Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Είναι τρελοί αυτοί οι Λατινοαμερικάνοι'

Όταν η Γκρέμιο έπαιξε τρεις αγώνες σε μια μέρα

  [5 Σχόλια]

Αρχές 1994. Στην αίθουσα συνεδριάσεων της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της πολιτείας Ρίο Γκράντε ντο Σουλ δεν πέφτει καρφίτσα. Το βασικό θέμα συζήτησης έχει αποφασιστεί σε μια προηγούμενη συνεδρίαση: Οι ομάδες της 1ης κατηγορίας του Καμπεονάτο Γκαούτσο, του πρωταθλήματος της συγκεκριμένης πολιτείας δηλαδή, πρέπει να μειωθούν. Ο μεγάλος στόχος είναι η διοργάνωση του 1995 να έχει μόλις 14 ομάδες, αντί για τις 23 που συμμετέχουν στο τουρνουά του 1994.

Οι συζητήσεις κρατάνε ώρα, οι ιδέες που πέφτουν στο τραπέζι είναι πολλές και όλοι συμφωνούν πως πρέπει να βρεθεί μια δίκαιη διαδικασία ξεσκαρταρίσματος, μιας και οι ομάδες που θα υποβιβαστούν είναι πάρα πολλές. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή, ακούγεται μια φωνή από το βάθος της αίθουσας: «Το πιο σωστό είναι να παίξουν όλοι με όλους, μέσα και έξω». Η πρόταση συνοδεύεται από επιφωνήματα επιδοκιμασίας. Όλοι με όλους. Λογικό, σωστό και απλό. Η λύση βρέθηκε, εύκολα και γρήγορα. Μόνο που πάντα υπάρχει ένα πνεύμα αντιλογίας. «Συγγνώμη ρε παιδιά αλλά αυτό που λέτε δεν γίνεται. Μιλάμε για 44 ματς για κάθε ομάδα. Και αρκετές από αυτές συμμετέχουν και σε πόσες άλλες διοργανώσεις φέτος. Πως θα προλάβουν; Δεν βγαίνει το πρόγραμμα».

Οι περισσότεροι σιωπούν. Η λήξη της συνεδρίασης αναβάλλεται προσωρινά. Ένας τύπος, από αυτούς τους μορφωμένους, «που έχουν βγάλει το σχολείο», βγαίνει μπροστά κρατώντας ένα χαρτί γεμάτο πράξεις ανώτερων μαθηματικών και ζητάει το λόγο επιτακτικά. «Συγγνώμη κύριοι αλλά γιατί δεν βγαίνει; Κάνω εδώ τους υπολογισμούς και δεν βλέπω κανένα πρόβλημα. Πόσες μέρες έχει ένας χρόνος;» «365» απαντάει κάποιος. «Τέλεια. Και πόσα περίπου παιχνίδια θα παίξει μια ομάδα που συμμετέχει σε όλες τις διοργανώσεις;» «Κάπου στα 90-100» απαντάει κάποιος άλλος. «Άψογα. Κάνω εδώ τις αφαιρέσεις και βλέπω ότι όχι μόνο προλαβαίνουν αλλά μας μένουν και πάρα πολλές κενές μέρες. Προσωπικά δεν βλέπω κανένα πρόβλημα». Ακολουθεί αποθέωση. Κάποιοι χειροκροτούν όρθιοι, κάποιοι άλλοι φωνάζουν «μπράβο». Η λογική υπερίσχυσε και πάλι, το πρόβλημα λύθηκε, το Καμπεονάτο Γκαούτσο του 1994 ξεκινάει θριαμβευτικά.

Η πρώτη σέντρα έγινε στις αρχές Μαρτίου. Τον πρώτο καιρό όλα κύλησαν ομαλά. Οι μεγάλες ομάδες της περιφέρειας, όπως η Γκρέμιο και η Ιντερνασιονάλ, προσάρμοσαν το ρόστερ τους ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει σε όλες τις διοργανώσεις (περιφερειακό πρωτάθλημα, εθνικό πρωτάθλημα, Κύπελλο Βραζιλίας, διοργανώσεις της CONMEBOL). Οι ομάδες δεν έδειχναν διάθεση να αγνοήσουν κανένα τίτλο. Εκείνα τα χρόνια τα περιφερειακά πρωταθλήματα με τα μαζεμένα τοπικά ντέρμπι αποτελούσαν συχνά μεγαλύτερο γεγονός κι από το εθνικό πρωτάθλημα της Βραζιλίας, το οποίο κρατούσε μόνο 4 μήνες.

Όταν όμως το καλοκαίρι έφυγε και τα πανηγύρια από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου από τη ‘σελεσάο’ κόπασαν (εννοείται φυσικά πως το πρωτάθλημα δεν διακόπηκε κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ των ΗΠΑ) άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια ανησυχίας. Οι ‘μεγάλοι’ του πρωταθλήματος άρχισαν να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του φοιτητή που χρωστάει πολλά μαθήματα από διαφορετικά εξάμηνα. Οι αγώνες των διαφορετικών διοργανώσεων άρχισαν να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον. Στην αρχή οι αναβολές ήταν εύκολες. Με τον καιρό τα περιθώρια άρχισαν να στενεύουν. Και κάπου εκεί στο φθινόπωρο σήμανε γενικός συναγερμός.

Η αίθουσα συνεδριάσεων γέμισε και πάλι. «Κάτι δεν πήγε καλά. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι αλλά το θέμα τώρα είναι ότι το πρωτάθλημα τελειώνει σε λίγους μήνες και κάποιες ομάδες έχουν να δώσουν ακόμα πάρα πολλούς αγώνες. Τι θα κάνουμε;» Η ομοσπονδία έπεσε ξανά σε περισυλλογή. Τότε ο γνωστός μορφωμένος τυπάς, με το μικρό μολύβι περασμένο στο αυτί, βγήκε και πάλι μπροστά. «Συγγνώμη κύριοι συνάδελφοι. Αλλά ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα μας; Δεν μας φτάνουν οι μέρες; Πόσες ώρες έχει κάθε μέρα;» «24» απάντησε κάποιος με σίγουρο ύφος. «Ωραία. Και πόσο διαρκεί ένα ματς;» «2 ώρες το πολύ» πρόσθεσε κάποιος άλλος. «Ακριβώς. Άρα με μερικές απλές πράξεις βλέπω ότι σε μια μέρα χωράνε πολλά παιχνίδια. Χρόνος υπάρχει άφθονος κύριοι, γιατί πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό;». Η επιστήμη είχε μιλήσει πάλι, τα νούμερα δεν γίνεται να κάνουν λάθος, το Καμπεονάτο Γκαούτσο του 1994 θα ολοκληρωνόταν κανονικά στην ώρα του.

Λίγες μέρες μετά από αυτή την αποθέωση του ορθολογισμού, ανακοινώθηκε το πρόγραμμα των τελευταίων αγωνιστικών. Για να καλυφθούν τα κενά κάποιες ομάδες έπρεπε να παίζουν κάθε μέρα κι έναν αγώνα, αρκετές φορές και σε διαφορετικές πόλεις. Κάποιες άλλες καλούνταν να παίξουν δυο αγώνες την ίδια μέρα. Και το αποκορύφωμα: Στις 11 Δεκεμβρίου η Γκρέμιο θα αντιμετώπιζε τρεις (3) αντιπάλους μέσα σε 6 ώρες!

Ακούγεται αδύνατο αλλά δεν είναι. H Γκρέμιο είχε μείνει ήδη πολύ πίσω στη μάχη του τίτλου, άρα τα παιχνίδια εκείνης της μέρας ήταν ουσιαστικά αδιάφορα γι’αυτήν, οπότε οι άνθρωποι της αποδέχτηκαν την πρόκληση με τη λογική «μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει». Ο, άγνωστος τότε, Λουίς Φελίπε Σκολάρι κλήθηκε να κατεβάσει τρεις διαφορετικές ομάδες σε μια μέρα. Η αρχή έγινε στις 2 το μεσημέρι. Αντίπαλος ήταν η Αϊμορέ. Μιας και το καλοκαίρι είχε μπει για τα καλά στη Βραζιλία και η θερμοκρασία είχε ξεπεράσει τους 40 βαθμούς Κελσίου, στη μέση του πρώτου ημιχρόνου ο διαιτητής πήρε την περίεργη απόφαση να διακόψει το παιχνίδι για 3 λεπτά για να δροσιστούν οι παίκτες, μια ενέργεια που μπορεί να είναι συνηθισμένη πλέον αλλά τότε ήταν πρωτάκουστη. Η Γκρέμιο χρησιμοποίησε στο πρώτο αυτό ματς κυρίως πιτσιρικάδες και αναπληρωματικούς και ο αγώνας έληξε 0-0.

Την ώρα που οι δυο ενδεκάδες αποχωρούσαν, στον αγωνιστικό χώρο έμπαιναν 22 νέοι παίκτες. Στις 4 ήταν προγραμματισμένο το Γκρέμιο-Σάντα Κρουζ. Σ’αυτό το ματς ο Σκολάρι χρησιμοποίησε και αρκετούς βασικούς και αυτό είχε ως αποτέλεσμα το θέαμα να είναι πιο υποφερτό. Η Γκρέμιο κέρδισε με 4-3 χάρη σ’ένα γκολ που μπήκε στις καθυστερήσεις του αγώνα.

Λίγα λεπτά μετά το τέλος κι αυτού του παιχνιδιού, ακούστηκε το πρώτο σφύριγμα του τρίτου αγώνα. Αντίπαλος της Γκρέμιο ήταν αυτή τη φορά η Μπραζίλ ντε Πελότας. Η Μπραζίλ είχε φτάσει στο γήπεδο νωρίς το μεσημέρι αλλά είχε φάει πόρτα στα αποδυτήρια, καθώς δεν υπήρχε ελεύθερος χώρος για να αλλάξουν οι παίκτες της. Για να περάσει η ώρα, οι ποδοσφαιριστές της πήγαν και έκατσαν στις κερκίδες, απ’όπου και παρακολούθησαν το προηγούμενο παιχνίδι, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα παγωτά που τους κέρασε ο προπονητής τους, Ερνέστο Γκουέδες.

Η Γκρέμιο κατάφερε να κερδίσει και αυτό το ματς, με 1-0, κλείνοντας αυτό το ποδοσφαιρικό φεστιβάλ με απολογισμό δυο νίκες και μια ισοπαλία. Για τις ανάγκες αυτής της περίεργης μέρας, ο Σκολάρι είχε καλέσει 42 παίκτες απ’όλες τις βαθμίδες του συλλόγου. Απ’αυτούς χρησιμοποίησε συνολικά 34 ποδοσφαιριστές. Τρεις εξ αυτών έπαιξαν σε ένα ματς βασικοί και σε ένα άλλο ως αλλαγή. Ανάμεσα τους και ο 18χρονος τότε Έμερσον, που στη συνέχεια της καριέρας του πέρασε από τη Ρεάλ, τη Γιουβέντους, τη Ρόμα και τη Μίλαν. Το ξεκίνημα του τρίτου παιχνιδιού καθυστέρησε λίγα λεπτά εξαιτίας του, καθώς έπρεπε να αλλάξει φανέλα, αφού από απροσεξία είχε ξεμείνει με αυτή που φορούσε στη δεύτερη αναμέτρηση. Όπως θυμάται ο ίδιος: «Χωρίς αμφιβολία ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέρα και μια περίεργη εμπειρία. Οι ομιλίες πριν από κάθε αγώνα ήταν πάρα πολύ σύντομες γιατί ήταν τέλος της σεζόν, ο καιρός ήταν ζεστός και τα παιχνίδια δεν είχαν καμία σημασία για εμάς.» (Σε αντίθεση με τη Γκρέμιο, οι αντίπαλοι της είχαν βαθμολογικό ενδιαφέρον, αφού και οι τρεις ήταν κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού.)

