Ακόμα μιλάνε στην Τουρκιά για το έπος της Πόλης και για τον τσαμπουκά και την λεβεντιά των Ελλήνων…
Η Μετροσπόρ πάντα κοντά στα γεγονότα μας ενημερώνει με το πρωτοσέλιδό της

Όταν κατέφτασε στην Θεσσαλονίκη το 2007 είπαμε ότι ήρθε για να «κολλήσει ένσημα» πριν γυρίσει στην φαμίλια στο Σάο Πάολο όπου θα μπορούσε να γεράσει με την άνεση του, παίζοντας στις παραλίες με τους υπόλοιπους βετεράνους της Σελεσάο. Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη ξεκινούσε απ’ αυτόν.

Το καλοκαίρι του 2008 είπαμε ότι επειδή τα χρόνια είναι βάρος στην ωμοπλάτη και η ταχύτητα ένα μέγεθος αντιστρόφως ανάλογο με τον Χρόνο ο Γκιάρο θα είναι μια αξιοπρεπής εναλλακτική λύση για τα σέντερ μπακ κι ένας ώριμος καθοδηγητής (όπως ήταν με τον Αβραάμ Παπαδόπουλο) στις προπονήσεις. Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη ξεκινούσε απ’ αυτόν.

Πέρσι είπαμε ότι επειδή τα 35 είναι μια ηλικία που δεν συμβαδίζει με την έννοια ‘90λεπτο έντονης σωματικής δραστηριότητας’ ο Γκιάρο θα βοηθήσει όσο μπορεί στα 10-15 παιχνίδια που θα αντέξει να βγάλει χωρίς τραυματισμούς. Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη ξεκινούσε απ’ αυτόν.

Αύγουστος του 2010, ο Ρονάλντο Γκιάρο οδεύει, εδώ και τρεις μήνες, ολοταχώς προς τα 37 του χρόνια αλλά εμείς πλέον βγάζουμε τον σκασμό. Γιατί όταν τον βλέπεις πως τοποθετείται στον χώρο πριν καν φτάσει η μπάλα στον προσωπικό του αντίπαλο, που εξ ανθρώπινης φύσεως είναι πάντα πιο γρήγορος απ’ αυτόν, καταλαβαίνεις ότι μερικές φορές ο συνδυασμός ποδοσφαιρικής ευφυίας και εμπειρίας μπορούν να αντικαταστήσουν με ικανοποιητική (για το Ελληνικό πρωτάθλημα) επιτυχία, την απουσία της ταχύτητας και της επιτάχυνσης. Και όταν τον βλέπεις, με 36 βαθμούς Κελσίου κι ενώ όλοι οι παίκτες και των δυο ομάδων έχουν πάει στον πάγκο για να πιουν νερό και να δροσιστούν κατά την διάρκεια του τάιμ αουτ, να κάθεται ολομόναχος μέσα στον ήλιο, όρθιος με σταυρωμένα τα χέρια περιμένοντας την επανέναρξη του αγώνα, τότε απλά ξέρεις ότι και αυτή η παράγραφος δεν μπορεί να έχει άλλη κατάληξη: Όλη την χρονιά, η αμυντική διάταξη θα ξεκινάει απ’ αυτόν!

Επειδή όμως αυτός – γαμώ την γκαντεμιά μας και τα μπαλάκια σας -, δεν έχει καμία σχέση με τους αντιπάλους του Ελληνικού πρωταθλήματος, κύριοι της διοίκησης βρείτε έναν τρόπο να ενισχύσετε άμεσα την προβληματική άμυνα της ομάδας, πριν πατήσει το υπερ-προικισμένο ποδάρι του στο αήττητο εδώ και 22 Ευρωπαϊκά παιχνίδια Χαριλάου.

Για όλους του ΠΑΟΚτσήδες, αυτός ο μήνας ήταν ίσως από τους πιο έντονους που θα μπορούσαν να ζήσουν. Μέσα σε τριάντα μέρες, ο ΠΑΟΚ έδωσε τέσσερις τελικούς, αφήνοντας μια γλυκόπικρη αίσθηση για το τέλος. Για να μπει στους ομίλους του Europa League, έπρεπε να αντιμετωπίσει δυο ομάδες επιπέδου Champions League. Ευτυχώς η κατάληξη ήταν ευχάριστη, αν και η πίκρα του αποκλεισμού από τον Άγιαξ πάντα θα παραμένει. Δεν πειράζει, ας συμβιβαστούμε και φέτος με το Europa!

Όσον αφορά το χθεσινό ιστορικό παιχνίδι, ο ΠΑΟΚ απέδειξε ότι έχει κερδίσει με την αξία του τον χαρακτηρισμό σαν μια πολύ υπολογίσιμη ομάδα στην Ευρώπη. Η ομάδα, έσπρωξε τον κόσμο, που αρχικά μουδιασμένος από την κλήρωση με τον Άγιαξ, αυτή την φορά δεν έπεσε στην παγίδα της… ονοματολογίας και αντιμετώπισε την κλήρωση με την Φενέρ σαν μια μάχη ίσου προς ίσου και μάλιστα ευκαιρία ο ΠΑΟΚ να επιστρέψει στην γη των ιδρυτών του.

