Μετά το τέλος του χθεσινού παιχνιδιού με την Ρόμα, ο ρεπόρτερ του συνδρομητικού καναλιού ζητάει από τον περιχαρή Νίκο Νιόπλια ένα σχόλιο «για τις αλλαγές του, που γύρισαν το παιχνίδι». Ο Νιόπλιας χαμογελάει και μ’ αυτήν την κοινότυπη, καθημερινή ομιλία που τον διακρίνει και η οποία πιθανόν να εξαφανιστεί με τον καιρό όταν η εμπειρία των πάγκων και των χιλιάδων συνεντεύξεων θα περιορίσει σχετικά το εύρος των εκφράσεων του, του απαντάει (στο περίπου): «Την Κυριακή που οι αλλαγές ήταν κακές, ήμουν κακός προπονητής. Σήμερα που είναι καλές, είμαι καλός προπονητής. Δεν είναι έτσι τα πράγματα, ρε παιδιά. Δεν είμαι καλός προπονητής. Είμαι νέος προπονητής και μαθαίνω ακόμα». Κάπου εδώ η μνήμη μου δεν με βοηθάει στο να ανακαλέσω τα υπόλοιπα αλλά ακολούθησαν άλλα 2-3 λεπτά εμπνευσμένων σκέψεων σχετικά με το ποδόσφαιρο και το πως πρέπει να στεκόμαστε όλοι μας απέναντι του, είτε παίζοντας με την Καβάλα, είτε με την φημισμένη Ρόμα. (Δυστυχώς τις δηλώσεις αυτές δεν τις βρήκα – σε μια γρήγορη αναζήτηση μου – ολοκληρωμένες σε καμία αθλητική σελίδα. Κι αυτό είναι εξίσου αποθαρρυντικό με τους λόγους που αναγκάζουν τον Νιόπλια να πει όσα είπε για την λανθασμένη αντιμετώπιση των πραγμάτων στον χώρο αυτό, που τόσο αγαπάει και αγαπάμε.)

Ένα χρόνο πριν, όταν ο Παναθηναϊκός έχανε στο ίδιο γήπεδο και χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία μια πρόκριση που από κάποιους θεωρήθηκε σίγουρη μετά το πρώτο παιχνίδι και την εποχή που ο Νίκος Νιόπλιας προπονούσε ακόμα σε ..λιβάδια μπροστά σε μερικές εκατοντάδες γονείς, είχα εκθειάσει την νοοτροπία του έστω και παρακινούμενος από έναν απλό τηλεοπτικό σχολιασμό.  Σήμερα, αν και προπονητής μιας αντίπαλης ομάδας πλέον, παραμένει για μένα μια αισιόδοξη προοπτική για το μέλλον του ποδοσφαίρου μας. Και στην τελική, ακόμα και φούσκα να αποδειχτεί εκ του γενικότερου αποτελέσματος – και όχι εκ των ποδοσφαιρικών αποτελεσμάτων – δεν νομίζω ότι υπάρχει περίπτωση να μετανιώσω που τον πίστεψα…

Το να αρχίσεις να πανηγυρίζεις μετά από μια τέτοια νίκη είναι το πιο εύκολο.

Όπως επίσης εύκολο είναι να εξάρεις τον αντίπαλο που έχει να χάσει 20 αγώνες και να τονίζεις πως «στον Παναθηναϊκό δεν υπάρχει υστερήσας, όλοι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, ο Νιόπλιας πήρε την ταυτότητα του Ρανιέρι» κι άλλα τέτοια που σίγουρα θα διαβάσετε με το κιλό στον σημερινό τύπο και που είναι απαραίτητο συμπλήρωμα του πρωϊνού καφέ του εκάστοτε νικητή τέτοιων αναμετρήσεων.

Οπότε, μην περιμένεις να διαβάσεις κι εδώ τέτοια σαχλόγλυκα.

Εδώ θα διαβάσεις τη δική μου … μίζερη αλήθεια, αυτή δηλαδή που είδε κάποιος «ξυνός» σαν το «Μήτσο» των προηγούμενων ημερών. Στο τέλος το συμπέρασμα όμως μπορεί και να σ αρέσει.

Λοιπόν κυρίες και κύριοι, η αλήθεια είναι πως η νίκη του Παναθηναϊκού ήταν τεράστια, γιατί κατάφερε να κερδίσει και μάλιστα με επική ανατροπή τη δεύτερη του ιταλικού πρωταθλήματος με … 7 παίκτες και με τον κόσμο να κάνει κουμάντο στο πάγκο.

Εκτός αν εσείς είδατε χθες στο γήπεδο να διακρίνεται κάποιος εκ των Κατσουράνη, Καραγκούνη, Λέτο και Νίνη κι εγώ δεν το κατάλαβα.

Αθλος ήταν η νίκη του Παναθηναϊκού φίλοι μου. Το να βάζεις 3 γκολ στη Ρόμα και οι καλύτεροι παίκτες σου να είναι ο Σιμάο, ο Σαριέγκι και ο Καντέ λέει πολλά και για σένα, αλλά και για τη Ρόμα.

Μιάς και το ανέφερα, αυτή η Ρόμα είναι η ομάδα που διαψεύδει τα στατιστικά. Αν την παρακολουθείς στα παιχνίδια της, αυτά τα είκοσι συνεχόμενα που κέρδισε τέλος πάντων, θα διαπιστώσεις πως στα περισσότερα και με βάση την μορφή του αγώνα, ήταν έκπληξη που τα κέρδισε ή δεν τα έχασε.