Το μαρτύριο των παικτών του Σκολάρι δεν τέλειωσε όμως εκεί. Δυο μέρες μετά χρειάστηκε να ταξιδέψουν στην Πελότας για να αντιμετωπίσουν την ομώνυμη ομάδα. Το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στις 17 Δεκεμβρίου με τη Γκρέμιο να μετράει 11 αγώνες μόνο μέσα στον Δεκέμβρη και 95 συνολικά εκείνη τη χρονιά. Δεν ήταν όμως η μόνη. Το ίδιο βασανιστήριο πέρασαν κι άλλες ομάδες. Η Ζουβεντούδε, που τερμάτισε 2η, πέντε βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Ιντερνασιονάλ, έδωσε στο φινάλε της σεζόν 11 αγώνες σε 11 μέρες! Το ξεχωριστό κατόρθωμα της Γκρέμιο με τα τρία επίσημα παιχνίδια σε μια μέρα, της χάρισε μια θέση στο βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες ενώ το Καμπεονάτο Γκαούτσο εκείνης της χρονιάς έμεινε γνωστό ως «Το ατέλειωτο πρωτάθλημα».

[Encore]

(Οι αναγνώστες που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες και αυτοί που προέρχονται από δύσκολο 10ωρο στη δουλειά καλό είναι να αποχωρήσουν σ’αυτό το σημείο. Ας μείνουν μόνο οι μάχιμοι αναγνώστες, τα αρρωστάκια, οι Ι1 και Ι2 του Σομπρέρο, που διαβάζουν για «λατινοαμερικάνικο σύστημα διεξαγωγής» και αμέσως φτερουγίζει η καρδούλα τους.)

Κάποιος μπορεί σ’αυτό το σημείο να ρωτήσει: «Γιατί είπαμε έγιναν όλα αυτά;» Για να μειωθούν οι ομάδες της πρώτης κατηγορίας. «Και πως έγινε το πρωτάθλημα μετά;» Αυτή είναι μια καλή ερώτηση. Κλείστε τη μουσική, πιείτε μια καλή γουλιά αλκοόλ, πάρτε βαθιά ανάσα, συγκεντρωθείτε και ξεκινάμε. Κυρίες και κύριοι, αυτό είναι το Καμπεονάτο Γκαούτσο του 1995:

Η 1η κατηγορία αποτελείται από τις 14 ομάδες που επέζησαν από το μαρτύριο της προηγούμενης χρονιάς ενώ η 2η κατηγορία έχει 10 ομάδες. Το πρωτάθλημα ξεκινάει τον Φλεβάρη και όλοι παίζουν με όλους, μέσα και έξω. Μέχρι εδώ όλα απλά και ανθρώπινα. Μετά ξεκινάει το γλέντι. Οι 2 τελευταίοι της πρώτης κατηγορίας υποβιβάζονται αυτόματα στη 2η ενώ οι 6 πρώτοι προκρίνονται στην επόμενη φάση, εκεί που ουσιαστικά θα διεκδικήσουν και το πρωτάθλημα. Μια φάση που έχει το όνομα «Οκταγωνικός τελικός». Γιατί οκταγωνικός; Γιατί περιλαμβάνει 8 ομάδες. Μα πως είναι 8 ομάδες, αφού πέρασαν οι 6 πρώτοι; Μην προσπαθήσετε να προβλέψετε την απάντηση. Μάταιος κόπος. Δεν χωράει τόση φαντασία σε έναν μέσο ανθρώπινο εγκέφαλο.

Οι δυο τελευταίοι που συμπληρώνουν την οχτάδα που θα διεκδικήσει το πρωτάθλημα προέρχονται από τη 2η κατηγορία! (Επαναλαμβάνουμε την πρόταση γιατί σίγουρα θα προσπαθήσετε να την ξαναδιαβάσετε.) Οι δυο τελευταίοι που συμπληρώνουν την οχτάδα που θα διεκδικήσει το πρωτάθλημα προέρχονται από τη 2η κατηγορία! Πως προέκυψαν αυτοί οι δυο; Εννοείται πως όχι με τον κλασικό τρόπο «ήταν απλά οι 2 πρώτοι της βαθμολογίας». Οι 6 πρώτοι της 2ης κατηγορίας πέρασαν σε μια δεύτερη φάση. Εκεί, και την ώρα που οι τελευταίοι 4 έπαιζαν μεταξύ τους για το ποιοι θα υποβιβαστούν στην 3η κατηγορία, χωρίστηκαν σε δυο ομίλους των 3 ομάδων που έπαιξαν μεταξύ τους μέσα και έξω. Οι νικητές των 2 αυτών ομίλων δεν κέρδισαν απλά την άνοδο τους στην 1η κατηγορία αλλά αυτόματα μπήκαν στην τελική φάση για να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς! Ανήκουστο; Ναι. Παράλογο; Ναι. Πτοήθηκε κανείς; Όχι.

Έτσι, στο τέλος της σεζόν οι 6 πρώτοι της 1ης κατηγορίας και οι 2 που προέκυψαν από τη 2η κατηγορία χωρίστηκαν ξανά σε δυο ομίλους, όπου όλοι έπαιξαν με όλους, μέσα και έξω. Οι 2 πρώτοι των ομίλων προχώρησαν στην επόμενη φάση, την επονομαζόμενη και ‘Τελική φάση’, εκεί που με διπλά παιχνίδια διεκδίκησαν μια θέση στον, επίσης διπλό, τελικό, τον οποίο για την ιστορία κέρδισε η Γκρέμιο, πιθανόν σαν ανταμοιβή για την ταλαιπωρία που πέρασε την προηγούμενη σεζόν.

Καταλήγοντας, και με μια προσεκτική ματιά των δεδομένων, παρατηρούμε ότι η Εσπορτίβο βρισκόταν την τελευταία αγωνιστική στην 6η θέση της 2ης κατηγορίας, μια μόλις θέση πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Με ένα λάθος αποτέλεσμα θα πάλευε στα μπαράζ για να μην πέσει στην 3η κατηγορία. Με ένα καλό αποτέλεσμα, βρέθηκε στα πλέι οφ ανόδου και από εκεί πέρασε άμεσα στην τελική φάση της 1ης κατηγορίας, όπου και διεκδίκησε το πρωτάθλημα (!), ένα μόλις μήνα μετά τη μέρα που βρισκόταν μια ανάσα απ’το να υποβιβαστεί στην 3η κατηγορία! Γιατί όπως είπε κάποτε εκείνος ο έξυπνος κυριούλης με τα ατίθασα άσπρα μαλλιά (όχι εσύ Πιερ): «Η λογική μπορεί να σε πάει από το Α στο Β. Η φαντασία σε πηγαίνει παντού».

Φίλες και φίλοι, το Uruguayo 2018

  [12 Σχόλια]

Από την αρχή τούτου εδώ του μπλογκ, υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που μοιράζεται ένα βίτσιο μαζί μας. Την ανάλυση των συστημάτων των διοργανώσεων της Λ. Αμερικής. Κάτι που συχνά χρειάζεται διαφορικές εξισώσεις, ψυχοφάρμακα και πολύ χρόνο, αλλά έχει μία ανείπωτη γοητεία, είναι μία μικρή ένοχη απόλαυση. Αν ανήκετε σε αυτό το γκρουπ αναγνωστών συνεχίστε άφοβα, σήμερα θα μιλήσουμε για το Καμπεονάτο Ουρουγκουάγιο 2018. Αν θέλετε να μπείτε σε αυτό το γκρουπ, ξεκινήστε διαβάζοντας τι έγινε το 2015. Θα περιμένουμε για λίγο. Αν δεν σας ενδιαφέρει, κάντε κάτι πιο χρήσιμο, λύστε ένα σουντόκου. Διαβάσατε για το 2015; Ωραία, ξεχάστε ό,τι ξέρατε (όχι όλα) γιατί τα πράγματα από τότε άλλαξαν.

Το πρωτάθλημα της Α’ εθνικής της Ουρουγουάης το 2015-16 έγινε όπως και την προηγούμενη, με Απερτούρα και Κλαουζούρα. Μετά όμως, οι Ουρουγουανοί κάθισαν, σκέφτηκαν και το συζήτησαν. «Παιδιά δεν πάει άλλο. Ως πότε θα βγάζει θέματα το Σομπρέρο από μας;», ειπώθηκε σύμφωνα με πληροφορίες. «Πρέπει να πάρουμε μέτρα να γίνουμε πιο σοβαροί». Και κάπως έτσι η λύση δόθηκε. Το πρόβλημα φίλες και φίλοι ήταν ότι το πρωτάθλημα γινόταν με τον «ευρωπαϊκό» τρόπο. Ξεκινούσε δηλαδή Αύγουστο και τελείωνε τον επόμενο Ιούνιο. «Όχι, πρέπει να γυρίσουμε στις ρίζες μας», (ίσως να) είπε κάποιος. Γι’ αυτό το λόγο, δεν είχαμε 2016-17 με Απερτούρες και Κλαουζούρες. Έγινε ένα μεταβατικό πρωτάθλημα που ξεκίνησε τέλη Αυγούστου 2016 και τελείωσε με διαδικασίες fast track το Δεκέμβριο. Βγήκε ο πρωταθλητής 2016 (μετά από αυτόν του 2015-16) με 15 αγώνες και όλα εντάξει. Έτσι, μετά από 11 σεζόν, το 2017 επιστρέψαμε στα πατροπαράδοτα «ημερολογιακά πρωταθλήματα».

Από πέρσι λοιπόν ξεκινάμε το Φεβρουάριο και τελειώνουμε (ανάλογα και με τα κέφια) κατά το Νοέμβριο ή το Δεκέμβριο. Ωραία μέχρι εδώ; Ωραία. Έχουμε Απερτούρα και Κλαουζούρα. Ωραία; Ωραία. Τώρα όμως αρχίζουν τα παλαβά. Γιατί σου λέει, μόνο 30 αγώνες; Τι θα κάνουμε τον υπόλοιπο καιρό; Θα βαρεθούμε. Και κάπως έτσι δόθηκε η λύση. Μεταξύ της Απερτούρα και της Κλαουζούρα θα βάλουμε ακόμα ένα πρωτάθλημα. Το Ιντερμέδιο. Και πώς θα το παίξουμε; Θα χωρίσουμε τις 16 ομάδες σε δύο γκρουπ. Πώς θα τις χωρίσουμε; Με βάση τα χρώματα; Το ζώδιο; Με κλήρωση; Όχι. Θα παίξουμε το σύστημα μονά ζυγά. Όσες τερμάτισαν σε μονές θέσεις στην Απερτούρα σε ένα γκρουπ, όσες σε ζυγές σε άλλο γκρουπ. Αν θυμίζει κάτι σε κάποιους, μας συγκινείτε. Είναι βγαλμένο από εκείνο το μαγικό πρωτάθλημα του Περού με τις 44 αγωνιστικές (προσοχή, σκληρές εικόνες γραφικότητας). Κάπως έτσι λοιπόν, οι δυο όμιλοι του Ιντερμέδιο παίζουν μικρά πρωταθληματάκια κι οι δύο νικητές των ομίλων έναν τελικό, ο νικητής του οποίου δεν έχει καμία σημασία για τον τελικό πρωταθλητή (κρατήστε το όμως, θα μας χρειαστεί αργότερα). Μετά το τέλος του Ιντερμέδιο ξεκινά κι η Κλαουζούρα.

