Ο Ντάνιελ Άγκερ είναι ένας πανύψηλος, Δανός, κεντρικός αμυντικός – τρία χαρακτηριστικά δηλαδή που δεν σε προϊδεάζουν για μια «φαντεζί’ ενέργεια από μέρους του.
Κι όμως…

(Το ξέρω ότι το γκολ μπήκε την Πέμπτη το βράδυ, πριν ακόμα βγει ο Επιτάφιος και ότι τώρα είναι πλέον Τρίτη και το στομάχι σου πάει να εκραγεί, αλλά δεν γινόταν να μην μπει τέτοιο γκολ – τακουνάκι στο el sombrero.
Θα ήταν σαν Πάσχα χωρίς τον Χρήστο Σαντικάι Πέτρο Γαιτάνο ή Βραδυποριακός χωρίς τον Ταλαιπωριακό!)

Δεν έχουν περάσει ούτε 60 δευτερόλεπτα «στα Εμιράτα» – όπως ακριβώς τα αποκάλεσε ο ρεπόρτερ της κρατικής τηλεόρασης στην πρώτη σύνδεση με το γήπεδο, πριν αναλάβει δράση ο τιτανοτεράστιος Κώστας Βερνίκος για το ρεσιτάλ κοτσάνας του - όταν ο Ιμπραίμοβιτς παίρνει την μπάλα στα δεξιά της περιοχής της Άρσεναλ και επιχειρεί μια δυνατή συρτή σέντρα-σουτ την οποία διώχνει σε κόρνερ την τελευταία στιγμή ο Βερμααλεν. Θα ακολουθήσουν τα 17 πιο καβλωτικά ποδοσφαιρικά λεπτά της σεζόν έως τώρα, κατά τα οποία η στατιστική υπηρεσία της UEFA θα καταμετρήσει κατοχή που αγγίζει το 80% για την Μπαρτσελόνα και 11 (έντεκα) ευκαιρίες στην περιοχή της Άρσεναλ, της πρώτης φάσης με τον Ζλάταν μη συμπεριλαμβανομένης. Με απλά μαθηματικά ενός μέσου τηλεθεατή, αυτό σημαίνει μια αντίδραση «τι έκανε/τι έκαναν/τι έχασε/τι έπιασε» κάθε ένα λεπτό και κάτι.

Στα 18 αυτά πρώτα λεπτά, το ποδόσφαιρο άγγιξε την κορύφωση του. Για την χθεσινή Μπαρτσελόνα στο διάστημα αυτό δεν υπήρχαν συμβατικά προβλήματα: Δεν υπήρχε πλεονέκτημα έδρας. Δεν υπήρχε χρόνος προσαρμογής. Δεν υπήρχε συγκρατημένο παιχνίδι. Δεν υπήρχε γηπεδούχος και φιλοξενούμενος. Δεν υπήρχε «ο μοναδικός αντίπαλος που μπορεί να της κλέψει την κυριαρχία σ’ ένα ματς». Δεν υπήρχε «κόντρα του εξαιρετικού passing game των δυο μονομάχων». Δεν υπήρχε καν η κλασσική έννοια της άμυνας. Η Μπαρτσελόνα δεν χρειαζόταν να αμυνθεί, γιατί πολύ απλά έκανε ασταμάτητα επίθεση! Τις ελάχιστες φορές που αυτή διακοπτόταν, οι παίκτες της επανακτούσαν την μπάλα με εξωπραγματικό πρέσινγκ πριν αυτή περάσει το κέντρο και πριν προλάβει όλη η ομάδα να μπει σε κατάσταση άμυνας!

Υπήρχαν 8 παίκτες της ανά πάσα στιγμή μπροστά από το κέντρο για να κυκλοφορήσουν την μπάλα κι ένας ψύχραιμος ‘μαέστρος‘ στην μέση να δίνει κατεύθυνση και ρυθμό στο παιχνίδι 22 ανθρώπων, το οποίο παρακολουθούσαν εκατομμύρια άλλοι. Υπήρχαν αμέτρητες πάσες με την μια. Υπήρχε ασταμάτητη κίνηση από όλους, με την μπάλα ή χωρίς αυτήν. Υπήρχαν πάντα δυο, τρεις ή και τέσσερις επιλογές για να πασάρεις ακόμα και έξω από την αντίπαλη περιοχή. Υπήρχε ένα ακραίο μπακ που στις μισές φάσεις ήταν εξτρέμ.

