Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Football Manager'

Ο φανταστικός Το Μαδέιρα

  [14 Σχόλια]

to_madeira

Τα παλιά τα χρόνια, όταν δεν κλειδώναμε τις πόρτες των σπιτιών τα βράδια το Football Manager λεγόταν ακόμα Championship Manager και η πρόσβαση στο ίντερνετ ήταν προνόμιο κάποιων, και όχι όλων, η βάση δεδομένων του παιχνιδιού ήταν ένας από τους λίγους τρόπους που είχες για να μάθεις πληροφορίες για άγνωστους παίκτες από μη εμπορικά πρωταθλήματα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε το ότι αρκετές ομάδες (μεταξύ των οποίων και ο Ιωνικός του αείμνηστου Νίκου Κανελλάκη) συμβουλευόταν τα στατιστικά του παιχνιδιού πριν κινηθούν στο μεταγραφικό παζάρι, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα πολλές φορές ένας παίκτης που ερχόταν με περγαμηνές μεγάλου ντριπλέρ να χάνει τη μπάλα σε απλές ασκήσεις ελιγμών στην προπόνηση. Από έναν κώνο.

Όταν λοιπόν κυκλοφόρησε το Championship Manager 01/02, που αρκετοί θεωρούν πως είναι μια από τις καλύτερες εκδόσεις του παιχνιδιού (το οποίο, σε περίπτωση που δεν το έχεις παίξει ποτέ, οφείλω να σε ενημερώσω πως κάποιοι πιθανόν αποκαλούν και «δεύτερη ζωή»), και άρχισαν οι πρώτες κλασσικές συζητήσεις για τα άγνωστα διαμαντάκια που μπορείς να αγοράσεις φτηνά και στη συνέχεια να εξελιχθούν σε ένα μείγμα Ρονάλντο και Ζιντάν και να σε οδηγήσουν στην κορυφή (η οποία φυσικά ήταν απλά ένα screenshot κάποιας μεγάλης επιτυχίας το οποίο έστελνες περιχαρής σε όλους σου τους φίλους, συνοδευόμενο με κάποιο ψωνισμένο σχόλιο του στυλ «μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα», αλλά σάμπως μια ψευδαίσθηση δεν είναι όλα στη ζωή;), ένα από τα πρώτα ονόματα που κυκλοφόρησε παντού ήταν αυτό του Το Μαδέιρα.

Ο Μαδέιρα ήταν ένας 22χρονος επιθετικός που έπαιζε σε κάποιο λιμό μιας μικρής κατηγορίας της Πορτογαλίας, ονόματι Γκουβέια. Το ‘finishing 20’ στα στατιστικά του και φυσικά ο ντόρος που δημιουργήθηκε στις σχετικές κοινότητες των gamers από τις πρώτες μέρες δεν σου άφηνε περιθώριο να μην τον δοκιμάσεις. Το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο: Γκολ, γκολ και μερικά ακόμα γκολ. Η συνέχεια ήταν αναπόφευκτη. Φανατικοί του παιχνιδιού αλλά και άνθρωποι που συνεργαζόταν με διάφορες ομάδες άρχισαν να ψάχνουν την ιστορία του παίκτη για να ανακαλύψουν πόσο κοντά στην πραγματικότητα ήταν ο φανταστικός του εαυτός του παιχνιδιού. Οι πρώτες αναζητήσεις δεν έφεραν αποτέλεσμα και έτσι κάποιοι κατέληξαν στον πρόεδρο της Γουβέια. Και τότε ήρθε το σοκ.