- Κέρδισε η Ρόμα; Τι λες ρε; Μεγάλη μαγκιά!

Αυτό θα άκουγες και όχι «Κέρδισε η Ρόμα; Αναμενόμενο. Αφού είναι ομαδάρα»

Πάμε τώρα στο κεφάλαιο προπονητής.

Το ότι πάω με χίλια τον Νιόπλια είναι δεδομένο, μέχρι και πλακίτσα μου έκαναν οι … συνκονδυλοφόροι μου εδώ μέσα όταν πανηγύριζα που πήρε τη θέση του Τεν Κάτε πριν καλά-καλά κάνει τίποτα.

Ο Νικόλας λοιπόν, γραμμένο θα το είχε φυσιολογικά το χθεσινό παιχνίδι. Ούτε περίμενε να κερδίσει, ούτε πρέπει να τον πολυενδιέφερε. Λογικό θα μου πεις, αν σκεφτούμε τι παιχνίδι παίζει ο Παναθηναϊκός την Κυριακή. Αν ο Νιόπλιας είχε κερδίσει την Καβάλα, μπορεί να βλέπαμε χθες τον Χριστοδουλόπουλο βασικό ή τον Μαρίνο απ την αρχή.

Μετά την ήττα απ την Καβάλα όμως και τον αναβρασμό μεταξύ των φιλάθλων και των εγκρίτων δημοσιογράφων, ο Νιόπλιας έπρεπε να ικανοποιήσει κάποιες «λαϊκές» απαιτήσεις.

Ποιες είν αυτές;

- Να κάνει αλλαγή κάποιον εκ των Κατσουράνη και Καραγκούνη (Προσοχή! Όχι να μην τους ξεκινήσει. Να τους κάνει αλλαγή)

- Να μην κάνει αλλαγή τον Λέτο για να αποδείξει πως δεν έχει πρόβλημα με τους ξένους ή αν τον κάνει να έχει κάνει πρώτα κάποιον απ τους δύο παραπάνω.

- Να μην ξεκινήσει τον Σαλπιγγίδη, γιατί δεν θέλει να παίξει στη Τούμπα επειδή είναι ΠΑΟκι (και άλλα διηγήματα)

Ετσι λοιπόν κύλησε το πράγμα και το ότι κύλησε καλά, δεν σημαίνει πως είχε γίνει σχεδιασμός επί τούτου για το συγκεκριμένο παιχνίδι.

Φώναζε η δουλειά απ το ημίχρονο ότι χρειάζεται να μπει ο Σαλπιγγίδης, αλλά μπήκε πολύ αργότερα και αν το παιχνίδι κυλούσε στην ισοπαλία μπορεί να μην έμπαινε και καθόλου.

Μαγκιά του Νιόπλια ήταν η αλλαγή του Νίνη με τον Χριστοδουλόπουλο, έστω και στο 85’

Εκεί ο Νιόπλιας έδειξε να καταλαβαίνει πως έχει μια ευκαιρία να πάρει κάτι καλό απ το παιχνίδι, βάζοντας κάποιον πιο γρήγορο απ το Νίνη ουσιαστικά πίσω απ τον επίσης γρήγορο Σαλπιγγίδη. Η πλευρά αυτή έδωσε τελικά και τη νίκη, αφού ήρθε και η σέντρα στο τρίτο γκολ.

Τελευταίους άφησα τους παίκτες. Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη μεταξύ τους στο ημίχρονο και μετά το τέλος του αγώνα με την Καβάλα, χθες πάντως όσοι έπαιξαν έδειξαν διάθεση και πάθος ανεξάρτητα απ το αν ήταν καλοί ή όχι.

Αυτό δεν είναι κάτι αξιοσημείωτο. Σπανίως οι παίκτες που φόρεσαν αυτή τη φανέλα αδιαφόρησαν για κάποιο ευρωπαϊκό παιχνίδι.

Και το μόνο που εύχομαι πλέον είναι να έχουν αφήσει ψυχικά και σωματικά αποθέματα για το κυριακάτικο παιχνίδι.

Γιατί όσο δεδομένο είναι το παραπάνω, άλλο τόσο είναι πως συχνά μετά από ευρωπαϊκές επιτυχίες τα «σκατώνουμε» στις εγχώριες διοργανώσεις.

Νομίζω πάντως πως το κίνητρο της κατάκτησης ενός πρωταθλήματος μετά από 6 χρόνια, είναι εξ ίσου αν όχι περισσότερο ισχυρό από μια νίκη επί της Ρόμα, που στο κάτω-κάτω ακόμα δεν μας εξασφάλισε τίποτα.

