Ήταν, είναι και θα είναι από τους αγαπημένους μου. Άλεξ Ντελ Πιέρο…

Ο Άνχελ ντι Μαρία σταμάτησε πλέον να σκοράρει στην Λισαβόνα και άλλαξε γειτονιά. Στο Τροφέο Σαντιάγο Μπερναμπέου και κόντρα στην ένδοξη Πενιαρόλ μπήκε σαν αλλαγή στη θέση του τραυματία Γκάγκο και με πανέμορφο γκολ άνοιξε το δρόμο για τη νίκη. Ο Μουρίνιο πλέον έχει τον δύσκολο ρόλο να χωρέσει τόσο ταλέντο στην επίθεση της ομάδας, μια που εκτός από τους παλιούς γνωστούς και τον Ντι Μαρία, στην ομάδα υπάρχει και ο Όζιλ που τελικά δεν έγινε ο… αριστερός Μέσσι.

Αγώνας για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, κάτω των 19 ετών. Η αήττητη – τι πρωτότυπο – Ισπανία, αντιμετωπίζει τα μελλοντικά αστέρια της Ιταλίας:
Το ‘16′ των Ισπανών κερδίζει πέναλτι, με το σκορ στο 2-0. Το ‘16′ των Ισπανών, ζητάει επίμονα από τον προπονητή του να το εκτελέσει. Το ‘16′ των Ισπανών παίρνει φόρα. Το ‘16′ των Ισπανών φτάνοντας στην μπάλα ρίχνει το βάρος στο αριστερό και σηκώνει το δεξί για αντιπερισπασμό, όπως κάθε ήρωας δράσης που σέβεται τον εαυτό του και τον κλάδο και ξέρει ότι ο καλύτερος τρόπος για να αποπροσανατολίσεις έναν ηλίθιο φρουρό του Κακού είναι να οδηγήσεις την προσοχή του αλλού, συνήθως μ’ ένα ..πετραδάκι. Το ‘16′ των Ισπανών σουτάρει τελικά με το αριστερό αφήνοντας τον τερματοφύλακα καρφωμένο ακόμα στο δεξί του πόδι.

Το ‘16′ των Ισπανών είναι ο Ezequiel Calvente, παίζει στην Μπέτις και σήμερα έγραψε το όνομα του στην ιστορία του παιχνιδιού, με καθόλα νόμιμο τρόπο σε αντίθεση με το πέναλτι ‘paradinha’, κερδίζοντας αμέτρητα εγκωμιαστικά σχόλια από τον ξένο τύπο (όπως «ιδιοφυής», «θρασύς» κτλ.). Κι όλα αυτά σε ηλικία μόλις 19 χρονών. Μια ηλικία που στην Ελλάδα συνήθως σου επιτρέπει να γίνεις «μεγάλο ταλέντο» κάνοντας απλά κανένα καλό σουτ έξω από την περιοχή και μπαίνοντας δυνατά στις κόντρες.

Δεν μπορώ να πω με σιγουριά αν είναι το γκολ της διοργάνωσης, αλλά αναμφίβολα είναι το πιο τέλειο σουτ που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Ένα σουτ για το οποίο ο Βασίλης Τσιάρτας θα μπορούσε να μιλάει για τουλάχιστον 85 λεπτά ενημερώνοντας μας, με πολλές παύσεις ενδιάμεσα, ότι «πρόκειται για μια σωστότατη χρησιμοποίηση του ποδιού και τοποθέτηση του σώματος που προκαλεί μια ιδανική επαφή με την μπάλα που, σε συνδυασμό με την απουσία αέρα, με μια τέλεια πορεία καταλήγει στο επιθυμητό σημείο του τέρματος». Φυσικά στο τέλος της πρότασης έχεις ήδη ξεχάσει πως ξεκινούσε, αλλά αυτό είναι περιττή λεπτομέρεια, όταν απολαμβάνεις μια τέτοια φάση. Άλλωστε ο Άγγλος Johnny Metgod θα το ανέλυε πολύ πιο πετυχημένα και, κυρίως, λιτά: «This goal, has nothing to do with football! It’s pure animal physics…»!

