Μπορεί στην Ελλάδα η χρήση του ρήματος ‘πουλάω’ δίπλα στο ουσιαστικό ‘ποδοσφαιριστής’ να έχει δαιμονοποιηθεί, στο Οπόρτο όμως και πιο συγκεκριμένα στο γραφείου του τυπά που βλέπετε παραπάνω η φράση ‘αγόραζε φτηνά, πούλα ακριβά’ είναι πιθανόν γραμμένη παντού με χρυσά γράμματα – αν και η χρήση της λέξης φτηνά σηκώνει συζήτηση. Κι αυτό γιατί χάρη σ’ αυτήν την φιλοσοφία ο πρόεδρος της Πόρτο Jorge Nuno Pinto da Costa έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ομάδα που μετράει την νέα χιλιετία, εφτά πρωταθλήματα Πορτογαλίας, πέντε κύπελλα, ένα Τσάμπιονς Λιγκ και δυο Κύπελλα ΟΥΕΦΑ (ένα ΟΥΕΦΑ κι ένα Europa League). Κι όλα αυτά έχοντας ως βάση μια φτωχή και ζορισμένη οικονομικά χώρα στην οποία οι περισσότερες ομάδες παλεύουν, όπως και στην Ελλάδα, με την οικονομική καταστροφή.
Πριν μερικούς μήνες, το ‘The Swiss Ramble’, ένα εξαιρετικό blog αφιερωμένο στο επιχειρηματικό κομμάτι του ποδοσφαίρου, ανέλυσε διεξοδικά το μοντέλο λειτουργίας της νέας κατόχου του Europa League. Στο μακροσκελέστατο αλλά ευανάγνωστο αφιέρωμα μπορείς να διαβάσεις για τα 350 περίπου εκατομμύρια ευρώ που έχει αποφέρει στην ομάδα η πώληση πρωτοκλασάτων παικτών τα τελευταία χρόνια…
The numbers are simply incredible for a club of Porto’s size. Since that Champions League win in 2004, the club has raked in almost €350 million revenue from player sales, though its net surplus is “only” €190 million, as it also spent €160 million on buying players in the same period. Looking at this another way, Porto have spent a lot on buying players, but have made even more on selling them. In fact, in the last 11 years, only twice have Porto had a (small) net spend in the transfer market and that was way back in 2002 and 2004.
…για τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα (τα οποία σχετίζονται κυρίως με την σύνδεση που υπάρχει με την Λατινική Αμερική και την απύθμενη δεξαμενή ταλέντων της) που έχει η Πορτογαλία σαν χώρα-βάση της ομάδας, για τις πετυχημένες συμφωνίες που σχετίζονται με ποσοστά στα δικαιώματα κάποιων παικτών…
Much of this is down to Porto’s world-class scouting network, which is especially formidable in South America. They need to search far and wide for promising prospects, as they cannot afford to pay top dollar for foreign players, though they address this financial weakness in an innovative way by sharing the player’s rights with an agency, which means that they do not have to fund a transfer in one fell swoop.
For example, in April 2005, Porto bought 50% of the sporting rights of Lisandro Lopez (from Racing Club) and Lucho Gonzalez (from River Plate) with the remaining 50% only acquired in season 2007/08. Clearly, this type of deal is a double-edged sword, as it means that any future profits are shared proportionally with the agency, but it does reduce Porto’s initial outlay and de-risks their activities in the transfer market.
…για την άψογη διαχείριση του γηπέδου Ντραγκάο και των λοιπών παράπλευρων εσόδων και πολλά ακόμα δεδομένα που προφανώς αγνοούσες κι εσύ αλλά – δυστυχώς – κι ένας μέσος Έλληνας παράγοντας ομάδας. Ίσως μια εκτύπωση και μια μετάφραση του κειμένου και μια αποστολή σ’ όλες τις Ελληνικές ΠΑΕ, ανεξαρτήτως κατηγορίας, να ήταν ένα πολύ μικρό βήμα προς τα εμπρός για το ποδόσφαιρο της χώρας μας.
7 σύντομες σκέψεις από το χθεσινό Πορτογαλικό τελικό του Europa League μεταξύ Πόρτο και Μπράγκα:
Η Πόρτο έχει αναπτύξει ένα τόσο εκπληκτικό σύστημα μεταπωλήσεων που είναι ικανή να κερδίσει σήμερα και μετά να πουλήσει την κούπα σαν κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ.
Τρίτη γερή κλωτσιά στον Χουλκ κι αυτός ακόμα εκεί, όρθιος και απτόητος. Αυτό θα πει να μην έχεις μόνο το όνομα αλλά και τη χάρη.
Ένα βήμα πιο κοντά στην κούπα η Πόρτο, το βράδυ γλέντι στον Καρρά. #Porto_Karras
350 εκατομμύρια ευρώ από μεταπωλήσεις τα τελευταία 6 χρόνια: Η Πόρτο μπορεί να αγοράσει τον ΓΑΠ και να τον πουλήσει μετά σαν «ελπιδοφόρο πολιτικό».
Οι Πορτογάλοι έβαλαν τις ομάδες, οι Ιρλανδοί έβαλαν το γήπεδο, οι Ισπανοί έβαλαν τους διαιτητές. Εμείς πάλι στο πηγάδι κατουρήσαμε… #pigs (ή #piigs)
Είναι τόσο άδικο να υπάρχει έτοιμο το γαμάτο λογοπαίγνιο «Πόρτο κατσίκι» και να μην βρίσκεις ούτε έναν παίκτη της Πόρτο να το αφιερώσεις.
Κυριάκος Παπαδόπουλος στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λίγκ, Φερνάντο Μπελούτσι στον τελικό του Europa League. Βήμα-βήμα ο Ολυμπιακός πλησιάζει την κορυφή της Ευρώπης.
Μετά την ολοκλήρωση των ημιτελικών όλων των Ευρωπαϊκών κυπέλλων και το «φιξάρισμα» των τελικών αγώνων, ας γράψω εν τάχει τα όσα κατάλαβα εγώ.
Η Ρεάλ με τον Μουρίνιο έστω και εκτός πάγκου (ίσως και εκτός ομάδας αν όλα πάνε κατ’ ευχή) παίζει καλύτερο ποδόσφαιρο ακόμα και με τον Σέσκουλα και τον Χατζημυζήθρα στην ομάδα. Μεγάλο κατόρθωμα για τον παγκόσμιο αυτόν προπονηταρά. Νομίζω σε τέτοιο επίπεδο μόνο ο μέγιστος Αλέφαντος έχει φτάσει, αλλά δεν νομίζω ότι ο Αλέφαντος του «γιατί δε βγαίνει ο Δούρος στο τηλέφωνο» θα μπορούσε να γίνει τόσο κλαψοτέτοιος όσο ο Σπέσιαλ Φάιβ.