ΥΓ. Για τον Σισέ δεν θα γράψω τίποτα. Περιμένω πρώτα να σχολιάσει ο Σπυρόπουλος πως έβαλε ένα στα δύο σίγουρα και πως τέτοια ποσοστά θα είχε και ο Στράντλι …

Τιμ Κέιχιλ, όπως λέμε Γκούτι.
Να δείτε, που στο τέλος θα γίνει και μόδα…

Ένας μέσος της Μπενφίκα, τροφοδοτεί τον Άντζελ Ντι Μαρία σε μια αντεπίθεση του χθεσινού αγώνα με την ΑΕΚ. Ο Αργεντινός ντριπλάρει εξαίσια τον Γεωργέα εν κινήσει και βρίσκεται απέναντι στον εξερχόμενο Σαχα. Παύση εικόνας: Έχει δυο επιλογές. Μπορεί να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα που ήδη έχει σε αντιδιαστολή με την στατικότητα του τερματοφύλακα και να επιχειρήσει να τον προσπεράσει ή απλά να τον πλασάρει. Ένα πλασέ, ένα απλό σουτ μακριά από το 2-0. Όχι. Ο Ντι Μαρία, με το σώμα του σε επικίνδυνη κατάσταση μη ισορροπίας και με την μπάλα να κυλάει, επιχειρεί μια rabona! (Rabona, όπως είναι προφανές και από το ριπλέι του βίντεο, είναι η μέθοδος εκείνη κατά την οποία το πόδι με το οποίο ο παίκτης σουτάρει την μπάλα έχει κάνει κίνηση πιο πριν, πίσω από το άλλο πόδι που κρατάει ισορροπία, σε ένα είδος ‘σταυρώματος’). Η λογική πάει περίπατο, η φαντασία στήνει πάρτι.

Γιατί τέτοια παράλογη σκέψη; Μήπως γιατί είναι ακόμα 21 χρονών παιδάκι που δεν έχει συνειδητοποιήσει τι εστί επαγγελματικό ποδόσφαιρο; Όχι, αν αναλογιστούμε ότι η ποδοσφαιρική μούρλα της στιγμής που ξεσκίζει την λογική ροή των πραγμάτων, δεν κοιτάει ηλικία. Γιατί τότε; Έτσι.

Ποιος νοιάζεται πραγματικά, άλλωστε…

Προηγούμενα μαθήματα: la gambeta, la vaselina, El túnel/el puente.

Λίγο πριν γίνει η κλήρωση για την επόμενη φάση των κυπέλλων Ευρώπης και κοιτάω τα χάλια μας και κουνάω το κεφάλι μου. Αντιμέτωπες του Ολυμπιακού ομάδες «μακριά από μας» , ομάδες «παναγία βόηθα» , ομάδες «ρε που μπλέξαμε» και ομάδες «και πάλι καλά να λες». Για ακόμα μια φορά στο δρόμο Ελληνικής ομάδας δεν θα βρεθεί ομάδα «ωραία περνάμε». Γιατί έτσι σκ… που τα έχουμε κάνει, και παρά τη γενική πτώση που παρατηρείται παγκοσμίως στο ποδόσφαιρο, και πάλι καταφέρνουμε να «κρατήσουμε» με το … τσαμπουκά μας μια θέση στον πάτο, τουλάχιστον σε επίπεδο συλλόγων, αν υποθέσουμε ότι το «άστρο» του Ρεχάγκελ κρατάει λίγο ακόμα στον αφρό την Εθνική. Μια εθνική με παίκτες που … κανείς δεν θέλει στην ομάδα του (αν λέει κάτι αυτό και νομίζω λέει πολλά…)

Έτσι φρονώ ότι το Ελληνικό ποδόσφαιρο κατάφερε έστω για μία φορά να πρωτοπορήσει, σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη… Ναι … φθίνουμε πιο γρήγορα. Ότι και να βγάλει σήμερα η κληρωτίδα για τον Ολυμπιακό (και θα το σχολιάσω μετά την κλήρωση αυτό) το σίγουρο είναι ότι ο Ολυμπιακός θα πάει δικαίως σαν αουτσάιντερ στο παιγνίδι, για να μην πω σαν το πρόβατο στη φωλιά του λύκου. Και αυτό είναι το χειρότερο. Αν σκεφτεί κανείς ότι ομάδες σαν τη Μπορντό , τη Φιορεντίνα, και τη Σεβίλλη ακόμα δεν πλησιάζουν καν τις παρουσίες του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ. Όμως πρώτος στην Ελλάδα σημαίνει ουραγός στην Ευρώπη και αυτό το έχω αντιληφθεί προσωπικά εδώ και καιρό.

Για να μην αφήσω παραπονεμένους και τους άλλους δύο. Βλέποντας την ΑΕΚ, μέσα στον δικό της κυκεώνα προβλημάτων να παραπαίει (δεν θεωρώ τιμητική καμία ήττα από καμία Μπενφίκα που έχει να δει….θεού πρόσωπο δεκαετίες) και τον Παναθηναϊκο να παίζει ουσιαστικά δύο ματς με αντίπαλο…ποδοσφαιρική ομάδα και όχι κλαμπ ή μπυραρία και να τα χάνει και τα δύο, τότε δεν μπορώ παρά να σιγουρεύομαι για το συμπέρασμά μου. Ως την Ψωρωκώσταινα και μη παρέκει. Καλά είμαστε.

Τα υπόλοιπα μετά την κλήρωση αν και δεν θα αλλάξει κάτι σημαντικά. Τουλάχιστον μια Μπαρτσελόνα ή μια Ρεάλ θα δώσουν στον κόσμο (που ασχολείται και με το ποδοσφαιρο εκτος των αλλων) την ευκαιρία να τις δεί απο κοντά. Ο Δράκουλας ψηφίζει Ρεαλ Μαδρίτης και σ’ οποιον αρέσει….

