Άκουσα για πολλοστή φορά σήμερα το «κρατάμε το αποτέλεσμα» (για έναν άσχετο αγώνα) και ανακάλυψα μέσα από την κουβέντα που ακολούθησε ότι οι αγαπημένες μου ομάδες, οι ομάδες που «λάτρεψα» δεν ασπάζονταν ποτέ αυτό το ρητό. Και φυσικά καμία δεν υπάρχει πια, μιλάμε για χρόνια πίσω.

Έτσι είπα απλά να το ρίξω στη βιντεοθεραπεία και να μην πω πολλά. Βραζιλία 1982. Μετά την ομάδα του Πελέ (που δεν πρόλαβα παρά μόνο σε φάσεις) η καλύτερη που έχω δει. Και ας μην κερδισε τίποτα.

Ομάδα φτιαγμένη για το joga bonito 100%

Με τον τρισκακομοιρούλη Βαλντίρ Πέρεζ κάτω από τα δοκάρια (ο χειρότερος κάθεται τέρμα όπως και με μας στις αλάνες) που ότι πήγαινε μέσα το έπνιγε παρα τη Βίβλο που ακουμπαγε μεσα στο τέρμα του, και τον Τέλε Σαντάνα στον πάγκο, επαφιόταν στις διαθέσεις… δέκα «δεκαριών» πρώτης τάξης. Γιατί δεν είναι τυχαίο ότι οι … σέντερ μπακ εκείνης της ομάδας έπαιξαν…σαν δεκάρια στην Ευρώπη και με εξαιρετική επιτυχία….

Λεάντρο, Όσκαρ, Λουιζίνιο, Ζούνιορ (αμυντικοί που έκαναν καριέρα σαν … εκπληκτικοί μέσοι στην Ευρώπη), Τονίνιο Σερέζο, Φαλκάο, Σόκρατες, Ζίκο, Έντερ, Σερζίνιο.

Και τα μυαλά στα κάγκελα και ο λόγος στην εικόνα.

Η Μάλαγα κατέβηκε αποφασισμένη χθες βράδυ να πουλήσει ακριβά το τομάρι της στο Καμπ Νόου.

Προσηλωμένη απόλυτα στα αμυντικά της καθήκοντα, δεν πτοήθηκε ούτε από το εκπληκτικό 81-19 στην κατοχή μπάλας στο πρώτο ημίχρονο, ούτε από το γκολ του Πέδρο στο 68′.

Ισοφάρισε με τον Βάλντο στο 81′ και έδειξε πως θα κατάφερνε ένα καίριο πλήγμα στην μεγάλη της αντίπαλο στην μάχη που δίνει με την Ρεάλ Μαδρίτης γιά την κατάκτηση του φετινού τίτλου της Primera.

Τα βλέμματα όλων είχαν αρχίσει να παγώνουν, όταν ο Τσάβι …

Αφού πέρασε απ’ όλα τα στάδια που μπορεί να βιώσει ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής (Από την εποχή που μπορούσε να ντριπλάρει μια ολόκληρη ομάδα της Πριμέρα Ντιβιζιόν, μέχρι την εποχή που δεν θα κατάφερνε να προσπεράσει στο τρέξιμο ούτε τον Ρονάλντο Γκιάρο. Από τα σεξουαλικά όργια με μοντέλες, στα ιατρικά όργια με γιατρούς, πάνω στο γόνατο του. Από τις γκόμενες του που αποκτούσαν ‘επίσημα’ το όνομα του, στις τύπισσες που του συστηνόταν με γυναικείο όνομα – όχι Ζέτα Δούκα – για να αποδειχτούν τραβεστί.) ο Ρονάλντο, formerly known as ‘Φαινόμενο’, καταστάλαξε και τις προηγούμενες μέρες υπέγραψε το τελευταίο συμβόλαιο της καριέρας του, με την Κορίνθιανς. Ο δαιμόνιος φωτογράφος (κλισέ δημοσιογραφική ατάκα), έπιασε ουσιαστικά σ’ ένα καδράρισμα του την είδηση αυτή και έβγαλε την φωτογραφία της εβδομάδας.

Στον αγώνα απ’ τον οποίο προέρχεται η φωτογραφία, ο Ρονάλντο έκανε κάποιες φιλότιμες προσπάθειες να μας θυμίσει γιατί η λίστα με τις ατομικές διακρίσεις του στην Wikipedia είναι τόσο μεγάλη που βαριέσαι να την διαβάσεις όλη.

Το «Ζάπινγκ στην απόλαυση» οπτικοποιημένο.