Ειδική μνεία πρέπει να αποδοθεί στον Δερμιτζάκη, ο οποίος ως τώρα έχει κλέψει τις εντυπώσεις. Απίστευτα πετυχημένες αλλαγές, όχι μόνο θέσεων αλλά και εσωτερικών αλλαγών. Δεν φοβήθηκε να βάλει τον ξεχασμένο Κουτσιανικούλη, χωρίς να περάσει έξω όμως τον Βιερίνια, που όντας καταπληκτικός θα ήταν αμαρτία να βγει απλά για να μπει ένας πιο φρέσκος παίκτης. Στην φάση του γκολ, η κεφαλιά του Βιερίνια στο κέντρο του γηπέδου απέδειξε πόσο σωστή ήταν η τοποθέτησή του εκεί που αγωνιζόταν ο Φωτάκης.

Οι δυο Πάμπλο της ομάδας, εκπληκτικοί για ένα ακόμα παιχνίδι, σηκώσαν την ομάδα στην πλάτη τους. Θα το λέω συνέχεια ότι η γενιά των ΠΑΟΚτσήδων που έχει την τύχη να βλέπει αυτούς τους δύο παίκτες, θα μιλάει για αυτούς στα παιδιά της όπως μας μιλάνε οι πατεράδες μας για την γενιά του ‘70.

Ο Μουσλίμοβιτς απέδειξε ότι παρά τα όσα του έχουν καταλογιστεί, έχει το κρύο αίμα για τέτοια παιχνίδια, αλλά και την τρέλα που γουστάρει ο ΠΑΟΚτσής. Highlight ο πανηγυρισμός του.

Αυτή η ομάδα δεν πρέπει να επαναπαυτεί στην επιτυχία της πρόκρισης, αφού έδειξε ότι με αυτές τις εμφανίσεις μπορεί να προχωρήσει στην Ευρώπη δίνοντας μας την ευκαιρία για εκδρομές σαν την χθεσινή, αλλά σε συνθήκες πιο Ευρωπαϊκές…

Ήταν, είναι και θα είναι από τους αγαπημένους μου. Άλεξ Ντελ Πιέρο…

Ο παραλογισμός και η ανοησία στο ελληνικό ποδόσφαιρο περισσεύουν. Μετά τους οπαδούς που επιτέθηκαν στον προπονητή της ομάδας τους, σήμερα είχαμε οπαδούς που έκαναν λίμπα το γήπεδο της ομάδας τους μετά από… ειρηνική κατάληψη. Κι όμως, οι οπαδοί του Πανιωνίου που και καλά έκαναν κατάληψη επειδή ανησύχησαν για να μην γίνουν φθορές στο γήπεδό τους από αυτούς της ΑΕΚ, μπήκαν οι ίδιοι και έκαναν ζημιές στο γήπεδο (μόνο και μόνο αποδεικνύοντας τα συμπλέγματα που έχουν) για να μη βρει έδρα η ΑΕΚ για το περιβόητο πλέον ματς με την Νταντί Γιουνάιτεντ. Αυτό είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο του σήμερα. Ο δε ηθικός αυτουργός Τσακίρης τώρα γεύεται τους καρπούς της ανόητης συμπεριφοράς του. Κρίμα που δεν βγήκε και πρόεδρος της Σούπερ Λιγκ και χάθηκε τέτοιο κελεπούρι…

Οι τραγελαφικές καταστάσεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχουν τελειωμό. Το ΟΑΚΑ, το και καλά στολίδι του ελληνικού αθλητισμού που συντηρείται τα τελευταία χρόνια από τις ΠΑΕ ΑΕΚ και ΠΑΟ δεν μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες. Ναι… Πρώτα γέμισε τρύπες λες και το έφαγε γιγάντιος σκόρος.

Αυτό ανησύχησε τους αρμόδιους, όχι φυσικά γιατί νοιάζονται για τις δυο ΠΑΕ, αλλά γιατί υπάρχει και το πανηγύρι του Μπόνο και της παρέας του το Σάββατο που μας έρχεται. Έτσι, με… απευθείας ανάθεση τα έργα ανέλαβε εταιρεία παναθηναϊκών συμφερόντων που φρόντισε σε χρόνο ρεκόρ (όπως έλεγαν τα ρεπορτάζ) να ετοιμάσει το γήπεδο και έτσι να παίξουν σερί ΑΕΚ, ΠΑΟ και ο Δι Ετζ την Πέμπτη, την Παρασκευή και το Σάββατο.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο ΠΑΟ δεν κρατιόταν να παίξει μπροστά στον κόσμο του (την ώρα που η ΑΕΚ αναγκαζόταν να τραβηχτεί στην Καλλιθέα για ένα φιλικό παρωδία στο οποίο έχασε την εσωτερική της ηρεμία, τον Γκέντσογλου με τραυματισμό και αρκετά κέρδη από ένα πιθανό φιλικό στο ΟΑΚΑ) και αποφάσισε με τις παραινέσεις της τριφυλλοεταιρείας να παίξει εκεί το φιλικό, κερδίζοντας 20.000 οπαδούς και χάνοντας τον Σισέ, μια που το γήπεδο δεν ήταν έτοιμο.

