Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Europa League'

Το σουηδικό χωριό που θέλει να κατακτήσει την Ευρώπη

  [Καθόλου σχόλια]

Αν μπεις σε ένα τυχαίο καφενείο της Θεσσαλονίκης και ρωτήσεις τον πρώτο θαμώνα που θα πετύχεις “από ποια ομάδα αποκλείστηκε φέτος στο Γιουρόπα ο ΠΑΟΚ;” είναι σχεδόν σίγουρο ότι η απάντηση που θα πάρεις είναι “από ένα χωριό της Σουηδίας”. Τυπικά η απάντηση αυτή είναι λανθασμένη, καθώς το Έστερσουντ είναι μια κανονική πόλη 50.000 κατοίκων, αλλά ουσιαστικά και μιλώντας καθαρά ποδοσφαιρικά, κρύβει μια αλήθεια αφού πρόκειται για ένα ‘χωριό’ που χάρη στην πρόκριση εκείνη βρέθηκε σ’έναν ευρωπαϊκό όμιλο με ομάδες από πόλεις δεκαπλάσιες σε μέγεθος.

Το να δυσκολεύεται κάποιος να θυμηθεί το όνομα μιας ομάδας που πριν από δυο μήνες έπαιξε στην πόλη του δεν είναι καθόλου παράξενο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μέχρι πριν ένα χρόνο, ακόμα και οι Σουηδοί δεν ήξεραν ότι υπάρχει τέτοια ομάδα. Και όσο τραβηγμένο κι αν ακούγεται, μέχρι πριν από λίγα χρόνια ακόμα και οι ίδιοι οι κάτοικοι του Έστερσουντ πιθανόν αγνοούσαν την ύπαρξη της ομάδας της πόλης τους. Μια ομάδα που ιδρύθηκε πριν από 21 χρόνια και βολόδερνε μεταξύ της 3ης και 4ης κατηγορίας μέχρι τη μέρα που ο Ντάνιελ Κίντμπεργκ αποφάσισε να της αλλάξει ρότα.

Ο Κίντμπεργκ, πρώην αντισυνταγματάρχης που πέρασε τις προηγούμενες δυο δεκαετίες της ζωής του σε στρατιωτικές αποστολές στη Βοσνία και το Κονγκό, ανέλαβε σχεδόν από το μηδέν. Η ομάδα εκείνη την εποχή είχε μια χούφτα μέτριους παίκτες, έναν υπάλληλο πλήρους απασχόλησης, ένα ανύπαρκτο μπάτζετ και έκοβε πάνω-κάτω 700 εισιτήρια σε κάθε εντός έδρας ματς. Η εικόνα διάλυσης του συλλόγου δεν πτόησε τον Κίντμπεργκ, που έχει επιβιώσει σε πολύ χειρότερες καταστάσεις: “Γενικότερα, νιώθω πολύ ήρεμος όταν όλα γύρω μου καταρρέουν. Έτσι κι αλλιώς στο ποδόσφαιρο δεν σε σημαδεύει κανένας με όπλο”.

Η πρώτη προτεραιότητα του ήταν να βρει έναν προπονητή. Η λύση ήρθε μέσω γνωστών από την Αγγλία, που τον πρότειναν έναν νεαρό Άγγλο που είχε αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο στα 30 του (έχοντας φτάσει μέχρι και την Πρέμιερ Λιγκ με τη Σαουθάμπτον) και εκείνη την εποχή έκανε το μεταπτυχιακό του στο πανεπιστήμιο του Λιντς. Ο Γκράχαμ Πότερ αποδέχτηκε την απρόβλεπτη πρόταση και πήρε το ρίσκο να μετακομίσει στα βόρεια της Σουηδίας, για χάρη μιας παντελώς άγνωστης ομάδας που δεν ήξερε κανείς. “Σε όποιον ντόπιο έλεγα για ποιο λόγο βρίσκομαι στην πόλη μου απαντούσε πως είμαι τρελός” θυμάται σήμερα ο ίδιος. Η επιλογή του Κίντμπεργκ αποδείχτηκε κάτι παραπάνω από πετυχημένη. Με τον Πότερ στον πάγκο η ομάδα κέρδισε δυο συνεχόμενες ανόδους και τελικά βρέθηκε πέρσι για πρώτη φορά στην πρώτη κατηγορία. Η ανηφόρα όμως δεν σταμάτησε ούτε εκεί.

Η ομάδα του Πότερ (που είναι αυτή τη στιγμή ο μόνος Άγγλος προπονητής στο Γιουρόπα Λιγκ!) όχι μόνο δεν κινδύνευσε στιγμή να υποβιβαστεί αλλά έφτασε και στην κατάκτηση του κυπέλλου, ένα ασύλληπτο κατόρθωμα για μια πόλη που μέχρι πρόσφατα δεν ήξερε ότι έχει ομάδα ποδοσφαίρου. Το κερδισμένο κύπελλο χάρισε στην Έστερσουντ και το πρώτο της εισιτήριο για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και τη συνέχεια λίγο-πολύ την ξέρουν οι περισσότεροι Έλληνες και ειδικότερα οι οπαδοί του ΠΑΟΚ: Πρόκριση επί της πανάκριβης Γαλατασαράι, πρόκριση επί του φιλόδοξου ΠΑΟΚ και συμμετοχή στους ομίλους στην πρώτη της μόλις προσπάθεια.

Οι 700 θεατές έγιναν 8000, ο κόσμος στους δρόμους άρχισε να κυκλοφορεί φορώντας ποδοσφαιρικές φανέλες και η ‘Πόλη του Χειμώνα’, όπως είναι το παρατσούκλι της, άρχισε για τα καλά να ζει στο ρυθμό του ποδοσφαίρου. Κάπου εδώ σταματάνε και οι όποιες ομοιότητες παρουσιάζει η Έστερσουντ με τις υπόλοιπες ‘σταχτοπούτες’ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Το δίδυμο Κίντμπεργκ-Πότερ δεν πιστεύει στα κλασικά μοντέλα διαχείρισης μικρών ομάδων. “Αν θέλουν να κερδίσουν οι μικρές ομάδες τις μεγάλες πρέπει να είναι διαφορετικές και παράξενες” δηλώνει με απόλυτη σοβαρότητα ο πρόεδρος και η ομάδα του ακολουθεί αυτό το μότο πιστά.

“Οι περισσότεροι από τους παίκτες μας έχουν απορριφθεί από άλλες ομάδες. Είναι ‘αποφάγια’, που ο κόσμος πιστεύει ότι δεν αξίζουν. Εμείς όμως τους συγκεντρώσαμε, τους βάλαμε στο κατάλληλο περιβάλλον και τους έχουμε μετατρέψει σε φανταστικούς παίκτες. Αυτό είναι κάτι που οι δισεκατομμυριούχοι ιδιοκτήτες δεν θα έκαναν ποτέ. Εμείς πιστεύουμε ότι οι παίκτες μπορούν πάντα να γίνουν καλύτεροι” δηλώνει περήφανος ο Κίντμπεργκ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιτυχημένης αυτής επεξεργασίας είναι ο αρχηγός Μπρούα Νούρι, που γεννήθηκε στο Ιράν από Κούρδους γονείς. Μέχρι το 2014 έπαιζε σε μια μικρή ομάδα Κούρδων προσφύγων, ξενυχτούσε συνέχεια και ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο. Ο Πότερ τον γνώρισε τυχαία στον κεντρικό σταθμό της Στοκχόλμης, τον πίστεψε και σήμερα ο 30χρονος Νούρι είναι διεθνής και πασίγνωστος στο σουηδικό ποδόσφαιρο.