Η Μπαρτσελόνα έφαγε ανελέητο σπρώξιμο αφού όπως φαίνεται κάποιοι ήθελαν να ελαχιστοποιήσουν την όποια πιθανότητα να «σπάσει ο διάολος το ποδάρι του» και να μείνουν εκτός οι Καταλανοί. Για ακόμα ενα ελ κλάσικο, τέταρτο στη σειρά, έμεινα πάντως με την απορία. Αυτό το περίφημο play station και λοιπές μπούρδες το παίζει σε περισσότερα από 1-2 σοβαρά ματς τη σαιζόν; Πολύ αμφιβάλλω. Πάντως το ελεεινό τσουκου τσουκου μπολ για να βαυκαλίζεται με την κατοχή μπάλας το παιζει συνέχεια. Την κατοχή την είχε και η Σαλκε του Παπαδοβοδιού στο Μάντσεστερ όμως ρούφηξε τεμάχια αριθμός τέσσερα.
Η Μάντσεστερ έχει φυσικα προβλήματα και φυσικά παίζει πιο σκληρούς (σοβαρούς θα έπρεπε να πω) και περισσότερους αγώνες στην Αγγλία απ’ οσους η Μπαρτσελόνα στην Ισπανία. Διαφορετικοί οι ρυθμοί. Πάντως την «χάρηκα» περισσότερο σ’ αυτά τα ημιτελικά από άποψης μπάλας. Θα μου πει καποιος αντιμετώπιζε την θεωρητικά (και ουσιαστικά όπως αποδείχθηκε) χειρότερη των 4. Σωστό κι αυτό αλλα εγώ μιλάω για τη μπάλα που είδα και που «χορτασα». Καμιά σχέση με το εκευριστικό «Τσάβι στον Ινιέστα, Ινιέστα στον Τσάβι (για περίπου 80 λεπτά) , Μέσι 4 ντριπλες και γκολ , τέλος τα δίδραχμα».
Τέλος η Σάλκε μπήκε από το παράθυρο, βγήκε από το παράθυρο και θεωρώ ότι θα πρέπει να είναι παραπάνω από ευχαριστημένη. Θα χρωστάει φαντάζομαι αρκετά και στον τερματζή της για τη φετινή πορεία. Δεν έχω να πω πολλά, πέρα του εντυπωσιακού αποτελέσματος απέναντι στην Μουρινιοπαθή Ίντερ (τρέμω τι θα παθει του χρόνου η Ρεαλ όταν φύγει το Σπετσιάλε Τσίνκουε) δεν θα έλεγα ότι με εντυπωσίασε. Γούστα είναι αυτά φυσικα.
Στο Γιουρόπα λιγκ Πόρτο, Βιγιαρεάλ, Μπενφίκα δεν θα τύχουν καμιάς κριτικής. Θα σταθώ στο θέμα που βγάζουν τα ημιτελικά και είναι παρα πολύ απλό για να το καταλάβουμε. Ω,ναι κύριοι εάν ποτέ ερωτηθείτε, ή ρωτήσετε, η Μπράγκα είναι καλύτερη απ’ οποιαδήποτε Ελληνική ομάδα αυτή τη στιγμή. Γιατί άκουσα αρκετούς να λένε «καλά πήγε η Μπραγκα τελικό και δεν μπορεί ο Θρύλος/Πανάθα/Παοκάρα/Αεκάρα/Αρειανάρα» κτλ. Ε,ναι ρε μαστόρια η Μπράγκα μπορεί και το απέδειξε.. Εστω και με μπάλα λίγο «αστα να πάνε» καποιες φορες. Οι αντίστοιχοι Ελληνάρες ΔΕΝ μπορούν και επίσης το απέδειξαν. Πάμπολλες φορές. Οπότε τι συζητάμε;
Στηρίζω Μάντσεστερ/Πόρτο στους τελικούς. Αυτές είναι οι ομάδες που θα ήθελα να κατακτήσουν το τρόπαιο, αλλά αν κάποιος από τους αντιπάλους τους παίξει σουπερ μπάλα μακάρι να μην «χαρώ». Στην ουσία θα χαρώ αν δω καλή μπαλίτσα και κερδίσει οντως ο καλύτερος στο γήπεδο.
Υ.Γ. για το επομενο κείμενο.
Ενταξει γάβροι μου, μένει ας πουμε (που δεν το θελω) ο Μιραλας. Και του χρονου με προπονητή που εμεινε με παρακάλια, σεντερφορι που εμεινε με παρακαλια και τερματζή (αν γινει το ίδιο με τον Παρντο) που έμεινε ετσι αλλιώς κι αλλιώτικα τι να περιμένω; Ίσως «πονεί το πόδι μου , πονεί το βαβά μου»; Θα δούμε.
Αυτές τις ώρες, που δεν υπάρχει και τόση όρεξη για ποδοσφαιρική ανάλυση, θέλω απλά να πω ένα ΜΠΡΑΒΟ στους ποδοσφαιριστές που μας κάνανε περήφανους. Ελπίζω το λάθος που έγινε στην Τούμπα να μην ξανά γίνει. Αυτή η φουρνιά παικτών μπορεί να κερδίσει κάθε αντίπαλο αν το πιστέψει και αν μπει στο γήπεδο μόνο για την νίκη και ας είναι αυτό οδηγός για τους εγχώριους στόχους, που θα μας φέρουν πιο κοντά σε στιγμές σαν την σημερινή!
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 23:57, 22 Φεβρουαρίου, 2011
Για πολλά χρόνια η έδρα της εθνικής Βολιβίας ήταν το γήπεδο Hernando Siles, το οποίο βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λα Παζ η οποία με την σειρά της βρίσκεται σε υψόμετρο 3637 μέτρων, ύψος που όχι μόνο ακούγεται μεγάλο αλλά είναι, αν σκεφτείς ότι το ορεινό καμάρι της Ελλάδας, το βουνό των Θεών, ο Όλυμπος, δεν φτάνει καν τα τρία χιλιόμετρα. Το 1997 και μετά από αμέτρητα παράπονα των φιλοξενούμενων ομάδων, η ΦΙΦΑ αποφάσισε πως είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται αγώνες υπό τέτοιες συνθήκες, καθώς η αναπνοή σε τέτοιο υψόμετρο δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όπως την έχεις συνηθίσει, αν έχεις μεγαλώσει κοντά στην θάλασσα. Παρά την πολύ σοβαρή ιατρική αιτιολόγηση που συνόδευε την απόφαση και είχε να κάνει με την υγεία των ποδοσφαιριστών, ένα ενορχηστρωμένο κράξιμο από τις χώρες των Άνδεων με μπροστάρη τον πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, ανάγκασε την παγκόσμια ποδοσφαιρική ομοσπονδία να ανακαλέσει την απόφαση της μέσα σ’ έναν μήνα, επιστρέφοντας στην παλιότερη παγιωμένη κατάσταση που αναμφισβήτητα δίνει σε κάθε παιχνίδι στην τοπική ομάδα ένα σοβαρό πλεονέκτημα.
