Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Τα παιδία παίζει'

Ο λατρεμένος προπονητής του τοπικού πρωταθλήματος

  [9 Σχόλια]

Το τοπικό (ερασιτεχνικό) ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι κάτι το οποίο όσο και να προσπαθήσει κάποιος να αναλύσει και να το καταλάβει πλήρως δεν θα τα καταφέρει. Είναι εντελώς διαφορετικό άθλημα από το σύγχρονο ποδόσφαιρο που παίζεται στο εξωτερικό και φυσικά αλλάζει από περιοχή σε περιοχή. Άλλο ποδόσφαιρο θα συναντήσεις στην Αθήνα, άλλο στη Θεσσαλονίκη και τις γύρω περιοχές και εντελώς διαφορετικό στην Αιτωλοακαρνανία, για παράδειγμα, ή σε κάποιο νησί. Αυτό που παραμένει -σχεδόν- ίδιο παντού είναι ο λατρεμένος προπονητής του τοπικού και η συμπεριφορά του. Παρακάτω θα δούμε τους 5 κανόνες του κόουτς του τοπικού πρωταθλήματος.

"FA Respect - Ray Winstone 23/02/2009 - Ongar Sports & Social Club - Love Lane - Chipping Ongar - Essex - 23/2/09, Ray Winstone (Photo by Football AssociationThe FA via Getty Images)"

Κανόνας πρώτος: Το αδικοχαμένο ταλέντο. Ο κόουτς όταν ήταν μικρός υπήρξε τεράστιο ταλέντο. Δομάζος, Χατζηπαναγής και Σιδέρης σε ένα. Μια μέρα, ενώ μάγευε με τη φανέλα του χωριού του, βρέθηκαν στο γήπεδο δύο σκάουτερ. Ο ένας δούλευε για μεγάλη ελληνική ομάδα (ΠΑΟ, ΟΣΦΠ ή ΑΕΚ) και ο άλλος για κάποια του εξωτερικού, όχι όμως πρωτοκλασάτη για να είναι η ιστορία περισσότερη πειστική (Μπολόνια, Τορίνο ή Αταλάντα). Οι δύο σκάουτερ είχαν πάει στην περιοχή για ράφτινγκ και έμαθαν πως έχει ποδοσφαιρικό αγώνα. Κάπως έτσι βρέθηκαν όρθιοι πίσω από τη μάντρα να χαζεύουν τον νεαρό με το «10» στην πλάτη. Με το τέλος της αναμέτρησης τον πλησίασαν και του έδωσαν την κάρτα τους τάζοντάς του χρήματα, δόξα, τίτλους και 2-3 χρυσές μπάλες. Ο νεαρός τελικά δεν πήρε ποτέ τη μεγάλη απόφαση να πάει και να δοκιμαστεί, επιλέγοντας να μείνει στην ομάδα του χωριού και να συνεχίσει στα χωράφια του πατέρα του. Άσε που είχε δώσει και το λόγο του να παντρευτεί την κόρη του κυρ-Μάκη του κουρέα. Αργότερα και ενώ είχε ανεβάσει μόνος του την ομάδα δύο κατηγορίες, σκοράροντας 67 γκολ σε δύο σεζόν, τραυματίστηκε σοβαρά ενώ έβαζε κάτι σωλήνες στο χωράφι και σταμάτησε οριστικά το ποδόσφαιρο. Ήταν μόλις 23 ετών. Η προπονητική ήταν η φυσική συνέχεια των πραγμάτων.

Κανόνας δεύτερος: O ταλαντούχος γιος. Ο κόουτς έχει ένα γιο που είναι σπάνιο ποδοσφαιρικό ταλέντο. Πρωτοκλώτσησε μπάλα στα 5 και στα 10 είχε βγάλει ήδη το πρώτο του δελτίο στην ομάδα που προπονούσε τότε ο μπαμπάς του. Μεγαλώνοντας και άσχετα αν ήταν μόνιμα τσακωμένος με το κοντρόλ έβρισκε πάντα θέση στην αρχική 11αδα και μάλιστα στο χώρο του κέντρου. Εννοείται πως έχει φορέσει μόνο τις φανέλες με το «6», το «8» και το «10» αν και πάντα στην ερώτηση «τι θέση παίζεις εσύ βρε σκύβαλο», αυτός απαντούσε «δεκάρι», χαρίζοντας απλόχερα το γέλιο. Ο μπαμπάς-κόουτς έχει να λέει για το γκολ που είχε σκοράρει ο γιος από τα 40 μέτρα σε τοπικό ντέρμπι και για το πόσο αδίκησε ο γιος του τον εαυτό του -και το ταλέντο του- λόγω τεμπελιάς και εκείνης της άτιμης της Σούλας που τον έβαλε στο βρακί της.

Κανόνας τρίτος: Αθλητική φόρμα και μόνο. Ο κόουτς έχει κρατήσει τη φόρμα από όποια ομάδα και αν πέρασε (είναι και πολλές για την ακρίβεια) και κυκλοφορεί πάντα με αυτές. Στη δουλειά. Στο καφενείο. Στο βίντεοκλαμπ (ο κόουτς δεν κατεβάζει παράνομα ταινίες από το ίντερνετ). Στο ΙΚΑ. Στο σούπερ-μάρκετ. Είναι περήφανος για τη δουλειά του σε όλες αυτές τις ομάδες. Για την Άνω Ραχούλα που κέρδισε το Γ’ τοπικό το ’93 και για την Κάτω Ραχούλα που την έριξε κατηγορία το ’97 μετρώντας μόλις δύο νίκες σε 24 αναμετρήσεις. «Ήμασταν άτυχοι και ο Ζουμπούλιας το δεκάρι είχε μπει φαντάρος» αυτό είναι το μόνιμο παράπονο του κόουτς για τη χειρότερη στιγμή της μεγάλης καριέρας του, αλλά «τι να κάνεις» συμπληρώνει ο ίδιος. Εννοείται πως την αθλητική (γυαλιστερή) φόρμα τη συνδυάζει πάντα με καπέλο μεγάλης ομάδας του εξωτερικού. Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ συνήθως.

Κανόνας τέταρτος: To όνειρο και ο πάγκος της μεγαλύτερης ομάδας. Ο κόουτς θεωρεί πως είναι αδικημένος και θα έπρεπε να έχει πάρει μια ευκαιρία και σε μεγαλύτερη ομάδα. Εκτός τοπικών. Θα σου αναλύσει τις τακτικές του Γκουαρδιόλα καλύτερα και από τον Αλέφαντο και θα σου ορκιστεί πως αν είχε και αυτός τον Τσάβι, τον Ινιέστα και τον Μέσι θα κέρδιζε με τον Τρίκαρδο Κατοχής -τουλάχιστον- την σούπερ λίγκα στην Ελλάδα. «Έχω καταλάβει πως παίζουν» θα σου πει και θα συμπληρώσει «Όταν ο Μπουσκέτς πλακάρει για τον Άλμπα (εδώ θα σκεφτεί λίγο και την Τζέσικα Άλμπα) δημιουργείται ένα ρήγμα» την ίδια στιγμή θα πάρει δύο κεφτέδες από το πιάτο (εννοείται η συζήτηση γίνεται σε ταβέρνα) και θα σου δείξει «το σύστημα».

