Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Europa League'

Ρώσικος χειμώνας

  [1 Σχόλιο]

Για πολλά χρόνια η έδρα της εθνικής Βολιβίας ήταν το γήπεδο Hernando Siles, το οποίο βρίσκεται στην πρωτεύουσα Λα Παζ η οποία με την σειρά της βρίσκεται σε υψόμετρο 3637 μέτρων, ύψος που όχι μόνο ακούγεται μεγάλο αλλά είναι, αν σκεφτείς ότι το ορεινό καμάρι της Ελλάδας, το βουνό των Θεών, ο Όλυμπος, δεν φτάνει καν τα τρία χιλιόμετρα. Το 1997 και μετά από αμέτρητα παράπονα των φιλοξενούμενων ομάδων, η ΦΙΦΑ αποφάσισε πως είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται αγώνες υπό τέτοιες συνθήκες, καθώς η αναπνοή σε τέτοιο υψόμετρο δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όπως την έχεις συνηθίσει, αν έχεις μεγαλώσει κοντά στην θάλασσα. Παρά την πολύ σοβαρή ιατρική αιτιολόγηση που συνόδευε την απόφαση και είχε να κάνει με την υγεία των ποδοσφαιριστών, ένα ενορχηστρωμένο κράξιμο από τις χώρες των Άνδεων με μπροστάρη τον πρόεδρο της Βολιβίας, Έβο Μοράλες, ανάγκασε την παγκόσμια ποδοσφαιρική ομοσπονδία να ανακαλέσει την απόφαση της μέσα σ’ έναν μήνα, επιστρέφοντας στην παλιότερη παγιωμένη κατάσταση που αναμφισβήτητα δίνει σε κάθε παιχνίδι στην τοπική ομάδα ένα σοβαρό πλεονέκτημα.

Αυτές τις μέρες στο επίκεντρο των Ελληνικών ρεπορτάζ βρίσκεται το κρύο. Όχι το Ελληνικό κρύο των 0 βαθμών Κελσίου που όταν έρχεται σοκάρει κάθε φορά τα δελτία ειδήσεων, αλλά το Ρώσικο κρύο, αυτό που από μικρό παιδί άκουγες πως «νίκησε ακόμα και τον επεκτατισμό του Χίτλερ» και το οποίο αναγκαστικά θα συναντήσει ο ΠΑΟΚ τις επόμενες μέρες.

Πριν από τον ΠΑΟΚ όμως, την «παγωμένη Μόσχα» επισκέφτηκε η Τβέντε, στα πλαίσια της ίδιας διοργάνωσης. Οι Ολλανδοί πέρασαν νικηφόρα από την Ρωσία αλλά το πέρασμα αυτό δεν πρόκειται να το ξεχάσουν ποτέ. Παρακάτω ακολουθεί επικό απόσπασμα από το ρεπορτάζ του αγώνα το οποίο επικεντρώνεται στα όσα έγιναν μέχρι το πρώτο – παγωμένο – σφύριγμα του διαιτητή (αν και δεν σημειώνεται η επίσημη διαμαρτυρία της Τβέντε η οποία θεώρησε απάνθρωπο το να γίνει το παιχνίδι με τέτοιο κρύο και η οποία απορρίφθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη από την ΟΥΕΦΑ, η οποία και στο άμεσο παρελθόν έδειξε το πόσο ενδιαφέρεται για την υγεία των ποδοσφαιριστών):

Rubin’s Europa League tie against Dutch champions FC Twente was under threat of being cancelled because of extreme weather. And the decision to let the teams take to the artificial pitch in Moscow’s empty Luzhniki stadium was made an hour before the 3pm Thursday kick-off.

Referee Robert Schörgenhofer and the UEFA team decided that if at 2pm, an hour before kick-off, the temperature on the pitch was lower than -15, then either team would have the right to refuse to play, Sovietsky Sport reported.

The referee, the teams and UEFA representatives went onto the field and used three different thermometers to show temperatures ranging between -13 and -20 and had to argue for almost an hour.

Στους -20 Κελσίου, έστω για ένα ΣΚ…

  [2 Σχόλια]

Νιώθεις ποδοσφαιρικά όμορφα, γιατί δεν συμμετείχες στο πρωτάθλημα του Γιουνανιστάν, έστω για μια αγωνιστική.

Νιώθεις χαρούμενος γιατί αυτή είναι η κορύφωση της αιτίας που νιώθεις κορόιδο για 7-8 μήνες, όσο κρατάει το Δράμα εντός συνόρων.

Νιώθεις Ευρωπαίος, κομμάτι μια ποδοσφαιρικής γιορτής.

Νιώθεις ότι ένα ταξίδι φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του…

…νιώθεις όμως και την λαχτάρα, την ελπίδα και την ασύλληπτη τρέλα του  να γίνει αυτό που θα κάνει την καρδιά σου να σπάσει!

Νιώθεις φορέας μια ιδέας, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης, που για εσένα προσωπικά είναι τίτλος τιμής, σε κάνει περήφανο άνθρωπο.

Τέλος, νιώθεις λύπη, γιατί ο μόνος τρόπος για να ξανά βιώσεις ότι έζησες φέτος στην Ευρωπαϊκή σου πορεία είναι να είσαι μια ακόμα μαριονέτα στα χέρια ανθρώπων μικρών, που σε οποιοδήποτε άλλο πεδίο της ζωής τους θα είχαν αποβληθεί σαν ένας κουβάς από σκατά.

Ότι και να γίνει αύριο στην Μόσχα των -20 βαθμών δεν αμαυρώνει μια καταπληκτική πορεία στην Ευρώπη. Μάγκες μας κάνατε περήφανους και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Ένα μαύρο 7 λεπτό με τον Άγιαξ μας στέρησε το όνειρο του Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά έδωσε το δικαίωμα για την μεγαλύτερη πρόκριση που θα φανταζόταν ποτέ ο οπαδός του ΠΑΟΚ: Μέσα στην γενέτειρα του.

Χθες στην Τούμπα…

  [4 Σχόλια]

Δεν έχουμε και πολλά να πούμε για το χθεσινό παιχνίδι του ΠΑΟΚ, υπήρχαν πράγματα που τα καταλάβαινε ακόμα και μικρό παιδί. Τραγική επιλογή 11αδας Χάβου, μπλα μπλα μπλα, κουρασμένοι παίκτες, μπλα μπλα μπλα, ομαδάρα οι Ρώσοι κλπ κλπ κλπ…

Τι μένει λοιπόν να σχολιάσουμε;

Λίγα για την Τούμπα… Ο κόσμος στάθηκε στο ύψος του, έκανε καλή κερκίδα ανά διαστήματα αλλά δυστυχώς λόγω κυρίως της πολύ καλής παρουσίας του ΠΑΟΚ πέρυσι και πρόπερσι, η Τούμπα γέμισε με φιλάθλους ξένους προς την νοοτροπία των οπαδών του ΠΑΟΚ. Είναι αυτή η νέα τάξη ΠΑΟΚτσήδων που αλλοτριωμένη από δημοσιογράφους και μη, θεωρεί το άναμμα ενός πυρσού (για να μην παρεξηγηθούμε για τα αυτονόητα, αναφέρομαι σε άναμμα και σβήσιμο στην κερκίδα και όχι… στο γρασίδι ή έστω στο ταρτάν της Τούμπας) ή ενός πανό που εκφράζει την ιδεολογική ταυτότητα του ΠΑΟΚτσή σαν έγκλημα κατά του Πλατινί… και του Modern Football. Είναι αυτή η τάξη που πρώτα θα προβλέψει ότι θα χάσουμε σίγουρα  γιατί «η ΤΣΣΚΑ είναι πολύ καλύτερη ομάδα» και μετά θα κράξει γιατί τελικά χάσαμε. Τέλος (και το σημαντικότερο) είναι αυτή η τάξη που δεν θα συμμετέχει στην διατήρηση του μύθου της Τούμπας αλλά θα κρύβεται πίσω από την απόδοση της ομάδας. Αδυνατεί να καταλάβει αυτό που όλοι οι ποδοσφαιριστές που παίξανε σαν παίκτες ή σαν αντίπαλοι του ΠΑΟΚ λένε: Ότι η καυτή Τούμπα αλλάζει την ροή και την λογική κάθε αγώνα.