Το Εστάδιο Καμπεόνες Ολίμπικος, έδρα της Σίσλεϊ τα τελευταία χρόνια

Με αυτό το σύστημα ξεκίνησε η Α’ εθνική του 2018 με το όνομα Χούλιο Σέσαρ Φρανσίνι, ένα πρωτάθλημα με 16 ομάδες, οι 13 από το Μοντεβιδέο. Ανάμεσά τους κι η ιστορική Σέντρο Κουλτουράλ υ Ντεπορτίβο Ελ Τάνκε Σίσλεϊ ή για συντομία CCyDETS ή για τους φίλους «Ελ Τάνκε Σίσλεϊ». [Το όνομα της ομάδας που ιδρύθηκε το 1941 προέρχεται από από μία δεξαμενή πετρελαίου που υπήρχε στη γωνία δύο δρόμων κοντά στην έδρα της ομάδας, σκέφτηκαν ότι ίσως θα έπαιρναν χορηγία από τον ιδιοκτήτη της εταιρείας, κάτι που δεν έγινε ποτέ]. Η Ελ Τάνκε σώθηκε πέρσι τελευταία στιγμή στα μπαράζ, αλλά τα οικονομικά της προβλήματα και κάποια χρέη δεν την άφησαν να λάβει μέρος. Η Ομοσπονδία δεν σκέφτηκε να την αντικαταστήσει και το πρωτάθλημα έγινε με 15 ομάδες. Όλοι όσοι θα έπαιζαν κανονικά με τη Σίσλεϊ, έπαιρναν βαθμούς νίκης. Κανένα πρόβλημα θα πει κάποιος αθώος κι εμείς θα γελάσουμε.

Η Απερτούρα τελείωσε με νικήτρια τη Νασιονάλ κι οι ομάδες μπήκαν στο Ιντερμέδιο. Εκεί είχαμε ξαφνικά όμως δυο ομίλους διαφορετικούς. Ο ένας με 8 κι ο άλλος με 7 ομάδες. Η Νασιονάλ και η Τόρκε κέρδισαν τα δυο μικρά πρωταθληματάκια και πήγαν στον τελικό του Ιντερμέδιο, όπου νικήτρια ήταν η Νασιονάλ. Μετά ξεκίνησε η Κλαουζούρα. Με ένα ντεμαράζ η Πενιαρόλ, με μόλις μία ήττα, την κατέκτησε. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο ερώτημα. Ποιος θα βγει πρωταθλητής; Η Ομοσπονδία τα είχε προβλέψει όλα. Θα παίξουν ημιτελικό ο νικητής της Απερτούρα με το νικητή της Κλαουζούρα (αν είναι διαφορετικοί φυσικά). Ο νικητής των νικητών όμως, θα παίξει στον «τελικό» τελικό. Εκεί που θα αντιμετωπίσει την ομάδα με τους περισσότερους συνολικούς πόντους στην «Ετήσια» βαθμολογία. Η ετήσια βαθμολογία βγαίνει από το άθροισμα των βαθμών Απερτούρα, Κλαουζούρα και Ιντερμέδιο. Αυτό όμως που δεν είχε υπολογιστεί ήταν η απουσία της Τάνκε Σίσλεϊ. Οι ομάδες στο Ιντερμέδιο δεν είχαν παίξει τα ίδια ματς, δεν θα είναι άδικο στη συνολική βαθμολογία;

Μία βαθμολογία Ουρουγουάης να πέσει στα μαθηματικά των πανελληνίων και να μπαίνεις Πολυτεχνείο για πλάκα αναγνώστη

Θα είναι, λέμε εμείς. Το ίδιο είπε κι η Ομοσπονδία. Γι’ αυτό φίλες και φίλοι η λύση βρέθηκε. Οι ομάδες στο γκρουπ των 7, θα κάνουν μια… διόρθωση. Θα πάρουν τους βαθμούς τους, θα τους διαιρέσουν με τα έξι παιχνίδια που έπαιξαν και θα τους πολλαπλασιάσουν με τα εφτά παιχνίδια που έπαιξαν οι ομάδες του άλλου γκρουπ. Ναι, καλά καταλάβατε. Το αποτέλεσμα του μαθηματικού τύπου 7x/6 ήταν αυτό που βλέπετε στην παραπάνω εικόνα. Η συνολική βαθμολογία της χρονιάς είχε μέσα δεκαδικούς αριθμούς. Για παράδειγμα η Ατένας τελείωσε με 38,333 βαθμούς ξεφτιλίζοντας την Μπόστον Ρίβερ που είχε μόλις 37,666 (οι στρογγυλοποιήσεις δεν είναι για τους άντρες). Χάρη στα… κλάσματα λοιπόν, η Πενιαρόλ πήρε δύο παραπάνω βαθμούς από αυτούς που κατέκτησε κανονικά και έτσι πέρασε τη Νασιονάλ στη συνολική βαθμολογία. Μείνετε μαζί μας, κοντεύουμε.

Οι νικητές Απερτούρα και Κλαουζούρα έπαιξαν στον ημιτελικό του πρωταθλήματος. Ήταν ακόμα ένα κλάσικο Νασιονάλ και Πενιαρόλ που κρίθηκε στο 95′ με πέναλτι του γνωστού και με την εθνική Κρίστιαν Ροντρίγκες που έχει πλέον πολλά κιλάκια. Το ματς είχε ένα γκολ για κάθε ομάδα που ήταν οφσάιντ και έληξε με 1-2. Η Πενιαρόλ κέρδισε έτσι τον ημιτελικό και επειδή χάρη στον τύπο του 7/6 είχε περάσει τη Νασιονάλ στη συνολική βαθμολογία, κατέκτησε και απευθείας το πρωτάθλημα γιατί δεν μπορούσε να παίξει με τον εαυτό της στον τελικό. Αν η Νασιονάλ είχε καταφέρει να κερδίσει θα διεκδικούσε το πρωτάθλημα στον τελικό με την Πενιαρόλ. Και κάπως έτσι, το 115ο πρωτάθλημα Ουρουγουάης έληξε πριν μερικές ημέρες, σίγουρα με βαθιά ικανοποίηση από τους διοργανωτές που θα έδιναν συγχαρητήρια ο ένας στον άλλον.

Α, ναι. Θυμάστε τον τελικό του Ιντερμέδιο που σας είπαμε να κρατήσετε; Ναι, λοιπόν. Ήρθε η ώρα του. Ο νικητής του Ιντερμέδιο παίρνει μια θέση στο Σουνταμερικάνα. Βέβαια η Νασιονάλ θα παίζει στο Λιμπερταδόρες, οπότε δεν την απασχολεί. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι ότι ο νικητής του Ιντερμέδιο παίζει και στο ΣούπερΚόπα της Ουρουγουάης. Μικρή λεπτομέρεια: Δεν υπάρχει κύπελλο στην Ουρουγουάη. Και τι θα κάνουμε ρε παιδιά, ίσως αναρωτήθηκε κάθιδρος κάποιος από την Ομοσπονδία. Εύκολη λύση. Θα παίξει με τον πρωταθλητή. Έτσι, λίγο πριν ξεκινήσει το επόμενο πρωτάθλημα, θα έχουμε το Σούπερ Καπ με ποιους άλλους; Νασιονάλ και Πενιαρόλ. Κι η ζωή συνεχίζεται κι εμείς απλά δεν θέλουμε να αλλάξει ποτέ όλο αυτό γιατί θα πέσουμε σε κατάθλιψη.

30 ομάδες, 16 αγώνες, 1 τελικός

  [7 Σχόλια]

Caea5IoW0AAUKRH.jpg large

Ξεκίνησε αυτή την εβδομάδα το πρωτάθλημα Αργεντινής για το 2016 που θα κρατήσει περίπου ως τον Ιούνιο. Όσοι θυμόσαστε από παλαιότερα τα συστήματα της Λ. Αμερικής, ξέρετε ότι οι όροι διεξαγωγής αλλάζουν συνέχεια. Σε μια χώρα με μια τραγική Ομοσπονδία που δεν μπορεί να κάνει σωστές εκλογές, δεν είναι περίεργο ότι το προηγούμενο σύστημα των 30 ομάδων άλλαξε πάλι. Και όπως φαντάζεται κανείς, δεν άλλαξε προς το καλύτερο. Η Π.Ο. της χώρας αποφάσισε να διατηρήσει τον ίδιο αριθμό των ομάδων, αλλά να κάνει κάτι διαφορετικό. Αυτή τη φορά επέλεξε να χωρίσει τις ομάδες σε δυο ομίλους των 15.

Ο διαχωρισμός φυσικά δεν έγινε με κανονική κλήρωση, αλλά σχεδόν με… απευθείας ανάθεση. Οι ομάδες που φτιάχνουν τα «κλάσικο» της Αργεντινής μπήκαν όλες σε διαφορετικούς ομίλους. Στο Γκρουπ Α μπήκαν π.χ. οι Ροσάριο Σεντράλ, Ιντεπεντιέντε, Ρίβερ Πλέιτ και Σαν Λορένσο και αντίστοιχα στο Γκρουπ Β (Ζώνη 1 και Ζώνη 2 για να είμαστε ακριβείς) οι μισητοί τους αντίπαλοι, Νιούελ’ς, Ράσινγκ, Μπόκα και Ουρακάν. Η λογική θα έλεγε για ένα πρωτάθλημα 29 αγωνιστικών ή για ένα πρωτάθλημα με πλέι οφ. Φυσικά και δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Κατ’ αρχήν θα έχουμε 16 αγωνιστικές. Κάθε ομάδα θα παίξει με τις υπόλοιπες του γκρουπ της (14 ματς). Τα άλλα δύο θα είναι με μια ομάδα από το άλλο γκρουπ. Για τις περισσότερες αυτή είναι η μισητή της αντίπαλος, δηλαδή θα παίξει δυο «κλάσικο». Πόσο δίκαιο είναι όμως αυτό;

boca-campeon

Για παράδειγμα η Ρίβερ είναι στο ίδιο γκρουπ με την Κίλμες. Η Ρίβερ θα παίξει δύο ματς με την Μπόκα που θα γίνει αίμα κι άμμος. Η Κίλμες έχει αντιπάλους παραδοσιακές την Λανούς και την Μπάνφιλντ, που όμως συμμετέχουν στο «ελ κλάσικο του νότου» και θα παίξουν μεταξύ τους τις έξτρα δυο αγωνιστικές. Έτσι, η Κίλμες ξέμεινε από… οχτρό και θα παίξει δυο ματς με την Τέμπερλει του άλλου ομίλου, που θεωρητικά θα είναι πολύ ευκολότερα. Μιλάμε για 2 ματς που δίνουν 6 βαθμούς σε ένα πρωτάθλημα μόλις 16 αγωνιστικών. Όπως καταλαβαίνει κανείς, η λέξη ισονομία δεν υπάρχει γιατί ακόμα και στα ίδια τα κλάσικο υπάρχουν διαφορές ποιότητας. Τα ντέρμπι θα παίζονται από ένα κάθε αγωνιστική και ξανά όλα μαζί τη 12η αγωνιστική, την αγωνιστική των κλάσικο.