Κανόνας πέμπτος (και τελευταίος): O γκουρού του στοιχήματος. Ο κόουτς έχει πάντα μαζί του ένα κουπόνι και καμιά δεκαριά δελτία στοιχήματος. Εννοείται πως παίζει και στο ίντερνετ και γι’ αυτό το λόγο έχει πάρει smartphone χωρίς να ξέρει να το χρησιμοποιεί. Στο πρακτορείο θα φτιάξει πάντα πηγαδάκι, με αυτόν στο επίκεντρο, και θα δέχεται ερωτήσεις του τύπου «Κόουτς να παίξω την Σοσιεδάδ διπλό». Θα ρωτήσει με ύφος Τζούντ Λο στο Young Pope (δείτε τη σειρά) «Με ποιον παίζει» για να ακούσει την απάντηση «Με τη Ράγιο στο Ράγιο». Θα το σκεφτεί περίπου μισό λεπτό και θα δώσει τα φώτα του. «Καλό διπλό και επίσης παίξ’το δύο έως τρία για μεγαλύτερο κέρδος». Ο φίλος εννοείται θα παίξει ακριβώς έτσι το στοίχημα και θα περιμένει μάταια να πληρωθεί. Ο μύθος λέει επίσης πως ο κόουτς την τελευταία φορά που είχε πιάσει στοίχημα είχαμε δραχμές.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Η ομορφιά του ποδοσφαίρου

  [5 Σχόλια]

Πριν λίγο καιρό έτυχε να βρεθώ σε ένα σημείο της γειτονιάς στην οποία μεγάλωσα, ένα μέρος από το οποίο είχα να περάσω πάρα πολλά χρόνια. Στο σημείο εκείνο βρίσκεται μια μικρή αλάνα που περιτριγυρίζεται από πολυκατοικίες, την οποία πλέον οι κάτοικοι της περιοχής έχουν μετατρέψει σε ένα τεράστιο πάρκινγκ.

Κανονικά η εικόνα μιας αλάνας γεμάτης παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεν θα μου έκανε ποτέ εντύπωση αλλά η συγκεκριμένη δεν ήταν μια οποιαδήποτε υπαίθρια έκταση. Κάποτε είχε όνομα. Την αποκαλούσαμε «Μαρακανά». (Ένα όνομα που φυσικά δεν θα κέρδιζε ποτέ κανένα βραβείο πρωτοτυπίας αλλά έτσι κι αλλιώς όταν είσαι 10 χρονών η αντισυμβατικότητα κάποιου τερματίζει στο «εγώ θα φοράω το 6», σε μια εποχή που όλοι ήθελαν να φοράνε το 10.)

Σε αντίθεση με το κανονικό, από το δικό μας «Μαρακανά» δεν περνούσε κανένας. Και δεν μιλάμε για τίποτα τυχαίους αντιπάλους. Στο πρωτάθλημα της περιοχής είχαμε να αντιμετωπίσουμε ομάδες όπως οι «Κανονιέρηδες» και οι «Μπέμπηδες», που από τα ονόματα καταλαβαίνεις πως δεν ήταν τίποτα κοντοί, φλώροι με γυαλάκια και παπούτσια με αυτοκόλλητα (μεταξύ μας, οι περισσότεροι ήταν κοντοί, φλώροι με γυαλάκια και παπούτσια με αυτοκόλλητα).

Όποιος ερχόταν να παίξει στο «Μαρακανά» ήξερε εξ αρχής πως στην καλύτερη περίπτωση θα επιστρέψει στη γειτονιά του με ένα τιμητικό σκορ. Ήταν το ‘οχυρό’ μας και το ξέραμε σπιθαμή προς σπιθαμή: Που ακριβώς βρισκόταν οι λακκούβες, πόση δύναμη χρειαζόταν για να φτάσει η μπάλα από τις δυο μεγάλες πέτρες που παρίσταναν την εστία τη μια εστία στην άλλη, που ήταν οι πέτρες που προεξείχαν και απειλούσαν να σου σπάσουν το πόδι αν δεν ήσουν προσεκτικός και πόσο μεγάλη ήταν η κλίση σε κάθε σημείο του γηπέδου.

Για έναν οποιοδήποτε ενήλικα της εποχής εκείνης ήταν μια κλασική άσχημη αλάνα, γεμάτη σκόνη και πιτσιρίκια που έκαναν εκνευριστική φασαρία την ώρα που αυτός ήθελε να δει την ‘Καλημέρα Ζωή’ ή να ακούσει Κώστα Μπίγαλη. Για εμάς ήταν ένας μικρός παράδεισος, μια εντυπωσιακή έδρα-φόβητρο, το πρώτο βήμα στο δρόμο για την ανάδειξη μας κάποτε σε «καλύτερο παίκτη του κόσμου». Βλέποντας την ξανά φέτος με το μυαλό ενός ενήλικα, έτσι ξενέρωτη και γεμάτη αυτοκίνητα από άκρη σε άκρη (και παλιότερα είχε παρκαρισμένα αμάξια αλλά, ευτυχώς, πολύ λιγότερα), ένιωσα για λίγο ένα γλυκόπικρο μείγμα θλίψης και νοσταλγίας το οποίο διαδέχτηκε μια πολύ βασική εσωτερική απορία: «Πώς στο διάολο βλέπαμε ένα κανονικό ποδοσφαιρικό γήπεδο σ’αυτό το παρατημένο, γεμάτο πέτρες και χαλίκια, οικόπεδο;»

Click on the image to enlarge it

                     (Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για μεγέθυνση)

Πριν λίγες μέρες χαζεύοντας στο ίντερνετ πέτυχα αυτή την εκπληκτική εικόνα ενός Βραζιλιάνου φωτογράφου που έχει αφιερώσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής του στις δυο μεγαλύτερες αγάπες του: τη φωτογραφία και το ποδόσφαιρο. Είναι τραβηγμένη στην πολιτεία Αλαγκόας, στα ανατολικά της Βραζιλίας.

Παρατηρώντας όλες τις υπέροχες λεπτομέρειες της με προσοχή (τα έντονα χρώματα, τα βλέμματα τους, την απίστευτη λασπουριά, τα ξυπόλητα πόδια, το χαμόγελο του μικρότερου, τα υποτυπώδη δίχτυα, τα στραβά δοκάρια κτλ.) καταλήγω στο ότι αν χρειαστεί ποτέ στο μέλλον να εξηγήσω σε κάποιον γιατί είναι όμορφο το ποδόσφαιρο δεν θα του δείξω κάποιο βίντεο του Μέσσι, του Ροναλντίνιο ή του Ζιντάν. Θα του δείξω απλά αυτά τα εφτά παιδιά που μέσα στη βροχή και τη λάσπη, σε μια χώρα γεμάτη προβλήματα, αδιαφορούν για όλα τα σκατά της ανθρωπότητας και παίζουν ευτυχισμένα στο δικό τους «Μαρακανά».

Σομπρεροδιαγωνισμός: Εμείς γιορτάζουμε, εσείς ντύνεστε

  [147 Σχόλια]

scorpio_massive

Με μεγάλη μας χαρά γιορτάζουμε τα 40.000 Likes της σελίδας του Sombrero στο Facebook (αν δεν μας κάνετε λάικ ήδη ντροπή σας) και σε συνεργασία με τα Rabona Tees δίνουμε δώρο από ένα ποδοσφαιρικό μπλουζάκι σε τρεις τυχερούς αναγνώστες μας. Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να μαντέψετε το αποτέλεσμα του αγώνα της Ελλάδας με την Κύπρο (μια που τα παιδιά από το Rabona Tees είναι από εκεί). Για να το κάνουμε ακόμα πιο εύκολο, θέλουμε απλά το σημείο, όχι το σκορ.

Μπορείτε να αφήσετε το προγνωστικό είτε με σχόλιο εδώ (γράφοντας και κάποιο e-mail για να σας βρούμε), είτε με σχόλιο στο αντίστοιχο post στο Facebook (αν φοβάστε ότι θα σας στέλνουμε e-mail με Νιγηριανούς πρίγκιπες). Ο αγώνας είναι την Παρασκευή στις 21.45 στο Καραϊσκάκη οπότε έχετε χρόνο να το σκεφτείτε. Οι νικητές θα προκύψουν από κλήρωση που θα γίνει στα υπερσύγχρονα γραφεία μας. Αν νιώθετε τόσο σίγουροι για την επιτυχία σας, μπορείτε να επιλέξετε από τώρα το μπλουζάκι σας κάνοντας μια επίσκεψη στο Rabona Tees.