Αλλά δεν υπήρχε γκολ. Η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου. Ο οργασμός του αγώνα. Ο στόχος του παιχνιδιού. Μπλα-μπλα-μπλα… Τρίχες! Λεπτομέρειες! Αδιάφορο! Έτσι είναι το γκολ. Μερικές φορές μπαίνει απ’ το τίποτα, άλλες φορές δεν μπαίνει με τίποτα. Δώστε μου δεκαπέντε τέτοια ‘άσφαιρα’ 20λεπτα στο Ελληνικό πρωτάθλημα και σας χαρίζω τα μισά γκολ της Σούπερ Λιγκ.

Όπως ακριβώς είχε χαρακτηρίσει τον αγώνα από την προηγούμενη κιόλας μέρα ο Αρσέν Βενγκέρ: Τέχνη. Καθώς «ότι γίνεται στο καλύτερο δυνατό επίπεδο και είναι όμορφο να το βλέπεις είναι Τέχνη». Μόνο που στα πρώτα 20 λεπτά η όλη συμμετοχή της Άρσεναλ στην παραγωγή Τέχνης ήταν το κράτημα του καμβά πάνω στο οποίο ζωγράφιζε η Μπαρτσελόνα.

Δυστυχώς για τους Καταλανούς και ευτυχώς για τους άρρωστους με το ποδόσφαιρο ανά τον κόσμο, ένα παιχνίδι κρατάει 90 λεπτά. Και όταν το διαχειρίζεσαι λάθος έστω και στο τέλος, έχοντας καταφέρει ήδη στο πρώτο ημίχρονο να μην σκοράρεις τουλάχιστον 4-5 φορές, τότε το πληρώνεις. Και όταν απέναντι σου βρίσκεται μια ομάδα που υπηρετεί επίσης το όμορφο ποδόσφαιρο, μακριά από φιλοσοφίες «λεωφορείου» και «κατενάτσιου», τότε ο απλός κοσμάκης απλά κάνει τον σταυρό του για τις δυο ώρες που απόλαυσε, αδιαφορώντας για το σκορ ή το «προβάδισμα πρόκρισης». Και δεν το κάνει γιατί είναι Μεγάλη Εβδομάδα. Αλλά γιατί και η επόμενη Μεγάλη προβλέπεται να είναι…

Στην Ελλάδα το ξέρουμε σαν ψαλιδάκι, σε πολλές χώρες (λατινογενείς και μη) το λένε ποδήλατο, ενώ υπάρχουν και άλλες ονομασίες. Στις περισσότερες ισπανόφωνες χώρες το όνομα είναι «Λα Τσιλένα» εξαιτίας του Βάσκου Ραμόν Ουνθάγκα Άσλα που το πρωτοέκανε στη Χιλή και αργότερα αφού απέκτησε τη Χιλιανή υπηκοότητα το έκανε διάσημο στην Λατινική Αμερική.

Όπως και να το πεις ξεσηκώνει τον κόσμο. Θέλει χώρο, θέλει έμπνευση, θέλει συγχρονισμό, θέλει κατάλληλη δύναμη και τεχνική και τέλος θέλει και λίγη αυτοθυσία μια που συνήθως πέφτεις στο έδαφος με κίνδυνο να χτυπήσεις. Αν όλα αυτά συντονιστούν και μπει και κάποιο γκολ, γράφεις ακόμα μια ξεχωριστή στιγμή ποδοσφαίρου.

Κάτι τέτοιο έκανε κι ο πιτσιρικάς Ιβάν Μπολάδο, από τις ακαδημίες της Ράσινγκ στον αγώνα με αντίπαλο την Αθλέτικ του Μπιλμπάο. Στα 21 του ο μικρός φαίνεται ότι είναι καλός στα μαθήματά του, μια που ήδη έχει σκοράρει με rabona στο παρελθόν.

Για όσους πιθανώς έκαναν κοπάνα σε προηγούμενες παραδόσεις: paradinha, puente, vaselina, gambeta

Το Showboat αυτής της εβδομάδας, που κυκλοφόρησε εχθές, έχει και Μέσσι και Ρονάλντο και Βίγια και ..Σαμαρά κι έναν άγνωστο αλλά απίστευτο Σκωτσέζο – αν είναι δυνατόν! – 22χρονο, τον Γκράχαμ Ντόρανς.
Χαρήκαμε που σε γνωρίσαμε, Γκράχαμ.

