Η σημερινή βραδιά ήταν ο καλύτερος επίλογος ενός διημέρου που θα το θυμόμαστε για καιρό. Δεν είναι τόσο η νίκη ή η πρόκριση αλλά ο τρόπος που επιτεύχθηκε. Κατά την γνώμη μου, σε αυτό το παιχνίδι πιο μουδιασμένος – «φοβισμένος» ήταν ο κόσμος παρά οι παίκτες του ΠΑΟΚ. Αυτοί ξέρανε ότι είναι καλύτερη ομάδα από την Δυναμό, ο κόσμος όμως έλεγε για την πρόκριση… «Δύσκολα». Και όμως αυτή η αντιμετώπιση επηρέασε τους παίκτες το πρώτο ημίχρονο του αγώνα, που ήταν μονόλογος των φίλων του Χίτλερ. Ευτυχώς όμως, το απίστευτο παιχνίδι του Τσιρίλο (παράδοξο 1ο) ενέπνευσε τους υπόλοιπους παίκτες και μαζί με λίγη τύχη, το πρώτο 45λεπτό πέρασε αναίμακτα.
Στο δεύτερο ημίχρονο, ευτυχώς, η ομάδα συνειδητοποίησε ότι δεν έχει να κάνει με κανένα μεγαθήριο και αν παίξει την βασική μπάλα που ξέρει μπορεί άνετα να προκριθεί. Σε αυτό βοήθησε και η μαεστρία του Χάβου (παράδοξο 2ο) που σκέφτηκε να γυρίσει τον Φωτάκη από δεξί χαφ στο κέντρο, για να δώσει βοήθεια στον άρρωστο Ταλιμπάν Γκαρσία και τον Βιτόλο με τον χτυπημένο μηνίσκο. Επίσης ανέβασε λίγο περισσότερο τον Μπουσαϊντί μετατρέποντας το σχήμα σε (περίπου) 3-5-2. Μεγάλο ρίσκο αλλά και μεγάλη δικαίωση. Ο ΠΑΟΚ ανέβηκε, δημιούργησε ευκαιρίες και σε έναν τέλειο συνδυασμό των 2 επιθετικών του , που έχουμε να δούμε πολύ – πολύ καιρό, ο Σαλπιγγίδης σκόραρε (παράδοξο 3ο)! Με αυτό το γκολ του μάλιστα κερδίζει και από το sombrero, ένα δίμηνο ασυλίας και υπομονής για το επόμενο γκολ του.
Από εκεί και πέρα, τα τσιράκια του Κλίντον δεν μπορέσαν να κάνουν ούτε φάση, εμφανώς απογοητευμένα που δεν θα τιμήσουν το νυχτερινό κέντρο που είχε κάνει κράτηση ο Σαμίρ. 30.000 από αυτούς θα έχουν το κασκολάκι που τους έκανε η διοίκηση δώρο, ώστε να βλέπουν το σήμα του ΠΑΟΚ και να θυμούνται ποιος έβαλε τέλος στα όνειρά τους για πορεία στην Ευρώπη μετά τα Χριστούγεννα.
Κάπου εκεί ο ΠΑΟΚ με 11 βαθμούς πέρασε σαν δεύτερος στον όμιλο, με 3 νίκες, 2 ισοπαλίες με την Μπρυζ παρακαλώ και 1 μόνο ήττα, φυσιολογική από την Βιγιαρεάλ στην Ισπανία. Μάζεψε τους απαραίτητους πόντους του ώστε να είναι ισχυρός τα επόμενα χρόνια στα προκριματικά, συνέχισε να είναι πρώτο θέμα στην ιστοσελίδα της UEFA, έδωσε την ευκαιρία στον κόσμο του για ένα ακόμα ταξίδι στην Ευρώπη ώστε να μεταλαμπαδεύσει την ιδέα του ΠΑΟΚ και το σημαντικότερο όλων, επανέφερε το όνομα του στα χείλη των ποδοσφαιρόφιλων της Ευρώπης.
Για αντίπαλο θα ήθελα μια μεγάλη ομάδα, αφού και ο ΠΑΟΚ έχει αποδείξει ότι με αυτές τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Δεν θα αντέξω πάλι μια Ολλανδική, αλλά θα δεχτώ με χαρά μια Γερμανική.
Τέλος να ευχηθώ καλή επιτυχία στον συμπολίτη, θα είναι πραγματικά απολαυστικό να συνεχίσουν στην Ευρώπη οι 2 ομάδες της Θεσσαλονίκης, την ώρα που οι 3 της Αθήνας θα βρίσκονται στον καναπέ. Ας με συγχωρέσει η ΑΕΚ για αυτό, αλλά στην τελική δεν αποφασίζω εγώ ποιος θα περάσει, αλλά το αν η Ζενίτ χτυπήσει ή όχι το παιχνίδι.
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 04:18, 16 Δεκεμβρίου, 2010
Τετάρτη βράδυ, λίγο πριν την σέντρα.
Μετά από μια ατέλειωτη αναμονή έξω από την κερκίδα, οι μπάτσοι αποφασίζουν επιτέλους να μας αφήσουν να μπούμε στο γήπεδο περίπου 45 λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι. Περνάω τον διαδικαστικό έλεγχο στην είσοδο της θύρας και αρχίζω να ανηφορίζω για το πάνω διάζωμα. Η πρώτη εικόνα από το εσωτερικό του Καλντερόν είναι απογοητευτική. Η ανάβαση στην κερκίδα γίνεται με το ίδιο ντεκόρ που θα συναντούσες αν ανέβαινες σε νεόχτιστη πολυκατοικία. Μόνο τα πεταμένα τσιμέντα δεξιά-αριστερά και ο Παπαμιχαήλ λείπουν. Ψάχνω κάτι να πιω και το βρίσκω στον τελευταίο όροφο. Ένας πάγκος όλος κι όλος, σε σχήμα ‘Π’, είναι αυτό που αυτοαποκαλείται κυλικείο. Ασυναίσθητα αισθάνομαι λίγο περισσότερο Ευρωπαίος αφού η εικόνα πλέον ‘βρωμάει’ κανονικά «πατρίδα». «Άρη γερά, στο Χαριλάου παίζουμε ακόμα μια φορά». Είμαι σχεδόν σίγουρος πλέον ότι βρίσκομαι κάπου στην Ελλάδα και ότι αν πάω να ζητήσω έναν φραπέ ο τύπος δεν θα με κοιτάξει περίεργα αλλά θα απαντήσει «με γάλα φιλαράκι;».