Πιο απίστευτο πάντως από το ίδιο το γκολ, είναι το γεγονός ότι ο Τζιοβάνι Φαν Μπρόνκχορστ το έχει πετύχει κι άλλη φορά. Ολόιδιο!

Όταν μετά από πολλά χρόνια, θα συζητάμε για την παρουσία της Βραζιλίας σ αυτό το μουντιάλ, οι περισσότεροι θα εστιάζουμε στο αυτογκόλ και την αχαρακτήριστη ενέργεια του Φελίπε Μέλο στον σημερινό αγώνα.

Και δυστυχώς για τον ίδιο, ελάχιστοι θα θυμούνται ότι το απόγευμα ξεκίνησε τελείως διαφορετικά. Με μια απ τις ομορφότερες ασίστ που έχουμε δει ποτέ

Σε όλους μας αρέσει να βλέπουμε γκολ, ακόμα κι αν είναι από το Campionato Sammarinese di Calcio, που ακούγεται εξωτικό και εντυπωσιακό αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από το θρυλικό πρωτάθλημα του Σαν Μαρίνο, που διεξάγεται με μονό (!) αριθμό ομάδων οι οποίες χωρίζονται σε δυο ομίλους…

Υπάρχουν και κάποιοι που τους αρέσει να συλλέγουν όλα αυτά τα γκολ, για λόγους που δεν θέλω να ξέρω. Και υπάρχει και ο Paul Coates του οποίου ένα από τα χόμπι είναι να μαζεύει τα καλύτερα γκολ όλης της χρονιάς , απ’ όλο τον κόσμο και να φτιάχνει βίντεο μ’ αυτά, βάζοντας τα με χρονολογική σειρά. Paul δεν σε ξέρουμε, αλλά σ’ ευχαριστούμε για τα επόμενα 9.33 λεπτά της ζωής μας…

Ντρίπλες. Stop. Τακουνάκια. Stop. Γκολ. Stop. Ποδιές. Stop. Αριστοτεχνικά κοντρόλ. Stop.

Τσάμπιονς Λιγκ 2009-2010. Stop.

Μπορεί τελικά ο χοντρός να μην πηγαίνει για κούπα, μια που η Ιντεπεντιέντε έμεινε πίσω στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος, συνεχίζει όμως να βάζει καταπληκτικά γκολ δικαιώνοντας όλους εμάς που κάτω από την στρουμπουλή φάτσα του διακρίναμε έναν παίκτη που μιλάει στην μπάλα . Ο αγαπημένος μας Λιονέλ Νούνιες σκόραρε με απευθείας κόρνερ στον αγώνα της Ιντεπεντιέντε με τους Αρχεντίνος Τζούνιορς. Επειδή όμως ο τεράστιος (σε ποδοσφαιρική ευφυΐα και σε… εκτόπισμα) Λίο δεν ξεχνά, αντί να πανηγυρίζει σηκώνει τα χέρια και ζητάει συγγνώμη από τους οπαδούς της παλιάς του ομάδας. Τελικά οι Αρχεντίνος επικράτησαν με 4-3 με επική ανατροπή, την ίδια στιγμή που η Εστουδιάντες έφερνε 0-0 με τη Ροζάριο Σεντράλ και έτσι μια αγωνιστική πριν το τέλος, έχουν την τεράστια ευκαιρία να σηκώσουν το πρωτάθλημα.

Πέντε γκολ εκ των οποίων τα περισσότερα πανέμορφα, αποτέλεσμα ιδανικών συνδυασμών που στην Ελλάδα δεν βλέπεις ούτε σε φιλικά ή αδιάφορα παιχνίδια, τέσσερις (!) αποβολές, δοκάρια, τακουνάκια, αμέτρητες αψιμαχίες, ευκαιρίες, ένταση και στο τέλος η κατάκτηση ενός ακόμα τροπαίου – παρά την ήττα – για την Σάντος, των οχτώ παικτών στα τελευταία δέκα λεπτά.