Πάμε τώρα στα πιο σοβαρά. Πώς θα βγάλουμε πρωταθλητή; Θα περιμένατε κάτι σε στυλ πλέι-οφ με τις πρώτες ομάδες των ομίλων, ημιτελικούς, φάιναλ φορ ίσως κ.ο.κ. Μα πόσο αθώοι μπορεί να είστε μετά από τόσα χρόνια; Το πρωτάθλημα θα κριθεί σε έναν αγώνα. Ναι, καλά ακούσατε. Ο πρώτος του πρώτου ομίλου με τον πρώτο του δεύτερου σε έναν μονό τελικό σε ουδέτερο γήπεδο. Μετά από 16 αγωνιστικές δηλαδή και χωρίς να λαμβάνουμε υπ’ όψιν τις διαφορές των ομίλων, το πόσο καλά πήγε κάθε ομάδα κτλ, ο τίτλος θα κρίνεται σε 90′. Δυστυχώς, όσο έψαξα δεν βρήκα τι γίνεται σε περίπτωση ισοβαθμίας σε κάποιον όμιλο. Η λογική του παρελθόντος λέει ότι θα έχουμε μπαράζ πάντως.

Όσον αφορά στις άλλες θέσεις, για το Λιμπερταδόρες τα πράγματα είναι απλά. Βγαίνουν οι δυο νικητές των ομίλων, οι δυο δεύτερες ομάδες και ο νικητής του μαραθώνιου που λέγεται Κόπα Αρχεντίνα. Κάπου πήρε το μάτι μου ότι παρ’ ότι οι δυο δεύτερες θα βγουν στο Λιμπερταδόρες, θα παίξουν και μεταξύ τους ένα παιχνίδι για να καθοριστεί ποια θέση θα πάρει η καθεμία στο seeding. Ο υποβιβασμός θα συνεχίσει να είναι με το σύστημα των promedios, δηλαδή συγκεντρώνουμε τα αποτελέσματα των τριών τελευταίων πρωταθλημάτων, κάνουμε μια σούμα βαθμών και διαιρούμε με τον αριθμό των αγώνων. Όποιος έχει τον χειρότερο Μ.Ο. υποβιβάζεται (ναι, από τριάντα ομάδες πέφτει μόνο μία φίλε αναγνώστη).

Κλείνοντας (για τους μερακλήδες που διάβασαν μέχρι εδώ) να πούμε ότι στόχος με το «μικρό» αυτό τουρνουά που το λένε και «μεταβατικό» είναι το επόμενο πρωτάθλημα να γίνει σε ευρωπαϊκό ημερολογιακό στιλ. Ξεκινώντας δηλαδή Αύγουστο και τελειώνοντας Ιούνιο του επόμενου έτους, ώστε να συμπίπτουν το ημερολόγιο και οι μεταγραφικές περίοδοι με της Ευρώπης. Με λίγα λόγια μπορεί να είναι το τελευταίο γραφικό πρωτάθλημα Αργεντινής, αν και βαθιά μέσα μας ελπίζουμε ότι θα βρεθεί κάτι εξωτικό και για το επόμενο σύστημα.

Κυρίες και κύριοι, η Ουρουγουάη

  [6 Σχόλια]

uruguay_map

Η Ουρουγουάη (ή «Ουραγουάη» για να μας καταλαβαίνει και ο Σάκης Τσιώλης) είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση χωράς. Λόγω της περίοπτης θέσης που κατέχει στο ποδοσφαιρικό στερέωμα αλλά και της μνημειώδους ασχετοσύνης της πλειοψηφίας των ανθρώπων στην κατηγορία γνώσεων ‘Γεωγραφία’, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου φαντάζεται πως πρόκειται για μια τεράστια χώρα με δεκάδες εκατομμύρια κατοίκους που δεσπόζει «κάπου στη Λατινική Αμερική». Κανένα από τα δυο δεν είναι σωστό. Πρόκειται για τη δεύτερη μικρότερη χώρα της ηπείρου (μετά το Σουρινάμ), η οποία έχει πληθυσμό μικρότερο και από την Αθήνα στα μέσα Ιουλίου (3,3 εκατομμύρια ανθρώπους όλους κι όλους).

Μια άλλη συχνή ‘παρεξήγηση’, που επίσης οφείλεται στο πως έχουμε στο μυαλό μας ποδοσφαιρικά την Ουρουγουάη, εντοπίζεται στην ποιότητα της χώρας. Όπως έχουμε ξαναγράψει

…γιατί η έκφραση “Ουρουγουανός αμυντικός” είναι ένα ιδιαίτερο συνθηματικό που όταν ακούγεται σε μια κουβέντα μόνο στο κεφάλι των καλά μυημένων στο ποδόσφαιρο δημιουργείται αυτόματα ένα μικρό ανθρωπάκι με τη φάτσα του Ντιέγκο Λουγκάνο που με ένα σαγηνευτικά άσχημο τάκλιν παίρνει παραμάζωμα υποθαλάμους, νευρώνες, λοβούς, ιππόκαμπους και ό,τι άλλο βρει στο διάβα του, γιατί στην τελική η τελευταία λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει τους Ουρουγουανούς είναι «φλώροι» και, συνήθως, κανένας δεν θέλει να υποστηρίζει τους φλώρους…

…μια ‘βρώμικη’ ποδοσφαιρική εντύπωση που δεν συμβαδίζει και τόσο με τα στατιστικά που συνοδεύουν τη χώρα. Πρώτη στη Λατινική Αμερική στο δείκτη δημοκρατίας, στο δείκτη ειρήνης, στο δείκτη έλλειψης διαφθοράς, στην ποιότητα ζωής, στην ελευθερία του Τύπου, στην ευημερία και στην ασφάλεια, δεύτερη σε εισοδηματική ισότητα, τρίτη σε οικονομική ανάπτυξη, καινοτομίες και υποδομές. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που έγινε πέρσι η πρώτη χώρα στον κόσμο που αποποινικόποιησε πλήρως τη μαριχουάνα, ούτε το ότι είχε μέχρι πρόσφατα τον πιο γαμάτο πρόεδρο κράτους του πλανήτη.

Η υψηλή θέση στους περισσότερους δείκτες της ηπείρου δεν εντοπίζεται φυσικά μόνο εκεί. Η Λατινική Αμερική έχει μια παράδοση στο να φτιάχνει διοργανώσεις που μπορούν να προκαλέσουν εγκεφαλικό μπέρδεμα ακόμα και στα πιο προικισμένα μέλη της Μένσα και οι Ουρουγουανοί δεν ήταν δυνατό να μείνουν απ’ έξω. Από το 1994 και μετά το πρωτάθλημα της χώρας χωρίζεται σε δυο τουρνουά, την Απερτούρα και την Κλαουζούρα, γιατί το απλό Ευρωπαϊκό σύστημα της μιας διοργάνωσης με δυο απλούς γύρους είναι τρομερά ξενέρωτο. Παραβλέποντας το κομμάτι του συστήματος που ορίζει το πως υποβιβάζονται οι ομάδες και το πως μοιράζονται τα εισιτήρια για τις διοργανώσεις της ηπείρου (γιατί υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιστρέφουν με μολύβι και χαρτί στο πρωτάθλημα Βραζιλίας του 2000 και προσπαθούν ακόμα να βγάλουν άκρη και δεν θέλουμε να είμαστε υπεύθυνοι για κανέναν εγκλεισμό σε ψυχιατρείο), θα εστιάσουμε στο πιο ‘εμπορικό’ σκέλος, στην ανάδειξη του πρωταθλητή.

Μια όμορφη ημέρα κάπου στο Μοντεβίδεο κάποιοι σοφοί ηλικιωμένοι Ουρουγουανοί, που μετρούσαν τετραψήφιο αριθμό τάκλιν στο παλμαρέ τους, αποφάσισαν πως για να ανακηρυχθεί κάποιος πρωταθλητής της χώρας θα πρέπει να αποδείξει για τα καλά ότι το αξίζει. Έτσι, στο τέλος του τουρνουά Κλαουζούρα ο νικητής του τουρνουά αντιμετωπίζει σε διπλά παιχνίδια τον νικητή της Απερτούρα, σειρά αγώνων που παραδόξως δεν αποκαλείται ‘τελικός’ αλλά ‘ημιτελικός’, καθώς ο νικητής τους δεν στέφεται πρωταθλητής αφού έχει να παίξει δυο παιχνίδια, μέσα-έξω, και με την ομάδα που βρίσκεται στην πρώτη θέση του πίνακα με τους συνολικούς πόντους των δυο τουρνουά. Τότε και μόνο τότε αξίζει να ονομαστεί πρωταθλητής Ουρουγουάης.

Όλη αυτή η υπερβολή ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλέσει κάποια στιγμή επικές καταστάσεις. Μια τέτοια συνέβη μια μέρα σαν κι αυτές, τον Μάη του 2007. Στην τελευταία αγωνιστική της Κλαουζούρα η Ντανούμπιο (ομάδα από την οποία ξεκίνησε ο Ρεκόμπα) υποδεχόταν την Πενιαρόλ στο μεγαλύτερο παιχνίδι της χρονιάς. Η Πενιαρόλ βρισκόταν στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας, τρεις βαθμούς πίσω από την αντίπαλο της οπότε τα δεδομένα που υπήρχαν λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει το ματς ήταν πολύ απλά τα εξής:

danubio_peñarol

Για να μπορέσει να κερδίσει το πρωτάθλημα η Πενιαρόλ έπρεπε να κερδίσει για αρχή εκείνο το ματς. Με τον τρόπο αυτό θα ισοβαθμούσε στην κορυφή της Κλαουζούρα με τη Ντανούμπιο και θα έπρεπε να παίξουν (ξανά) σε αγώνα μπαράζ για την πρώτη θέση του τουρνουά. Σε περίπτωση που κέρδιζε και το μπαράζ θα έπρεπε να αντιμετωπίσει σε διπλά παιχνίδια, στον περίφημο ‘ημιτελικό’, τη νικήτρια της Απερτούρα η οποία (μάντεψε αν μπορείς) ήταν η Ντανούμπιο. Και αν κατάφερνε να επικρατήσει και σ’ αυτή τη σειρά, τότε θα έφτανε επιτέλους στον μεγάλο τελικό, όπου ξανά σε διπλά παιχνίδια (γιατί όπως λέει μια σοφή Ουρουγουανική παροιμία, που σίγουρα θα υπάρχει, «το μόνο πιο ωραίο από ένα μεγάλο ματς είναι δυο μεγάλα ματς») θα αντιμετώπιζε την (ναι, το ξέρω ότι το έχεις φανταστεί, όχι, το ξέρω ότι παρ’όλα αυτά δεν με πιστεύεις, όχι, δεν τα βγάζω από το μυαλό μου, ναι, υπάρχουν καταγεγραμμένα όλα αυτά, όχι, δεν σου κάνω πλάκα) Ντανούμπιο!

Με πολύ απλά λόγια εκείνο το μεσημέρι της τελευταίας αγωνιστικής η Πενιαρόλ απείχε από τον τίτλο μόνο δυο νίκες και δυο επικρατήσεις σε διπλούς αγώνες απέναντι στην ίδια ομάδα που είχε να αντιμετωπίσει σε λίγη ώρα εκτός έδρας. Σαν να παίζεις μποξ, να κερδίζεις τον αντίπαλο σου, στον επόμενο γύρο να ανεβαίνεις στο ρινγκ και να είναι πάλι ο ίδιος, να τον κερδίζεις ξανά με τα χίλια ζόρια και στον επόμενο γύρο να τον βλέπεις πάλι χαμογελαστό στην απέναντι γωνία και… το κόβω γιατί κατάλαβες που το πάω και δεν πρόκειται να τελειώσει σύντομα.

