι ελπίδες των Άγγλων αλλά και των φανατικών αγγλόφιλων έχουν κλασικά αναπτερωθεί και η εθνική Αγγλίας ετοιμάζεται να ταξιδέψει στη Γαλλία για μια ακόμα μεγάλη μάχη, μια μάχη των «eleven English men, against the rest of the world Europe», όπως έλεγε και η σχετική διαφήμιση πριν το Μουντιάλ του 2010.

Ένα Μουντιάλ στο οποίο, όπως πιθανόν θα θυμάστε, ξεπέρασαν έστω και δύσκολα το εμποδιάκι εμπόδιο των Σλοβένων και των Αλγερινών πριν συναντήσουν στους ’16’ τους άσπονδους εχθρούς Γερμανούς και επιστρέψουν πίσω στο Νησί με μια τεσσάρα (και κάποια δικαιολογημένα παράπονα) στην πλάτη. Αυτή η κλασική σχέση μίσους μεταξύ Αγγλίας και Γερμανίας πάντως μας έδωσε πριν λίγες μέρες μια πολύ πετυχημένη και έξυπνη διαφήμιση από τη γερμανική Lufthansa, η οποία μαζί με την θαλάσσια επέλαση των Άγγλων που οραματίστηκε η Mars, είναι οι δυο καλύτερες που έχουμε δει έως τώρα για το επερχόμενο Euro.

Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που και στις δυο πρωταγωνιστούν οι Άγγλοι. Τα είπαμε εξάλλου: Υπάρχουν τριών κατηγοριών εθνικές ομάδες. Εκείνες που συμπαθούμε, εκείνες που αντιπαθούμε και η εθνική Αγγλίας.

I am Zlatan

  [4 Σχόλια]

zlatan_

Ζούμε σε μια εποχή που ο κάθε διάσημος αποφασίζει να γράψει για τη ζωή του, ανεξάρτητα από το πόσο ενδιαφέρουσα είναι. Αποκορύφωμα, οι βιογραφίες ποδοσφαιριστών που δεν έχουν καν τελειώσει την καριέρα τους και βιάζονται να τσιμπήσουν μερικά ευρώ ακόμα. Στα ποδοσφαιρικά βιβλία που διαβάζω, οι αυτοβιογραφίες ποδοσφαιριστών είναι σχετικά χαμηλά στην λίστα προτίμησης. Κυρίως, γιατί οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές είναι παντελώς αδιάφοροι σαν προσωπικότητες και δεν έχουν να πουν πολλά, ειδικά οι σύγχρονοι που σπάνια έζησαν κάτι αξιομνημόνευτο μέχρι να γίνουν γνωστοί, αλλά επίσης γιατί τα βιβλία τα γράφουν τρίτοι που βγάζουν ένα πρόσωπο του ποδοσφαιριστή που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει.

Με αυτή την αρνητική προδιάθεση ξεκίνησα να διαβάζω τη βιογραφία του Ζλάταν, ενός τύπου που γενικά δεν μου είναι συμπαθής, με τον τίτλο «I am Zlatan». Τελικά έπεσα έξω, όχι για την αντιπάθειά μου για τον Ζλάταν μια που αυτή ίσως αυξήθηκε, αλλά για το βιβλίο που ήταν όντως ενδιαφέρον. Οι κριτικές ήταν πολύ θετικές όταν το βιβλίο κυκλοφόρησε και παρ’ ότι ο συγγραφέας Ντέιβιντ Λάγκερκραντζ παραδέχτηκε πρόσφατα ότι οι περισσότερες ατάκες ήταν δικής του έμπνευσης και όχι ακριβής μεταφορά των λέξεων του Ζλάταν, ίσως αυτό να αποδείχθηκε ευργετικό. Διαβάζοντας τις σελίδες του βιβλίου, νιώθεις ότι πράγματι έχεις απέναντί σου τον Ζλάταν με τη βραχνή φωνή και τα σπαστά αγγλικά να περιγράφει την ιστορία του.

zlatan23j

Τα παιδικά χρόνια, όπου ο κοντούλης (!!) Ζλάταν ζει σε ένα τοξικό περιβάλλον, ανάμεσα σε έναν πατέρα που παλεύει με τους δαίμονές του από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, μια μάνα που κουβαλάει λίγη τρέλα (και με την καλή και με την κακή έννοια) και διάφορα αδέρφια που μπλέκουν με ναρκωτικά. Ο Ζλάταν είναι ο μικρός αλητάκος που έχει ξεπηδήσει από κάποια ταινία του Κουστουρίτσα, κλέβει ποδήλατα, μαλώνει, είναι ο μετανάστης που ζει σε ένα γκέτο στη Σουηδία και πρέπει να επιβιώσει ανάμεσα στους Σουηδούς που όσο φιλελεύθεροι να είναι πάντα θα κοιτάξουν τον μετανάστη διαφορετικά. Και φυσικά παίζει μπάλα. Η μπάλα που για τον Ζλάταν δεν είναι απλά μια καριέρα, είναι κάτι πολύ πιο αναγκαίο γι’ αυτόν. Η προσπάθεια να κερδίσει βλέμματα, χειροκροτήματα, να παίξει για την πάρτη του, να αποθεωθεί, να δοξαστεί. Ο Ζλάταν για να επιβιώσει πρέπει να συντηρεί το τεράστιο «εγώ» του και αυτό τροφοδοτείται αποκλειστικά με θαυμασμό και χειροκρότημα. Να δείξει ότι ο μικρός αλητάκος τα κατάφερε. Δεν διαφέρει πολύ από τότε σαν χαρακτήρας. Όπως λέει ο ίδιος (ή ο συγγραφέας): «Μπορείς να βγάλεις το παιδί από το γκέτο, αλλά όχι το γκέτο από το παιδί