Λίγα για τους παίκτες… Η αλήθεια είναι ότι έχουν τραβήξει μεγάλο λούκι φέτος. Οι περισσότεροι έχουν παίξει 30-35 παιχνίδια, οι επιλογές στο ρόστερ για να ξεκουραστούν είναι μηδαμινές, δεν υποστηρίζονται από κάποιον προπονητή (και κατ’επέκταση διοίκηση) που να τους δίνει όραμα. Και όμως χθες η εικόνα ήταν θλιβερή. Πλήρης παράδοση μετά το γκολ της ΤΣΣΚΑ και καθόλου όρεξη για ανατροπή σκηνικού. Κανένα πάθος. Και κάπου εκεί πρέπει να αναζητηθεί η πραγματική ρίζα του κακού. Είναι ότι οι περισσότεροι είναι σε μεγάλη ηλικία και δεν παίζουν και λίγο για την δικιά τους προβολή όπως για παράδειγμα ο Βιερίνια; Είναι ότι έχουν πάψει να πιστεύουν ότι φέτος μπορούν να πετύχουν κάτι περισσότερο από πέρυσι; Είναι οι αναφορές στην αρχή της παραγράφου; Δεν είμαι εγώ αυτός που θα δώσω την απάντηση αλλά η διοίκηση και το τεχνικό τημ της ομάδας (…) που θα πρέπει να ψάξει τους λόγους.

Είναι χρέος όλων (ποδοσφαιριστών, διοικητικής θωράκισης, τεχνικής προετοιμασίας)  να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους για την κατάκτηση του κυπέλλου Ελλάδας. Το χρωστάνε στον εαυτό τους, το χρωστάνε στον κόσμο, το χρωστάνε στον ίδιο τον ΠΑΟΚ.

Τρέλα πουλάμε

  [5 Σχόλια]

Ήταν 9 ακριβώς το πρωί όταν ο Σεΐχης Mansour bin Zayed Al Nahyan άνοιξε τα μάτια του υπό τους ήχους του προσωπικού του ξυπνητηριού, ενός μελωδικού παραδοσιακού κομματιού των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων το οποίο, όπως κάθε πρωί την ίδια ώρα, τραγουδούσε ζωντανά από την άκρη της κρεβατοκάμαρας του νεαρός Ιταλός τενόρος, ο οποίος είχε επιλεγεί γι’ αυτήν την καλοπληρωμένη δουλειά μεταξύ 2319 ακόμα καλλίφωνων τραγουδιστών, μέσω μιας ακρόασης που ο ίδιος ο Σεΐχης είχε αποκαλέσει χιουμοριστικά ‘The Sheikh-Factor’, έμπνευση που του είχε φανεί μεγαλειότατη. (Η αρχική ιδέα να τραγουδάει το παραδοσιακό άσμα ο ίδιος ο συνθέτης του εγκαταλείφτηκε όταν οι αυλικοί κατάφεραν, μετά κόπων και βασάνων, να πείσουν τον Σεΐχη ότι είναι αδύνατον να τραγουδήσουν οι νεκροί, όσο μεγάλο κι αν είναι το καθημερινό φιλοδώρημα).

Αφού παραμέρισε τα μεταξένια σεντόνια του κρεβατιού, φόρεσε τις χρυσαφένιες παντόφλες του, φίλησε ευλαβικά την υπογεγραμμένη αφίσα του Σον Ράιτ Φίλπς πάνω από το κρεβάτι και κατευθύνθηκε στην τουαλέτα για την τελετουργική πρωινή αφόδευση, ανθρώπινη λειτουργία που παραμένει κοινή και εξίσου βρωμερή σ’ όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως του εκκαθαριστικού τους. Λίγο πριν εγκαταλείψει το μοναδικό μέρος που ακόμα και οι σεΐχηδες πηγαίνουν μόνοι τους, ξέπλυνε τα χέρια του στον διαμαντένιο νεροχύτη ο οποίος συνδυαζόταν εξαιρετικά μ’ έναν τεράστιο καθρέφτη, έντεχνα διακοσμημένο στις άκρες με μικρά ρουμπίνια και ευφάνταστα πλαισιωμένο από ξεθωριασμένη, πέτρινη επιγραφή η οποία έλεγε «Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν», την οποία είχε χρυσοπληρώσει πριν αρκετά χρόνια σε μια δημοπρασία στην Κωνσταντινούπολη για χάρη της τότε γυναίκας του η οποία είχε ενθουσιαστεί με την ιδέα ότι μπορεί να διαβαστεί και ανάποδα.

Με πλυμένα πλέον τα χέρια, ο Σεΐχης χώθηκε στην δερμάτινη πολυθρόνα του για να τσεκάρει τα e-mails του. Προσπερνώντας τα καθημερινά spam mail με τις διάφορες προσφορές για επιμήκυνση του πέους του, συμβουλές για φτηνούς τρόπους διασκέδασης εν μέσω παγκόσμιας κρίσης και τον Νιγηριανό που ψάχνει απεγνωσμένα κάποιον στο εξωτερικό για να του κρατήσει για λίγο μερικά εκατομμύρια, η προσοχή του επικεντρώθηκε στο παρακάτω μήνυμα με αποστολέα τον Ρομπέρτο Μαντσίνι:

«Καλημέρα Σεΐχη μου,

Σου αποστέλνω συνημμένο αρχείο με όλες τις πληροφορίες (σχετικά βίντεο στο youtube και την σελίδα του στο transfermarkt) σχετικά με τον Έντιν Τζέκο, που όπως σου έλεγα τις προάλλες πιστεύω ότι είναι αυτό που χρειαζόμαστε για να σηκώσουμε επιτέλους την κούπα κι έτσι το όνομα σου να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία της ομάδας.

Ο Αλλάχ να’ χει καλά κι εσένα και το πετρέλαιο σου»

Με την ιδέα της αιώνιας υστεροφημίας να σκιαγραφείται πάνω του με μορφή ‘χαμόγελου ως τα αυτιά’, ο Mansour bin μπλα-μπλα-μπλα σήκωσε αμέσως το κινητό του τηλέφωνο-υπολογιστή-ατζέντα-κάμερα-καθρεφτάκι και πάτησε την ταχεία κλήση ‘1’, μέσω της οποίας επικοινωνεί με τον σημαντικότερο άνθρωπο της ζωής του, τον λογιστή του. Πριν καν προλάβει ο λογιστής να προσφωνήσει ολόκληρο το όνομα του, ο Σεΐχης μίλησε γρήγορα και κοφτά: «Σου στέλνω το όνομα ενός ποδοσφαιριστή. Επικοινώνησε με όποιον πρέπει να επικοινωνήσεις και φρόντισε να είναι σύντομα στην ομάδα». «Αν η ομάδα του δεν δεχτεί την πρόταση μας;». «Να κάνεις μια πρόταση την οποία να μην μπορεί να αρνηθεί». «Όπως θέλετε. Παρεμπιπτόντως αυτήν την φράση νομίζω ότι κάπου την έχω ξανακούσει». «Την έχεις ξανακούσει. Στην είχα πει όταν σου ζήτησα να κλείσεις τον Τέβεζ».