Τώρα άλλοι λένε ότι φταίει το ΟΑΚΑ και το πότισμα, άλλοι ότι φταίει η εταιρεία κ.ο.κ., αλλά το θέμα δεν αλλάζει. Το ΟΑΚΑ δεν κάνει για αγώνα και η  ΑΕΚ αναγκάζεται να δώσει ευρωπαϊκό αγώνα χωρίς να ξέρει πού θα παίξει, μόλις τρεις μέρες πριν το παιχνίδι. Εδώ το φιάσκο συνεχίζεται. Ο Ολυμπιακός αρνείται να δώσει το Καραϊσκάκη, εκτός κι αν γίνει χωρίς οπαδούς το ματς, η προσφυγομάνα πατατακιοφάγα Νέα Σμύρνη ασχολείται κυρίως με το σφράγισμα επιταγών, η ΑΕΚτζήδικη Ριζούπολη από ότι λέγεται έχει χορτάρι επιπέδου ΟΑΚΑ και το Περιστέρι δεν χωράει ούτε καν τα διαρκείας. Κάπου εκεί φαίνεται να βρίσκεται η λύση της Λεωφόρου (ο ΠΑΟ δεν είναι κορόιδο σαν την ΑΕΚ να την γκρεμίσει), αλλά ο ΠΑΟ που εν μέρει ευθύνεται για την κατάσταση δείχνοντας το φιλάνθρωπο πνεύμα του αρνείται να την παραχωρήσει μήπως και χαλάσει το χορτάρι εκεί αν γίνουν 2 ματς σε 2 μέρες. Άγνωστο βέβαια γιατί τώρα δεν αλλάζει μέρα το ματς με την Ξάνθη, αφού εξ όσων γνωρίζω ο Άνταμ Κλέιτον δεν θα παίξει κι εκεί μουσική.

Έτσι λοιπόν, αυτή την στιγμή (και το τονίζω αυτό, μια που στο μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα κανείς δεν ξέρει) η εκπληκτική λύση είναι το γήπεδο του Ατρομήτου. Ένα γήπεδο υπερβολικά μικρό για τις ανάγκες του αγώνα. Αν από σπόντα βέβαια η ΑΕΚ έπαιζε προκριματικό για το Τσου Λου το πιθανότερο θα ήταν να παιζόταν σε άλλη χώρα το παιχνίδια, μια που δεν θα βρισκόταν στάδιο κατάλληλο. Είναι τυχερή η ΑΕΚ που κέρδισε 0-1 και φαίνεται να έχει καθαρίσει την πρόκριση. Οικονομικά βέβαια δεν το συζητάμε. Δεν χωράνε ούτε καν τα διαρκείας και ήδη έχουν πωληθεί εισιτήρια σε ανθρώπους που δεν θα μπορούν να μπουν. Τα διαφυγόντα κέρδη μιας ΑΕΚ που δεν έχει μαντίλι να κλάψει, ποιος θα τα πληρώσει άραγε;

Αυτός ο ΠΑΟΚ μπορεί να σου υποσχεθεί πολλά. Σίγουρα αυτό δεν θα είναι το βαρετό (άλλα αποδοτικό) ποδόσφαιρο του Σάντος, με αποτέλεσμα φέτος στην Τούμπα, πέρα από τα περσινά υπογλώσσια να ενδεικνύεται και μια κούτα Λεξοτανίλ. Γιατί μόνο αυτό είναι το αντίδοτο, στο γεγονός ότι ΠΑΛΙ δεν μπήκε γκολ πάνω στην γραμμή στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου αλλά και στο τέλος του παιχνιδιού στην χαμένη φάση του Παπάζογλου. Γιατί επίσης αυτό είναι το αντίδοτο, όταν βλέπεις το σίγουρο 2-0 του Παπάζογλου να πάει να γίνει 1-1. Γιατί στην τελική, πέρα από αυτά είχες να αντιμετωπίσεις και έναν κομπλεξικό Γερμανό φορολογούμενο, που δεν του κάθησε καλά το δάνειο. Σκάσε, δούλευε και πλήρωνε τώρα.