Μπαίνω επιτέλους στην θύρα από τους τελευταίους και στριμώχνομαι κάπου ψηλά. Το γήπεδο είναι όμορφο και η οπτική από το πάνω διάζωμα άψογη. Μισή ώρα πριν την σέντρα και ουσιαστικά στις κερκίδες βρισκόμαστε μόνο εμείς, κλασσικοί άρρωστοι που πέρα απ’ τα 90 λεπτά του ματς μας ενδιαφέρει και το πριν. «Nα μυρίσουμε το χόρτο». Απέναντι μας είναι διάσπαρτοι ελάχιστοι Ισπανοί, μετρημένοι στα δάχτυλα λίγων χεριών. Προφανώς όλοι οι υπόλοιποι περιμένουν ακόμα σε κάποια ουρά για να παίξουν Λόττο, που κληρώνει ένα απίστευτο ποσό ικανό να στείλει όλη την χώρα σε μια ατέλειωτη ουρά μέσα στο κρύο. Διακρίνεις με άνεση κάτι πιτσιρικάδες στο πέταλο, κάποιους ηλικιωμένους και αρκετούς μοναχικούς. Κανέναν χοντρό. (Είναι εντυπωσιακό – και αντικρουόμενο με τις επίσημες στατιστικές λίστες – αλλά στους δρόμους της Ισπανίας σπάνια συναντάς κάποιον παχύσαρκο. Αν είσαι απ’ αυτούς που κουβαλάς πάνω σου τα κοψίδια μιας ζωής και διακατέχεσαι από ψυχολογικά θέματα σχετικά μ’ αυτό, τότε καλύτερα πάρε έναν μαρκαδόρο και βάψε στον χάρτη σου την Ισπανία μπλε, στο χρώμα της θάλασσας. Δεν είναι τυχαίο ότι δυσκολεύεσαι απίστευτα να βρεις να φας μετά από κάποια ώρα το βράδυ.)
Τετάρτη απόγευμα, έξω από την κερκίδα. Έχουμε διασχίσει ένα μεγάλο κομμάτι της Μαδρίτης με τα πόδια – στιγμή απ’ αυτές που κρατάς μια ζωή -, έχουμε τραγουδήσει, έχουμε πιει ότι μπορούμε για να ζεσταθούμε και ξαφνικά βρισκόμαστε για περισσότερη από μια ώρα, καθηλωμένοι έξω από τις κερκίδες που θα μας φιλοξενήσουν. Οι Ισπανοί μπάτσοι μας έχουν ακινητοποιημένους και περικυκλωμένους, απαγορεύοντας μας να πάμε οπουδήποτε εκτός του προκαθορισμένου χώρου, κάτι που σημαίνει ότι όσοι δεν έχουν καταφέρει να κατουρήσουν πριν την έναρξη της πορείας κινδυνεύουν σοβαρά πλέον να στιγματίσουν την κύστη τους, όπως οι βετεράνοι σημαδεύονται από κάποιον πόλεμο: «Χρόνιο πρόβλημα με το κατούρημα; Βιθέντε Καλντερόν, 2010″. Το να παρακαλέσεις έναν αστυνομικό να σ’ αφήσει να πας να σώσεις την αξιοπρέπεια σου πριν κατουρηθείς πάνω σου (και όχι από χαρά) είναι εντελώς ανέφικτο, αφού είναι ξεκάθαρο ότι έχει οδηγίες από τους ανώτερους του να …μην επικοινωνεί. Δεν χαμογελάει, δεν μιλάει τίποτα άλλο από Ισπανικά, δεν μπαίνει σε διαδικασία καμίας συζήτησης και ακούει μόνο στην εντολή «Χτυπάμε ότι δεν υπακούει». Μια αυστηρότητα που ακόμα και ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης θα απέρριπτε ως υπερβολική. Για το καλό όλων μας, κανένας δεν παρεκτρέπεται και όσοι φτάνουμε στο γήπεδο, τόσοι μπαίνουμε και μέσα έστω και με τρέμουλο στα πόδια.
Τετάρτη μεσημέρι, μεταξύ Plaza Mayor και Sol.
Το κέντρο της πόλης είναι πλημμυρισμένο από Αρειανούς σε τέτοιο βαθμό που χάνεις σχεδόν την τουριστική αίσθηση ότι περιτριγυρίζεσαι από ξένους. Είναι σαν να βρίσκεσαι ακόμα στην Θεσσαλονίκη, σε μια πιο όμορφη εκδοχή αλλά χωρίς θάλασσα. Και με μετρό. Πιο συχνά ακούς στους δρόμους την λέξη «ξεμπουκώσει» παρά οτιδήποτε Ισπανικό όπως για παράδειγμα «complicado». Μαζευόμαστε όλοι στην πλατεία Mayor, όπως μας έχουν ενημερώσει και περιμένουμε να ξεκινήσει η πορεία. Όσο νυχτώνει, η θερμοκρασία πέφτει ασταμάτητα κι εκεί αρχίζω να ανησυχώ όλο και περισσότερο. Την τελευταία φορά που η ομάδα έπαιξε κρίσιμο Ευρωπαϊκό ματς εκτός έδρας με πολύ κρύο, ο Χαλκιάς έσπρωχνε στα δίχτυα του ότι ενοχλούσε την αύρα του…
Παρασκευή μεσημέρι.
Κάπου στο κέντρο της Μαδρίτης, ένα ζευγάρι Ισπανών σταματάει μια παρέα Αρειανών. Ο τύπος, οπαδός της Ατλέτικο, πιάνει κουβέντα μαζί τους, δηλώνει εντυπωσιασμένος από την κερκίδα που έζησε, τους δίνει συγχαρητήρια για την νίκη και την πρόκριση (Αν και όλοι το σκέφτονται, κανένας τους δεν μπαίνει στην διαδικασία να του απαντήσει πως βιάζεται μιλώντας για πρόκριση όταν έχει να κάνει με την συγκεκριμένη ομάδα. Που να του εξηγείς ότι μόλις λίγες μέρες πριν, η ίδια ομάδα δεν κατάφερε σε παιχνίδι που κράτησε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο να κάνει πάνω από μια φάση στον Πανσερραικό. Και πως να μεταφράζεται το «Περούκας» στα Ισπανικά άραγε; ) και ζητάει να αγοράσει το κασκόλ του ενός – το ΔΝΤ δεν έχει φτάσει ακόμα στην Ισπανία. Το κασκόλ δίνεται αφιλοκερδώς, ο Ισπανός φεύγει ικανοποιημένος και η παρέα μένει εκεί χαμογελαστή, συνειδητοποιώντας ότι δεν ήταν όνειρο το βράδυ της Τετάρτης.
Τετάρτη βράδυ. Αργά.
Η πορεία διασχίζει για δεύτερη φορά την Μαδρίτη. Οι περισσότεροι δεν έχουν φωνή, κάποιοι σέρνουν τα πόδια τους από την κούραση, κάποιοι αμετανόητοι κάνουν ανάλυση του αγώνα. Η θερμοκρασία είναι στο ναδίρ, η ταλαιπωρία στο ζενίθ. Παρ’ όλα αυτά δεν νιώθω τίποτα πέρα απ’ αυτήν την αίσθηση του «η ζωή είναι ωραία» που νιώθεις ελάχιστες φορές μέσα στην εβδομάδα και συνήθως σχετίζεται με το σεξ . Ή το φαΐ. (Ή την τουαλέτα μετά από φαΐ). Ένα γκολ μπορεί να επηρεάσει την άμυνα ενός ανθρώπινου οργανισμού σε βαθμό αδιανόητο. Ένας ρεαλιστής πιθανόν να γελούσε μ’ αυτήν την θεωρία, αλλά ποιος νοιάζεται; Ένας ρεαλιστής θα είχε παρατήσει τον Άρη εδώ και πολλά χρόνια.
Καθ’ όλη την διάρκεια της ανηφόρας στο μυαλό μου τριγυρίζει η χαρακτηριστική ατάκα του Σπύρου Παπαδόπουλου στον επίλογο αρκετών επεισοδίων των ‘Απαράδεκτων’: Τι έγινε ρε παιδιά;
Τετάρτη 22.41 ώρα Ισπανίας.