***

Κάπου στην Θεσσαλονίκη ο μικρός Γιαννάκης συμπλήρωνε, μετά από πέντε ώρες στους δρόμους λέγοντας τα κάλαντα, 51,12 ευρώ, 4 καραμέλες, ένα μανταρίνι και αρκετές αγανακτισμένες προτροπές «να πας να τα πεις στον Παπανδρέου/στον Καραμανλή/στο ΔΝΤ/στον Πάγκαλο/στο διάολο». Γεμάτος ενθουσιασμό κατευθύνθηκε στο σπίτι του και με το ζόρι έσυρε τον πατέρα του προς τα γραφεία της Λέσχης Φίλων Άρη ώστε να μπορέσει επιτέλους να γραφτεί σαν δόκιμο μέλος και την επόμενη να έχει κάτι για να περηφανεύεται στο σχολείο. Περιμένοντας το λεωφορείο και χαζεύοντας τις αθλητικές εφημερίδες στο περίπτερο το βλέμμα και των δυο τράβηξε  ο βαρύγδουπος τίτλος «35 εκατομμύρια ευρώ δίνει η Μάντσεστερ Σίτυ για να ενισχύσει την επίθεση της με τον Τζέκο». Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο μπαμπάς του μικρού Γιαννάκη γύρισε προς το μέρος του και με χαρακτηριστική χαλαρότητα και απάθεια σχολίασε: «Είδες που στα ‘λεγα; Έχουν χεστεί πάνω τους…»

Sombrero rewind: Mάντσεστερ Σίτυ

  [3 Σχόλια]

Πρόωρη αποτυχημένη αγορά οπαδού της Σίτυ την περίοδο που ο Άραβας ιδιοκτήτης της ήθελε να ‘κλέψει’ τον Ρονάλντο από την Γιουνάιτεντ. Έτσι. Γιατί μπορούσε…

(Και ναι, όλοι αυτοί – και καμιά 15αρια ακόμα πασίγνωστοι διεθνείς, αξίας αρκετών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ – ανήκουν στην ομάδα που έβγαλε από την αφάνεια το 2008 ο Σείχης Mansour bin Zayed Al Nahyan σπάζοντας κάθε ποδοσφαιρικοικονομικό ρεκόρ στην Αγγλία με τα περίπου 325 εκατομμύρια λίρες που έχει βγάλει από την αβυσσαλέα τσέπη της κελεμπίας του!)

(Και όχι, δεν ξέρουμε πόσο κοστίζει όλος ο Άρης)

Εδώ είναι το ταξίδι

  [3 Σχόλια]

Έφτασε επιτέλους αυτή η μέρα που ο Άρης κατάφερε να πάρει το αποτέλεσμα που ήθελε υπερνικώντας την πίεση του φαβορί και εκπληρώνοντας τις προσδοκίες του κόσμου. Που πέταξε εκτός διοργάνωσης την κάτοχο του τροπαίου από τον πρώτο γύρο. Που πέρασε από έναν όμιλο επιπέδου Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς να ‘κλέψει’ τίποτα, χωρίς μίζερες εκτός έδρας εμφανίσεις κρεμασμένος από τα δοκάρια κλωτσώντας την μπάλα όσο πιο μακριά γίνεται, χωρίς να πάρει καν έναν πόντο το βράδυ που έκανε πάρτι ευκαιριών στην Γερμανία, μέσα στην έδρα της δεύτερης καλύτερης Γερμανικής ομάδας αυτήν την στιγμή. Που από μικρό, διακριτικό κουτάκι στην κάτω άκρη της πρώτης σελίδας – σαν μια υποχρέωση που πρέπει απλά να αναφερθεί για τυπικούς λόγους -, έγινε απονενοημένο κεντρικό θέμα στα πρωτοσέλιδα αυτών των φυλλάδων που στο όνομα λίγης φανταστικής ποιοτικής αυτοεπιβεβαίωσης, αποκαλούνται αντικειμενικές. Που από τα απλά ρεπορτάζ της ΕΤ3 μέσα σε 4,5 χρόνια βρέθηκε στην πρώτη σελίδα της ΟΥΕΦΑ. Που από το λυτρωτικό εκείνο γκολ στις καθυστερήσεις του Χρήστου Βελώνη το οποίο τον επανέφερε στην πρώτη κατηγορία, έφτασε στο πανέμορφο γκολ – που ξεκίνησε και με sombrero – στις καθυστερήσεις του Ρικάρντο Φατί το οποίο καθάρισε και τυπικά την είσοδο της ομάδας στις «32» του Europa League αλλά και στις 100 καλύτερες της Ευρώπης την δεδομένη στιγμή.

Έφτασε επιτέλους αυτή η ρουφιάνα μέρα που μπορούμε να πούμε για όλους αυτούς τους αθεράπευτους τρελούς που παρόλο που σύρθηκαν τόσα χρόνια στα ποδοσφαιρικά σκατά επιμένουν να σπρώχνουν με το ζόρι μπροστά (διοικώντας έμμεσα) αυτήν την ομάδα, μια από τις πιο χαρακτηριστικές ατάκες της ομορφότερης ταινίας όλων των εποχών: «ARIS – who crawled through a river of shit and came out clean on the other side«.

Το διήμερο των παραδόξων

  [3 Σχόλια]

Η σημερινή βραδιά ήταν ο καλύτερος επίλογος ενός διημέρου που θα το θυμόμαστε για καιρό. Δεν είναι τόσο η νίκη ή η πρόκριση αλλά ο τρόπος που επιτεύχθηκε. Κατά την γνώμη μου, σε αυτό το παιχνίδι πιο μουδιασμένος – «φοβισμένος» ήταν ο κόσμος παρά οι παίκτες του ΠΑΟΚ. Αυτοί ξέρανε ότι είναι καλύτερη ομάδα από την Δυναμό, ο κόσμος όμως έλεγε για την πρόκριση… «Δύσκολα». Και όμως αυτή η αντιμετώπιση επηρέασε τους παίκτες το πρώτο ημίχρονο του αγώνα, που ήταν μονόλογος των φίλων του Χίτλερ. Ευτυχώς όμως, το απίστευτο παιχνίδι του Τσιρίλο (παράδοξο 1ο) ενέπνευσε τους υπόλοιπους παίκτες και μαζί με λίγη τύχη, το πρώτο 45λεπτό πέρασε αναίμακτα.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ευτυχώς, η ομάδα συνειδητοποίησε ότι δεν έχει να κάνει με κανένα μεγαθήριο και αν παίξει την βασική μπάλα που ξέρει μπορεί άνετα να προκριθεί. Σε αυτό βοήθησε και η μαεστρία του Χάβου (παράδοξο 2ο) που σκέφτηκε να γυρίσει τον Φωτάκη από δεξί χαφ στο κέντρο, για να δώσει βοήθεια στον άρρωστο Ταλιμπάν Γκαρσία και τον Βιτόλο με τον χτυπημένο μηνίσκο. Επίσης ανέβασε λίγο περισσότερο τον Μπουσαϊντί μετατρέποντας το σχήμα σε (περίπου) 3-5-2. Μεγάλο ρίσκο αλλά και μεγάλη δικαίωση. Ο ΠΑΟΚ ανέβηκε, δημιούργησε ευκαιρίες και σε έναν τέλειο συνδυασμό των 2 επιθετικών του , που έχουμε να δούμε πολύ – πολύ καιρό, ο Σαλπιγγίδης σκόραρε (παράδοξο 3ο)!  Με αυτό το γκολ του μάλιστα κερδίζει και από το sombrero, ένα δίμηνο ασυλίας και υπομονής για το επόμενο γκολ του.