Αυτές τις μέρες στο επίκεντρο των Ελληνικών ρεπορτάζ (ή για την ακρίβεια στο παρασκήνιο, αφού στο προσκήνιο της Ελληνικής αθλητικογραφίας εντοπίζουμε εδώ και δέκα μέρες – ενημερωτικά σε περίπτωση που δεν το πήρατε χαμπάρι τσεκάροντας τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, αυτών που κάνουν «μη εμπορική δημοσιογραφία» όπως περηφανεύονται: μέρες γεμάτες Ευρωπαϊκούς αγώνες στους οποίους η χώρα μας εκπροσωπείται από δυο ομάδες! – μόνο το ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός) βρίσκεται το κρύο. Όχι το Ελληνικό κρύο των 0 βαθμών Κελσίου που όταν έρχεται σοκάρει κάθε φορά τα δελτία ειδήσεων, αλλά το Ρώσικο κρύο, αυτό που από μικρό παιδί άκουγες πως «νίκησε ακόμα και τον επεκτατισμό του Χίτλερ».
Πριν από τον ΠΑΟΚ την «παγωμένη Μόσχα» επισκέφτηκε η Τβέντε, στα πλαίσια της ίδιας διοργάνωσης. Οι Ολλανδοί πέρασαν νικηφόρα από την Ρωσία αλλά το πέρασμα αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ. Παρακάτω ακολουθεί επικό απόσπασμα από το ρεπορτάζ του αγώνα το οποίο επικεντρώνεται στα όσα έγιναν μέχρι το πρώτο – παγωμένο – σφύριγμα του διαιτητή (αν και δεν σημειώνεται η επίσημη διαμαρτυρία της Τβέντε η οποία θεώρησε απάνθρωπο το να γίνει το παιχνίδι με τέτοιο κρύο και η οποία απορρίφθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη από την ΟΥΕΦΑ, η οποία και στο άμεσο παρελθόν έδειξε το πόσο ενδιαφέρεται για την υγεία των ποδοσφαιριστών):
Rubin’s Europa League tie against Dutch champions FC Twente was under threat of being cancelled because of extreme weather. And the decision to let the teams take to the artificial pitch in Moscow’s empty Luzhniki stadium was made an hour before the 3pm Thursday kick-off.
Referee Robert Schörgenhofer and the UEFA team decided that if at 2pm, an hour before kick-off, the temperature on the pitch was lower than -15, then either team would have the right to refuse to play, Sovietsky Sport reported.
The referee, the teams and UEFA representatives went onto the field and used three different thermometers to show temperatures ranging between -13 and -20 and had to argue for almost an hour.
Τάδε έφη: duendes στις 15:42, 22 Φεβρουαρίου, 2011
Νιώθεις ποδοσφαιρικά όμορφα, γιατί δεν συμμετείχες στο πρωτάθλημα του Γιουνανιστάν, έστω για μια αγωνιστική.
Νιώθεις χαρούμενος γιατί αυτή είναι η κορύφωση της αιτίας που νιώθεις κορόιδο για 7-8 μήνες, όσο κρατάει το Δράμα εντός συνόρων.
Νιώθεις Ευρωπαίος, κομμάτι μια ποδοσφαιρικής γιορτής.
Νιώθεις ότι ένα ταξίδι φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του…
…νιώθεις όμως και την λαχτάρα, την ελπίδα και την ασύλληπτη τρέλα του να γίνει αυτό που θα κάνει την καρδιά σου να σπάσει!
Νιώθεις φορέας μια ιδέας, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης, που για εσένα προσωπικά είναι τίτλος τιμής, σε κάνει περήφανο άνθρωπο.
Τέλος, νιώθεις λύπη, γιατί ο μόνος τρόπος για να ξανά βιώσεις ότι έζησες φέτος στην Ευρωπαϊκή σου πορεία είναι να είσαι μια ακόμα μαριονέτα στα χέρια ανθρώπων μικρών, που σε οποιοδήποτε άλλο πεδίο της ζωής τους θα είχαν αποβληθεί σαν ένας κουβάς από σκατά.
Ότι και να γίνει αύριο στην Μόσχα των -20 βαθμών δεν αμαυρώνει μια καταπληκτική πορεία στην Ευρώπη. Μάγκες μας κάνατε περήφανους και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Ένα μαύρο 7 λεπτό με τον Άγιαξ μας στέρησε το όνειρο του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά έδωσε το δικαίωμα για την μεγαλύτερη πρόκριση που θα φανταζόταν ποτέ ο οπαδός του ΠΑΟΚ: Μέσα στην γενέτειρα του.
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 21:00, 21 Φεβρουαρίου, 2011
Δεν έχουμε και πολλά να πούμε για το χθεσινό παιχνίδι του ΠΑΟΚ, υπήρχαν πράγματα που τα καταλάβαινε ακόμα και μικρό παιδί. Τραγική επιλογή 11αδας Χάβου, μπλα μπλα μπλα, κουρασμένοι παίκτες, μπλα μπλα μπλα, ομαδάρα οι Ρώσοι κλπ κλπ κλπ…
Τι μένει λοιπόν να σχολιάσουμε;
Λίγα για την Τούμπα… Ο κόσμος στάθηκε στο ύψος του, έκανε καλή κερκίδα ανά διαστήματα αλλά δυστυχώς λόγω κυρίως της πολύ καλής παρουσίας του ΠΑΟΚ πέρυσι και πρόπερσι, η Τούμπα γέμισε με φιλάθλους ξένους προς την νοοτροπία των οπαδών του ΠΑΟΚ. Είναι αυτή η νέα τάξη ΠΑΟΚτσήδων που αλλοτριωμένη από δημοσιογράφους και μη, θεωρεί το άναμμα ενός πυρσού (για να μην παρεξηγηθούμε για τα αυτονόητα, αναφέρομαι σε άναμμα και σβήσιμο στην κερκίδα και όχι… στο γρασίδι ή έστω στο ταρτάν της Τούμπας) ή ενός πανό που εκφράζει την ιδεολογική ταυτότητα του ΠΑΟΚτσή σαν έγκλημα κατά του Πλατινί… και του Modern Football. Είναι αυτή η τάξη που πρώτα θα προβλέψει ότι θα χάσουμε σίγουρα γιατί «η ΤΣΣΚΑ είναι πολύ καλύτερη ομάδα» και μετά θα κράξει γιατί τελικά χάσαμε. Τέλος (και το σημαντικότερο) είναι αυτή η τάξη που δεν θα συμμετέχει στην διατήρηση του μύθου της Τούμπας αλλά θα κρύβεται πίσω από την απόδοση της ομάδας. Αδυνατεί να καταλάβει αυτό που όλοι οι ποδοσφαιριστές που παίξανε σαν παίκτες ή σαν αντίπαλοι του ΠΑΟΚ λένε: Ότι η καυτή Τούμπα αλλάζει την ροή και την λογική κάθε αγώνα.