Βρείτε το σωστό:

• (α) Ο Σισέ σουτάρει την μπάλα σε διπλό προπόνησης του Παναθηναϊκού σε κάποιο χωράφι της Παιανίας.
• (β) Ο Σισέ τελειοποίησε την Χρονομηχανή που προσπαθεί τόσα χρόνια να φτιάξει ο Γκούμας για να επιστρέψει στο ματς της Ριζούπολης και συμμετέχει σε αγώνα Προοδευτικής – Παναθηναϊκού, στο ιστορικό γήπεδο του Κορυδαλλού.
• (γ) Ο Σισέ, το 2009, σε αγώνα Ευρωπαϊκής διοργάνωσης, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, το μεγαλύτερο και πιο γνωστό της χώρας.

Μέρα γιορτής η χθεσινή για τον Παναθηναϊκό αφού η ομάδα του Τεν Κάτε νίκησε την Στουρμ στην Αυστρία εξασφαλίζοντας κατά 99% την συμμετοχή της και στην συνέχεια του Europa League.
Ηταν ίσως η καλύτερη εμφάνιση της ομάδας για φέτος και όσοι σπεύσουν να πουν πως η Στουρμ ήταν για τα πανηγύρια, μάλλον δεν έχουν παρακολουθήσει πολλούς αγώνες του Παναθηναϊκού, καθώς αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ εμπόδιο για να παιχτεί άθλιο ποδόσφαιρο χωρίς φάσεις και γκολ.
Όμως χθες ήταν μια άλλη μέρα. Ο Τεν Κάτε συνειδητοποίησε νωρίς με τι … ταγάρια έχει να κάνει, οι Γκάμπριελ και Σπυρόπουλος μετατράπηκαν σε εξτρέμ, η γραμμή των μέσων έπαιξε μεταξύ κέντρου και μεγάλης περιοχής των αντίπαλων και αν στο δέκατο λεπτό ο Σαλπιγγίδης ήταν στοιχειωδώς εύστοχος σε μια τυφλή μπαλιά του Κατσουράνη που εξελίχθηκε σε ασίστ στην πλάτη της ταγαροάμυνας, το πανηγύρι δεν θα είχε τελειωμό.
Η έξοδος του Καραγκούνη βέβαια, κάπου σκόρπισε την ανησυχία, όχι τόσο γιατί ο Γιώργης βγήκε έξω (το ότι τραυματίστηκε δεν αποτέλεσε ποτέ δικαιολογία προκειμένου να παίζει έστω και κουτσός), όσο γιατί ο αντικαταστάτης του Νίνης πήγε αριστερά, αντί να πάει ο Λέτο που όπως και να το κάνουμε την κατέχει καλύτερα τη θέση, αφού εκεί παίζει ο άνθρωπας.
Ο Νίνης λοιπόν έφαγε περίπου ένα μισάωρο μέχρι να μετατεθεί στον άξονα και να γίνει επιτέλους χρήσιμος και η είσοδος του Λέτο στο δεύτερο ημίχρονο σηματοδότησε την αρχή του τέλους των φιλότιμων ξυλοκόπων του Γκρατς.
Το δίδυμο Σπυρόπουλου – Λέτο αποτέλεσε εκρηκτικό μείγμα για την άμυνα των γηπεδούχων που έτσι κι αλλοιώς αντιμετώπιζαν με δέος ακόμα και τον Βύντρα πόσο μάλλον τεχνικά ανώτερους παίκτες.
Τριπλό ένα-δύο, ιδανική χαμηλή σέντρα στον Κατσουράνη, άψογο σταμάτημα και εκτέλεση από τον πρώτο σκόρερ της ομάδας και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.
Κατά έναν περίεργο λόγο, αυτό που δεν άρεσε στου περισσότερους χθες, το ότι δηλαδή η ομάδα δεν κοντρόλαρε τον ρυθμό στο τέλος με αποτέλεσμα να δώσει την ευκαιρία στους ποιμένες του Γκρατς να κάνουν κάποιες φάσεις, εμένα μου φάνηκε το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο της αναμέτρησης.
Καθώς δεν είναι και λίγο πράγμα ο Παναθηναϊκός να μην αρκείται στο ένα γκολ και να πηγαίνει (άκουσον άκουσον) και για δεύτερο!!!
Είμαι βέβαια σίγουρος πως τέτοιες … βλακείες στο μέλλον δεν θα επαναληφθούν. Ο Πατέρας θα επισημάνει το λάθος στον Τεν Κάτε κι εκείνος θα φροντίσει να είναι πιο προσεκτικός.
Τι διάβολο. Εδώ χθες … αποβλακοποιήθηκε ο Σπυρόπουλος, ο Τεν Κάτε που είναι και ξύπνιος δεν θα καταλάβει;

Δεν θέλω γρήγορο ποδόσφαιρο και πάνω κάτω την μπάλα
Δεν θέλω και δύο και τρία δοκάρια ανά αγώνα
Δεν θέλω γκέλες για high-lights από τον τερματοφύλακά μου
Δεν θέλω αγωνία, αποβολές, χαμένες ευκαιρίες
Δεν θέλω την άγρια ομορφιά του ποδοσφαίρου
Δεν θέλω συγκινήσεις

Θέλω να δω ένα κακό, βαρετό ματς που θα κάτσει στο under χωρίς φάσεις. Ένα ματς που θα με πάρει ο ύπνος και κάπου εκεί στο 70′-80′ θα βάλει ένα γκολ το αμυντικό μου χαφ. Έστω, ένα ματς που θα ξυπνήσει ο Θεός (γιατί ροχαλίζει εδώ και καιρό ενοχλητικά δυνατά) και θα μπει ένα γκολ στις καθυστερήσεις για να κερδίσω. Μια ανατροπή στο βαρετό σενάριο…