Από εκεί και πέρα, τα τσιράκια του Κλίντον δεν μπορέσαν να κάνουν ούτε φάση, εμφανώς απογοητευμένα που δεν θα τιμήσουν το νυχτερινό κέντρο που είχε κάνει κράτηση ο Σαμίρ. 30.000 από αυτούς θα έχουν το κασκολάκι που τους έκανε η διοίκηση δώρο, ώστε να βλέπουν το σήμα του ΠΑΟΚ και να θυμούνται ποιος έβαλε τέλος στα όνειρά τους για πορεία στην Ευρώπη μετά τα Χριστούγεννα.

Κάπου εκεί ο ΠΑΟΚ με 11 βαθμούς πέρασε σαν δεύτερος στον όμιλο, με 3 νίκες, 2 ισοπαλίες με την Μπρυζ παρακαλώ και 1 μόνο ήττα, φυσιολογική από την Βιγιαρεάλ στην Ισπανία. Μάζεψε τους απαραίτητους πόντους του ώστε να είναι ισχυρός τα επόμενα χρόνια στα προκριματικά, συνέχισε να είναι πρώτο θέμα στην ιστοσελίδα της UEFA, έδωσε την ευκαιρία στον κόσμο του για ένα ακόμα ταξίδι στην Ευρώπη ώστε να μεταλαμπαδεύσει την ιδέα του ΠΑΟΚ  και το σημαντικότερο όλων, επανέφερε το όνομα του στα χείλη των ποδοσφαιρόφιλων της Ευρώπης.

Για αντίπαλο θα ήθελα μια μεγάλη ομάδα, αφού και ο ΠΑΟΚ έχει αποδείξει ότι με αυτές τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Δεν θα αντέξω πάλι μια Ολλανδική, αλλά θα δεχτώ με χαρά μια Γερμανική.

Τέλος να ευχηθώ καλή επιτυχία στον συμπολίτη, θα είναι πραγματικά απολαυστικό να συνεχίσουν στην Ευρώπη οι 2 ομάδες της Θεσσαλονίκης, την ώρα που οι 3 της Αθήνας θα βρίσκονται στον καναπέ. Ας με συγχωρέσει η ΑΕΚ για αυτό, αλλά στην τελική δεν αποφασίζω εγώ ποιος θα περάσει, αλλά το αν η Ζενίτ χτυπήσει ή όχι το παιχνίδι.

Με την Ατλέτικο Μαδρίτης εκτός έδρας, Parte dos

  [1 Σχόλιο]

(Συνέχεια από εδώ)

Τετάρτη βράδυ, λίγο πριν την σέντρα.
Μετά από μια ατέλειωτη αναμονή έξω από την κερκίδα, οι μπάτσοι αποφασίζουν επιτέλους να μας αφήσουν να μπούμε στο γήπεδο περίπου 45 λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Περνάω τον διαδικαστικό έλεγχο στην είσοδο της θύρας και αρχίζω να ανηφορίζω για το πάνω διάζωμα. Η πρώτη εικόνα από το εσωτερικό του Καλντερόν είναι απογοητευτική. Η ανάβαση στην κερκίδα γίνεται με το ίδιο ντεκόρ που θα συναντούσες αν ανέβαινες σε νεόχτιστη πολυκατοικία. Μόνο τα πεταμένα τσιμέντα δεξιά-αριστερά και ο Παπαμιχαήλ λείπουν. Ψάχνω κάτι να πιω και το βρίσκω στον τελευταίο όροφο. Ένας πάγκος όλος κι όλος, σε σχήμα ‘Π’, είναι αυτό που αυτοαποκαλείται κυλικείο. Ασυναίσθητα αισθάνομαι λίγο περισσότερο Ευρωπαίος αφού η εικόνα πλέον ‘βρωμάει’ κανονικά πατρίδα. «Άρη γερά, στο Χαριλάου παίζουμε ακόμα μια φορά». Είμαι σχεδόν σίγουρος πλέον ότι βρίσκομαι κάπου στην Ελλάδα και ότι αν πάω να ζητήσω ένα φραπέ, ο τύπος δεν θα με κοιτάξει περίεργα αλλά θα απαντήσει «με γάλα φιλαράκι;»

Μπαίνω στη θύρα από τους τελευταίους και στριμώχνομαι κάπου ψηλά. Το γήπεδο είναι όμορφο και η οπτική από το πάνω διάζωμα άψογη. Μισή ώρα πριν τη σέντρα και ουσιαστικά στις κερκίδες βρισκόμαστε μόνο εμείς, κλασσικοί άρρωστοι που πέρα από τα 90 λεπτά του ματς μας ενδιαφέρει και το πριν. «Nα μυρίσουμε το χόρτο». Απέναντι μας είναι διάσπαρτοι ελάχιστοι Ισπανοί, μετρημένοι στα δάχτυλα λίγων χεριών. Προφανώς όλοι οι υπόλοιποι περιμένουν ακόμα σε κάποιο πεζοδρόμιο για να παίξουν Λόττο, που κληρώνει ένα απίστευτο ποσό ικανό να στείλει όλη τη χώρα σε μια ατέλειωτη ουρά μέσα στο κρύο. Διακρίνεις με άνεση κάτι πιτσιρικάδες στο πέταλο, κάποιους ηλικιωμένους και αρκετούς μοναχικούς. Κανέναν χοντρό. (Είναι εντυπωσιακό – και αντικρουόμενο με τις επίσημες στατιστικές λίστες – αλλά στους δρόμους της Ισπανίας σπάνια συναντάς κάποιον παχύσαρκο. Αν είσαι απ’ αυτούς που κουβαλάς πάνω σου τα κοψίδια μιας ζωής και διακατέχεσαι από ψυχολογικά θέματα σχετικά μ’ αυτό, τότε καλύτερα πάρε έναν μαρκαδόρο και βάψε στο χάρτη σου την Ισπανία μπλε, στο χρώμα της θάλασσας. Δεν είναι τυχαίο ότι δυσκολεύεσαι απίστευτα να βρεις να φας μετά από κάποια ώρα το βράδυ.)

Τετάρτη απόγευμα, έξω από την κερκίδα.
Έχουμε διασχίσει ένα μεγάλο κομμάτι της Μαδρίτης με τα πόδια – στιγμή από αυτές που κρατάς μια ζωή -, έχουμε τραγουδήσει, έχουμε πιει ότι μπορούμε για να ζεσταθούμε και ξαφνικά βρισκόμαστε για περισσότερη από μια ώρα καθηλωμένοι έξω από τις κερκίδες που θα μας φιλοξενήσουν. Οι Ισπανοί μπάτσοι μας έχουν ακινητοποιημένους και περικυκλωμένους, απαγορεύοντας μας να πάμε οπουδήποτε εκτός του προκαθορισμένου χώρου, κάτι που σημαίνει ότι όσοι δεν έχουν καταφέρει να κατουρήσουν πριν την έναρξη της πορείας κινδυνεύουν σοβαρά πλέον να στιγματίσουν την κύστη τους, όπως οι βετεράνοι σημαδεύονται από κάποιον πόλεμο: «Χρόνιο πρόβλημα με το κατούρημα; Βιθέντε Καλντερόν, 2010». Το να παρακαλέσεις έναν αστυνομικό να σ’ αφήσει να πας να σώσεις την αξιοπρέπεια σου πριν κατουρηθείς πάνω σου είναι εντελώς ανέφικτο, αφού είναι ξεκάθαρο ότι έχει οδηγίες από τους ανώτερους του να μην επικοινωνεί. Δεν χαμογελάει, δεν μιλάει τίποτα άλλο από Ισπανικά, δεν μπαίνει σε διαδικασία καμίας συζήτησης και ακούει μόνο στην εντολή «Χτυπάμε ό,τι δεν υπακούει». Μια αυστηρότητα που ακόμα και ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης θα απέρριπτε ως υπερβολική. Για το καλό όλων μας, κανένας δεν παρεκτρέπεται και όσοι φτάνουμε στο γήπεδο, τόσοι μπαίνουμε και μέσα έστω και με τρέμουλο στα πόδια και μια κύστη στα όρια της έκρηξης.