Γιατί μπαμπά ακόμα μας θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ;

  [12 Σχόλια]

BabyBall

«Ο γιος πρέπει να υποστηρίζει την ομάδα του πατέρα του. Νόμος». Ένας άγραφος νόμος που, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, αναφέραμε με τους κολλητούς μου όταν έγιναν γονείς και, συμπτωματικά, απέκτησαν όλοι γιους. Θα σου φανεί αστείο αλλά μου πέρασε φευγαλέα από το μυαλό στην πρώτη μου γνωριμία μαζί σου, όταν στο υπερηχογράφημα  της αυχενικής η γιατρός μας αποκάλυψε το φύλο σου. «Αγόρι είναι κατά 90%».

Δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προτίμηση σε φύλο για να είμαι ειλικρινής, αλλά τώρα που είσαι πλέον ενάμισι έτους κι αρχίζεις σιγά σιγά να φεύγεις από το στάδιο του μωρού και γίνεσαι αγοράκι, έχουν αρχίσει να γεννιούνται μέσα μου οι πρώτες «ποδοσφαιρικές» σκέψεις που περιλαμβάνουν κι εσένα. Πέραν της προφανούς, ότι δηλαδή δεν αργεί η στιγμή που θα γίνεις ένας ψηλός, ξανθός Μέσι με γαλανά μάτια, νομίζω θα μου άρεσε να πάμε κάποια στιγμή στο γήπεδο και να δούμε μαζί από κοντά την ομάδα μας, τον Ολυμπιακό. Και θα ήθελα να γίνεις Ολυμπιακός όχι γιατί είμαι κι εγώ, ούτε γιατί είναι η ομάδα που κερδίζει τα πρωταθλήματα. Άλλωστε ο πατέρας σου μεγάλωσε στα λεγόμενα πέτρινα χρόνια της ομάδας, όταν ο Ολυμπιακός ήταν το γοητευτικό αουτσάιντερ, όπου οι ήττες ήταν ο κανόνας και η η καζούρα στο σχολείο από τους «αλλόθρησκους» συμμαθητές η καθημερινότητα.

Θα ήθελα να γίνεις Ολυμπιακός καθαρά από δική σου επιλογή, για τον ίδιο ανεξήγητο λόγο που έγινα κι εγώ και να μου δώσεις τη χαρά να σου απαντάω σε απορίες τύπου «Γιατί μπαμπά ακόμα μας θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ; Και ποιοι είναι αυτοί, αντρόγυνο είναι;». Να ξέρεις θα προσπαθήσω να σου απαντάω σε όλα όσο καλύτερα και πιο τίμια μπορώ, ότι δηλαδή η Σάντος δεν είναι γυναίκα αλλά ομάδα σαν τον Ολυμπιακό μας, απλά όχι τόσο καλή, γι’αυτο και την είχαμε κερδίσει τότε και ακόμα μας θυμάται, όπως μας θυμάται και ο Πελέ άλλωστε, αυτός βέβαια κυρίως λόγω της Olympiacos Mastercard. Μην ανησυχείς όμως που δεν τους ξέρεις, λογικό είναι, αυτά έγιναν πριν πολλά χρόνια, πριν καν γεννηθεί κι ο μπαμπάς σου. Θέλω να πιστεύω ότι θα ζήσουμε ακόμα μεγαλύτερες στιγμές κι ότι τα πιο σημαντικά γκολ δεν έχουν έρθει, είναι αυτά που θα πανηγυρίσουμε μαζί στο γήπεδο ή έστω στον καναπέ σε μια μεγάλη Ευρωπαϊκή βραδιά με πίτσες και μπύρες. Εντάξει όχι μπύρες για σένα, γιατί ευελπιστώ ότι αυτές οι στιγμές θα έρθουν πολύ πριν ενηλικιωθείς και μπορείς να καταναλώσεις κι εσύ αλκοόλ.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα το διαβάσεις αυτό, ίσως όταν το διαβάσεις ο Ολυμπιακός να μην είναι καν πρωταθλητής, ποιος ξέρει, μπορεί να ξαναζεί τα πέτρινα χρόνια του, άλλωστε στον αθλητισμό όπως και στη ζωή όλα κάνουν κύκλους, επιτυχημένους ή λιγότερο επιτυχημένους. Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι ότι, σε μια εποχή όπου μας έχει πλέον γίνει βίωμα ο φόβος της ήττας, σε όλα τα επίπεδα, εσύ θα είσαι πάντα η μεγαλύτερή μου νίκη.

Σχετικά κείμενα:
Η πρώτη φορά στο γήπεδο
Το γήπεδο δεν κόβεται
Γιατί μαμά είμαστε ΑΕΚ;

Sombrero Quiz: Πόσο καλά ξέρεις το Euro;

  [6 Σχόλια]

Μπορεί να μην είναι Μουντιάλ, αλλά το Euro έχει τη δική του ιστορία γεμάτη πολλές αναμνήσεις. Αυτό είναι το κουίζ του Σομπρέρο για την ιστορία των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, με ερωτήσεις που πιάνουν από τα πρόσφατα μέχρι τα παλιά και από στατιστικά μέχρι κάποιες κλασσικές στιγμές. Ξεκινάμε:

Σομπρεροπρογνωστικά (Euro 2016)

  [17 Σχόλια]

euro-2016

Τα ζητήσατε. Μας ρωτήσατε. Μας απειλήσατε. Τα Σομπρεροπρογνωστικά επιστρέφουν και αυτό το καλοκαίρι. Διαλέξαμε το Euro του 2016 που γίνεται σε λογικές ώρες και έχει παραπάνω παιχνίδια από το Κόπα Αμέρικα. Η διαδικασία είναι πολύ απλή. Πηγαίνετε σε αυτό εδώ το σάιτ. Κάνετε έναν λογαριασμό (αν είχατε κάνει σε παλιότερα παιχνίδια, ισχύει το ίδιο ακάουντ) ή αν βαριέστε, χρησιμοποιείτε τον λογαριασμό σας στο Facebook ή στο Twitter. Επιλέγετε κάποιο ευφάνταστο όνομα και είστε έτοιμοι. Για να κοντραριστείτε με τους υπόλοιπους σομπρερίστας πηγαίνετε στα αριστερά της σελίδας, βρίσκετε το «Join Mini-League», βάζετε τον μαγικό αριθμό 822849 και μπαίνετε στο πρωταθληματάκι του Σομπρέρο.

Από εκεί και πέρα βάζετε τα προγνωστικά σας για τους αγώνες του Euro. 3 βαθμοί για ακριβές σκορ, 1 βαθμός για σωστό αποτέλεσμα (1-2-Χ) και μπόνους αν το σκορ ή το αποτέλεσμα που προβλέψατε ήταν έκπληξη (αν το σκορ δηλαδή το είχε προβλέψει κάτω από το 5% και το αποτέλεσμα κάτω από το 20% των ανταγωνιστών σας). Για κάθε απορία είμαστε εδώ. Ο διαγωνισμός συνεχίζεται μέχρι τέλους και ο νικητής κερδίζει όπως πάντα την εκτίμηση του κοινού. Α, ναι. Κερδίζει και δώρο ένα μπλουζάκι από το Offside Festival που είναι και πολύ ωραίο μάλιστα για να βγείτε για καφέ, ποτό, να πάτε στο γήπεδο, ραντεβού με μια κοπέλα και πάει λέγοντας:

13267734_1734254156817445_537893199564578669_n

Αν στην πορεία προκύψει και κάτι άλλο θα το ανακοινώσουμε. Άλλωστε πιο πολύ και από τα δώρα, μετράει η αποθέωση στην παρέα και στο καφενείο σε περίπτωση νίκης. Το ύφος «σας τα λεγα εγώ ότι θα το σηκώσει η Β. Ιρλανδία» και το πέταμα των γυαλιών ηλίου στο τραπεζάκι με ταυτόχρονη παραγγελιά στον καφετζή «τον δικό μου κυρ-Στέφανε», γιατί δεν σας χωράει αυτός ο τόπος πια.