Αν σκοπός του ποδοσφαίρου ήταν ποιός θα βγει περισσότερες φορές οφ σάϊτ, τότε ο φετινός Παναθηναϊκός θα είχε βλέψεις ανάλογες της περσινής Μπαρσελόνα.
Με πρωτομάστορα τον Σισέ που θαρρείς πως έχει κλεισμένα τα μάτια όταν παίζεται το παιχνίδι, αλλά και όλους τους υπόλοιπους, που λες και το κάνουν επίτηδες, τον τροφοδοτούν σχεδόν αποκλειστικά όταν είναι δυό-τρία στρέμματα μπροστά απ τον τελευταίο αμυντικό, η ομάδα μας άνετα διακδικεί το χρυσό βατόμουρο της ΟΥΕΦΑ (αν υπήρχε τέτοιος θεσμός).
Κατά τα άλλα, μιά αστεία άμυνα δεν τιμωρήθηκε γιά την τουλάχιστον επιπόλαιη αντιμετώπιση των πολύ «λίγων» Αυστριακών οι οποίοι παραλίγο να δημιουργήσουν προβλήματα με δυνατά πλάγια και γιόμες απ το κέντρο, αφού αν η μπάλα έφτανε οργανωμένα στην επίθεσή τους, έπρεπε να σταματήσει ο αγώνας και να … κόψουν τούρτα.
Οι 3 βαθμοί μπορεί να μπήκαν στο σακούλι, όμως με τέτοιες εμφανίσεις, ο Παναθηναϊκός ούτε καλή συνέχεια στην Ευρώπη θα έχει, ούτε καλά ξεμπερδέματα στο πρωτάθλημα.
Μόνη ευχάριστη … παραφωνία της σημερινής αναμέτρησης, η καλύτερη ίσως παρουσία του Γκάμπριελ με την πράσινη φανέλα.
Αντε και η τριπλή, έστω και ανορθόδοξη, επέμβαση του Τζόρβα.
Αυτά

Σε ένα ματς που τήρησε όλα τα κλισέ των αγώνων του πρώην ανατολικού μπλοκ και τα οποία είχαμε γράψει αναλυτικά πέρσι, η ΑΕΚ κατάφερε να χάσει από μια ομάδα μετριότατη, χωρίς καμία ιδιαίτερη αρετή. Κι ενώ ο Νέμεθ με μια ωραία ενέργεια πήρε το πέναλτυ, το οποίο εκτέλεσε εύστοχα ο Μπλάνκο σπάζοντας έστω κι έτσι την γκίνια, ο κανόνας που λέει ότι στον μαγικό κόσμο της ΑΕΚ όταν όλα πάνε καλά, τότε όλα θα πάνε πολύ άσχημα επιβεβαιώθηκε. Η ΑΕΚ συνέχισε να μην κάνει φάσεις, η Μπάτε Μπορίσοφ έγινε λιγότερο απειλητική και πάνω εκεί που όλα φαίνονταν να είναι υπό έλεγχο, το ματς έγινε ροντέο.

Χρειάστηκε το λάθος του Σάχα να διώξει άσχημα την μπάλα, να αποκρούσει την δεύτερη προσπάθεια και να έρθει η τρίτη προσπάθεια για την ισοφάριση, χρειάστηκαν δυο αναγκαστικές αλλαγές, χρειάστηκαν δυο κίτρινες στον Μαϊστόροβιτς για φάουλ που έκανε κάπου στο κέντρο του γηπέδου και φυσικά χρειάστηκε η αρρώστεια με τις κεφαλιές από στημένες φάσεις που καταλήγουν στα δίχτυα για να καταφέρει η ΑΕΚ να χάσει ένα δικό της παιχνίδι. Άξια της μοίρας της, μένει πλέον και εκτός Ευρώπης και τουλάχιστον ας μαζέψει κανέναν βαθμό για του χρόνου. Κατά τα άλλα, ο Σκόκκο διασώθηκε γιατί εκτός από τεχνική έδειξε και πολύ πάθος, ο Νέμεθ φάνηκε κάπως κουρασμένος, ο Μαντούκα ήταν για λύπηση, ενώ ο Μαϊστόροβιτς από την καταπληκτική εμφάνιση του Α’ ημιχρόνου έγινε μοιραίος (δεύτερος μοιραίος μετά τον Σάχα) με την αποβολή του.

Και μπορεί ο Ντούσαν να χαιρέτισε… ελληνικά μουτζώνοντας τον τέταρτο (ή μήπως αυτός είναι ο πέμπτος τώρα;) και γενικότερα το κωμικό κουαρτέτο των διαιτητών (με σολίστ τον διαιτητή που έδωσε 2΄ καθυστερήσεις στο τέλος) όπως φαίνεται στο βίντεο, αλλά η ΑΕΚ έχει χαιρετίσει εδώ και καιρό τις όποιες ελπίδες για κάτι καλό είτε σε αγωνιστικό, είτε σε διοικητικό.

