Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Europa League'

Ένας πρόεδρος διαφορετικός από τους άλλους

  [1 Σχόλιο]

Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2018. Οι δρόμοι γύρω από το ‘Wolfgang-Steubing-Halle’ στη Φρανκφούρτη είναι γεμάτοι κόσμο. Μέσα στην αίθουσα επικρατεί το αδιαχώρητο. Αυτή δεν είναι η πρώτη γενική συνέλευση στην σύγχρονη ιστορία της Άιντραχτ αλλά είναι η πρώτη που συγκεντρώνει τόσους πολλούς ανθρώπους. Αυτή τη φορά εκτός από τους εκατοντάδες οπαδούς-μέλη, υπάρχουν και δεκάδες δημοσιογράφοι απ’όλη τη χώρα που ενδιαφέρονται να καλύψουν τη διαδικασία. Ο λόγος είναι πολύ απλός και ακούει στο όνομα “Πίτερ Φίσερ”.

Ένα μήνα πριν, ο πρόεδρος της Άιντραχτ Φρανκφούρτης είχε δώσει μια συνέντευξη σε μια τοπική εφημερίδα. Εκεί, και σε πλήρη αντίθεση με σχεδόν όλους τους υπόλοιπους προέδρους που αποφεύγουν να μιλάνε για τέτοια θέματα, ο Φίσερ επέλεξε να πάρει θέση σ’ένα από τα πιο καυτά ζητήματα της εποχής: την άνοδο της ακροδεξιάς: “Αν κάποιος ψηφίζει το ΑfD (δηλαδή το ακροδεξιό κόμμα ‘Εναλλακτική για τη Γερμανία’) δεν μπορεί να είναι και μέλος της Άιντραχτ. Σαν ένα από τα μεγάλα κλαμπ της Γερμανίας οφείλουμε να πάρουμε μια ξεκάθαρη θέση, γιατί υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα απ’το αν θα περάσει η μπάλα τη γραμμή. Γι’αυτό λέω ότι όποιος ψηφίζει αυτό το κόμμα, το οποίο προωθεί ρατσιστικές και απάνθρωπες απόψεις, δεν γίνεται να είναι μέλος μιας ομάδας με τις δικές μας αρχές”.

Οι δηλώσεις του Φίσερ ξεσήκωσαν αντιδράσεις και αποτέλεσαν αφορμή για να ξεκινήσει ξανά η κουβέντα για τη θέση του ποδοσφαίρου σε σχέση με την πολιτική και την κοινωνία. Στο γραμματοκιβώτιο και το τηλέφωνο του Φίσερ άρχισαν να καταφτάνουν αρκετές απειλές από υποστηρικτές του AfD: “Με αποκαλούν εβραϊκό γουρούνι και μου λένε τι θα μου κάνουν. Θα με κάψουν, θα με σκοτώσουν, θα με κρεμάσουν”.

(Άνοιγμα παρένθεσης)

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ο Πίτερ Φίσερ βρίσκεται στην επικαιρότητα. Ο πρόεδρος της Άιντραχτ είναι μια από τις πιο διάσημες φιγούρες της περιοχής της Φρανκφούρτης και προκαλεί πολλές φορές με το ντύσιμο του ή με τις διαφημίσεις κάποιων εκ των επιχειρήσεων του (είναι ιδιοκτήτης μιας διαφημιστικής, μιας ντίσκο και αρκετών κλαμπ). Πολυπράγμων, ιδιαίτερα κοινωνικός και με χαρακτηριστική άνεση μπροστά στις κάμερες, ο Φίσερ φαίνεται σαν να είναι ένας ακόμα κλασικός πρόεδρος που προήλθε από την ελίτ των φίλων της Άιντραχτ. Η ιστορία του όμως είναι αρκετά διαφορετική.

Παιδί μια φτωχής οικογένειας που ζούσε σε μια φάρμα στο Λιχ, ο Φίσερ μεγάλωσε ουσιαστικά στο πέταλο της Άιντραχτ, στο οποίο μπήκε για πρώτη φορά κρυφά το 1969, χωρίς εισιτήριο, μαζί με μερικά ακόμα πιτσιρίκια που δεν είχαν να πληρώσουν το αντίτιμο. Τα επόμενα χρόνια όλα του τα χαρτζιλίκια γινόταν εισιτήρια διαρκείας και κάπως έτσι ο Φίσερ δέθηκε οριστικά με την Άιντραχτ. Με τον καιρό η ορθοστασία στο πέταλο (καθώς και οι διάφοροι τσαμπουκάδες με οπαδούς άλλων ομάδων) έδωσε τη θέση της στην πιο άνετη παρακολούθηση από τις κεντρικές κερκίδες. “Όσο περισσότερα μαλλιά χάνεις, τόσο προχωράς στο γήπεδο από το πέταλο προς τις καλές θέσεις” δήλωσε χαρακτηριστικά σε μια συνέντευξη του πριν λίγα χρόνια.

Οι αναμνήσεις από το πέταλο των φανατικών όμως, δεν έφυγαν ποτέ. Εκεί άλλωστε συνάντησε για πρώτη φορά τη γυναίκα του, εκεί ονειρευόταν για πολλά χρόνια πως κάτι αναπάντεχο συμβαίνει στον αγωνιστικό χώρο και καλείται αυτός για να σώσει την κατάσταση: “Το όνειρο μου ήταν πάντα το ίδιο. Ο προπονητής ξεμένει από παίκτες στον πάγκο, ο εκφωνητής του γηπέδου ανακοινώνει ότι η ομάδα χρειάζεται τον οπαδό που κάθεται στην κερκίδα 14, σειρά 27, θέση 17, τότε εγώ μπαίνω μέσα, αλλάζω στα γρήγορα και πετυχαίνω με κεφαλιά το κρίσιμο γκολ στο τελευταίο λεπτό”.

Με ύψος 2,01 μέτρα φυσικά ο Φίσερ δεν είχε καμία ελπίδα στο ποδόσφαιρο αλλά η μοίρα το έφερε έτσι που το 2000 οι άνθρωποι της ομάδας του ζήτησαν να μπει πρόεδρος. Ο Φίσερ ξαφνιάστηκε (“θεωρούσα πιο πιθανό να κερδίσω κάποτε χρυσό μετάλλιο στην ενόργανη, παρά να γίνω πρόεδρος της Άιντραχτ”) αλλά δεν μπορούσε να αρνηθεί. Η αγαπημένη του ομάδα βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση, τα οικονομικά δεν ήταν καλά και τα μέλη ήταν όλα κι όλα 5000.

18 χρόνια αργότερα ο Πίτερ Φίσερ είναι ακόμα στην ίδια θέση, η Άιντραχτ έχει βελτιωθεί αισθητά στον τομέα της οργάνωσης, έχει παίξει στην Ευρώπη, έχει κερδίσει το πρώτο της τρόπαιο από το 1988 (το περσινό κύπελλο απέναντι στη Μπάγερν) και τα μέλη της έχουν ξεπεράσει πλέον τα 60.000! Στη διάρκεια της περιόδου αυτής ο Φίσερ επανεκλέγεται με ποσοστά που θυμίζουν Βόρεια Κορέα, ενώ αρκετές φορές δεν βρίσκεται καν αντίπαλος για να τον κοντράρει.

Παρά το νέο πόστο του πάντως, ο ίδιος δεν ξεχνάει από που προέρχεται. Οι οπαδοί της Άιντραχτ τον λατρεύουν και τον θεωρούν “δικό τους παιδί”, ξέροντας πως έχει πάντα τα αυτιά του ανοιχτά για παρατηρήσεις και προτάσεις από τους απλούς οπαδούς. Και δεν αρκείται σ’αυτό. Όταν το 2013 οι εκδρομείς της Άιντραχτ ξέμειναν αργά μέσα στη νύχτα στο αεροδρόμιο στο Αζερμπαϊτζάν για ώρες, μετά από έναν αγώνα με την Καραμπάγ, ο πρόεδρος αγόρασε μερικές εκατοντάδες μπουκάλια κονιάκ και τους τα μοίρασε, θέλοντας να κάνει λίγο πιο ευχάριστη την παραμονή τους στην αίθουσα αναμονής.

(Κλείσιμο παρένθεσης)

Όταν ο Πίτερ Φίσερ ανεβαίνει στο βήμα στη γενική συνέλευση του συλλόγου, στην αίθουσα επικρατεί απόλυτη ησυχία. Μετά τις αντιδράσεις που ακολούθησαν από τους υποστηρικτές αλλά και τους εκπρόσωπους του AfD, όλοι περιμένουν με αγωνία αν θα ανακαλέσει τις δηλώσεις του, επιλέγοντας να γίνει πιο διπλωματικός. Ο Πίτερ Φίσερ όμως δεν είναι από αυτούς τους προέδρους.

“Δεν παίρνω πίσω τίποτα απ’όσα είπα. Η Άιντραχτ έχει μέλη όλων των ειδών. Είμαστε ανοιχτοί στους ανθρώπους όλων των εθνών, των θρησκειών και των σεξουαλικών προσανατολισμών. Αυτή η ποικιλομορφία και η διεθνής διάσταση κάνουν την ομάδα αυτό που είναι. Η Άιντραχτ δεν γίνεται να μην πάρει θέση. Ο σύλλογος μας είναι ουδέτερος πολιτικά αλλά αυτό ισχύει μόνο για τα κόμματα με δημοκρατικά ιδεώδη, που έχουν αξίες που συμβαδίζουν με τις δικές μας. Και το AfD δεν ανήκει σ’αυτά, όπως αποδεικνύεται από τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων του.