Ο Άρης έχει κερδίσει κόρνερ. Πλησιάζουμε προς το τέλος. Η ομάδα έχει γλιτώσει μια-δυο περιπτώσεις απ’ αυτές που συνήθως ‘γράφουν’ με ευκολία και σε στέλνουν κλασσικά στο σπίτι πικραμένο. Με το που παίρνει ο Φατί την πρώτη κεφαλιά, ‘βλέπω’ το γκολ. Ασυναίσθητα, αδιευκρίνιστα, αλλά το βλέπω και το νιώθω ότι έρχεται. Η μπάλα χτυπάει παντού πριν κάνει το σουτ ο Λαζαρίδης. «Άντε ρε… Άντε ρε… Άντε ρε!». Γκολ. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπει ένα τόσο ‘μεγάλο’ γκολ γι’ αυτήν την ομάδα με λιγότερο περίπλοκο τρόπο. 2-3, ντος-τρες. «Αυτό το γαμημένο δευτερόλεπτο» επιστρέφει κι αυτήν την φορά κρατάει λίγο παραπάνω. Χάνω την θέση μου, την σειρά μου, την φωνή μου, την αίσθηση του κρύου, τον ορίζοντα. Σαν κάποιος να άνοιξε την κάνουλα και να πλημμύρισε το κεφάλι μου με καύλα. Γκολ! Για μερικά δευτερόλεπτα δεν υπάρχει καμία σκέψη. Τίποτα. Αν οι Θιβετιανοί γνώριζαν αυτές τις μαγικές, κενές από σκέψεις, στιγμές μετά από ένα τέτοιο γκολ, θα ένιωθαν σίγουρα μεγάλα κορόιδα για τα τόσα χρόνια σταυροκαθίσματος. Μετά από λίγο το μυαλό επανέρχεται και συνειδητοποιεί ότι το σώμα βρίσκεται πλέον σε άλλη θέση, αγκαλιασμένο από αγνώστους αλλά η αίσθηση της ευτυχίας παραμένει. Γκολ. Εκείνη την στιγμή αγαπώ όλο τον κόσμο. Τον διπλανό μου, την μπροστινή μου, τον Κούπερ, τον Λαζαρίδη, τους τύπους εκείνους με τα κίτρινα στην κεντρική κερκίδα που αγνοώντας ότι δεν βρίσκονται στο Χαριλάου αλλά πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά περιτριγυρισμένοι από σαστισμένους Ισπανούς, κατέβηκαν τρέχοντας για να πανηγυρίσουν δίπλα στο κάγκελο με τους παίκτες. Γκολ. Η λέξη που αντηχεί σε κάθε θόρυβο στον Παράδεισο.
Τα επόμενα λεπτά μέχρι το τελικό σφύριγμα, χάνουμε μονοκοπανιά όσα χρόνια ζωής μας πρόσφερε το γκολ του Λαζαρίδη. Αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Τέλος, ντος-τρες. Έχουμε απομείνει μόνο εμείς στο γήπεδο, να τραγουδάμε τον ύμνο της ομάδας. Σημειώνω την στιγμή ώστε την επόμενη φορά που ο λογικός εαυτός μου θα γυρίσει και θα με ρωτήσει πόσο καθυστερημένος είμαι που συνεχίζω να ασχολούμαι ακόμα με κάτι τόσο μαζοχιστικό, να του πετάξω την ‘εικόνα’ στην μάπα. Ήμουν εκεί την μέρα που μια Ελληνική ομάδα έσπασε μια απ’ τις μεγαλύτερες πελατειακές σχέσεις στην ιστορία της ανθρώπινης φυλής: Σαράντα ένα παιχνίδια «καλώς τα παιδιά» «bienvenida niños» και έξι ηρωικές ισοπαλίες. Κατεβαίνουμε τις σκάλες της κερκίδας τραγουδώντας το «όσο ζω, χιλιόμετρα θα γράφω και θα τραγουδώ, πως δεν σ’ άφησα στα δύσκολα…» και σκέφτομαι ότι αξίζαμε μια τέτοια στιγμή όσο κανείς άλλος οπαδός στον κόσμο. Είναι κι αυτό μια ακόμα οπαδική ψευδαίσθηση, εφάμιλλη της αίσθησης ενός γονιού ότι το παιδί του είναι το καλύτερο του κόσμου, αλλά εκμεταλλευόμενος το ότι τα πάντα είναι υποκειμενικά στην ζωή επιτρέπω στον εαυτό μου να την έχει.
Τετάρτη βράδυ, στο ημίχρονο.
Το κρύο στην Μαδρίτη γενικότερα είναι έντονο αλλά ειδικά στο γήπεδο φτάνει στην κλίμακα παγώματος την βαθμίδα «το έχω δαγκώσει άσχημα». Οι Ισπανοί είναι μάστορες στην αρχιτεκτονική – το αντιλαμβάνεσαι περπατώντας στην πόλη: εκεί που ο Έλληνας αρχιτέκτονας βλέπει μπετά με λεφτά, ο Ισπανός βλέπει τέχνη και καλαισθησία – και το Βιθέντε Καλντερόν με τις κερκίδες με μεγάλη κλίση έχει εκπληκτική ακουστική που θα μετέτρεπε ακόμα και τους ελάχιστους φίλους του Θρασύβουλου σε ’12ο παίκτη’, αλλά δεν βρέθηκε κανένας λογικός άνθρωπος να προβληματιστεί για το πως θα επιδράσει στην θερμοκρασία που επικρατεί στο πάνω διάζωμα των πετάλων το γεγονός ότι αυτά είναι αποκομμένα από την κεντρική κερκίδα, άρα και πλήρως εκτεθειμένα στο κρύο της περιοχής του ποταμιού, που περνάει ακριβώς από δίπλα.
Ναι, η Μπρυζ είναι μια μικρομεσαία ομάδα (αγωνιστικά) στο Βέλγιο, παρά την μεγάλη της ιστορία (…στο Βέλγιο),
Ναι, η Μπρυζ πιθανότατα θα ήταν στις τελευταίες 5-6 θέσεις του Ελληνικού πρωταθλήματος.
Ναι, ο ΠΑΟΚ πάει αγωνιστικά στον αυτόματο πιλότο χωρίς προπονητή.
Ναι, ο ΠΑΟΚ πάει και διοικητικά στον αυτόματο πιλότο με έναν πρόεδρο που αρνείται πεισματικά να πάρει πρωτοβουλίες.
Ναι, ο ΠΑΟΚ έχει αλλεργία με το 2ο γκολ.
Ναι, ο Κρέσιτς όσο καλός και αν είναι κάτω από τα δοκάρια, δεν οργανώνει καθόλου καλά την άμυνα.
Ναι, ο Ίβιτς μάλλον είναι εκτός κλίματος… οριστικά για φέτος.
Ναι, ο Σαλπιγγίδης είναι η χειρότερη μεταγραφή από άποψη κόστους – απόδοσης τα τελευταία πολλά…πολλά χρόνια.
Ναι, χάθηκαν πολύ σημαντικοί βαθμοί για τον ΠΑΟΚ στην ευρωπαϊκή του συνολική συγκομιδή.
Ναι, αυτήν την στιγμή δεν υπάρχει όραμα, πλάνο, μέλλον για την ομάδα. Όλοι περιμένουν καρτερικά την πώληση του Βιερίνια σε μεγάλο ευρωπαϊκό club και την επικείμενη απόσυρση των μεγάλων κεφαλαίων όπως Γκαρσία, Κοντρέρας, Ίβιτς.