Ένας Πότερ που δεν είναι… Χάρι αλλά πιθανόν να έχει κι αυτός μαγικές ικανότητες

Η διαφορετικότητα της Έστερσουντ δεν σταματάει όμως στο ρόστερ. Περιγράφει ο πρόεδρος: “Μια μέρα ήμουν με έναν διάσημο Σουηδό συγγραφέα και μου είπε ‘Ντάνιελ, ξέρεις τι φοβούνται περισσότερο οι Σουηδοί; Το να βρεθούν πάνω στη σκηνή, μπροστά σε πολλούς ανθρώπους’. Αυτό μου καρφώθηκε στο μυαλό και κάπως έτσι μου δημιουργήθηκε η ιδέα της Culture Academy, όπου κάθε χρόνο διαλέγουμε ένα θέμα και το δουλεύουμε σαν ομάδα, για να το παρουσιάσουμε τελικά κάποια στιγμή το φθινόπωρο”. Να κάτι που δεν συναντάς κάθε μέρα: Μια ομάδα που τη μια μέρα υποδέχεται τη Χέρτα Βερολίνου για ένα κρίσιμο ευρωπαϊκό ματς (και την κερδίζει μάλιστα με γκολ του Νούρι) και την επόμενη οι παίκτες και το τεχνικό της τιμ ανεβάζουν στη σκηνή μπροστά σε 500 θεατές μια δική τους εκδοχή της ‘Λίμνης των Κύκνων’!

Ο στόχος είναι πολλαπλός: Η ομάδα δένεται περισσότερο, οι παίκτες ανακαλύπτουν ένα δημιουργικό χόμπι που τους κρατάει σε εγρήγορση σε μια κρύα, σκοτεινή πόλη με λίγες επιλογές διασκέδασης και ταυτόχρονα αποκτούν νέες δεξιότητες και υπερνικούν τις όποιες φοβίες και αδυναμίες τους, κάτι που ο Κίντμπεργκ θέλει να πιστεύει ότι βοηθάει και στη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων εντός του αγωνιστικού χώρου, όπως για παράδειγμα το να παραμείνουν ψύχραιμοι και συγκεντρωμένοι στη φανατισμένη έδρα της Γαλατασαράι.

Η παράσταση μπαλέτου πάντως δεν ήταν η πρώτη καλλιτεχνική τους δημιουργία. Είχε προηγηθεί η ομαδική συγγραφή ενός βιβλίου, η δημιουργία μιας έκθεσης τέχνης και η οργάνωση μιας ροκ συναυλίας. Ταυτόχρονα με όλα αυτά οι άνθρωποι της ομάδας έχουν αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις με τα τοπικά κέντρα προσφύγων καθώς και με αρκετές φιλανθρωπικές οργανώσεις της περιοχής. Κανείς από τους Κίντμπεργκ και Πότερ δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι αυτή η παράλληλη πολιτιστική δράση μπορεί να βοηθήσει σημαντικά κάποια άλλη ομάδα που θα επιχειρήσει να αντιγράψει το μοντέλο. Είναι όμως πεπεισμένοι πως στη δική τους ομάδα η ιδέα πιάνει.

Ακόμα και στη γενικότερη φιλοσοφία της όμως, η Έστερσουντ διαφέρει αισθητά. Μια οποιαδήποτε άλλη μικρή ομάδα που θα κατάφερνε τόσα πολλά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα θα είχε ως στόχο να διατηρήσει τα κεκτημένα και να παραμείνει όσο περισσότερο μπορεί σ’αυτό το εντυπωσιακό για τα δεδομένα της επίπεδο. Ο Κίντμπεργκ όμως αρνείται να συμβιβαστεί με αυτά και ονειρεύεται ακόμα πιο ψηλές κορυφές. “To πιο σημαντικό για εμάς τώρα είναι να γίνουμε πρωταθλητές Σουηδίας. Όταν το καταφέρουμε αυτό, μετά θα στοχεύσουμε το Τσάμπιονς Λιγκ”. Όσο για το παρόν; “Αν πιστεύω ότι μπορούμε φέτος να κερδίσουμε το Γιουρόπα Λιγκ; Φυσικά μπορούμε! Αν δεν μπορούσαμε, ποιος ο λόγος να συμμετέχουμε; Δεν αρκεί να ελπίζεις. Πρέπει να το πιστεύεις.”

Δεν γνωρίζουμε αν αυτά είναι ουτοπικά όνειρα ενός υπερβολικά ενθουσιασμένου προέδρου που βλέπει το δημιούργημα του να ανεβαίνει τα σκαλοπάτια προς την κορυφή πολύ πιο γρήγορα απ’ότι θα φανταζόταν και ο ίδιος το 2010. Αυτό που σίγουρα δεν αμφισβητείται είναι ότι μια ομάδα που μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν υπήρχε καν στον Σουηδικό ποδοσφαιρικό χάρτη, σήμερα το βράδυ υποδέχεται στην έδρα της την ιστορική Αθλέτικ Μπιλμπάο στα πλαίσια ενός αγώνα ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ.

Κι αν αυτό το γεγονός από μόνο του δεν καταφέρνει να κερδίσει την εκτίμηση κάποιων, υπάρχει και η βαθμολογία του ομίλου, στην οποία η Έστερσουντ φιγουράρει μόνη της στην κορυφή με 2/2 νίκες και 0 γκολ παθητικό (η μοναδική ομάδα στη διοργάνωση που έχει δυο νίκες και ταυτόχρονα έχει κρατήσει αλώβητη την εστία της!). Το “χωριό από τη Σουηδία” φαίνεται πως ήρθε για να μείνει. Τουλάχιστον μέχρι να μπορούν οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι να θυμηθούν το όνομα του.

Φενέρ-Σέλτικ σημειώσατε 2

  [Καθόλου σχόλια]

celfen

Επεισόδιο 1ο: Φενέρμπαχτσε και Σέλτικ κληρώθηκαν στον ίδιο όμιλο του Europa League. Σκληροί και επικίνδυνοι Τούρκοι χούλιγκαν, απ’αυτούς που αν σε πετύχουν με ψευδώνυμο ή υπογραφή άλλης ομάδας, σε κάποιο σκοτεινό τσατ/φόρουμ/ποστ σε τρομοκρατούν μέχρι θανάτου να συνειδητοποιήσεις ότι χαράμισες δυο ώρες από τη ζωή σου για κάποιον που είναι λίγο πιο έξυπνος από ένα παγκάκι, απείλησαν τους οπαδούς των Σκοτσέζων ανεβάζοντας προκλητικές φωτογραφίες στις οποίες κρατάνε μαχαίρια.

