Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Τα παιδία παίζει'

Το Πάθος στη Φωνή

  [Καθόλου σχόλια]

Ο Οργανισμός Ραδιοφώνων Καταλωνίας διοργανώνει κάθε χρόνο ένα διαγωνισμό για τον καλύτερο σπίκερ των τοπικών ραδιοσταθμών. Οι συμμετοχές αποστέλλονται από τους ίδιους τους ραδιοσταθμούς στον Οργανισμό και μια κριτική επιτροπή ακούει τις περιγραφές και επιλέγει το νικητή. Στο διαγωνισμό του 2017, η κριτική επιτροπή μαγεύτηκε από έναν νεαρό σχολιαστή του Ράδιο Ουλότ, τον Πέρε Ρίμπες.

Πηγαίνοντας να παραδώσουν το βραβείο στο νικητή αντίκρισαν ένα εντεκάχρονο παιδί. Επιπλέον, αυτό το παιδί είναι τυφλό! Έχουμε αναφέρει ξανά στο μπλογκ περιπτώσεις τυφλών παιχτών και οπαδών. Περίπτωση όμως τυφλού σπορκάστερ είναι μοναδική. Ο Πέρε Ρίμπες, τυφλός εκ γενετής, διαμένει με την οικογένειά του στο χωριό Ουλότ της Καταλωνίας. Παρόλο που μένει στην Καταλωνία δεν είναι οπαδός, ούτε της Μπαρσελόνα, ούτε της Εσπανιόλ. Η Ανδαλουσιάνικη καταγωγή των γονιών του, μαζί με το γεγονός ότι έβαλε ένα στοίχημα με τον εαυτό του, τον έκανε οπαδό της Μπέτις. «Αρχικά είχα μια συμπάθεια στη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά άκουσα μια μέρα στο ράδιο τον ύμνο της Μπέτις. Είπα ότι αν κερδίσουν τρία συνεχόμενα παιχνίδια θα γίνω οπαδός τους. Το έκαναν και πια είμαι Μπέτικο».

Ο τοπικός όμιλος οπαδών της Μπέτις τον έχει ήδη ανακηρύξει επίτιμο μέλος. Μόλις έμαθαν για τον Πέρε, ο πρόεδρος του συνδέσμου Διέγο Σάντσεθ έβγαλε λαχνούς με τίτλο «Πέρε, σε θέλουμε σπίτι». Συγκέντρωσαν πάνω από €1.000 και έστειλαν τον Πέρε στο Μπενίτο Βιγιαμαρίν. Το ματς ήταν κόντρα στη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. «Δε με ενθουσίασε τόσο να πάω στο γήπεδο για τη νίκη, όσο για να μπορέσω να τραγουδήσω ακαπέλα επιτέλους τον ύμνο που είχα ακούσει τόσες φορές στο ράδιο».

Η επίσκεψη του Πέρε στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας, ένα συγκινητικό βίντεο

Ένα παιδί που αρχικά στις αλάνες του χωριού έπιανε τη μπάλα με τα χέρια, μέχρι να του δείξουν οι φίλοι του ότι δεν είναι ακριβώς έτσι το άθλημα, κέρδιζε το βραβείο καλύτερου σπορκάστερ. Η σχέση του Πέρε με το μέσο δεν είναι ανεξήγητη. Ως τυφλός ήταν το αγαπημένο του μέσο. Άκουγε με τις ώρες ραδιόφωνο, κυρίως αθλητικά μαγκαζίνο και μεταδόσεις. «Αρχικά πίστευα ότι είναι τρομακτικά πολύπλοκο να μεταδίδεις όλη αυτήν την ευφορία. Όμως μου έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθώ ώστε να λύσω το αίνιγμα αυτό, με λίγη τύχη».

Την προηγούμενη σεζόν η ομάδα του χωριού του, του Ουλότ, ανέβηκε στη Σεγούνδα Β. Όπως όλοι οι κάτοικοι, έτσι και ο Πέρε πήγε στο πρώτο εντός έδρας ματς της ομάδας. Εκεί τον εντόπισε ο Δαβίδ Πλανέλια, τοπικός αθλητικογράφος και του πήρε συνέντευξη. Ο δημοσιογράφος εντυπωσιάστηκε από την ωριμότητα και τη γνώση του παιχνιδιού από τον μικρό. Πήγε σπίτι του να μιλήσει με τους γονείς του για να τον πάρει στο πρόγραμμα. Εκεί ανακάλυψε ότι η μητέρα του Πέρε ήταν καθηγήτρια του και το θέμα έκλεισε σε μερικά λεπτά. Ο Πέρε θα πήγαινε στο τοπικό ραδιόφωνο, στο πλάι του Δαβίδ Πλανέλια ως σχολιαστής στο ραδιοφωνικό αθλητικό μαγκαζίνο.

Μετά από λίγες εκπομπές ο Πλανέλια τον πήρε μαζί του σε περιγραφή αγώνα μαζί του. Ο Πέρε ήταν τόσο καλός σχολιαστής που κράτησαν την κασέτα και την έστειλαν στο ετήσιο διαγωνισμό του Οργανισμού Ραδιοφώνων Καταλωνίας, τον οποίο και τελικά κέρδισε. Όταν τον ρωτάνε πώς το κάνει όλο αυτό, απαντά:

«Το να σχολιάσεις ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι δεν σημαίνει μόνο να περιγράψεις το σχηματισμό των δύο ομάδων. Για μένα το κλειδί είναι να ακούς το σπορκάστερ και να αφήνεσαι στο πάθος του και στα σχόλιά του. Πάντα έλεγα ότι αν κάποιος κλείσει τα μάτια και ακούσει ένα ματς από το ράδιο, σίγουρα θα μπορούσε να κάνει πολλά σχόλια για το παιχνίδι, το οποία, ίσως, δε θα τα έκανε με ανοιχτά τα μάτια. Διότι το συναίσθημα σε κατακλύζει».

Και πώς βλέπει ένα γκολ; «Δε χρειάζεται να δω απολύτως τίποτα. Ο σπορκάστερ το περιγράφει άψογα και καταλαβαίνω ακριβώς πως μπήκε». Μετά το βραβείο τον άκουσαν και ραδιοφωνικοί σπίκερ από τα μεγάλα ισπανικά ραδιόφωνα όπως το Ράδιο Καταλούνια, το Καδένα Σερ, το ΡΑΚ. Όλοι εντυπωσιάστηκαν από την ωριμότητα στα σχόλια και τη φοβερά ραδιοφωνική φωνή του. Ο Αντόνιο Ρομέρο του Καδένα Σερ δήλωσε: «Ανεξάρτητα από την αναπηρία του, έχει αρετές που εμείς δε διαθέτουμε. Η μνήμη του σε στατιστικά στοιχεία είναι εκπληκτική. Η φωνή του και η ωριμότητά του είναι τρομακτική για την ηλικία του».

Για το Δαβίδ Πλανέλια τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Το να έχω τον Πέρε στην ομάδα μου είναι ένας τρόπος να ζω κάθε αναμετάδοση ως κάτι τρομακτικά σπουδαίο». Πόσο σπουδαίο; «Ακόμα και αν ήξερα ότι δε θα έχω κανέναν άλλο ακροατή εκτός από αυτόν, ξέρω ότι θα άξιζε τον κόπο να κάνω τη δουλειά μου όσο καλύτερα μπορώ για να ζήσει το παιχνίδι με τη φωνή μου».