Για την ιστορία η φουκαριάρα Πενιαρόλ πήρε το συγκεκριμένο παιχνίδι με μεγάλο διπλό, οδήγησε τη διαδικασία σε μπαράζ για την Κλαουζούρα αλλά εκεί ηττήθηκε στα πέναλτι. Έτσι η Ντανούμπιο, σαν νικήτρια της Απερτούρα, νικήτρια της Κλαουζούρα και πρώτη στη συνολική συγκομιδή, ανακηρύχθηκε δίκαια πρωταθλήτρια για τη σεζόν 2006-07′ χωρίς να διεξαχθούν ο ημιτελικός και ο τελικός, καθώς κρίθηκε υπερβολικό ακόμα και για τους Ουρουγουανούς να σκεφτούν τρόπο να αντιμετωπίσει η ομάδα τον εαυτό της. Σε διπλά παιχνίδια.

—–

Όλα τα παραπάνω ήταν (κλασσικά) ένας σχετικός-άσχετος πρόλογος για να βάλω το πολύ εντυπωσιακό βίντεο που τράβηξε ένα drone που πετούσε την Κυριακή πάνω από το κατάμεστο Σεντενάριο, στο οποίο η πρωτοπόρος Πενιαρόλ υποδεχόταν τη μισητή της Νασιονάλ στο μεγαλύτερο ντέρμπι της χώρας, ένα από τα παιχνίδια που κυριολεκτικά επηρεάζουν ζωές.

Ένα πρωτάθλημα που δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους

  [19 Σχόλια]

Fluminense

Πρωτάθλημα 2012.

Η Φλουμινένσε κατακτάει το τέταρτο πρωτάθλημα της ιστορίας της και οι οπαδοί της, που υπολογίζονται περίπου στα τέσσερα εκατομμύρια, ξεχύνονται στους δρόμους για να πανηγυρίσουν. Μεγάλος πρωταγωνιστής και ήρωας της ομάδας αναδεικνύεται ο Φρέντ που πετυχαίνει 20 γκολ και ανακηρύσσεται πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος.

Πρωτάθλημα 2013.

Λίγες μόλις μέρες μετά τη συμπλήρωση ενός ημερολογιακού έτους η Φλουμινένσε γίνεται η πρώτη πρωταθλήτρια Βραζιλίας που υποβιβάζεται την αμέσως επόμενη χρονιά στη δεύτερη κατηγορία. Ο Φρέντ δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυα του παρακολουθώντας από την κερκίδα (όντας τραυματίας εδώ και καιρό) το τελευταίο παιχνίδι του πρωταθλήματος. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η ομάδα υποβιβάζεται από την πρώτη κατηγορία.

—–

Πρωτάθλημα 2009.

Δέκα μόλις παιχνίδια πριν το τέλος του πρωταθλήματος μια μαθηματική μελέτη που δημοσιοποιείται σε κάποιο Βραζιλιάνικο σάιτ δίνει στην ουραγό της βαθμολογίας Φλουμινένσε 2% πιθανότητα για να σωθεί. Παρά το εντυπωσιακό σερί νικών που ακολουθεί, μέχρι και την προτελευταία αγωνιστική η Φλου βρίσκεται συνεχώς στις θέσεις υποβιβασμού (την ίδια ώρα που στο Κύπελλο Σουνταμερικάνα έφτανε στον τελικό, τον οποίο και έχανε από μια ομάδα που την είχε κερδίσει μια χρονιά πριν και στον τελικό του Λιμπερταδόρες!). Με μια ισοπαλία στο φινάλε της χρονιάς μέσα στην έδρα της Κορτίμπα το θαύμα ολοκληρώνεται και η Φλουμινένσε παραμένει στην κατηγορία.

Πρωτάθλημα 2010.

Μερικές μόλις μέρες μετά τη συμπλήρωση ενός ημερολογιακού έτους από την περίοδο που βρισκόταν στην τελευταία θέση της βαθμολογίας η Φλουμινένσε πανηγυρίζει το τρίτο πρωτάθλημα της ιστορίας της και το πρώτο μετά το μακρινό 1984. Η λογική πηγαίνει περίπατο για μια ακόμα φορά, το Βραζιλιάνικο πρωτάθλημα κερδίζει αρκετούς ακόμα πόντους στον τομέα της προβλεψιμότητας.

—–

Πρωτάθλημα  1997.

Η Φλουμινένσε βρίσκεται σε τραγική αγωνιστική κατάσταση, τελειώνει τη σεζόν με μόλις 4 νίκες και υποβιβάζεται στη δεύτερη κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της επίσημα και δεύτερη φορά ανεπίσημα, καθώς είχε υποβιβαστεί και την αμέσως προηγούμενη σεζόν αλλά με διάφορες εξώποδοσφαιρικές πιέσεις το σύστημα άλλαξε και η ομάδα παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία.

Και μετά από αυτό το γρήγορο πέρασμα από την αλλοπρόσαλλη πορεία της Φλουμινένσε, που είναι αντιπροσωπευτική ως ένα βαθμό της διαφορετικότητας του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος, φτάνουμε στην πραγματική μαγεία:

brazil2000

Πρωτάθλημα 2000 γνωστό και ως ‘Κύπελλο Ζοάο Χαβελάνζε’.

Λόγω νομικών θεμάτων και εκκρεμοτήτων που είχαν προκύψει από το σύστημα υποβιβασμού της προηγούμενης χρονιάς το πρωτάθλημα του 2000 βρίσκεται στον αέρα μέχρι και την τελευταία στιγμή, καθώς η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας αρνείται να το διοργανώσει από τη στιγμή που δεν έχει βρεθεί κάποια λύση στα δικαστήρια. Μπροστά στον, τεράστιο και βγαλμένο από τους χειρότερους εφιάλτες, κίνδυνο να μείνει η χώρα χωρίς εθνικό πρωτάθλημα για μια ολόκληρη χρονιά, δεκατρείς από τις πιο ιστορικές ομάδες της χώρας αποφασίζουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους και μέσω μιας οργάνωσης που είχαν δημιουργήσει το 1987 να διοργανώσουν αυτές το πρωτάθλημα.

Κάπου σ’ αυτό το σημείο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα πρέπει να υπάρχει σε κάποια καφενεία της Βραζιλίας κάποιος θρύλος που να περιγράφει το πως ακριβώς σχεδιάστηκε αυτή η διοργάνωση, θρύλος ο οποίος λογικά θα πηγαίνει κάπως έτσι:

Μια μέρα έντεκα άνθρωποι, μαθηματικοί και φιλόσοφοι, πρώην ποδοσφαιριστές και διαφημιστές, άνθρωποι από πολλούς διαφορετικούς επαγγελματικούς κλάδους και διάφορα κοινωνικά στρώματα, κλειδώθηκαν σ’ ένα δωμάτιο που δεν είχε ούτε τηλέφωνο, ούτε παράθυρα. Εφτά μέρες μετά, όταν οι υπεύθυνοι της ‘οργάνωσης των 13′ ξεκλείδωσαν την πόρτα βρήκαν στο δωμάτιο μόνο έναν άνθρωπο σε κατάσταση τρέλας. Δεν μπορούσε να επικοινωνήσει, δεν μπορούσε να συντάξει προτάσεις, δεν μπορούσε να εστιάσει το βλέμμα του. Είχε μόνιμα καρφωμένο στο πρόσωπο του το χαμόγελο της μούρλας ενώ κάποιοι πιο θρησκόληπτοι ισχυρίζονται ότι αν τον παρατηρούσες προσεκτικά, στην κόρη του ματιού του σχηματιζόταν το σήμα του Διαβόλου. Το δωμάτιο μύριζε θειάφι. Στο χέρι του κρατούσε μερικές σελίδες με ακατάληπτα σχέδια και βελάκια. Κανένας δεν έμαθε τι απέγιναν οι υπόλοιποι, κανένας δεν έμαθε τι απέγινε μετά ο τελευταίος επιζών, το μόνο που ξέρουν όλοι είναι ότι τα σκαριφήματα που υπήρχαν σ’ εκείνα τα χαρτιά έγιναν λίγο καιρό μετά το ‘Κύπελλο  Ζοάο Χαβελάνζε’.

Το πειραματικό πρωτάθλημα ξεκίνησε τον Ιούλιο και σ’ αυτό συμμετείχαν 116 (εκατόν δέκα έξι) ομάδες και αν κάποιος αναρωτιέται γιατί τόσες η απάντηση είναι, προφανώς, «γιατί δεν υπήρχαν άλλες επαγγελματικές ομάδες στη χώρα για να τις προσθέσουν κι αυτές». Επειδή ήταν χρονικά αδύνατο ακόμα και για τους Βραζιλιάνους να παίξουν όλοι με όλους, οι ομάδες χωρίστηκαν σε τρία γκρουπ κι επειδή είναι τόσο προβλέψιμο και απλό το να υπάρχει ένα κοινό σύστημα για όλους, κάθε γκρουπ είχε το δικό του σύστημα διεξαγωγής, διαφορετικό αριθμό συμμετεχόντων και διαφορετικό αριθμό ομάδων που θα προχωρούσαν στην επόμενη φάση, που με απλά λόγια σημαίνει ότι αν ήθελες να παρακολουθήσεις ένα Σαββατοκύριακο τη συνολική δράση του πρωταθλήματος χρειαζόσουν το λιγότερο μια μέρα ρεπό από τη δουλειά σου και ένα αναλυτικό εγχειρίδιο, ώστε να μπορέσεις να αποκτήσεις εικόνα του τι γίνεται σε κάθε γκρουπ.

Στο πρώτο γκρουπ, το επονομαζόμενο και ‘Μπλε’, μπήκαν όλες σχεδόν οι μεγάλες ομάδες της χώρας, συμπεριλαμβανομένης και της Φλουμινένσε η οποία προσκλήθηκε ουσιαστικά σ’ αυτό με ρουσφετικό τρόπο (για άλλη μια φορά) παρ’ ότι ήταν ακόμα ομάδα της δεύτερης κατηγορίας. Στο γκρουπ συμμετείχαν 25 ομάδες (το οποίο όλοι γνωρίζουμε από το σχολείο ότι είναι μονός αριθμός), εκ των οποίων οι 12 πρώτες μετά από έναν ανέλπιστα απλό και ξενέρωτα φυσιολογικό γύρο αγώνων όπου όλοι αντιμετώπισαν όλους από μια φορά, προχώρησαν στην επόμενη φάση.

Στο δεύτερο γκρουπ, που ονομάστηκε και ‘Κίτρινο’, συμμετείχαν 36 ομάδες οι οποίες χωρίστηκαν σε δυο ομίλους, έτσι για τη διαφοροποίηση και για να μην μπερδέψει κατά λάθος κανένας το γκρουπ αυτό με το μπλε γκρουπ. Οι 8 πρώτοι από κάθε όμιλο προχώρησαν στη φάση των ’16’ απ’ όπου με το κλασσικό σύστημα των διπλών αγώνων και μετά και τη χρήση μικρού τελικού προέκυψαν τρεις ομάδες που θα συνέχιζαν στην επόμενη φάση του πρωταθλήματος, μαζί με τις 12 του μπλε γκρουπ.