Επεισόδιο 2ο: Κάποιοι θεοί, οπαδοί της Σέλτικ (τους οποίους εκτιμούσαμε από παλιά), αποφάσισαν να πάρουν θέση, γιατί τέτοιες προκλήσεις δεν γίνεται να μένουν αναπάντητες. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη…

[διάβασε περισσότερα →]

Μια φωτογραφία για καρτ ποστάλ

  [Καθόλου σχόλια]

Tromso

Το Τρόμσο είναι μια μικρή πόλη, 70.000 κατοίκων, στα βόρεια της Νορβηγίας εκεί που το χιόνι είναι τόσο συνηθισμένο όσο είναι σ’ εμάς ο Ήλιος και οι θερμοκρασίες συνήθως τόσο χαμηλές που τον Ιούλη το θερμόμετρο δεν ξεπερνάει συχνά τους 10 βαθμούς Κελσίου. Η ομώνυμη ομάδα της πόλης υποδέχτηκε προχθές, στα πλαίσια του Γιουρόπα Λιγκ, την Τότεναμ κι αυτή η επίσκεψη των Άγγλων ήταν μια ιδανική ευκαιρία να διαφημιστεί η πόλη σε όλο το ίντερνετ μ’ αυτή τη μαγευτική φωτογραφία που τράβηξε ο Steven Paston κι απ’ την οποία το μόνο που λείπει είναι το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη κάπου ψηλά στον ουρανό ένα σλόγκαν που να περιλαμβάνει τις λέξεις ‘ποδόσφαιρο’ και ‘καρδιά της κοινωνίας’.

Στη σελίδα της Αγγλικής εφημερίδας μπορείς να βρεις κι άλλες χιονισμένες φωτογραφίες του Paston από το χθεσινό παιχνίδι ενώ αν έχεις ενθουσιαστεί με την πόλη στη wikipedia μπορείς να μάθεις περισσότερες πληροφορίες, όπως το ότι είναι το μέρος καταγωγής του διδύμου που αποτελεί τους Royksopp.

Η ομάδα που σταματούσε για λίγο έναν πόλεμο

  [2 Σχόλια]

(Μπενφίκα 2012-13: Ο δρόμος για τον τελικό του Άμστερνταμ)

Ο Αντόνιο Λόμπο Αντούνες, ένας πολυβραβευμένος Πορτογάλος συγγραφέας του οποίου τα βιβλία έχουν εκδοθεί σε δεκάδες χώρες, βρέθηκε τη δεκαετία του 60′ στην Αγκόλα  συμμετέχοντας με την ιδιότητα του στρατιωτικού γιατρού στην απέλπιδα προσπάθεια των Πορτογάλων να διατηρήσουν με πολέμους τις αποικίες που τους είχαν απομείνει στην Αφρική (προσπάθεια που είναι γνωστή και ως ‘Πορτογαλικός Αποικιακός Πόλεμος‘).

Σε μια από τις αμέτρητες εξιστορήσεις του από εκείνη την περίοδο της ζωής του ο, σχεδόν μόνιμος για ένα διάστημα προτεινόμενος από την Πορτογαλία για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, Αντούνες διηγήθηκε την παρακάτω απίστευτη ιστορία που φαίνεται βγαλμένη από τον κινηματογράφο (όπως αυτή), αλλά δεν είναι:

«Όταν η Μπενφίκα έπαιζε κάποιον αγώνα οι στρατιώτες μας συνέδεαν το ραδιόφωνο με τα μεγάφωνα και τα έστρεφαν προς τη μεριά του δάσους. Μ’ αυτόν τον τρόπο δεν δεχόμασταν επίθεση! Τις στιγμές εκείνες ο πόλεμος σταματούσε γιατί ακόμα και στο MPLA (Λαϊκό Κίνημα για την Απελευθέρωση της Αγκόλας) άρεσε η Μπενφίκα. Ήταν τόσο αλλόκοτο γιατί δεν έβγαζε κανένα νόημα το να πολεμάς κάποιον με τον οποίο μοιράζεσαι τον ίδιο σύλλογο».

(2 Μαΐου 1962: Ο Ούγγρος προπονητής Μπέλα Γκούτμαν κρατάει το δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών που λίγο πριν είχε κατακτήσει η Μπενφίκα, νικώντας στον τελικό με 5-3 τη Ρεάλ. Μαζί του στη φωτογραφία δυο από τους μεγαλύτερους θρύλους της ομάδας, ο Εουσέμπιο και ο Μάριο Κολούνα. Και οι δυο γεννημένοι σε μια άλλη αποικία της Πορτογαλίας, την Μοζαμβίκη.)

Πως είπαμε είναι το ‘πελάτες’ στα Ισπανικά;

  [3 Σχόλια]

10 σχόλια που προέκυψαν στο twitter μας από την παρακολούθηση του αγώνα Λεβάντε – Ολυμπιακός, που ξεκίνησε με ένα αθώο αστείο για το όνομα του Χοσέ Χολέμπας το οποίο και αποδείχτηκε προφητικό από μια οπτική την οποία δεν περιμέναμε.

  • 29 κατασκευαστές λογοπαίγνιων στα αθλητικά ΜΜΕ παρακαλάνε απόψε για ένα γκολ Χολέμπας ώστε να γράψουν επιτέλους το «Έρωτας στα χρόνια του Χολέμπας».
  • Δυο άτομα μόνο δεν μπόρεσαν να προβλέψουν τη πάσα στη πλάτη του Χολέμπας. Ο Χολέμπας και ο θείος μου. Κι ο θείος μου κοιμάται απ’τις 18.30.
  • Βγαλμένη από το Euro η εμφάνιση Χολέμπας.
  • Λίγο πιο μάπα να ήταν η εικόνα στον ΑΝΤ1 θα είχαν προσλάβει σκιτσογράφο για να συμπληρώνει τα κενά.
  • Κάπου σε έναν κήπο στην Κηφισιά, ο Νικοπολίδης έχει αφήσει κάτω το ποτιστήρι και περιμένει τηλέφωνο από τον Μαρινάκη.
  • Πιο χάλια ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου απ’ αυτή του Χολέμπας μόνο ο Όσκαρ ο Πιστόριους.
  • Αν είσαι γκόμενα οπαδού του Ολυμπιακού, τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να βγάλεις το μεικ απ και να πας στο περίπτερο να αγοράσεις σοκολάτες.
  • Το πιο όμορφο love story της ημέρας συνέβη πριν από λίγο, όταν ο Χολέμπας «έκανε δική του μια μπαλιά στη πλάτη του» για πρώτη φορά σήμερα.
  • Η πελατειακή σχέση που έχουν αναπτύξει οι Ισπανοί μαζί μας είναι τόσο καλή που και το προπαιδικό να κατεβάσουν, θα μας αποκλείσουν.
  • Ας μην είμαστε τελείως αρνητικοί. Θα μπορούσε να ήταν χειρότερα. Θα μπορούσε να είχε σκοράρει το τρίτο γκολ ο Καράμπελας.