Τα … παλιογκολ του Ζλάταν βοηθούν τη Μπάρσα να παραμένει στην κορυφή της βαθμολογίας, ωστόσο αυτό που θα έχουμε να θυμόμαστε απ τον χθεσινό … ψυχοβγαλτικό αγώνα με την Μαγιόρκα στο νησί δεν ήταν το «σκουπίδι» που κατόρθωσε να σπρώξει σχεδόν απ τη γραμμή στα δίχτυα, αλλά μιά πάσα με την πλάτη που σίγουρα του δίνει το δικαίωμα να διεκδικήσει το κοπιράϊτ.

Ατυχώς η φάση δεν κατέληξε σε κάποιο γκολ, αλλά αυτό δεν μειώνει καθόλου την αξία και την ομορφιά της επινόησης

Αν κάποιος θελήσει πραγματικά να με φέρει σε δύσκολη θέση, δεν χρειάζεται να κάνει πολλά. Αρκεί να μου δώσει θεϊκές δυνάμεις για λίγο (όπως ακριβώς στον Τζιμ Κάρει στην ταινία ‘Θεός για μια εβδομάδα’) και να με αναγκάσει να διαλέξω ποιόν θέλω να σώσω από την, εκ γενετής, κλαψομουνίαση: Τον Κριστιάνο Ρονάλντο ή τον Άριεν Ρόμπεν. Εκεί θα μπλοκάρω και θα φτάσω σε ηδονικό αδιέξοδο, σαν αυτά που σου συμβαίνουν στιγμιαία όταν έχεις μπροστά σου 2-3 από τα αγαπημένα σου φαγητά και δεν ξέρεις από που να ξεκινήσεις. Μπορεί μάλιστα να αγγίξω και τα όρια της υπερβολής ζητώντας να κάνω και μερικές προσθαφαιρέσεις ακόμα – λίγο ζελέ από την μια, λίγο ατομισμό από την άλλη – αλλά αναμφίβολα δεν θα πειράξω καθόλου το ποδοσφαιρικό τους ταλέντο.

Στο πάνω βίντεο, από το χθεσινό Χετάφε – Ρεάλ Μαδρίτης, ο Ρονάλντο στέλνει από δύσκολη θέση κάτι ανάμεσα από τα χέρια του εμβρόντητου τερματοφύλακα της Χετάφε, που πιθανόν να μην έχει συνειδητοποιήσει, ακόμα και σήμερα, τι ήταν. Στο κάτω βίντεο, ο Ρόμπεν προσπερνάει τους αμυντικούς της Σάλκε τρέχοντας και κοντρολάροντας την μπάλα έχοντας ξεχάσει πατημένο το κουμπί του fast forward, στην παράταση του προχθεσινού ημιτελικού του κυπέλλου Γερμανίας.

Οχι δεν υπεκφεύγω, θα ασχοληθώ και με το ντέρμπυ, γιά την ακρίβεια είπα πριν γράψω κάτι να παρακολουθήσω πρώτα το παιχνίδι της Μπάρσα με την Σαραγόσα.

Ε λοιπόν, το λέω εντίμως, έχοντας δει και Πελέ και Μαραντόνα και Κρόϊφ και πολλούς άλλους παιχταράδες. Αυτά που κάνει ο Λιό, δεν είναι απλά καταπληκτικά

Ξεφτιλίζουν το ποδόσφαιρο.

Βάζει οριστικά στην άκρη τακτικές, λάθη, ψυχολογίες, όλα τα κάνει να φαίνονται ασήμαντα.

Στην εποχή των ρομπότ, των καλοκουρδισμένων και καλογυμνασμένων αθλητών-ποδοσφαιριστών, ο Λίο υπάρχει γιά να δικαιώνει τα παιδικά μας δωμάτια, αυτά που αντί γιά playstation είχαν μπάλες και μεγάλες γυαλιστερές αφίσσες.

Κι όταν έπεφτες να κοιμηθείς, φαντασιωνόσουν τον Πελέ να παίρνει τη μπάλα απ το ένα τέρμα, να τους περνάει όλους και να βάζει γκολ.

Τα βλέφαρα έκλειναν κι ένα αδιόρατο χαμόγελο έμενε στα χείλη.

Και σήμερα, υπάρχει ακόμα κάποιος γιά τον οποίο δικαιούμαστε να βλέπουμε το ίδιο όνειρο.