Τετάρτη μεσημέρι, μεταξύ Plaza Mayor και Sol.
Το κέντρο της πόλης είναι πλημμυρισμένο από Αρειανούς σε τέτοιο βαθμό που χάνεις σχεδόν την τουριστική αίσθηση ότι περιτριγυρίζεσαι από ξένους. Είναι σαν να βρίσκεσαι ακόμα στην Θεσσαλονίκη, σε μια πιο όμορφη εκδοχή αλλά χωρίς θάλασσα και παρκαρισμένα πάνω στο πεζοδρόμιο. Και με μετρό. Πιο συχνά ακούς στους δρόμους την λέξη «ξεμπουκώσει» παρά οτιδήποτε Ισπανικό. Μαζευόμαστε όλοι στην πλατεία Mayor, όπως μας έχουν ενημερώσει, και περιμένουμε να ξεκινήσει η πορεία. Όσο νυχτώνει η θερμοκρασία πέφτει ασταμάτητα κι εκεί αρχίζω να ανησυχώ όλο και περισσότερο. Την τελευταία φορά που η ομάδα έπαιξε κρίσιμο ευρωπαϊκό ματς εκτός έδρας με πολύ κρύο, ο Χαλκιάς έσπρωχνε στα δίχτυα του ότι ενοχλούσε την αύρα του…

Με την Ατλέτικο Μαδρίτης εκτός έδρας

  [6 Σχόλια]

Παρασκευή μεσημέρι.
Κάπου στο κέντρο της Μαδρίτης ένα ζευγάρι Ισπανών σταματάει μια παρέα Αρειανών. Ο τύπος, οπαδός της Ατλέτικο, πιάνει κουβέντα μαζί τους, δηλώνει εντυπωσιασμένος από την κερκίδα που έζησε, τους δίνει συγχαρητήρια για τη νίκη και την πρόκριση (Αν και όλοι το σκέφτονται, κανένας τους δεν μπαίνει στην διαδικασία να του απαντήσει πως βιάζεται μιλώντας για πρόκριση όταν έχει να κάνει με την συγκεκριμένη ομάδα. Που να του εξηγείς ότι μόλις λίγες μέρες πριν, η ίδια ομάδα δεν κατάφερε σε παιχνίδι που κράτησε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο να κάνει πάνω από μια φάση στον Πανσερραικό. Και πως να μεταφράζεται το «Περούκας» στα Ισπανικά άραγε;) και ζητάει να αγοράσει το κασκόλ του ενός – το ΔΝΤ δεν έχει φτάσει ακόμα στην Ισπανία. Το κασκόλ δίνεται αφιλοκερδώς, ο Ισπανός φεύγει ικανοποιημένος και η παρέα μένει εκεί χαμογελαστή, συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν όνειρο το βράδυ της Τετάρτης.

Τετάρτη βράδυ. Αργά.
Η πορεία διασχίζει για δεύτερη φορά τη Μαδρίτη. Οι περισσότεροι δεν έχουν φωνή, κάποιοι σέρνουν τα πόδια τους από την κούραση, κάποιοι αμετανόητοι κάνουν ανάλυση του αγώνα. Η θερμοκρασία είναι στο ναδίρ, η ταλαιπωρία στο ζενίθ. Παρ’ όλα αυτά δεν νιώθω τίποτα πέρα από αυτήν την αίσθηση του «η ζωή είναι ωραία» που νιώθεις ελάχιστες φορές μέσα στην εβδομάδα και συνήθως σχετίζεται με το σεξ . Ή το φαΐ. (Ή την τουαλέτα μετά από φαΐ). Ένα γκολ μπορεί να επηρεάσει την άμυνα ενός ανθρώπινου οργανισμού σε βαθμό αδιανόητο. Ένας ρεαλιστής πιθανόν να γελούσε μ’ αυτήν την θεωρία, αλλά ποιος νοιάζεται; Ένας ρεαλιστής θα είχε παρατήσει τον Άρη εδώ και πολλά χρόνια.
Καθ’ όλη την διάρκεια της ανηφόρας στο μυαλό μου τριγυρίζει η χαρακτηριστική ατάκα του Σπύρου Παπαδόπουλου στον επίλογο αρκετών επεισοδίων των ‘Απαράδεκτων’: Τι έγινε ρε παιδιά;

Τετάρτη 22.41 ώρα Ισπανίας.
Ο Άρης έχει κερδίσει κόρνερ. Πλησιάζουμε προς το τέλος. Η ομάδα έχει γλιτώσει μια-δυο περιπτώσεις απ’ αυτές που συνήθως ‘γράφουν’ με ευκολία και σε στέλνουν κλασσικά στο σπίτι πικραμένο. Με το που παίρνει ο Φατί την πρώτη κεφαλιά, ‘βλέπω’ το γκολ. Ασυναίσθητα, αδιευκρίνιστα, αλλά το βλέπω και το νιώθω ότι έρχεται. Η μπάλα χτυπάει παντού πριν κάνει το σουτ ο Λαζαρίδης. «Άντε ρε… Άντε ρε… Άντε ρε!». Γκολ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπει ένα τόσο μεγάλο γκολ γι’ αυτήν την ομάδα με λιγότερο περίπλοκο τρόπο. 2-3, ντος-τρες. «Αυτό το γαμημένο δευτερόλεπτο» επιστρέφει κι αυτήν την φορά κρατάει λίγο παραπάνω. Χάνω τη θέση μου, τη σειρά μου, τη φωνή μου, την αίσθηση του κρύου, τον ορίζοντα. Σαν κάποιος να άνοιξε την κάνουλα και να πλημμύρισε το κεφάλι μου με καύλα. Γκολ! Για μερικά δευτερόλεπτα δεν υπάρχει καμία σκέψη. Τίποτα. Αν οι Θιβετιανοί γνώριζαν αυτές τις μαγικές, κενές από σκέψεις, στιγμές μετά από ένα τέτοιο γκολ, θα ένιωθαν σίγουρα μεγάλα κορόιδα για τα τόσα χρόνια σταυροκαθίσματος. Μετά από λίγο το μυαλό επανέρχεται και συνειδητοποιεί ότι το σώμα βρίσκεται πλέον σε άλλη θέση, αγκαλιασμένο από αγνώστους αλλά η αίσθηση της ευτυχίας παραμένει. Γκολ. Εκείνη την στιγμή αγαπώ όλο τον κόσμο. Τον διπλανό μου, την μπροστινή μου, τον Κούπερ, τον Λαζαρίδη, τους τύπους εκείνους με τα κίτρινα στην κεντρική κερκίδα που αγνοώντας ότι δεν βρίσκονται στο Χαριλάου αλλά πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά περιτριγυρισμένοι από σαστισμένους Ισπανούς, κατέβηκαν τρέχοντας για να πανηγυρίσουν δίπλα στο κάγκελο με τους παίκτες. Γκολ. Η λέξη που αντηχεί σε κάθε θόρυβο στον Παράδεισο.