Ω ναι, αυτοί είναι τελικοί που τους ευχαριστιέσαι…

Την ώρα που στον Ολυμπιακό η ποιότητα αναζητείται με το κυάλι, ένας παλιός γνώριμος καθάρισε προχθές στο ντέρμπυ της Πορτογαλίας. Σε ένα ματς γεμάτο ένταση, ιπτάμενα αντικείμενα, αμφισβητούμενες φάσεις, δοκάρια και γκολ, η Πόρτο έκανε το καθήκον της και κέρδισε με 3-1 την μισητή Μπενφίκα εμποδίζοντάς την να πανηγυρίσει τον τίτλο μέσα στο Ντραγκάο. Δράστης του τρίτου γκολ ο Φερνάντο Μπελούτσι:

Στο πλέον καλτ πρωτάθλημα του κόσμου το είδαμε και αυτό. Gimnasia La Plata εναντίον Boca Juniors, τελικό αποτέλεσμα 1-0. Αυτό φυσικά δεν συνιστά έκπληξη αφού η ιστορική Boca παραπαίει και φέτος.

Έκπληξη όμως είναι όταν στην ίδια φάση, δύο παίχτες σκέφτονται να βάλουν γκολ με τον ίδιο τρόπο. Όχι με σουτ, ούτε με κεφαλιά. Αλλά με ψαλιδάκι. Ναι, σωστά διαβάζετε. Αυτό που βλέπουμε στην Ελλάδα με Μ.Ο. 0.01 ανά ένα παιχνίδι, στην Αργεντινή έγινε στην ίδια φάση, ταυτόχρονα. Και το αποτέλεσμα φυσικά ήταν το γκολ και όχι «η όμορφη προσπάθεια».

Το γκολ μέτρησε στον Perez αν και κατά την γνώμη μου, απλά δεν φαίνεται ποιος το έβαλε. Ίσως σε αυτές τις περιπτώσεις τελικά μετράει ποιος πανηγύρισε πρώτος και σε ποιον πήγε η κάμερα μετά το γκολ!

Τα παλιά καλά χρόνια, τότε που η μόνη μας σκοτούρα ήταν να μην έχει πιάσει άλλος το γηπεδάκι του σχολείου και τα ραντεβού της παρέας δινόταν χωρίς κινητά, iPad και gps, όταν δεν συμπληρώναμε πολλά άτομα για διπλό, το γυρνούσαμε στο ‘Γερμανικό’. Αυτό παιζόταν στην μια εστία, με μικρό αριθμό ατόμων και χρήση πόντων, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίο πετύχαινες το γκολ. Για να σκοράρει κάποιος έπρεπε η μπάλα πιο πριν να μην έχει ακουμπήσει το έδαφος, γιατί σε περίπτωση που γινόταν αυτό καθόσουν εσύ τερματοφύλακας, κάτι που δεν ήταν και πολύ ευχάριστο γιατί ξαφνικά γινόταν όλοι σου οι φίλοι εχθροί που θέλανε να φάνε τους πόντους  σου κι εσύ ήσουν μόνος και ανυπεράσπιστος, χωρίς άμυνα και με μοναδικό σύμμαχο την αμπαλοσύνη κάποιων.

Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, το ‘Γερμανικό’ (Το οποίο κανείς δεν ήξερε γιατί ονομάστηκε έτσι και κανείς ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει, γιατί έτσι λειτουργούν τα παιδιά: Ζούνε ευτυχισμένα στην μερική άγνοια τους. Παρ’ όλα αυτά πιο πιθανό μου φαίνεται να είναι Ελληνικής έμπνευσης ειρωνική ονομασία, παρά επινόηση κάποιου Γερμανικού νευρώνα. Σιγά, μην ασχολιόταν ποτέ ένας Γερμανός με τέτοια ανούσια πράγματα!) ήταν ο εφιάλτης κάθε άτεχνου και η απόλαυση του κάθε εφετζή, που έπαιζε αποκλειστικά και μόνο για εκείνη την μαγική στιγμή που θα βάλει γκολ με ψαλιδάκι, θα ακούσει τα «ωωω» και θα αφήσει τους υπόλοιπους, γεμάτους ανταγωνιστική χαρά, να κάνουν την αφαίρεση των πόντων του καημένου τερματοφύλακα.