Πόσο γνώστης του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (ή Γιουρόπα Λιγκ) είσαι;

  [14 Σχόλια]

Ένα δύσκολο κουίζ για τους φίλους του Europa League. 15 ερωτήσεις για αυτούς που γουστάρουν να φτάνουν στα όρια. Θα καταφέρεις να απαντήσεις ή θα το κλείσεις και θα παίξεις πασιέντζα; Άντε να δούμε.

Όταν ονειρεύεσαι τον παράδεισο

  [2 Σχόλια]

Μπορούν μερικές εικόνες από τις εξέδρες, να έχουν μεγαλύτερη δύναμη από ένα ντέρμπι; Ένα ντέρμπι για την έξοδο σε έναν μεγάλο θεσμό, με ένα γήπεδο να βράζει και δυο ομάδες που χωρίζουν μια ολόκληρη πόλη στα δύο; Πριν λίγους μήνες, Ράσινγκ και Ιντεπεντιέντε έπαιζαν στο στάδιο Ελ Σιλίντρο αγώνα πλέι-οφ για μια έξοδο στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Η αποθέωση του ποδοσφαιρικού πάθους που καθηλώνει χιλιάδες ανθρώπους για 90 λεπτά. Κι όμως, όσες συγκινήσεις και να έδωσε ο συγκεκριμένος αγώνας δεν συγκρίνονται με δεκατρία δευτερόλεπτα. Δεκατρία δευτερόλεπτα από τα 15 λεπτά του ρεπορτάζ «Paso a Paso» της τηλεόρασης της Αργεντινής για το «κλάσικο ντε Αβεγιανέδα».

Κάπου στις εξέδρες του ποδοσφαιρικού αυτού ναού, μερικά παιδιά, όλα με φανέλες της Ράσινγκ (εντός και εκτός έδρας), έχουν μία μπάλα. Ένα από αυτά ξεχωρίζει αμέσως. Έχει ένα πόδι και κινείται με πατερίτσες, φορώντας το νούμερο 28 του Ουρουγουανού Νούνιες. Ίσως όχι τυχαία η επιλογή, μια που ο επιθετικός της Ράσινγκ έπαθε ρήξη χιαστών πέρσι και έχασε την μισή χρονιά.  Ξέρει ο μικρός πώς είναι να μην μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς. Την συγκεκριμένη στιγμή όμως τα έχει ξεχάσει όλα. Είναι στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας, είναι λίγα μέτρα από τα είδωλά του, τον Σάχα, τον Μιλίτο, τον Μπόου και τους άλλους και παίζει μπάλα, ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους. Μπορεί να ξεχάσει λίγο το πρόβλημά του, να ζήσει το όνειρό, ότι είναι κι αυτός ένας παίκτης της Ράσινγκ Κλουμπ. Όλοι είναι ίσοι στο γήπεδο, το ποδόσφαιρο δεν κοιτάει τι χρώμα είσαι, πόσο ψηλός είσαι, αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, αν έχεις δύο πόδια. Δεν θα του χαριστεί κανένας φίλος του, ούτε κι αυτός όμως. Θα μαζέψει την μπάλα, θα χρησιμοποιήσει το ένα πόδι και την πατερίτσα, κάθε τρόπο για να κάνει μια γκαμπέτα. Αυτό τον νοιάζει. Περνάει έναν, ο δεύτερος τον κόβει. Παίρνει την μπάλα ξανά και δοκιμάζει τακουνάκι. Το παιχνίδι συνεχίζεται, η κάμερα επιστρέφει στα όσα γίνονται λίγα μέτρα παραπέρα στο χορτάρι, ο μικρός ζει το όνειρό του.

Ίσως στην καλύτερη σειρά κόμικ που έχει φτιαχτεί ποτέ, το Sandman του Νιλ Γκάιμαν, ο πρωταγωνιστής που είναι η προσωποποίηση των ονείρων των ανθρώπων, μια ιδέα, μια έννοια που μετουσιώθηκε σε ον, φτάνει μέχρι την κόλαση για να βρει ένα αντικείμενο που έχει χάσει και βρίσκεται πλέον στα χέρια ενός δαίμονα. Μπροστά σε όλους τους δαίμονες βρίσκει τον κάτοχο και τον κερδίζει σε ένα παιχνίδι εξυπνάδας. Ενώ ετοιμάζεται να φύγει, ο Εωσφόρος τον ρωτάει: «Οι εκατομμύρια δαίμονες βρίσκονται μπροστά σου. Πες μας, γιατί να σε αφήσουμε να φύγεις; Δεν έχεις καμία δύναμη εδώ – τι δύναμη έχουν τα όνειρα στην Κόλαση

tumblr_mp354u30bs1rpgwnso1_1280

Ο Sandman απαντάει: «Λες ότι δεν έχω δύναμη; Μπορεί να έχεις δίκιο. Αλλά λες ότι τα όνειρα δεν έχουν δύναμη εδώ; Πες μου Εωσφόρε. Αναρωτηθείτε όλοι σας. Τι δύναμη θα είχε η κόλαση, αν όσοι ήταν φυλακισμένοι εδώ δεν μπορούσαν να ονειρευτούν τον Παράδεισο

Τα πάχη μου τα κάλλη μου

  [Καθόλου σχόλια]

03_19101926_3b6e0b_2647431a

Ζούμε σε έναν κόσμο που από την μία αναδεικνύει αποστεωμένα πρότυπα ομορφιάς και υπερμουσκουλιασμένα σώματα με χημικά σκευάσματα ως κάτι υγιεινό, ενώ παράλληλα τα ποσοστά παχυσαρκίας σπάνε ρεκόρ. Ίσως άλλωστε αυτός ο αέναος αγώνας μεταξύ του φαγητού, του φωτογραφικού food porn και της Ελλάδας που η επιχειρηματικότητα είναι το μπαρ και η ταβέρνα απέναντι στα γυμναστήρια να είναι το μεγαλύτερο σύγχρονο ντέρμπι. Φυσικά, το πρόβλημα της παχυσαρκίας είναι γενικό φαινόμενο στον «πολιτισμένο» κόσμο και η αντιμετώπισή του καθόλου εύκολη. Στην Αγγλία πάντως κάποιοι πιστεύουν ότι η λύση είναι η μπάλα.

Ο 37χρονος Άντριου Σάναχαν (οπαδός της Στόουκ) βαρέθηκε να προσπαθεί να χάσει βάρος με τρόπους που απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε γυναίκες ή σε ΟΥΚάδες και έτσι έβαλε σε πλάνο το «Man V Fat», το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα των… χοντρών. «Ο κόσμος νομίζει ότι για να χάσεις βάρος πρέπει να τρέξεις μαραθώνιο ή να κάνεις κάποιο άλλο δύσκολο άθλημα. Το 67% των ανδρών είναι υπέρβαρο και πολλοί ντρέπονται για το πώς έχουν γίνει με αποτέλεσμα να παρατούν το ποδόσφαιρο». Οι ομάδες υποστήριξης ατόμων με προβλήματα παχυσαρκίας είναι γεμάτες γυναίκες στην Αγγλία και οι άντρες νιώθουν ξεκρέμαστοι. Όχι πια.