Νεράκι που κάνει καλό στην καρδιά

  [26 Σχόλια]

Το κλάμα που έρχεται από τα μέσα των ανθρώπων που πιστεύουν ότι απογοήτευσαν μια συνοικία ή μια πόλη, είναι πολύ διαφορετικό από τον σπαραγμό αυτών που νιώθουν ένα ολόκληρο έθνος να πέφτει από τις πλάτες τους.

Ζήσε το, νιώσε το

  [3 Σχόλια]

Είναι τόσος καιρός που δεν θυμάμαι που ο παππούς με πήγαινε σε εκείνο το μέρος που κάνει το αίμα να κυλάει  δυνατά
Εκεί που από τις φωνές όλων μας μαζί μέχρι την μία την πιο αδύναμη, ανάβει η φλόγα της ζωής

Εκεί που η νίκη δίνει στην επόμενη μέρα το απαραίτητο φως,
ώστε να αντιμετωπίσουμε με χαρά την αναπόφευκτη ρουτίνα της ζωής

Το  ξέρεις ότι πέρα από το πράσινο και τη θάλασσα τα χρώματά μας ζουν;
Η φιλία μας σκορπίζει το μεγαλείο μας, την παράδοσή μας και την εμπειρία μας

Γιατί η οικογένεια σμιλεύει αυτό το άρωμα στο πάθος
Από την αρχή μέχρι το τέλος των ημερών μας

Εκεί που οι πινελιές της αιώνιας σύνεσης και τα κουρέλια της χαράς μας
επιβεβαιώνουν ότι η βροχή υπάρχει για να μεγαλώνουν οι σπόροι

Είναι εκεί που ο ήλιος με το φεγγάρι ευθυγραμμίζονται
Και κρατάνε ζωντανά τα όνειρά μας, νύχτα με τη νύχτα και μέρα με την μέρα

Εμείς βάζουμε την αίσθηση στο ουράνιο τόξο των δύο χρωμάτων που οι γιαγιάδες μας πλέκουν

Δεν παραδινόμαστε ποτέ και θα ζωγραφίζουμε χαμόγελα
Από την μια άκρη ως την άλλη

Γιατί αυτό το μέρος είναι όταν το χτύπημα της καρδιάς σου περνάει τη γραμμή

Έτσι, δεν μιλάμε τώρα για ποδόσφαιρο
Μιλάμε για την Αθλέτικ

Η χώρα των Βάσκων ζει μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές φέτος, με την ιστορικότερη ομάδα της την Αθλέτικ Κλουμπ. Η ομάδα του Ελ Λόκο Μαρσέλο Μπιέλσα διεκδικεί δυο κύπελλα σε μικρό χρονικό διάστημα και ο κόσμος της ετοιμάζεται πυρετωδώς για τον τελικό του Γιουρόπα κόντρα στην Ατλέτικο Μαδρίτης.

Ένα γκρουπ καλλιτεχνών-οπαδών της Αθλέτικ θέλησε να φτιάξει ένα βίντεο αφιέρωμα στην ομάδα και τον κόσμο της. Το βίντεο σκηνοθετεί ο Κάρλος Τριχουέκε και σε αυτό συμμετείχαν περίπου 30 άτομα (καλλιτέχνες ή απλοί οπαδοί) ώστε να χωρέσουν μέσα σε 4 λεπτά αυτό που πιστεύουν ότι νιώθεις όταν είσαι Μπιλμπάο. Το όνομα του πονήματός τους είναι «Athletic Club, bizi, sentitu» που στα ελληνικά σημαίνει «Αθλέτικ Κλουμπ, ζήσε το, νιώσε το».

Η ιδέα ανήκει στον Kάρλος και του ήρθε μετά την πρόκριση της ομάδας του στον τελικό του Κόπα ντελ Ρέι. Γρήγορα τη συζήτησε με κάποιους φίλους του μουσικούς και έτσι η ιδέα προχώρησε. Το βίντεο έχει γυριστεί σε διάφορα σημεία, από πάρκα μέχρι το Σαν Μαμές και από εθνικές οδούς μέχρι το… Σινικό τείχος, και το σπικάζ κάνει ο Καταλανός ηθοποιός Πέπε Μεντιαβίγια που μπορεί να μην σας λέει τίποτα εσάς, αλλά καθώς οι Ισπανοί τα βλέπουν όλα μεταγλωττισμένα κάνει φωνές τύπων όπως ο Μόργκαν Φρίμαν ή ο… Γκάνταλφ στις χολυγουντιανές ταινίες που παίζονται στη χώρα.

Είναι από τα ομορφότερα βίντεο που έχω δει ποτέ για ποδοσφαιρική ομάδα και ελπίζω να μπόρεσα να αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ στα ελληνικά το νόημα όσων ακούγονται από το στόμα του Πέπε.

Αποκλείοντας την Γιουνάιτεντ

  [10 Σχόλια]

Bielsa famously once said: «There are 36 different forms of communicating through a pass».
So which of Bielsa’s 36 forms of communication did Aurtenetxe use with that 50-yard pass? I think the message was buenas noches ingleses!

– The Guardian

Παλαιότερα κείμενα και σκέψεις για  την Αθλέτικ Μπιλμπάο:
Μια φανέλα γεμάτη Βασκωνία
Όταν ο duendes έκανε τουρισμό
Ο Ετσεμπερία δεν παίζει πια εδώ
Μάθατε τον Μουνιαίν πρώτοι
Για να κερδίσεις, πρέπει να μάθεις να χάνεις
Αγαπάμε την Μπιλμπάο γιατί είμαστε Έλληνες

Μια μελλοντική σκηνή σε μια παμπ της Βόρειας Ιρλανδίας

  [14 Σχόλια]

– «Μπαίνει ένας μεθυσμένος Ιρλανδός σε ένα σάντουιτς-μπαρ στην Αγγλία και ρωτάει τον υπάλληλο: «Πόσο θέλεις για τα ρολά τυριού;» Ο υπάλληλος του απαντάει: «Σου δίνω δυο με μια λίρα». Ο Ιρλανδός τον κοιτάει με καχυποψία. «Πόσο θέλεις για το ένα;». «75 πένες» του λέει κοφτά ο υπάλληλος. Και του απαντάει με σίγουρο ύφος ο Ιρλανδός: «Καλά, θα πάρω το άλλο».

Το υστερικό γέλιο του Νέντ και του Μπράιαν σκέπασε οποιοδήποτε άλλο ήχο στο μαγαζί. Αυτό φυσικά δεν ήταν και κανένα τρομερό κατόρθωμα καθώς ήταν Δευτέρα και στη παμπ του Τζίμι τις Δευτέρες πήγαινε μόνο όποιος είχε πραγματικά μεγάλη ανάγκη να πιει και δεν είχε προλάβει να ανανεώσει τα αποθέματα του σπιτιού του πριν κλείσει το μπακάλικο του Ο’ Μάλει.