Τιμ Κέιχιλ, όπως λέμε Γκούτι.
Να δείτε, που στο τέλος θα γίνει και μόδα…

Σαν σήμερα 12 Φλεβάρη…

Στην Αγγλία, μια βροχερή (ποιητική αδεία) μέρα , εμφανίζονται σε ένα παραλληλόγραμμο , σημαδεμένο με ασβέστη δύο ομάδες ατόμων. Είναι 12 Φεβρουαρίου του 1861 και οι άνθρωποι που βλέπουμε είναι οι ποδοσφαιριστές της Sheffield και της Hallam.

Λίγα λεπτά μετά γράφεται ιστορία. Ο πρώτος επίσημος διασυλλογικός αγώνας ποδοσφαίρου πραγματοποιείται. Δυστυχώς δεν ξέρουμε πολλά γι’ αυτον. Ποιοί ήταν οι ήρωες, ποιοί μάγεψαν το κοινό, αν είδαμε ντρίπλες και αν κάποιος έκανε, έστω και άθελά του το πρώτο ανεπίσημο… sombrero (να ενας τομέας για μελέτη από το σάιτ μας…). Έτσι κι έγινε.  Χωρίς κανόνες, χωρίς νόμους, καμία σχέση με αυτό που ξέρουμε σήμερα. Έστω και αν δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό το πρώτο ματς, τι σημασία έχει;

Ευκαιρία ψάχνω.

Δύο χρόνια αργότερα θα κωδικοποιηθούν οι πρώτοι επίσημοι κανόνες. Στην Αγγλία και πάλι φυσικά. Στην πραγματικότητα οι πρώτοι κανονισμοί δόθηκαν από τους φοιτητές του Κέμπριτζ το 1846, για να διασκεδάσουν με το «νέο τους» παιγνίδι.

Ο πρώτος Σύλλογος «Notts County F.C.» ιδρύθηκε το 1862. Τον επόμενο χρόνο ιδρύθηκε η Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και τα αμέσως επόμενα χρόνια ιδρύθηκαν ο ένας μετά τον άλλο οι μεγάλοι Αγγλικοί Σύλλογοι που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Το 1866 τέθηκαν αντιμέτωπα τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα του Λονδίνου και του Σέφιλντ. Το 1867 ιδρύθηκε ο πρώτος Σύλλογος της Σκωτίας «Κουίνς Παρκ». Το Κύπελλο Αγγλίας διεξήχθη για πρώτη φορά το 1871 με αντίπαλες στον τελικό τις ομάδες «Γουόντερερς» και «Ρόιγιαλ Ιντζηνίαρς» με νικήτρια την πρώτη με 1-0. Στη Γλασκόβη, το 1872, έγινε ο πρώτος διεθνής αγώνας μεταξύ των εθνικών ομάδων Σκωτίας – Αγγλίας που έληξε 0-0.

Ευκαιρία έψαχνα να πω χρονια πολλα στο ποδοσφαιρο. Σε όποιο αρέσει στον καθένα μας. Αλλά κυρίως στο αγνό αυτό ποδόσφαιρο της αλάνας με το οποίο μεγαλώσαμε. Το ποδόσφαιρο που δεν χρειαζόμασταν διαιτητές και δικαιολογίες. Που οι διαμαρτυρίες ήταν για το αν η μπάλα βγήκε πολύ ψηλά άουτ ή αν ο τερματοφύλακας είναι κοντός και ας βάζαμε ψηλότερο. Για το ποιός θα πάρει τον Κώστα που ξέρει μπαλάρα και παίζει στον Πολυδροσιακό Αστέρα, και ποιός τον πιτσιρικά τον Δημητράκη που δεν ξέρει ούτε τέρμα να παίξει.

Ελπίζω να μη χρειαστεί να χρησιμοποιήσω ποτέ αυτό το κείμενο ως νεκρολογία αυτού που όλοι αγαπάμε.

Ζήτω η μπαλίτσα και χρόνια της πολλά. Γιατί μας πορώνει, μας αρέσει, μας νευριάζει , μας ενώνει. Καμιά αλάνα ξέρει κανείς;

Η (αγαπημένη μου) Ρεάλ αντιμετωπίζει την Μπαρτσελόνα στο Estadio Santiago Bernabeu. Η μητέρα των μαχών, το θρυλικό «el classico» , και φυσικά το γήπεδο γεμάτο από νωρίς με τον κόσμο να βράζει στην εξέδρα. Τα περισσότερα «αναθέματα» εκτοξεύονται προς αυτόν τον κοντό , κεφτεδοειδή τύπο με το γύφτικο μαλλί και παρουσιαστικό ένος μαμόθρεφτου μπούλη με το Νο10. Ξεχειλιζουν τα μπουτάκια του , τα μαγουλάκια του (όχι τόσο όσο κάποια χρόνια αργότερα, αλλά είναι εμφανές ότι το παχουλό τούτο παιδάκι δεν έχει θέση στον αγώνα των αγώνων).