Ο Πέρε Ρίμπες ονειρεύεται να ακολουθήσει επαγγελματική καριέρα αθλητικογράφου. Προς το παρόν αστειευόμενος λέει ότι όταν τελειώσει τη σχολή θα έχει ήδη 10 χρόνια εμπειρίας στο χώρο. Αν δεν τα καταφέρει θα ασχοληθεί με τη μουσική και το σταντ-απ. Στο τέλος του χρόνου έχει δηλώσει συμμετοχή και για τον μουσικό διαγωνισμό Καταλωνίας, και στο βαθμό που μπορούμε να εμπιστευθούμε τους κατοίκους του Ουλότ, πάει για το ντάμπλ.

9 χρόνια Σομπρέρο

  [14 Σχόλια]


Δυο τυχαία 9αρια

Έφτασε και πάλι αυτή η μέρα του χρόνου που λέμε «πώς πέρασε ο καιρός» και «σαν χθες είχαμε ξεκινήσει». Και είναι η αλήθεια. Φτάσαμε στα εννιά χωρίς να το καταλάβουμε. Το αν γίναμε σοφότεροι δεν το ξέρουμε (μάλλον όχι), τουλάχιστον ελπίζουμε ότι βελτιωθήκαμε. Τα κείμενα είναι λιγότερα απ’ότι παλιά «because life», που λέμε και στο χωριό μας όταν πηγαίνουμε για να ψήσουμε το Πάσχα και το παίζουμε μορφωμένοι, τουλάχιστον είναι όμως αρκετά μπαμπάτσικα, που λέμε και στο χωριό μας (το άλλο χωριό, από την πλευρά της μάνας), ώστε να σας καλύπτουν.

Στο Facebook αυξάνεστε συνεχώς και με εξαίρεση ελάχιστα, ευτυχώς, παραδείγματα συμμετέχετε στην κουβέντα πάντα μέσα σε ένα καλό και κόσμιο κλίμα, στο Twitter και στο Instagram το ίδιο και θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε ιδιαίτερα γι’αυτό, γιατί αποτελεί ένα από τα ‘κατορθώματα’ για τα οποία καυχιόμαστε αρκετά. Γιατί το Σομπρέρο είναι κατ’ αρχήν το blog αυτό, αλλά είναι και η γενικότερη εμπειρία στις διάφορες πλατφόρμες.

Για όσο μπορούμε (και όσοι μπορούμε, καθώς μέσα στα χρόνια αρκετοί από εμάς δεν είχαν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να συμμετέχουν) θα γράφουμε και θα μοιραζόμαστε ποδοσφαιρικές ιστορίες, σοβαρές και αστείες, ρετρό και καινούριες, κοινωνικές ή αμιγώς αθλητικές, βίντεο, φωτογραφίες, σκέψεις και πράγματα που ενδιαφέρουν εμάς και θέλουμε να πιστεύουμε ενδιαφέρουν και σας. Έστω λίγους κάθε φορά, δεν γίνεται να έχουμε όλοι τα ίδια γούστα.

Ευχαριστούμε για τα σχόλια (συνεχίστε να τα στέλνετε και εμείς θα προσπαθούμε να απαντούμε – πιστέψτε μας δεν είναι καθόλου εύκολο με το ρυθμό που φτάνουν κάποιες φορές), ευχαριστούμε για τις διορθώσεις αλλά και για το κράξιμο (απαραίτητη υπενθύμιση: ΔΕΝ είμαστε δημοσιογράφοι), περιμένουμε τις ιδέες και τις παρατηρήσεις σας και ευχόμαστε να είμαστε όλοι γεροί και στα 10, να το γιορτάσουμε ξανά, έχοντας απολαύσει λίγο πριν ένα χορταστικό Μουντιάλ (μακάρι).

Σας αφήνουμε με κάποια από τα πιο δημοφιλή κείμενα του 9ου χρόνου, καθώς και μερικές επιλογές των συντακτών, εννιά άρθρα στο σύνολο για να γεμίσετε το σ/κ σας:

1. Βουλγαρία ’93-’94: Ωδή στην πιο καλτ ομάδα όλων των εποχών του Jürgen Spock
Στόιτσκοφ, Μπαλάκοφ, Ιβανόφ, Κονσταντίνοφ, Λέτσκοφ, Μιχαΐλοφ, δεν περιγράφω άλλο.

2. Ο άνθρωπος που δεν νοιάστηκε για τίποτα του gargaduaaas
Η ιστορία του ‘σκληρού’ Ρόμπιν Φράιντεϊ, που «τους μισούσε όλους»

3. «Είτε η μπάλα, είτε το πόδι. Ποτέ και τα δυο» του duendes
Η γεμάτη καλτ ιστορίες καριέρα του Ουρουγουανού Πάολο Μοντέρο

4. Η μέρα που η Σίτι έπαιξε με δύο τερματοφύλακες του Elaith
«Τελευταία λεπτά του τελευταίου αγώνα της χρονιάς. Η Σίτι χρειάζεται γκολ για να βγει Ευρώπη…»

5. Ένας Σπουδαίος Υπηρέτης του Αθλήματος του Ramón Llul
Η πικρή αλλά διδακτική ιστορία του άγνωστου Ραούλ Σάντσεθ

6. Οι πραγματικοί σου φίλοι του gargaduaaas
Η πιο ωραία σκηνή από το ντοκιμαντέρ του Μαραντόνα και κάποιες σκέψεις για τη φιλία

7. Η Μαφία και το ποδόσφαιρο του Elaith
Τρεις ιστορίες παικτών που για διαφορετικούς λόγους έμπλεξαν με την ιταλική μαφία

8. Όταν ο Μπομπ Μάρλεϊ κι οι Γουέιλερς έπαιξαν φιλικό με την πρωταθλήτρια Γαλλίας του Jürgen Spock
Ο Mπόμπ Μάρλει δεν αγαπούσε πολύ μόνο τη μουσική αλλά και το ποδόσφαιρο

9. Η ομορφιά του να επιλέγεις το δύσκολο δρόμο του duendes
Το δύσκολο δίλημμα των οπαδών της Αούστρια που έχασαν την ομάδα τους από τη Red Bull

Πρέμιερ Λιγκ Τεστ: Βρες τον παίκτη απ’ τη φωτογραφία

  [Καθόλου σχόλια]

Αν είσαι λάτρης της φωτογραφίας και του κορυφαίου πρωταθλήματος του πλανήτη, της Πρέμιερ Λιγκ δηλαδή, πρέπει να αναμετρηθείς με αυτό το κουίζ. Οι φανατικοί του Αγγλικού ποδοσφαίρου -λογικά- θα το βρουν εύκολο. Οι λιγότερο μυημένοι θα δυσκολευτούν αρκετά και αυτοί που δεν ασχολούνται με το ποδόσφαιρο στο Νησί, καλύτερα να προτιμήσουν κάτι άλλο για να «σκοτώσουν» την ώρα τους. ‘Ενα σταυρόλεξο είναι καλή ιδέα κατά την ταπεινή μου -πάντα- γνώμη. Για να δούμε λοιπόν. Είσαι από αυτούς που όταν βρεθούν με μια καλή φωτογραφική μηχανή σε κάποιο γήπεδο (σε μια σπουδαία αναμέτρηση) θα τραβήξεις φωτογραφίες παικτών και όμορφων φάσεων ή θα προτιμήσεις το φεγγάρι, τα σύννεφα, τη βροχή και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, βγάζοντας την καλλιτεχνική (και ρομαντική) σου φύση έχοντας στο μυαλό σου να εξελιχθείς στο νέο Άρη Μεσσήνη. Αστειεύομαι σε όλα τα παραπάνω (τη δουλειά του Μεσσήνη πάντως αξίζει να την ψάξετε). Το κουίζ είναι για «αρρωστάκια» της Πρέμιερ Λιγκ. Άντε νας σας δω.