Ο Το Μαδέιρα δεν υπήρχε! Ο έκπληκτος πρόεδρος απάντησε πως δεν είχε παίκτη με τέτοιο όνομα στην ομάδα και όταν η εταιρεία παραγωγής του παιχνιδιού ζήτησε εξηγήσεις από τους Πορτογάλους researchers αποκαλύφθηκε όλη η αλήθεια. Ένας εξ αυτών, ο Αντόνιο Λόπεζ που ήταν γεννημένος στη Γουβέια, σπούδαζε σε τμήμα πολιτικών μηχανικών και είχε αποτύχει να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, είχε φτιάξει το ψεύτικο προφίλ του παίκτη, που κάθε φανατικός του παιχνιδιού ανά τον κόσμο ήθελε στην ομάδα του, δίνοντας του ικανότητες που ήλπιζε πως θα είχε αν κατάφερνε ποτέ ο ίδιος να κάνει καριέρα.

Ο Λόπεζ αποχώρησε άμεσα από την ερευνητική ομάδα και η εταιρεία διόρθωσε το λάθος αφαιρώντας τον ανύπαρκτο παίκτη από το επόμενο patch του παιχνιδιού αλλά η ‘ζημιά’ είχε γίνει. Ο Το Μαδέιρα είχε ήδη γίνει θρύλος, screenshots από τα κατορθώματα του κυκλοφορούσαν παντού, το όνομα του συμπεριλαμβάνεται σε λίστες με τους «καλύτερους φανταστικούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών» (μαζί με τον Ρόι της Ρόβερς και τον θεούλη Άλι Ντία) ενώ κάποιοι φανατικοί του παιχνιδιού συνέχιζαν για αρκετά χρόνια να τον βάζουν στο παιχνίδι και σε επόμενες εκδόσεις. Ο Αντόνιο Λόπεζ δεν κατάφερε να γίνει διάσημος παίζοντας ποδόσφαιρο αλλά τελικά κατάφερε να φτιάξει κάτι που έγινε γνωστό σε πολλούς ανθρώπους που ασχολούνται με αυτό.

Το Football Manager μου έκλεψε τη ζωή

  [30 Σχόλια]

hi-res-cover

Ο πομπώδης τίτλος δεν είναι δικός μας, αλλά ενός βιβλίου που εκδόθηκε το 2012 και μιλάει για τι άλλο, για το παιχνίδι που αν δεν έχει κλέψει ζωή, έχει κλέψει άπειρες ώρες από πολλούς εξ ημών. Το Football Manager, FM για τους φίλους, CM ή ChampMan για τους παλιότερους, είναι ένας γλυκός εθισμός και αυτό έχει ως στόχο να δείξει το συγκεκριμένο πόνημα. Το βιβλίο προσπαθεί να κάνει αρκετά πράγματα μαζί, από το να παρουσιάζει την ιστορία του παιχνιδιού μέχρι να μιλάει για τις φιλανθρωπίες της εταιρείας, σε κάποια τα καταφέρνει και σε κάποια άλλα όχι. Το αποτέλεσμα είναι να μοιάζει σε πολλά σημεία σαν συρραφή άρθρων και συνεντεύξεων και να είναι αλλού ενδιαφέρον και αλλού αρκετά βαρετό. Παρ’ όλα αυτά, χωρίς να είναι από τα καλύτερα ποδοσφαιρικά βιβλία που διαβάσαμε, έχει κεφάλαια που αξίζουν.

tonton1554

Τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια είναι οι ποδοσφαιριστές-θρύλοι του παιχνιδιού και κάποιες από τις προσωπικές ιστορίες των άρρωστων παικτών. Το τιμ του βιβλίου κατάφερε και βρήκε πολλούς από τους μεγαλύτερους παίκτες στην ιστορία του FM που δεν έκαναν τίποτα στην καριέρα τους. Μαρκ Κερ, Κένεντι Μπακιρτσίογλου, Τσέρνο Σάμπα, Άντερς Σβένσον, Μάικλ Νταφ, Στέφαν Σελάκοβιτς, Τόμι Σβίνταλ Λάρσεν και φυσικά ο τεράστιος Τοντόν Ζόλα Μουκόκο μεταξύ άλλων μιλάνε για την αγάπη του κόσμου που έζησαν και ζουν παρ’ ότι έκαναν μετριότατες καριέρες (το γεγονός ότι αρκετοί από αυτούς πέρασαν από την Ελλάδα, λέει πολλά για τη χώρα μας), όπως και για το αν ξέρουν το παιχνίδι ή το έχουν παίξει. Έχει πλάκα να βλέπεις πώς βίωσαν την περίεργη αυτή διασημότητά τους και να λένε για τον κόσμο που τους ήξερε και τους ζητούσε αυτόγραφα.