Στη παμπ υπήρχαν όλοι κι όλοι οχτώ άνθρωποι. Τρεις πιτσιρικάδες που έπαιζαν βελάκια δίπλα στο κεντρικό παράθυρο αναφέροντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα τη φράση «τα βυζιά της Μάγκι», δυο μεσήλικες που παρακολουθούσαν αμίλητοι κι από διαφορετικά τραπεζάκια έναν αδιάφορο αγώνα της Πρέμιερ Λιγκ στη τηλεόραση πίνοντας ουίσκι, ο Νέντ και ο Μπράιαν που ήταν κολλητοί φίλοι στο ποτό και στη ζωή από μωρά παιδιά και οι οποίοι καθόταν στο μπαρ και ο Τζίμι, ιδιοκτήτης, μπάρμαν, σερβιτόρος, μάγειρας, ντισκ-τζόκει, υπεύθυνος ασφαλείας και κάτοχος όλων των ρεκόρ που σχετίζονται με την κατανάλωση μπύρας στη μικρή πόλη  του Ενίσκιλεν. Από τα ηχεία ακουγόταν ένα κομμάτι των Waterboys, που δεν ήταν το «The Whole Of The Moon».

– «Νομίζω ότι είναι η τρίτη φορά που λες αυτό το ανέκδοτο αυτή την εβδομάδα, Νέντ»
– «Και γέλασες και τις τρεις»

Το γέλιο τους, αν και όχι τόσο βροντερό αυτή τη φορά, πλημμύρισε ξανά το μαγαζί.

– «Αυτό το ανέκδοτο το είπε ο Πίτερ Ο’Φλιν πριν λίγο καιρό που βλέπαμε την Τσέλσι εδώ πέρα»
– «Ο Ο’Φλιν, ο ψαράς, ο μεθύστακας;»
– «Ναι, αυτός. Μας έλεγε πάλι τις γνωστές ιστορίες του. Ότι έπιασε ένα ξιφία που ήταν 8,5 μέτρα και 400 κιλά. Όταν τον πιέσαμε λίγο τον βρωμόγερο τον έκανε 6 μέτρα αλλά ανέβασε τα κιλά. Δεν τον πιάνεις πουθενά τον άτιμο»
– «Κλασσικός ψεύτης. Παλιότερα έλεγε ότι όταν ήταν παιδί πήγαινε κάθε μέρα για ψάρεμα μαζί με τον Τζόρτζ Μπέστ στο Μπέλφαστ κι ότι εκείνος του έμαθε πάνω στη βάρκα πως να προσποιείται εν κινήσει. Έχει μεγάλη φαντασία ο κατεργάρης. Σου έχω πει τη θεωρία μου, Νέντ. Οι μεγαλύτεροι ψεύτες στον κόσμο είναι οι ψαράδες. Μετά πάνε οι  πολιτικοί. Μετά οι γυναίκες. Μετά οι Σκοτσέζοι. Μετά είναι ο αδερφός της γυναίκας μου. Και μετά οι δικηγόροι»

Τη φιλοσοφική συζήτηση τους διέκοψε ο ήχος της πόρτας που άνοιγε. Δυο τύποι μπήκαν στη παμπ, περιεργάστηκαν για λίγο το χώρο και τελικά κάθισαν σ’ ένα τραπεζάκι στο βάθος του μαγαζιού. Ο ένας ήταν ψηλός, με κοντά μαλλιά και αρκετά γεροδεμένος για την ηλικία του. Πρέπει να πλησίαζε τα 45. Ο δεύτερος ήταν κοντός – ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν δίπλα στον άλλον – και είχε το κλασσικό, ελαφρώς ‘χαμένο’, βλέμμα όλων των Ιρλανδών, νηφάλιων ή μη: Το βλέμμα κάποιου που μόλις του έχουν πει δυο σημαντικές πληροφορίες. Ταυτόχρονα.

– «Έχω την εντύπωση πως κάπου τον ξέρω τον ψηλό».
– «Κι εγώ, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ από που. Κάτσε να ρωτήσουμε τον Τζίμι. Ει, Τζίμι. ΤΖΙΜΙ.»

Ο Τζίμι καθόταν όρθιος στην άλλη άκρη του μπαρ, με τα χέρια στηριγμένα πάνω στη μπάρα και παρακολουθούσε το ματς μ’ ένα βαριεστημένο ύφος που μαρτυρούσε πως δεν τον ενδιέφερε η εξέλιξη του. Του αρκούσε να κοιτάει τη γνώριμη εικόνα μιας μπάλας που κυλάει πάνω σε χόρτο. Ήταν θηριώδης, με κοντό γκριζαρισμένο μαλλί, ένα μικρό σκίσιμο στο δεξί φρύδι από κάποιον πολύ παλιό καυγά κι ένα προγούλι και μια κοιλιά που πρόδιδαν τις διατροφικές και καταναλωτικές του συνήθειες. Είχε περάσει τα 50 και είχε δυο κόρες. Το μεγάλο και ανεκπλήρωτο όνειρο του ήταν να αποκτήσει επιτέλους ένα γιο, ώστε όταν αυτός θα έφτανε στην κατάλληλη ηλικία, την οποία προσδιόριζε κάπου ανάμεσα στα 13 με 14, να τον περνούσε από τη διαδικασία της ωρίμανσης, κατά την οποία έμμεσα θα του μεταλαμπάδευε όλα όσα είχε μάθει στη ζωή του. Στη διάρκεια της διαδικασίας αυτής, την οποία είχε περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια τουλάχιστον έξι φορές σε κάθε θαμώνα της παμπ του, θα τον έβαζε να δει την Άγρια Συμμορία’ του Πέκινπα, να ακούσει το ‘Weeping Song’ του Nick Cave και να δει το τελευταίο παιχνίδι του Ζιντάν με την εθνική Γαλλίας, τον τελικό με την Ιταλία, τον οποίο έχει κρατημένο σε μια κασέτα VHS και στον οποίο ο Ζιντάν «έδειξε σε 10 δισεκατομμύρια ανθρώπους πως ένας άντρας κρύβει μέσα του και στυλ και τσαμπουκά» όπως χαρακτηριστικά έλεγε κάθε φορά, χωρίς ποτέ κανείς να διορθώσει την υπερβολή του στο νούμερο. Μέσα σ’ αυτά τα τρία πράγματα κρυβόταν κατά τον Τζίμι όλα τα εφόδια που χρειαζόταν ένα αγόρι για να γίνει άντρας. Όταν θα κατάφερνε να ζήσει αυτή τη στιγμή θα μπορούσε μετά να πεθάνει ευτυχισμένος πίνοντας τόσο πολύ αλκοόλ, που αυτό θα πλημμύριζε τα σωθικά του και θα έβγαινε από τους πόρους όλου του σώματος του πριν προλάβει καν να τον πιάσει κατούρημα.

– «Κι άλλη μπύρα Νέντ; Μήπως να μειώσεις λίγο το ρυθμό; Είσαι στην 5η και δεν είναι ακόμα ούτε 8.30»
– «Όχι, όχι ακόμα. Έλα λίγο εδώ να σε ρωτήσω κάτι»

Ο Τζίμι τους πλησίασε, κρατώντας πάντα στο χέρι ένα ποτήρι γεμάτο με 568 ml μπύρας το οποίο άδειαζε και γέμιζε αμέτρητες φορές. Το βράδυ μπροστά στη γυναίκα του οι αμέτρητες αυτές φορές δηλωνόταν απολογητικά ως «πέντε όλες κι όλες». Τα διάφορα σφηνάκια και κάποια διαλείμματα με ουίσκι έμεναν, ‘τυχαία’, πάντα εκτός της απογραφής του.