H ιστορία μιας άσημης μινιατούρας

  [2 Σχόλια]

Να γράψω τι σημαίνει το κύπελλο Αγγλίας για τους περισσότερους φίλους του ποδοσφαίρου το θεωρώ περιττό. Είναι ο αρχαιότερος ποδοσφαιρικός θεσμός και όλοι θέλουν να το κατακτήσουν -κυρίως οι βρετανοί παίκτες και προπονητές- και φυσικά είναι η διοργάνωση με τις περισσότερες -μεγάλες- εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου (και δεν υπερβάλλω καθόλου). Στη διοργάνωση της τρέχουσας σεζόν η μεγάλη έκπληξη έγινε από τη Λίνκολν Σίτι, ομάδα -κρατηθείτε- της 5ης κατηγορίας της Αγγλίας (η γνωστή σε όλους όσους αγαπάμε το νησιώτικο ποδόσφαιρο National League). Η  οποία και έφτασε μέχρι και τα προημιτελικά, όπου και γνώρισε τον αποκλεισμό από την Άρσεναλ με το βαρύ 5-0. Εννοείται πως κανείς φίλος της ομάδας δεν πειράχτηκε ιδιαίτερα και δεν στεναχωρήθηκε από αυτή την ήττα. Δεν ήταν άλλωστε μια αναπάντεχη ήττα μα ένας -σχεδόν- σίγουρος αποκλεισμός, ας μη γελιόμαστε. Αυτή ήταν μάλιστα η πρώτη φορά από το 1914 που ομάδα από την 5η κατηγορία φτάνει στην τελική οχτάδα του κυπέλλου Αγγλίας. Η μικρή -και άσημη- Λίνκολν Σίτι κατάφερε να γράψει με χρυσά γράμματα το όνομά της στην ιστορία του ιστορικού θεσμού, χωρίς εννοείται να καταφέρει να φτάσει σε ένα τελικό, και αυτό από μόνο του είναι κάτι εξαιρετικά όμορφο και σπουδαίο. Ελπίζω να συμφωνούμε μέχρι εδώ.

Προπονητής και αναμορφωτής της ομάδας είναι ένας παλιός σκληροτράχηλος μέσος που ξεκίνησε από την ακαδημία της Γουίμπλεντον, αρκετά χρόνια μετά την crazy gang του Βίνι Τζόουνς και του Τζον του Φασάνου, και είναι τρελός και παλαβός με ακόμα ένα ιστορικό Λονδρέζικο κλαμπ, αυτό της Γουέστ Χαμ. Το όνομα του νεαρού μάνατζερ (ετών 38 παρακαλώ); Ντάνι Κόουλεϊ. Ένα όνομα που όλοι πίνουν νερό στα Ανατολικά Μιντλαντς και την πόλη του Λίνκολν και θα συνεχίσουν να πίνουν για πολύ καιρό ακόμα μιας και η ομάδα -εκτός συγκλονιστικού απροόπτου- από του χρόνου θα βρίσκεται στη League Two, καθώς βρίσκεται στην πρώτη θέση του βαθμολογικού πίνακα, έχοντας μάλιστα και ένα παιχνίδι λιγότερο από τη 2η Τράνμιρ Ρόβερς. Η αγάπη προς το πρόσωπο του Κόουλεϊ είναι τόσο μεγάλη που φίλοι της ομάδας έφτιαξαν μια μινιατούρα του προπονητή τους φέρνοντας στο νου τις μινιατούρες που είχαν προκαλέσει πάταγο πριν περίπου 10-12 χρόνια. Aρκετοί από εμάς είχαμε σπαταλήσει τότε μια μικρή περιούσια για να αποκτήσουμε αγαπημένους παίκτες και ομάδες ολόκληρες.

Η φιγούρα είναι ανεπίσημη και δεν βγήκε με τη συγκατάθεση της ομάδας, αν και κάτι μου λέει πως δεν πρόκειται να πειραχτεί και ιδιαίτερα κανένας από τη διοίκηση της Λίνκολν. Λογικά πρόκειται να συμβεί το ακριβώς αντίθετο και ίσως δούμε τη φιγούρα να μπαίνει σε όλα τα σπίτια των φίλων της πόλης και όχι μόνο. Από την άλλη, προσωπικά, ζήλεψα μιας και σκέφτηκα πόσο καλύτερη θα ήταν η δική μας «ποδοσφαιρική καθημερινότητα» αν είχαμε παρόμοιες μινιατούρες με τη μορφή θρυλικών μορφών των πάγκων όπως αυτές του Γιώργου Φοιρού, του Μπάμπη του Τεννέ και του τρισμέγιστου και τιτανοτεράστιου Νίκου Αλέφαντου.

Για τα παιδιά

  [1 Σχόλιο]

Αν η Ιταλία είναι μια ιδιαίτερη χώρα, η Νάπολη είναι μια ακόμα πιο ιδιαίτερη πόλη, ένα όμορφο χάος. Μια πόλη που συνδυάζει την σκληρότητα της εγκληματικότητας με την καθημερινή ανθρωπιά ενός μέρους που μοιάζει να είναι ξεχασμένο από το χρόνο. Όλα τα άσχημα, αλλά και τα θετικά αυτής της πόλης είναι ακόμα πιο εμφανή στον φανατικό κόσμο της τοπικής ομάδας.

Όπως ο… Santa Claus έρχεται τα Χριστούγεννα κι ο Άη-Βασίλης την Πρωτοχρονιά, έτσι και στην Ιταλία η γιαγιά Μπεφάνα εμφανίζεται τα Θεοφάνεια. Κάνει κι αυτή το ίδιο πράγμα με τους συναδέλφους της, μοιράζει δώρα στα παιδιά. Τον Γενάρη που μας πέρασε ανήμερα των Θεοφανείων, οι παίκτες της Νάπολι πήγαν στη Νισίδα (που ναι βγαίνει από το ελληνικό «νησίδα») απέναντι από τη Νάπολη, εκεί που υπάρχουν φυλακές ανηλίκων. Ο Χάμσικ, ο Μάρτενς και ο Παβολέτι έδωσαν μερικές στιγμές χαράς στους νεαρούς που πολύ γρήγορα στη ζωή τους πήραν έναν κακό δρόμο.