Τα επόμενα λεπτά μέχρι το τελικό σφύριγμα, χάνουμε μονοκοπανιά όσα χρόνια ζωής μας πρόσφερε το γκολ του Λαζαρίδη. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Τέλος, ντος-τρες. Έχουμε απομείνει μόνο εμείς στο γήπεδο, να τραγουδάμε τον ύμνο της ομάδας. Σημειώνω τη στιγμή ώστε την επόμενη φορά που ο λογικός εαυτός μου θα γυρίσει και θα με ρωτήσει πόσο καθυστερημένος είμαι που συνεχίζω να ασχολούμαι ακόμα με κάτι τόσο μαζοχιστικό, να του πετάξω την εικόνα στη μάπα. Ήμουν εκεί τη μέρα που μια ελληνική ομάδα έσπασε μια από τις μεγαλύτερες πελατειακές σχέσεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου: Σαράντα ένα παιχνίδια «καλώς τα παιδιά» «bienvenida niños» και έξι ηρωικές ισοπαλίες σε 47 ελληνικά ταξίδια στην Ισπανία.

Κατεβαίνουμε τις σκάλες της κερκίδας τραγουδώντας το «όσο ζω, χιλιόμετρα θα γράφω και θα τραγουδώ, πως δεν σ’ άφησα στα δύσκολα…» και σκέφτομαι ότι αξίζαμε μια τέτοια στιγμή όσο κανείς άλλος οπαδός στον κόσμο. Είναι κι αυτό μια ακόμα οπαδική ψευδαίσθηση, εφάμιλλη της αίσθησης ενός γονιού ότι το παιδί του είναι το καλύτερο του κόσμου, αλλά εκμεταλλευόμενος το ότι τα πάντα είναι υποκειμενικά στην ζωή επιτρέπω στον εαυτό μου να την έχει.

Τετάρτη βράδυ, στο ημίχρονο.
Το κρύο στη Μαδρίτη γενικότερα είναι έντονο αλλά ειδικά στο γήπεδο φτάνει στην κλίμακα παγώματος την βαθμίδα «το έχω δαγκώσει άσχημα». Οι Ισπανοί είναι μάστορες στην αρχιτεκτονική – το αντιλαμβάνεσαι περπατώντας στην πόλη: εκεί που ο Έλληνας αρχιτέκτονας βλέπει μπετά με λεφτά, ο Ισπανός βλέπει τέχνη και καλαισθησία – και το Βιθέντε Καλντερόν με τις κερκίδες με μεγάλη κλίση έχει εκπληκτική ακουστική που θα μετέτρεπε ακόμα και τους ελάχιστους φίλους του Θρασύβουλου σε ’12ο παίκτη’, αλλά δεν βρέθηκε κανένας λογικός άνθρωπος να προβληματιστεί για το πως θα επιδράσει στην θερμοκρασία που επικρατεί στο πάνω διάζωμα των πετάλων το γεγονός ότι αυτά είναι αποκομμένα από την κεντρική κερκίδα, άρα και πλήρως εκτεθειμένα στο κρύο της περιοχής του ποταμιού, που περνάει ακριβώς από δίπλα.

(Συνεχίζεται…)

Οι απογοητεύσεις της παραδοχής και η ελπίδα

  [5 Σχόλια]

Ναι, η Μπρυζ είναι μια μικρομεσαία ομάδα (αγωνιστικά) στο Βέλγιο, παρά την μεγάλη της ιστορία (…στο Βέλγιο),

Ναι, η Μπρυζ πιθανότατα θα ήταν στις τελευταίες 5-6 θέσεις του Ελληνικού πρωταθλήματος.

Ναι, ο ΠΑΟΚ πάει αγωνιστικά στον αυτόματο πιλότο χωρίς προπονητή.

Ναι, ο ΠΑΟΚ πάει και διοικητικά στον αυτόματο πιλότο με έναν πρόεδρο που αρνείται πεισματικά να πάρει πρωτοβουλίες.

Ναι, ο ΠΑΟΚ έχει αλλεργία με το 2ο γκολ.

Ναι, ο Κρέσιτς όσο καλός και αν είναι κάτω από τα δοκάρια, δεν οργανώνει καθόλου καλά την άμυνα.

Ναι, ο Ίβιτς μάλλον είναι εκτός κλίματος… οριστικά για φέτος.

Ναι, ο Σαλπιγγίδης είναι η χειρότερη μεταγραφή από άποψη κόστους – απόδοσης τα τελευταία πολλά…πολλά χρόνια.

Ναι, χάθηκαν πολύ σημαντικοί βαθμοί για τον ΠΑΟΚ στην ευρωπαϊκή του συνολική συγκομιδή.

Ναι, αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει όραμα, πλάνο, μέλλον για την ομάδα. Όλοι περιμένουν καρτερικά την πώληση του Βιερίνια σε μεγάλο ευρωπαϊκό club και την επικείμενη απόσυρση των μεγάλων κεφαλαίων όπως Γκαρσία, Κοντρέρας, Ίβιτς.

Ναι, ο ΠΑΟΚ είναι γεννημένος για μεγάλα ευρωπαϊκά παιχνίδι και η πρόκριση δεν έχει χαθεί.


paok – brugge 1-0
Ανέβηκε από pantrak1. – Ανακαλύψτε τα πιο καινούρια και καλύτερα αθλητικά βίντεο.

Είσαι Αρειανός

  [18 Σχόλια]

Και έχεις κλείσει εδώ και καιρό εκδρομή στην Μαδρίτη…

Και έχεις φάει την πίκρα από την Λεβερκούζεν…

Και η ομάδα σου χάνει από τον περούκα…

Και ο Κόκε έχει να σκοράρει μήνες…

Και παίρνει και προσωπική άδεια…

Και πας στην Μαδρίτη, πιο πολύ για τουρισμό εδώ που τα λέμε…

Και βάζει γκολ στο 2′ ο Κόκε, αλλά σε λίγα λεπτά χάνεις 2-1 και σκέφτεσαι τι ώρα πρέπει να είσαι στο αεροδρόμιο…

Και ο Κόκε βάζει και δεύτερο γκολ και κερδίζεις με γκολ του… Λαζαρίδη

Είσαι Αρειανός και θα θυμάσαι πάντα αυτή την εκδρομή. Συγχαρητήρια στον Άρη και καλή επιστροφή στον duendes…

Το μισοάδειο ποτήρι της ΑΕΚ

  [Καθόλου σχόλια]

Το χθεσινό παιχνίδι της ΑΕΚ ήταν ένα από αυτά για το οποία μπορείς να ακούσεις διάφορες απόψεις ανάλογα με το πού θα σταθεί κανείς. «Πάνω κάτω η μπάλα, φοβερό παιχνίδι» θα πει κάποιος, «άμυνες μπουρδέλα» θα απαντήσει κάποιος άλλος και όλοι θα έχουν δίκιο. Το ίδιο ισχύει και για την εικόνα της ΑΕΚ, αλλά και την αξιολόγηση του χθεσινού αποτελέσματος. Ξεκινάμε αρχικά με τις απουσίες της ομάδας. Σκόκκο, Λύμπε, Δέλλας, Ντιόπ, Μπερνς, Γιάχιτς, Γεωργέας, Γκερέιρο, Μάκος (μπήκε στο 85′ σαν κρυωμένος Ελ Σιντ), ενώ κατά τη διάρκεια της ομάδας βγήκαν Λαγός και Λεονάρντο. Με όλες αυτές τις απουσίες και με το μέτριο ρόστερ της ΑΕΚ σε αρκετές θέσεις κάποιος θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος που η ΑΕΚ δεν έχασε χθες.

Παράλληλα, με την πλήρη κατάρρευση της ΑΕΚ στα τελευταία λεπτά και τις ευκαιρίες της Άντερλεχτ ήταν μάλλον θαύμα που η ομάδα δεν δέχτηκε δεύτερο γκολ, ας είναι καλά ο Σάχα, και έχασε το ματς. Η ΑΕΚ κλήθηκε στα τελευταία λεπτά να κρατήσει την ισοπαλία και να πάει στην Κροατία με 4 βαθμούς για ότι καλύτερο και τα κατάφερε. Σίγουρα θετικό το γεγονός.