Στο πρώτο ημίχρονο, ένας ονειρικός ΠΑΟΚ, δημιούργημα του Δερμιτζάκη και μόνο, έδωσε σχεδόν βεβαιότητα πρόκρισης. Στο δεύτερο ημίχρονο, η ομάδα μπήκε πάλι όπως με Άγιαξ, με την διαφορά ότι δεν υπήρχε Σουάρεζ. Μετά την αστεία κάρτα που έδωσε ο απόγονος του Χίτλερ στον Βιτόλο, το 1-0 έγινε αυτοσκοπός. Μετά την χαμένη ευκαιρία του Παπάζογλου, έγινε ατυχία. Μετά την απόκρουση του Κρέσιτς στις καθυστερήσεις έγινε τύχη. Τα ηρεμιστικά και γρήγορα.

Τεράστια συμβολή στην νίκη του ΠΑΟΚ, έδωσαν οι Κοντρέρας και Γκαρσία. Δυο παίκτες, που χρόνια μετά θα μνημονεύονται από όσους έχουμε την χαρά να τους βλέπουμε. Για όποιον δεν καταλαβαίνει τι εννοώ, τον προκαλώ να δει μια φορά τουλάχιστον το φαινόμενο Πάμπλο Γκαρσία από το γήπεδο. Αυτός ο ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗΣ είναι ότι πιο απολαυστικό έχει δει ο ΠΑΟΚτσής τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια. 90′ λεπτά, αλάνθαστος, με μπαλιές διαβήτη, με ποδοσφαιρική εξυπνάδα με balls όπως λέει και αυτός. Από κοντά οι Λίνο, ο ελπιδοφόρος Μπουσαϊντί (από το κράξιμο με το άκουσμα του ονόματός του θα καταλήξουμε στο κράξιμο για το μονοετές συμβόλαιό του), ο Βιτόλο και φυσικά ο Βιερίνια που έχει πάρει προσωπικά την υπόθεση Ευρώπη για τους δικούς του (κακούς για τον ΠΑΟΚτσή, καλούς για την ΠΑΕ) λόγους. Επίσης πρέπει να σημειώσουμε την καλύτερη εμφάνιση με την φανέλα του ΠΑΟΚ, του Τσιρίλο, που ήταν χάρμα οφθαλμού η προθέρμανση του. Πάντα τέτοια.

Επειδή όμως δύσκολα χωνεύεται η φάση του χαμένου γκολ, επιτέλους, ας δωθούν οι ευκαιρίες που παίρνει ο Παπάζογλου στον Αθανασιάδη.

Η πρόκριση είναι κοντά, με μόνο ρεαλιστικό σενάριο να σκοράρει ο ΠΑΟΚ. Γιατί αλλιώς, ελέω του Γότθου, χωρίς Βιτόλο τα πράγματα θα είναι δύσκολα.

Η αλήθεια είναι ότι η Νταντί Γιουνάιτεντ είναι με διαφορά η χειρότερη σκωτσέζικη ομάδα που έχει αντιμετωπίσει η ΑΕΚ. Οι Ρέιντζερς ήταν πολύ καλή ομάδα, οι Χιμπς μέτρια αλλά θα μας είχαν αποκλείσει αν ο Βασίλης Μοτσαρτ-ας δεν είχε εκθέσει τότε τον Φερνάντο Σάντος κι οι Χαρτς είχαν κάποιους καλούς παίκτες (ο Καρυπίδης δεν ήταν ένας εξ αυτών), αλλά πέτυχαν το καλύτερο παιχνίδι της πρώτης χρονιάς Φερρέρ. Η χθεσινή μανταρινί ομάδα ήταν από τις πιο ακίνδυνες που έχω δει να αντιμετωπίζει η ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη.

Παρ’ όλα αυτά, όταν δεν καταφέρνεις να κερδίσεις Μπάτε Μπορίσοφ, Βασλούι και Ομόνοια τα τελευταία χρόνια σίγουρα κάθε εκτός έδρας νίκη είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη. Το βασικότερο δε όλων, είναι ότι η νίκη ήρθε εύκολα και δίκαια. Όχι, η ΑΕΚ δεν έπαιξε σπουδαίο ποδόσφαιρο. Είχε όμως πάρα πολύ καλή κυκλοφορία, την στιγμή που πέρσι αδυνατούσε να αλλάξει τρεις πάσες. Είχε τον Λυμπερόπουλο, που αν είναι καλά και βγάλει τη σεζόν θα πρόκειται για πολύτιμη μονάδα. Ο Λυμπερόπουλος έχει καταφέρει να γίνει το στήριγμα όλου του δημιουργικού κομματιού της ΑΕΚ. Γυρίζει πίσω, παίρνει μπάλα και μοιράζει. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σκόκκο φαίνεται πολύ καλύτερα μια που είναι αρκετά πιο απελευθερωμένος.

Το καλό επίσης είναι, ότι η περσινή απογοητευτική τριάδα των επιλογών Μπάγεβιτς φαίνεται να έχει παρασυρθεί από τη γενικότερη καλή λειτουργία της ομάδας και έτσι βλέπουμε τους Μάκο, Λεονάρντο, Γιάχιτς κάπως καλύτερους. Επειδή όμως τα μάτια μας πονάνε ακόμα από πέρσι, δεν τρώω πρόλογο προς το παρόν και είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός. Όπως θα περιμένω να δω και τη συνέχεια του Λαγού που αρχίζει να θυμίζει ποδοσφαιριστή επιτέλους.