Είναι καθήκον του προέδρου να πάρει ξεκάθαρη θέση απέναντι στον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η Φρανκφούρτη είναι μια ανοιχτή πόλη για όλους. Αυτά που λέω δεν είναι κάποια τρελή άποψη. Οι αξίες μας είναι καταγεγραμμένες στο καταστατικό μας. Πρέπει να υπερασπιστούμε αυτές τις αξίες, πρέπει να σταθούμε απέναντι σε κάθε διάκριση ή κρούσμα ξενοφοβίας και ρατσισμού. Κανένας δεν υποχρεώνει κανέναν να γίνει μέλος μας. Αλλά δεν γίνεται να είσαι μέλος και ταυτόχρονα να ψηφίζεις υπέρ της ακροδεξιάς”.

Ο Φίσερ βρίσκεται στο βήμα για σχεδόν μια ώρα. Όταν η ομιλία του φτάνει στο τέλος της, όλη η αίθουσα σηκώνεται όρθια και τον χειροκροτάει για αρκετά λεπτά. Η απάντηση των 700 παρευρισκόμενων οπαδών είναι αποστομωτική. Όσες αμφιβολίες υπήρχαν για τη στάση του κόσμου της ομάδας, διαγράφονται σε δευτερόλεπτα. Λίγη ώρα αργότερα ακολουθεί η καθιερωμένη ψηφοφορία. Ο Πίτερ Φίσερ έχει και επίσημα τη στήριξη του 99% των οπαδών-μελών της ομάδας και ετοιμάζεται για την 7η συνεχόμενη θητεία του στην προεδρική καρέκλα! Σε μια εποχή που η ακροδεξιά προελαύνει σε πολλές χώρες (ανάμεσα τους και η Γερμανία), η Άιντραχτ και ο πρόεδρος της ορθώνουν το ανάστημα τους, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Όπως τονίζει ο Φίσερ: “Υπάρχουν χιλιάδες άλλοι σύλλογοι που στο καταστατικό τους έχουν παρόμοιες αξίες με τις δικές μας. Που είναι; Γιατί δεν παίρνουν θέση;”

Σήμερα το βράδυ στην Κύπρο, η Άιντραχτ αντιμετωπίζει τον Απόλλων Λεμεσού στα πλαίσια της 4ης αγωνιστικής του Europa League. Η ομάδα του Πίτερ Φίσερ μπορεί να μην ξεκίνησε καλά τη φετινή σεζόν, επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από την καλοκαιρινή αποχώρηση του Νίκο Κόβατς, αλλά κατάφερε γρήγορα να ορθοποδήσει και να βρει τη φόρμα της (έχει σκαρφαλώσει στην 5η θέση στη Μπουντεσλίγκα και μετράει 7 ματς χωρίς ήττα σε Γερμανία και Ευρώπη, στα οποία έχει σκοράρει 23 φορές !).

Με μια νέα νίκη απέναντι στον Απόλλωνα θα κάνει το 4/4 στον όμιλο της και θα εξασφαλίσει από τώρα την πρόκριση στα νοκ άουτ. Η πιθανότητα παρουσίας της σ’έναν ακόμα ευρωπαϊκό τελικό είναι για την ώρα πάρα πολύ μικρή αλλά σίγουρα περνάει από το μυαλό του πάντα αισιόδοξου Πίτερ Φίσερ. Την προηγούμενη φορά που το κατάφερε πάντως (το 1980, όταν και κατέκτησε το ΟΥΕΦΑ νικώντας την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ) ο Φίσερ ήταν ακόμα πιτσιρικάς, είχε μακριά ξανθά μαλλιά και παρακολουθούσε τα ματς όρθιος από το πέταλο, ελπίζοντας πως κάποια μέρα ο εκφωνητής του γηπέδου θα τον φωνάξει για να μπει εσπευσμένα στον αγώνα και να πετύχει το νικητήριο γκολ.

Το σουηδικό χωριό που θέλει να κατακτήσει την Ευρώπη

  [Καθόλου σχόλια]

Αν μπεις σε ένα τυχαίο καφενείο της Θεσσαλονίκης και ρωτήσεις τον πρώτο θαμώνα που θα πετύχεις “από ποια ομάδα αποκλείστηκε φέτος στο Γιουρόπα ο ΠΑΟΚ;” είναι σχεδόν σίγουρο ότι η απάντηση που θα πάρεις είναι “από ένα χωριό της Σουηδίας”. Τυπικά η απάντηση αυτή είναι λανθασμένη, καθώς το Έστερσουντ είναι μια κανονική πόλη 50.000 κατοίκων, αλλά ουσιαστικά και μιλώντας καθαρά ποδοσφαιρικά, κρύβει μια αλήθεια αφού πρόκειται για ένα ‘χωριό’ που χάρη στην πρόκριση εκείνη βρέθηκε σ’έναν ευρωπαϊκό όμιλο με ομάδες από πόλεις δεκαπλάσιες σε μέγεθος.

Το να δυσκολεύεται κάποιος να θυμηθεί το όνομα μιας ομάδας που πριν από δυο μήνες έπαιξε στην πόλη του δεν είναι καθόλου παράξενο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μέχρι πριν ένα χρόνο, ακόμα και οι Σουηδοί δεν ήξεραν ότι υπάρχει τέτοια ομάδα. Και όσο τραβηγμένο κι αν ακούγεται, μέχρι πριν από λίγα χρόνια ακόμα και οι ίδιοι οι κάτοικοι του Έστερσουντ πιθανόν αγνοούσαν την ύπαρξη της ομάδας της πόλης τους. Μια ομάδα που ιδρύθηκε πριν από 21 χρόνια και βολόδερνε μεταξύ της 3ης και 4ης κατηγορίας μέχρι τη μέρα που ο Ντάνιελ Κίντμπεργκ αποφάσισε να της αλλάξει ρότα.

Ο Κίντμπεργκ, πρώην αντισυνταγματάρχης που πέρασε τις προηγούμενες δυο δεκαετίες της ζωής του σε στρατιωτικές αποστολές στη Βοσνία και το Κονγκό, ανέλαβε σχεδόν από το μηδέν. Η ομάδα εκείνη την εποχή είχε μια χούφτα μέτριους παίκτες, έναν υπάλληλο πλήρους απασχόλησης, ένα ανύπαρκτο μπάτζετ και έκοβε πάνω-κάτω 700 εισιτήρια σε κάθε εντός έδρας ματς. Η εικόνα διάλυσης του συλλόγου δεν πτόησε τον Κίντμπεργκ, που έχει επιβιώσει σε πολύ χειρότερες καταστάσεις: “Γενικότερα, νιώθω πολύ ήρεμος όταν όλα γύρω μου καταρρέουν. Έτσι κι αλλιώς στο ποδόσφαιρο δεν σε σημαδεύει κανένας με όπλο”.

Η πρώτη προτεραιότητα του ήταν να βρει έναν προπονητή. Η λύση ήρθε μέσω γνωστών από την Αγγλία, που τον πρότειναν έναν νεαρό Άγγλο που είχε αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο στα 30 του (έχοντας φτάσει μέχρι και την Πρέμιερ Λιγκ με τη Σαουθάμπτον) και εκείνη την εποχή έκανε το μεταπτυχιακό του στο πανεπιστήμιο του Λιντς. Ο Γκράχαμ Πότερ αποδέχτηκε την απρόβλεπτη πρόταση και πήρε το ρίσκο να μετακομίσει στα βόρεια της Σουηδίας, για χάρη μιας παντελώς άγνωστης ομάδας που δεν ήξερε κανείς. “Σε όποιον ντόπιο έλεγα για ποιο λόγο βρίσκομαι στην πόλη μου απαντούσε πως είμαι τρελός” θυμάται σήμερα ο ίδιος. Η επιλογή του Κίντμπεργκ αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από πετυχημένη. Με τον Πότερ στον πάγκο η ομάδα κέρδισε δυο συνεχόμενες ανόδους και τελικά βρέθηκε πέρσι για πρώτη φορά στην πρώτη κατηγορία. Η ανηφόρα όμως δεν σταμάτησε ούτε εκεί.

Η ομάδα του Πότερ (που είναι αυτή τη στιγμή ο μόνος Άγγλος προπονητής στο Γιουρόπα Λιγκ!) όχι μόνο δεν κινδύνευσε στιγμή να υποβιβαστεί αλλά έφτασε και στην κατάκτηση του κυπέλλου, ένα ασύλληπτο κατόρθωμα για μια πόλη που μέχρι πρόσφατα δεν ήξερε ότι έχει ομάδα ποδοσφαίρου. Το κερδισμένο κύπελλο χάρισε στην Έστερσουντ και το πρώτο της εισιτήριο για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και τη συνέχεια λίγο-πολύ την ξέρουν οι περισσότεροι Έλληνες και ειδικότερα οι οπαδοί του ΠΑΟΚ: Πρόκριση επί της πανάκριβης Γαλατασαράι, πρόκριση επί του φιλόδοξου ΠΑΟΚ και συμμετοχή στους ομίλους στην πρώτη της μόλις προσπάθεια.

Οι 700 θεατές έγιναν 8000, ο κόσμος στους δρόμους άρχισε να κυκλοφορεί φορώντας ποδοσφαιρικές φανέλες και η ‘Πόλη του Χειμώνα’, όπως είναι το παρατσούκλι της, άρχισε για τα καλά να ζει στο ρυθμό του ποδοσφαίρου. Κάπου εδώ σταματάνε και οι όποιες ομοιότητες παρουσιάζει η Έστερσουντ με τις υπόλοιπες ‘σταχτοπούτες’ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Το δίδυμο Κίντμπεργκ-Πότερ δεν πιστεύει στα κλασικά μοντέλα διαχείρισης μικρών ομάδων. “Αν θέλουν να κερδίσουν οι μικρές ομάδες τις μεγάλες πρέπει να είναι διαφορετικές και παράξενες” δηλώνει με απόλυτη σοβαρότητα ο πρόεδρος και η ομάδα του ακολουθεί αυτό το μότο πιστά.