Οι οπαδοί της ΑΕΚ μετά από 4 απανωτές κατραπακιές, άλλες άδικα, άλλες πιο δίκαια, άλλες εξευτελιστικά, πήραν χθες τα πάνω τους και επιτέλους χαμογέλασαν ύστερα από την μεγάλη νίκη επί της (καλής φέτος) Μπενφίκα. Μια νίκη που ούτε θα μειώσει τη χαώδη διαφορά από την κορυφή του πρωταθλήματος, ούτε θα δώσει πρόκριση (τουλάχιστον όχι εύκολα) στην επόμενη φάση του Γιουρόπα Λιγκ. Μια νίκη όμως που σε κάνει να ξεχνάς τα προβλήματα και έρχεται μετά από καλή εμφάνιση και όχι μετά από αμυντικό κλεφτοπόλεμο.

Επειδή ακριβώς το ποδόσφαιρο είναι απλό, αν παίξεις καλά είναι πολύ πιθανό να κερδίσεις (εκτός βέβαια αν συνδράμουν εξωγενείς παράγοντες ή σκορπάς τις ευκαιρίες που σου δίνονται). Έτσι, χθες η ΑΕΚ είχε σχεδόν όλους τους παίκτες σε πολύ κατάσταση. Ξεκινώντας από τον Σάχα που έκανε 2-3 πολύ μεγάλες επεμβάσεις, τον Μαϊστόροβιτς που έκανε μεγάλο ματς, τον Άρσε που χθες έμοιαζε με αμυντικός, την τεράστια cult φιγούρα Χουαν Φρανθίσκο Γκαρθία Γκαρθία, τον Γιάχιτς που μετά από τις τραγικές του εμφανίσεις χθες έκανε πολύ μεγάλο παιχνίδι απέναντι σε παίκτες όπως ο Παμπλίτο Αϊμάρ, αλλά και πιο μπροστά με τον Σκόκο να σοβαρεύεται μετά τις γιούχες, τον Μπλάνκο που πάλι ήταν άστοχος, αλλά κέρδισε πάρα πολλές μονομαχίες και φυσικά τον Μαντούκα που έκανε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις του με την ΑΕΚ.

Με μία νίκη δεν αλλάζει κάτι. Αυτό που μπορεί να αλλάξει είναι να ανέβει η ψυχολογία και γι’ αυτό πρέπει πάση θυσία η ομάδα να κερδίσει στην Ξάνθη. Η ΑΕΚ είναι φέτος μια ομάδα που προσπαθεί να παίξει μπάλα. Φυσικά δεν τα καταφέρνει πάντα και έχει παρουσιάσει άθλια εικόνα σε τουλάχιστον 3 ματς φέτος.  Την στιγμή που ο Τεν Κάτε έχει δει πώς είναι τα πράγματα στην Ελλάδα και πάει για το μισό-μηδέν και ο Ολυμπιακός παρουσιάζεται για πρώτη φορά τόσο αμυντικός και σε Ελλάδα και σε Ευρώπη, ο Μπάγεβιτς είτε γιατί έτσι θέλει, είτε γιατί δεν έχει τα κατάλληλα εργαλεία (ποιότητα σε σέντερ μπακ και αμυντικά χαφ), προσπαθεί να έχει μια ομάδα που να παίζει μπάλα. Προς το παρόν αυτό έχει φέρει την ομάδα ουσιαστικά εκτός τίτλου. Το μέλλον θα το δούμε σύντομα…

Τρίτη απόγευμα, στην Αθήνα.
Η προπόνηση ξεκινάει με 15′ καθυστέρηση, καθώς ο Τεν Κάτε κάνει ένα τελευταίο τσιγαράκι, κλειδωμένος στην τουαλέτα των αποδυτηρίων. Οι επιθετικοί δοκιμάζονται στα τελειώματα των φάσεων, ο Σισέ επιχειρεί σουτ σε άδεια εστία για να επανακτήσει την επαφή του με τα δίχτυα, οι αμυντικοί κάνουν ασκήσεις τακτικής με αντιπάλους από την δεύτερη ομάδα για τόνωση της ψυχολογίας τους και ο Καραγκούνης προπονείται μόνος του στο άλμα εις μήκος, σε ειδικό σκάμμα.

Στο τέλος της προπόνησης, οι παίκτες χωρίζονται στους βασικούς-’πράσινους’ και τους αναπληρωματικούς-’μπλε’ για να παίξουν διπλό. Ο Σισέ τοποθετείται στους ‘μπλε’, καθώς είναι εκτός αποστολής για το Βουκουρέστι, αλλά δυσανασχετεί, γιατί σύμφωνα με τις επιταγές της προσωπικής του αλλοπρόσαλλης μόδας, το μπλε φανελάκι με το κίτρινο – αυτήν την περίοδο – μαλλί του, δημιουργούν επικίνδυνη χρωματική αντίθεση ικανή να καταστρέψει την εσωτερική του ισορροπία. Κίτρινα φανελάκια όμως δεν υπάρχουν, ο Αντωνίου ενημερώνει τον Πατέρα και μέσα σε λίγα λεπτά συγκαλείται τηλεφωνική συνδιάσκεψη όλων των μετόχων. Σαν πρώτη απόφαση, εγκρίνεται η χορήγηση 850.000 ευρώ για την άμεση αγορά κίτρινων φανελών προπόνησης. Η πρόταση που πέφτει στο τραπέζι – να αγοραστούν από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ τα φανελάκια αντί του συγκεκριμένου ποσού, συν τον Χρήστο Μελίσση δανεικό – απορρίπτεται, καθώς η Θεσσαλονίκη πέφτει μακριά και υπάρχει πάντα κι ο κίνδυνος να μπλέξουν σε κουραστικές διαπραγματεύσεις με τον Ζαγοράκη, για το αν ο Μελίσσης πρέπει να έχει δικαίωμα να παίξει εναντίον του Παναθηναϊκού. Οι μέτοχοι τσοντάρουν ότι έχουν και δεν έχουν πάνω τους, αλλά το θέμα οδεύει σε αδιέξοδο, καθώς τα μαγαζιά έχουν κλείσει εκείνη την ώρα. Την λύση δίνει μετά από μισή ώρα καθυστέρησης, ο εκνευρισμένος Τεν Κάτε που θέλει να τελειώσει επιτέλους η προπόνηση για να κάνει κάνα τσιγάρο και γι’ αυτό αποφασίζει να βάλει τον Σισέ με τους βασικούς.