Λίγα για τους παίκτες… Η αλήθεια είναι ότι έχουν τραβήξει μεγάλο λούκι φέτος. Οι περισσότεροι έχουν παίξει 30-35 παιχνίδια, οι επιλογές στο ρόστερ για να ξεκουραστούν είναι μηδαμινές, δεν υποστηρίζονται από κάποιον προπονητή (και κατ’επέκταση διοίκηση) που να τους δίνει όραμα. Και όμως χθες η εικόνα ήταν θλιβερή. Πλήρης παράδοση μετά το γκολ της ΤΣΣΚΑ και καθόλου όρεξη για ανατροπή σκηνικού. Κανένα πάθος. Και κάπου εκεί πρέπει να αναζητηθεί η πραγματική ρίζα του κακού. Είναι ότι οι περισσότεροι είναι σε μεγάλη ηλικία και δεν παίζουν και λίγο για την δικιά τους προβολή όπως για παράδειγμα ο Βιερίνια; Είναι ότι έχουν πάψει να πιστεύουν ότι φέτος μπορούν να πετύχουν κάτι περισσότερο από πέρυσι; Είναι οι αναφορές στην αρχή της παραγράφου; Δεν είμαι εγώ αυτός που θα δώσω την απάντηση αλλά η διοίκηση και το τεχνικό τημ της ομάδας (…) που θα πρέπει να ψάξει τους λόγους.
Είναι χρέος όλων (ποδοσφαιριστών, διοικητικής θωράκισης, τεχνικής προετοιμασίας) να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας. Το χρωστάνε στον εαυτό τους, το χρωστάνε στον κόσμο, το χρωστάνε στον ίδιο τον ΠΑΟΚ.
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 14:24, 18 Φεβρουαρίου, 2011
Καλύτερα μιας αγωνιστικής με τέτοιους διαιτητές, παρά σαράντα αγωνιστικές με Κουκουλάκηδες και Σπάθες…
Άλλη μια ευρωπαϊκή αναμέτρηση για τον Άρη, άλλη μια διαιτησία που μας κάνει να ξεχνάμε την ελληνική μιζέρια. Γιατί μπορεί ο Τέβεζ και ο Τζέκο να ήταν χαμένοι λόγω της πολύ καλής εμφάνισης του Άρη, αλλά είχαμε τουλάχιστον να βλέπουμε έναν Μαγένκο να μαγεύει διαιτητικά. Όπως και σε όλα τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ και του Άρη στην Ευρώπη φέτος, πιο έκπληκτοι είμαστε από τις αποδόσεις των διαιτητών, παρά των παικτών των Βιγιαρεάλ, Μπάγερν και Ατλέτικο…
ΥΓ. Ελπίζω… να μην μετατραπεί το ποστ αυτό σε voodoo post ενόψει Πέμπτης!
ΥΓ2. Μπράβο στον Άρη. Ο Σάκατα και ο Νέτο στην νέα του θέση, θα είναι τα μελλοντικά του όπλα. Ο Σηφάκης είναι ο καλύτερος Έλληνας τερματοφύλακας.
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 20:58, 15 Φεβρουαρίου, 2011
Ήταν 9 ακριβώς το πρωί όταν ο Σεΐχης Mansour bin Zayed Al Nahyan άνοιξε τα μάτια του υπό τους ήχους του προσωπικού του ξυπνητηριού, ενός μελωδικού παραδοσιακού κομματιού των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων το οποίο, όπως κάθε πρωί την ίδια ώρα, τραγουδούσε ζωντανά από την άκρη της κρεβατοκάμαρας του νεαρός Ιταλός τενόρος, ο οποίος είχε επιλεγεί γι’ αυτήν την καλοπληρωμένη δουλειά μεταξύ 2319 ακόμα καλλίφωνων τραγουδιστών, μέσω μιας ακρόασης που ο ίδιος ο Σεΐχης είχε αποκαλέσει χιουμοριστικά ‘The Sheikh-Factor’, έμπνευση που του είχε φανεί μεγαλειότατη. (Η αρχική ιδέα να τραγουδάει το παραδοσιακό άσμα ο ίδιος ο συνθέτης του εγκαταλείφτηκε όταν οι αυλικοί κατάφεραν, μετά κόπων και βασάνων, να πείσουν τον Σεΐχη ότι είναι αδύνατον να τραγουδήσουν οι νεκροί, όσο μεγάλο κι αν είναι το καθημερινό φιλοδώρημα).
Αφού παραμέρισε τα μεταξένια σεντόνια του κρεβατιού, φόρεσε τις χρυσαφένιες παντόφλες του, φίλησε ευλαβικά την υπογεγραμμένη αφίσα του Σον Ράιτ Φίλπς πάνω από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε στην τουαλέτα για την τελετουργική πρωινή αφόδευση, ανθρώπινη λειτουργία που παραμένει κοινή και εξίσου βρωμερή σ’ όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως του εκκαθαριστικού τους. Λίγο πριν εγκαταλείψει το μοναδικό μέρος που ακόμα και οι σεΐχηδες πηγαίνουν μόνοι τους, ξέπλυνε τα χέρια του στον διαμαντένιο νεροχύτη ο οποίος συνδυαζόταν εξαιρετικά μ’ έναν τεράστιο καθρέφτη, έντεχνα διακοσμημένο στις άκρες με μικρά ρουμπίνια και ευφάνταστα πλαισιωμένο από ξεθωριασμένη, πέτρινη επιγραφή η οποία έλεγε «Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν», την οποία είχε χρυσοπληρώσει πριν αρκετά χρόνια σε μια δημοπρασία στην Κωνσταντινούπολη για χάρη της τότε γυναίκας του η οποία είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι μπορεί να διαβαστεί και ανάποδα.
Με πλυμένα πλέον τα χέρια, ο Σεΐχης χώθηκε στην δερμάτινη πολυθρόνα του για να τσεκάρει τα e-mails του. Προσπερνώντας τα καθημερινά spam mail με τις διάφορες προσφορές για επιμήκυνση του πέους του, συμβουλές για φτηνούς τρόπους διασκέδασης εν μέσω παγκόσμιας κρίσης και τον Νιγηριανό που ψάχνει απεγνωσμένα κάποιον στο εξωτερικό για να του κρατήσει για λίγο μερικά εκατομμύρια, η προσοχή του επικεντρώθηκε στο παρακάτω μήνυμα με αποστολέα τον Ρομπέρτο Μαντσίνι:
«Καλημέρα Σεΐχη μου,
Σου αποστέλνω συνημμένο αρχείο με όλες τις πληροφορίες (σχετικά βίντεο στο youtube και την σελίδα του στο transfermarkt) σχετικά με τον Έντιν Τζέκο, που όπως σου έλεγα τις προάλλες πιστεύω ότι είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να σηκώσουμε επιτέλους την κούπα κι έτσι το όνομα σου να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ομάδας.