04_19101926_825639_2647432a

Στο Man V Fat έχεις την δυνατότητα να παίξεις μπάλα, χωρίς όλους αυτούς τους αντιπαθητικούς αδύνατους, γρήγορους με πλεμόνια αντιπάλους. Δεν κάνουμε πλάκα. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν αυστηρά μόνο όσοι έχουν Δείκτη Μάζας Σώματος πάνω από 30 και στόχος είναι να καταφέρουν να χάσουν βάρος μαζί με τους συμπαίκτες τους. Με λίγα λόγια αν δείτε κάποιον να αγωνίζεται και στο πρωτάθλημα του χρόνου, σημαίνει ότι δεν είναι και τόσο καλός (στη δίαιτα). Οι ομάδες παίρνουν βαθμούς τόσο με νίκες, όσο και με το βάρος που έχουν χάσει μετά από κάθε αγώνα (!!) με αποτέλεσμα το κίνητρο να είναι μεγαλύτερο για λίγο τρέξιμο. Και επειδή βέβαια δεν αρκεί μόνο η μπάλα, το Man V Fat έχει γίνει μια κοινότητα αλληλοβοήθειας ουσιαστικά, με σάιτ που έχει συμβουλές για τα πολλά μέλη, με οργάνωση από ειδικούς και με την οικονομική συμμετοχή των τοπικών αρχών. Όπως είναι φυσικό, υπάρχουν ομάδες με ονόματα όπως Μπυροκοιλιές United, Φοίνικας XXXL από Άγγλους που ξέρουν να αυτοσαρκάζονται, αλλά τουλάχιστον έχουν και την ψυχική δύναμη να αλλάξουν τη ζωή τους. Όπως άλλωστε έκανε κι ο Άντριου που δυστυχώς (ή μάλλον ευτυχώς) δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημά του, μια που κατάφερε να χάσει περίπου 30 κιλά. Κατάφερε όμως να κινητοποιήσει τόσο κόσμο, να φέρει χρήματα (ακόμα και από τον Τζίμι Όλιβερ) και σίγουρα θα είναι περήφανος για το έργο που ξεκίνησε. Γιατί καλό το φαΐ, ακόμα καλύτερη όμως η υγεία και ο αθλητισμός.

Πόσο καλά γνωρίζεις τους παίκτες της φετινής Πρέμιερ Λιγκ;

  [9 Σχόλια]

epl2

Ακόμα ένα εύκολο κουίζ για τους πραγματικούς φίλους της Πρέμιερ Λιγκ. Νηπιακές ερωτήσεις για να περνάει η ώρα μιας και ο καιρός κρύωσε και ο καναπές του σπιτιού έχει γίνει ο καλύτερός μας φίλος. Φτιάξτε το τσάι σας και απαντήστε στο κουίζ.

[διάβασε περισσότερα →]

Sombrero quiz: Πόσο καλά ξέρεις το El Clasico

  [13 Σχόλια]

Μία μέρα πριν το El Clasico προετοιμαζόμαστε με τον καλύτερο τρόπο με ένα κουίζ γνώσεων για τον μεγάλο αγώνα. Ένα ποτ-πουρί ερωτήσεων στατιστικών, αλλά και… ποικίλης ύλης, με πρόσφατες και πιο παλιές ερωτήσεις. Ένας τρόπος να την πείτε στον κολλητό που το παίζει γνώστης ή σε άλλους συνταξιούχους στο καφενείο.

[διάβασε περισσότερα →]

Το καλύτερο δώρο γενεθλίων

  [Καθόλου σχόλια]

franco y bernardi

Τα περισσότερα παιδιά στα 11 τους προσπαθούν να μαζέψουν σιγά σιγά χρήματα για να πάρουν τα πράγματα που θέλουν. Όταν φτάσουν μάλιστα τα γενέθλιά τους, η… οικονομική ενίσχυση από τους συγγενείς είναι μεγάλη υπόθεση. Στην περίπτωση του Φράνκο Βιγιέγκας τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Ο πιτσιρικάς από την Κόρδοβα της Αργεντινής δεν έβαλε τα χρήματα στον κουμπαρά για να πάρει μια καινούρια κονσόλα ή παπούτσια ή ότι άλλο παίρνουν τα παιδιά της ηλικίας του στην εποχή μας. Γνωρίζοντας τα οικονομικά προβλήματα της ομάδας του, αποφάσισε να τη βοηθήσει.

franco

Έτσι, έστειλε τα χρήματα που μάζεψε στους παίκτες της Ινστιτούτο Κόρδοβα που είναι απλήρωτοι εδώ και καιρό και τους έγραψε μια κάρτα: «Αξιότιμε πρόεδρε της Ινστιτούτο. Με λένε Φράνκο Βιγιέγκας και είμαι το μέλος Νο 88883-03. Ως οπαδός της ομάδας, σας δωρίζω 300 πέσος, αυτά τα χρήματα είναι δικά μου, μου τα έδωσαν για τα γενέθλιά μου στις 11/11. Σαν αντάλλαγμα θα ήθελα μια φανέλα με υπογραφές από όλους τους παίκτες, αν γίνεται. Ελπίζω έτσι να βοηθήσω κάπως και να ευχαριστήσω τους παίκτες. Είμαι 11 ετών». Οι παίκτες της Ινστιτούτο συγκινήθηκαν και εκτός από την φανέλα, κάλεσαν και τον μικρό Φράνκο ανήμερα των γενεθλιών του στην προπόνηση όπου και γνώρισε όλους τους ποδοσφαιριστές και φωτογραφήθηκε με το ίνδαλμά του Κριστιάν Μπερνάρντι.

Η ομάδα που δίνει μάχη για την άνοδό της στην Α’ Εθνική, αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα και η διοίκηση κάλεσε πρόσφατα τα μέλη τού συλλόγου να δώσουν ότι μπορούν για να πληρωθούν οι παίκτες. Προς το παρόν έχουν συγκεντρωθεί περίπου 78.000 πέσος, μεταξύ των οποίων και αυτά του πιτσιρικά Φράνκο, ποσό αρκετά μικρό για να φτάσει τα 2 εκατομμύρια πέσος που είναι περίπου τα χρέη. Ο Φράνκο πάντως ξέρει ότι έκανε ό,τι μπορούσε για την αγαπημένη του ομάδα, μια ομάδα που δεν θα του φέρει τίτλους, ούτε θα τον κάνει να κοκορεύεται στους συμμαθητές του. Και σίγουρα πέρασε τα καλύτερά του γενέθλια, πολύ καλύτερα απ’ ό,τι θα του αγόραζαν 300 πέσος.

Μια αξέχαστη μέρα

  [Καθόλου σχόλια]

mekfah

Ο 11χρονος Μεκφά ζει σε μια από τις φτωχογειτονιές της Μπανγκόκ, εκεί που τα τρένα περνάνε σχεδόν μέσα από τα σπίτια και τις υπαίθριες αγορές. Παρά το γεγονός ότι η Ταϊλάνδη απέχει αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα από την Αγγλία ο πιτσιρικάς είναι φανατικός φίλος της Λίβερπουλ. Όπως είναι λογικό ένα από τα μεγάλα του όνειρα ήταν να δει κάποια στιγμή από κοντά την αγαπημένη του ομάδα, ένα όνειρο που έμοιαζε απίθανο να πραγματοποιηθεί με δεδομένη την οικονομική κατάσταση της οικογένειας του. Χάρη στις ενέργειες όμως του χορηγού της Λίβερπουλ και της ‘Global Goals’, μιας παγκόσμιας οργάνωσης που προσπαθεί να εξαλείψει την φτώχεια και την κοινωνική και οικονομική ανισότητα, το όνειρο του έγινε πραγματικότητα πριν λίγους μήνες.

