You wouldn’t steal a car,
you wouldn’t steal a handbag,
you wouldn’t steal a television,
you wouldn’t steal a movie.

Scoring someone else’s goal is stealing,
stealing is against the informal football law,
SCORING SOMEONE ELSE’S GOAL IT’S A FOOTBALL CRIME.

Αγώνας δεύτερης κατηγορίας της Αργεντινής, Atletico Tucuman – Instituto: Ξεκίνημα της φάσης με ψαλιδάκι (la chilena), ακολουθούν δυο διαδοχικές προσπεράσεις με την μπάλα να περνάει ανάμεσα απ’ τα πόδια των αμυντικών (el tunel) και άψογο τελείωμα με ‘κρέμασμα’ του τερματοφύλακα (la vaselina). Τι άλλο να ζητήσεις από μια φάση μερικών δευτερολέπτων…

Ο Κουλιμπαλί της Νίς δεν έχει ούτε το όνομα, ούτε την αξία του Ρομπέρτο Κάρλος. Ωστόσο χθες εναντίον της Σαιντ Ετιέν μιμήθηκε τον διάσημο Βραζιλιάνο σταρ πετυχαίνοντας ένα σπάνιας ομορφιάς γκολ. Οπως ακριβώς και ο Ρομπέρτο πριν πολλά χρόνια εναντίον της Τενερίφης

Ιτούρμπε τονέ λένε και στην Κίλμες από τη χαρά τους κλαίνε

(Ναι, ο Νεϊμάρ σκόραρε πάλι και η Βραζιλία ξανακέρδισε)

Ο Φαλκάο απαντάει με rabona στο κολπάκι του Ροναλντίνιο.

Μπερνάρντ Πάρκερ, συγγνώμη που καθυστέρησα να σε αποθεώσω για την διπλή «la roulette» αλλά εκείνη την μέρα ήμουν απασχολημένος με το παιχνίδι των ανίκανων με τους ανύπαρκτους aka «το μεγάλο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης».

Μα διπλό σομπρέρο;

Απόλαυσε το ξανά και ξανά και ξανά αλλά μην δοκιμάσεις να το επιχειρήσεις στο εβδομαδιαίο 5Χ5 της παλιοπαρέας.
Θα απογοητευτείς.

Μετά από καριέρα 8 ετών στα ιταλικά γήπεδα, με τις φανέλες των Βενέτσια, Ρόμα, Ίντερ και Μίλαν, ο Αμαντίνο Μαντσίνι επέστρεψε στη Βραζιλία και την ομάδα όπου ξεκίνησε την καριέρα του, την Ατλέτικο Μινέιρο.

Ο 31χρονος περιφερειακός επιθετικός από την Ιπατίνγκα (6 φορές διεθνής) δεν ήταν στα πλάνα του νέου προπονητή της Ίντερ, Λεονάρντο, και παρά τις προτάσεις που είχε από Κορίνθιανς, Ρέιντζερς και Έρκουλες, θέλησε να επιστρέψει στη γεννέτειρά του.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Στα 18 χρόνια της ύπαρξης του, το Τσάμπιονς Λιγκ μας έχει προσφέρει εκατοντάδες μεγάλες στιγμές που αν προσπαθήσεις να τις ανακαλέσεις θα ανατριχιάσεις κάνοντας την κλασσική συνειδητοποίηση ότι τα χρόνια πέρασαν και «κανένας δεν σου είπε πότε πρέπει να ξεκινήσεις να τρέχεις», όπως θα έλεγε και ο Ρότζερ Γουότερς. Εκ φύσεως, οι περισσότεροι θα επέστρεφαν την μνήμη τους σε κάποια απίστευτα γκολ (κατά βάση ψαλιδάκια ή τακουνάκια) ή σε κάποιες έντονες στιγμές από τελικούς. Οποιαδήποτε όμως συλλογή στιγμών από την πιο κερδοφόρα διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ δεν περικλείει μέσα το δεύτερο γκολ της Ρόμα μέσα στην έδρα της Λιόν το 2007, θα πρέπει να θεωρηθεί ελλιπέστατη και ανάξια ύπαρξης.