Το διπλό τελειώνει 3-2 για τους ‘πράσινους’, με τον Σισέ ξανά άσφαιρο, να σπαταλάει 3 τετ-α-τετ και για το καλό της ομάδας και της ψυχικής υγείας των μετόχων, όλοι συμφωνούν να κατοχυρωθούν τα δυο προσωπικά γκολ του Σαλπιγγίδη στον Γάλλο. Με το τελευταίο σφύριγμα της προπόνησης, οι ‘πράσινοι’ ανακηρύσσονται πρωταθλητές και ανοίγουν τιμητικά μια σαμπάνια του Μάιου του 2004.

Τετάρτη.
Στο ‘Ε. Βενιζέλος’ και λίγο πριν την αναχώρηση ο Τεν Κάτε ανάβει τσιγάρο σε μια γωνία. Ένα πιτσιρίκι τον βλέπει και ο Ολλανδός εξαγοράζει την δια βίου σιωπή του, μ’ ένα γλειφιτζούρι και 75 ευρώ. Στην Ρουμανία, το σκηνικό επαναλαμβάνεται μ’ έναν κάμερα μαν αλλά ο Τεν Κάτε δεν έχει άλλα ψιλά πάνω του και του επιτίθεται, με σκοπό να σώσει την εικόνα του προτύπου, που έχει περάσει στους νέους όλου του κόσμου από τότε που έστελνε σεξουαλικές ευχές στον Νίκο Σπυρόπουλο. Ο κάμερα μαν, σκάει μύτη στην συνέντευξη τύπου με μάσκα του ταε κβο ντο και ο Ολλανδός κατά την αποχώρηση του από την αίθουσα, σβήνει στο στήθος του, το τσιγάρο που κάπνιζε.

Τετάρτη απόγευμα.
Προπόνηση στο Dinamo Stadium, o κάμερα μαν εμφανίζεται με μάσκα και πανοπλία και ψάχνει τον Τεν Κάτε στην αίθουσα καπνιστών των VIP’s του γηπέδου, για νέα αποκλειστικά πλάνα. Ο Ολλανδός του στήνει καρτέρι και τον πετυχαίνει με αεροβόλο στο δόξα πατρί. Η προπόνηση είναι χαλαρή, ο Λέτο ντριπλάρει κώνους ασταμάτητα, ο Βύντρα κάνει ασκήσεις στριψίματος ενώ ο Καραγκούνης δοκιμάζει το χόρτο σε όλα τα σημεία του γηπέδου, για να ξέρει ποια σημεία είναι πιο τροφαντά.

Στο οικογενειακό διπλό, οι ‘πράσινοι’ προηγούνται με 1-0 και ετοιμάζονται να ανοίξουν την σαμπάνια της άνοιξης του 1996 όταν ο Σαριέγκι στην τελευταία φάση μέσα στην μικρή περιοχή στέλνει τον Ρουκάβινα, που είναι έτοιμος να σκοράρει, πάνω στις διαφημιστικές πινακίδες. Ο Κροάτης αιμορραγεί αλλά ο Πατέρας φωνάζει από την κερκίδα «αηδίες» και ο Τεν Κάτε δείχνει παίζεται. Οι ‘πράσινοι’ κερδίζουν και στέφονται πρωταθλητές ξανά και ο Μανώλης Δράκος  την επόμενη μέρα αναφέρει την φάση σαν αυτοτραυματισμό, αφού «δεν φάνηκε να έχει καμία εμπλοκή ο Σαριέγκι«.

Ο Ολυμπιακός απέκλεισε, έστω και με αποδοκιμασίες, την FC Sheriff από το Champions League, αλλά αυτή συνεχίζει κανονικά στο Europa League, προσφέροντας μας περίεργες και αξιοσημείωτες εικόνες.

Τα κενά, τα προβλήματα απουσιών, η αμπαλοσύνη, τα προπονητικά λάθη, ο κακός σχεδιασμός, η μέτρια προετοιμασία, το ντεφορμάρισμα και πολλά άλλα μπορούν να κρυφτούν κάτω από το χαλάκι του μέτριου ελληνικού πρωταθλήματος. Όταν ο Ηρακλής με παίκτη παραπάνω δεν μπορεί να βγάλει ούτε μισή φάση, όταν ο Ατρόμητος δεν μπορεί να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα ή όταν ακόμα ο Πανθρακικός δωρίζει κάποιο γκολ (για να μιλήσουμε και για τον ΠΑΟ) είναι δύσκολο να δεις κατάφατσα την πραγματικότητα. Τότε ο Λέτο γίνεται ήρωας γιατί σπρώχνει την μπάλα στα δίχτυα, η αμυντική γραμμή του Ζεράλδο και του Μαϊστόροβιτς αποκτά διαστάσεις σινικού τείχους στα μάτια του κόσμου και πάει λέγοντας.