“Οι περισσότεροι από τους παίκτες μας έχουν απορριφθεί από άλλες ομάδες. Είναι ‘αποφάγια’, που ο κόσμος πιστεύει ότι δεν αξίζουν. Εμείς όμως τους συγκεντρώσαμε, τους βάλαμε στο κατάλληλο περιβάλλον και τους έχουμε μετατρέψει σε φανταστικούς παίκτες. Αυτό είναι κάτι που οι δισεκατομμυριούχοι ιδιοκτήτες δεν θα έκαναν ποτέ. Εμείς πιστεύουμε ότι οι παίκτες μπορούν πάντα να γίνουν καλύτεροι” δηλώνει περήφανος ο Κίντμπεργκ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιτυχημένης αυτής επεξεργασίας είναι ο αρχηγός Μπρούα Νούρι, που γεννήθηκε στο Ιράν από Κούρδους γονείς. Μέχρι το 2014 έπαιζε σε μια μικρή ομάδα Κούρδων προσφύγων, ξενυχτούσε συνέχεια και ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο. Ο Πότερ τον γνώρισε τυχαία στον κεντρικό σταθμό της Στοκχόλμης, τον πίστεψε και σήμερα ο 30χρονος Νούρι είναι διεθνής και πασίγνωστος στο σουηδικό ποδόσφαιρο.


Ένας Πότερ που δεν είναι… Χάρι αλλά πιθανόν να έχει κι αυτός μαγικές ικανότητες

Η διαφορετικότητα της Έστερσουντ δεν σταματάει όμως στο ρόστερ. Περιγράφει ο πρόεδρος: “Μια μέρα ήμουν με έναν διάσημο Σουηδό συγγραφέα και μου είπε ‘Ντάνιελ, ξέρεις τι φοβούνται περισσότερο οι Σουηδοί; Το να βρεθούν πάνω στη σκηνή, μπροστά σε πολλούς ανθρώπους’. Αυτό μου καρφώθηκε στο μυαλό και κάπως έτσι μου δημιουργήθηκε η ιδέα της Culture Academy, όπου κάθε χρόνο διαλέγουμε ένα θέμα και το δουλεύουμε σαν ομάδα, για να το παρουσιάσουμε τελικά κάποια στιγμή το φθινόπωρο”. Να κάτι που δεν συναντάς κάθε μέρα: Μια ομάδα που τη μια μέρα υποδέχεται τη Χέρτα Βερολίνου για ένα κρίσιμο ευρωπαϊκό ματς (και την κερδίζει μάλιστα με γκολ του Νούρι) και την επόμενη οι παίκτες και το τεχνικό της τιμ ανεβάζουν στη σκηνή μπροστά σε 500 θεατές μια δική τους εκδοχή της ‘Λίμνης των Κύκνων’!

Ο στόχος είναι πολλαπλός: Η ομάδα δένεται περισσότερο, οι παίκτες ανακαλύπτουν ένα δημιουργικό χόμπι που τους κρατάει σε εγρήγορση σε μια κρύα, σκοτεινή πόλη με λίγες επιλογές διασκέδασης και ταυτόχρονα αποκτούν νέες δεξιότητες και υπερνικούν τις όποιες φοβίες και αδυναμίες τους, κάτι που ο Κίντμπεργκ θέλει να πιστεύει ότι βοηθάει και στη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων εντός του αγωνιστικού χώρου, όπως για παράδειγμα το να παραμείνουν ψύχραιμοι και συγκεντρωμένοι στη φανατισμένη έδρα της Γαλατασαράι.

Η παράσταση μπαλέτου πάντως δεν ήταν η πρώτη καλλιτεχνική τους δημιουργία. Είχε προηγηθεί η ομαδική συγγραφή ενός βιβλίου, η δημιουργία μιας έκθεσης τέχνης και η οργάνωση μιας ροκ συναυλίας. Ταυτόχρονα με όλα αυτά οι άνθρωποι της ομάδας έχουν αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις με τα τοπικά κέντρα προσφύγων καθώς και με αρκετές φιλανθρωπικές οργανώσεις της περιοχής. Κανείς από τους Κίντμπεργκ και Πότερ δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι αυτή η παράλληλη πολιτιστική δράση μπορεί να βοηθήσει σημαντικά κάποια άλλη ομάδα που θα επιχειρήσει να αντιγράψει το μοντέλο. Είναι όμως πεπεισμένοι πως στη δική τους ομάδα η ιδέα πιάνει.

Ακόμα και στη γενικότερη φιλοσοφία της όμως, η Έστερσουντ διαφέρει αισθητά. Μια οποιαδήποτε άλλη μικρή ομάδα που θα κατάφερνε τόσα πολλά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα είχε ως στόχο να διατηρήσει τα κεκτημένα και να παραμείνει όσο περισσότερο μπορεί σ’αυτό το εντυπωσιακό για τα δεδομένα της επίπεδο. Ο Κίντμπεργκ όμως αρνείται να συμβιβαστεί με αυτά και ονειρεύεται ακόμα πιο ψηλές κορυφές. “To πιο σημαντικό για εμάς τώρα είναι να γίνουμε πρωταθλητές Σουηδίας. Όταν το καταφέρουμε αυτό, μετά θα στοχεύσουμε το Τσάμπιονς Λιγκ”. Όσο για το παρόν; “Αν πιστεύω ότι μπορούμε φέτος να κερδίσουμε το Γιουρόπα Λιγκ; Φυσικά μπορούμε! Αν δεν μπορούσαμε, ποιος ο λόγος να συμμετέχουμε; Δεν αρκεί να ελπίζεις. Πρέπει να το πιστεύεις.”

Δεν γνωρίζουμε αν αυτά είναι ουτοπικά όνειρα ενός υπερβολικά ενθουσιασμένου προέδρου που βλέπει το δημιούργημα του να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια προς την κορυφή πολύ πιο γρήγορα απ’ότι θα φανταζόταν και ο ίδιος το 2010. Αυτό που σίγουρα δεν αμφισβητείται είναι ότι μια ομάδα που μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν υπήρχε καν στον Σουηδικό ποδοσφαιρικό χάρτη, σήμερα το βράδυ υποδέχεται στην έδρα της την ιστορική Αθλέτικ Μπιλμπάο στα πλαίσια ενός αγώνα ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ.

Κι αν αυτό το γεγονός από μόνο του δεν καταφέρνει να κερδίσει την εκτίμηση κάποιων, υπάρχει και η βαθμολογία του ομίλου, στην οποία η Έστερσουντ φιγουράρει μόνη της στην κορυφή με 2/2 νίκες και 0 γκολ παθητικό (η μοναδική ομάδα στη διοργάνωση που έχει δυο νίκες και ταυτόχρονα έχει κρατήσει αλώβητη την εστία της!). Το “χωριό από τη Σουηδία” φαίνεται πως ήρθε για να μείνει. Τουλάχιστον μέχρι να μπορούν οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι να θυμηθούν το όνομα του.

Τα πιτσιρίκια που θα έκαναν τον Κρόιφ περήφανο

  [Καθόλου σχόλια]

Μια τέτοια μέρα του 1995, ο Μάρκ Όφερμαρς ετοιμαζόταν να παίξει σε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ στη Βιέννη. Αντίπαλος του Άγιαξ ήταν η Μίλαν, που βρισκόταν στον τελικό για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Με ένα γκολ του Πάτρικ Κλάιφερτ, ο ‘Αίαντας’ κατακτούσε το τέταρτο τρόπαιο στην ιστορία του και ο βραχύσωμος Ολλανδός σήκωνε τη μεγαλύτερη κούπα της καριέρας του. Δυο δεκαετίες αργότερα, ο Όφερμαρς είναι ακόμα στον Άγιαξ αλλά – φυσικά – δεν φοράει πλέον σορτσάκι και ποδοσφαιρικά παπούτσια. Είναι τεχνικός διευθυντής.

Όποιος επισκέπτης μπαίνει στο γραφείο του το πρώτο πράγμα που βλέπει είναι μια μεγάλη φωτογραφία από την εποχή της παντοδυναμίας του Άγιαξ, στις αρχές της δεκαετίας του 70′. Στη φωτογραφία απεικονίζονται τέσσερις παίκτες αλλά αυτός που ξεχωρίζει, ευρισκόμενος μπροστά από τους υπόλοιπους, είναι o Γιόχαν Κρόιφ. Ο Ολλανδός θρύλος αποχώρησε από τον Άγιαξ το 1983, επέστρεψε ως προπονητής λίγο αργότερα, είπε αντίο στον πάγκο του ‘Αίαντα’ το 1988 και έφυγε από τη ζωή πριν από ένα χρόνο αλλά παρ’ όλα αυτά κανείς δεν τολμάει να πει ότι έχει πραγματικά φύγει από τον Άγιαξ (όπως δεν έχει ουσιαστικά φύγει και από τη Μπαρτσελόνα).

Η παρουσία του στα κοινά του συλλόγου τα τελευταία χρόνια δεν περιορίζεται στο καδράκι που βρίσκεται στο γραφείο του Όφερμαρς. To φθινόπωρο του 2010, και μετά από μια ήττα με κατεβασμένα τα χέρια από τη Ρεάλ μέσα στο Μπερναμπέου, ο Κρόιφ άσκησε έντονη κριτική στην ομάδα από την οποία αναδείχθηκε, με ένα άρθρο του στην εφημερίδα που αρθρογραφούσε εκείνη την εποχή, το οποίο ουσιαστικά έλεγε: “Αυτός δεν είναι Άγιαξ πλέον”. Το άρθρο όμως ήταν μόνο η αρχή.