Πόσο θα μας διαψεύσει , χρόνο με το χρόνο…

H Barca δείχνει καλύτερη από την αρχή. Και δείχνει καλύτερη γιατί αυτός ο … κακοφτιαγμένος κεφτές κάνει στην κυριολεξία ότι θέλει. Το ματς στην ουσία έχει χαθεί όταν σε μια αντεπίθεση αυτός ο … χοντρός φεύγει σα … σαϊτα μόνος με τον τερματοφύλακα. Οσο κι αν κανεις δεν θελει να δει τη συνέχεια, αυτή είναι γνωστή. Περνάει τον δύσμοιρο γκολκίπερ και … περιμένει δίπλα στο αριστερό δοκάρι. Περιμένει για το τάκλιν που ΞΕΡΕΙ οτι θα του κανουν, διασύρει και τον δύστυχο αμυντικό (τα ονόματα όσο γνωστά κι αν είναι δεν έχουν καμία σημασία γι’ αυτό αποφεύγω να πω οποιοδήποτε) ο οποίος διακινδυνεύει … τον αντρισμό του χτυπώντας στο δοκάρι, κι έτσι χαμογελαστός αυτός ο «ατιμος» ο «αργεντίνος γύφτος» όπως τον αποκαλούσαν οι πρωτευουσιάνοι της Ρεάλ «τελειώνει» τη βασίλισσα και στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα.

Και ξαφνικά … οι οπαδοί της Ρεάλ όρθιοι χειροκροτούν αυτόν τον άσχημο, κοντό μάγο. Γιατί καμιά φορά η μαγεία του ποδοσφαίρου ξεπερνά ακόμα και τα πιο σκληρά σύνορα. Τα οπαδικά.

Στο Αλκαζάρ, παίχτηκε σήμερα το απόγευμα ένα κρισιμότατο παιχνίδι για την κορυφή αλλά και την ουρά της βαθμολογίας

Σ έναν γνήσια πατροπαράδοτο ελληνικό αγωνιστικό χώρο που βρίσκεται στα καλύτερά του όταν βρέχει, όλοι προετοιμάστηκαν να δουν μια αναμέτρηση στην οποία θα κυριαρχούσε η δύναμη και το πάθος.

Και ως ένα βαθμό είχαν δίκιο. Αυτό όμως που δεν θα περίμεναν σίγουρα να δουν, ήταν ένα από το ομορφότερα γκολ του πρωταθλήματος να επιτυγχάνεται εις διπλούν και μέσα σε διάστημα δύο λεπτών.

Τόσο δεν θέλει να πατήσει ο παππούς το STOP στο βίντεο και να γυρίσει λίγο την ταινία πίσω;

Σπυρόπουλος σερβίρει (ναι, και στις δύο περιπτώσεις), Σισέ εκτελεί, επί δύο, σ ένα διπλό sombrero της αγωνιστικής.

Στο ποδόσφαιρο που μου αρέσει να βλέπω (και βλέπω όλο και σπανιότερα) η μπάλα παίζεται με τη μία, γίνεται «θύμα» ταχυδακτυλουργικών τρικ, εξαφανίζεται και ξαναεμφανίζεται στα δίχτυα ενός καταπτοημένου γκολκίπερ. Ναι , ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ!

Γκολ που θες να τα βλέπεις και να τα ξαναβλέπεις. Τέλειοι συνδυασμοί, εμπνεύσεις εφάμιλλες ενός Ντα Βιντσι κι ενός Μιχαήλ Άγγελου έστω και αν δεν προέρχονται κατ’ ανάγκη από «διάσημους». «Δράστες» των ποδοσφαιρικών αυτών καλλιτεχνιών είναι και διάσημοι αρτίστες αλλά και άσημα παικτάκια που ίσως η συγκεκριμένη φάση να μείνει ως ο «κολοφώνας» της ποδοσφαιρικής τους καριέρας.

Χωρίς περαιτέρω λόγια, απλά απόλαυση. Με την κρυφή (και ίσως μάταιη) ελπίδα να τα βλέπουμε συχνότερα.