Ο μικρός ταξίδεψε τον Ιούλιο στην Κουάλα Λουμπούρ και έζησε μια ολόκληρη μέρα κοντά στα ινδάλματα του, τα οποία και συνόδεψε στον αγωνιστικό χώρο στο φιλικό που έδωσε η Λίβερπουλ με μια μια ομάδα επίλεκτων της Μαλαισίας. Και μπορεί η ιδέα «μη προνομιούχο παιδί επιλέγεται για να ζήσει μια ονειρική μέρα δίπλα στους ήρωες του» να ακούγεται πλέον κλισέ αλλά το βίντεο με τις απολαυστικές αντιδράσεις του μικρού αποπνέει τέτοια ευτυχία με κάθε πλάνο που τον δείχνει ξέγνοιαστο και ευτυχισμένο (όπως πρέπει να είναι πάντα τα παιδιά), που είναι σχεδόν αδύνατον να την περιφρονήσεις και να μη χαμογελάσεις.

Η θανάσιμη αμαρτία του ποδοσφαίρου

  [3 Σχόλια]

iraq54fb3b846188_870x0

Ζώντας στον δυτικό κόσμο θεωρείς ως δεδομένα πολλά πράγματα που σε άλλα μέρη του κόσμου αποτελούν όνειρα. Απλές καθημερινές δικές μας συνήθειες, αυτονόητες ελευθερίες, σε άλλα μέρη μπορούν να σε οδηγήσουν στον θάνατο. Όσο περίεργο και αν ακούγεται, το ποδόσφαιρο ανήκει σε αυτές. Η εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους  τα τελευταία χρόνια ευθύνεται για πάρα πολλά εγκλήματα που έχουν λάβει χώρα στο όνομα της τζιχάντ και ανάμεσα σε όλα για το μίσος προς το ποδόσφαιρο.

Στις αρχές του χρόνου μια είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου. Στην Μοσούλη του Ιράκ, οι στρατιώτες της ISIS εκτέλεσαν 13 νεαρούς. Το έγκλημά τους; Παρακολουθούσαν τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ιράκ-Ιορδανίας για το ασιατικό κύπελλο. Οι νεαροί βρίσκονταν στην περιοχή Αλ Γιαρμούκ της Μοσούλης και αφού οι άντρες του Ισλαμικού Κράτους τούς έπιασαν, τους μετέφεραν σε μια πλατεία. Εκεί με τη βοήθεια μεγάφωνου διαβάστηκαν τα εγκλήματά τους (ότι παρακολουθούσαν το παγανιστικό, αντιθρησκευτικό και δυτικό ποδόφαιρο) και εκτελέστηκαν δημόσια χωρίς πολλά πολλά. Όπως ανέφερε μια ομάδα ακτιβιστών που έφερε στην δημοσιότητα το γεγονός, τα πτώματα των νεαρών έμειναν στην πλατεία σε κοινή θέα, μια που οι γονείς τους φοβόντουσαν για νέα αντίποινα αν τολμούσαν να μαζέψουν τα νεκρά παιδιά τους.

Ένα χρόνο πριν, ένας Ιρακινός είχε συλληφθεί από Κούρδους ως μέλος του Ισλαμικού Κράτους. Ο ίδιος το αρνήθηκε και είπε ότι δεν είχε ρίξει ούτε μία σφαίρα στη ζωή του. Δυστυχώς γι’ αυτόν πρωταγωνιστούσε σε βίντεο «διαδήλωσης-γιορτής» (του στυλ βγήκαμε στην Ομόνοια) μετά την κατάληψη της Μοσούλης από την ISIS, στο οποίο ήταν ντυμένος με φανέλα της Μπαρσελόνα και ζωσμένος με φισεκλίκια και ένα ΑΚ47 να πανηγυρίζει. Το γεγονός ότι φορούσε μια φανέλα δυτικής ομάδας, δεν πέρασε απαρατήρητο. Καλός ο φονταμενταλισμός, αλλά λίγη μπάλα στα κρυφά είναι μια γλυκιά αμαρτία.

Άλλωστε μπορεί το ποδόσφαιρο να είναι… παγανιστικό, αλλά έχει και δύναμη. Δεν δίστασαν να το χρησιμοποιήσουν άλλωστε, όπως σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα πέρσι στην Τυνησία όπου στις εξέδρες είχε σηκωθεί ασπρόμαυρο πανό υπέρ του Χαλιφάτου του Ισλαμικού Κράτους. Η προπαγάνδα βοηθάει, ακόμα και αν λερώνεις τα χέρια σου. Και μπορεί να μην είναι μάστορες των social media, αλλά κάτι ξέρουν. Όπως το καλοκαίρι του 2014, όταν τζιχαντιστές βιντεοσκόπησαν την είσοδό τους στο σπίτι ενός Ιρακινού αστυνομικού και τον βασανισμό του με φριχτό τρόπο υπό τους ήχους θρησκευτικών ύμνων. Στη συνέχεια τον αποκεφάλισαν και τουίταραν: «Αυτή είναι η μπάλα μας, είναι φτιαγμένη από δέρμα» βάζοντας μάλιστα και το hashtag του Παγκοσμίου Κυπέλλου #WorldCup (με σκοπό αφ’ ενός να εξευτελίσουν, να τραυματίσουν το ίδιο το ποδόσφαιρο, αλλά από την άλλη να μπορέσουν να μπουν σε χιλιάδες οθόνες ανθρώπων που έψαχναν κάτι σχετικό με το Μουντιάλ).

isis-fatwa-table-football-beheaded-figures

Τον φετινό Μάρτιο άλλωστε κυκλοφόρησε στην Αγγλία από την Σκότλαντ Γιαρντ ότι μαζί με τα τρένα και το μετρό, τα ποδοσφαιρικά γήπεδα μπορεί να είναι στόχος τζιχαντιστών που εκπαιδεύτηκαν στη Συρία και το Ιράκ. Λογικό. Πολύς κόσμος, οπότε μεγάλη επιτυχία από πλευράς θυμάτων και χτυπάς κάτι ιερό για τους Άγγλους, περισσότερο ίσως και από τους πύργους της Νέας Υόρκης. Τον ίδιο μήνα είχαμε το el clasico στην Ισπανία και χρειάστηκε ειδική… ανακοίνωση από το Χαλιφάτο ότι όποιος θα το παρακολουθούσε θα είχε ως τιμωρία 80 βουρδουλιές στην πλάτη του.  Το αποκορύφωμα; Οι σοφοί του Ισλαμικού Κράτους κατόπιν σοβαρότητας σκέψης έβγαλαν φιρμάνι ότι οι στρατιώτες μπορούν να παίζουν ξύλινο ποδοσφαιράκι, αρκεί οι παίκτες να έχουν αποκεφαλιστεί. Αλλιώς οι ποδοσφαιριστές μοιάζουν με αγάλματα και ως γνωστόν τα αγάλματα διαφθείρουν τις ψυχές. Επίσης απαγορεύονται τα στοιχήματα, οι βρισιές και κάθε είδους αρνητικό συναίσθημα κατά τη διάρκεια του foosball που θα λέγανε και στα Φιλαράκια.