Και αν αυτή ήταν μια ωραία πρωτοβουλία, τότε αυτό που ακολούθησε στην πόλη της Νάπολης ήταν ακόμα πιο όμορφο. Ο Ρέινα και ο Ινσίνιε πήγαν σε ένα νοσοκομείο παίδων και έκαναν δώρα σε παιδιά που νοσηλεύονται εκεί, ειδικά σε αυτά της ογκολογικής κλινικής. Μαζί όμως πήγαν και οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας. Άνοιξαν ένα πανό που έγραφε «Αγαπητή Μπεφάνα, μαζί με τα δώρα φέρε και υγεία στα παιδιά» και στη συνέχεια έμειναν εκεί απ’ έξω φωνάζοντας συνθήματα. Όχι υπέρ της Νάπολι, αλλά υπέρ των παιδιών. «Πάμε παιδιά, μην το βάζετε κάτω», «Είμαστε πάντα μαζί σας» και άλλα, πάντα στο ίδιο ύφος. Τα καπνογόνα και τα «φόρτσα ραγκάτσι» δημιούργησαν μια γηπεδική ατμόσφαιρα, με τις φωνές να φτάνουν στα μικρά παιδιά που νοσηλεύονται.

Κάπου στα 30″, όλοι σιωπούν και ο Αλέσιο ξεκινάει το σύνθημα

Το βασικότερο όμως είναι ότι δεν μιλάμε για κάποιο μεμονωμένο γεγονός. Οι Ultras της Curva B έχουν βοηθήσει ενεργά και άλλες φορές, με τον δικό τους τρόπο. Τον Οκτώβριο σε συνεργασία με μια τοπική οργάνωση, έκαναν πραγματικότητα το όνειρο του μικρού Αλέσιο που βρίσκεται στην ογκολογική κλινική. Ο μικρός επισκέφτηκε το Σαν Πάολο για τον αγώνα Νάπολι-Έμπολι και εκεί τον… ανέλαβαν οι φανατικοί. Ο Αλέσιο δεν είδε απλά από κοντά το 2-0 της αγαπημένης του ομάδας ντυμένος στα χρώματά της. Οι φανατικοί τον πήραν ανάμεσά τους, είδε τον αγώνα από το πέταλο και το καλύτερο και πιο συγκινητικό ήταν όταν τον άφησαν να ξεκινήσει ένα σύνθημα, σαν αρχηγός της εξέδρας. Αφού οι υπόλοιποι άρχισαν το τραγούδι, ο Αλέσιο πήρε στα χέρια του μια σημαία της ομάδας και την κράδαινε σαν το πιο σημαντικό λάβαρο του κόσμου τραγουδώντας μαζί τους.

How can we wear our smiles
With our mouths wired shut
‘Cause you stopped us from singing

The Editors – Smokers Outside the Hospital Doors

Ο λατρεμένος προπονητής του τοπικού πρωταθλήματος

  [9 Σχόλια]

Το τοπικό (ερασιτεχνικό) ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι κάτι το οποίο όσο και να προσπαθήσει κάποιος να αναλύσει και να το καταλάβει πλήρως δεν θα τα καταφέρει. Είναι εντελώς διαφορετικό άθλημα από το σύγχρονο ποδόσφαιρο που παίζεται στο εξωτερικό και φυσικά αλλάζει από περιοχή σε περιοχή. Άλλο ποδόσφαιρο θα συναντήσεις στην Αθήνα, άλλο στη Θεσσαλονίκη και τις γύρω περιοχές και εντελώς διαφορετικό στην Αιτωλοακαρνανία, για παράδειγμα, ή σε κάποιο νησί. Αυτό που παραμένει -σχεδόν- ίδιο παντού είναι ο λατρεμένος προπονητής του τοπικού και η συμπεριφορά του. Παρακάτω θα δούμε τους 5 κανόνες του κόουτς του τοπικού πρωταθλήματος.

"FA Respect - Ray Winstone 23/02/2009 - Ongar Sports & Social Club - Love Lane - Chipping Ongar - Essex - 23/2/09, Ray Winstone (Photo by Football AssociationThe FA via Getty Images)"

Κανόνας πρώτος: Το αδικοχαμένο ταλέντο. Ο κόουτς όταν ήταν μικρός υπήρξε τεράστιο ταλέντο. Δομάζος, Χατζηπαναγής και Σιδέρης σε ένα. Μια μέρα, ενώ μάγευε με τη φανέλα του χωριού του, βρέθηκαν στο γήπεδο δύο σκάουτερ. Ο ένας δούλευε για μεγάλη ελληνική ομάδα (ΠΑΟ, ΟΣΦΠ ή ΑΕΚ) και ο άλλος για κάποια του εξωτερικού, όχι όμως πρωτοκλασάτη για να είναι η ιστορία περισσότερη πειστική (Μπολόνια, Τορίνο ή Αταλάντα). Οι δύο σκάουτερ είχαν πάει στην περιοχή για ράφτινγκ και έμαθαν πως έχει ποδοσφαιρικό αγώνα. Κάπως έτσι βρέθηκαν όρθιοι πίσω από τη μάντρα να χαζεύουν τον νεαρό με το «10» στην πλάτη. Με το τέλος της αναμέτρησης τον πλησίασαν και του έδωσαν την κάρτα τους τάζοντάς του χρήματα, δόξα, τίτλους και 2-3 χρυσές μπάλες. Ο νεαρός τελικά δεν πήρε ποτέ τη μεγάλη απόφαση να πάει και να δοκιμαστεί, επιλέγοντας να μείνει στην ομάδα του χωριού και να συνεχίσει στα χωράφια του πατέρα του. Άσε που είχε δώσει και το λόγο του να παντρευτεί την κόρη του κυρ-Μάκη του κουρέα. Αργότερα και ενώ είχε ανεβάσει μόνος του την ομάδα δύο κατηγορίες, σκοράροντας 67 γκολ σε δύο σεζόν, τραυματίστηκε σοβαρά ενώ έβαζε κάτι σωλήνες στο χωράφι και σταμάτησε οριστικά το ποδόσφαιρο. Ήταν μόλις 23 ετών. Η προπονητική ήταν η φυσική συνέχεια των πραγμάτων.

Κανόνας δεύτερος: O ταλαντούχος γιος. Ο κόουτς έχει ένα γιο που είναι σπάνιο ποδοσφαιρικό ταλέντο. Πρωτοκλώτσησε μπάλα στα 5 και στα 10 είχε βγάλει ήδη το πρώτο του δελτίο στην ομάδα που προπονούσε τότε ο μπαμπάς του. Μεγαλώνοντας και άσχετα αν ήταν μόνιμα τσακωμένος με το κοντρόλ έβρισκε πάντα θέση στην αρχική 11αδα και μάλιστα στο χώρο του κέντρου. Εννοείται πως έχει φορέσει μόνο τις φανέλες με το «6», το «8» και το «10» αν και πάντα στην ερώτηση «τι θέση παίζεις εσύ βρε σκύβαλο», αυτός απαντούσε «δεκάρι», χαρίζοντας απλόχερα το γέλιο. Ο μπαμπάς-κόουτς έχει να λέει για το γκολ που είχε σκοράρει ο γιος από τα 40 μέτρα σε τοπικό ντέρμπι και για το πόσο αδίκησε ο γιος του τον εαυτό του -και το ταλέντο του- λόγω τεμπελιάς και εκείνης της άτιμης της Σούλας που τον έβαλε στο βρακί της.