Ναι, ο ΠΑΟΚ είναι γεννημένος για μεγάλα ευρωπαϊκά παιχνίδι και η πρόκριση δεν έχει χαθεί.
Το χθεσινό παιχνίδι της ΑΕΚ ήταν ένα από αυτά για το οποία μπορείς να ακούσεις διάφορες απόψεις ανάλογα με το πού θα σταθεί κανείς. «Πάνω κάτω η μπάλα, φοβερό παιχνίδι» θα πει κάποιος, «άμυνες μπουρδέλα» θα απαντήσει κάποιος άλλος και όλοι θα έχουν δίκιο. Το ίδιο ισχύει και για την εικόνα της ΑΕΚ, αλλά και την αξιολόγηση του χθεσινού αποτελέσματος. Ξεκινάμε αρχικά με τις απουσίες της ομάδας. Σκόκκο, Λύμπε, Δέλλας, Ντιόπ, Μπερνς, Γιάχιτς, Γεωργέας, Γκερέιρο, Μάκος (μπήκε στο 85′ σαν κρυωμένος Ελ Σιντ), ενώ κατά τη διάρκεια της ομάδας βγήκαν Λαγός και Λεονάρντο. Με όλες αυτές τις απουσίες και με το μέτριο ρόστερ της ΑΕΚ σε αρκετές θέσεις κάποιος θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος που η ΑΕΚ δεν έχασε χθες.
Παράλληλα, με την πλήρη κατάρρευση της ΑΕΚ στα τελευταία λεπτά και τις ευκαιρίες της Άντερλεχτ ήταν μάλλον θαύμα που η ομάδα δεν δέχτηκε δεύτερο γκολ, ας είναι καλά ο Σάχα, και έχασε το ματς. Η ΑΕΚ κλήθηκε στα τελευταία λεπτά να κρατήσει την ισοπαλία και να πάει στην Κροατία με 4 βαθμούς για ότι καλύτερο και τα κατάφερε. Σίγουρα θετικό το γεγονός.
Από την άλλη όμως υπάρχουν κάποια δεδομένα. Το πρώτο και βασικότερο ο αντίπαλος. Η Άντερλεχτ είναι μια μέτρια ομάδα. Με εξαίρεση 2-3 παίκτες μπροστά, από το κέντρο και πίσω είναι από μέτρια ως κακή. Κι όμως η ΑΕΚ κατάφερε σε 180′ να σκοράρει μια φορά και αυτή μάλιστα από πέναλτυ, κατάφερε να πάρει 1 βαθμό και η Άντερλεχτ και τους 4 που έχει, ενώ σε ισοβαθμία η ΑΕΚ υστερεί. Επίσης, υπάρχει και η εμφάνιση του πρώτου ημιχρόνου όπου η Άντερλεχτ δεν απειλεί ουσιαστικά (πλην μιας φάσης), ενώ η ΑΕΚ έχει χάσει 2 φάσεις που χρειάζεται απλά να σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα. Στην πρώτη ο Μπλάνκο δεν προλαβαίνει, στη δεύτερη ο Γκέντσογλου αστοχεί.
Υπάρχει επίσης και το έγκλημα του γελοίου επόπτη που δεν βλέπει ότι ο Λεονάρντο καλύπτεται 2-3 μέτρα και στερεί από την ΑΕΚ το σίγουρο 2-1. Όπως επίσης υπάρχει και το αμυντικό έγκλημα στη φάση της ισοφάρισης, με την αριστερή πλευρά να πελαγοδρομεί και τον Πατσατζόγλου να κερδίζει επάξια τον τίτλο «Πιο ακριβοπληρωμένος τουρίστας του 2010″ αφήνοντας την μπάλα να περάσει από μπροστά του μέσα στην μικρή περιοχή. Με τέτοια αμυντική λειτουργία δεν πας πουθενά.
Τι κρατάμε:
Τη δεύτερη σερί πολύ καλή εμφάνιση του Σάχα. Προβλήματα στις εξόδους, αλλά εντυπωσιακές αποκρούσεις με φοβερά αντανακλαστικά. Το χρειαζόταν κι ο ίδιος, το χρειάζεται κι η ομάδα.
Την επιστροφή του Μανωλά στις καλές εμφανίσεις. Ναι, έχασε μάχες. Έδωσε όμως πάρα πολλές και τις περισσότερες τις κέρδισε.
Το πάθος και την υπερπροσπάθεια του Μπλάνκο. Τρομερή εμφάνιση στο Β’ ημίχρονο που ενώ όλοι έχουν παραδώσει πνεύμα τρέχει, κόβει, σεντράρει και γενικά κάνει τα πάντα. Μεγάλη ψυχραιμία και στο πέναλτυ. Βάλε όμως και το γκολ στο 1ο ημίχρονο…
Την καλή εμφάνιση Λεονάρντο που έδειξε και λίγο τσαμπουκά. Όχι, δεν πιστεύω ότι κάνει ο παίκτης για την ΑΕΚ, αλλά αφού έπαιξε καλά να μην το πω;
Τι πετάμε:
Τις αποτυχημένες μεταγραφές Μπάγεβιτς. Το έγκλημα με τον παίκτη που έφυγε με τις κλωτσιές από την Κύπρο και ήρθε στην ΑΕΚ να παίρνει 250 χιλιάρικα για να μην μπορεί να τρέξει ούτε 5 μέτρα. Πραγματικά αχρείαστος στο ρόστερ ο Πατσατζόγλου, τη στιγμή που μετράμε το κάθε σεντ για να ανανεώσουμε Μπλάνκο-Σκόκκο.
Ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο νέος βασιλιάς. Θέλει πραγματικά μεγάλη προσπάθεια για να ξεπεράσεις τον Μαντούκα. Κι όμως ο Έντερ είναι πιο άχρωμος, πιο άοσμος, πιο άγευστος και πολύ χειρότερος.
Την άθλια λειτουργία της αριστερής πλευράς με Νταντόμο-Λαγό. Πάρτυ έκανε η Άντερλεχτ και οι δυο δικοί μας κουτούλαγαν μεταξύ τους.
Και τώρα τι γίνεται; Είναι πολύ δύσκολο νομίζω να περάσει η ομάδα στην επόμενη φάση. Δεν πιστεύω ότι μπορεί να πάρει κάτι καλύτερο από Χ στην Κροατία, ενώ οι Βέλγοι θα έχουν τη νίκη με τους Κροάτες την τελευταία αγωνιστική και πιθανώς να τσιμπήσουν κάτι από την αδιάφορη Ζενίτ. Πέραν της Ευρώπης όμως, νομίζω ότι ο Χιμένεθ προς το παρόν έχει θετικό πρόσημο σε ότι κάνει. Από την προσπάθεια να φτιάξει το κλίμα μέσα στην ομάδα, αλλά και από τα περισσότερα αποτελέσματα σε έναν συνεχή μαραθώνιο αγώνων που έχει δώσει η ομάδα τον τελευταίο μήνα. Έτσι κι αλλιώς για φέτος δεν μπορεί να κριθεί σοβαρά. Το θέμα είναι όμως να έχει στη διάθεσή του ένα καλύτερο ρόστερ στο οποίο θα έρθουν παίκτες που θα μπορούν να προσφέρουν, έστω και λίγο, σε αντίθεση με μερικούς που υπάρχουν τώρα απλά για να κατεβαίνει 18αδα. Αυτό όμως που πρέπει να κοιτάξει αμέσως είναι το θέμα των τραυματισμών. Δεν γίνεται να μην κάνει κάτι λάθος κι αυτός.