Ο Αλλάχ να’ χει καλά κι εσένα και το πετρέλαιο σου»
Με την ιδέα της αιώνιας υστεροφημίας να σκιαγραφείται πάνω του με μορφή ‘χαμόγελου ως τα αυτιά’, ο Mansour bin μπλα-μπλα-μπλα σήκωσε αμέσως το κινητό του τηλέφωνο-υπολογιστή-ατζέντα-κάμερα-καθρεφτάκι και πάτησε την ταχεία κλήση ’1′, μέσω της οποίας επικοινωνεί με τον σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής του, τον λογιστή του. Πριν καν προλάβει ο λογιστής να προσφωνήσει ολόκληρο το όνομα του, ο Σεΐχης μίλησε γρήγορα και κοφτά: «Σου στέλνω το όνομα ενός ποδοσφαιριστή. Επικοινώνησε με όποιον πρέπει να επικοινωνήσεις και φρόντισε να είναι σύντομα στην ομάδα». «Αν η ομάδα του δεν δεχτεί την πρόταση μας;». «Να κάνεις μια πρόταση την οποία να μην μπορεί να αρνηθεί». «Όπως θέλετε. Παρεμπιπτόντως αυτήν την φράση νομίζω ότι κάπου την έχω ξανακούσει». «Την έχεις ξανακούσει. Στην είχα πει όταν σου ζήτησα να κλείσεις τον Τέβεζ».
***
Κάπου στην Θεσσαλονίκη ο μικρός Γιαννάκης συμπλήρωνε, μετά από πέντε ώρες στους δρόμους λέγοντας τα κάλαντα, 51,12 ευρώ, 4 καραμέλες, ένα μανταρίνι και αρκετές αγανακτισμένες προτροπές «να πας να τα πεις στον Παπανδρέου/στον Καραμανλή/στο ΔΝΤ/στον Πάγκαλο/στο διάολο». Γεμάτος ενθουσιασμό κατευθύνθηκε στο σπίτι του και με το ζόρι έσυρε τον πατέρα του προς τα γραφεία της Λέσχης Φίλων Άρη ώστε να μπορέσει επιτέλους να γραφτεί σαν δόκιμο μέλος και την επόμενη να έχει κάτι για να περηφανεύεται στο σχολείο. Περιμένοντας το λεωφορείο και χαζεύοντας τις αθλητικές εφημερίδες στο περίπτερο το βλέμμα και των δυο τράβηξε ο βαρύγδουπος τίτλος «35 εκατομμύρια ευρώ δίνει η Μάντσεστερ Σίτυ για να ενισχύσει την επίθεση της με τον Τζέκο». Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο μπαμπάς του μικρού Γιαννάκη γύρισε προς το μέρος του και με χαρακτηριστική χαλαρότητα και απάθεια σχολίασε: «Είδες που στα ‘λεγα; Έχουν χεστεί πάνω τους…»
Πρόωρη αποτυχημένη αγορά οπαδού της Σίτυ την περίοδο που ο Άραβας ιδιοκτήτης της ήθελε να ‘κλέψει’ τον Ρονάλντο από την Γιουνάιτεντ. Έτσι. Γιατί μπορούσε…
(Και ναι, όλοι αυτοί – και καμιά 15αρια ακόμα πασίγνωστοι διεθνείς, αξίας αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ – ανήκουν στην ομάδα που έβγαλε από την αφάνεια το 2008 ο Σείχης Mansour bin Zayed Al Nahyan σπάζοντας κάθε ποδοσφαιρικοικονομικό ρεκόρ στην Αγγλία με τα περίπου 325 εκατομμύρια λίρες που έχει βγάλει από την αβυσσαλέα τσέπη της κελεμπίας του!)
Έφτασε επιτέλους αυτή η μέρα που ο Άρης κατάφερε να πάρει το αποτέλεσμα που ήθελε υπερνικώντας την πίεση του φαβορί και εκπληρώνοντας τις προσδοκίες του κόσμου. Που πέταξε εκτός διοργάνωσης την κάτοχο του τροπαίου από τον πρώτο γύρο. Που πέρασε από έναν όμιλο επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς να ‘κλέψει’ τίποτα, χωρίς μίζερες εκτός έδρας εμφανίσεις κρεμασμένος από τα δοκάρια κλωτσώντας την μπάλα όσο πιο μακριά γίνεται, χωρίς να πάρει καν έναν πόντο το βράδυ που έκανε πάρτι ευκαιριών στην Γερμανία, μέσα στην έδρα της δεύτερης καλύτερης Γερμανικής ομάδας αυτήν την στιγμή. Που από μικρό, διακριτικό κουτάκι στην κάτω άκρη της πρώτης σελίδας – σαν μια υποχρέωση που πρέπει απλά να αναφερθεί για τυπικούς λόγους -, έγινε απονενοημένο κεντρικό θέμα στα πρωτοσέλιδα αυτών των φυλλάδων που στο όνομα λίγης φανταστικής ποιοτικής αυτοεπιβεβαίωσης, αποκαλούνται αντικειμενικές. Που από τα απλά ρεπορτάζ της ΕΤ3 μέσα σε 4,5 χρόνια βρέθηκε στην πρώτη σελίδα της ΟΥΕΦΑ. Που από το λυτρωτικό εκείνο γκολ στις καθυστερήσεις του Χρήστου Βελώνη το οποίο τον επανέφερε στην πρώτη κατηγορία, έφτασε στο πανέμορφο γκολ – που ξεκίνησε και με sombrero – στις καθυστερήσεις του Ρικάρντο Φατί το οποίο καθάρισε και τυπικά την είσοδο της ομάδας στις «32″ του Europa League αλλά και στις 100 καλύτερες της Ευρώπης την δεδομένη στιγμή.
Έφτασε επιτέλους αυτή η ρουφιάνα μέρα που μπορούμε να πούμε για όλους αυτούς τους αθεράπευτους τρελούς που παρόλο που σύρθηκαν τόσα χρόνια στα ποδοσφαιρικά σκατά επιμένουν να σπρώχνουν με το ζόρι μπροστά (διοικώντας έμμεσα) αυτήν την ομάδα, μια από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες της ομορφότερης ταινίας όλων των εποχών: «ARIS – who crawled through a river of shit and came out clean on the other side«.
Η σημερινή βραδιά ήταν ο καλύτερος επίλογος ενός διημέρου που θα το θυμόμαστε για καιρό. Δεν είναι τόσο η νίκη ή η πρόκριση αλλά ο τρόπος που επιτεύχθηκε. Κατά την γνώμη μου, σε αυτό το παιχνίδι πιο μουδιασμένος – «φοβισμένος» ήταν ο κόσμος παρά οι παίκτες του ΠΑΟΚ. Αυτοί ξέρανε ότι είναι καλύτερη ομάδα από την Δυναμό, ο κόσμος όμως έλεγε για την πρόκριση… «Δύσκολα». Και όμως αυτή η αντιμετώπιση επηρέασε τους παίκτες το πρώτο ημίχρονο του αγώνα, που ήταν μονόλογος των φίλων του Χίτλερ. Ευτυχώς όμως, το απίστευτο παιχνίδι του Τσιρίλο (παράδοξο 1ο) ενέπνευσε τους υπόλοιπους παίκτες και μαζί με λίγη τύχη, το πρώτο 45λεπτό πέρασε αναίμακτα.