Γιατί τα έξι εκείνα δευτερόλεπτα που χρειάστηκε ο Μαντσίνι για να κοντρολάρει την μπάλα, να κάνει τα διάσημα πλέον 6 stepovers, να χορέψει τον Ρεβεγιέρ (Τον Άντονι Ρεβεγιέρ, των 5 πρωταθλημάτων, των εκατοντάδων συμμετοχών σε ανώτατο επίπεδο, τον διεθνή με την εθνική Γαλλίας και όχι κάποιον τυχαίο, ατάλαντο αμυντικό του σωρού – ασχέτως αν το ζουμάρισμα στα νευρικά αλλά εξαναγκασμένα πατήματα προς τα πίσω, στο απελπισμένο αλλά συνάμα χορευτικό μπαλαντζάρισμα του σώματος δεξιά και αριστερά, στα ορθάνοιχτα τρεμάμενα χέρια, στην γενικότερη έλλειψη ισορροπίας και στην τελική θεαματικά αποτυχημένη προσπάθεια για τάκλιν που προκαλείται από την απεγνωσμένη απόφαση ότι πρέπει να κάνει κάτι, πρέπει να σταματήσει να είναι ο παθητικός παρτενέρ της χορογραφίας που έχει αφεθεί στην έμπνευση του άλλου, μας οδηγεί στην ίδια ακριβώς συναισθηματική έκκριση συμπάθειας αναμεμειγμένης με οίκτο που μας είχε προκαλέσει και η εικόνα του ταλαίπωρου άγνωστου ποδοσφαιριστή από το Εκουαδόρ, τον οποίο είχε εξευτελίσει χορέψει ο Ρομπίνιο) και να κεραυνοβολήσει τον Κουπέ είναι στιγμές καλλιτεχνικής τελειότητας που πιθανόν να εντυπωσίαζαν ακόμα και τον Νουρέγιεφ ή τον Φρεντ Αστέρ.

Σχετικά κείμενα:
Ένα γκολ του Μέσσι
Ένα γκολ του Ριβάλντο

Η πιο όμορφη ενέργεια του 2011 ως τώρα βρέθηκε και είναι τόσο εντυπωσιακή που παραβλέπεις κάθε αντιπάθεια που σου προκαλεί ο δημιουργός της.

O Rubén Gracia Calmache, γνωστός ως Cani, απασχόλησε την προηγούμενη βδομάδα τον αθλητικό τύπο της Ισπανίας καθώς ήταν ο άνθρωπος που πέταξε ένα μπουκάλι στον Μουρίνιο, όταν ο τελευταίος πανηγύρισε το 4ο γκολ της Μαδρίτης κόντρα στην Βιγιαρεάλ μπροστά στον πάγκο του «κίτρινου υποβρύχιου»

Αυτή τη βδομάδα, ο Cani βρήκε έναν άλλον, απείρως πιό όμορφο τρόπο, γιά να κρατήσει τα φώτα της δημοσιότητας στραμένα επάνω του.

Γνωστή και ως: «Στροφή 360°», «Κίνηση του Ζιντάν«.

Πρόλογος:

Κυρίως θέμα:

(Επίκαιρος) Επίλογος:

Προηγούμενα μαθήματα: la gambeta, la vaselina, El túnel/el puente, rabona, πέναλτι paradinha, la chilena, το βρωμόσουτο, espaldinha.

Αγαπητοί φίλοι,

την ώρα που τα μελάνια των κονδυλοφόρων δεν έχουν ακόμα στεγνώσει, τη στιγμή που ο πλανήτης συζητά για το αν έπρεπε να το πάρει ο Μέσσι, αν αδικήθηκε ο Σνάϊντερ κι αν ξενέρωσε ο Τσάβι, ο Ινιέστα εισήγαγε λίγο βόλεϊ στο ανιαρό όπως το κατάντησε αυτός και η ομάδα του άθλημα του ποδοσφαίρου και ο Κεϊτά σαν άλλος … Γκούσταφσον κάρφωσε τη μπάλα δυστυχώς για το βόλεϊ – ευτυχώς για το ποδόσφαιρο πάνω στο … φιλέ.

Σε αναμονή κάποιας κομπίνας πόλο,

ειλικρινά υμέτερος!

Στον ποδοσφαιρικό παράδεισο υπάρχει ένα ειδικό μέρος φτιαγμένο για όλους αυτούς που κάποια στιγμή στην καριέρα τους έκαναν κάτι ‘μαγικό’ αλλά η ρουφιάνα η μπάλα δεν κατέληξε στα δίχτυα με αποτέλεσμα να μην κερδίσουν τον θαυμασμό και τον σεβασμό που τους άξιζε. Εκεί θα καταλήξει σίγουρα και ο Σλοβένος Josip Ilicic της Παλέρμο που το Σαββατοκύριακο επινόησε και εκτέλεσε άψογα την παραπάνω θεαματική ενέργεια, την οποία δεν κατάφερε να ολοκληρώσει με επιτυχία ο Παστόρε.

Με δεδομένο το γεγονός ότι ο Πελέ θα είναι απασχολημένος κάνοντας αποτυχημένες δηλώσεις-προβλέψεις σε κάποιο ΜΜΕ, την πύλη του παραδείσου θα του ανοίξει είτε ο Claudio Borghi είτε ο Hugo Rubio, οι οποίοι το 1992 προσπάθησαν να πετύχουν ένα γκολ που θα στιγμάτιζε για πάντα το πρωτάθλημα της Χιλής, αλλά δεν τα κατάφεραν για πολύ λίγο.

Ένας ακόμα λόγος για να αγαπούμε την Λιρς