Με αφορμή την στιγμιαία έκρηξη φαντασίας του Γκούτι, ο Phil Ball αρθρογραφεί – φυσικά όχι στα Ελληνικά, «τα γράμματα είναι απ’ τα ανάσκελα» που θα έλεγε και ο Χατζηχρήστος – για την ταινία του Κεν Λόουτς  για τον Έρικ Καντονά, τον Γκούτι και το απροσδόκητο που κρύβει ένα τέτοιο τακουνάκι…

«…είναι το απροσδόκητο που προκαλεί την μεγαλύτερη επίδραση στην ζωή σου – ίσως μια στιγμή που τολμήσατε να πάρετε το ρίσκο και δεν σας βγήκε και μετά το θυμόσαστε για πάντα σαν μια απόφαση ζωής, επειδή γνωρίζετε ότι μπορούσατε να επιλέξετε μια μια ασφαλέστερη επιλογή. Αλλά αν το είχατε κάνει η ζωή σας θα ήταν ‘φτωχότερη’ με κάποιον τρόπο…«

…και στον επίλογο θυμάται μια παλιότερη, ανάλογη στιγμή του Γκούτι, όταν ακόμα ο Ζιζού  ήταν θέμα για τα κατορθώματα του μέσα στο γήπεδο και όχι για τα ντοκιμαντέρ που προβάλλονται γι’ αυτόν:

Παλιότερα αναρωτιόμασταν πως γίνεται και στα ντέρμπι του εξωτερικού βλέπουμε θέαμα αντάξιο των προσδοκιών που δημιουργούν τα ονόματα των αντιπάλων και στην Ελλάδα αρκούμαστε σε μια συλλογή κλοτσιών, νευρών και συνεχών παύσεων του ρυθμού. Από τότε έχει μια υπάρξει μια σχετική πρόοδος στην Σούπερ Λίγκ και το ποσοστό των σημαντικών παιχνιδιών που τουλάχιστον δεν σε κάνουν να σιχαθείς το ποδόσφαιρο έχει φτάσει σε ανεκτά επίπεδα ενώ μια στο τόσο, βλέπουμε και κανένα εντυπωσιακό γκολ.

Το κακό είναι ότι η άτιμη η τηλεόραση δεν λειτουργεί με εμπάργκο και συνεχίζει να μεταδίδει ανεξέλεγκτα παιχνίδια από το εξωτερικό, στο οποίο ..βρίσκεται η Ισπανία, εκεί που μέσα σε δυο μέρες σε δυο συνεχόμενα μεγάλα παιχνίδια, Γκούτι-Μπενζεμά προχθές και Νάβας-Νεγρέδο στο χθεσινό Σεβίλλη – Βαλένθια, ‘έκρυψαν’ κυριολεκτικά το τόπι από τους αμυντικούς την κατάλληλη στιγμή και το εμφάνισαν μέσα στην αντίπαλη εστία.

Τον έχουμε αποκαλέσει ξανθό ξαναμμένο αγόρι, νευρικό, πρόγονο των μετροσέξουαλ, άντρα (ας πούμε) της χρονιάς, τύπο με emo μαλλί και πληθώρα άλλων χαρακτηρισμών που όπως κι αν τα διαβάσεις καταλήγουν στο λογικό συμπέρασμα ότι μας είναι τόσο αντιπαθητικός που αν κάποιος τον έφτυνε γεμάτα στην προσεγμένη του κόμη εμείς θα καλύπταμε άμεσα και με υποχθόνια ικανοποίηση το θέμα. Με κάθε δυνατό multimedia υλικό.

Παρ’ όλες τις παραπάνω κακίες, άμπαλο δεν τον είπαμε ποτέ…

‘Έκλεισε το σπίτι’ της Σεβίλλης το Σάββατο.
Τελείωσε τις φάσεις με στυλ και άνεση έμπειρου και δεινού σκόρερ.
Έφτασε ήδη τα τέσσερα γκολ σε εφτά παιχνίδια (εκ των οποίων στα τρία, μόλις, βασικός).
Πέρασε απ’ όλες τις μικρές εθνικές της Ισπανίας και απασχόλησε ήδη την Ρεάλ Μαδρίτης, πριν λίγο καιρό.
Κι όμως, θέλει ακόμα έναν μήνα για να κλείσει τα 19 του χρόνια.
Sergio Canales.

Δεν χρειάζεται ούτε κατάταξη, δεν χρειάζονται ούτε πολλά λόγια. Μερικά από τα ομορφότερα γκολ του 2009 από το TyC στην καθιερωμένη εκπομπή του. Αργεντινή, λοιπές χώρες Αμερικής και Ευρώπη. Αρκετά τα έχουμε δει στο παρελθόν και εδώ, πολλά όμως είναι… κρυμμένα διαμάντια.