Μέσα στους επόμενους μήνες, ο Ολλανδός προσπάθησε να αποκτήσει πιο ενεργό ρόλο στο σύλλογο, προωθώντας τη βασική ιδέα του πως η ομάδα πρέπει να στηριχθεί, όπως παλιά, στις ακαδημίες της και στο τμήμα σκάουτινγκ που ψάχνει πιτσιρικάδες σε όλο τον πλανήτη και να αδιαφορήσει για τις πανάκριβες μεταγραφές έτοιμων ξένων σταρ. Για να επιτευχθεί αυτή η στροφή προς τον παραδοσιακό τρόπο λειτουργίας του Άγιαξ, ο Κρόιφ θεωρούσε αναγκαία την παρουσία παλιών παικτών της ομάδας σε όλους τους νευραλγικούς χώρους της. Κάπως έτσι μέσα στα επόμενα χρόνια επέστρεψαν στο προπονητικό κέντρο του ‘Αίαντα’ με κουστούμι παίκτες όπως ο Όφερμαρς, ο Μπέργκαμπ, ο Φαν Ντερ Σαρ, ο Σταμ, ο Ρόναλντ Ντε Μπουρ και ο Βίντερ.

Τα δυο χρόνια που ακολούθησαν εκείνο το, διάσημο πλέον, άρθρο ο σύλλογος, που ουσιαστικά χωρίστηκε σε αυτούς που στήριζαν την ιδέα του Κρόιφ και σ’αυτούς που διαφωνούσαν με την προσέγγιση του (ανάμεσα τους ο Φαν Χάαλ, μέλη της τότε διοίκησης και ο Μάρκο Φαν Μπάστεν), πέρασε από διάφορα στάδια που περιείχαν τα πάντα: από δικαστικές διαμάχες, παραιτήσεις, απολύσεις και απαξιωτικές δηλώσεις μέχρι και απειλές για τη ζωή μελών της διοίκησης από οπαδούς. Τα πρώτα χρόνια της “Βελούδινης επανάστασης” (όπως ονομάστηκε αυτή η αλλαγή πλεύσης που οραματίστηκε και τελικά υλοποίησε, ως ένα βαθμό, ο Κρόιφ), ο Άγιαξ κυριάρχησε στην Ολλανδία και άρχισε σιγά-σιγά να βγάζει ξανά ταλέντα από τη φημισμένη ακαδημία του, που τη δεκαετία του 90′ τον είχε ξαναφέρει στην κορυφή της Ευρώπης.

Την τελευταία διετία όμως, ο σύλλογος τερμάτιζε 2ος, επαναφέροντας εν μέρει τον προβληματισμό για την όλη μέθοδο. Ο Φρανκ Ντε Μπουρ αντικαταστάθηκε το καλοκαίρι από τον Πέτερ Μπος, που μπορεί να μην είχε καμία σχέση με τον σύλλογο στο παρελθόν αλλά ούτε από τη δική του ζωή λείπει ο ‘Ιπτάμενος Ολλανδός’. “Ήξερα από τα 16 μου ότι κάποτε θα γινόμουν προπονητής. Ο Κρόιφ ήταν το είδωλο μου. Γι’αυτό μαζί με φίλους συγκεντρώναμε σε ένα βιβλίο κάθε άρθρο ή κάθε συνέντευξη που έδινε και τα οργανώναμε: Αυτά είναι για την επίθεση, αυτά για την άμυνα” εκμυστηρεύτηκε ο ίδιος ο Μπος πριν λίγο καιρό. Και η επιρροή δεν σταματάει εκεί: “Λίγο πριν πεθάνει ο Γιόχαν είχε έρθει στο Ισραήλ, όπου δούλευα ως προπονητής με τεχνικό διευθυντή τον γιο του, Ζόρντι. Εκεί περάσαμε μια εβδομάδα μαζί και ήταν απλά φανταστικά. Αυτός μιλούσε κι εγώ απλά άκουγα. Μέσα σε μια εβδομάδα έμαθα αρκετά για 10 χρόνια”.

Πατώντας πάνω στη φιλοσοφία του ειδώλου του (αλλά και της Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα), ο Μπος όχι μόνο έφτιαξε μια ομάδα που ξέρει να επιτίθεται καλά, προφέροντας θέαμα, αλλά το έκανε και με παίκτες τόσο νέους όσο πιθανόν δεν θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ούτε ο ίδιος ο Κρόιφ. Ο φετινός Άγιαξ έχει μέσο όρο ηλικίας τα 22 χρόνια (την προτελευταία αγωνιστική και σε ματς που κρινόταν ο τίτλος έσπασε και το ολλανδικό ρεκόρ κατεβάζοντας 11αδα με μ.ο. ηλικίας τα 20 χρόνια, μια ηλικία στην οποία οι περισσότεροι Έλληνες πιτσιρικάδες αν είναι τυχεροί απλά συμμετέχουν σε μερικές προπονήσεις της πρώτης ομάδας!) και μπάτζετ 21 εκατομμυρίων όλο κι όλο, ένα ποσό που φαίνεται ακόμα πιο μικρό αν σκεφτεί κανείς ότι μόνο η πώληση του Μίλικ στη Νάπολι το καλοκαίρι, έφερε στα ταμεία του συλλόγου 35 εκατομμύρια.

Σήμερα το βράδυ στη Σουηδία, η ομάδα του Πέτερ Μπος θα αγωνιστεί σ’έναν ευρωπαϊκό τελικό για πρώτη φορά από το 1996. Η σύνδεση με τον τελευταίο κερδισμένο τελικό του 1995 πάντως δεν τελειώνει στο ότι έγινε ακριβώς την ίδια ημερομηνία. Όπως είδαμε, δυο από τους πρωταγωνιστές εκείνης της ομάδας (οι Φαν Ντερ Σαρ και Όφερμαρς) κινούν πλέον τα νήματα στον νεανικό αυτό Άγιαξ ενώ στο ρόστερ της ομάδας υπάρχει και σήμερα ένας Κλάιφερτ, ο ταλαντούχος 18χρονος Τζάστιν, γιος του μοναδικού σκόρερ εκείνου του αγώνα. Μοναδική ‘παραφωνία’, το γεγονός ότι ο γιος του αρχηγού εκείνης της ομάδας, Ντάνι Μπλίντ,  αγωνίζεται πλέον με τους αντιπάλους, αφού έκανε το ταξίδι Άμστερνταμ-Μάντσεστερ το 2014.

Ακόμα κι αν δεν καταφέρουν σήμερα τα “Μωρά του Μπος” να κάνουν την υπέρβαση και να κερδίσουν την πιο έμπειρη και πιο ακριβή Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έχουν αποδείξει με τις φετινές τους εμφανίσεις, ειδικά στο Γιουρόπα Λιγκ, ότι το μέλλον τους ανήκει. Όπως δήλωσε πρόσφατα και ένας εκ των θρύλων της ομάδας, ο Ρουντ Κρολ: “Αναγνωρίζω το στυλ του παλιού Άγιαξ σ’αυτή την ομάδα και γι’αυτό την απολαμβάνω. Το πρεσάρισμα, το πείσμα, τον ενθουσιασμό. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που κάποτε έκαναν αυτό το σύλλογο σπουδαίο”. Ο Γιόχαν Κρόιφ δεν ζει πλέον για να δει μια ακόμα ιδέα του να αποδίδει καρπούς αλλά είναι πλέον ξεκάθαρο πως η παρακαταθήκη του δεν περιορίζεται στην Μπαρτσελόνα των προηγούμενων χρόνων.

Το ‘κίτρινο υποβρύχιο’ και η κατάρα των ημιτελικών

  [Καθόλου σχόλια]

Βιγιαρεάλ, Τρίτη 25 Απριλίου 2006, τοπική ώρα 22.29. Στο γήπεδο της πόλης η τοπική ομάδα δίνει το μεγαλύτερο παιχνίδι της ιστορίας της και η μπάλα είναι στημένη στο σημείο του πέναλτι ένα λεπτό πριν τη λήξη του αγώνα. Το σκορ είναι 0-0. Το καμάρι της πόλης θέλει ένα γκολ για να ισοφαρίσει το σκορ του πρώτου αγώνα και να στείλει τον ημιτελικό με την Άρσεναλ στην παράταση, τριάντα εξτρά λεπτά που θα της επιτρέψουν να ψάξει ένα ακόμα γκολ που θα την στείλει στον μεγάλο τελικό του Παρισιού. Το αστέρι της ομάδας, ο Χουάν Ρομάν Ρικέλμε (“ο Ρικέλμε μου έδειξε πως το ποδόσφαιρο είναι εύκολο” είπε κάποτε ένας άλλος μεγάλος παίκτης της Βιγιαρεάλ, ο Ρομπέρτ Πιρές) παίρνει αρκετά μέτρα φόρα και πλασάρει στη δεξιά πλευρά της εστίας. Ο Λέμαν πέφτει σωστά και απομακρύνει. Το ματς λήγει ισόπαλο, η μεγάλη ευκαιρία χάνεται. Εκείνο το βράδυ σχεδόν κανένας δεν μιλιέται στην πόλη.

Κι όταν λέμε σχεδόν κανένας, δεν υπερβάλλουμε καθόλου. Η Βιγιαρεάλ είναι ο ορισμός του “μια πόλη-μια ομάδα”. Το Μαδριγάλ χωράει περίπου 25.000 ανθρώπους ή, εναλλακτικά, τους μισούς κατοίκους της πόλης! Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ο σύλλογος με τους περισσότερους κατόχους διαρκείας (κοντά στους 19.000!) σε συνάρτηση με τους κατοίκους της πόλης που εδρεύει. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, η ομάδα που πρωταγωνίστησε αρκετές φορές τα τελευταία 10-15 χρόνια σε Ισπανία αλλά και Ευρώπη και τη φανέλα της οποίας φόρεσαν αρκετοί μεγάλοι παίκτες προέρχεται από μια πόλη του μεγέθους της Κομοτηνής.