Στο δεύτερο ημίχρονο, ευτυχώς, η ομάδα συνειδητοποίησε ότι δεν έχει να κάνει με κανένα μεγαθήριο και αν παίξει την βασική μπάλα που ξέρει μπορεί άνετα να προκριθεί. Σε αυτό βοήθησε και η μαεστρία του Χάβου (παράδοξο 2ο) που σκέφτηκε να γυρίσει τον Φωτάκη από δεξί χαφ στο κέντρο, για να δώσει βοήθεια στον άρρωστο Ταλιμπάν Γκαρσία και τον Βιτόλο με τον χτυπημένο μηνίσκο. Επίσης ανέβασε λίγο περισσότερο τον Μπουσαϊντί μετατρέποντας το σχήμα σε (περίπου) 3-5-2. Μεγάλο ρίσκο αλλά και μεγάλη δικαίωση. Ο ΠΑΟΚ ανέβηκε, δημιούργησε ευκαιρίες και σε έναν τέλειο συνδυασμό των 2 επιθετικών του , που έχουμε να δούμε πολύ – πολύ καιρό, ο Σαλπιγγίδης σκόραρε (παράδοξο 3ο)! Με αυτό το γκολ του μάλιστα κερδίζει και από το sombrero, ένα δίμηνο ασυλίας και υπομονής για το επόμενο γκολ του.
Από εκεί και πέρα, τα τσιράκια του Κλίντον δεν μπορέσαν να κάνουν ούτε φάση, εμφανώς απογοητευμένα που δεν θα τιμήσουν το νυχτερινό κέντρο που είχε κάνει κράτηση ο Σαμίρ. 30.000 από αυτούς θα έχουν το κασκολάκι που τους έκανε η διοίκηση δώρο, ώστε να βλέπουν το σήμα του ΠΑΟΚ και να θυμούνται ποιος έβαλε τέλος στα όνειρά τους για πορεία στην Ευρώπη μετά τα Χριστούγεννα.
Κάπου εκεί ο ΠΑΟΚ με 11 βαθμούς πέρασε σαν δεύτερος στον όμιλο, με 3 νίκες, 2 ισοπαλίες με την Μπρυζ παρακαλώ και 1 μόνο ήττα, φυσιολογική από την Βιγιαρεάλ στην Ισπανία. Μάζεψε τους απαραίτητους πόντους του ώστε να είναι ισχυρός τα επόμενα χρόνια στα προκριματικά, συνέχισε να είναι πρώτο θέμα στην ιστοσελίδα της UEFA, έδωσε την ευκαιρία στον κόσμο του για ένα ακόμα ταξίδι στην Ευρώπη ώστε να μεταλαμπαδεύσει την ιδέα του ΠΑΟΚ και το σημαντικότερο όλων, επανέφερε το όνομα του στα χείλη των ποδοσφαιρόφιλων της Ευρώπης.
Για αντίπαλο θα ήθελα μια μεγάλη ομάδα, αφού και ο ΠΑΟΚ έχει αποδείξει ότι με αυτές τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Δεν θα αντέξω πάλι μια Ολλανδική, αλλά θα δεχτώ με χαρά μια Γερμανική.
Τέλος να ευχηθώ καλή επιτυχία στον συμπολίτη, θα είναι πραγματικά απολαυστικό να συνεχίσουν στην Ευρώπη οι 2 ομάδες της Θεσσαλονίκης, την ώρα που οι 3 της Αθήνας θα βρίσκονται στον καναπέ. Ας με συγχωρέσει η ΑΕΚ για αυτό, αλλά στην τελική δεν αποφασίζω εγώ ποιος θα περάσει, αλλά το αν η Ζενίτ χτυπήσει ή όχι το παιχνίδι.
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 04:18, 16 Δεκεμβρίου, 2010
Τετάρτη βράδυ, λίγο πριν την σέντρα.
Μετά από μια ατέλειωτη αναμονή έξω από την κερκίδα, οι μπάτσοι αποφασίζουν επιτέλους να μας αφήσουν να μπούμε στο γήπεδο περίπου 45 λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Περνάω τον διαδικαστικό έλεγχο στην είσοδο της θύρας και αρχίζω να ανηφορίζω για το πάνω διάζωμα. Η πρώτη εικόνα από το εσωτερικό του Καλντερόν είναι απογοητευτική. Η ανάβαση στην κερκίδα γίνεται με το ίδιο ντεκόρ που θα συναντούσες αν ανέβαινες σε νεόχτιστη πολυκατοικία. Μόνο τα πεταμένα τσιμέντα δεξιά-αριστερά και ο Παπαμιχαήλ λείπουν. Ψάχνω κάτι να πιω και το βρίσκω στον τελευταίο όροφο. Ένας πάγκος όλος κι όλος, σε σχήμα ‘Π’, είναι αυτό που αυτοαποκαλείται κυλικείο. Ασυναίσθητα αισθάνομαι λίγο περισσότερο Ευρωπαίος αφού η εικόνα πλέον ‘βρωμάει’ κανονικά «πατρίδα». «Άρη γερά, στο Χαριλάου παίζουμε ακόμα μια φορά». Είμαι σχεδόν σίγουρος πλέον ότι βρίσκομαι κάπου στην Ελλάδα και ότι αν πάω να ζητήσω έναν φραπέ ο τύπος δεν θα με κοιτάξει περίεργα αλλά θα απαντήσει «με γάλα φιλαράκι;».
Μπαίνω επιτέλους στην θύρα από τους τελευταίους και στριμώχνομαι κάπου ψηλά. Το γήπεδο είναι όμορφο και η οπτική από το πάνω διάζωμα άψογη. Μισή ώρα πριν την σέντρα και ουσιαστικά στις κερκίδες βρισκόμαστε μόνο εμείς, κλασσικοί άρρωστοι που πέρα απ’ τα 90 λεπτά του ματς μας ενδιαφέρει και το πριν. «Nα μυρίσουμε το χόρτο». Απέναντι μας είναι διάσπαρτοι ελάχιστοι Ισπανοί, μετρημένοι στα δάχτυλα λίγων χεριών. Προφανώς όλοι οι υπόλοιποι περιμένουν ακόμα σε κάποια ουρά για να παίξουν Λόττο, που κληρώνει ένα απίστευτο ποσό ικανό να στείλει όλη την χώρα σε μια ατέλειωτη ουρά μέσα στο κρύο. Διακρίνεις με άνεση κάτι πιτσιρικάδες στο πέταλο, κάποιους ηλικιωμένους και αρκετούς μοναχικούς. Κανέναν χοντρό. (Είναι εντυπωσιακό – και αντικρουόμενο με τις επίσημες στατιστικές λίστες – αλλά στους δρόμους της Ισπανίας σπάνια συναντάς κάποιον παχύσαρκο. Αν είσαι απ’ αυτούς που κουβαλάς πάνω σου τα κοψίδια μιας ζωής και διακατέχεσαι από ψυχολογικά θέματα σχετικά μ’ αυτό, τότε καλύτερα πάρε έναν μαρκαδόρο και βάψε στον χάρτη σου την Ισπανία μπλε, στο χρώμα της θάλασσας. Δεν είναι τυχαίο ότι δυσκολεύεσαι απίστευτα να βρεις να φας μετά από κάποια ώρα το βράδυ.)