Κανόνας τρίτος: Αθλητική φόρμα και μόνο. Ο κόουτς έχει κρατήσει τη φόρμα από όποια ομάδα και αν πέρασε (είναι και πολλές για την ακρίβεια) και κυκλοφορεί πάντα με αυτές. Στη δουλειά. Στο καφενείο. Στο βίντεοκλαμπ (ο κόουτς δεν κατεβάζει παράνομα ταινίες από το ίντερνετ). Στο ΙΚΑ. Στο σούπερ-μάρκετ. Είναι περήφανος για τη δουλειά του σε όλες αυτές τις ομάδες. Για την Άνω Ραχούλα που κέρδισε το Γ’ τοπικό το ’93 και για την Κάτω Ραχούλα που την έριξε κατηγορία το ’97 μετρώντας μόλις δύο νίκες σε 24 αναμετρήσεις. «Ήμασταν άτυχοι και ο Ζουμπούλιας το δεκάρι είχε μπει φαντάρος» αυτό είναι το μόνιμο παράπονο του κόουτς για τη χειρότερη στιγμή της μεγάλης καριέρας του, αλλά «τι να κάνεις» συμπληρώνει ο ίδιος. Εννοείται πως την αθλητική (γυαλιστερή) φόρμα τη συνδυάζει πάντα με καπέλο μεγάλης ομάδας του εξωτερικού. Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ συνήθως.

Κανόνας τέταρτος: To όνειρο και ο πάγκος της μεγαλύτερης ομάδας. Ο κόουτς θεωρεί πως είναι αδικημένος και θα έπρεπε να έχει πάρει μια ευκαιρία και σε μεγαλύτερη ομάδα. Εκτός τοπικών. Θα σου αναλύσει τις τακτικές του Γκουαρδιόλα καλύτερα και από τον Αλέφαντο και θα σου ορκιστεί πως αν είχε και αυτός τον Τσάβι, τον Ινιέστα και τον Μέσι θα κέρδιζε με τον Τρίκαρδο Κατοχής -τουλάχιστον- την σούπερ λίγκα στην Ελλάδα. «Έχω καταλάβει πως παίζουν» θα σου πει και θα συμπληρώσει «Όταν ο Μπουσκέτς πλακάρει για τον Άλμπα (εδώ θα σκεφτεί λίγο και την Τζέσικα Άλμπα) δημιουργείται ένα ρήγμα» την ίδια στιγμή θα πάρει δύο κεφτέδες από το πιάτο (εννοείται η συζήτηση γίνεται σε ταβέρνα) και θα σου δείξει «το σύστημα».

Κανόνας πέμπτος (και τελευταίος): O γκουρού του στοιχήματος. Ο κόουτς έχει πάντα μαζί του ένα κουπόνι και καμιά δεκαριά δελτία στοιχήματος. Εννοείται πως παίζει και στο ίντερνετ και γι’ αυτό το λόγο έχει πάρει smartphone χωρίς να ξέρει να το χρησιμοποιεί. Στο πρακτορείο θα φτιάξει πάντα πηγαδάκι, με αυτόν στο επίκεντρο, και θα δέχεται ερωτήσεις του τύπου «Κόουτς να παίξω την Σοσιεδάδ διπλό». Θα ρωτήσει με ύφος Τζούντ Λο στο Young Pope (δείτε τη σειρά) «Με ποιον παίζει» για να ακούσει την απάντηση «Με τη Ράγιο στο Ράγιο». Θα το σκεφτεί περίπου μισό λεπτό και θα δώσει τα φώτα του. «Καλό διπλό και επίσης παίξ’το δύο έως τρία για μεγαλύτερο κέρδος». Ο φίλος εννοείται θα παίξει ακριβώς έτσι το στοίχημα και θα περιμένει μάταια να πληρωθεί. Ο μύθος λέει επίσης πως ο κόουτς την τελευταία φορά που είχε πιάσει στοίχημα είχαμε δραχμές.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα.

Πόσο καλά ξέρεις το ντέρμπι των αιωνίων;

  [Καθόλου σχόλια]

Από το 1930, όταν Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός συναντήθηκαν για πρώτη φορά σε επίσημο παιχνίδι, μέχρι και σήμερα, τα ντέρμπι των αιωνίων καθηλώνουν το μεγαλύτερο ποσοστό των φιλάθλων της ποδοσφαιρικής Ελλάδας. Ακόμα και όταν δεν είναι καλά παιχνίδια (κάτι όχι σπάνιο) ή δεν έχουν βαθμολογικό ενδιαφέρον, το γόητρο και η ανάγκη για νίκη επί του αντιπάλου δίνουν τεράστια σημασία στους αγώνες. Όπως είναι φυσικό, σε μια πορεία περίπου 90 ετών υπάρχουν αγώνες, γεγονότα, άνθρωποι που έγραψαν και γράφουν ιστορία. Με αφορμή το ντέρμπι αυτής της αγωνιστικής, κάνουμε μία βόλτα στις αναμνήσεις και τεστάρουμε τις γνώσεις σας, ξέρετε όντως από ντέρμπι ή είστε μόνο λόγια;

Η ομορφιά του ποδοσφαίρου

  [5 Σχόλια]

Πριν λίγο καιρό έτυχε να βρεθώ σε ένα σημείο της γειτονιάς στην οποία μεγάλωσα, ένα μέρος από το οποίο είχα να περάσω πάρα πολλά χρόνια. Στο σημείο εκείνο βρίσκεται μια μικρή αλάνα που περιτριγυρίζεται από πολυκατοικίες, την οποία πλέον οι κάτοικοι της περιοχής έχουν μετατρέψει σε ένα τεράστιο πάρκινγκ.

Κανονικά η εικόνα μιας αλάνας γεμάτης παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεν θα μου έκανε ποτέ εντύπωση αλλά η συγκεκριμένη δεν ήταν μια οποιαδήποτε υπαίθρια έκταση. Κάποτε είχε όνομα. Την αποκαλούσαμε «Μαρακανά». (Ένα όνομα που φυσικά δεν θα κέρδιζε ποτέ κανένα βραβείο πρωτοτυπίας αλλά έτσι κι αλλιώς όταν είσαι 10 χρονών η αντισυμβατικότητα κάποιου τερματίζει στο «εγώ θα φοράω το 6», σε μια εποχή που όλοι ήθελαν να φοράνε το 10.)

Σε αντίθεση με το κανονικό, από το δικό μας «Μαρακανά» δεν περνούσε κανένας. Και δεν μιλάμε για τίποτα τυχαίους αντιπάλους. Στο πρωτάθλημα της περιοχής είχαμε να αντιμετωπίσουμε ομάδες όπως οι «Κανονιέρηδες» και οι «Μπέμπηδες», που από τα ονόματα καταλαβαίνεις πως δεν ήταν τίποτα κοντοί, φλώροι με γυαλάκια και παπούτσια με αυτοκόλλητα (μεταξύ μας, οι περισσότεροι ήταν κοντοί, φλώροι με γυαλάκια και παπούτσια με αυτοκόλλητα).

Όποιος ερχόταν να παίξει στο «Μαρακανά» ήξερε εξ αρχής πως στην καλύτερη περίπτωση θα επιστρέψει στη γειτονιά του με ένα τιμητικό σκορ. Ήταν το ‘οχυρό’ μας και το ξέραμε σπιθαμή προς σπιθαμή: Που ακριβώς βρισκόταν οι λακκούβες, πόση δύναμη χρειαζόταν για να φτάσει η μπάλα από τις δυο μεγάλες πέτρες που παρίσταναν την εστία τη μια εστία στην άλλη, που ήταν οι πέτρες που προεξείχαν και απειλούσαν να σου σπάσουν το πόδι αν δεν ήσουν προσεκτικός και πόσο μεγάλη ήταν η κλίση σε κάθε σημείο του γηπέδου.