Ένα μέρος που ζει κυριολεκτικά στους ρυθμούς της ομάδας, κάτι που μπορείς εύκολα να διαπιστώσεις βλέποντας απλά τα κοντινά πλάνα που κάνει η κάμερα στις κερκίδες στα εντός έδρας παιχνίδια. Σε ελάχιστα άλλα γήπεδα στην Ευρώπη θα δεις τόσους πολλούς ηλικιωμένους και τόσες πολλές γυναίκες στις εξέδρες. Μπορεί εξαιτίας αυτού το Μαδριγάλ να μη φημίζεται για τη “φασαρία” του αλλά αναμφίβολα η εικόνα ανθρώπων κάθε ηλικίας που ντυμένοι στα κίτρινα τραγουδάνε με πάθος μια ντόπια, ισπανική παραλλαγή του “Yellow submarine” των Beatles είναι πανέμορφη και πάρα πολύ χαρακτηριστική.

Κι ας μην ήταν το κίτρινο το χρώμα της εξ αρχής. Μέχρι το 1947 η Βιγιαρεάλ φορούσε ασπρόμαυρα. Αυτό άλλαξε εκείνη τη χρονιά και πιο συγκεκριμένα τη μέρα που ο γιος του προέδρου επισκέφτηκε στη γειτονική Βαλένθια το μαγαζί που προμήθευε με ρουχισμό την ομάδα και διαπίστωσε ότι οι μόνες φανέλες που ήταν διαθέσιμες άμεσα ήταν κίτρινες. Η αλλαγή αυτή δεν έκατσε καθόλου άσχημα στους παίκτες που με την ευκαιρία επέλεξαν να αλλάξουν και το χρώμα του σορτς, φτιάχνοντας τον συνδυασμό κίτρινο-μπλε τον οποίο και προτιμούσε η ομάδα μέχρι πριν μερικά χρόνια όταν και κατέληξε στις κατακίτρινες εμφανίσεις.

Μαζί με το κίτρινο στις φανέλες ήρθε αρκετά χρόνια μετά και το δεύτερο χαρακτηριστικό στοιχείο της Βιγιαρεάλ. Το “Yellow submarine” που έγινε ύμνος και παρατσούκλι της. Υπεύθυνος γι’αυτό θεωρείται ένας ντόπιος παπάς, ο Μοσέν Γκιγιέρμο Σάντσις, φανατικός οπαδός της ομάδας, ο οποίος σύμφωνα με το θρύλο (τον οποίο δέχεται και η επίσημη Βιγιαρεάλ, που λίγες μέρες πριν έφτιαξε και σχετικό βίντεο) κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 60′ – όταν η ομάδα βολόδερνε ακόμα στην 3η κατηγορία – έβαλε ένα βράδυ στο τζουκ-μποξ ενός μπαρ να παίζει το τραγούδι των Beatles, που είχε κυκλοφορήσει λίγα χρόνια πριν στο μακρινό Λίβερπουλ. Οι θαμώνες ενθουσιάστηκαν, έκαναν τη σύνδεση των στίχων με τα χρώματα της ομάδας και λίγο καιρό μετά το τραγούδι έπαιζε πριν την έναρξη όλων των αγώνων από ένα παλιό, κλασικό κασετόφωνο με μπαταρίες που βρισκόταν στο ένα πέταλο.

Ο ημιτελικός του 2006 με την Άρσεναλ δεν ήταν πάντως η πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια της ομάδας να βρεθεί σε έναν τελικό. Δυο χρόνια πριν ήταν η γειτόνισσα Βαλένθια που της στερούσε αυτή τη χαρά, παίρνοντας την πρόκριση για τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με τα ίδια ακριβώς σκορ (1-0 στην έδρα της και 0-0 στο Μαδριγάλ). Ακόμα χειρότερα, δεν ήταν και η τελευταία. Το κακό τρίτωσε το 2010. Ξανά ημιτελικοί, αυτή τη φορά του Γιουρόπα Λιγκ, ξανά πίκρα και αντίο. Η πολύ ισχυρή τότε Πόρτο καθάρισε ουσιαστικά την πρόκριση από το πρώτο ματς στην Πορτογαλία, νικώντας με το εντυπωσιακό 5-1, με τέσσερα γκολ του φορμαρισμένου τότε Φαλκάο.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε πέρσι την άνοιξη. Μετά τους τρεις χαμένους ευρωπαϊκούς ημιτελικούς η ομάδα του Μαρσελίνιο πλησίασε στην πρώτη της υπέρβαση στο κύπελλο Ισπανίας. Για κακή της τύχη απέναντι της στους ‘4’ βρέθηκε η πιο φορμαρισμένη Μπαρτσελόνα των τελευταίων χρόνων, που είχε ξεκινήσει ήδη το σπριντ της για το τρεμπλ. Ήττα στη Βαρκελώνη με 3-1, ήττα στο Μαδριγάλ με 1-3 και η λίστα των αποτυχημένων ημιτελικών απέκτησε μια νέα εγγραφή.

Ένα χρόνο μετά απ’αυτό η, μικρή σε μέγεθος αλλά αποδεδειγμένα πεισματάρα, Βιγιαρεάλ βρίσκεται ξανά, για πέμπτη φορά, ένα βήμα πριν από έναν τελικό. Απόψε το βράδυ στο Άνφιλντ θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί το 1-0 του πρώτου αγώνα και να βρεθεί αυτή στον τελικό στη Βασιλεία σε δυο εβδομάδες. Σε περίπτωση που αποτύχει ξανά τον δρόμο τον έχει μάθει για τα καλά: το κεφάλι κάτω, σκληρή δουλειά και σύντομα θα προκύψει μια νέα ευκαιρία. Αν πάντως καταφέρει επιτέλους να σπάσει την κατάρα των ημιτελικών το σίγουρο είναι ότι βρίσκεται στην κατάλληλη πόλη για να μεθύσει ακούγοντας το αγαπημένο της τραγούδι.

Φενέρ-Σέλτικ σημειώσατε 2

  [Καθόλου σχόλια]

celfen

Επεισόδιο 1ο: Φενέρμπαχτσε και Σέλτικ κληρώθηκαν στον ίδιο όμιλο του Europa League. Σκληροί και επικίνδυνοι Τούρκοι χούλιγκαν, απ’αυτούς που αν σε πετύχουν με ψευδώνυμο ή υπογραφή άλλης ομάδας, σε κάποιο σκοτεινό τσατ/φόρουμ/ποστ σε τρομοκρατούν μέχρι θανάτου να συνειδητοποιήσεις ότι χαράμισες δυο ώρες από τη ζωή σου για κάποιον που είναι λίγο πιο έξυπνος από ένα παγκάκι, απείλησαν τους οπαδούς των Σκοτσέζων ανεβάζοντας προκλητικές φωτογραφίες στις οποίες κρατάνε μαχαίρια.

Επεισόδιο 2ο: Κάποιοι θεοί, οπαδοί της Σέλτικ (τους οποίους εκτιμούσαμε από παλιά), αποφάσισαν να πάρουν θέση, γιατί τέτοιες προκλήσεις δεν γίνεται να μένουν αναπάντητες. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη…

[διάβασε περισσότερα →]

Μια φωτογραφία για καρτ ποστάλ

  [Καθόλου σχόλια]

Tromso

Το Τρόμσο είναι μια μικρή πόλη, 70.000 κατοίκων, στα βόρεια της Νορβηγίας εκεί που το χιόνι είναι τόσο συνηθισμένο όσο είναι σ’ εμάς ο Ήλιος και οι θερμοκρασίες συνήθως τόσο χαμηλές που τον Ιούλη το θερμόμετρο δεν ξεπερνάει συχνά τους 10 βαθμούς Κελσίου. Η ομώνυμη ομάδα της πόλης υποδέχτηκε προχθές, στα πλαίσια του Γιουρόπα Λιγκ, την Τότεναμ κι αυτή η επίσκεψη των Άγγλων ήταν μια ιδανική ευκαιρία να διαφημιστεί η πόλη σε όλο το ίντερνετ μ’ αυτή τη μαγευτική φωτογραφία που τράβηξε ο Steven Paston κι απ’ την οποία το μόνο που λείπει είναι το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη κάπου ψηλά στον ουρανό ένα σλόγκαν που να περιλαμβάνει τις λέξεις ‘ποδόσφαιρο’ και ‘καρδιά της κοινωνίας’.

Στη σελίδα της Αγγλικής εφημερίδας μπορείς να βρεις κι άλλες χιονισμένες φωτογραφίες του Paston από το χθεσινό παιχνίδι ενώ αν έχεις ενθουσιαστεί με την πόλη στη wikipedia μπορείς να μάθεις περισσότερες πληροφορίες, όπως το ότι είναι το μέρος καταγωγής του διδύμου που αποτελεί τους Royksopp.

Η ομάδα που σταματούσε για λίγο έναν πόλεμο

  [2 Σχόλια]

(Μπενφίκα 2012-13: Ο δρόμος για τον τελικό του Άμστερνταμ)

Ο Αντόνιο Λόμπο Αντούνες, ένας πολυβραβευμένος Πορτογάλος συγγραφέας του οποίου τα βιβλία έχουν εκδοθεί σε δεκάδες χώρες, βρέθηκε τη δεκαετία του 60′ στην Αγκόλα  συμμετέχοντας με την ιδιότητα του στρατιωτικού γιατρού στην απέλπιδα προσπάθεια των Πορτογάλων να διατηρήσουν με πολέμους τις αποικίες που τους είχαν απομείνει στην Αφρική (προσπάθεια που είναι γνωστή και ως ‘Πορτογαλικός Αποικιακός Πόλεμος‘).