Το γεγονός ότι το βιβλίο είναι περισσότερο ίσως μια νουβέλα και όχι μια ακριβής δημοσιογραφική μεταφορά γεγονότων, δεν στρογγυλεύει τα αρνητικά. Ο Ζλάταν μονίμως βρίσκει (ή κατασκευάζει) εχθρούς. Όλο κάποιος τον αδικεί, όλο κάτι τον ενοχλεί και τελικά όλο βάζει το εγώ του πάνω από την κάθε ομάδα του. Λογικό θα πει κανείς, επαγγελματίας ποδοσφαιριστής είναι, αλλά κι εγώ ερασιτέχνης οπαδός κάποιας ομάδας, δεν μπορώ να συμπάσχω με τον ποδοσφαιριστή που έχει ψυχολογικά προβλήματα γιατί παίζει στο πλάι, αλλά συμπάσχω με τη Γιουβέντους που την άφησε στη Β’ Εθνική ή με τον εκβιασμό για να φύγει από τον Άγιαξ ή με το γεγονός ότι παρά την στήριξη που είχε από τον Μοράτι δεν το ξανασκέφτηκε ούτε δευτερόλεπτο να φύγει από την Ίντερ. Ο Ζλάταν μεταπηδά από μία μπίζνα σε μια άλλη μπίζνα, όχι ακριβώς για το οικονομικό, αλλά για την ικανοποίηση του εγωισμού του και μόνο.

IbrahimovicFerrari

Είναι ίσως το συγκεκριμένο βιβλίο μια ακόμα καλή ματιά και ένα ακόμα χαστούκι στον ρομαντισμό με τον οποίο βλέπουμε αρκετοί το ποδόσφαιρο. Αλλά είναι και μια συλλογή ωραίων ιστοριών με διάφορους πρωταγωνιστές. Τον σεβασμό και την αγάπη του Ζλάταν στον Καπέλο, αλλά και στον Μουρίνιο, το ξύλο με τον Ινιέγου, τον κόσμο του Άγιαξ που προτιμούσε τον… Μαχλά στην αρχή, την κόντρα με τον φαν ντερ Φάαρτ, τον Νέντβεντ που πριν την προπόνηση έκανε μια ώρα ποδήλατο και μετά έτρεχε ακόμα μια ωρίτσα. Και φυσικά την τεράστια αντιπάθεια που έχει για τον Γκουαρδιόλα, τον άνθρωπο που ο Ζλάταν υποστηρίζει ότι φοβάται τη σκιά του, που τον χαράμισε (κατά τον Ζλάταν) για να μην χαλάσει το χατίρι στις παλιοσειρές, που τον αδίκησε χωρίς αυτός να δώσει δικαιώματα. Ο Ζλάταν παρουσιάζει τον Πεπ σαν έναν φοβισμένο τύπο, μονίμως αγχωμένο και το κλίμα στην Μπαρσελόνα σαν ένα κολλέγιο με καλά παιδιά που δεν πρέπει να δείξουν τα ακριβά τους αυτοκίνητα. Στη Βαρκελώνη, το παιδί από το γκέτο έπρεπε να γίνει κάποιος άλλος, να καταπιέσει τον εαυτό του, να μην εκφράζεται. Και παρ’ ότι τα έκανε όλα αυτά, δεν έδωσε δικαιώματα, έγινε άλλος άνθρωπος, κανείς δεν το εκτίμησε. Το πού τελειώνει η αλήθεια και που αρχίζει η μεγαλομανία του Ζλάταν θα το κρίνει ο αναγνώστης. Το βιβλίο διαβάζεται πολύ ευχάριστα, μαθαίνεις πράγματα τόσο για τον ίδιο, όσο και για άλλους (έστω μέσα από το πρίσμα του Ζλάταν) και δεν είναι χάσιμο χρόνου, μια που κατ’ εμέ είναι καλύτερο από τον μέσο όρο των ποδοσφαιρικών βιογραφιών. Και ένα κομμάτι του που μου άρεσε είναι η περιγραφή από τον ίδιο τον Ζλάταν κάποιων σπουδαίων γκολ που έβαλε. Κρίμα που δεν πρόλαβε και το χθεσινό που έστειλε την Σουηδία σε ακόμα ένα Euro:

Βαθμολογία:
sombrero sombrero sombrerosombrerosombrero