Για έναν οποιοδήποτε ενήλικα της εποχής εκείνης ήταν μια κλασική άσχημη αλάνα, γεμάτη σκόνη και πιτσιρίκια που έκαναν εκνευριστική φασαρία την ώρα που αυτός ήθελε να δει την ‘Καλημέρα Ζωή’ ή να ακούσει Κώστα Μπίγαλη. Για εμάς ήταν ένας μικρός παράδεισος, μια εντυπωσιακή έδρα-φόβητρο, το πρώτο βήμα στο δρόμο για την ανάδειξη μας κάποτε σε «καλύτερο παίκτη του κόσμου». Βλέποντας την ξανά φέτος με το μυαλό ενός ενήλικα, έτσι ξενέρωτη και γεμάτη αυτοκίνητα από άκρη σε άκρη (και παλιότερα είχε παρκαρισμένα αμάξια αλλά, ευτυχώς, πολύ λιγότερα), ένιωσα για λίγο ένα γλυκόπικρο μείγμα θλίψης και νοσταλγίας το οποίο διαδέχτηκε μια πολύ βασική εσωτερική απορία: «Πώς στο διάολο βλέπαμε ένα κανονικό ποδοσφαιρικό γήπεδο σ’αυτό το παρατημένο, γεμάτο πέτρες και χαλίκια, οικόπεδο;»

Click on the image to enlarge it

                     (Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για μεγέθυνση)

Πριν λίγες μέρες χαζεύοντας στο ίντερνετ πέτυχα αυτή την εκπληκτική εικόνα ενός Βραζιλιάνου φωτογράφου που έχει αφιερώσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής του στις δυο μεγαλύτερες αγάπες του: τη φωτογραφία και το ποδόσφαιρο. Είναι τραβηγμένη στην πολιτεία Αλαγκόας, στα ανατολικά της Βραζιλίας.

Παρατηρώντας όλες τις υπέροχες λεπτομέρειες της με προσοχή (τα έντονα χρώματα, τα βλέμματα τους, την απίστευτη λασπουριά, τα ξυπόλητα πόδια, το χαμόγελο του μικρότερου, τα υποτυπώδη δίχτυα, τα στραβά δοκάρια κτλ.) καταλήγω στο ότι αν χρειαστεί ποτέ στο μέλλον να εξηγήσω σε κάποιον γιατί είναι όμορφο το ποδόσφαιρο δεν θα του δείξω κάποιο βίντεο του Μέσσι, του Ροναλντίνιο ή του Ζιντάν. Θα του δείξω απλά αυτά τα εφτά παιδιά που μέσα στη βροχή και τη λάσπη, σε μια χώρα γεμάτη προβλήματα, αδιαφορούν για όλα τα σκατά της ανθρωπότητας και παίζουν ευτυχισμένα στο δικό τους «Μαρακανά».

Σομπρεροδιαγωνισμός: Εμείς γιορτάζουμε, εσείς ντύνεστε

  [147 Σχόλια]

scorpio_massive

Με μεγάλη μας χαρά γιορτάζουμε τα 40.000 Likes της σελίδας του Sombrero στο Facebook (αν δεν μας κάνετε λάικ ήδη ντροπή σας) και σε συνεργασία με τα Rabona Tees δίνουμε δώρο από ένα ποδοσφαιρικό μπλουζάκι σε τρεις τυχερούς αναγνώστες μας. Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να μαντέψετε το αποτέλεσμα του αγώνα της Ελλάδας με την Κύπρο (μια που τα παιδιά από το Rabona Tees είναι από εκεί). Για να το κάνουμε ακόμα πιο εύκολο, θέλουμε απλά το σημείο, όχι το σκορ.

Μπορείτε να αφήσετε το προγνωστικό είτε με σχόλιο εδώ (γράφοντας και κάποιο e-mail για να σας βρούμε), είτε με σχόλιο στο αντίστοιχο post στο Facebook (αν φοβάστε ότι θα σας στέλνουμε e-mail με Νιγηριανούς πρίγκιπες). Ο αγώνας είναι την Παρασκευή στις 21.45 στο Καραϊσκάκη οπότε έχετε χρόνο να το σκεφτείτε. Οι νικητές θα προκύψουν από κλήρωση που θα γίνει στα υπερσύγχρονα γραφεία μας. Αν νιώθετε τόσο σίγουροι για την επιτυχία σας, μπορείτε να επιλέξετε από τώρα το μπλουζάκι σας κάνοντας μια επίσκεψη στο Rabona Tees.

Γιατί μπαμπά ακόμα μας θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ;

  [12 Σχόλια]

BabyBall

«Ο γιος πρέπει να υποστηρίζει την ομάδα του πατέρα του. Νόμος». Ένας άγραφος νόμος που, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, αναφέραμε με τους κολλητούς μου όταν έγιναν γονείς και, συμπτωματικά, απέκτησαν όλοι γιους. Θα σου φανεί αστείο αλλά μου πέρασε φευγαλέα από το μυαλό στην πρώτη μου γνωριμία μαζί σου, όταν στο υπερηχογράφημα  της αυχενικής η γιατρός μας αποκάλυψε το φύλο σου. «Αγόρι είναι κατά 90%».

Δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προτίμηση σε φύλο για να είμαι ειλικρινής, αλλά τώρα που είσαι πλέον ενάμισι έτους κι αρχίζεις σιγά σιγά να φεύγεις από το στάδιο του μωρού και γίνεσαι αγοράκι, έχουν αρχίσει να γεννιούνται μέσα μου οι πρώτες «ποδοσφαιρικές» σκέψεις που περιλαμβάνουν κι εσένα. Πέραν της προφανούς, ότι δηλαδή δεν αργεί η στιγμή που θα γίνεις ένας ψηλός, ξανθός Μέσι με γαλανά μάτια, νομίζω θα μου άρεσε να πάμε κάποια στιγμή στο γήπεδο και να δούμε μαζί από κοντά την ομάδα μας, τον Ολυμπιακό. Και θα ήθελα να γίνεις Ολυμπιακός όχι γιατί είμαι κι εγώ, ούτε γιατί είναι η ομάδα που κερδίζει τα πρωταθλήματα. Άλλωστε ο πατέρας σου μεγάλωσε στα λεγόμενα πέτρινα χρόνια της ομάδας, όταν ο Ολυμπιακός ήταν το γοητευτικό αουτσάιντερ, όπου οι ήττες ήταν ο κανόνας και η η καζούρα στο σχολείο από τους «αλλόθρησκους» συμμαθητές η καθημερινότητα.