Όλα αυτά όμως απέναντι σε μια ομάδα που δεν έκανε απολύτως τίποτα. Γιατί σε μεγαλύτερα ματς η ομάδα σίγουρα θα χρειαστεί κάτι περισσότερο στη θέση του δεξιού μπακ π.χ., γιατί είναι άγνωστο αν ο Δέλλας θα αντέξει να βγάλει όλη τη σεζόν και είναι επιτακτική η απόκτηση ΣΟΒΑΡΟΥ κεντρικού αμυντικού, γιατί το κέντρο χρειάζεται μεγαλύτερη ποιότητα από αυτή που προσδίδουν Καφές-Μάκος, γιατί ο μη κακός Λεονάρντο δεν έχει γίνει ακόμα καλός Λεονάρντο κ.ο.κ.

Συνεπώς, κρατάμε τα θετικά και προχωράμε. Αρκεί φυσικά να μην έρθει κανένας πελάτης στο σούπερ μάρκετ και αγοράσει κανέναν Τζεμπούρ-Σκόκκο και κλαίμε όλοι μαζί παρέα. Γιατί ΟΚ, το να φύγει ο Μαϊστόροβιτς αντέχεται. Αν φύγει κάποιους από τους άλλους τα πράγματα γίνονται στριμόκωλα…

ΥΓ Δεν αξίζει ο Μπλάνκο αυτής της συμπεριφοράς από διοίκηση και τεχνική ηγεσία. Φοβάμαι πολύ ότι ο παίκτης θα χαθεί με γελοιωδέστατο τρόπο…

Μπαίνω στο γήπεδο μια ώρα πριν την σέντρα και ενώ το θερμόμετρο δείχνει 36 βαθμούς Κελσίου. Fucking UEFA. Στο πέταλο των φιλοξενούμενων βρίσκονται ήδη οι εκδρομείς από την Αυστρία. 30-40 άτομα βαριά-βαριά. Αν θέλεις μπορείς να τους μετρήσεις έναν-έναν, να τους βγάλεις χαϊδευτικά παρατσούκλια και να μην τα ξεχάσεις μέχρι το τέλος του αγώνα. Η Ελληνική Αστυνομία, μετά την εμπειρία της με τα «λουλούδια» από την Πολωνία, για την ..ασφάλεια όλων μας έχει παρατάξει τουλάχιστον 2-3 διμοιρίες και κρατάει κενές περισσότερες από 2500 θέσεις, μέτρα που πιθανόν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν υπερβολικά ακόμα κι αν αντί για τους μετρημένους Αυστριακούς οπαδούς – που εξ όψεως θα ορκιζόσουν πως είναι τουρίστες απ’ αυτούς που αφού σε ρωτήσουν που θα βρούνε να πιούνε μια μπύρα, θα ζητήσουν οδηγίες για το πως θα πάνε να δούνε το Μέγαρο Μουσικής – στην κερκίδα βρισκόταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης, ο Χασάπης του Ανόβερο και μια πτέρυγα ισοβιτών από το Αλκατράζ.

Την ώρα που οι Αυστριακοί ξαπλώνουν με τα πόδια πάνω στα μπροστινά καθίσματα και απολαμβάνουν το Ελληνικό καλοκαίρι, στα πέταλα συντελείται η δεύτερη μεγαλύτερη τελετή αδελφοποίησης που μπορεί να υπάρξει μεταξύ οπαδών. Ανταλλαγή ιδρώτα: Ο ιδρώτας του διπλανού σου είναι και δικός σου ιδρώτας. Πιο πάνω μόνο η αιμομιξία. Λίγο πριν αρχίσει το παιχνίδι, σοφός και ευλογημένος υπεύθυνος ζητάει να ρίξουν νερό με τις μάνικες στα δυο πέταλα. Ακολουθεί καβλωτικά ανακουφιστικό, μεγάλης διάρκειας μπουγέλωμα υπό τον ήχο συνθημάτων, εμπειρία που μέρος της κοινωνίας θα χαρακτηρίσει «γαμηστερή» και μέρος της «το τελευταίο στάδιο του πολιτισμού, πριν την επιστροφή στην ζούγκλα».