Τετάρτη απόγευμα, έξω από την κερκίδα. Έχουμε διασχίσει ένα μεγάλο κομμάτι της Μαδρίτης με τα πόδια – στιγμή απ’ αυτές που κρατάς μια ζωή -, έχουμε τραγουδήσει, έχουμε πιει ότι μπορούμε για να ζεσταθούμε και ξαφνικά βρισκόμαστε για περισσότερη από μια ώρα, καθηλωμένοι έξω από τις κερκίδες που θα μας φιλοξενήσουν. Οι Ισπανοί μπάτσοι μας έχουν ακινητοποιημένους και περικυκλωμένους, απαγορεύοντας μας να πάμε οπουδήποτε εκτός του προκαθορισμένου χώρου, κάτι που σημαίνει ότι όσοι δεν έχουν καταφέρει να κατουρήσουν πριν την έναρξη της πορείας κινδυνεύουν σοβαρά πλέον να στιγματίσουν την κύστη τους, όπως οι βετεράνοι σημαδεύονται από κάποιον πόλεμο: «Χρόνιο πρόβλημα με το κατούρημα; Βιθέντε Καλντερόν, 2010″. Το να παρακαλέσεις έναν αστυνομικό να σ’ αφήσει να πας να σώσεις την αξιοπρέπεια σου πριν κατουρηθείς πάνω σου (και όχι από χαρά) είναι εντελώς ανέφικτο, αφού είναι ξεκάθαρο ότι έχει οδηγίες από τους ανώτερους του να …μην επικοινωνεί. Δεν χαμογελάει, δεν μιλάει τίποτα άλλο από Ισπανικά, δεν μπαίνει σε διαδικασία καμίας συζήτησης και ακούει μόνο στην εντολή «Χτυπάμε ότι δεν υπακούει». Μια αυστηρότητα που ακόμα και ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης θα απέρριπτε ως υπερβολική. Για το καλό όλων μας, κανένας δεν παρεκτρέπεται και όσοι φτάνουμε στο γήπεδο, τόσοι μπαίνουμε και μέσα έστω και με τρέμουλο στα πόδια.
Τετάρτη μεσημέρι, μεταξύ Plaza Mayor και Sol.
Το κέντρο της πόλης είναι πλημμυρισμένο από Αρειανούς σε τέτοιο βαθμό που χάνεις σχεδόν την τουριστική αίσθηση ότι περιτριγυρίζεσαι από ξένους. Είναι σαν να βρίσκεσαι ακόμα στην Θεσσαλονίκη, σε μια πιο όμορφη εκδοχή αλλά χωρίς θάλασσα. Και με μετρό. Πιο συχνά ακούς στους δρόμους την λέξη «ξεμπουκώσει» παρά οτιδήποτε Ισπανικό όπως για παράδειγμα «complicado». Μαζευόμαστε όλοι στην πλατεία Mayor, όπως μας έχουν ενημερώσει και περιμένουμε να ξεκινήσει η πορεία. Όσο νυχτώνει, η θερμοκρασία πέφτει ασταμάτητα κι εκεί αρχίζω να ανησυχώ όλο και περισσότερο. Την τελευταία φορά που η ομάδα έπαιξε κρίσιμο Ευρωπαϊκό ματς εκτός έδρας με πολύ κρύο, ο Χαλκιάς έσπρωχνε στα δίχτυα του ότι ενοχλούσε την αύρα του…
Παρασκευή μεσημέρι.
Κάπου στο κέντρο της Μαδρίτης, ένα ζευγάρι Ισπανών σταματάει μια παρέα Αρειανών. Ο τύπος, οπαδός της Ατλέτικο, πιάνει κουβέντα μαζί τους, δηλώνει εντυπωσιασμένος από την κερκίδα που έζησε, τους δίνει συγχαρητήρια για την νίκη και την πρόκριση (Αν και όλοι το σκέφτονται, κανένας τους δεν μπαίνει στην διαδικασία να του απαντήσει πως βιάζεται μιλώντας για πρόκριση όταν έχει να κάνει με την συγκεκριμένη ομάδα. Που να του εξηγείς ότι μόλις λίγες μέρες πριν, η ίδια ομάδα δεν κατάφερε σε παιχνίδι που κράτησε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο να κάνει πάνω από μια φάση στον Πανσερραικό. Και πως να μεταφράζεται το «Περούκας» στα Ισπανικά άραγε; ) και ζητάει να αγοράσει το κασκόλ του ενός – το ΔΝΤ δεν έχει φτάσει ακόμα στην Ισπανία. Το κασκόλ δίνεται αφιλοκερδώς, ο Ισπανός φεύγει ικανοποιημένος και η παρέα μένει εκεί χαμογελαστή, συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν όνειρο το βράδυ της Τετάρτης.
Τετάρτη βράδυ. Αργά.
Η πορεία διασχίζει για δεύτερη φορά την Μαδρίτη. Οι περισσότεροι δεν έχουν φωνή, κάποιοι σέρνουν τα πόδια τους από την κούραση, κάποιοι αμετανόητοι κάνουν ανάλυση του αγώνα. Η θερμοκρασία είναι στο ναδίρ, η ταλαιπωρία στο ζενίθ. Παρ’ όλα αυτά δεν νιώθω τίποτα πέρα απ’ αυτήν την αίσθηση του «η ζωή είναι ωραία» που νιώθεις ελάχιστες φορές μέσα στην εβδομάδα και συνήθως σχετίζεται με το σεξ . Ή το φαΐ. (Ή την τουαλέτα μετά από φαΐ). Ένα γκολ μπορεί να επηρεάσει την άμυνα ενός ανθρώπινου οργανισμού σε βαθμό αδιανόητο. Ένας ρεαλιστής πιθανόν να γελούσε μ’ αυτήν την θεωρία, αλλά ποιος νοιάζεται; Ένας ρεαλιστής θα είχε παρατήσει τον Άρη εδώ και πολλά χρόνια.
Καθ’ όλη την διάρκεια της ανηφόρας στο μυαλό μου τριγυρίζει η χαρακτηριστική ατάκα του Σπύρου Παπαδόπουλου στον επίλογο αρκετών επεισοδίων των ‘Απαράδεκτων’: Τι έγινε ρε παιδιά;
Τετάρτη 22.41 ώρα Ισπανίας.