Στο κομμάτι με τις… προσωπικές μαρτυρίες υπάρχουν κι εκεί κάποια διαμαντάκια. Yπάρχει η ιστορία του κοστουμάτου τύπου που είχαν φύγει οι γονείς του και ντύθηκε για τον τελικό του ΟΥΕΦΑ ουρλιάζοντας όταν ο Άντι Κάρολ ισοφάρισε, με αποτέλεσμα οι γείτονες που ήξεραν ότι είναι μόνος να καλέσουν την αστυνομία. Υπάρχει η ιστορία του γίγαντα που η γυναίκα του κανόνιζε μήνα του μέλιτος σε Ελλάδα ή Ιταλία και αυτός την πήγε στη… Βουλγαρία για να πάει στην πόλη Νέσεμπαρ μια που την είχε αναλάβει στο FM στη Β’ εθνική της χώρας. Και ίσως αυτή που με αγγίζει πολύ, με τον τύπο που έφτασε στα πέναλτι με την Πάτρικ Θιστλ απέναντι στoυς Ρέιντζερς έχοντας βάλει ένα ποτήρι κρασί, ακούγοντας την δισκάρα Moon Safari των Air και βλέποντας τους παίκτες του να ευστοχούν στα δυο πρώτα και τους αντιπάλους να χάνουν τα δικά τους. Εκείνη την στιγμή χτύπησε το κουδούνι, γύρισε η κοπέλα του, τον έπιασε στην πάρλα, έβαλε ένα ριάλιτι σόου να φωνάζει στην τιβί χαλώντας το mood και ο ήρωάς μας πάτησε το Pause ξανά για να δει την Πάτρικ Θιστλ να χάνει τα τρία επόμενα και τους Ρέιντζερς να σκοράρει. Δεν είναι τυχαίο ότι σύμφωνα με το βιβλίο σε τουλάχιστον 35 περιπτώσεις διαζυγίου έχει αναφερθεί το παιχνίδι ως ένας από τους λόγους.

B_VwKVdW8AIdrIe

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια ψιλοαπέχω από το παιχνίδι, κυρίως λόγω χρόνου αλλά και γιατί μου λείπουν οι παλιές ωραίες εποχές χωρίς τα γραφικά και γιατί με κουράζει το υπερβολικό micro-management των νέων εκδόσεων. Οι σημαντικότερες στιγμές που μου έχουν μείνει είναι αυτές στα πρώτα χρόνια, στο multiplayer παιχνίδι που στήναμε. Εκείνη την περίοδο, στα τέλη του περασμένου αιώνα με αρχές αυτού (πόσο ωραίο ακούγεται) δεν υπήρχαν ζμαρτφόν και adsl (στην Ελλάδα), υπήρχε απλή dial-up με το μόντεμ να κάνει τον ηδονικό ήχο όταν συνδέεσαι. Με τα πενιχρά 28.8k και 56k συνδεόμασταν μετά τις 23.00 (που μετρούσε ως μία τηλεφωνική μονάδα η σύνδεση ή κάτι τέτοιο), διαλέγαμε ένα πρωτάθλημα και παίρναμε σχετικά ισοδύναμες ομάδες. Αυτό που ξεχώριζε όμως δεν ήταν ότι παίζαμε ονλάιν, αλλά ότι το παιχνίδι γινόταν Simulation και R.P.G. Σε κάθε καινούρια λίγκα, ο καθένας μας έπαιζε μια διαφορετική περσόνα. Στο ένα π.χ. ήμουν ένας Γάλλος ψυχρός προπονητής που ανέλαβε να σώσει τη Ρέντινγκ και στο άλλο ένας γραφικός λαϊκός Σουριναμέζος κόουτς της ΑΖ. Το ίδιο κι οι αντίπαλοι φίλοι. Στα χρόνια που παίζαμε παρέλασαν Ιρλανδοί μπεκρήδες, Ρώσοι καπνιστές, Ιταλοί λαϊκιστές κ.ο.κ. Το μισό παιχνίδι ήταν το FM και το άλλο μισό το chat όπου γράφαμε τίτλους εφημερίδων και κάναμε συνεντεύξεις τύπου μετά από τα ντέρμπι. Εκεί ο κάθε προπονητής μιλούσε για τον αγώνα και δεχόταν ερωτήσεις από τους άλλους δύο που έκαναν τους δημοσιογράφους. Συχνά οι ερωτήσεις ήταν προβοκατόρικες και καθώς είχε προηγηθεί ένας αγώνας μίσους και αγωνίας υπήρχε πάντα ψου-ψου για τη διαιτησία και για τις ικανότητες του αντιπάλου, με τις αποχωρήσεις να είναι συχνές. Από εκείνα τα ανέμελα χρόνια μας έμειναν πολλές ιστορίες, τρεις εκ των οποίων θα αναφέρω σε αυτό παραλήρημα δίχως τέλος για το FM:

cm3-7

1. Το χάρτινο πρωτάθλημα της Μπορούσια Ντόρτμουντ

Πρέπει να ήταν το πρώτο μας ονλάιν παιχνίδι με τρία άτομα και ήταν κάπου κοντά στο 2001-2002. Επιλέξαμε Μπουντεσλίγκα, εγώ πήρα τη Νεβερκούζεν, ο duendes την Ντόρτμουντ και ένας τρίτος φίλος την Σάλκε. Η πρώτη μου χρονιά ήταν εξαιρετική, ο γερόλυκος Ουλφ Κίρστεν σκόραρε κατά ριπάς και ο Ζε Ρομπέρτο όργωνε την αριστερή πλευρά. Δεν θυμάμαι τι έγινε στο τέλος, νομίζω βγήκα Ευρώπη και η Μπαγερν πήρε τον τίτλο. Τα χτυπήματα της μοίρας ήταν απανωτά το καλοκαίρι. Ο Κίρστεν αποφάσισε να σταματήσει μόλις στα 36 του. Τον έκανα χρυσό να συνεχίσει, αλλά όχι, αυτός εκεί. Ο Ζε Ρομπέρτο ήθελε μεταγραφή, την αρνήθηκα και μετά σερνόταν σαν το φίδι τη 2η χρόνια. Την ίδια στιγμή ο Μέλερ αποφάσισε να σταματήσει από την Σάλκε. Συνεννοήθηκα με τον φίλο μου και κλείσαμε ένα φιλικό στο τέλος της σεζόν προς τιμήν των γερόλυκων. Βγάλαμε και οι δυο αλλαγή Μέλερ-Κίρστεν στο ίδιο λεπτό για να αποθεωθούν από τον κόσμο (στο δικό μας μυαλό τουλάχιστον έγινε έτσι), συγκινητικές στιγμές στο τσατ.