– «Ο ψηλός εκεί στο βάθος, που μπήκε μόλις τώρα, δεν σου θυμίζει κάποιον;»
– «Ναι. Είναι ο Ρόι Κάρολ»
– «Ο τερματοφύλακας, από το Τάμλατ που έπαιζε στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ; Ο μεθύστακας που είχε φάει το αστείο γκολ από το κέντρο, εκείνο που δεν μπήκε; Αυτός δεν ήταν που είχε μπλέξει και με το τζόγο;»
– «Ναι, λέμε. Αυτός. Είχε έρθει και τις προάλλες και ήπιαμε μερικές μπύρες μαζί. Ωραίος τύπος. Μου είπε την ιστορία του. Περίεργα πράγματα, να πω την αλήθεια»
– «Για πες»
– «Μου είπε ότι στο τέλος της καριέρας του κατέληξε στην Ελλάδα, γιατί δεν τον ήθελε κανείς πλέον. Κι εκεί δεν τον είχαν βασικό, γιατί καταλαβαίνεις, ήταν κωλόγερος πλέον για να παίζει μπάλα. Και μια μέρα που έπαιζαν ένα πολύ σημαντικό ματς στη Ρωσία, στους -15 βαθμούς Κελσίου, εκεί που για να κατουρήσεις πρέπει να βρεις στόχο κουμαντάροντας ένα πραγματάκι 4 εκατοστών ανάμεσα από ρούχα 10 εκατοστών, ο βασικός τους τερματοφύλακας έκανε πέναλτι και αποβλήθηκε. Και μπαίνει μέσα ο Ρόι που μέχρι τότε ήταν χωμένος κάτω από την κουβέρτα και σχεδόν συνταξιούχος και πιάνει το πέναλτι!»
– «Στην πρώτη επαφή του με τη μπάλα;»
– «Ναι, λέμε. Και μη βιάζεσαι, έχει κι άλλο. Γίνεται χαμός, τον αποθεώνουν όλοι οι οπαδοί και οι δημοσιογράφοι και τον βάζουν βασικό στον επαναληπτικό αγώνα. Και πιάνει, λέει, τα πάντα. Ότι πάει μέσα. Ο γερο-Ρόι! Σε κάποια φάση κιόλας κι ενώ οι Ρώσοι πιέζουν, παθαίνει θλάση. Πονούσε αλλά επειδή δεν υπήρχε κάποιος έμπειρος τερματοφύλακας στον πάγκο για να τον αλλάξει, συνέχισε για μισή ώρα με ένα πόδι να αποκρούει όλα τα σουτ. Έπαιζε μισή ώρα τραυματίας και δεν έφαγε γκολ! Στο τέλος όλο το γήπεδο τραγουδούσε όρθιο το όνομα του και τις επόμενες μέρες ήταν πρώτο θέμα σ’ όλη την Ελλάδα.  Συνεντεύξεις, αφιερώματα, φωτογραφίες. Χαμός. Τον έμαθε όλη η χώρα. Αυτά μου είπε και τα είπε πριν καν φτάσουμε στο τέταρτο ποτήρι. Καταλαβαίνετε…»

Για μερικά δευτερόλεπτα επικράτησε σιγή μεταξύ τους. Σαν συγχρονισμένη ομάδα και οι τρεις πλησίασαν τα ποτήρια στο στόμα τους και κατέβασαν μια γερή δόση μπύρας. Από τα ηχεία του μαγαζιού ακουγόταν πλέον το ‘Whiskey in the jar’ από τους Thin Lizzy. Μόλις τα ποτήρια ακούμπησαν ξανά το ξύλο της μπάρας ο Νέντ σχολίασε.

– «Καημένος Ρόι. Άλλος ένας που δεν κατάφερε να κερδίσει το αλκοόλ»
– «Πρώτα είναι οι ψαράδες. Μετά οι πολιτικοί. Μετά πάνε οι γυναίκες. Μετά οι Σκοτσέζοι. Μετά είναι ο αδερφός της γυναίκας μου.  Μετά οι δικηγόροι. Πρέπει να καθίσω να σκεφτώ σε ποια θέση θα στριμώξω τους ποδοσφαιριστές» συμπλήρωσε, εμφανώς προβληματισμένος, ο Μπράιαν και το ποτήρι του ξαναπήρε το δρόμο για το στόμα του.

Αγόραζε ‘φτηνά’, πούλα ακριβά

  [6 Σχόλια]

Καρβάλιο, Ντέκο, Παολο Φερέιρα, Ντερλέι, Ντιέγκο, Άντερσον, Πέπε, Μποσίνγκουα, Κουαρέσμα, Λισάντρο Λόπεζ, Λούτσο Γκονζάλεζ, Μπρούνο Άλβες, Μειρέλες…

Μπορεί στην Ελλάδα η χρήση του ρήματος ‘πουλάω’ δίπλα στο ουσιαστικό ‘ποδοσφαιριστής’ να έχει δαιμονοποιηθεί, στο Οπόρτο όμως και πιο συγκεκριμένα στο γραφείου του τυπά που βλέπετε παραπάνω η φράση ‘αγόραζε φτηνά, πούλα ακριβά’ είναι πιθανόν γραμμένη παντού με χρυσά γράμματα – αν και η χρήση της λέξης φτηνά σηκώνει συζήτηση. Κι αυτό γιατί χάρη σ’ αυτήν την φιλοσοφία ο πρόεδρος της Πόρτο Jorge Nuno Pinto da Costa έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια ομάδα που μετράει την νέα χιλιετία, εφτά πρωταθλήματα Πορτογαλίας, πέντε κύπελλα, ένα Τσάμπιονς Λιγκ και δυο Κύπελλα ΟΥΕΦΑ (ένα ΟΥΕΦΑ κι ένα Europa League). Κι όλα αυτά έχοντας ως βάση μια φτωχή και ζορισμένη οικονομικά χώρα στην οποία οι περισσότερες ομάδες παλεύουν, όπως και στην Ελλάδα, με την οικονομική καταστροφή.

Πριν μερικούς μήνες, το ‘The Swiss Ramble’, ένα εξαιρετικό blog αφιερωμένο στο επιχειρηματικό κομμάτι του ποδοσφαίρου, ανέλυσε διεξοδικά το μοντέλο λειτουργίας της νέας κατόχου του Europa League. Στο μακροσκελέστατο αλλά ευανάγνωστο αφιέρωμα μπορείς να διαβάσεις για τα 350 περίπου εκατομμύρια ευρώ που έχει αποφέρει στην ομάδα η πώληση πρωτοκλασάτων παικτών τα τελευταία χρόνια…

The numbers are simply incredible for a club of Porto’s size. Since that Champions League win in 2004, the club has raked in almost €350 million revenue from player sales, though its net surplus is “only” €190 million, as it also spent €160 million on buying players in the same period. Looking at this another way, Porto have spent a lot on buying players, but have made even more on selling them. In fact, in the last 11 years, only twice have Porto had a (small) net spend in the transfer market and that was way back in 2002 and 2004.