Το παιχνίδι αρχίζει και ο Άρης κατεβαίνει με σύστημα «Ελβετικό-τυρί» στην άμυνα και «Κάνε-κι-εσύ-μια-γιόμα-.-Μπορείς» στην επίθεση, κάνοντας έτσι τους Αυστριακούς να δείχνουν ομαδάρα, απλά και μόνο γιατί μπορούν να κάνουν τα βασικά του παιχνιδιού με σχετική επιτυχία. Με απλά λόγια, να αναπτυχθούν ορθολογικά, να κυκλοφορήσουν την μπάλα χαμηλά, να μην την πουλάνε χωρίς λόγο, να μαρκάρουν σωστά στο κέντρο και να αποφύγουν τα επικίνδυνα λάθη στην άμυνα. Από την άλλη πλευρά, οι αμυντικοί μέσοι μαρκάρουν λανθασμένα αφήνοντας τεράστια κενά στον χώρο λίγο έξω από την περιοχή της ομάδας, ο Οριόλ ψάχνεται – ανησυχητικά – στην άμυνα, ο Μισέλ δεν εμπνέει για άλλη μια φορά εμπιστοσύνη και ο Νέτο παραμένει σκιά του εαυτού του με αποτέλεσμα να μένει ο αγέραστος τιτάνας, Ρονάλντο Γκιάρο των 36 καλοκαιριών και ο εξαιρετικός εχθές Σηφάκης για να μαζεύουν τα ασυμμάζευτα.

Το ημίχρονο περνάει, ανέλπιστα, χωρίς γκολ και πάνω που το 0-0 αρχίζει σιγά-σιγά να φαίνεται ονειρικό σκορ, στην επανάληψη η ομάδα ανεβαίνει σταδιακά, χάνει ευκαιρίες και με την είσοδο του «νέου Κάμπορα» Ρουίζ και του Μενδρινού κυριαρχεί στο γήπεδο. Οι Αυστριακοί υποβιβάζονται από ομαδάρα σε απλά «καλοδουλεμένη και αθλητική ομάδα» που όμως αδυνατεί να κλείσει αποτελεσματικά τους Κόκε-Ρουίζ και τελικά ελάχιστα πριν το τέλος ..κάποιος εκεί πάνω με υψηλό δείκτη κοινωνικής δικαιοσύνης δίνει στον μια-κλίμακα-πιο-μαυρισμένο-πλέον κόσμο στις κερκίδες μια ακόμα αφορμή για να βγάλει την μπλούζα του.

Μετά από αρκετά λεπτά και αφού κοπάζουν τα πανηγύρια του γκολ – Παραδοσιακός κανόνας: το γκολ στις καθυστερήσεις μετράει όσο το κανονικό, αλλά πανηγυρίζεται διπλά – ο Ρώσος διαιτητής σφυρίζει την λήξη του αγώνα ή εναλλακτικά του «πρώτου ημιχρόνου του ζευγαριού», όπως χαρακτηριστικά θα τον περιέγραφε οποιοσδήποτε προπονητής χρησιμοποιεί το πρότυπο ‘Κλισέ ατάκες για διπλούς αγώνες πρόκρισης’. Ενός αγώνα 90 λεπτών, μ’ ένα 15λεπτο ημίχρονο και δυο …τάιμ-άουτ. Fucking UEFA.

Σχετικά:
Με τον Εργοτέλη εντός έδρας
Με τον Αστέρα Τρίπολης εντός έδρας
Με την Καβάλα εντός έδρας
Με τον Πανθρακικό εκτός έδρας

- Για πες ρε φίλε κανένα νέο.
- Τι να πω ρε συ… Βαρεμάρα, ζέστη πολλή χθες.
- Ναι, άστα. Δεν είχε και λίγη μπάλα να γουστάρουμε.
- Ναι ρε συ, ούτε ένα ματσάκι. Έπρεπε να τραβηχτούμε ως τα Σέρρας για να δούμε τον Βρουτσινά.
- Πάλι καλά που παίζει ο ΠΑΟΚ αύριο και έχουμε και μια ομάδα στην πόλη μας στην Ευρώπη.
- Ευτυχώς που παίζει Πέμπτη, μήπως πέσει η θερμοκρασία. Φαντάσου να είχε κανένα ματς χθες στις 7 η ώρα.
- Τρελός είσαι ρε; Ποιο ματς θα γινόταν στη Θεσσαλονίκη στις 7 χθες. Άσε που θα το μαθαίναμε, θα το έγραφε η εφημερίδα.

Σ’ εσένα Χρυσό Αγόρι της UEFA που, πιστός στην τηλεοπτική παντοκρατορία του ποδοσφαίρου η οποία γράφει στις …τσέπες της τους ποδοσφαιριστές και όσους θα στοιβαχτούν στις κερκίδες, όρισες Ευρωπαϊκό αγώνα στις 7 το απόγευμα σε χώρα που αυτή η ώρα, αυτήν την εποχή ισοδυναμεί με 35 βαθμούς Κελσίου, σ’ εσένα λοιπόν, προωθώ την περσινή μου ευχή. Καραγκιόζη.

Μετά από έναν ακόμα αχώνευτο αποκλεισμό, η «Τύχη» έπαιξε και άλλο παιχνίδι στον ΠΑΟΚ, στέλνοντας τον σαν εκπρόσωπο… του ελληνικού κράτους μέσα στην Τουρκιά, μέσα στην Πόλη για να την αλώσει. Βέβαια όλα αυτά καμία σχέση δεν έχουν με το ποδόσφαιρο, ούτε καν με την σύγχρονη πολιτική σκηνή, αλλά δυστυχώς είναι αρκετά ικανά για να καπηλέψουν το όνομα και τον πραγματικό στόχο του ΠΑΟΚ και του ποδοσφαίρου γενικότερα.