Η 2η σεζόν ήταν μέτρια, με τον Μπαστούρκ να απογοητεύει. Αντίθετα, τα πράγματα πήγαιναν τέλεια για την Ντόρτμουντ. Αν είχες μεγάλο γήπεδο είχες και φράγκα και έτσι δεν μπορούσε να συγκριθεί η ταπεινή Μπαϊαρίνα με το Βεστφάλεν. Οι κιτρινόμαυροι σκόρπισαν μερικά δεκάδες εκατομμύρια πήραν παικταράδες και η ομάδα του duendes πήγαινε για την κούπα δίνοντας μάχη με την Μπάγερν. Την τελευταία αγωνιστική έπαιζε εκτός έδρας με ένα λιμό και με νίκη έπαιρνε την κούπα. Βρέθηκε πίσω στο σκορ από νωρίς κι οι άλλοι δύο τρίβαμε τα χέρια μας (ναι δεν το κρύβουμε, θέλαμε το κακό του φίλου μας). Το ματς τελειώνει και ο duendes μας στέλνει μήνυμα ότι έχει αποσυνδεθεί κατά τη διάρκεια του αγώνα, οπότε έπρεπε να ξαναρχίσουμε το παιχνίδι. Σχεδόν 15 χρόνια μετά δεν το πιστεύουμε και είμαστε σίγουροι ότι τράβηξε το καλώδιο. Ξαναφορτώσαμε το save game πριν τον αγώνα, σίγουροι ότι θα κάνει το πρέπον και θα κάτσει να χάσει, αλλά αυτός έπαιξε κανονικά και κέρδισε το ματς, μαζί και το πρωτάθλημα. Σχεδόν 15 χρόνια μετά και δεν του το αναγνωρίζουμε ως τίτλο. Το πρωτάθλημα της νοθείας της Ντόρτμουντ το θυμούνται όλοι στη δικιά μας Γερμανία.

pic-0-norm

Ο Δέλλιος δεν έκανε την καριέρα που περίμεναν όλοι στην Μασσαλία…

2. Η κλοπή του Κλαούντιο Λόπες

Εγώ και ο φίλος μου διαλέξαμε τη Γαλλία και αναλάβαμε Μαρσέιγ εγώ και Μονακό αυτός. Τα λεφτά λίγα, οι ομάδες ψιλοτραγικές εκείνη την περίοδο. Καταλήξαμε να πάρουμε τερματοφύλακες τον Αλέκο τον Δέλλιο και τον Διλμπέρη αντίστοιχα. Μιλάμε για φτώχεια, όχι αστεία. Ψάχνοντας στο πανέρι με τους ελεύθερους διαπιστώνω ότι ο αγαπημένος Κλαούντιο Λόπες είναι χωρίς ομάδα. Ταμάμ για την Μαρσέιγ μου των άμπαλων παικτών. Κλείνουμε το παιχνίδι (φοιτητές τότε και αργόσχολοι) και κανονίζουμε για καφέ. Βρισκόμαστε και αντί να συζητήσουμε για γυναίκες, μουσική, σινεμά συζητάμε για το CM. «Βρήκα μια εξαιρετική περίπτωση» του λέω. «Σώπα, για πες» μου λέει. «Όχι δεν μπορώ, θα το δεις όταν κλείσει» λέω μια που είχα κάνει ήδη μια αρκετά καλή πρόταση και περίμενα την απάντηση στο επόμενο «continue». «Όχι ρε, πες μου. Δεν θα τον χτυπήσω τον παίκτη ακόμα και να μου κάνει«. Ο υποφαινόμενος, αθώος γαρ και πιστεύοντας στο moto «Bros before striker hoes» του λέει. Το ίδιο βράδυ συνεχίζουμε το παιχνίδι, ο «φίλος» μου κάνει πρόταση στον Αργεντίνο, ως Μονεγάσκος έχει παραπάνω φράγκα και παίρνει τον παίκτη. Ο Κλαούντιο Λόπες όχι μόνο δεν ήρθε στην Μαρσέιγ, σκόραρε και εναντίον μου. Σχεδόν 15 χρόνια μετά, ακόμα και φίλοι που δεν έχουν ιδέα από CM, έχουν να το λένε στην παρέα. Είμαι ο ηθικός νικητής (αλλά χωρίς τον Κλαούντιο Λόπες).