Στον κόσμο του ‘Γερμανικού’ η χθεσινή γκολάρα του Μαικόν, ενός εκ των δυο καλύτερων δεξιών μπακ στον πλανήτη, στο ντέρμπι με την Γιουβέντους, θα μετρούσε ως απλό σουτ. Στον κόσμο του σύγχρονου ποδοσφαίρου όμως, τέτοια γκολ βλέπεις εξαιρετικά σπάνια και ειδικά από αμυντικό.

Μακρινά σουτ που να καταλήγουν στα δίχτυα έχουμε δει πολλά

Δεν ξέρω όμως πόσα απ αυτά έχουν εκτελεστεί σχεδόν απ το κέντρο, χωρίς κοντρόλ και με εσωτερικό φάλτσο που να τα στέλνει στο γάμα της εστίας με τέτοιο τρόπο που ακόμα και 3 παίκτες να ήταν πάνω στη γραμμή να μην μπορούσαν να αποτρέψουν το μοιραίο.

Ο Πέδρο Ροντρίγκεζ Λεντέσμα, παιδί της Τενερίφης των Καναρίων Νήσων, χθες βράδυ, στον αγώνα της Μπάρσα με την Ντεπορτίβο στο Καμπ Νόου, είπε να μην παραστεί στο γήπεδο αλλά να σουτάρει από το … σπίτι του. Το αποτέλεσμα ήταν ένα απ τα ομορφότερα γκολ που έχουν επιτευχθεί ποτέ στα γήπεδα

Απολαύστε τη φάση από την πίσω κάμερα, απ όπου φαίνονται τα καταπληκτικά φάλτσα που παίρνει η μπάλα πριν καταλήξει στα δίχτυα του Αρανθουμπία.

Σε μερικές δεκαετίες από τώρα, στα βαθιά μας γεράματα, θα μπορούμε με περηφάνια και στόμφο να περηφανευόμαστε στα εγγόνια μας ότι απολαύσαμε ‘ζωντανά’ και εκθειάσαμε μέχρι γλυκιάς αηδίας (αντιλαμβανόμενοι έστω και στο ελάχιστο ότι βιώνουμε ένα παγκόσμιο φαινόμενο, ένα ταλέντο που ξεπερνάει τα διάφορα εθνικά όρια και γίνεται θέμα συζήτησης σ’ όλο τον πλανήτη και επίκεντρο επιθετικών προσδιορισμών απ’ όλες τις διαθέσιμες γλώσσες), αυτόν τον ποδοσφαιρικό θρύλο που έκανε στο χόρτο όλα αυτά που εμείς ζοριζόμαστε να κάνουμε στο Playstation με την χαρακτηριστική άνεση με την οποία τα κάνουμε στον ύπνο μας. Τον Λιονέλ Μέσσι, που παρ’ όλο που σκόραρε τέσσερα γκολ σε προημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ, απέναντι σε μια από τις καλύτερες ομάδες του κόσμου, υπήρχαν δεκάδες στιγμές που μ’ έκανε να συλλογιστώ: «Μα, γιατί μου προκαλεί τόσο ενθουσιασμό; Μήπως είμαστε υπερβολικοί; Φαίνονται τόσο εύκολα και απλά αυτά που κάνει…»!

Ο Ντάνιελ Άγκερ είναι ένας πανύψηλος, Δανός, κεντρικός αμυντικός – τρία χαρακτηριστικά δηλαδή που δεν σε προϊδεάζουν για μια «φαντεζί’ ενέργεια από μέρους του.
Κι όμως…

(Το ξέρω ότι το γκολ μπήκε την Πέμπτη το βράδυ, πριν ακόμα βγει ο Επιτάφιος και ότι τώρα είναι πλέον Τρίτη και το στομάχι σου πάει να εκραγεί, αλλά δεν γινόταν να μην μπει τέτοιο γκολ – τακουνάκι στο el sombrero.
Θα ήταν σαν Πάσχα χωρίς τον Χρήστο Σαντικάι Πέτρο Γαιτάνο ή Βραδυποριακός χωρίς τον Ταλαιπωριακό!)