FC Porto transfers

…για τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα (τα οποία σχετίζονται κυρίως με την σύνδεση που υπάρχει με την Λατινική Αμερική και την απύθμενη δεξαμενή ταλέντων της) που έχει η Πορτογαλία σαν χώρα-βάση της ομάδας, για τις πετυχημένες συμφωνίες που σχετίζονται με ποσοστά στα δικαιώματα κάποιων παικτών…

Much of this is down to Porto’s world-class scouting network, which is especially formidable in South America. They need to search far and wide for promising prospects, as they cannot afford to pay top dollar for foreign players, though they address this financial weakness in an innovative way by sharing the player’s rights with an agency, which means that they do not have to fund a transfer in one fell swoop.

For example, in April 2005, Porto bought 50% of the sporting rights of Lisandro Lopez (from Racing Club) and Lucho Gonzalez (from River Plate) with the remaining 50% only acquired in season 2007/08. Clearly, this type of deal is a double-edged sword, as it means that any future profits are shared proportionally with the agency, but it does reduce Porto’s initial outlay and de-risks their activities in the transfer market.

…για την άψογη διαχείριση του γηπέδου Ντραγκάο και των λοιπών παράπλευρων εσόδων και πολλά ακόμα δεδομένα που προφανώς αγνοούσες κι εσύ αλλά – δυστυχώς – κι ένας μέσος Έλληνας παράγοντας ομάδας. Ίσως μια εκτύπωση και μια μετάφραση του κειμένου και μια αποστολή σ’ όλες τις Ελληνικές ΠΑΕ, ανεξαρτήτως κατηγορίας, να ήταν ένα πολύ μικρό βήμα προς τα εμπρός για το ποδόσφαιρο της χώρας μας.

Τα ‘γουρούνια’ στην κορυφή

  [1 Σχόλιο]

7 σύντομες σκέψεις από το χθεσινό Πορτογαλικό τελικό του Europa League μεταξύ Πόρτο και Μπράγκα:

  • Η Πόρτο έχει αναπτύξει ένα τόσο εκπληκτικό σύστημα μεταπωλήσεων που είναι ικανή να κερδίσει σήμερα και μετά να πουλήσει την κούπα σαν κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ.
  • Τρίτη γερή κλωτσιά στον Χουλκ κι αυτός ακόμα εκεί, όρθιος και απτόητος. Αυτό θα πει να μην έχεις μόνο το όνομα αλλά και τη χάρη.
  • Ένα βήμα πιο κοντά στην κούπα η Πόρτο, το βράδυ γλέντι στον Καρρά. #Porto_Karras
  • 350 εκατομμύρια ευρώ από μεταπωλήσεις τα τελευταία 6 χρόνια: Η Πόρτο μπορεί να αγοράσει τον ΓΑΠ και να τον πουλήσει μετά σαν «ελπιδοφόρο πολιτικό».
  • Οι Πορτογάλοι έβαλαν τις ομάδες, οι Ιρλανδοί έβαλαν το γήπεδο, οι Ισπανοί έβαλαν τους διαιτητές. Εμείς πάλι στο πηγάδι κατουρήσαμε… #pigs (ή #piigs)
  • Είναι τόσο άδικο να υπάρχει έτοιμο το γαμάτο λογοπαίγνιο «Πόρτο κατσίκι» και να μην βρίσκεις ούτε έναν παίκτη της Πόρτο να το αφιερώσεις.
  • Κυριάκος Παπαδόπουλος στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λίγκ, Φερνάντο Μπελούτσι στον τελικό του Europa League. Βήμα-βήμα ο Ολυμπιακός πλησιάζει την κορυφή της Ευρώπης.

Στα πόσα «κρίμα» κερδίζεις μια πρόκριση;

  [5 Σχόλια]

Αυτές τις ώρες, που δεν υπάρχει και τόση όρεξη για ποδοσφαιρική ανάλυση, θέλω απλά να πω ένα ΜΠΡΑΒΟ στους ποδοσφαιριστές που μας κάνανε περήφανους. Ελπίζω το λάθος που έγινε στην Τούμπα να μην ξανά γίνει. Αυτή η φουρνιά παικτών μπορεί να κερδίσει κάθε αντίπαλο αν το πιστέψει και αν μπει στο γήπεδο μόνο για την νίκη και ας είναι αυτό οδηγός για τους εγχώριους στόχους, που θα μας φέρουν πιο κοντά σε στιγμές σαν την σημερινή!

Ρώσικος χειμώνας

  [1 Σχόλιο]

Για πολλά χρόνια η έδρα της εθνικής Βολιβίας ήταν το γήπεδο Hernando Siles, το οποίο βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λα Παζ η οποία με την σειρά της βρίσκεται σε υψόμετρο 3637 μέτρων, ύψος που όχι μόνο ακούγεται μεγάλο αλλά είναι, αν σκεφτείς ότι το ορεινό καμάρι της Ελλάδας, το βουνό των Θεών, ο Όλυμπος, δεν φτάνει καν τα τρία χιλιόμετρα. Το 1997 και μετά από αμέτρητα παράπονα των φιλοξενούμενων ομάδων, η ΦΙΦΑ αποφάσισε πως είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται αγώνες υπό τέτοιες συνθήκες, καθώς η αναπνοή σε τέτοιο υψόμετρο δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όπως την έχεις συνηθίσει, αν έχεις μεγαλώσει κοντά στην θάλασσα. Παρά την πολύ σοβαρή ιατρική αιτιολόγηση που συνόδευε την απόφαση και είχε να κάνει με την υγεία των ποδοσφαιριστών, ένα ενορχηστρωμένο κράξιμο από τις χώρες των Άνδεων με μπροστάρη τον πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, ανάγκασε την παγκόσμια ποδοσφαιρική ομοσπονδία να ανακαλέσει την απόφαση της μέσα σ’ έναν μήνα, επιστρέφοντας στην παλιότερη παγιωμένη κατάσταση που αναμφισβήτητα δίνει σε κάθε παιχνίδι στην τοπική ομάδα ένα σοβαρό πλεονέκτημα.

Αυτές τις μέρες στο επίκεντρο των Ελληνικών ρεπορτάζ βρίσκεται το κρύο. Όχι το Ελληνικό κρύο των 0 βαθμών Κελσίου που όταν έρχεται σοκάρει κάθε φορά τα δελτία ειδήσεων, αλλά το Ρώσικο κρύο, αυτό που από μικρό παιδί άκουγες πως «νίκησε ακόμα και τον επεκτατισμό του Χίτλερ» και το οποίο αναγκαστικά θα συναντήσει ο ΠΑΟΚ τις επόμενες μέρες.