ΥΓ Συγχαρητήρια στον ΠΑΟΚ για την πολύ μεγάλη νίκη. Κρίμα για τον Άρη γιατί μπορούσε να κερδίσει και σίγουρα άξιζε τουλάχιστον την ισοπαλία. Νομίζω ότι από τις τρεις ομάδες ο ΠΑΟΚ θα διεκδικήσει μέχρι τέλους την πρόκριση.
Η σημερινή νίκη, μέχρι την νίκη της Δυναμό μέσα στο Μπρυζ, θεωρούνταν σαν ένα ματς – ένας όμιλος. Τελικά όμως η σημασία του ήταν πολύ ανώτερη από αυτό, αφού ήταν ένα διάλειμμα, για τον ταλαιπωρημένο από τα λάθη του Ζαγοράκη ΠΑΟΚτσή, από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το αγωνιστικό τμήμα. Ένας Ζαγοράκης που έφερε τον ΠΑΟΚ στο σημείο που είναι τώρα, να κερδίζει δηλαδή την ίσως τρίτη καλύτερη ομάδα του ισπανικού πρωταθλήματος, αλλά και έδωσε ένα ταβάνι στην φετινή πορεία της ομάδας με το γεγονός ότι την άφησε χωρίς προπονητή από τον Μαϊο. Φτάνει με αυτά όμως, αφού όπως φαίνεται και μετά την τελευταία ανακοίνωση της ΠΑΕ, αναμένονται εξελίξεις στο ιδιοκτησιακό:
Ο ΠΑΟΚ σήμερα έπαιξε πολύ καλά, απέδειξε ότι η ομάδα διαθέτει Ευρωπαϊκό μέταλλο, αφού όσο και αν ισχυρίζονται το αντίθετο οι παίκτες, δεν μπορούμε να μην δούμε την χαώδης διαφορά στην απόδοση εντός και εκτός Ελλάδας. Ο Χάβος συνεχίζει να παίρνει πόντους όπως θα διαβάσετε και από πολλούς δημοσιογράφους, κερδίζοντας επάξια την θέση του βοηθού προπονητή στην επόμενη μέρα του ΠΑΟΚ, όταν βρεθεί ο μεγάλος-ξένος-προπονητής-για-νέο-πλάνο-τριετίας.
Μεγάλη εμφάνιση από τον Φωτάκη, δείχνει να είναι ο αντι-Σορλέν που τόσο λείπει από την ομάδα, αλλά και του ηγέτη-Ινδιάνου αρχηγού της φυλής, Κοντρέρας. Τέλος, όταν χρειάστηκε, ο Κρέσιτς έδειξε ότι πλέον είναι και επίσημα ο πρώτος τερματοφύλακας της ομάδας, αποθηκεύοντας τον Χαλκιά στην ποδοσφαιρική ναφθαλίνη.
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 00:59, 5 Νοεμβρίου, 2010
Η αγαπημένη μας εφημερίδα, η Ώρα των Σπορ, δεν λέει να μας αφήσει σε ησυχία. Κι ενώ μόνοι οι εκλεκτοί οπαδοί της ΑΕΚ γνωρίζουν τον πραγματικό αντίπαλο της ΑΕΚ στις Βρυξέλλες, έρχεται μια ακόμα νέα προσφορά από τους διαφημιστές (που δεν είναι τυχαίο ποια εφημερίδα επιλέγουν). Το ξέρετε ότι μπορείτε να δείτε τον αγώνα Ζενίτ-ΑΕΚ με μόλις 695€; Ε; Το ξέρετε; Τι πράγμα; Έγινε ο αγώνας; Λεπτομέρειες…
Και επειδή εμείς σας εκτιμούμε ιδιαίτερα, σας σώζουμε από περιττά έξοδα αυτή τη δύσκολη περίοδο και σας προσφέρουμε τζάμπα, το ξαναγράφω: ΤΖΑΜΠΑ τις καλύτερες στιγμές.
Για τον μέσο Έλληνα παίκτη στοιχήματος το Ζενίτ-ΑΕΚ ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για κέρδη. Ο άσσος δεδομένος, το ημίχρονο-τελικό το ίδιο, το όβερ επίσης και για τους πιο ρισκαδόρους κάποιο χάντικαπ ή κάτι παρεμφερές. Δυστυχώς εκ του αποτελέσματος δικαιώθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, το σκορ δεν διαμορφώθηκε με τον τρόπο που θα περίμεναν οι περισσότεροι τζογαδόροι και φοβόντουσαν οι περισσότεροι οπαδοί της ΑΕΚ.
Η ΑΕΚ πλήρωσε για πολλοστή φορά φέτος την απαράδεκτη άμυνά της, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σαν συνολική λειτουργία. Ξεκινώντας από το τέρμα όπου ο Αραμπατζής φέρει ευθύνη (μικρή ή μεγαλύτερη) και στα δυο πρώτα γκολ, συνεχίζοντας με τα σέντερ μπακ όπου Δέλλας και Νασούτι (ειδικά ο δεύτερος αγνώριστος) ήταν κακοί και τελειώνοντας με τα πλάγια μπακ όπου μόνο ο Λαγός το πάλεψε, ο δε Πατσατζόγλου συνεχίζει να δικαιώνει όσους έβγαζαν αφρούς από το στόμα μόλις ανακοινώθηκε το όνομά του.
Μόλις στο 1ο λεπτό η ΑΕΚ δέχθηκε ακόμα ένα γκολ από σουτ εκτός μεγάλης περιοχής. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη ομάδα στην Ευρώπη που δέχεται με τόση συχνότητα τέτοια γκολ. Θα θυμίσω το γκολ της Κέρκυρας (στην πρώτη φορά που η συμπαθής ομάδα του Μπάμπη κατέβηκε το κέντρο και χωρίς να έχει πατήσει περιοχή), αλλά και το γκολ του… φουρτουνιασμένου Αστέρα Τρίπολης. Το δεύτερο γκολ είναι μια ακόμα πληγή της ΑΕΚ (χρόνια), τα στημένα και οι κεφαλιές των αντιπάλων. Πλήρης επικράτηση του ενωσίτη Μπρούνο Άλβες στον αέρα (ΟΚ, να το δεχτώ, είναι θηρίο ο τύπος) και άγνωστοι οι λόγοι της βόλτας του Αραμπατζή στο ύψος της μικρής περιοχής.
Κι όμως παρά το 2-0 τόσο νωρίς, η Ζενίτ ούτε κυριάρχησε πλήρως, ούτε το γήπεδο έγερνε. Απλά έκανε ότι έπρεπε να κάνει κάθε ομάδα που θέλει να λέγεται σοβαρή. Η ΑΕΚ παρά την αίσθηση ότι θα διαλυθεί, παρουσίασε αρκετή σοβαρότητα γυρίζοντας την μπάλα και προσπαθώντας να δημιουργήσει. Και το κατάφερε κάνοντας 2-3 φάσεις με Σκόκο και κυρίως Τζεμπούρ που ήταν ο τελικός αποδέκτης. Και αφού απείλησε, κατάφερε και να σκοράρει (κάτι που άλλωστε καταφέρνει σε όλα τα παιχνίδια, άσχετα αν πιο πριν έχει δεχτεί κανά δυο γκολ) με το σουτ του Λυμπερόπουλου.