Γιατί τέτοιο μίσος; Είναι απλά ότι το ποδόσφαιρο είναι δυτικό; Δεν νομίζω ότι είναι μόνο αυτό. Το ποδόσφαιρο προσφέρει ελευθερία,  αμαρτάνεις είτε αν το παίζεις, είτε αν το βλέπεις γιατί μπορεί να ξεφύγεις από τις εντολές της θρησκείας. Κυρίως όμως είναι και ένα κοινωνικό φαινόμενο που δίνει τις δυνατότητες στον κόσμο να εκφραστεί, να οργανωθεί και συχνά να αντισταθεί σε κάθε είδους καταπίεση. Άλλωστε σε χώρες όπως η Αίγυπτος έπαιξε μεγάλο ρόλο σε πολιτικές εξελίξεις. Και μπορεί να έχει αποκηρυχθεί, χλευαστεί ή και να χρησιμοποιηθεί από το Ισλαμικό Κράτος, φαίνεται όμως ότι μπορεί να αντεπιτίθεται κι αυτό. Όπως γίνεται στην Tuff FC.

tuff5242

Η ομάδα του δυτικού Λονδίνου δεν θα διεκδικήσει κάποιο βαρύτιμο τρόπαιο, κάνει όμως πολύ σημαντικότερη δουλειά. Το όνομά της σημαίνει The Unity of Faiths Foundation και δημιουργήθηκε ώστε να δίνει διέξοδο σε παιδιά που ζουν σε δύσκολο περιβάλλον χωρίς πολλές δυνατότητες. Τον τελευταίο καιρό με την ραγδαία αύξηση του προβλήματος της ISIS και τον συνεχή προσηλυτισμό Μουσουλμάνων Βρετανών έχει αναλάβει κι εκεί δουλειά. Τουλάχιστον δέκα παιδιά που είχαν μπει σε διαδικασία στρατολόγησης από τους τζιχαντιστές, σώθηκαν και πήραν άλλο δρόμο στη ζωή τους. Ανάμεσά τους κι η Ίκρα Ισμαήλ (που βλέπουμε στην φωτό) ένα κορίτσι 15 ετών που μέσα από κοινές παρέες στο διαδίκτυο είχε έρθει σε επαφή με τζιχαντιστές που της έκαναν κατήχηση και προσπαθούσαν να την πείσουν να πάει στη Συρία και να παντρευτεί έναν από αυτούς, να γίνει «τζιχάντι νύφη». «Ήθελα απλά να μάθω τι γίνεται στη Συρία, έβλεπα συνέχεια στις ειδήσεις γι’ αυτό και είχα περιέργια. Δεν το κατάλαβα πώς άρχισα να μιλάω με αυτούς τους ανθρώπους, ούτε πώς με έβαζαν να κάνω πράγματα που δεν ήθελα. Μου έκαναν πλύση εγκεφάλου«. Όπως και σε άλλα παιδιά της ηλικίας, οι τζιχαντιστές τα πλησιάζουν μέσω των social media και προσπαθούν να τους κάνουν να διαλέξουν. «Είσαι Μουσουλμάνος ή είσαι Βρετανός;» είναι το δίλημμα που τους βάζουν. Παιδιά που δεν έχουν διεξόδους, δεν μπορούν να μιλήσουν άνετα σε γονείς ή φίλους και συχνά είναι κοινωνικά απομονωμένα, αποτελώντας άριστους στόχους.

Στην Tuff FC προσπαθούν πολύ απλά να διατηρήσουν την βρετανική ταυτότητα των παιδιών αυτών και τι καλύτερο από λίγο ποδόσφαιρο; «Το ποδόσφαιρο ρίχνει τα σύνορα και φέρνει τους ανθρώπους κοντά» λέει ο Ταλγουάρ, ψυχολόγος και από τους βασικούς στυλοβάτες του συλλόγου. Κάθε εβδομάδα περίπου 30 παιδιά από 13 ως 18 πηγαίνουν και παίζουν, τα κορίτσια φοράνε κανονικά τις μαντίλες τους. Ο σκοπός της ομάδας δεν είναι να αλλάξει πίστη στους νεαρούς, αλλά να μην κάνει τα παιδιά διαθέσιμα στην προπαγάνδα των τζιχαντιστών. Να δώσει στους νέους την δυνατότητα να νιώσουν και Βρετανοί και Μουσουλμάνοι, να βρουν την πραγματική τους ταυτότητα και να καταλάβουν ότι το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Την στήριξή τους στην ομάδα έχουν δώσει τόσο ο Σολ Κάμπελ, όσο κι οι Τουρέ και Νασρί. Και πριν μερικές μέρες η Ίκρα και τα άλλα παιδιά είχαν μια μεγάλη έκπληξη, όταν τους ήρθε πρόσκληση από τον Λευκό Οίκο και τον Ομπάμα ώστε να τον επισκεφτούν. Τα παιδιά που είπαν όχι στης ISIS μέσω του ποδοσφαίρου φαίνεται πως κέρδισαν μία μάχη.

Στην αρχική φωτογραφία βλέπουμε μικρά παιδιά στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα των Κούρδων του Ιράκ. Είναι Χριστιανοί πρόσφυγες που βρήκαν καταφύγιο σε μια εκκλησία της πόλης. Όπως κάθε παιδί σε αυτή την ηλικία, έτσι κι οι μικροί Ιρακινοί απλά θέλουν να παίζουν μπάλα.

Πηγές: Guardian, Mirror, Independent, El Grafico

Τα ποδοσφαιράκια που αγαπήσαμε

  [17 Σχόλια]

Από τότε που βγήκαν τα πρώτα Ατάρι, αργότερα οι πρώτοι υπολογιστές και οι κονσόλες, το ποδόσφαιρο δεν θα μπορούσε να απέχει. Πιο πριν υπήρχε (και συνεχίζει να υπάρχει) το ξύλινο ποδοσφαιράκι. Αλλά ο άντρας (ή το αγόρι) λατρεύει τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και λατρεύει το ποδόσφαιρο. Και όταν τα συνδυάσεις αυτά, του παίρνεις ένα κομμάτι από την ψυχή και ένα ακόμα μεγαλύτερο από τον χρόνο του. Το Σομπρέρο με υπερηφάνεια ετοίμασε ένα αφιέρωμα παρελθοντολογίας, ένα ταξίδι στα παιδικά χρόνια πολλών από εμάς. Και επειδή, ακριβώς όπως θα έλεγαν οι Puressence, there is a traffic jam in memory lane, είναι αδύνατο να μην ξεχάσαμε κάποιο, αδύνατο να τα συμπεριλάβουμε όλα. Δείξτε κατανοήση, συμπληρώστε, πείτε ποιο είναι το αγαπήμενο σας. Το ταξίδι ξεκινάει:

fussball 1978

Πολλοί παιχνιδο-ιστορικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το πρώτο «πραγματικό» ποδοσφαιράκι ήταν το Fussball του 1978 για την 8-μπιτη κονσόλα VC 4000. Από το όνομα εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι το παιχνίδι (όπως και η κονσόλα) ήταν γερμανικό, με μικρή σχετικά απήχηση εκτός της χώρας. Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν ήταν κλασσικό παιχνίδι με δυο ματζαφλάρια ως τερματοφύλακες και ένα μπαλάκι σαν το κλασσικό Pong του Ατάρι, αλλά είχε παίκτες στημένους που μπορούσαν να κινηθούν οριζόντια. Ένα χρόνο αργότερα βγαίνει το αμερικάνικο NASL Soccer που είχε «ελεύθερη» κίνηση και ήταν κάπως πιο ρεαλιστικό. Δυο παιχνίδια σχετικά ξεχασμένα, χωρίς μεγάλη επιτυχία αλλά με τις θέσεις τους στην «ηλεκτρονική ιστορία».

Στις αρχές της δεκατίας του 1980 όμως βγήκαν αρκετά ποδοσφαιράκια και ποιος θα έχανε την ευκαιρία να βγάλει μερικά φράγκα από αυτό; Σίγουρα όχι ο Πελέ, με το διάσημο Pele’s Soccer του 1980 για το Ατάρι 2600. Το παιχνίδι του Πελέ ήταν το πρώτο που έβαζε την κάμερα από πάνω και τη φορά του γηπέδου να μην είναι οριζόντια και συνεπώς ήταν πρωτοπόρο. Ο ήχος του είναι μαγευτικός και για όσους προλάβαμε εκείνες τις εποχές θυμίζει κάτι από Space Invaders ή άλλους αντίστοιχους τίτλους. Εκείνα τα χρόνια είχαμε πολλά παιχνιδάκια, θα σταθώ όμως σε αυτό που πρωτόπαιξα και είναι το International Soccer στο Commodore. Αν και λίγο καταθλιπτικό μια που δεν υπήρχε ήχος εκτός από τα σφυρίγματα των διαιτητών (και τον κόσμο που έκανε σαν τηλεόραση με παράσιτα), είχα σπάσει αρκετά τζόιστικ της εποχής κάνοντας ξαφνικές ντρίμπλες και σουτάροντας την μπάλα που αψηφούσε τους νόμους της Φυσικής και τους τερματοφύλακες που έπεφταν σαν γέρικοι κέδροι κάτω.