Πριν από τον ΠΑΟΚ όμως, την «παγωμένη Μόσχα» επισκέφτηκε η Τβέντε, στα πλαίσια της ίδιας διοργάνωσης. Οι Ολλανδοί πέρασαν νικηφόρα από την Ρωσία αλλά το πέρασμα αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ. Παρακάτω ακολουθεί επικό απόσπασμα από το ρεπορτάζ του αγώνα το οποίο επικεντρώνεται στα όσα έγιναν μέχρι το πρώτο – παγωμένο – σφύριγμα του διαιτητή (αν και δεν σημειώνεται η επίσημη διαμαρτυρία της Τβέντε η οποία θεώρησε απάνθρωπο το να γίνει το παιχνίδι με τέτοιο κρύο και η οποία απορρίφθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη από την ΟΥΕΦΑ, η οποία και στο άμεσο παρελθόν έδειξε το πόσο ενδιαφέρεται για την υγεία των ποδοσφαιριστών):

Rubin’s Europa League tie against Dutch champions FC Twente was under threat of being cancelled because of extreme weather. And the decision to let the teams take to the artificial pitch in Moscow’s empty Luzhniki stadium was made an hour before the 3pm Thursday kick-off.

Referee Robert Schörgenhofer and the UEFA team decided that if at 2pm, an hour before kick-off, the temperature on the pitch was lower than -15, then either team would have the right to refuse to play, Sovietsky Sport reported.

The referee, the teams and UEFA representatives went onto the field and used three different thermometers to show temperatures ranging between -13 and -20 and had to argue for almost an hour.

Στους -20 Κελσίου, έστω για ένα ΣΚ…

  [2 Σχόλια]

Νιώθεις ποδοσφαιρικά όμορφα, γιατί δεν συμμετείχες στο πρωτάθλημα του Γιουνανιστάν, έστω για μια αγωνιστική.

Νιώθεις χαρούμενος γιατί αυτή είναι η κορύφωση της αιτίας που νιώθεις κορόιδο για 7-8 μήνες, όσο κρατάει το Δράμα εντός συνόρων.

Νιώθεις Ευρωπαίος, κομμάτι μια ποδοσφαιρικής γιορτής.

Νιώθεις ότι ένα ταξίδι φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του…

…νιώθεις όμως και την λαχτάρα, την ελπίδα και την ασύλληπτη τρέλα του  να γίνει αυτό που θα κάνει την καρδιά σου να σπάσει!

Νιώθεις φορέας μια ιδέας, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης, που για εσένα προσωπικά είναι τίτλος τιμής, σε κάνει περήφανο άνθρωπο.

Τέλος, νιώθεις λύπη, γιατί ο μόνος τρόπος για να ξανά βιώσεις ότι έζησες φέτος στην Ευρωπαϊκή σου πορεία είναι να είσαι μια ακόμα μαριονέτα στα χέρια ανθρώπων μικρών, που σε οποιοδήποτε άλλο πεδίο της ζωής τους θα είχαν αποβληθεί σαν ένας κουβάς από σκατά.

Ότι και να γίνει αύριο στην Μόσχα των -20 βαθμών δεν αμαυρώνει μια καταπληκτική πορεία στην Ευρώπη. Μάγκες μας κάνατε περήφανους και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Ένα μαύρο 7 λεπτό με τον Άγιαξ μας στέρησε το όνειρο του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά έδωσε το δικαίωμα για την μεγαλύτερη πρόκριση που θα φανταζόταν ποτέ ο οπαδός του ΠΑΟΚ: Μέσα στην γενέτειρα του.

Χθες στην Τούμπα…

  [4 Σχόλια]

Δεν έχουμε και πολλά να πούμε για το χθεσινό παιχνίδι του ΠΑΟΚ, υπήρχαν πράγματα που τα καταλάβαινε ακόμα και μικρό παιδί. Τραγική επιλογή 11αδας Χάβου, μπλα μπλα μπλα, κουρασμένοι παίκτες, μπλα μπλα μπλα, ομαδάρα οι Ρώσοι κλπ κλπ κλπ…

Τι μένει λοιπόν να σχολιάσουμε;

Λίγα για την Τούμπα… Ο κόσμος στάθηκε στο ύψος του, έκανε καλή κερκίδα ανά διαστήματα αλλά δυστυχώς λόγω κυρίως της πολύ καλής παρουσίας του ΠΑΟΚ πέρυσι και πρόπερσι, η Τούμπα γέμισε με φιλάθλους ξένους προς την νοοτροπία των οπαδών του ΠΑΟΚ. Είναι αυτή η νέα τάξη ΠΑΟΚτσήδων που αλλοτριωμένη από δημοσιογράφους και μη, θεωρεί το άναμμα ενός πυρσού (για να μην παρεξηγηθούμε για τα αυτονόητα, αναφέρομαι σε άναμμα και σβήσιμο στην κερκίδα και όχι… στο γρασίδι ή έστω στο ταρτάν της Τούμπας) ή ενός πανό που εκφράζει την ιδεολογική ταυτότητα του ΠΑΟΚτσή σαν έγκλημα κατά του Πλατινί… και του Modern Football. Είναι αυτή η τάξη που πρώτα θα προβλέψει ότι θα χάσουμε σίγουρα  γιατί «η ΤΣΣΚΑ είναι πολύ καλύτερη ομάδα» και μετά θα κράξει γιατί τελικά χάσαμε. Τέλος (και το σημαντικότερο) είναι αυτή η τάξη που δεν θα συμμετέχει στην διατήρηση του μύθου της Τούμπας αλλά θα κρύβεται πίσω από την απόδοση της ομάδας. Αδυνατεί να καταλάβει αυτό που όλοι οι ποδοσφαιριστές που παίξανε σαν παίκτες ή σαν αντίπαλοι του ΠΑΟΚ λένε: Ότι η καυτή Τούμπα αλλάζει την ροή και την λογική κάθε αγώνα.

Λίγα για τους παίκτες… Η αλήθεια είναι ότι έχουν τραβήξει μεγάλο λούκι φέτος. Οι περισσότεροι έχουν παίξει 30-35 παιχνίδια, οι επιλογές στο ρόστερ για να ξεκουραστούν είναι μηδαμινές, δεν υποστηρίζονται από κάποιον προπονητή (και κατ’επέκταση διοίκηση) που να τους δίνει όραμα. Και όμως χθες η εικόνα ήταν θλιβερή. Πλήρης παράδοση μετά το γκολ της ΤΣΣΚΑ και καθόλου όρεξη για ανατροπή σκηνικού. Κανένα πάθος. Και κάπου εκεί πρέπει να αναζητηθεί η πραγματική ρίζα του κακού. Είναι ότι οι περισσότεροι είναι σε μεγάλη ηλικία και δεν παίζουν και λίγο για την δικιά τους προβολή όπως για παράδειγμα ο Βιερίνια; Είναι ότι έχουν πάψει να πιστεύουν ότι φέτος μπορούν να πετύχουν κάτι περισσότερο από πέρυσι; Είναι οι αναφορές στην αρχή της παραγράφου; Δεν είμαι εγώ αυτός που θα δώσω την απάντηση αλλά η διοίκηση και το τεχνικό τημ της ομάδας (…) που θα πρέπει να ψάξει τους λόγους.

Είναι χρέος όλων (ποδοσφαιριστών, διοικητικής θωράκισης, τεχνικής προετοιμασίας)  να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας. Το χρωστάνε στον εαυτό τους, το χρωστάνε στον κόσμο, το χρωστάνε στον ίδιο τον ΠΑΟΚ.