Πάνω λοιπόν που λες: «Κάτι πάμε να κάνουμε» έρχεται η μοίρα του φτωχού να σε προσγειώσει. Λάθος επιλογή του Νασούτι, χερούκλα του αντιπάλου, 2 διαιτητές γαμώ την αγανάκτησή μου δεν το βλέπουν και αντί να έχεις ένα φάουλ υπέρ σου και το σκορ να παραμένει 2-1, το παιχνίδι πάει στο 3-1 και μένεις και με 10. Εκεί τελειώνουν όλα.
Προς τιμήν της η ομάδα το παλεύει, δέχεται ένα τέταρτο γκολ σε σεμινάριο κακής αμυντικής λειτουργίας με το δεξί μπακ Πατσατζόγλου να έχει πλάτη προς την μπάλα και να βρίσκεται αλλού, ενώ τα κεντρικά μπακ διατηρούν το ρόλο του παρατηρητή αλλά συνεχίζει να προσπαθεί με τον Σκόκο μοναδικό προωθημένο. Και όντως τα καταφέρνει με μια ασίστ του τελευταίου και μια απίστευτη κούρσα του υπέρβαρου Ντιόπ (που έδειξε συμπαθής εχθές) που κερδίζει πέναλτυ, αλλά ουχί την κόκκινη κάρτα του Μαλαφέεφ.
Συμπερασματικά και με λίγα λόγια: «Πού πας με τέτοια άμυνα;». Το χειρότερο είναι ότι και ατομικά υπάρχει θέμα, αλλά όταν έχω ζήσει τον Σάντος τόσο καιρό ξέρω ότι ένας καλός προπονητής μπορεί τουλάχιστον να την σουλουπώσει. Γιατί μπορεί με τη Ζενίτ, οι συγκεκριμένοι αμυντικοί ακόμα και με τον Μουρίνιο στον πάγκο να δέχοταν γκολ, σίγουρα όπως διάολε υπάρχει κάποιος προπονητής που θα μπορέσει να τα κάνει τα πράγματα ώστε να μην τρως τρία γκολ από τον βετεράνο Σολάκη και την παρέα του.
Δεν πιστεύω σε θαύματα, πιστεύω όμως στην σκληρή δουλειά και τη βελτίωση. Κάτι τέτοιο θα γίνει μόνο με σοβαρή επιλογή προπονητή. Γιατί προς το παρόν, τρέμω στο άκουσμα μερικών ονομάτων.
«Αυτό που άλλαξε σήμερα ήταν η τακτική που εφάρμοσε ο προπονητής. Δηλαδή να περιμένουμε τον αντίπαλο και στη συνέχεια να χτυπήσουμε. Στόχος μας είναι η πρόκριση. Σε κάθε γήπεδο θα παίζουμε για να νικήσουμε. Αυτή η ομάδα που νικήσαμε κέρδισε τη Βιγιαρεάλ που ήταν το φαβορί του ομίλου. Ο αγώνας με τον Άρη είναι σημαντικός, η ομάδα θέλει να τον κερδίσει και για τους οπαδούς, αλλά και για να αποκτήσει σταθερότητα στο πρωτάθλημα».
Victor Vitolo
Δεν θυμάμαι πότε ήταν τελευταία φορά, που άκουσα μια δήλωση ποδοσφαιριστή με ουσία. Αυτή όμως είχε, και η αξία του να επιβεβαιώνεται αυτό που βλέπεις από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές, είναι πολύ μεγάλη. Σήμερα είδαμε στην Τούμπα τον περσινό ΠΑΟΚ, όχι σαν ποιότητα εμφάνισης φυσικά, αφού αυτή ήταν μέτρια λόγω πολλών παραγόντων, αλλά από τακτική προσέγγιση. Ένας ΠΑΟΚ που περίμενε τον αντίπαλο, σε βαθμό εκνευριστικό, όχι τόσο όμως που να ξεπερνάει τον εκνευρισμό ενός κακού αποτελέσματος. Άρα ο στόχος επιτεύχθηκε και οι ΠΑΟΚτσήδες σήμερα είναι χαρούμενοι. Έγραφα στο ποστ μετά το παιχνίδι με την Μπρυζ:
Μπροστά στην απαξίωση, εγώ διαλέγω την αισιοδοξία και μάλιστα πιστεύω ότι θα δούμε μια επανάληψη των περσινών play off όπου το αποτέλεσμα στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ (0-0) είχε φέρει απίστευτη γκρίνια, αλλά το τελικό αποτέλεσμα των play off τους διέψευσε όλους. Στην πραγματικότητα, πιο πολύ στεναχωριέμαι που ο ΠΑΟΚ έχασε βαθμούς στην ευρωπαϊκή του συνολική συγκομιδή, παρά για το αποτέλεσμα καθαυτό.
Κρατάμε λοιπόν από την σημερινή βραδιά στην Τούμπα το νικηφόρο αποτέλεσμα, τους πόντους στην βαθμολογία του ομίλου και της ΟΥΕΦΑ, την ωραία ατμόσφαιρα στην Τούμπα και την επιστροφή της χαμένης αυτοπεποίθησης.
Δυστυχώς το σοκ του Λίνο θα κοστίσει οδυνηρά στον ΠΑΟΚ, πολύ περισσότερο από έναν τραυματισμό ενός επιθετικού παίκτη, για παράδειγμα του Σαλπιγγίδη. Ο Λίνο, προσέθετε έναν παίκτη στην επίθεση και κάλυπτε ποιοτικότατα μια θέση που στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο είναι δύσκολο να καλυφθεί. Μακάρι ο Σακελλαρίου να μπορέσει να σηκώσει το βάρος της φανέλας του ΠΑΟΚ, σε μια θέση που πολύ Έλληνες παίκτες προσπάθησαν, αλλά όλοι φύγαν… ντροπιασμένοι.
Τέλος, οφείλω να ζητήσω συγγνώμη από έναν ποδοσφαιριστή, που έχει ακούσει πολλά και από εμένα, αλλά σε αυτόν τον μήνα της απουσίας του και ειδικότερα με την σημερινή του εμφάνιση απέδειξε ότι ξέρει όση μπάλα ξέρουν όλοι οι «αντικαταστάτες» του μαζί. Ένα σύγχρονο φορ που μπορεί να μην σκοράρει συχνά, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο κρίκο στην αλυσίδα που έχει δημιουργήσει ο ΠΑΟΚ τα τελευταία 3 χρόνια:
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 02:11, 1 Οκτωβρίου, 2010
Αν δεν είναι η πρώτη σου φορά στο sombrero, είναι σίγουρο ότι γνωρίζεις την απέχθεια μου προς την πολυεθνική επιχείρηση που ονομάζεται ΟΥΕΦΑ. Το μεγάλο πρόβλημα μου είναι ότι και οι δυο νοιαζόμαστε γι’ αυτό το παιχνίδι, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα μου είναι ότι η ΟΥΕΦΑ – κατά την ταπεινή φίλαθλη άποψη μου – έχει χάσει το μέτρο, όπως κάθε αδίστακτος πολυεκατομμυριούχος που ζει με το μότο «κάθε νέα μέρα είναι μια ευκαιρία για ακόμα περισσότερα λεφτά». Το θέμα όμως είναι ότι τα λεφτά δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ αρκετά – γιατί αν ήταν, η κοινωνία μας θα ήταν πολύ πιο δίκαιη.