Θα ήθελα να γίνεις Ολυμπιακός καθαρά από δική σου επιλογή, για τον ίδιο ανεξήγητο λόγο που έγινα κι εγώ και να μου δώσεις τη χαρά να σου απαντάω σε απορίες τύπου «Γιατί μπαμπά ακόμα μας θυμούνται η Σάντος κι ο Πελέ; Και ποιοι είναι αυτοί, αντρόγυνο είναι;». Να ξέρεις θα προσπαθήσω να σου απαντάω σε όλα όσο καλύτερα και πιο τίμια μπορώ, ότι δηλαδή η Σάντος δεν είναι γυναίκα αλλά ομάδα σαν τον Ολυμπιακό μας, απλά όχι τόσο καλή, γι’αυτο και την είχαμε κερδίσει τότε και ακόμα μας θυμάται, όπως μας θυμάται και ο Πελέ άλλωστε, αυτός βέβαια κυρίως λόγω της Olympiacos Mastercard. Μην ανησυχείς όμως που δεν τους ξέρεις, λογικό είναι, αυτά έγιναν πριν πολλά χρόνια, πριν καν γεννηθεί κι ο μπαμπάς σου. Θέλω να πιστεύω ότι θα ζήσουμε ακόμα μεγαλύτερες στιγμές κι ότι τα πιο σημαντικά γκολ δεν έχουν έρθει, είναι αυτά που θα πανηγυρίσουμε μαζί στο γήπεδο ή έστω στον καναπέ σε μια μεγάλη Ευρωπαϊκή βραδιά με πίτσες και μπύρες. Εντάξει όχι μπύρες για σένα, γιατί ευελπιστώ ότι αυτές οι στιγμές θα έρθουν πολύ πριν ενηλικιωθείς και μπορείς να καταναλώσεις κι εσύ αλκοόλ.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα το διαβάσεις αυτό, ίσως όταν το διαβάσεις ο Ολυμπιακός να μην είναι καν πρωταθλητής, ποιος ξέρει, μπορεί να ξαναζεί τα πέτρινα χρόνια του, άλλωστε στον αθλητισμό όπως και στη ζωή όλα κάνουν κύκλους, επιτυχημένους ή λιγότερο επιτυχημένους. Αυτό που ξέρω σίγουρα, είναι ότι, σε μια εποχή όπου μας έχει πλέον γίνει βίωμα ο φόβος της ήττας, σε όλα τα επίπεδα, εσύ θα είσαι πάντα η μεγαλύτερή μου νίκη.

Σχετικά κείμενα:
Η πρώτη φορά στο γήπεδο
Το γήπεδο δεν κόβεται
Γιατί μαμά είμαστε ΑΕΚ;

Sombrero Quiz: Πόσο καλά ξέρεις το Euro;

  [6 Σχόλια]

Μπορεί να μην είναι Μουντιάλ, αλλά το Euro έχει τη δική του ιστορία γεμάτη πολλές αναμνήσεις. Αυτό είναι το κουίζ του Σομπρέρο για την ιστορία των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, με ερωτήσεις που πιάνουν από τα πρόσφατα μέχρι τα παλιά και από στατιστικά μέχρι κάποιες κλασσικές στιγμές. Ξεκινάμε:

Σομπρεροπρογνωστικά (Euro 2016)

  [17 Σχόλια]

euro-2016

Τα ζητήσατε. Μας ρωτήσατε. Μας απειλήσατε. Τα Σομπρεροπρογνωστικά επιστρέφουν και αυτό το καλοκαίρι. Διαλέξαμε το Euro του 2016 που γίνεται σε λογικές ώρες και έχει παραπάνω παιχνίδια από το Κόπα Αμέρικα. Η διαδικασία είναι πολύ απλή. Πηγαίνετε σε αυτό εδώ το σάιτ. Κάνετε έναν λογαριασμό (αν είχατε κάνει σε παλιότερα παιχνίδια, ισχύει το ίδιο ακάουντ) ή αν βαριέστε, χρησιμοποιείτε τον λογαριασμό σας στο Facebook ή στο Twitter. Επιλέγετε κάποιο ευφάνταστο όνομα και είστε έτοιμοι. Για να κοντραριστείτε με τους υπόλοιπους σομπρερίστας πηγαίνετε στα αριστερά της σελίδας, βρίσκετε το «Join Mini-League», βάζετε τον μαγικό αριθμό 822849 και μπαίνετε στο πρωταθληματάκι του Σομπρέρο.

Από εκεί και πέρα βάζετε τα προγνωστικά σας για τους αγώνες του Euro. 3 βαθμοί για ακριβές σκορ, 1 βαθμός για σωστό αποτέλεσμα (1-2-Χ) και μπόνους αν το σκορ ή το αποτέλεσμα που προβλέψατε ήταν έκπληξη (αν το σκορ δηλαδή το είχε προβλέψει κάτω από το 5% και το αποτέλεσμα κάτω από το 20% των ανταγωνιστών σας). Για κάθε απορία είμαστε εδώ. Ο διαγωνισμός συνεχίζεται μέχρι τέλους και ο νικητής κερδίζει όπως πάντα την εκτίμηση του κοινού. Α, ναι. Κερδίζει και δώρο ένα μπλουζάκι από το Offside Festival που είναι και πολύ ωραίο μάλιστα για να βγείτε για καφέ, ποτό, να πάτε στο γήπεδο, ραντεβού με μια κοπέλα και πάει λέγοντας:

13267734_1734254156817445_537893199564578669_n

Αν στην πορεία προκύψει και κάτι άλλο θα το ανακοινώσουμε. Άλλωστε πιο πολύ και από τα δώρα, μετράει η αποθέωση στην παρέα και στο καφενείο σε περίπτωση νίκης. Το ύφος «σας τα λεγα εγώ ότι θα το σηκώσει η Β. Ιρλανδία» και το πέταμα των γυαλιών ηλίου στο τραπεζάκι με ταυτόχρονη παραγγελιά στον καφετζή «τον δικό μου κυρ-Στέφανε», γιατί δεν σας χωράει αυτός ο τόπος πια.

Πόσο γνώστης του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (ή Γιουρόπα Λιγκ) είσαι;

  [14 Σχόλια]

Ένα δύσκολο κουίζ για τους φίλους του Europa League. 15 ερωτήσεις για αυτούς που γουστάρουν να φτάνουν στα όρια. Θα καταφέρεις να απαντήσεις ή θα το κλείσεις και θα παίξεις πασιέντζα; Άντε να δούμε.

Όταν ονειρεύεσαι τον παράδεισο

  [2 Σχόλια]

Μπορούν μερικές εικόνες από τις εξέδρες, να έχουν μεγαλύτερη δύναμη από ένα ντέρμπι; Ένα ντέρμπι για την έξοδο σε έναν μεγάλο θεσμό, με ένα γήπεδο να βράζει και δυο ομάδες που χωρίζουν μια ολόκληρη πόλη στα δύο; Πριν λίγους μήνες, Ράσινγκ και Ιντεπεντιέντε έπαιζαν στο στάδιο Ελ Σιλίντρο αγώνα πλέι-οφ για μια έξοδο στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Η αποθέωση του ποδοσφαιρικού πάθους που καθηλώνει χιλιάδες ανθρώπους για 90 λεπτά. Κι όμως, όσες συγκινήσεις και να έδωσε ο συγκεκριμένος αγώνας δεν συγκρίνονται με δεκατρία δευτερόλεπτα. Δεκατρία δευτερόλεπτα από τα 15 λεπτά του ρεπορτάζ «Paso a Paso» της τηλεόρασης της Αργεντινής για το «κλάσικο ντε Αβεγιανέδα».