Πόσα μπορεί όμως ακόμα, να αντέξει ο ΠΑΟΚτσής; Ο αποκλεισμός από τον Άγιαξ, έτσι όπως ήρθε, ήταν ένα ισχυρό χτύπημα στην ψυχολογία του. Ο ΠΑΟΚ είχε να κερδίσει φήμη, δόξα και μέσω των οικονομικών bonus που θα καρπωνόταν και μεταγραφές. Αντ’αυτού, κέρδισε στεναχώρια, μιζέρια και πίκρα. Ο ΠΑΟΚ είχε να αντιμετωπίσει, πέρα από τον Άγιαξ και τον Θεό τον ίδιο, που όταν ήταν με το μέρος του, στο πρώτο ημίχρονο του Άμστερνταμ φάνηκε πολύ πιο ανίσχυρος από την ρεβάνς της Τούμπας, που έκανε θαύματα και πράγματα για να περάσουν οι Ολλανδοί.

Αλλά ας είναι, η ζωή συνεχίζεται, ο ΠΑΟΚ δεν σταματάει με έναν αποκλεισμό, και η κληρωτίδα του έφερε τον καλύτερο δυνατό αντίπαλο για να αναθερμανθεί ο κόσμος. Το DNA του ΠΑΟΚ τον προορίζει να παίζει κόντρα σε μεγάλες ομάδες, ακόμα και αν τελικά αποκλείεται στα σημεία. Κάποια στιγμή αυτό θα αλλάξει και τότε η ηδονή της πρόκρισης θα είναι η μεγαλύτερη δυνατή. Χίλιες φορές λοιπόν Φενερμπαχτσέ από απίθανους Δανούς, Κροάτες, Σκωτσέζους και Ελβετούς. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να αποδείξει ότι αξίζει να αγωνίζεται σε ευρωπαϊκούς ομίλους, μέσα από το μέταλλο και την αξία που θα βγάλει και όχι από μια καλή κλήρωση. Για αυτό λοιπόν, ο ΠΑΟΚτσής δεν πρέπει να τα βάζει με την τύχη του, αλλά να είναι περήφανος, που ακόμα και μέσα στα πλαίσια του Europe League η ομάδα του είχε μια κλήρωση αντίστοιχη με το Champions League.

Και αν με τον Άγιαξ είχε να αντιμετωπίσει την ατυχία του, σημαντικότερο ρόλο έπαιξε ότι από την πρώτη στιγμή ένιωσε το αουτσαίντερ που εκμεταλλευόμενο τα εσωτερικά προβλήματα του αντιπάλου του, θα του έκλεβε την πρόκριση. Αυτό δεν πρέπει να επαναληφθεί με την Φενέρμπαχτσε. Η ομάδα, ο προπονητής, η διοίκηση, ο κόσμος, πρέπει να νιώσουν και να παίξουν σαν ίσο προς ίσο με τους Τούρκους για να πανηγυρίσουν μια ιστορική πρόκριση.

Τελευταία δεν ξέρω τί έχω πάθει αλλά δεν μπορώ να υποστηρίξω αουτσάϊντερ με τίποτα και σε κανένα παιχνίδι

Ισως να φταίει ο αποκλεισμός της Μπαρσελόνα από την Ιντερ, που με έκανε να μισήσω ακόμα περισσότερο το «έξυπνο», «μυαλωμένο», «ηρωϊκό» παιχνίδι και να ταχτώ ανεπιφύλακτα υπέρ της ξεκάθαρης «παικτικής» υπεροχής και του ταλέντου που συνήθως συνοδεύει τα φαβορί των αναμετρήσεων.

Κατά συνέπεια δεν χρειάστηκε να κουραστώ πολύ γιά να αποφασίσω με ποιόν ήμουν σήμερα το βράδυ στον τελικό του Αμβούργου.

«Ατλέτικο και τα μυαλά στα κάγκελα» είπα μέσα μου και θρονιάστηκα στον καναπέ μου έτοιμος να πανηγυρίσω το θρίαμβο της παρέας του Κουν και του Ντιέγκο έναντι ενός συνοθυλεύματος Ούγγρων, Αμερικανών, Αυστραλών και σιτεμένων Αγγλων πρώην ταλαντούχων παικτών.