Έχοντας ήδη δεκαπέντε ομάδες από τα δυο πρώτα γκρουπ και με δεδομένο ότι ο αλγόριθμος που είχε επινοηθεί σ’ εκείνο το θρυλικό δωμάτιο απαιτούσε 16 ‘φιναλίστ’, έμενε μια ακόμα θέση την οποία καλούταν να διεκδικήσουν όλες οι εναπομείναντες ομάδες, που κατά βάση ήταν οι μικρότερες ομάδες της χώρας που τις παλιές, καλές, παραδοσιακές εποχές αγωνιζόταν στην τρίτη εθνική. Έτσι στο τρίτο γκρουπ, με την πρωτότυπη ονομασία ‘Πράσινο και άσπρο’ (Περίμενες ένα χρώμα στο όνομα ε; Χα! Στην φέραμε. Γιατί; Γιατί έτσι.), συμμετείχαν 55 ομάδες που αρχικά χωρίστηκαν σε δυο υπο-γκρουπ τα οποία με τη σειρά τους ‘έσπασαν’ το ένα σε 4 ομίλους των 7 ομάδων και το άλλο σε 3 ομίλους των 7 κι έναν ‘ψωριάρικο’ όμιλο των 6 ομάδων. Οι 3 πρώτοι κάθε ομίλου προχώρησαν στη δεύτερη φάση, κατά την οποία σχηματίστηκαν 6 νέοι όμιλοι! Οι πρώτοι από κάθε όμιλο καθώς και οι δυο καλύτεροι δεύτεροι προχώρησαν στην τρίτη φάση, κατά την οποία (ακόμα και το άγαλμα του Χριστού του Λυτρωτή στο Ρίο έχει κλείσει τα ανοιχτά χέρια του, τα έχει βάλει στο πρόσωπο και γελάει με δάκρυα) σχηματίστηκαν δυο νέοι όμιλοι. Οι πρώτοι από κάθε όμιλο συναντήθηκαν σε νέο όμιλο σε διπλό τελικό και ο νικητής πήρε το κύπελλο απλά το ένα και τελευταίο εισιτήριο για την επόμενη φάση του πρωταθλήματος.

Μετά από έναν απροσδιόριστο συνολικό αριθμό αγώνων, ο οποίος δεν αποκλείεται να είναι συμπτωματικά ο αριθμός 666, οι δεκαέξι ομάδες που επέζησαν απ’ όλο το παραπάνω κομψοτέχνημα της ανθρώπινης παράνοιας αναμετρήθηκαν σε διπλά παιχνίδια στα οποία σε περίπτωση ίδιου αποτελέσματος ίσχυε το κλασσικό προβάδισμα του εκτός έδρας γκολ για να προκύψει στο τέλος το ζευγάρι του τελικού, το οποίο αποτελούσαν η Σαο Καετάνο και η Βάσκο. Στο πρώτο παιχνίδι, χάρη σ’ ένα γκολ του Ρομάριο (ο οποίος πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι με 20 γκολ ήταν, αλλά και δεν ήταν, πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος – μπέρδεμα που προέκυψε, και θα παραμείνει αιώνια άλυτο, επειδή ποτέ δεν συμφωνήθηκε απ’ όλους αν θα μετρήσουν τα γκολ των αγώνων των γκρουπ που είχαν ομάδες μικρότερης δυναμικότητας) η Βάσκο πήρε πολύτιμο 1-1 και με νίκη στον επαναληπτικό θα περνούσε στην επόμενη φάση κατακτούσε τον τίτλο. Όμως ένα τέτοιο πρωτάθλημα δεν θα μπορούσε να τελειώσει τόσο απλά και φυσιολογικά. Στο 23ο λεπτό του δεύτερου τελικού μετά από επεισόδια στις κερκίδες, ένας φράχτης κατέρρευσε, 168 άνθρωποι τραυματίστηκαν και ο διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει το ματς.

Το παιχνίδι επαναλήφθηκε αρκετές μέρες μετά, στα μέσα Γενάρη του 2001, και με πρωταγωνιστή τον Ρομάριο και τον Ζουνίνιο Περναμπουκάνο η Βάσκο κέρδισε 3-1 και στέφθηκε πρωταθλήτρια της πιο απίστευτης διοργάνωσης που έχει σκεφτεί και υλοποιήσει ποτέ ανθρώπινος νους, μιας διοργάνωσης τόσο γραφικά άρρωστης που θα πρέπει να συμπεριληφθεί με κάποιο τρόπο σ’ ένα dvd δεδομένων το οποίο θα αποσταλεί μ’ ένα διαστημικό σκάφος, απ’αυτά που καταλήγουν να περιπλανιούνται αέναα στο Γαλαξία μας, ώστε αν ποτέ το ανακαλύψει κάποιος εξωγήινος να ξέρει που θα μπλέξει αν αποπειραθεί να επικοινωνήσει μαζί μας.

Η γκάφα του τερματοφύλακα και οι 44 αγωνιστικές του Περού

  [23 Σχόλια]

Το λάθος του τερματοφύλακα είναι πάντα ένα αγαπημένο θέμα σε τηλεοπτικά κανάλια και σάιτ. Μπορεί να παίζεις στην τελευταία ομάδα του πλανήτη, να έχεις κατεβάσει τα ρολά σε άπειρα ματς και να μην σε ξέρουν ούτε στο γειτονικό χωριό. Αν κάνεις όμως μια γκέλα σε μαθαίνουν μέχρι και σε άλλες ηπείρους. Έτσι κι ο Φερνάντο Μαρτινούτσι, ο Αργεντίνος (με ιταλικές ρίζες) τερματοφύλακας της Σιενσιάνο που αγωνίζεται στο Τορνέο Ντεσεντραλιζάδο, την 1η κατηγορία του Περού και έφαγε αυτό το επικό γκολ στα πλαίσια της 43ης (!!) αγωνιστικής. Ένα γκολ που έφερε τη νίκη στη γηπεδούχο Ίντι Γκας και την πρόκρισή της στο Κόπα Σουνταμερικάνα του 2014. Κάπου εδώ λογικά το κείμενο θα έπρεπε να κλείνει και οι περισσότεροι καλύτερα να σταματήσετε να διαβάζετε. Είδατε το βίντεο, φτάνει.

Εσείς οι χάρντκορ, οι λίγοι που συνεχίζετε όμως θέλετε κι άλλο. Είδατε τον τίτλο και αμέσως είπατε μέσα σας: «Επ, σομπρέρο. Δεν μας έχεις πει για το πρωτάθλημα του Περού». Και επειδή θα το παίξω λίγο «έλα ρε παιδιά τώρα» αλλά μέσα μου πεθαίνω από ευτυχία να αναλύω τα συστήματα διεξαγωγής θα το κάνω. Το πρωτάθλημα του Περού έχει περάσει από διάφορες μορφές και εμείς θα ασχοληθούμε με την τωρινή. Αυτή που λέει ότι το Τορνέο Ντεσεντραλιζάδο ξεκινάει τον Φεβρουάριο και τελειώνει τον Δεκέμβριο και οι ομάδες παίζουν 44 αγωνιστικές.

peru552865

Και αν ακούγεται τόσο μπερδεμένο η αλήθεια είναι ότι είναι περισσότερο. Ξεκινάμε με 16 ομάδες που παίζουν ένα κανονικό πρωτάθλημα με δυο γύρους, 30 αγωνιστικές το σύνολο. Αυτή είναι η πρώτη φάση. Η ομάδα που τελειώνει μετά τον μαραθώνιο στην πρώτη θέση δεν σηκώνει κούπα, κατσαρόλι, ούτε καν γλάστρα. Απλά κερδίζει την έξοδό της στο επόμενο Κόπα Λιμπερταδόρες (του στυλ «I played 30 games and all I got was this stupid t-shirt»). Στη δεύτερη φάση οι ομάδες χωρίζονται σε δυο γκρουπ των 8 ομάδων και μεταφέρουν τα αποτελέσματά τους. ΟΚ θα πείτε, θυμίζει λίγο μπάσκετ απλό ακούγεται. Μισό λεπτό να γελάσω.

Κατ’ αρχήν ξεκινάμε με το πώς χωρίζονται οι ομάδες. Είναι μαγικό, είναι απίστευτο. Είναι σαν τον δακτύλιο. Οι μονές ομάδες που κατέκτησαν τις θέσεις 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13, 15 παίζουν στον Όμιλο Α’ και οι ζυγές που είναι οι υπόλοιπες σχηματίζουν τον Όμιλο Β’. Στάσου αναγνώστη, μύγδαλα. Δεν τελειώσαμε εδώ. ΟΚ βρήκαμε τις ομάδες και τις μεταφέραμε μαζί με τους βαθμούς. Να μην κάνομε και κάτι άλλο; Ναι θα κάνομε. Θα δώσουμε μπόνους σε ομάδες ανάλογα με το τι κάνανε οι Β’ ομάδες τους στο Τορνέο Προμοσιόν υ Ρεζέρβα. Το οποίο τουρνουά σάς λυπάμαι και δεν σας λέω ακριβώς πώς παίζεται, αλλά ας πούμε ότι παίζουν κατά κύριο λόγο οι πιτσιρικάδες (φέτος αυτοί που γεννήθηκαν 1994 και 1995), αλλά και μερικοί μεγαλύτεροι. Η ομάδα που κατέκτησε την πρώτη θέση δίνει 2 βαθμούς μπόνους στην αντίστοιχη «πρώτη» ομάδα της Α’ Εθνικής και αυτή που πήρε τη δεύτερη θέση δίνει ένα βαθμό στην αντίστοιχη ομάδα. Αφού λοιπόν τελειώσουμε με όλα αυτά, παίζουμε στους δυο ομίλους της Β’ φάσης από ακόμα 14 ματς και τελειώνει το πρωτάθλημα με 44 αγωνιστικές.

peru

Οι ομάδες που έχουν βγει πρώτες σε κάθε γκρουπ προκρίνονται στο Κόπα Λιμπερταδόρες (με λίγα λόγια παίζει μια ομάδα να βγει 2η στον όμιλό της, να έχει παραπάνω βαθμούς από την 1η του άλλου ομίλου και να χάσει την πρόκριση). Αν η ομάδα που είχε βγει πρώτη στο τέλος της 1ης φάσης (στους 30 αγώνες) δεν καταταγεί στις πρώτες οχτώ της 2ης φάσης χάνει την θέση της στο Λιμπερταδόρες ή αν βγει πρώτη ξανά στον όμιλο Α, τη θέση της παίρνει η 3η καλύτερη συνολικά μετά τη Β’ φάση (γι’ αυτό δεν ορκίζομαι κιόλας, έτσι έχω καταλάβει πάντως). Ο υποβιβασμός είναι επικά ξενέρωτος καθώς πέφτουν οι δυο ομάδες με τους λιγότερους βαθμούς μετά τους 44 αγώνες, πράγμα ανεπίτρεπτο για Λ. Αμερική.

Και ο πρωταθλητής κύριε; Ο πρωταθλητής βγαίνει αγαπητά μου παιδιά μετά από διπλούς αγώνες ανάμεσα στους νικητές των δύο γκρουπ (αυτούς που βγήκαν στο Λιμπερταδόρες). Μόνο που δεν είναι όσο απλό θα μπορούσε. Η ομάδα με τους περισσότερους βαθμούς διαλέγει έδρα (μπορεί ρε αδερφέ να θέλει να παίξει το πρώτο ματς εντός) και επειδή δεν μετράνε γκολ αλλά βαθμοί (!!) στα πλέι-οφ, αν οι ομάδες έχουν από μία νίκη ή από δυο ισοπαλίες στον τελικό, παίζουν τρίτο παιχνίδι σε ουδέτερο γήπεδο, την έδρα του οποίου επιλέγει η ομάδα που είχε το πλεονέκτημα. Και κάπως έτσι τελειώνει το Τορνέο Ντεσεντραλιζάδο και όποιος έκατσε και διάβασε το κείμενο είναι άξιος συγχαρητηρίων (και θα εξεταστεί για το δίπλωμα το καλοκαίρι).