Κάπου στις εξέδρες του ποδοσφαιρικού αυτού ναού, μερικά παιδιά, όλα με φανέλες της Ράσινγκ (εντός και εκτός έδρας), έχουν μία μπάλα. Ένα από αυτά ξεχωρίζει αμέσως. Έχει ένα πόδι και κινείται με πατερίτσες, φορώντας το νούμερο 28 του Ουρουγουανού Νούνιες. Ίσως όχι τυχαία η επιλογή, μια που ο επιθετικός της Ράσινγκ έπαθε ρήξη χιαστών πέρσι και έχασε την μισή χρονιά.  Ξέρει ο μικρός πώς είναι να μην μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς. Την συγκεκριμένη στιγμή όμως τα έχει ξεχάσει όλα. Είναι στο γήπεδο της αγαπημένης του ομάδας, είναι λίγα μέτρα από τα είδωλά του, τον Σάχα, τον Μιλίτο, τον Μπόου και τους άλλους και παίζει μπάλα, ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους. Μπορεί να ξεχάσει λίγο το πρόβλημά του, να ζήσει το όνειρό, ότι είναι κι αυτός ένας παίκτης της Ράσινγκ Κλουμπ. Όλοι είναι ίσοι στο γήπεδο, το ποδόσφαιρο δεν κοιτάει τι χρώμα είσαι, πόσο ψηλός είσαι, αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, αν έχεις δύο πόδια. Δεν θα του χαριστεί κανένας φίλος του, ούτε κι αυτός όμως. Θα μαζέψει την μπάλα, θα χρησιμοποιήσει το ένα πόδι και την πατερίτσα, κάθε τρόπο για να κάνει μια γκαμπέτα. Αυτό τον νοιάζει. Περνάει έναν, ο δεύτερος τον κόβει. Παίρνει την μπάλα ξανά και δοκιμάζει τακουνάκι. Το παιχνίδι συνεχίζεται, η κάμερα επιστρέφει στα όσα γίνονται λίγα μέτρα παραπέρα στο χορτάρι, ο μικρός ζει το όνειρό του.

Ίσως στην καλύτερη σειρά κόμικ που έχει φτιαχτεί ποτέ, το Sandman του Νιλ Γκάιμαν, ο πρωταγωνιστής που είναι η προσωποποίηση των ονείρων των ανθρώπων, μια ιδέα, μια έννοια που μετουσιώθηκε σε ον, φτάνει μέχρι την κόλαση για να βρει ένα αντικείμενο που έχει χάσει και βρίσκεται πλέον στα χέρια ενός δαίμονα. Μπροστά σε όλους τους δαίμονες βρίσκει τον κάτοχο και τον κερδίζει σε ένα παιχνίδι εξυπνάδας. Ενώ ετοιμάζεται να φύγει, ο Εωσφόρος τον ρωτάει: «Οι εκατομμύρια δαίμονες βρίσκονται μπροστά σου. Πες μας, γιατί να σε αφήσουμε να φύγεις; Δεν έχεις καμία δύναμη εδώ – τι δύναμη έχουν τα όνειρα στην Κόλαση

tumblr_mp354u30bs1rpgwnso1_1280

Ο Sandman απαντάει: «Λες ότι δεν έχω δύναμη; Μπορεί να έχεις δίκιο. Αλλά λες ότι τα όνειρα δεν έχουν δύναμη εδώ; Πες μου Εωσφόρε. Αναρωτηθείτε όλοι σας. Τι δύναμη θα είχε η κόλαση, αν όσοι ήταν φυλακισμένοι εδώ δεν μπορούσαν να ονειρευτούν τον Παράδεισο

Τα πάχη μου τα κάλλη μου

  [Καθόλου σχόλια]

03_19101926_3b6e0b_2647431a

Ζούμε σε έναν κόσμο που από την μία αναδεικνύει αποστεωμένα πρότυπα ομορφιάς και υπερμουσκουλιασμένα σώματα με χημικά σκευάσματα ως κάτι υγιεινό, ενώ παράλληλα τα ποσοστά παχυσαρκίας σπάνε ρεκόρ. Ίσως άλλωστε αυτός ο αέναος αγώνας μεταξύ του φαγητού, του φωτογραφικού food porn και της Ελλάδας που η επιχειρηματικότητα είναι το μπαρ και η ταβέρνα απέναντι στα γυμναστήρια να είναι το μεγαλύτερο σύγχρονο ντέρμπι. Φυσικά, το πρόβλημα της παχυσαρκίας είναι γενικό φαινόμενο στον «πολιτισμένο» κόσμο και η αντιμετώπισή του καθόλου εύκολη. Στην Αγγλία πάντως κάποιοι πιστεύουν ότι η λύση είναι η μπάλα.

Ο 37χρονος Άντριου Σάναχαν (οπαδός της Στόουκ) βαρέθηκε να προσπαθεί να χάσει βάρος με τρόπους που απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε γυναίκες ή σε ΟΥΚάδες και έτσι έβαλε σε πλάνο το «Man V Fat», το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα των… χοντρών. «Ο κόσμος νομίζει ότι για να χάσεις βάρος πρέπει να τρέξεις μαραθώνιο ή να κάνεις κάποιο άλλο δύσκολο άθλημα. Το 67% των ανδρών είναι υπέρβαρο και πολλοί ντρέπονται για το πώς έχουν γίνει με αποτέλεσμα να παρατούν το ποδόσφαιρο». Οι ομάδες υποστήριξης ατόμων με προβλήματα παχυσαρκίας είναι γεμάτες γυναίκες στην Αγγλία και οι άντρες νιώθουν ξεκρέμαστοι. Όχι πια.

04_19101926_825639_2647432a

Στο Man V Fat έχεις την δυνατότητα να παίξεις μπάλα, χωρίς όλους αυτούς τους αντιπαθητικούς αδύνατους, γρήγορους με πλεμόνια αντιπάλους. Δεν κάνουμε πλάκα. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν αυστηρά μόνο όσοι έχουν Δείκτη Μάζας Σώματος πάνω από 30 και ο στόχος είναι, εκτός φυσικά από το να διασκεδάσουν, να καταφέρουν να χάσουν βάρος μαζί με τους συμπαίκτες τους. Με λίγα λόγια αν δείτε κάποιον να αγωνίζεται και στο πρωτάθλημα του χρόνου, σημαίνει ότι δεν είναι και τόσο καλός (στη δίαιτα). Οι ομάδες παίρνουν βαθμούς τόσο με νίκες, όσο και με το βάρος που έχουν χάσει μετά από κάθε αγώνα (!!) με αποτέλεσμα το κίνητρο να είναι μεγαλύτερο για λίγο τρέξιμο. Και επειδή βέβαια δεν αρκεί μόνο η μπάλα, το Man V Fat έχει γίνει μια κοινότητα αλληλοβοήθειας ουσιαστικά, με σάιτ που έχει συμβουλές για τα πολλά μέλη, με οργάνωση από ειδικούς και με την οικονομική συμμετοχή των τοπικών αρχών. Όπως είναι φυσικό, υπάρχουν ομάδες με ονόματα όπως Μπυροκοιλιές United, Φοίνικας XXXL από Άγγλους που ξέρουν να αυτοσαρκάζονται, αλλά τουλάχιστον έχουν και την ψυχική δύναμη να αλλάξουν τη ζωή τους. Όπως άλλωστε έκανε κι ο Άντριου που δυστυχώς (ή μάλλον ευτυχώς) δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημά του, μια που κατάφερε να χάσει περίπου 30 κιλά. Κατάφερε όμως να κινητοποιήσει τόσο κόσμο, να φέρει χρήματα (ακόμα και από τον Τζίμι Όλιβερ) και σίγουρα θα είναι περήφανος για το έργο που ξεκίνησε. Γιατί καλό το φαΐ, ακόμα καλύτερη όμως η υγεία και ο αθλητισμός.