Οσο περνούσε η ώρα όμως, τόσο εκνευριζόμουν απ το γεγονός πως οι Μαδριλένοι «κορόϊδευαν» μέσα στο γήπεδο, ενώ τα … λιμά προσπαθούσαν και μάλιστα όχι διά της καταστροφής, αλλά της προσπάθειας να βγουν κι αυτά μπροστά και να επιβάλουν το δικό τους παιχνίδι. Βέβαια, γιά να είμαι απολύτως δίκαιος, σε μιά ομάδα που τόσα χρόνια θεωρεί «τοτέμ» της τον Αντόνιο Λόπεζ και τον Ραούλ Γκαρσία αξίζουν τα χειρότερα, που διαισθανόμουν πως θα έρθουν αργότερα

Οταν το παιχνίδι έφτασε στην παράταση άρχισα να σκέφτομαι πως επιβεβαιώνομαι γιά την πεποίθησή μου πως η φανέλα της Ατλέτικο δεν έχει ειδικό βάρος.

Παρ όλ αυτά, ήδη απ τον ημιτελικό στο Ανφιλντ, φαίνεται πως οι «κολτσονέρος» προσπαθούν ν αλλάξουν δέρμα.

Ενδεχομένως αν απέναντί τους δεν ήταν σήμερα η ταπεινή «σταχτοπούτα» Φούλαμ, αλλά κάποια άλλη ομάδα με μεγαλύτερο ειδικό βάρος να μην είχαν πανηγυρίσει ποτέ αυτή την κατάκτηση. Ακόμα και έτσι όμως, αν το γκολ του Φορλάν δεν ερχόταν 5 λεπτά πριν τη λήξη της παράτασης αλλά νωρίτερα, θα μπορούσα να στοιχηματίσω άνετα πως η Φούλαμ θα ισοφάριζε εκ νέου.

Αλλά με τα αν δεν γίνεται δουλειά.

Η Ατλέτικο κέρδισε σήμερα ένα τρόπαιο πολύ σημαντικό στη σύγχρονη ιστορία της που πιθανόν να αλλάξει συνολικά τον χαρακτήρα της σαν ομάδα.

Και το γεγονός πως φέτος πλασαρίστηκε σε δύο τελικούς έχοντας ήδη κατακτήσει τον έναν, δεν μπορεί παρά να πιστωθεί στον νεαρό αξούριστο κύριο που κάθεται στην άκρη του πάγκου της.

Οσο γιά τον άλλο κύριο, τον αντίπαλό του στον σημερινό τελικό, κέρδισε επάξια την αμέριστη συμπάθειά και τον σεβασμό μου. Προσπάθησε πολύ να φέρει τη μικρή του ομάδα μέχρι το τέλος του ταξιδιού και γιά λίγο δεν κατάφερε να φτάσει στην Ιθάκη του. Ολες του οι αντιδράσεις και η συμπεριφορά του ως το τέλος ξεχείλιζαν από αξιοπρέπεια, μιά φιγούρα βγαλμένη από film noir του παλιού γαλλικού κινηματογράφου.

Προσπάθησε, έπαιξε, έχασε και δίκαια χειροκροτήθηκε απ όλους.

Κι ενώ η αγγλολαγνεία των Ελλήνων εγκύρων αθλητικών συντακτών βρήκε την ευκαιρία να τα χώσει άσχημα στη Μπαρσελόνα, στον Γκουαρντιόλα και σε ό,τι της χαλούσε τη διάθεση εδώ και 19 μήνες, χθες βράδυ, εκεί που έκανα ένα νυσταγμένο ζάπινγκ, έπεσα πάνω σ ένα περίεργο παιχνίδι.

«Ρεντς» λέει, εναντίον «κολτσονέρος», κάτι τέτοιο.

Το παιχνίδι πήγε στη … παράτα όπως θα λεγε και ο τεράστιος Θανάσης Μπέμπης, αλλά δεν είχε μπενάλντυς, όπως θα έλεγε πάλι ο ίδιος.

Διότι οι «κολτσονέρος» κατάφεραν να βάλουν ένα γκολ και να προκριθούν, παρ ότι οι «ρεντς» προηγήθηκαν με 2-0 και έβαλαν φωτιά στο ΚΟΡ.

Ε αυτά είδα, μην περιμένετε και παραπάνω.

Παραπάνω, περίμενα να δω σήμερα σε κανένα σάϊτ, για να μου λυθεί η απορία: τελικά πόσα καρβέλια θέλει ο Μπενίτεθ για να γίνει Κίκε Φλόρες ;;;

Ακόμα περιμένω …

Ο Ντάνιελ Άγκερ είναι ένας πανύψηλος, Δανός, κεντρικός αμυντικός – τρία χαρακτηριστικά δηλαδή που δεν σε προϊδεάζουν για μια «φαντεζί’ ενέργεια από μέρους του.
Κι όμως…

(Το ξέρω ότι το γκολ μπήκε την Πέμπτη το βράδυ, πριν ακόμα βγει ο Επιτάφιος και ότι τώρα είναι πλέον Τρίτη και το στομάχι σου πάει να εκραγεί, αλλά δεν γινόταν να μην μπει τέτοιο γκολ – τακουνάκι στο el sombrero.
Θα ήταν σαν Πάσχα χωρίς τον Χρήστο Σαντικάι Πέτρο Γαιτάνο ή Βραδυποριακός χωρίς τον Ταλαιπωριακό!)