Σε μια από τις αμέτρητες εξιστορήσεις του από εκείνη την περίοδο της ζωής του ο, σχεδόν μόνιμος για ένα διάστημα προτεινόμενος από την Πορτογαλία για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, Αντούνες διηγήθηκε την παρακάτω απίστευτη ιστορία που φαίνεται βγαλμένη από τον κινηματογράφο (όπως αυτή), αλλά δεν είναι:

«Όταν η Μπενφίκα έπαιζε κάποιον αγώνα οι στρατιώτες μας συνέδεαν το ραδιόφωνο με τα μεγάφωνα και τα έστρεφαν προς τη μεριά του δάσους. Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν δεχόμασταν επίθεση! Τις στιγμές εκείνες ο πόλεμος σταματούσε γιατί ακόμα και στο MPLA (Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Αγκόλας) άρεσε η Μπενφίκα. Ήταν τόσο αλλόκοτο γιατί δεν έβγαζε κανένα νόημα το να πολεμάς κάποιον με τον οποίο μοιράζεσαι τον ίδιο σύλλογο».

(2 Μαΐου 1962: Ο Ούγγρος προπονητής Μπέλα Γκούτμαν κρατάει το δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών που λίγο πριν είχε κατακτήσει η Μπενφίκα, νικώντας στον τελικό με 5-3 τη Ρεάλ. Μαζί του στη φωτογραφία δυο από τους μεγαλύτερους θρύλους της ομάδας, ο Εουσέμπιο και ο Μάριο Κολούνα. Και οι δυο γεννημένοι σε μια άλλη αποικία της Πορτογαλίας, την Μοζαμβίκη.)

Πως είπαμε είναι το ‘πελάτες’ στα Ισπανικά;

  [3 Σχόλια]

10 σχόλια που προέκυψαν στο twitter μας από την παρακολούθηση του αγώνα Λεβάντε – Ολυμπιακός, που ξεκίνησε με ένα αθώο αστείο για το όνομα του Χοσέ Χολέμπας το οποίο και αποδείχτηκε προφητικό από μια οπτική την οποία δεν περιμέναμε.

  • 29 κατασκευαστές λογοπαίγνιων στα αθλητικά ΜΜΕ παρακαλάνε απόψε για ένα γκολ Χολέμπας ώστε να γράψουν επιτέλους το «Έρωτας στα χρόνια του Χολέμπας».
  • Δυο άτομα μόνο δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τη πάσα στη πλάτη του Χολέμπας. Ο Χολέμπας και ο θείος μου. Κι ο θείος μου κοιμάται απ’τις 18.30.
  • Βγαλμένη από το Euro η εμφάνιση Χολέμπας.
  • Λίγο πιο μάπα να ήταν η εικόνα στον ΑΝΤ1 θα είχαν προσλάβει σκιτσογράφο για να συμπληρώνει τα κενά.
  • Κάπου σε έναν κήπο στην Κηφισιά, ο Νικοπολίδης έχει αφήσει κάτω το ποτιστήρι και περιμένει τηλέφωνο από τον Μαρινάκη.
  • Πιο χάλια ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου απ’ αυτή του Χολέμπας μόνο ο Όσκαρ ο Πιστόριους.
  • Αν είσαι γκόμενα οπαδού του Ολυμπιακού, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να βγάλεις το μεικ απ και να πας στο περίπτερο να αγοράσεις σοκολάτες.
  • Το πιο όμορφο love story της ημέρας συνέβη πριν από λίγο, όταν ο Χολέμπας «έκανε δική του μια μπαλιά στη πλάτη του» για πρώτη φορά σήμερα.
  • Η πελατειακή σχέση που έχουν αναπτύξει οι Ισπανοί μαζί μας είναι τόσο καλή που και το προπαιδικό να κατεβάσουν, θα μας αποκλείσουν.
  • Ας μην είμαστε τελείως αρνητικοί. Θα μπορούσε να ήταν χειρότερα. Θα μπορούσε να είχε σκοράρει το τρίτο γκολ ο Καράμπελας.

Νεράκι που κάνει καλό στην καρδιά

  [26 Σχόλια]

Το κλάμα που έρχεται από τα μέσα των ανθρώπων που πιστεύουν ότι απογοήτευσαν μια συνοικία ή μια πόλη, είναι πολύ διαφορετικό από τον σπαραγμό αυτών που νιώθουν ένα ολόκληρο έθνος να πέφτει από τις πλάτες τους.

Ζήσε το, νιώσε το

  [3 Σχόλια]

Είναι τόσος καιρός που δεν θυμάμαι που ο παππούς με πήγαινε σε εκείνο το μέρος που κάνει το αίμα να κυλάει  δυνατά
Εκεί που από τις φωνές όλων μας μαζί μέχρι την μία την πιο αδύναμη, ανάβει η φλόγα της ζωής

Εκεί που η νίκη δίνει στην επόμενη μέρα το απαραίτητο φως,
ώστε να αντιμετωπίσουμε με χαρά την αναπόφευκτη ρουτίνα της ζωής

Το  ξέρεις ότι πέρα από το πράσινο και τη θάλασσα τα χρώματά μας ζουν;
Η φιλία μας σκορπίζει το μεγαλείο μας, την παράδοσή μας και την εμπειρία μας

Γιατί η οικογένεια σμιλεύει αυτό το άρωμα στο πάθος
Από την αρχή μέχρι το τέλος των ημερών μας

Εκεί που οι πινελιές της αιώνιας σύνεσης και τα κουρέλια της χαράς μας
επιβεβαιώνουν ότι η βροχή υπάρχει για να μεγαλώνουν οι σπόροι

Είναι εκεί που ο ήλιος με το φεγγάρι ευθυγραμμίζονται
Και κρατάνε ζωντανά τα όνειρά μας, νύχτα με τη νύχτα και μέρα με την μέρα

Εμείς βάζουμε την αίσθηση στο ουράνιο τόξο των δύο χρωμάτων που οι γιαγιάδες μας πλέκουν

Δεν παραδινόμαστε ποτέ και θα ζωγραφίζουμε χαμόγελα
Από την μια άκρη ως την άλλη

Γιατί αυτό το μέρος είναι όταν το χτύπημα της καρδιάς σου περνάει τη γραμμή

Έτσι, δεν μιλάμε τώρα για ποδόσφαιρο
Μιλάμε για την Αθλέτικ

Η χώρα των Βάσκων ζει μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές φέτος, με την ιστορικότερη ομάδα της την Αθλέτικ Κλουμπ. Η ομάδα του Ελ Λόκο Μαρσέλο Μπιέλσα διεκδικεί δυο κύπελλα σε μικρό χρονικό διάστημα και ο κόσμος της ετοιμάζεται πυρετωδώς για τον τελικό του Γιουρόπα κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης.

Ένα γκρουπ καλλιτεχνών-οπαδών της Αθλέτικ θέλησε να φτιάξει ένα βίντεο αφιέρωμα στην ομάδα και τον κόσμο της. Το βίντεο σκηνοθετεί ο Κάρλος Τριχουέκε και σε αυτό συμμετείχαν περίπου 30 άτομα (καλλιτέχνες ή απλοί οπαδοί) ώστε να χωρέσουν μέσα σε 4 λεπτά αυτό που πιστεύουν ότι νιώθεις όταν είσαι Μπιλμπάο. Το όνομα του πονήματός τους είναι «Athletic Club, bizi, sentitu» που στα ελληνικά σημαίνει «Αθλέτικ Κλουμπ, ζήσε το, νιώσε το».

Η ιδέα ανήκει στον Kάρλος και του ήρθε μετά την πρόκριση της ομάδας του στον τελικό του Κόπα ντελ Ρέι. Γρήγορα τη συζήτησε με κάποιους φίλους του μουσικούς και έτσι η ιδέα προχώρησε. Το βίντεο έχει γυριστεί σε διάφορα σημεία, από πάρκα μέχρι το Σαν Μαμές και από εθνικές οδούς μέχρι το… Σινικό τείχος, και το σπικάζ κάνει ο Καταλανός ηθοποιός Πέπε Μεντιαβίγια που μπορεί να μην σας λέει τίποτα εσάς, αλλά καθώς οι Ισπανοί τα βλέπουν όλα μεταγλωττισμένα κάνει φωνές τύπων όπως ο Μόργκαν Φρίμαν ή ο… Γκάνταλφ στις χολυγουντιανές ταινίες που παίζονται στη χώρα.

Είναι από τα ομορφότερα βίντεο που έχω δει ποτέ για ποδοσφαιρική ομάδα και ελπίζω να μπόρεσα να αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ στα ελληνικά το νόημα όσων ακούγονται από το στόμα του Πέπε.

Αποκλείοντας την Γιουνάιτεντ

  [10 Σχόλια]

Bielsa famously once said: «There are 36 different forms of communicating through a pass».
So which of Bielsa’s 36 forms of communication did Aurtenetxe use with that 50-yard pass? I think the message was buenas noches ingleses!

– The Guardian

Παλαιότερα κείμενα και σκέψεις για  την Αθλέτικ Μπιλμπάο:
Μια φανέλα γεμάτη Βασκωνία
Όταν ο duendes έκανε τουρισμό
Ο Ετσεμπερία δεν παίζει πια εδώ
Μάθατε τον Μουνιαίν πρώτοι
Για να κερδίσεις, πρέπει να μάθεις να χάνεις
Αγαπάμε την Μπιλμπάο γιατί είμαστε Έλληνες

Μια μελλοντική σκηνή σε μια παμπ της Βόρειας Ιρλανδίας

  [14 Σχόλια]

– «Μπαίνει ένας μεθυσμένος Ιρλανδός σε ένα σάντουιτς-μπαρ στην Αγγλία και ρωτάει τον υπάλληλο: «Πόσο θέλεις για τα ρολά τυριού;» Ο υπάλληλος του απαντάει: «Σου δίνω δυο με μια λίρα». Ο Ιρλανδός τον κοιτάει με καχυποψία. «Πόσο θέλεις για το ένα;». «75 πένες» του λέει κοφτά ο υπάλληλος. Και του απαντάει με σίγουρο ύφος ο Ιρλανδός: «Καλά, θα πάρω το άλλο».