Ναι. Ο Μέσσι μπορεί να τους περάσει όλους. Και όχι μιά φορά. Συνέχεια!

Είναι κοντός αλλά όχι ιδιαίτερα γρήγορος. Πριν πατήσει το πόδι του στο Χαριλάου έπαιζε σε μια ομάδα στο Μεξικό που την φωνάζουν «Οι κατασκευαστές γλυκοπατάτας». Χωρίς να το λένε ειρωνικά! Η τεχνική του είναι μετριότατη – την φάση που ο Κόκε κάνει πλάκα σε τρεις παίκτες του ΠΑΟΚ ταυτόχρονα, θα μπορούσε μόνο να την φανταστεί. Σουτ εκτός περιοχής σπάνια τον έχουμε δει να επιχειρεί. Αρκετοί φίλοι του Άρη, μέχρι και πρόσφατα, αμφισβητούσαν την χρησιμότητα του.

Κι όμως, ο Χαβιέ Κάμπορα φιγουράρει στην 2η θέση του πίνακα των σκόρερ του πρωταθλήματος επειδή έχει αυτό το σπάνιο χάρισμα που στην ποδοσφαιρική διάλεκτο χαρακτηρίζεται ως «μυρωδιά του γκολ«. Ακόμα κι αν το γκολ βρίσκεται στα πρώτα στάδια του ψησίματος, σ’ εκείνο το σημείο που απειροελάχιστοι μπορούν να το ‘μυρίσουν’. Όπως ακριβώς στις δυο περιπτώσεις εχθές. Κι αν το δεύτερο γκολ έχει ήδη υμνηθεί από συμπαίκτες (η κίνηση του Κάλβο να πιάσει το κεφάλι του τα λέει όλα), φίλους, εχθρούς και ουδέτερους και οδεύει (δικαιολογημένα) για γκολ της αγωνιστικής, εγώ θα σταθώ στο πρώτο: Στο χρονικό σημείο που μπαίνει (λίγα λεπτά αφότου έχει αστοχήσει σε πέναλτι), στην επιτόπια περιστροφή του σώματος, στο άπιαστο σουτ που επιχειρεί με το ‘κακό’ του πόδι από απόσταση 15 μέτρων και κυρίως στο – κοινό με το δεύτερο γκολ – γεγονός ότι δεν αντικρίζει την εστία παρά μόνο αφού έχει φύγει η μπάλα από το πόδι του. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Ο επιθετικός που είναι μπολιασμένος με την «μυρωδιά του γκολ» ξέρει ανά πάσα στιγμή του αγώνα που βρίσκεται η εστία και πως θα την απειλήσει, όπως εσύ ξέρεις ακόμα και κοιμισμένος και με τα μάτια μισόκλειστα, πως να φτάσεις στην λεκάνη σου για να ξελαφρώσεις μέσα στα άγρια μεσάνυχτα. Δεν είναι η πρώτη φορά φέτος που ο Κάμπορα σκοράρει χωρίς να κοιτάξει καν το τέρμα και πιθανόν δεν θα είναι και η τελευταία. Τέτοια ένστικτα ούτε ‘μοιράζονται’ εύκολα, ούτε χάνονται γρήγορα. Το ‘κακό’ για τον Άρη είναι ότι, όπως ήρθαν τα πράγματα, κοστολογούνται ακριβά…

Κι ενώ στην Ελλάδα ΠΑΟΚ και Αρης ερίζουν για το αν το χθεσινοβραδινό αποτέλεσμα είναι δίκαιο ή άδικο, ενώ ο Λουκάς Βύντρα πέτυχε γκολ μ ένα είδος σουτ που μάλλον πρώτη φορά βλέπουμε στα γήπεδα (και μάλιστα χωρίς να βγάλει το πόδι του), ενώ στον Ολυμπιακό κλαίνε (δικαιολογημένα) τη μοίρα τους, στη Βαρκελώνη ο βραχύσωμος Θεός που ακούει στο όνομα Λιονέλ Μέσσι πήρε τα όπλο του και με ένα εκπληκτικό χατ τρικ «καθάρισε» τη Βαλένθια που για ένα ημίχρονο έδειχνε ικανή να κάνει μεγάλη ζημιά.