Όταν όμως βγεις λίγο παρα-έξω και αντιμετωπίσεις μια σοβαρή ομάδα κάθε αδυναμία σου φωτίζεται έντονα, ακόμα και αν δεν είναι οι προβολείς του Champions League αλλά έστω του Europa League. Για το ματς του ΠΑΟ δεν θα μιλήσω, θα μιλήσω για την ομάδα μου. Το καμπανάκι για την άμυνα στις στημένες φάσεις είχε χτυπήσει εδώ και καιρό, από το πρώτο ματς με τη Βασλούι. Όταν αντιμετωπίζεις μια αγγλική ομάδα που έχει ψηλούς (ή έστω μαλλιαρούς παίκτες) τότε είναι ακόμα πιο πιθανό να την πατήσεις. Χωρίς άλλη φάση, η Έβερτον με πολύ πολύ απλό τρόπο (και παρά τις απουσίες αλλά και το ντεφορμάρισμά της) έβαλε 2 γκολ  από στημένες φάσεις και μετά απόλαυσε το παιχνίδι. Η ΑΕΚ για μια ακόμα φορά κομμένη στην μέση, εξαιτίας της έλλειψης ποιότητας στα κεντρικά χαφ (Μάκος-Καφές-Νσαλίβα-Γιάχιτς) δεν μπορούσε να κρατήσει την μπάλα, δεν μπορούσε να βγει μπροστά. Οι παίκτες της έμοιαζαν με εφηβική ομάδα που δεν μπορούσε να κάνει ούτε ένα «τσαρτζάρισμα» (το «τσ» με «τζ). Όταν ο σουτομαγνήτης έφερε την μπάλα να αναπαυθεί για τρίτη φορά στην εστία του Σάχα όλα είχαν τελειώσει. Για να ολοκληρωθεί η τραγωδία, ο μοναδικός ίσως παίκτης της ΑΕΚ που δεν είχε μασήσει μέχρι εκείνη την στιγμή, ο Αραούχο, έκανε μια ανόητη ενέργεια, πήρε κόκκινη και αναγκάζει τους οπαδούς της ΑΕΚ να ξαναδούν στη βασική εντεκάδα στα επόμενα ματς κάποιον εκ των Γεωργέα-Κουτρομάνου.

Την ίδια στιγμή ο Μπάγεβιτς δεν ήξερε που πατούσε βάζοντας τον Ενσαλίβα και βγάζοντάς τον αργότερα για να βάλει τον Μαντούκα που θα μπορούσε να παίζει στο βίντεο κλιπ του «Φτερό στον άνεμο» και σίγουρα δεν ταίριαζε στο «φίζικαλ γκέιμ» των Άγγλων που θα έλεγε κι ο Αλέξης Σπυρόπουλος. Η σεμνή τελετή έλαβε τέλος με το τέταρτο γκολ της Έβερτον, στο οποίο η άμυνα της ΑΕΚ ανέβασε με μεγάλη επιτυχία στο σανίδι την επιθεώρηση «Η μπάλα είναι χειροβομβίδα» και έκλεισε με το μονόπρακτο «Ο θάνατος του Χουανφράν» όπου ο γνωστός Ισπανός αριστερός μπακ έπαιξε με μεγάλη επιτυχία τον λαβωμένο πολεμιστή κερδίζοντας την αποβολή του Λουίς Σαχά.

Κουβέντα για πρόκριση δεν μπορούσε να γίνει ούτε πριν από τον συγκεκριμένο αγώνα. Το θέμα είναι η ΑΕΚ να μπορέσει να κάνει κάποια θετικά αποτελέσματα, να μαζέψει κανέναν βαθμό (γιατί Βασλούι δεν θα πετυχαίνει κάθε χρόνο) και να μην δεχτεί πάλι καμιά τέτοια σφαλιάρα (ειδικά στο ματς της Λισαβόνας). Κυρίως όμως θα πρέπει να κοιτάξει να διορθώσει όσες αδυναμίες γίνεται ώστε να παρουσιαστεί ανταγωνιστική στο ελληνικό πρωτάθλημα στο οποίο οι δυο μεγάλοι της αντίπαλοι προς το παρόν παρουσιάζονται σε παρόμοια οικτρή κατάσταση. Εδώ λοιπόν μπαίνει στην εξίσωση ο προπονητής της ομάδας, για τον οποίο τα άλλοθι της κακής περσινής προετοιμασίας από την λαίλαπα Δώνη και τις τραγικές επιλογές της διοίκησης έχουν τελειώσει.

Ξεκινάει σήμερα το νέο πείραμα της UEFA το περιβόητο Εουρόπα Λιγκ. Ο αναβαθισμένος θεσμός με δύο πλέον γύρους στους ομίλους, αλλά και… 5 διαιτητές δεν θα μπορούσε να μην έχει τον δικό του ύμνο. Όπως φυσικά και στα υπόλοιπα, έτσι και στον ύμνο μειονεκτεί κάπως σε σχέση με το μεγάλο αδερφάκι του το Champions League.