Αποτέλεσμα όλης αυτής της άπληστης σκέψης; Ένα σχεδόν άψογο προϊόν (ποδοσφαιρικοί αγώνες υψηλής ποιότητας, σε άριστες πολιτισμένες συνθήκες με πληρέστατη κάλυψη από τα media) που μέρα με την μέρα όμως ξεφεύγει απ’ τα όρια της δικής μου τουλάχιστον λογικής για χάρη των χρηματοδοτών της όλης φάσης, δηλαδή των χορηγών και της τηλεόρασης.
Διάβαζα τις προάλλες τις δηλώσεις του Αντώνη Ζαμπέτα, που είναι διευθύνων σύμβουλος της ΠΑΕ Άρης, σχετικά με τις απαιτήσεις της ΟΥΕΦΑ για το πρώτο παιχνίδι των ομίλων του Europa League με την Ατλέτικο. Οι άνθρωποι της ομάδας αφού δέσμευσαν αμέτρητες θέσεις διαρκείας προς όφελος των διαφόρων προσκλήσεων των χορηγών (σουτάροντας δηλαδή από τις θέσεις τους εκατοντάδες οπαδούς) και την αίθουσα του ΑΣ για ..catering, αφαίρεσαν το όνομα της κατασκευάστριας εταιρείας από τις ..θέσεις του πάγκου – ο οποίος όφειλε να έχει 13 και όχι 14 όπως λανθασμένα είχε μέχρι και σήμερα -, ξήλωσαν διαφήμιση που υπήρχε στο ..ασθενοφόρο, έκλεισαν για δυο ολόκληρες μέρες τον δρόμο δίπλα απ’ το γήπεδο απαγορεύοντας στους κατοίκους της περιοχής την διέλευση και το παρκάρισμα και με χίλιες παρακλήσεις επέτρεψαν να μείνει ανοιχτό το Cafe του γηπέδου για να μην πάνε χαμένα τα έσοδα που λογικά θα είχε από ένα τέτοιο ματς. Και φυσικά χωρίς να βγάλουν στιγμή το πινέλο απ’ τον κώλο…
Κι όλα αυτά για να έρθουν μετά το ματς οι Ευρωπαίοι λογιστές, που πριν έναν μήνα μας έστειλαν στο γήπεδο με 36 βαθμούς Κελσίου για τηλεοπτικούς λόγους, να μας την πούνε γιατί τα χαρτάκια που πέσαν στο χόρτο έκρυβαν λίγο την πλάγια γραμμή. Μας κόψανε τους πυρσούς (ακόμα κι αυτούς που δεν πέφτουν στον αγωνιστικό χώρο), μας κόψανε τις κορδέλες, μας κόβουν τα χαρτάκια, δεν είναι μακριά η στιγμή που θα μας κόψουν και την ‘φωνή’ για να μην επηρεάζεται η τηλεοπτική περιγραφή και χάσει ο τηλεθεατής κανένα μαργαριτάρι του σπίκερ. Καλές, χρυσές και άγιες οι ενέργειες που έχουν γίνει ως σήμερα από την πολυεθνική για να ξεφύγουμε από την ..βαρβαρότητα και να περιοριστούμε στην ομορφιά του παιχνιδιού, αλλά υπάρχει μια νοητή γραμμή πέρα απ’ την οποία το παιχνίδι υπάρχει απλά και μόνο για να δείχνει η κάμερα την διαφήμιση στο βάθος του αγωνιστικού χώρου.
Κι όταν διαβάζεις σήμερα στις Αγγλικές σελίδες την είδηση ότι η ΟΥΕΦΑ απαγόρευσε στην Μάντσεστερ Σίτυ να παίρνει πλάνα και συνεντεύξεις στο γήπεδο της, από τους παίκτες της [στο γήπεδο της, από τους παίκτες ΤΗΣ (στο γήπεδο ΤΗΣ, από τους παίκτες ΤΗΣ)] μετά το τέλος των Ευρωπαϊκών αγώνων γιατί δεν ανήκει στους «κατόχους τηλεοπτικών δικαιωμάτων του Europa League», τότε είσαι σίγουρος ότι την νοητή αυτή γραμμή η ΟΥΕΦΑ όχι μόνο την έχει περάσει, αλλά την έχει καλύψει και με χορηγικό banner της αυτοκινητοβιομηχανίας η οποία της γεμίζει την τσέπη.
Τάδε έφη: duendes στις 17:04, 21 Σεπτεμβρίου, 2010
Πριν τον αγώνα του ΠΑΟΚ, η μόνη μου σχέση με το Μπρυζ ήταν η πάρα πολύ καλή ταινία In Bruges, και η προτροπή ενός φίλου, μόλις βρεθώ εκεί να φάω μια καροτόσουπα. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να την γευτώ, αλλά η Bolognese τους ήταν καταπληκτική. Εξ’ου και η παραποίηση του συνθήματος σε ΠΑΟΚ, Bolognese, Ναρκωντικά…
Μετά τον αγώνα, το Μπρυζ θα έχει να μου θυμίζει αρκετά σαν πόλη. Επίσης θα μου υπενθυμίζει την χαοτική διαφορά νοοτροπίας του Έλληνα με τον Βόρειο ή αν προτιμάτε Δυτικό Ευρωπαίο. Όσον αφορά τον αγώνα, θα μου θυμίζει ότι ο ΠΑΟΚ, ακόμα και όταν παίζει πολύ μέτρια, μπορεί να πάρει καλά αποτελέσματα στην Ευρώπη.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως… Το Μπρύζ είναι μια πανέμορφη πόλη που συνιστάται για μια 2ήμερη, άντε 3ήμερη εκδρομή. Όχι παραπάνω. Έχει καταπληκτική Μεσαιωνική αρχιτεκτονική, έχει ωραία κανάλια, έχει γλυκές Βελγίδες, αλλά έχει και μικρά μπουκαλάκια νερού που κοστίζουν 2.50 Ευρώ και είχε και τον πύργο (ή καμπαναριό) της πόλης στα χρώματα του ΠΑΟΚ!
Ο κόσμος του, ένα μείγμα Φλαμανδών, Γάλλων και Γερμανών φαίνεται πως έχει πάρει όλα τα κλασσικά τους στοιχεία. Κατά την διάρκειας της κατάληψης της πόλης τους, κοιτούσαν τους ΠΑΟΚτσήδες με την γνωστή πλέον έκφραση απορίας, θαυμασμού και ζήλιας. Το σαράκι του «πως γίνεται ρε γαμώτο να έχουν τόση ενέργεια και αυθορμητισμό» πάντα θα τους τρώει αλλά ευγενική ράτσα, ποτέ δεν το δείχνει. Για την ακρίβεια δείχνουν μόνο την πλευρά του θαυμασμού, μέσω των ατελείωτων φωτογραφιών τους! Στον αγώνα, υπήρχαν Βέλγοι οι οποίοι, πραγματικά, δεν βλέπανε καθόλου το παιχνίδι άλλα τον κόσμο του ΠΑΟΚ. Βέβαια τα κοινά στοιχεία του ανθρώπινου είδους κάνουν παντού την εμφάνιση τους, μετατρέποντας τον θαυμασμό προς τον κόσμο στο πικάρισμα μέσω της κλασσικής αντρικής χειρονομίας επίδειξης ανδρισμού, μετά το γκολ της Μπρυζ.