Ο Άρης έχει κερδίσει κόρνερ. Πλησιάζουμε προς το τέλος. Η ομάδα έχει γλιτώσει μια-δυο περιπτώσεις απ’ αυτές που συνήθως ‘γράφουν’ με ευκολία και σε στέλνουν κλασσικά στο σπίτι πικραμένο. Με το που παίρνει ο Φατί την πρώτη κεφαλιά, ‘βλέπω’ το γκολ. Ασυναίσθητα, αδιευκρίνιστα, αλλά το βλέπω και το νιώθω ότι έρχεται. Η μπάλα χτυπάει παντού πριν κάνει το σουτ ο Λαζαρίδης. «Άντε ρε… Άντε ρε… Άντε ρε!». Γκολ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπει ένα τόσο ‘μεγάλο’ γκολ γι’ αυτήν την ομάδα με λιγότερο περίπλοκο τρόπο. 2-3, ντος-τρες. «Αυτό το γαμημένο δευτερόλεπτο» επιστρέφει κι αυτήν την φορά κρατάει λίγο παραπάνω. Χάνω την θέση μου, την σειρά μου, την φωνή μου, την αίσθηση του κρύου, τον ορίζοντα. Σαν κάποιος να άνοιξε την κάνουλα και να πλημμύρισε το κεφάλι μου με καύλα. Γκολ! Για μερικά δευτερόλεπτα δεν υπάρχει καμία σκέψη. Τίποτα. Αν οι Θιβετιανοί γνώριζαν αυτές τις μαγικές, κενές από σκέψεις, στιγμές μετά από ένα τέτοιο γκολ, θα ένιωθαν σίγουρα μεγάλα κορόιδα για τα τόσα χρόνια σταυροκαθίσματος. Μετά από λίγο το μυαλό επανέρχεται και συνειδητοποιεί ότι το σώμα βρίσκεται πλέον σε άλλη θέση, αγκαλιασμένο από αγνώστους αλλά η αίσθηση της ευτυχίας παραμένει. Γκολ. Εκείνη την στιγμή αγαπώ όλο τον κόσμο. Τον διπλανό μου, την μπροστινή μου, τον Κούπερ, τον Λαζαρίδη, τους τύπους εκείνους με τα κίτρινα στην κεντρική κερκίδα που αγνοώντας ότι δεν βρίσκονται στο Χαριλάου αλλά πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά περιτριγυρισμένοι από σαστισμένους Ισπανούς, κατέβηκαν τρέχοντας για να πανηγυρίσουν δίπλα στο κάγκελο με τους παίκτες. Γκολ. Η λέξη που αντηχεί σε κάθε θόρυβο στον Παράδεισο.
Τα επόμενα λεπτά μέχρι το τελικό σφύριγμα, χάνουμε μονοκοπανιά όσα χρόνια ζωής μας πρόσφερε το γκολ του Λαζαρίδη. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Τέλος, ντος-τρες. Έχουμε απομείνει μόνο εμείς στο γήπεδο, να τραγουδάμε τον ύμνο της ομάδας. Σημειώνω την στιγμή ώστε την επόμενη φορά που ο λογικός εαυτός μου θα γυρίσει και θα με ρωτήσει πόσο καθυστερημένος είμαι που συνεχίζω να ασχολούμαι ακόμα με κάτι τόσο μαζοχιστικό, να του πετάξω την ‘εικόνα’ στην μάπα. Ήμουν εκεί την μέρα που μια Ελληνική ομάδα έσπασε μια απ’ τις μεγαλύτερες πελατειακές σχέσεις στην ιστορία της ανθρώπινης φυλής: Σαράντα ένα παιχνίδια «καλώς τα παιδιά» «bienvenida niños» και έξι ηρωικές ισοπαλίες. Κατεβαίνουμε τις σκάλες της κερκίδας τραγουδώντας το «όσο ζω, χιλιόμετρα θα γράφω και θα τραγουδώ, πως δεν σ’ άφησα στα δύσκολα…» και σκέφτομαι ότι αξίζαμε μια τέτοια στιγμή όσο κανείς άλλος οπαδός στον κόσμο. Είναι κι αυτό μια ακόμα οπαδική ψευδαίσθηση, εφάμιλλη της αίσθησης ενός γονιού ότι το παιδί του είναι το καλύτερο του κόσμου, αλλά εκμεταλλευόμενος το ότι τα πάντα είναι υποκειμενικά στην ζωή επιτρέπω στον εαυτό μου να την έχει.
Τετάρτη βράδυ, στο ημίχρονο.
Το κρύο στην Μαδρίτη γενικότερα είναι έντονο αλλά ειδικά στο γήπεδο φτάνει στην κλίμακα παγώματος την βαθμίδα «το έχω δαγκώσει άσχημα». Οι Ισπανοί είναι μάστορες στην αρχιτεκτονική – το αντιλαμβάνεσαι περπατώντας στην πόλη: εκεί που ο Έλληνας αρχιτέκτονας βλέπει μπετά με λεφτά, ο Ισπανός βλέπει τέχνη και καλαισθησία – και το Βιθέντε Καλντερόν με τις κερκίδες με μεγάλη κλίση έχει εκπληκτική ακουστική που θα μετέτρεπε ακόμα και τους ελάχιστους φίλους του Θρασύβουλου σε ’12ο παίκτη’, αλλά δεν βρέθηκε κανένας λογικός άνθρωπος να προβληματιστεί για το πως θα επιδράσει στην θερμοκρασία που επικρατεί στο πάνω διάζωμα των πετάλων το γεγονός ότι αυτά είναι αποκομμένα από την κεντρική κερκίδα, άρα και πλήρως εκτεθειμένα στο κρύο της περιοχής του ποταμιού, που περνάει ακριβώς από δίπλα.
Ναι, η Μπρυζ είναι μια μικρομεσαία ομάδα (αγωνιστικά) στο Βέλγιο, παρά την μεγάλη της ιστορία (…στο Βέλγιο),
Ναι, η Μπρυζ πιθανότατα θα ήταν στις τελευταίες 5-6 θέσεις του Ελληνικού πρωταθλήματος.
Ναι, ο ΠΑΟΚ πάει αγωνιστικά στον αυτόματο πιλότο χωρίς προπονητή.
Ναι, ο ΠΑΟΚ πάει και διοικητικά στον αυτόματο πιλότο με έναν πρόεδρο που αρνείται πεισματικά να πάρει πρωτοβουλίες.
Ναι, ο ΠΑΟΚ έχει αλλεργία με το 2ο γκολ.
Ναι, ο Κρέσιτς όσο καλός και αν είναι κάτω από τα δοκάρια, δεν οργανώνει καθόλου καλά την άμυνα.
Ναι, ο Ίβιτς μάλλον είναι εκτός κλίματος… οριστικά για φέτος.
Ναι, ο Σαλπιγγίδης είναι η χειρότερη μεταγραφή από άποψη κόστους – απόδοσης τα τελευταία πολλά…πολλά χρόνια.
Ναι, χάθηκαν πολύ σημαντικοί βαθμοί για τον ΠΑΟΚ στην ευρωπαϊκή του συνολική συγκομιδή.
Ναι, αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει όραμα, πλάνο, μέλλον για την ομάδα. Όλοι περιμένουν καρτερικά την πώληση του Βιερίνια σε μεγάλο ευρωπαϊκό club και την επικείμενη απόσυρση των μεγάλων κεφαλαίων όπως Γκαρσία, Κοντρέρας, Ίβιτς.
Ναι, ο ΠΑΟΚ είναι γεννημένος για μεγάλα ευρωπαϊκά παιχνίδι και η πρόκριση δεν έχει χαθεί.
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[5 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