Σε ανάλογο στυλ ήταν και το Match Day του 1984, ένα παιχνίδι που έκανε μεγάλη επιτυχία και το ακόμα καλύτερο σίκουελ Match Day II υπό τους ήχους του «When the Saints Go Marching In» με πάρα πολλές πωλήσεις και αρκετά καινούρια στοιχεία (και πιο αργό από δίδυμο Τζιώλη-Κατσουράνη στα χαφ). Την περίοδο εκείνη κυκλοφόρησαν ποδοσφαιράκια όπως το Konami Football, το Soccer, το Tehkan World Cup, το Mexico ’86 και άλλα πολλά. Από αυτά νομίζω ξεχωρίζει το Tehkan που το θυμάμαι να καταβροχθίζει τα εικοσάρικα από όσους ήθελαν να κοντραριστούν πάνω από την ίδια οθόνη. Φιλίες χαλούσαν, χέρια χτυπούσαν, καθώς οι δυο αντίπαλοι έσκυβαν τα κεφάλια τους πάνω από το ηλεκτρονικό που ήταν σαν τραπεζάκι και άνετα του έβαζες τραπεζομάντιλο. Νομίζω ότι λίγα παιχνίδια στα «ουφάδικα» είχαν τόσο σουξέ όσο τα ποδοσφαιράκια σε… κάτοψη και το Tehkan ήταν ο πρωτοπόρος.

tehkanult

Ήταν τα τέλη της δεκαετίας εκείνης που έβγαλαν μερικά ιστορικά παιχνίδια και έβαλαν την λέξη εθισμός στο λεξιλόγιό μας. Ανάμεσα σε τίτλους όπως το Εμίλιο Μπουτραγκένιο και το Goal!, τα δυο παιχνίδια που έκαναν το μπαμ ήταν το Microprose Soccer και κυρίως το Kick Off. Και τα δύο είχαν την κάμερα από πάνω, αλλά το 2ο ήταν εξαιρετικά γρήγορο παιχνίδι και αρκετά δύσκολο στον χειρισμό με την μπάλα να εκτοξεύεται και να θέλει ιδιαίτερη τεχνική. Μπαίνοντας στη δεκαετία του 1990 είχαμε αρκετά παιχνίδια στα πρώτα της χρόνια, αλλά ενώ ο ήχος και τα γραφικά ήταν καλύτερα, το gameplay δεν άλλαζε ιδιαίτερα. Έτσι παιχνίδια όπως το Striker, το Nintendo World Cup, δεν έφεραν ιδιαίτερες καινοτομίες. Aν δυο παιχνίδια άφησαν εποχή ήταν το Kick Off 2 και το Sensible Soccer. Προσωπικά, ήμουν πάντα του πρώτου, αλλά ομολογώ ότι ο περισσότερος κόσμος είχε τρέλα με το δεύτερο. Η κάμερα από πάνω (bird’s-eye όμως και όχι όπως του Kick Off), η φορά πάνω-κάτω και οι ώρες παιχνιδιού ατελείωτες. Μία ακόμα στάση στο παρελθόν:

Τα ποδοσφαιράκια συνέχισαν να βγαίνουν με καταιγιστικό ρυθμό, Tecmo World Cup, Super Sidekicks, Goal 2 ήταν ορισμένα από τα παιχνίδια της εποχής. Μιας εποχής που θα έβαζε τίτλους τέλους περίπου στα μέσα της δεκαετίας, μια που είχαν μπει οι βάσεις για την αρχή του… δικομματισμού στα ηλεκτρονικά ποδοσφαιράκια. Πριν μιλήσουμε όμως γι’ αυτό, ας δούμε το τελευταίο καλό ποδοσφαιράκι της… ανεξάρτητης εποχής (αν και τη Sega δεν την λες μικρό όνομα), το Virtua Striker. Το παιχνίδι που έφαγα επίσης πολλά χρήματα στα «ηλεκτρονικά». Ένα ποδοσφαιράκι που μας φαινόταν πανέμορφο τότε με τέλεια γραφικά, αλλά είχε κι αυτό τα δικά του «κόλπα» για να σκοράρεις, όπως π.χ. κάποια σουτ που έμπαιναν σχεδόν πάντα αν ήξερες τα μυστικά.

virtuadefault

Η σειρά Virtua Striker με τις πολλές εκδόσεις της (είμαι σίγουρος ότι σε μία η Αργεντινή έπαιζε σε γήπεδο που ήταν γεμάτο χαρτάκια, μπορεί κάποιος να το επιβεβαιώσει;) ήταν ουσιαστικά η τελευταία πριν μπούμε στη «σύγχρονη» εποχή του ηλεκτρονικού ποδοσφαίρου. Όλα ξεκίνησαν το 1994 από την (όχι και τόσο συμπαθή) EA Sports, που πήρε κάποια δικαιώματα από τη ΦΙΦΑ και έκανε το FIFA International Soccer. Το παιχνίδι είχε «ισομετρικά γραφικά» και είχε αρκετά στοιχεία καινούρια ή που είχαν ξαναγίνει και απλά τα παρουσίασε σαν καινοτομίες (βλέπε Apple). Γνωστό και ως FIFA 94, είναι ένα από τα σημαντικότερα παιχνίδια όλων των εποχών (χωρίς κατ’ εμέ να είναι τόσο καλό) κυρίως γιατί ξεκίνησε τη σειρά των FIFA. Ακολούθησε η σαφώς καλύτερη έκδοση του 1996 και αργότερα το (για μένα καλύτερο FIFA) Road to World Cup του 1998 που εκτός όλων των άλλων είχε και το Song 2 να παίζει. Τι καλύτερο να ζητήσεις; Ακόμα ανατριχίαζω με τα εισαγωγικά βιντεάκια των γηπέδων πριν την έναρξη του αγώνα.

Καθώς στην EA έτριβαν τα χέρια τους και μετρούσαν τα χρήματα, οι Γιαπωνέζοι της Konami δεν κάθονταν. Η σειρά τους Winning Eleven απέκτησε επιτυχία αλλάζοντας όνομα στον υπόλοιπο κόσμο. Αρχικά ως ISS Pro και ISS Pro Evolution (ονόματα που θα μπορούσαν να ταιριάζουν και σε υπόθετα για αιμορροϊδες) για να φτάσουμε στο όνομα Pro Evolution Soccer από το 2001 και μετά. Η μετέπειτα ιστορία γνωστή, η σειρά των PES γρήγορα έφτασε και ξεπέρασε τη σειρά της EA με αποτέλεσμα να θεωρείται το Νο1. Η πληθώρα των τίτλων εξαφανίστηκε και επί της ουσίας οι δυο εταιρείες μονοπωλούν την αγορά εδώ και πολλά χρόνια. Εξ όσων γνωρίζω (ως PC gamer με λίγη σχέση με κονσόλες, έχω πολλά χρόνια να παίξω είτε FIFA, είτε PES), τα τελευταία χρόνια άλλαξε η πρωτοκαθεδρία μεταξύ των δύο, αλλά προς το παρόν νέοι «παίκτες» δεν φαίνονται στο προσκήνιο. Γι’ αυτό, θα κλείσουμε με ένα από τα καλύτερα PES, το πρώτο ίσως που έγινε εμπορική επιτυχία, το ISS Pro 98 (έχουν περάσει 17 χρόνια από τότε τοκέρατόμου):