Δυστυχώς, η τηλεοπτική κάλυψη αδικεί την καταπληκτική πάσα του Ανρί στο τρίτο γκολ, αλλά αν έχεις λίγη φαντασία, μπορείς εύκολα να … δεις τι έκανε

Άκουσα για πολλοστή φορά σήμερα το «κρατάμε το αποτέλεσμα» (για έναν άσχετο αγώνα) και ανακάλυψα μέσα από την κουβέντα που ακολούθησε ότι οι αγαπημένες μου ομάδες, οι ομάδες που «λάτρεψα» δεν ασπάζονταν ποτέ αυτό το ρητό. Και φυσικά καμία δεν υπάρχει πια, μιλάμε για χρόνια πίσω.

Έτσι είπα απλά να το ρίξω στη βιντεοθεραπεία και να μην πω πολλά. Βραζιλία 1982. Μετά την ομάδα του Πελέ (που δεν πρόλαβα παρά μόνο σε φάσεις) η καλύτερη που έχω δει. Και ας μην κερδισε τίποτα.

Ομάδα φτιαγμένη για το joga bonito 100%

Με τον τρισκακομοιρούλη Βαλντίρ Πέρεζ κάτω από τα δοκάρια (ο χειρότερος κάθεται τέρμα όπως και με μας στις αλάνες) που ότι πήγαινε μέσα το έπνιγε παρα τη Βίβλο που ακουμπαγε μεσα στο τέρμα του, και τον Τέλε Σαντάνα στον πάγκο, επαφιόταν στις διαθέσεις… δέκα «δεκαριών» πρώτης τάξης. Γιατί δεν είναι τυχαίο ότι οι … σέντερ μπακ εκείνης της ομάδας έπαιξαν…σαν δεκάρια στην Ευρώπη και με εξαιρετική επιτυχία….

Λεάντρο, Όσκαρ, Λουιζίνιο, Ζούνιορ (αμυντικοί που έκαναν καριέρα σαν … εκπληκτικοί μέσοι στην Ευρώπη), Τονίνιο Σερέζο, Φαλκάο, Σόκρατες, Ζίκο, Έντερ, Σερζίνιο.

Και τα μυαλά στα κάγκελα και ο λόγος στην εικόνα.

Η Μάλαγα κατέβηκε αποφασισμένη χθες βράδυ να πουλήσει ακριβά το τομάρι της στο Καμπ Νόου.

Προσηλωμένη απόλυτα στα αμυντικά της καθήκοντα, δεν πτοήθηκε ούτε από το εκπληκτικό 81-19 στην κατοχή μπάλας στο πρώτο ημίχρονο, ούτε από το γκολ του Πέδρο στο 68′.

Ισοφάρισε με τον Βάλντο στο 81′ και έδειξε πως θα κατάφερνε ένα καίριο πλήγμα στην μεγάλη της αντίπαλο στην μάχη που δίνει με την Ρεάλ Μαδρίτης γιά την κατάκτηση του φετινού τίτλου της Primera.

Τα βλέμματα όλων είχαν αρχίσει να παγώνουν, όταν ο Τσάβι …

Αφού πέρασε απ’ όλα τα στάδια που μπορεί να βιώσει ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής (Από την εποχή που μπορούσε να ντριπλάρει μια ολόκληρη ομάδα της Πριμέρα Ντιβιζιόν, μέχρι την εποχή που δεν θα κατάφερνε να προσπεράσει στο τρέξιμο ούτε τον Ρονάλντο Γκιάρο. Από τα σεξουαλικά όργια με μοντέλες, στα ιατρικά όργια με γιατρούς, πάνω στο γόνατο του. Από τις γκόμενες του που αποκτούσαν ‘επίσημα’ το όνομα του, στις τύπισσες που του συστηνόταν με γυναικείο όνομα – όχι Ζέτα Δούκα – για να αποδειχτούν τραβεστί.) ο Ρονάλντο, formerly known as ‘Φαινόμενο’, καταστάλαξε και τις προηγούμενες μέρες υπέγραψε το τελευταίο συμβόλαιο της καριέρας του, με την Κορίνθιανς. Ο δαιμόνιος φωτογράφος (κλισέ δημοσιογραφική ατάκα), έπιασε ουσιαστικά σ’ ένα καδράρισμα του την είδηση αυτή και έβγαλε την φωτογραφία της εβδομάδας.

Στον αγώνα απ’ τον οποίο προέρχεται η φωτογραφία, ο Ρονάλντο έκανε κάποιες φιλότιμες προσπάθειες να μας θυμίσει γιατί η λίστα με τις ατομικές διακρίσεις του στην Wikipedia είναι τόσο μεγάλη που βαριέσαι να την διαβάσεις όλη.