Στην Αργεντινή είμαστε όλοι πρωταθλητές

  [7 Σχόλια]

Ήταν η 11η Μαΐου όταν και σας περιέγραφα τις τελευταίες αλλαγές στο σύστημα διεξαγωγής του πρωταθλήματος Αργεντινής (οι οποίες ήρθαν περίπου 2 χρόνια μετά τις ανεφάρμοστες παλιότερες). Κάπου προς το τέλος του κειμένου έκλεινα με τα σοφά λόγια: ‘Οι αλλαγές υποτίθεται ότι είναι οριστικές‘. Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός για να αποδειχθεί ότι είχα δίκιο.

Την Παρασκευή ξεκινάει το Τορνέο Ινισιάλ (η παλιά Απερτούρα ασούμε) και 2,5 μέρες περίπου πριν την έναρξη οι παράφρονες τύποι που διοικούν το ποδόσφαιρο της Αργεντινής αποφάσισαν να κάνουν νέες τροποποιήσεις. Κατ΄αρχήν αλλάξαμε όνομα στο πρωτάθλημα που θα ξεκινήσει και το οποίο θα ονομαστεί «Εβίτα Περόν»  ώστε να τιμηθούν τα 60 χρόνια από τον θάνατό της. Το τρόπαιο επίσης θα ονομαστεί «Εβίτα Καπιτάνα».

Ωραία θα πείτε, αλλάξαμε ονόματα, δεν τρέχει και τίποτα. Λάθος. Με μια μαγική απόφαση θα έχουμε μεν δυο πρωταθλήματα των 19 μονών αγώνων που όλοι παίζουν με όλους, αλλά θα έχουμε δυο πρωταθλητές και στο τέλος θα παίξουν και μεταξύ τους για τον τίτλο του… Σούπερ-καμπεόν. Δηλαδή από εκεί που μέχρι τώρα είχαμε δυο πρωταθλήματα και δυο πρωταθλητές και θα το κάναμε δυο πρωταθλήματα όπου οι νικητές τους θα παίζανε για τον μοναδικό τίτλο του πρωταθλητή, φτάνουμε στο σημείο που θα έχουμε 3 (ολογράφως τρεις) πρωταθλητές. Τον νικητή του Τορνέο Ινισιάλ Εβίτα Περόν, τον νικητή του Τορνέο Φινάλ και φυσικά τον υπερήρωα Σούπερ-Καμπεόν που λογικά φαντάζομαι θα φοράει μπέρτα και θα έχει μαγικές δυνάμεις.

Κάπου διάβασα ότι όλο αυτό έγινε επειδή η Περόν πέθανε το 1952 και το Τορνέο Περόν που έπρεπε να γίνει 60 χρόνια μετά θα ήταν αμαρτία να μην βγάλει πρωταθλητή τον Δεκέμβριο (!!), αλλά ελπίζω να μην ισχύει.  Απ’ ότι φαίνεται πάντως πίσω από την πρόταση είναι ο πρόεδρος της Εστουδιάντες Ενρίκε Λομπάρντι με την σύμφωνη γνώμη και της κυβέρνησης. Μέσα σε όλα αυτά αποφασίστηκε και η αύξηση της ελάχιστης τιμής του εισιτηρίου κατά 20%, με τα φτηνά εισιτήρια πλέον να κάνουν 60 πέσος. Κάτι που εμένα μου ακούγεται απόλυτα λογικό γιατί πού αλλού κύριέ μου θα βρεις πρωτάθλημα με τρεις πρωταθλητές (έστω και αν τους τρεις τίτλους τους μοιράζονται δυο ομάδες).

Κι αν νομίζετε ότι δεν έχει γίνει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν, σας ενημερώνω ότι το 1936 η AFA είχε καταργήσει το πρωτάθλημα των δύο γύρων, είχε κάνει δυο ξεχωριστά πρωταθλήματα με το όνομα «Κύπελλο της Τιμής» και «Πρωτάθλημα Α’ Εθνικής» και στο τέλος είχαν παίξει μεταξύ τους οι δυο νικητές (Ρίβερ και Σαν Λορένσο) σε έναν ακόμα τελικό.

Επειδή μέχρι την αυριανή πρεμιέρα πολλά μπορούν να γίνουν, μείνετε συντονισμένοι…

Μαύρα μούρα, άσπρα μούρα χάνουμε και την Κλαουζούρα

  [13 Σχόλια]

Θυμάστε πριν 1,5 χρόνο περίπου που είχα φάει τα νιάτα μου να σας εξηγώ το σύστημα διεξαγωγής πρωταθλήματος της Αργεντινής και τις αλλαγές που επρόκειτο να γίνουν; Όχι; Ε, τότε διαβάστε το για να συνεχίσω.

Διαβάσατε; Ωραία ξεχάστε το. Η εκτελεστική επιτροπή της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της χώρας, αποφάσισε να κάνει καινούριες αλλαγές, διαγράφοντας τις προηγούμενες. Και ενώ αρχικά υπήρχαν σκέψεις για μια Σουπερλίγκα (!!), ευτυχώς δεν πρόλαβα να σας εξηγήσω ούτε αυτή γιατί τελικά κάνανε κάτι άλλο. Έτσι λοιπόν διατηρούνται τα δυο πρωταθλήματα των 19 αγωνιστικών. Μόνο που δεν θα έχουν πλέον τα εξωτικά ονόματα Απερτούρα και Κλαουζούρα που μπερδεύουν πολλούς από σας (ενώ εμείς κατά βάθος γουστάρουμε που ξέρουμε ποιο είναι πρώτο και ποιο δεύτερο και είμαστε ασούμε ειδικοί). Το πρώτο χρονικά θα το λένε Ινισιάλ (σαν να είναι δίπλωμα ισπανικών) και το δεύτερο Φινάλ.

Καλά θα μου πείτε, τόση βαβούρα για να αλλάξουμε απλά όνομα; ΟΧΙ. Μπορεί να έχουμε δυο πρωταθλήματα, αλλά πόσους πρωταθλητές θα έχουμε; Πόσους; Έναν. Ο νικητής του Ινισιάλ και ο νικητής του Φινάλ θα παίζουν στο τέλος της σεζόν σε ουδέτερη έδρα τον τελικό της χρονιάς σε ένα μονό παιχνίδι.

Δηλαδή (θα αναρωτηθείτε)… Η ομάδα που θα βγαίνει πρώτη στην μισή σεζόν και που π.χ. μπορεί να έχει πουλήσει τους μισούς παίκτες ή μπορεί να κωλοβαράει στη δεύτερη μισή θα πηγαίνει να παίξει το καλοκαίρι την κούπα με την φορμαρισμένη ομάδα που βγήκε πρώτη στο 2ο γύρο; Και αν δεν αναρωτηθήκατε εσείς, το αναρωτήθηκα εγώ. Και ναι, έτσι θα γίνεται. Επίσης υπάρχει το ερώτημα τι θα γίνει αν σηκώσει η ίδια ομάδα και το Ινισιάλ και το Φινάλ. Θα παίξει οικογενειακό διπλό; Θα κάνει αγώνα επίδειξης; Θα παίξει ξέρωγώ με τον 2ο καλύτερο;

Οι υποβιβασμοί θα είναι πιο απλοί πάντως και δεν θα χρειάζονται γνώσεις κβαντομηχανικής. Οι τρεις χειρότεροι της σεζόν θα πέφτουν. Τόσο απλά. Αποκλείεται να το σκέφτηκαν μόνοι τους. Έψαξα να το επιβεβαιώσω από διάφορες πηγές γιατί δεν το πίστευα.
Θα ‘θελα. Να’ ναι καλά ο φίλος Φίλιππος που το επισήμανε. Οι υποβιβασμοί δεν είναι τόσο απλοί, καθώς παραμένουν ως έχουν. Συνεχίζει να ισχύει το σύστημα «promedio», δηλαδή βαθμοί συνολικά τα τελευταία 3 χρόνια δια των αριθμών των αγώνων. Με βάση τον συντελεστή πέφτουν οι τρεις χειρότερες.
Επίσης, αν η νικήτρια του Ινισιάλ ή του Φινάλ είναι να πέσει κατηγορία (γιατί π.χ. τα είχε πάει χάλια τις προηγούμενες χρονιές, κάτι που δεν είναι τόσο σπάνιο όσο νομίζετε), τότε στον τελικό παίζει η 2η.

Όσον αφορά στις θέσεις που οδηγούν στα διεθνή κύπελλα τα πράγματα δεν είναι απλά και θα έχουμε τα εξής. Για το Λιμπερταδόρες: (Πάρτε μολύβι και χαρτί). Δυο θέσεις τις έχουμε από τους πρώτους σε Ινισιάλ και Φινάλ (μεγάλε, αν είναι η ίδια ομάδα τι θα γίνει; δεν ξέρω, σκάσε και κολύμπα). Η τρίτη θέση θα ανήκει στην ομάδα που θα έχει τους περισσότερους συνολικούς βαθμούς από τα δυο πρωταθλήματα (δηλαδή δεν θα τη βγάλουμε πρωταθλήτρια, αλλά ΟΚ ας την αφήσουμε να βγει Λιμπερταδόρες. ΜΗ ρωτάτε πάλι τι θα γίνει αν είναι κάποια από τις προηγούμενες) Πόσες είμαστε; 3. ΟΚ, πρέπει να βρούμε ακόμα δύο τρόπους γιατί έχουμε 5 θέσεις ως χώρα. Α, ναι το βρήκα. Ας βάλουμε την ομάδα από τη χώρα μας που προχώρησε περισσότερο στο Σουνταμερικάνα. Δηλαδή σαν να λέμε: Τη μια θέση στο Τσάμπιονς Λιγκ την κερδίζει η ομάδα της χώρας που έχει την καλύτερη πορεία στο Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν. Και επειδή σας βλέπω έτοιμους: ΔΕΝ ξέρω τι θα γίνει αν π.χ. δυο ομάδες έχουν φτάσει στους 4 της διοργάνωσης. Πιθανότατα θα παίξουν μπαράζ μεταξύ τους ή θα ρίξουμε ένα κέρμα. Τι μας έμεινε; Μια θέση ακόμα; Ωραία, ευκολάκι. Δεν πρέπει να έχω αναφερθεί σε αυτό το γεγονός, αλλά φέτος επανήλθε στη χώρα ο θεσμός του Κυπέλλου. Άρα τι πιο απλό; Ο νικητής του Κόπα Αρχεντίνα θα παίρνει εισιτήριο για το Λιμπερταδόρες. Στα εξηγώ ωραία; Μάθε Λιμπερταδόρες λοιπόν…

Ωραία; Ωραία. Στο Σουνταμερικάνα πώς θα βγαίνουμε μάστορα; Προσπαθώ να μη βάλω τα γέλια. Σοβαρά. Προσπαθώ. Λοιπόν. Ο υπερ-πρωταθλητής Αργεντινής (αυτός που κέρδισε στον τελικό στο τέλος της σεζόν) παίρνει την μία θέση. Διπλοθεσίτης δηλαδή. Και Λιμπερταδόρες και Σουνταμερικάνα. Εμ σαμπού, εμ κοντίσιονερ. Από εκεί και πέρα οι υπόλοιπες 5 (ζωή να ‘χουν) θέσεις της Αργεντινής πάνε στις 5 καλύτερες συνολικά ομάδες της σεζόν που ΔΕΝ κέρδισαν την έξοδό τους στο Λιμπερταδόρες. Μην γελάτε, είναι σοβαρά τα πράγματα.