Το υστερικό γέλιο του Νέντ και του Μπράιαν σκέπασε οποιοδήποτε άλλο ήχο στο μαγαζί. Αυτό φυσικά δεν ήταν και κανένα τρομερό κατόρθωμα καθώς ήταν Δευτέρα και στη παμπ του Τζίμι τις Δευτέρες πήγαινε μόνο όποιος είχε πραγματικά μεγάλη ανάγκη να πιει και δεν είχε προλάβει να ανανεώσει τα αποθέματα του σπιτιού του πριν κλείσει το μπακάλικο του Ο’ Μάλει.

Στη παμπ υπήρχαν όλοι κι όλοι οχτώ άνθρωποι. Τρεις πιτσιρικάδες που έπαιζαν βελάκια δίπλα στο κεντρικό παράθυρο αναφέροντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα τη φράση «τα βυζιά της Μάγκι», δυο μεσήλικες που παρακολουθούσαν αμίλητοι κι από διαφορετικά τραπεζάκια έναν αδιάφορο αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ στη τηλεόραση πίνοντας ουίσκι, ο Νέντ και ο Μπράιαν που ήταν κολλητοί φίλοι στο ποτό και στη ζωή από μωρά παιδιά και οι οποίοι καθόταν στο μπαρ και ο Τζίμι, ιδιοκτήτης, μπάρμαν, σερβιτόρος, μάγειρας, ντισκ-τζόκει, υπεύθυνος ασφαλείας και κάτοχος όλων των ρεκόρ που σχετίζονται με την κατανάλωση μπύρας στη μικρή πόλη  του Ενίσκιλεν. Από τα ηχεία ακουγόταν ένα κομμάτι των Waterboys, που δεν ήταν το «The Whole Of The Moon».

– «Νομίζω ότι είναι η τρίτη φορά που λες αυτό το ανέκδοτο αυτή την εβδομάδα, Νέντ»
– «Και γέλασες και τις τρεις»

Το γέλιο τους, αν και όχι τόσο βροντερό αυτή τη φορά, πλημμύρισε ξανά το μαγαζί.

– «Αυτό το ανέκδοτο το είπε ο Πίτερ Ο’Φλιν πριν λίγο καιρό που βλέπαμε την Τσέλσι εδώ πέρα»
– «Ο Ο’Φλιν, ο ψαράς, ο μεθύστακας;»
– «Ναι, αυτός. Μας έλεγε πάλι τις γνωστές ιστορίες του. Ότι έπιασε ένα ξιφία που ήταν 8,5 μέτρα και 400 κιλά. Όταν τον πιέσαμε λίγο τον βρωμόγερο τον έκανε 6 μέτρα αλλά ανέβασε τα κιλά. Δεν τον πιάνεις πουθενά τον άτιμο»
– «Κλασσικός ψεύτης. Παλιότερα έλεγε ότι όταν ήταν παιδί πήγαινε κάθε μέρα για ψάρεμα μαζί με τον Τζόρτζ Μπέστ στο Μπέλφαστ κι ότι εκείνος του έμαθε πάνω στη βάρκα πως να προσποιείται εν κινήσει. Έχει μεγάλη φαντασία ο κατεργάρης. Σου έχω πει τη θεωρία μου, Νέντ. Οι μεγαλύτεροι ψεύτες στον κόσμο είναι οι ψαράδες. Μετά πάνε οι  πολιτικοί. Μετά οι γυναίκες. Μετά οι Σκοτσέζοι. Μετά είναι ο αδερφός της γυναίκας μου. Και μετά οι δικηγόροι»

Τη φιλοσοφική συζήτηση τους διέκοψε ο ήχος της πόρτας που άνοιγε. Δυο τύποι μπήκαν στη παμπ, περιεργάστηκαν για λίγο το χώρο και τελικά κάθισαν σ’ ένα τραπεζάκι στο βάθος του μαγαζιού. Ο ένας ήταν ψηλός, με κοντά μαλλιά και αρκετά γεροδεμένος για την ηλικία του. Πρέπει να πλησίαζε τα 45. Ο δεύτερος ήταν κοντός – ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν δίπλα στον άλλον – και είχε το κλασσικό, ελαφρώς ‘χαμένο’, βλέμμα όλων των Ιρλανδών, νηφάλιων ή μη: Το βλέμμα κάποιου που μόλις του έχουν πει δυο σημαντικές πληροφορίες. Ταυτόχρονα.

– «Έχω την εντύπωση πως κάπου τον ξέρω τον ψηλό».
– «Κι εγώ, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ από που. Κάτσε να ρωτήσουμε τον Τζίμι. Ει, Τζίμι. ΤΖΙΜΙ.»

Ο Τζίμι καθόταν όρθιος στην άλλη άκρη του μπαρ, με τα χέρια στηριγμένα πάνω στη μπάρα και παρακολουθούσε το ματς μ’ ένα βαριεστημένο ύφος που μαρτυρούσε πως δεν τον ενδιέφερε η εξέλιξη του. Του αρκούσε να κοιτάει τη γνώριμη εικόνα μιας μπάλας που κυλάει πάνω σε χόρτο. Ήταν θηριώδης, με κοντό γκριζαρισμένο μαλλί, ένα μικρό σκίσιμο στο δεξί φρύδι από κάποιον πολύ παλιό καυγά κι ένα προγούλι και μια κοιλιά που πρόδιδαν τις διατροφικές και καταναλωτικές του συνήθειες. Είχε περάσει τα 50 και είχε δυο κόρες. Το μεγάλο και ανεκπλήρωτο όνειρο του ήταν να αποκτήσει επιτέλους ένα γιο, ώστε όταν αυτός θα έφτανε στην κατάλληλη ηλικία, την οποία προσδιόριζε κάπου ανάμεσα στα 13 με 14, να τον περνούσε από τη διαδικασία της ωρίμανσης, κατά την οποία έμμεσα θα του μεταλαμπάδευε όλα όσα είχε μάθει στη ζωή του. Στη διάρκεια της διαδικασίας αυτής, την οποία είχε περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια τουλάχιστον έξι φορές σε κάθε θαμώνα της παμπ του, θα τον έβαζε να δει την Άγρια Συμμορία’ του Πέκινπα, να ακούσει το ‘Weeping Song’ του Nick Cave και να δει το τελευταίο παιχνίδι του Ζιντάν με την εθνική Γαλλίας, τον τελικό με την Ιταλία, τον οποίο έχει κρατημένο σε μια κασέτα VHS και στον οποίο ο Ζιντάν «έδειξε σε 10 δισεκατομμύρια ανθρώπους πως ένας άντρας κρύβει μέσα του και στυλ και τσαμπουκά» όπως χαρακτηριστικά έλεγε κάθε φορά, χωρίς ποτέ κανείς να διορθώσει την υπερβολή του στο νούμερο. Μέσα σ’ αυτά τα τρία πράγματα κρυβόταν κατά τον Τζίμι όλα τα εφόδια που χρειαζόταν ένα αγόρι για να γίνει άντρας. Όταν θα κατάφερνε να ζήσει αυτή τη στιγμή θα μπορούσε μετά να πεθάνει ευτυχισμένος πίνοντας τόσο πολύ αλκοόλ, που αυτό θα πλημμύριζε τα σωθικά του και θα έβγαινε από τους πόρους όλου του σώματος του πριν προλάβει καν να τον πιάσει κατούρημα.

– «Κι άλλη μπύρα Νέντ; Μήπως να μειώσεις λίγο το ρυθμό; Είσαι στην 5η και δεν είναι ακόμα ούτε 8.30»
– «Όχι, όχι ακόμα. Έλα λίγο εδώ να σε ρωτήσω κάτι»

Ο Τζίμι τους πλησίασε, κρατώντας πάντα στο χέρι ένα ποτήρι γεμάτο με 568 ml μπύρας το οποίο άδειαζε και γέμιζε αμέτρητες φορές. Το βράδυ μπροστά στη γυναίκα του οι αμέτρητες αυτές φορές δηλωνόταν απολογητικά ως «πέντε όλες κι όλες». Τα διάφορα σφηνάκια και κάποια διαλείμματα με ουίσκι έμεναν, ‘τυχαία’, πάντα εκτός της απογραφής του.