LAGOS_AEK

Αδικημένος στην Ελλάδα, βρήκε ένα απάγκιο λιμάνι στην Μαδρίτη (ναι το ξέρω δεν έχει θάλασσα)

3. Η βρώμικη έξοδος στο CL

Η ιστορία αυτή γίνεται λίγα χρόνια μετά, πάνω κάτω το 2004 ας πούμε. Παίζουμε στην Ισπανία οι τρεις μας. Εγώ έχω αναλάβει την Ατλέτικο κι οι άλλοι δυο τη Βιγιαρεάλ του Ρικέλμε και την Μπέτις του Χοακίν. Μετά από μία εξαιρετική πρώτη σεζόν με τον Τόρρες να βγάζει φωτιές, η 2η είναι ακόμα καλύτερη παρά το γεγονός ότι ο Φερνάντο μουρμουρίζει επειδή θέλει να φύγει. Με έναν μαγικό Παναγιώτη Λαγό στα αριστερά (δακρύζω που το λέω), Αντόνιο Λόπεθ, Πιερ Λουξάν, Κουν Αγκουέρο που έχω πάρει πριν πάει στην πραγματικότητα στην Μαδρίτη και Μάξι Ροντρίγκες, η Ατλέτικο παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ευρώπη.

Την στιγμή που καθαρίζω στη 2η σεζόν το πρωτάθλημα από νωρίς, οι άλλοι δίνουν μεγάλη μάχη για την τελευταία θέση του CL. Η βαθμολογία πάει πόντο πόντο, οι τοπικές εφημερίδες κατηγορούν την αντίπαλη ομάδα για σπρώξιμο από τη διαιτησία και φτάνουμε στην τελευταία αγωνιστική που θα κριθούν όλα. Δυο σχετικά όχι πλούσιες ομάδες ξέρουν ότι τα λεφτά του CL θα δώσουν την κατάλληλη ώθηση. Η αδιάφορη Ατλέτικό μου ταξιδεύει στο Μαδριγάλ να παίξει με τη Βιγιαρεάλ του ενός φίλου και η Μπέτις του duendes παίζει εντός. Οι φήμες οργιάζουν. Κάποιοι λένε ότι σε private chat ζήτησα 100 χιλιάδες ευρώ (τα οποία θα έπαιρνα πουλώντας στην Βιγιαρεάλ ένα σαπάκι της β’ ομάδας με αυτό το ποσό), άλλοι ότι θα αγόραζα σε καλή τιμή τον τότε τερματοφύλακα της Βιγιαρέαλ. Οι τοπικές εφημερίδες της Σεβίλλης για μια εβδομάδα έριχναν λάσπη στο πρόσωπό μου. Σχεδόν 15 χρόνια μετά μόνο οι δυο προπονητές ξέρουν τι έγινε. Η Ατλέτικο κατέβηκε με πολλές αλλαγές στην εντεκάδα της, η Βιγιαρεάλ επικράτησε (νομίζω με κάτι σαν 3-1 ή 2-1) και κούνησε το σεντόνι και ο προπονητής μου ακόμα είναι ανεπιθύμητος στην πράσινη πλευρά της Σεβίλλης.

Football Manager: Κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι

  [10 Σχόλια]

Kennedy Bakircioglu, Tonton Zola Moukoko, Maxim Tsigalko, To Madeira, Kim Kallstrom. Αν όλα αυτά τα ονόματα σου λένε κάτι και αν αυτή η εικόνα σου δημιουργεί μια μικρή ταραχή τότε είναι δεδομένο ότι έχεις φάει εκατοντάδες αρκετές ώρες της ζωής σου παίζοντας Football Manager, formerly known as Championship Manager. Οπότε, είσαι σε κατάσταση να εκτιμήσεις το παραπάνω απολαυστικό κομμάτι από μια εμφάνιση του Άγγλου κωμικού Τζέισον Μάνφορντ, στο οποίο ξεχωρίζει η ατάκα της γυναίκας του «it’s not even a proper game, it’s just clicking», που μας υπενθυμίζει έναν παλιότερο πρόλογο μας από την εποχή που προωθούταν το FM 2011…