 Κι αν αναρωτιέστε πού κολλάει το βίντεο, είναι από το μακρινό πλέον 1991 που είχαμε το ίδιο σύστημα περίπου. Η Νιούελς του Μαρσέλο Μπιέλσα είχε κερδίσει την Απερτούρα, η Μπόκα την Κλαουζούρα και έπαιξαν έτσι τελικό. Η Νιούελς τελικά σήκωσε το πρωτάθλημα. (Βέβαια οι τελικοί ήταν διπλοί και η Νιούελ’ς το πήρε στα πέναλτι (με τον Μοντόγια τότε στην Μπόκα) και επίσης τότε οι ομάδες για το Λιμπερταδόρες είχαν παίξει μίνι πρωτάθλημα, αλλά ας μην σκαλίσουμε το παρελθόν και ας πούμε ότι ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο σύστημα).

Οι αλλαγές υποτίθεται ότι είναι οριστικές (σύμφωνα με τα λεγόμενα του προέδρου της Λανούς) και το επόμενο πρωτάθλημα που θα ξεκινήσει στις 8 Αυγούστου θα είναι με αυτό το σύστημα. Άντε να δούμε…

Η παράνοια της Κολομβίας και τα έξι νέα μετάλλια του Πελέ

  [4 Σχόλια]

Χαζεύοντας τις προάλλες τον τρόπο διεξαγωγής του πρωταθλήματος της Κολομβίας, πέρα απ’ το γεγονός ότι ένιωσα πραγματικό οίκτο για τον ιστορικό του μέλλοντος που κάποια τυχαία στιγμή στην ερευνητική του καριέρα θα επιλέξει να εντρυφήσει στο θέμα ‘Ποδόσφαιρο στην Λατινική Αμερική‘ αδιαφορώντας για άλλα πιο σημαντικά κοινωνικοπολιτικά θέματα του πλανήτη όπως για παράδειγμα μπορεί να είναι το «Απόστολος Γκλέτσος: Η απαρχή της Ελληνικής κοινωνικής επανάστασης από τον Έλληνα Ρόναλντ Ρίγκαν'», αναθεώρησα και τις απόψεις μου για τους πιο μουρλούς Λατινοαμερικάνους διοργανωτές, θέση που κατείχαν από κοινού οι Ουρουγουανοί με τους Βραζιλιάνους.

Κι αυτό γιατί το πρωτάθλημα της Κολομβίας πέρα απ’ τον κλασσικό Λατινοαμερικάνικο διαχωρισμό σε δυο υπο-πρωταθλήματα προχωράει ακόμα περισσότερο. Για να κατακτήσει μια ομάδα το πρωτάθλημα Απερτούρα πρέπει να παίξει αρχικά 18 αγώνες με τις υπόλοιπες 17 ομάδες * και στην συνέχεια να προχωρήσει επιτυχημένα και στην φάση των πλέι οφ, στα οποία μετέχουν οι τέσσερις πρώτοι της κατάταξης. Αντιθέτως, για να κερδίσει το Campeonato Finalización, που είναι το αντίστοιχο του Ελληνικού «2ου γύρου», πρέπει αφού παίξει πάλι 18 αγώνες με τις υπόλοιπες 17 ομάδες, να κυριαρχήσει και στα πλει οφ, στα οποία μετέχουν οι τέσσερις (βιαστικέ) οχτώ πρώτοι της κατάταξης!

(* Λογική σκέψη: 18 ομάδες στην κατηγορία, 17 παιχνίδια η κάθε μια. Λ-ά-θ-ο-ς. Αυτές οι ιδέες είναι κλισέ, ξεπερασμένες και κοινότοπες και μαζικοποιούν τις διαφορετικές ποδοσφαιρικές κουλτούρες του ποικιλόμορφου πλανήτη μας. Στην Κολομβία, κάθε ομάδα αντιμετωπίζει τις υπόλοιπες από μια φορά εξαιρουμένης της αιώνιας αντιπάλου της, την οποία αντιμετωπίζει και δεύτερη φορά σε μια ξεχωριστή αγωνιστική, κατά την οποία λογικά ανακαλούνται άδειες, ρεπό, τιμωρίες, αποτάξεις και συντάξεις όλων των αστυνομικών και των στρατιωτικών της χώρας.)

Στο σύστημα που με απλά λόγια (και εννοείται πολλές παραλείψεις, για χάρη της ψυχικής σας υγείας) περιγράφτηκε παραπάνω κατέληξε η αρμόδια επιτροπή της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της χώρας – η οποία προφανώς αποτελείται από έναν κουφό, έναν μουγκό, τον Αιγύπτιο από το ‘Ο Αστερίξ λεγεωνάριος’, έναν σχιζοφρενή κι έναν που ξέρει να μετράει μόνο τους ζυγούς αριθμούς – μετά από αρκετά πειράματα, τα οποία στο ζενίθ της εφευρετικότητας τους και με βάση την επιστημονική  άποψη ότι ο Χρόνος είναι σχετικός, επιμήκυναν την ποδοσφαιρική σεζόν 1996-1997, η οποία διήρκεσε 1,5 χρόνο, εξέλιξη που είχε ως αποτέλεσμα στις τελευταίες αγωνιστικές οι ηλικιωμένοι να μην θυμούνται καν τους στόχους της ομάδας τους όταν ξεκινούσε το πρωτάθλημα!

Με αρκετή δόση αυτογνωσίας παραδέχομαι ότι ο παραπάνω, ολίγον τι υπερμεγέθης, πρόλογος θα μπορούσε να αποφευχθεί και να επισημανθεί μόνο η είδηση πως οι Βραζιλιάνοι αποφάσισαν πριν λίγο καιρό πως οι διοργανώσεις Taca Brasil και Torneio Roberto Gomes Pedrosa που έλαβαν χώρα πριν (1959-1970) την διεξαγωγή του πρώτου πρωταθλήματος Βραζιλίας (το 1971), θεωρούνται και επίσημα πλέον μέρος της ιστορίας του Campeonato Brasileiro.

Κάτι που σημαίνει πως ένα μικρό, φτωχό παιδάκι κάπου στις φαβέλες του Σάο Πάολο που υποστηρίζει την Σάντος του Πελέ, κοιμήθηκε γνωρίζοντας πως η ομάδα του έχει στο παλμαρέ της μόλις 2 πρωταθλήματα Βραζιλίας και ξύπνησε μαθαίνοντας ότι υποστηρίζει πλέον την ομάδα με τους περισσότερους τίτλους (8) στην χώρα! Παραμένει φτωχό βέβαια, αλλά μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας…

Ρονάλντο και ‘Μύθοι της δημιουργίας’

  [Καθόλου σχόλια]

Την ώρα που στην Ευρώπη οι παίκτες κάνουν μπάνια και οι οπαδοί ονειρεύονται τις μεταγραφές της ομάδας τους να σαρώνουν τους αντιπάλους, στην Βραζιλία συνεχίζουν να κάνουν αυτό για το οποίο γεννήθηκαν: να παίζουν μπάλα. Κι επειδή το εθνικό πρωτάθλημα και τα δεκάδες περιφερειακά πρωταθλήματα που υπάρχουν στο ποδοσφαιρικό ημερολόγιο δεν αρκούν, αυτήν την εβδομάδα είχαμε Βραζιλιάνικο κύπελλο.

(Μύθοι της Δημιουργίας: Διοργανώσεις Λατινικής Αμερικής

Την μέρα που στην Λατινική Αμερική αποφάσισαν πως το να ντριπλάρεις μέχρι να ζαλιστεί και ο τελευταίος στο γήπεδο και να κλωτσάς μέχρι να ματώσει η τάπα σου δεν είναι αρκετά, αλλά χρειάζεται να μετράει κάποιος και βαθμούς, ξεκίνησε ένας άτυπος διαγωνισμός για το ποιός θα εμπνευστεί την πιο αστεία διοργάνωση. Για το σκοπό αυτό, σε κάθε χώρα, συντάχθηκαν επιτροπές που αποτελούταν από γέρους σοφούς, μαθηματικούς, πολιτικούς και μάγους. Ως μετρ του αθλήματος, οι Βραζιλιάνοι πρωταγωνίστησαν για μεγάλο διάστημα, αλλάζοντας την μορφή του εθνικού πρωταθλήματος και τον αριθμό των ομάδων που συμμετέχουν σ’αυτό, κάθε χρόνο (!), φτάνοντας στο σημείο πολλές φορές, οι ομάδες να μην παίζουν όλες μεταξύ τους! Πολλές λεπτομέρειες για επιμέρους παραμέτρους που θεσμοθετήθηκαν και αναιρέθηκαν μέσα σε μερικούς μήνες είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν, γιατί οι περισσότεροι απ’αυτούς που επιχείρησαν να ασχοληθούν σοβαρά με το θέμα, είτε έχουν αυτοκτονήσει, είτε είναι εσώκλειστοι σε κάποιο τρελάδικο.

Στην προσπάθεια τους, να σπάσουν την κυριαρχία αυτή, οι Ουρουγουανοί επινόησαν ένα τέτοιο σύστημα διεξαγωγής του πρωταθλήματος τους, που στο τέλος κάθε χρονιάς αναγκάζει όλη την χώρα να περιμένει μια ομάδα στατιστικολόγων να υπολογίσουν ποιος είναι ο πρωταθλητής, ποιος θα αγωνιστεί στο Λιμπερταδόρες και το Σουνταμερικάνα και ποιος θα υποβιβαστεί. Αποκορύφωμα της εκπληκτικής έμπνευσης αποτέλεσε το 2007, όταν πριν την τελευταία αγωνιστική του τουρνουά Clausura η Penarol έπρεπε να κερδίσει την Danubio για να μπορέσει να παίξει στον ημιτελικό με την νικήτρια του Apertura, η οποία ήταν η Danubio, τον οποίο αν κέρδιζε, θα διεκδικούσε το πρωτάθλημα στον τελικό με αντίπαλο – σωστά μαντέψατε – την (πρώτη στην γενική συγκομιδή βαθμών) Danubio!

Ξενερωμένοι από το καλύτερο μπάχαλο που είχαν εμπνευστεί οι Ουρουγουανοί, οι Βραζιλιάνοι πήραν πρόσφατα την μεγάλη απόφαση να εφαρμόσουν στο πρωτάθλημα τους, το πληκτικό σύστημα των δυο γύρων, χωρίς πλει οφ και λοιπές μπούρδες και κράτησαν όλο το μπέρδεμα, για το κύπελλο τους. Βγάζοντας το άχτι τους εκεί, έβαλαν περίεργες νοκ αουτ φάσεις, εισαγωγή στην διοργάνωση ανάλογα με την θέση της ομάδας στην κατάταξη της τοπικής ομοσπονδίας, διπλά παιχνίδια που γίνονται μονά, αν ο φιλοξενούμενος κερδίσει στο πρώτο ματς με περισσότερα από δυο γκολ διαφορά, αποκλεισμούς των ομάδων που παίζουν στο Λιμπερταδόρες και πολλά άλλα καλούδια, που ποτέ κανένας δεν κατάφερε να καταγράψει ολοκληρωτικά.)

Στο κύπελλο αυτό λοιπόν, η Κορίνθιανς αντιμετώπισε στον ημιτελικό την Βάσκο Ντα Γκάμα κι εκεί ο Ρονάλντο μας προσέφερε την πιο αστεία φάση των τελευταίων πολλών μηνών, μια φάση τόσο βραδυκίνητη, που ούτε στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να συμβεί.