– «Ο ψηλός εκεί στο βάθος, που μπήκε μόλις τώρα, δεν σου θυμίζει κάποιον;»
– «Ναι. Είναι ο Ρόι Κάρολ»
– «Ο τερματοφύλακας, από το Τάμλατ που έπαιζε στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ; Ο μεθύστακας που είχε φάει το αστείο γκολ από το κέντρο, εκείνο που δεν μπήκε; Αυτός δεν ήταν που είχε μπλέξει και με το τζόγο;»
– «Ναι, λέμε. Αυτός. Είχε έρθει και τις προάλλες και ήπιαμε μερικές μπύρες μαζί. Ωραίος τύπος. Μου είπε την ιστορία του. Περίεργα πράγματα, να πω την αλήθεια»
– «Για πες»
– «Μου είπε ότι στο τέλος της καριέρας του κατέληξε στην Ελλάδα, γιατί δεν τον ήθελε κανείς πλέον. Κι εκεί δεν τον είχαν βασικό, γιατί καταλαβαίνεις, ήταν κωλόγερος πλέον για να παίζει μπάλα. Και μια μέρα που έπαιζαν ένα πολύ σημαντικό ματς στη Ρωσία, στους -15 βαθμούς Κελσίου, εκεί που για να κατουρήσεις πρέπει να βρεις στόχο κουμαντάροντας ένα πραγματάκι 4 εκατοστών ανάμεσα από ρούχα 10 εκατοστών, ο βασικός τους τερματοφύλακας έκανε πέναλτι και αποβλήθηκε. Και μπαίνει μέσα ο Ρόι που μέχρι τότε ήταν χωμένος κάτω από την κουβέρτα και σχεδόν συνταξιούχος και πιάνει το πέναλτι!»
– «Στην πρώτη επαφή του με τη μπάλα;»
– «Ναι, λέμε. Και μη βιάζεσαι, έχει κι άλλο. Γίνεται χαμός, τον αποθεώνουν όλοι οι οπαδοί και οι δημοσιογράφοι και τον βάζουν βασικό στον επαναληπτικό αγώνα. Και πιάνει, λέει, τα πάντα. Ότι πάει μέσα. Ο γερο-Ρόι! Σε κάποια φάση κιόλας κι ενώ οι Ρώσοι πιέζουν, παθαίνει θλάση. Πονούσε αλλά επειδή δεν υπήρχε κάποιος έμπειρος τερματοφύλακας στον πάγκο για να τον αλλάξει, συνέχισε για μισή ώρα με ένα πόδι να αποκρούει όλα τα σουτ. Έπαιζε μισή ώρα τραυματίας και δεν έφαγε γκολ! Στο τέλος όλο το γήπεδο τραγουδούσε όρθιο το όνομα του και τις επόμενες μέρες ήταν πρώτο θέμα σ’ όλη την Ελλάδα.  Συνεντεύξεις, αφιερώματα, φωτογραφίες. Χαμός. Τον έμαθε όλη η χώρα. Αυτά μου είπε και τα είπε πριν καν φτάσουμε στο τέταρτο ποτήρι. Καταλαβαίνετε…»

Για μερικά δευτερόλεπτα επικράτησε σιγή μεταξύ τους. Σαν συγχρονισμένη ομάδα και οι τρεις πλησίασαν τα ποτήρια στο στόμα τους και κατέβασαν μια γερή δόση μπύρας. Από τα ηχεία του μαγαζιού ακουγόταν πλέον το ‘Whiskey in the jar’ από τους Thin Lizzy. Μόλις τα ποτήρια ακούμπησαν ξανά το ξύλο της μπάρας ο Νέντ σχολίασε.

– «Καημένος Ρόι. Άλλος ένας που δεν κατάφερε να κερδίσει το αλκοόλ»
– «Πρώτα είναι οι ψαράδες. Μετά οι πολιτικοί. Μετά πάνε οι γυναίκες. Μετά οι Σκοτσέζοι. Μετά είναι ο αδερφός της γυναίκας μου.  Μετά οι δικηγόροι. Πρέπει να καθίσω να σκεφτώ σε ποια θέση θα στριμώξω τους ποδοσφαιριστές» συμπλήρωσε, εμφανώς προβληματισμένος, ο Μπράιαν και το ποτήρι του ξαναπήρε το δρόμο για το στόμα του.

Αγόραζε ‘φτηνά’, πούλα ακριβά

  [6 Σχόλια]

Καρβάλιο, Ντέκο, Παολο Φερέιρα, Ντερλέι, Ντιέγκο, Άντερσον, Πέπε, Μποσίνγκουα, Κουαρέσμα, Λισάντρο Λόπεζ, Λούτσο Γκονζάλεζ, Μπρούνο Άλβες, Μειρέλες…

Μπορεί στην Ελλάδα η χρήση του ρήματος ‘πουλάω’ δίπλα στο ουσιαστικό ‘ποδοσφαιριστής’ να έχει δαιμονοποιηθεί, στο Οπόρτο όμως και πιο συγκεκριμένα στο γραφείου του τυπά που βλέπετε παραπάνω η φράση ‘αγόραζε φτηνά, πούλα ακριβά’ είναι πιθανόν γραμμένη παντού με χρυσά γράμματα – αν και η χρήση της λέξης φτηνά σηκώνει συζήτηση. Κι αυτό γιατί χάρη σ’ αυτήν την φιλοσοφία ο πρόεδρος της Πόρτο Jorge Nuno Pinto da Costa έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ομάδα που μετράει την νέα χιλιετία, εφτά πρωταθλήματα Πορτογαλίας, πέντε κύπελλα, ένα Τσάμπιονς Λιγκ και δυο Κύπελλα ΟΥΕΦΑ (ένα ΟΥΕΦΑ κι ένα Europa League). Κι όλα αυτά έχοντας ως βάση μια φτωχή και ζορισμένη οικονομικά χώρα στην οποία οι περισσότερες ομάδες παλεύουν, όπως και στην Ελλάδα, με την οικονομική καταστροφή.

Πριν μερικούς μήνες, το ‘The Swiss Ramble’, ένα εξαιρετικό blog αφιερωμένο στο επιχειρηματικό κομμάτι του ποδοσφαίρου, ανέλυσε διεξοδικά το μοντέλο λειτουργίας της νέας κατόχου του Europa League. Στο μακροσκελέστατο αλλά ευανάγνωστο αφιέρωμα μπορείς να διαβάσεις για τα 350 περίπου εκατομμύρια ευρώ που έχει αποφέρει στην ομάδα η πώληση πρωτοκλασάτων παικτών τα τελευταία χρόνια…

The numbers are simply incredible for a club of Porto’s size. Since that Champions League win in 2004, the club has raked in almost €350 million revenue from player sales, though its net surplus is “only” €190 million, as it also spent €160 million on buying players in the same period. Looking at this another way, Porto have spent a lot on buying players, but have made even more on selling them. In fact, in the last 11 years, only twice have Porto had a (small) net spend in the transfer market and that was way back in 2002 and 2004.

FC Porto transfers

…για τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα (τα οποία σχετίζονται κυρίως με την σύνδεση που υπάρχει με την Λατινική Αμερική και την απύθμενη δεξαμενή ταλέντων της) που έχει η Πορτογαλία σαν χώρα-βάση της ομάδας, για τις πετυχημένες συμφωνίες που σχετίζονται με ποσοστά στα δικαιώματα κάποιων παικτών…

Much of this is down to Porto’s world-class scouting network, which is especially formidable in South America. They need to search far and wide for promising prospects, as they cannot afford to pay top dollar for foreign players, though they address this financial weakness in an innovative way by sharing the player’s rights with an agency, which means that they do not have to fund a transfer in one fell swoop.

For example, in April 2005, Porto bought 50% of the sporting rights of Lisandro Lopez (from Racing Club) and Lucho Gonzalez (from River Plate) with the remaining 50% only acquired in season 2007/08. Clearly, this type of deal is a double-edged sword, as it means that any future profits are shared proportionally with the agency, but it does reduce Porto’s initial outlay and de-risks their activities in the transfer market.

…για την άψογη διαχείριση του γηπέδου Ντραγκάο και των λοιπών παράπλευρων εσόδων και πολλά ακόμα δεδομένα που προφανώς αγνοούσες κι εσύ αλλά – δυστυχώς – κι ένας μέσος Έλληνας παράγοντας ομάδας. Ίσως μια εκτύπωση και μια μετάφραση του κειμένου και μια αποστολή σ’ όλες τις Ελληνικές ΠΑΕ, ανεξαρτήτως κατηγορίας, να ήταν ένα πολύ μικρό βήμα προς τα εμπρός για το ποδόσφαιρο της χώρας μας.

Τα ‘γουρούνια’ στην κορυφή

  [1 Σχόλιο]

7 σύντομες σκέψεις από το χθεσινό Πορτογαλικό τελικό του Europa League μεταξύ Πόρτο και Μπράγκα:

  • Η Πόρτο έχει αναπτύξει ένα τόσο εκπληκτικό σύστημα μεταπωλήσεων που είναι ικανή να κερδίσει σήμερα και μετά να πουλήσει την κούπα σαν κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ.
  • Τρίτη γερή κλωτσιά στον Χουλκ κι αυτός ακόμα εκεί, όρθιος και απτόητος. Αυτό θα πει να μην έχεις μόνο το όνομα αλλά και τη χάρη.
  • Ένα βήμα πιο κοντά στην κούπα η Πόρτο, το βράδυ γλέντι στον Καρρά. #Porto_Karras
  • 350 εκατομμύρια ευρώ από μεταπωλήσεις τα τελευταία 6 χρόνια: Η Πόρτο μπορεί να αγοράσει τον ΓΑΠ και να τον πουλήσει μετά σαν «ελπιδοφόρο πολιτικό».
  • Οι Πορτογάλοι έβαλαν τις ομάδες, οι Ιρλανδοί έβαλαν το γήπεδο, οι Ισπανοί έβαλαν τους διαιτητές. Εμείς πάλι στο πηγάδι κατουρήσαμε… #pigs (ή #piigs)
  • Είναι τόσο άδικο να υπάρχει έτοιμο το γαμάτο λογοπαίγνιο «Πόρτο κατσίκι» και να μην βρίσκεις ούτε έναν παίκτη της Πόρτο να το αφιερώσεις.
  • Κυριάκος Παπαδόπουλος στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λίγκ, Φερνάντο Μπελούτσι στον τελικό του Europa League. Βήμα-βήμα ο Ολυμπιακός πλησιάζει την κορυφή της Ευρώπης.

Στα πόσα «κρίμα» κερδίζεις μια πρόκριση;

  [5 Σχόλια]

Αυτές τις ώρες, που δεν υπάρχει και τόση όρεξη για ποδοσφαιρική ανάλυση, θέλω απλά να πω ένα ΜΠΡΑΒΟ στους ποδοσφαιριστές που μας κάνανε περήφανους. Ελπίζω το λάθος που έγινε στην Τούμπα να μην ξανά γίνει. Αυτή η φουρνιά παικτών μπορεί να κερδίσει κάθε αντίπαλο αν το πιστέψει και αν μπει στο γήπεδο μόνο για την νίκη και ας είναι αυτό οδηγός για τους εγχώριους στόχους, που θα μας φέρουν πιο κοντά σε στιγμές σαν την σημερινή!