Από την άλλη όμως υπάρχουν κάποια δεδομένα. Το πρώτο και βασικότερο ο αντίπαλος. Η Άντερλεχτ είναι μια μέτρια ομάδα. Με εξαίρεση 2-3 παίκτες μπροστά, από το κέντρο και πίσω είναι από μέτρια ως κακή. Κι όμως η ΑΕΚ κατάφερε σε 180′ να σκοράρει μια φορά και αυτή μάλιστα από πέναλτυ, κατάφερε να πάρει 1 βαθμό και η Άντερλεχτ και τους 4 που έχει, ενώ σε ισοβαθμία η ΑΕΚ υστερεί. Επίσης, υπάρχει και η εμφάνιση του πρώτου ημιχρόνου όπου η Άντερλεχτ δεν απειλεί ουσιαστικά (πλην μιας φάσης), ενώ η ΑΕΚ έχει χάσει 2 φάσεις που χρειάζεται απλά να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα. Στην πρώτη ο Μπλάνκο δεν προλαβαίνει, στη δεύτερη ο Γκέντσογλου αστοχεί.

Υπάρχει επίσης και το έγκλημα του γελοίου επόπτη που δεν βλέπει ότι ο Λεονάρντο καλύπτεται 2-3 μέτρα και στερεί από την ΑΕΚ το σίγουρο 2-1. Όπως επίσης υπάρχει και το αμυντικό έγκλημα στη φάση της ισοφάρισης, με την αριστερή πλευρά να πελαγοδρομεί και τον Πατσατζόγλου να κερδίζει επάξια τον τίτλο «Πιο ακριβοπληρωμένος τουρίστας του 2010» αφήνοντας την μπάλα να περάσει από μπροστά του μέσα στην μικρή περιοχή. Με τέτοια αμυντική λειτουργία δεν πας πουθενά.

Τι κρατάμε:

  • Τη δεύτερη σερί πολύ καλή εμφάνιση του Σάχα. Προβλήματα στις εξόδους, αλλά εντυπωσιακές αποκρούσεις με φοβερά αντανακλαστικά. Το χρειαζόταν κι ο ίδιος, το χρειάζεται κι η ομάδα.
  • Την επιστροφή του Μανωλά στις καλές εμφανίσεις. Ναι, έχασε μάχες. Έδωσε όμως πάρα πολλές και τις περισσότερες τις κέρδισε.
  • Το πάθος και την υπερπροσπάθεια του Μπλάνκο. Τρομερή εμφάνιση στο Β’ ημίχρονο που ενώ όλοι έχουν παραδώσει πνεύμα τρέχει, κόβει, σεντράρει και γενικά κάνει τα πάντα. Μεγάλη ψυχραιμία και στο πέναλτυ. Βάλε όμως και το γκολ στο 1ο ημίχρονο…
  • Την καλή εμφάνιση Λεονάρντο που έδειξε και λίγο τσαμπουκά. Όχι, δεν πιστεύω ότι κάνει ο παίκτης για την ΑΕΚ, αλλά αφού έπαιξε καλά να μην το πω;

Τι πετάμε:

  • Τις αποτυχημένες μεταγραφές Μπάγεβιτς. Το έγκλημα με τον παίκτη που έφυγε με τις κλωτσιές από την Κύπρο και ήρθε στην ΑΕΚ να παίρνει 250 χιλιάρικα για να μην μπορεί να τρέξει ούτε 5 μέτρα. Πραγματικά αχρείαστος στο ρόστερ ο Πατσατζόγλου, τη στιγμή που μετράμε το κάθε σεντ για να ανανεώσουμε Μπλάνκο-Σκόκκο.
  • Ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο νέος βασιλιάς. Θέλει πραγματικά μεγάλη προσπάθεια για να ξεπεράσεις τον Μαντούκα. Κι όμως ο Έντερ είναι πιο άχρωμος, πιο άοσμος, πιο άγευστος και πολύ χειρότερος.
  • Την άθλια λειτουργία της αριστερής πλευράς με Νταντόμο-Λαγό. Πάρτυ έκανε η Άντερλεχτ και οι δυο δικοί μας κουτούλαγαν μεταξύ τους.

Και τώρα τι γίνεται; Είναι πολύ δύσκολο νομίζω να περάσει η ομάδα στην επόμενη φάση. Δεν πιστεύω ότι μπορεί να πάρει κάτι καλύτερο από Χ στην Κροατία, ενώ οι Βέλγοι θα έχουν τη νίκη με τους Κροάτες την τελευταία αγωνιστική και πιθανώς να τσιμπήσουν κάτι από την αδιάφορη Ζενίτ. Πέραν της Ευρώπης όμως, νομίζω ότι ο Χιμένεθ προς το παρόν έχει θετικό πρόσημο σε ότι κάνει. Από την προσπάθεια να φτιάξει το κλίμα μέσα στην ομάδα, αλλά και από τα περισσότερα αποτελέσματα σε έναν συνεχή μαραθώνιο αγώνων που έχει δώσει η ομάδα τον τελευταίο μήνα. Έτσι κι αλλιώς για φέτος δεν μπορεί να κριθεί σοβαρά. Το θέμα είναι όμως να έχει στη διάθεσή του ένα καλύτερο ρόστερ στο οποίο θα έρθουν παίκτες που θα μπορούν να προσφέρουν, έστω και λίγο, σε αντίθεση με μερικούς που υπάρχουν τώρα απλά για να κατεβαίνει 18αδα. Αυτό όμως που πρέπει να κοιτάξει αμέσως είναι το θέμα των τραυματισμών. Δεν γίνεται να μην κάνει κάτι λάθος κι αυτός.

ΥΓ Συγχαρητήρια στον ΠΑΟΚ για την πολύ μεγάλη νίκη. Κρίμα για τον Άρη γιατί μπορούσε να κερδίσει και σίγουρα άξιζε τουλάχιστον την ισοπαλία. Νομίζω ότι από τις τρεις ομάδες ο ΠΑΟΚ θα διεκδικήσει μέχρι τέλους την πρόκριση.

Κάτι για να σου υπενθυμίζει…

  [3 Σχόλια]

Η σημερινή νίκη, μέχρι την νίκη της Δυναμό μέσα στο Μπρυζ, θεωρούνταν σαν ένα ματς – ένας όμιλος. Τελικά όμως η σημασία του ήταν πολύ ανώτερη από αυτό, αφού ήταν ένα διάλειμμα, για τον ταλαιπωρημένο από τα λάθη του Ζαγοράκη ΠΑΟΚτσή, από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το αγωνιστικό τμήμα. Ένας Ζαγοράκης που έφερε τον ΠΑΟΚ στο σημείο που είναι τώρα, να κερδίζει δηλαδή την ίσως τρίτη καλύτερη ομάδα του ισπανικού πρωταθλήματος, αλλά και έδωσε ένα ταβάνι στην φετινή πορεία της ομάδας με το γεγονός ότι την άφησε χωρίς προπονητή από τον Μαϊο. Φτάνει με αυτά όμως, αφού όπως φαίνεται και μετά την τελευταία ανακοίνωση της ΠΑΕ, αναμένονται εξελίξεις στο ιδιοκτησιακό:

Ο ΠΑΟΚ σήμερα έπαιξε πολύ καλά, απέδειξε ότι η ομάδα διαθέτει Ευρωπαϊκό μέταλλο, αφού όσο και αν ισχυρίζονται το αντίθετο οι παίκτες, δεν μπορούμε να μην δούμε την χαώδης διαφορά στην απόδοση εντός και εκτός Ελλάδας. Ο Χάβος συνεχίζει  να παίρνει πόντους όπως θα διαβάσετε και από πολλούς δημοσιογράφους, κερδίζοντας επάξια την θέση του βοηθού προπονητή στην επόμενη μέρα του ΠΑΟΚ, όταν βρεθεί ο μεγάλος-ξένος-προπονητής-για-νέο-πλάνο-τριετίας.