Όσον αφορά τον αγώνα, έχουν γραφτεί ήδη πολλά. Για το συγκεκριμένο παιχνίδι, δεν θα ρισκάρω μια κρίση του, αφού η άποψη μου όντας μέσα στο γήπεδο είναι κάθετα αντίθετη με την άποψη αυτών που είδαν το παιχνίδι στην τηλεόραση. Ναι συμφωνώ ότι δεν παίξαμε καλά, ναι δεν μου άρεσε η αρχική νοοτροπία της ομάδας, ναι ο Δερμιτζάκης άργησε να βάλει τον θετικότατο Ελ Ζαρ και να βγάλει τον αρνητικότατο Παπάζογλου, αλλά το αποτέλεσμα δεν με χαλάει. Μπροστά στην απαξίωση, εγώ διαλέγω την αισιοδοξία και μάλιστα πιστεύω ότι θα δούμε μια επανάληψη των περσινών play off όπου το αποτέλεσμα στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ (0-0) είχε φέρει απίστευτη γκρίνια, αλλά το τελικό αποτέλεσμα των play off τους διέψευσε όλους. Στην πραγματικότητα, πιο πολύ στεναχωριέμαι που ο ΠΑΟΚ έχασε βαθμούς στην ευρωπαϊκή του συνολική συγκομιδή, παρά για το αποτέλεσμα καθαυτό.
Τάδε έφη: Darth Soccerius στις 15:32, 18 Σεπτεμβρίου, 2010
Πέντε νύχτες πριν, στην επιστροφή από το γήπεδο και με ηχητικό φόντο τον Νίκο Νιόπλια να μου λέει για το πόσο ..δίκαιη ήταν η νίκη του Παναθηναϊκού – και χωρίς να μπορώ να κρατήσω ομπρέλα! – σκεφτόμουν για πολλοστή φορά την ματαιότητα της ενασχόλησης μου μ’ αυτήν την ομάδα υπό αυτές τις συνθήκες που υπάρχουν εδώ και χρόνια. Εκατομμυριοστή συνειδητοποίηση του πόσο υποβιβάζει κανείς την νοημοσύνη του απασχολώντας ακόμα τον εαυτό του με την βρωμιά που υπάρχει σ’ αυτόν τον χώρο, απλά και μόνο γιατί αδυνατεί να κλείσει αυτό το κεφάλαιο της ζωής του για χάρη κάποιων άλλων. Ο μαζοχισμός στην υπέρτατη μορφή του. Μια αέναη απορία, ανάλογη του «γιατί παίζουμε;» του Σηφάκη: Γιατί ασχολούμαι ακόμα;
Γι’ αυτό το γαμημένο δευτερόλεπτο…
Που ο ‘χασογκόλης’ Χαβίτο έχει στείλει με το αριστερό την μπάλα στα δίχτυα. Που ο Φορλάν, ο γνωστός Φορλάν για τον οποίο τα παγκόσμια σάλια – μεταξύ των οποίων και τα δικά μου – δεν έχουν ακόμα στεγνώσει, κοιτάει απογοητευμένος το πουθενά. Που στην κερκίδα δεν υπάρχουν θέσεις, σειρές, ισορροπία, άγνωστοι, ακίνητοι, σκέψεις και λέξεις – πέρα από την μαγική λεξούλα των τεσσάρων γραμμάτων. Που ο Άρης των 11 παικτών, ο Άρης των 17 ανθρώπων στην αποστολή εκ των οποίων οι 3 τερματοφύλακες, ο Άρης του Βανγκέλι, του Λαζαρίδη, του 36χρονου Γκιάρο (μετέπειτα μέλους της καλύτερης ενδεκάδας της πρώτης αγωνιστικής της διοργάνωσης!) και του Πρίττα προηγείται της Ατλέτικο Μαδρίτης, της 7ης καλύτερης ομάδας στον κόσμο σύμφωνα με την IFFHS, της κατόχου του Europa League, της κατόχου του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ και της πρωτοπόρου του Ισπανικού πρωταθλήματος, της Ατλέτικο Μαδρίτης των 14 παικτών, που μπορεί να βάλει ως αλλαγή τον Ρέγιες. Που προηγείται, όχι ενάντια στην ροή του αγώνα, όχι παίζοντας κλεισμένος στα καρέ του, κρεμασμένος από τα δοκάρια περιμένοντας την μια καλή αντεπίθεση, όχι κάνοντας συνεχώς φάουλ αδυνατώντας να μαρκάρει τους ταλαντούχους αντιπάλους, όχι πετώντας την μπάλα στην Παπαναστασίου εκλιπαρώντας για μερικά δευτερόλεπτα καθυστέρησης αλλά στα ίσια, στα τόσο ίσια που να μπορείς να βγεις και να πεις με στόμφο και άνεση ότι έπρεπε να πετύχεις κι άλλα γκολ, χωρίς να γελάσει μαζί σου όλη η ποδοσφαιρική Ευρώπη. Που κάνει ακόμα και τους άτυπους κανόνες να πέφτουν έξω! Που σβήνει, βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον, τις πίκρες χρόνων…
Κι αν το πρώτο πρόσωπο στον τίτλο σου φαίνεται γραφικό ή λαϊκίστικο, δικαιολόγησε την υπερβολή μου. Είναι μια ψευδαίσθηση που κάθε οπαδός δικαιούται να έχει (κι ας φωνάζουν οι φωνές της λογικής ότι «ο κόσμος δεν παίζει μπάλα») όταν για τρεις ώρες όρθιος πάνω σε μισό καρεκλάκι βγάζει το λαρύγγι του αδιάκοπα, σε κάθε φάση, σε κάθε τάκλιν, σε κάθε διεκδίκηση και σαν αποτέλεσμα αυτού βλέπει τον Κρίστι Βανγκέλι ή τον Σάκη Πρίττα να κερδίζουν με άνεση και στυλ στις περισσότερες προσωπικές μονομαχίες παίκτες σαν τον Φορλάν ή τον Σιμάο.
Τάδε έφη: duendes στις 16:17, 17 Σεπτεμβρίου, 2010
Τα πράγματα είναι απλά φίλες και φίλοι. Τα προαιώνια ερωτήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα πρέπει να απαντηθούν. ΑΕΚ και Άρης δίνουν σημαντικά εντός έδρας παιχνίδια σήμερα. Οι ξένοι δημοσιογράφοι φτάνουν κατά δεκάδες στη χώρα μας. Η ερώτηση στα χείλη όλων των ανθρώπων του ποδοσφαίρου είναι μία: Ξανθό ή σκούρο;
SOMBRERO : Όταν ένας ποδοσφαιριστής "τσιμπάει" την μπάλα πάνω από το κεφάλι ενός ανυποψίαστου αντιπάλου και την ξανά παίρνει περνώντας την από πίσω του. Σύμφωνα με τους Λατινοαμερικάνους ο όρος προέρχεται από το περίγραμμα που σχηματίζεται από την πορεία της μπάλας στον αέρα και την πορεία του παίκτη γύρω από τον αντίπαλό του. Το σχήμα ενός "σομπρέρο"!
[3 Σχόλια]
Κατηγορίες: 