Το «Ζάπινγκ στην απόλαυση» οπτικοποιημένο.

Τιμ Κέιχιλ, όπως λέμε Γκούτι.
Να δείτε, που στο τέλος θα γίνει και μόδα…

Σαν σήμερα 12 Φλεβάρη…

Στην Αγγλία, μια βροχερή (ποιητική αδεία) μέρα , εμφανίζονται σε ένα παραλληλόγραμμο , σημαδεμένο με ασβέστη δύο ομάδες ατόμων. Είναι 12 Φεβρουαρίου του 1861 και οι άνθρωποι που βλέπουμε είναι οι ποδοσφαιριστές της Sheffield και της Hallam.

Λίγα λεπτά μετά γράφεται ιστορία. Ο πρώτος επίσημος διασυλλογικός αγώνας ποδοσφαίρου πραγματοποιείται. Δυστυχώς δεν ξέρουμε πολλά γι’ αυτον. Ποιοί ήταν οι ήρωες, ποιοί μάγεψαν το κοινό, αν είδαμε ντρίπλες και αν κάποιος έκανε, έστω και άθελά του το πρώτο ανεπίσημο… sombrero (να ενας τομέας για μελέτη από το σάιτ μας…). Έτσι κι έγινε.  Χωρίς κανόνες, χωρίς νόμους, καμία σχέση με αυτό που ξέρουμε σήμερα. Έστω και αν δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό το πρώτο ματς, τι σημασία έχει;

Ευκαιρία ψάχνω.

Δύο χρόνια αργότερα θα κωδικοποιηθούν οι πρώτοι επίσημοι κανόνες. Στην Αγγλία και πάλι φυσικά. Στην πραγματικότητα οι πρώτοι κανονισμοί δόθηκαν από τους φοιτητές του Κέμπριτζ το 1846, για να διασκεδάσουν με το «νέο τους» παιγνίδι.

Ο πρώτος Σύλλογος «Notts County F.C.» ιδρύθηκε το 1862. Τον επόμενο χρόνο ιδρύθηκε η Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και τα αμέσως επόμενα χρόνια ιδρύθηκαν ο ένας μετά τον άλλο οι μεγάλοι Αγγλικοί Σύλλογοι που υπάρχουν μέχρι σήμερα. Το 1866 τέθηκαν αντιμέτωπα τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα του Λονδίνου και του Σέφιλντ. Το 1867 ιδρύθηκε ο πρώτος Σύλλογος της Σκωτίας «Κουίνς Παρκ». Το Κύπελλο Αγγλίας διεξήχθη για πρώτη φορά το 1871 με αντίπαλες στον τελικό τις ομάδες «Γουόντερερς» και «Ρόιγιαλ Ιντζηνίαρς» με νικήτρια την πρώτη με 1-0. Στη Γλασκόβη, το 1872, έγινε ο πρώτος διεθνής αγώνας μεταξύ των εθνικών ομάδων Σκωτίας – Αγγλίας που έληξε 0-0.

Ευκαιρία έψαχνα να πω χρονια πολλα στο ποδοσφαιρο. Σε όποιο αρέσει στον καθένα μας. Αλλά κυρίως στο αγνό αυτό ποδόσφαιρο της αλάνας με το οποίο μεγαλώσαμε. Το ποδόσφαιρο που δεν χρειαζόμασταν διαιτητές και δικαιολογίες. Που οι διαμαρτυρίες ήταν για το αν η μπάλα βγήκε πολύ ψηλά άουτ ή αν ο τερματοφύλακας είναι κοντός και ας βάζαμε ψηλότερο. Για το ποιός θα πάρει τον Κώστα που ξέρει μπαλάρα και παίζει στον Πολυδροσιακό Αστέρα, και ποιός τον πιτσιρικά τον Δημητράκη που δεν ξέρει ούτε τέρμα να παίξει.

Ελπίζω να μη χρειαστεί να χρησιμοποιήσω ποτέ αυτό το κείμενο ως νεκρολογία αυτού που όλοι αγαπάμε.

Ζήτω η μπαλίτσα και χρόνια της πολλά. Γιατί μας πορώνει, μας αρέσει, μας νευριάζει , μας ενώνει. Καμιά αλάνα ξέρει κανείς;