Μεγάλη εμφάνιση από τον Φωτάκη, δείχνει να είναι ο αντι-Σορλέν που τόσο λείπει από την ομάδα, αλλά και του ηγέτη-Ινδιάνου αρχηγού της φυλής, Κοντρέρας. Τέλος, όταν χρειάστηκε, ο Κρέσιτς έδειξε ότι πλέον είναι και επίσημα ο πρώτος τερματοφύλακας της ομάδας, αποθηκεύοντας τον Χαλκιά στην ποδοσφαιρική ναφθαλίνη.

Μοναδική προσφορά

  [4 Σχόλια]

Η αγαπημένη μας εφημερίδα, η Ώρα των Σπορ, δεν λέει να μας αφήσει σε ησυχία. Κι ενώ μόνοι οι εκλεκτοί οπαδοί της ΑΕΚ γνωρίζουν τον πραγματικό αντίπαλο της ΑΕΚ στις Βρυξέλλες, έρχεται μια ακόμα νέα προσφορά από τους διαφημιστές (που δεν είναι τυχαίο ποια εφημερίδα επιλέγουν). Το ξέρετε ότι μπορείτε να δείτε τον αγώνα Ζενίτ-ΑΕΚ με μόλις 695€; Ε; Το ξέρετε; Τι πράγμα; Έγινε ο αγώνας; Λεπτομέρειες…

Και επειδή εμείς σας εκτιμούμε ιδιαίτερα, σας σώζουμε από περιττά έξοδα αυτή τη δύσκολη περίοδο και σας προσφέρουμε τζάμπα, το ξαναγράφω: ΤΖΑΜΠΑ τις καλύτερες στιγμές.

Όπου φτωχός κι η μοίρα του

  [Καθόλου σχόλια]

Για τον μέσο Έλληνα παίκτη στοιχήματος το Ζενίτ-ΑΕΚ ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για κέρδη. Ο άσσος δεδομένος, το ημίχρονο-τελικό το ίδιο, το όβερ επίσης και για τους πιο ρισκαδόρους κάποιο χάντικαπ ή κάτι παρεμφερές. Δυστυχώς εκ του αποτελέσματος δικαιώθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, το σκορ δεν διαμορφώθηκε με τον τρόπο που θα περίμεναν οι περισσότεροι τζογαδόροι και φοβόντουσαν οι περισσότεροι οπαδοί της ΑΕΚ.

Η ΑΕΚ πλήρωσε για πολλοστή φορά φέτος την απαράδεκτη άμυνά της, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σαν συνολική λειτουργία. Ξεκινώντας από το τέρμα όπου ο Αραμπατζής φέρει ευθύνη (μικρή ή μεγαλύτερη) και στα δυο πρώτα γκολ, συνεχίζοντας με τα σέντερ μπακ όπου Δέλλας και Νασούτι (ειδικά ο δεύτερος αγνώριστος) ήταν κακοί και τελειώνοντας με τα πλάγια μπακ όπου μόνο ο Λαγός το πάλεψε, ο δε Πατσατζόγλου συνεχίζει να δικαιώνει όσους έβγαζαν αφρούς από το στόμα μόλις ανακοινώθηκε το όνομά του.

Μόλις στο 1ο λεπτό η ΑΕΚ δέχθηκε ακόμα ένα γκολ από σουτ εκτός μεγάλης περιοχής. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη ομάδα στην Ευρώπη που δέχεται με τόση συχνότητα τέτοια γκολ. Θα θυμίσω το γκολ της Κέρκυρας (στην πρώτη φορά που η συμπαθής ομάδα του Μπάμπη κατέβηκε το κέντρο και χωρίς να έχει πατήσει περιοχή), αλλά και το γκολ του… φουρτουνιασμένου Αστέρα Τρίπολης. Το δεύτερο γκολ είναι μια ακόμα πληγή της ΑΕΚ (χρόνια), τα στημένα και οι κεφαλιές των αντιπάλων. Πλήρης επικράτηση του ενωσίτη Μπρούνο Άλβες στον αέρα (ΟΚ, να το δεχτώ, είναι θηρίο ο τύπος) και άγνωστοι οι λόγοι της βόλτας του Αραμπατζή στο ύψος της μικρής περιοχής.

Κι όμως παρά το 2-0 τόσο νωρίς, η Ζενίτ ούτε κυριάρχησε πλήρως, ούτε το γήπεδο έγερνε. Απλά έκανε ότι έπρεπε να κάνει κάθε ομάδα που θέλει να λέγεται σοβαρή. Η ΑΕΚ παρά την αίσθηση ότι θα διαλυθεί, παρουσίασε αρκετή σοβαρότητα γυρίζοντας την μπάλα και προσπαθώντας να δημιουργήσει. Και το κατάφερε κάνοντας 2-3 φάσεις με Σκόκο και κυρίως Τζεμπούρ που ήταν ο τελικός αποδέκτης. Και αφού απείλησε, κατάφερε και να σκοράρει (κάτι που άλλωστε καταφέρνει σε όλα τα παιχνίδια, άσχετα αν πιο πριν έχει δεχτεί κανά δυο γκολ) με το σουτ του Λυμπερόπουλου.

Πάνω λοιπόν που λες: «Κάτι πάμε να κάνουμε» έρχεται η μοίρα του φτωχού να σε προσγειώσει. Λάθος επιλογή του Νασούτι, χερούκλα του αντιπάλου, 2 διαιτητές γαμώ την αγανάκτησή μου δεν το βλέπουν και αντί να έχεις ένα φάουλ υπέρ σου και το σκορ να παραμένει 2-1, το παιχνίδι πάει στο 3-1 και μένεις και με 10. Εκεί τελειώνουν όλα.

Προς τιμήν της η ομάδα το παλεύει, δέχεται ένα τέταρτο γκολ σε σεμινάριο κακής αμυντικής λειτουργίας με το δεξί μπακ Πατσατζόγλου να έχει πλάτη προς την μπάλα και να βρίσκεται αλλού, ενώ τα κεντρικά μπακ διατηρούν το ρόλο του παρατηρητή αλλά συνεχίζει να προσπαθεί με τον Σκόκο μοναδικό προωθημένο. Και όντως τα καταφέρνει με μια ασίστ του τελευταίου και μια απίστευτη κούρσα του υπέρβαρου Ντιόπ (που έδειξε συμπαθής εχθές) που κερδίζει πέναλτυ, αλλά ουχί την κόκκινη κάρτα του Μαλαφέεφ.

Συμπερασματικά και με λίγα λόγια: «Πού πας με τέτοια άμυνα;». Το χειρότερο είναι ότι και ατομικά υπάρχει θέμα, αλλά όταν έχω ζήσει τον Σάντος τόσο καιρό ξέρω ότι ένας καλός προπονητής μπορεί τουλάχιστον να την σουλουπώσει. Γιατί μπορεί με τη Ζενίτ, οι συγκεκριμένοι αμυντικοί ακόμα και με τον Μουρίνιο στον πάγκο να δέχοταν γκολ, σίγουρα όπως διάολε υπάρχει κάποιος προπονητής που θα μπορέσει να τα κάνει τα πράγματα ώστε να μην τρως τρία γκολ από τον βετεράνο Σολάκη και την παρέα του.

Δεν πιστεύω σε θαύματα, πιστεύω όμως στην σκληρή δουλειά και τη βελτίωση. Κάτι τέτοιο θα γίνει μόνο με σοβαρή επιλογή προπονητή. Γιατί προς το παρόν, τρέμω στο άκουσμα μερικών ονομάτων.