Πάντα είχα απορία πώς μπορείς να εξηγήσεις σε κάποιον άσχετο τι είναι το Football Manager (παλιότερα Championship Manager) και γιατί να το παίξει. Θα σε ρωτήσει: «Έχει καλά γραφικά;» κι εσύ θα απαντήσεις «Ε, εντάξει… Όχι.» «Κι ο ήχος; Καλός;»  Εκεί κολλάς λίγο: «Βασικά φίλε εγώ τον κλείνω τον  ήχο όταν παίζω.» Μετά μπορεί να σε ρωτήσει: «Έχει καλή υπόθεση;» και κάπου εκεί σταματάς να ασχολείσαι.

…καθώς και η διήγηση της ιστορίας που γνωρίζει από κοντά τον Μίκα Ρίτσαρντς της Μάντσεστερ Σίτυ και υποσυνείδητα του φέρεται με αγένεια, γιατί όταν τον είχε πάρει στο FM καθυστέρησε σε κάποιες προπονήσεις…

«I went and did a gig at Manchester City and met a load of the players,» says the self-confessed City fan. «I met Micah Richards, the defender, and I was a bit rude to him. Afterwards my dad, who was with me, said ‘you were a bit rude to Micah Richards’. I said ‘yeah, I don’t know why’. It was only when I got home I realised on Football Manager he’d turned up late for training a couple of times.»

…μια ιστορία με την οποία ξεκινάει και ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον (για τους φανατικούς του παιχνιδιού αλλά και για όσους τους ενδιαφέρει το θέμα «Άνθρωπος και εθισμός») άρθρο του Sachin Nakrani που ανέβηκε στη σελίδα της Guardian προχθές και το οποίο μελετάει από διάφορες οπτικές το φαινόμενο Football Manager, καταγράφοντας και κάποιες επικές εξομολογήσεις φανατικών, που λίγο-πολύ όλοι μας έχουμε ακούσει:

 «There was the student whose friends staged an intervention, holding him down and smashing the disk in front of him, and then the chap, another journalist, whose wife found him sat with his head in his hands in the kitchen late one night. ‘What’s wrong?’ she said. ‘I’ve been sacked,’ he mumbled. His wife burst into tears. She was pregnant, they’d just taken out a mortgage, she was terrified for their future. It took him several minutes to clarify that he’d only been sacked on a computer game, not in real life.»

cm

Choose life. Choose a job. Choose a career.

  [4 Σχόλια]

Πάντα είχα απορία πώς μπορείς να εξηγήσεις σε κάποιον άσχετο τι είναι το Football Manager (παλιότερα Championship Manager) και γιατί να το παίξει. Θα σε ρωτήσει: «Έχει καλά γραφικά;» κι εσύ θα απαντήσεις «Ε, εντάξει… Όχι.» «Κι ο ήχος; Καλός;»  Εκεί κολλάς λίγο: «Βασικά φίλε εγώ τον κλείνω τον  ήχο όταν παίζω.» Μετά μπορεί να σε ρωτήσει: «Έχει καλή υπόθεση;» και κάπου εκεί σταματάς να ασχολείσαι.

Παρ’ όλα αυτά, το παιχνίδι είναι από τα πιο δημοφιλή στον ανδρικό πληθυσμό της Ευρώπης και η δυσκολία να το διαφημίσει η εταιρεία υποκαθίσταται από τον εθισμό και τις ατέλειωτες ώρες gameplay που αρκούν για να το αγοράσεις κάθε χρόνο, ακόμα κι αν οι διαφορές είναι μικρές και επί της ουσίας τα ρόστερ είναι τα μόνα που αλλάζουν. Αν και τα τελευταία χρόνια δεν παίζω όπως παλιά γιατί νιώθω ότι έχει χαθεί η μαγεία, ίσως βέβαια πάλι γιατί βαρέθηκα να ξεφτιλίζω τον duendes, η έκδοση του 2011 δεν ξέρω πόσο καλή είναι, αλλά σίγουρα έχει μια καταπληκτική διαφήμιση που συμπυκνώνει σε 50 δευτερόλεπτα το πάθος και την ουσία όχι μόνο του παιχνιδιού, αλλά και του ποδοσφαίρου.

Προπονητές της οθόνης

  [4 Σχόλια]

Tonton Zola Moukoko, Maxim Tsigalko, Ibrahim Said, Julius Aghahowa, To Madeira, Andri Sigporsson. Αν αυτά τα ονόματα δεν σας λένε τίποτα μην συνεχίζετε να διαβάζετε. Αν πάλι σας φέρνουν αναμνήσεις είστε σε καλό δρόμο. Το Football Manager ή Championship Manager όπως το μάθαμε πριν κάτι παραπάνω από 10 χρόνια έρχεται ξανά. Ένα από τα πιο εθιστικά παιχνίδια που έφτιαξε ποτέ ο ανθρώπινος νους. Το όνειρο κάθε προπονητή της εξέδρας ή της τηλεόρασης έγινε πραγματικότητα με αυτό το ηλεκτρονικό παιχνίδι. Η δυνατότητα να αναλάβεις μια ομάδα, να την προπονήσεις, να πάρεις και να δώσεις παίκτες, να κερδίσεις, να χάσεις, να απολυθείς. Η αγωνία του πρωταθλητισμού ή της αποφυγής του υποβιβασμού, η χαρά της επιτυχίας, τα νεύρα με τον αντίπαλο τερματοφύλακα και το παλτό παίκτη που αγόρασες. Ατελείωτες ώρες παιχνιδιού και ξενύχτια που έβαζαν σε κίνδυνο σχέσεις, γάμους και κοινωνική ζωή. Μα πάνω από όλα ο φοβερός ανταγωνισμός και οι επικές κόντρες σε multiplayer επίπεδο (κάποιος από δω μέσα ξέρει καλά σε τι αναφέρομαι).

Το Football Manager 2009 έρχεται αυτές τις μέρες, αλλά η αναμονή δεν είναι όπως παλιά. Παρά την εξέλιξη του παιχνιδιού, τις τεράστιες βάσεις δεδομένων, τον έλεγχο από το ποιος είναι φυσιοθεραπευτής μέχρι ποιος θα εκτελεί το πλάγιο, το παιχνίδι (για μένα τουλάχιστον) δεν έχει την ίδια ατμόσφαιρα όπως παλιά. Δεν ξέρω αν είναι μόνο θέμα ρομαντισμού, αλλά πολλές φορές με το να προσπαθείς να κάνεις κάτι όσο πιο αληθοφανές γίνεται, πετυχαίνεις το αντίθετο. Έτσι, μετά το 2D, έρχεται κι η 3D απεικόνιση των φάσεων που αναμένεται να έχει κι αυτή αρκετά προβλήματα. Το μεγαλύτερο λάθος των δημιουργών είναι κατά τη γνώμη μου ότι αντί να διορθώσουν τα λάθη του παρελθόντος, προσπαθούν να κάνουν ένα παιχνίδι που θα έχει συνέχεια καινούρια πράγματα (τα οποία μπορεί να είναι και τα περισσότερο ασήμαντα και αχρείαστα). Παρ’ όλα αυτά και πάλι θα έχει επιτυχία, αν και δεν θα το ευχαριστηθούμε όπως τα παλαιότερα (κυρίως της εποχής CM). Κλείνω με μια ατάκα από το παιχνίδι που μας έχει κάνει όλους να χτυπήσουμε το χέρι μας με δύναμη, να βρίσουμε, να πετάξουμε το ποντίκι, να σκίσουμε τα χαρτιά στα οποία σχεδιάζαμε συστήματα:

«How did he manage to miss that?»

ΥΓ Η φωτό είναι από την… προσωπική μου συλλογή. Δεν ήθελα να εκθέσω κάποιον ανεβάζοντας άλλη εικόνα.