Και τελείωσε λοιπόν (λέμε τώρα) το μαρτύριο για πολλούς. Οι άλλοι θα έχουνε…play off. H εκπληκτικής σύλληψης αυτή διοργάνωση που είναι η μόνη παγκοσμίως που κατάφερε να … διώξει τον κόσμο ακόμα και απο τα ντέρμπι είναι επιτέλους έτοιμη να ξεκινήσει προς δόξα και τιμή όσων την εμπνεύστηκαν.

Τα ίδια και τα ίδια. Κατά τα άλλα ο Λεβαδειακός νίκησε, η Ξάνθη νίκησε και όσοι δεν το παίξατε στο στοίχημα κακό της κεφαλής σας. Εγώ τα κονόμησα μια χαρα. Να και κατι καλό που έχει το Ελληνικό ποδόσφαιρο. Αν το παρακολουθείς στενά , οι ελπιδες σου την τελευταία αγωνιστική (έστω τις τελευταίες) για να μη μιλήσω για όλη τη σαιζόν, να γίνεις πλούσιος προσεγγίζουν ποσοστά άνω του 95%. Προσωπικά θέλω να πω ότι νιώθω υπερήφανος που οι ομάδες στην Ελλάδα παίζουν ακόμα για τη φανέλα και το όνομα και με βοήθησαν να βγω φορτωμένος από το πρακτορείο. Προς δόξα και τιμή το λέω δηλαδή, προς θεού μην παρεξηγηθεί και κανείς.

Αυτό που μου είναι κάπως δύσκολο να βρω είναι το τελικό σκορ, μιας και πιστοί στο δόγμα του θεάματος και του βραζιλιάνικου ταμπεραμέντου τους , οι ποδοσφαιριστές δεν αρκούνται σε ένα απλό 0-2 όπως κάποτε. Ίσως δεις ένα 0-2 που γίνεται 2-2 και μετά 2-4 (εντελώς συμπτωματικά τα νούμερα σας διαβεβαιώ) ή ένα 0-1 σε 1-1 και μετά 1-2 ή και ένα 15-28 κάποτε , ποιός ξέρει. Φανταστείτε η λίγκα να αποφασίσει να δώσει πριμ σε κάθε γκολ που βάζουν οι ομάδες. Ικανή είναι. Εδώ έφτιαξε κοτζάμ…play off..

Μονο φανταστείτε… Χθές θα είχαμε Ολυμπιακός – Άρης 32-31, Γιάννενα – ΠΑΟ 27-28, ΠΑΟΚ – Εργοτέλης 77-65 και πάει λέγοντας. Μη σου πω να πριμοδοτήσει και τίποτα απόβολές. Γαμάτο δεν θα είναι το … Μήτρογλας-Καράμπελας 33-33; Αντε πάλι δίνω τσάμπα ιδέες στην Σουπαλίγκα. Για ένα ακόμα καλύτερο ποδόσφαιρο. Και μην ξεχάσετε. Όπου να’ναι θα σκάσει παλι κανα αίτημα για αύξηση ομάδων. Καντε τες 200 να τελειώνουμε , να μην έχει κανείς παράπονο. Έτσι κι αλλιώς χειρότερα δε γίνεται… (έτσι νομίζω πάντα, μέχρι να ξεκινήσει η επόμενη σαιζόν).

Διακοπή από δακρυγόνα σε αγώνα που σημειώθηκε αρνητικό ρεκορ προσέλευσης στο Καραϊσκάκη και πέρνα του γοήτρου και της … βαθμολογίας των play off (λιγότερο και από γόητρο δηλαδή) δεν παιζότανε τίποτα… Θα τους μαζέψει κανείς αυτούς; Ή πάλι περισσεύανε δακρυγόνα στα παιδιά με τα μπλε και φοβότανε μην τους λήξουνε; Για τα «καλα παιδιά» των γηπέδων δεν θα πω και πολλά. Ας τα πούνε οι ειδικοί, που ξέρουνε να τσουβαλιάζουνε τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι… Γιατί όμως διάολε κάποιες φορές που είναι απούσα η αστυνομία δεν ανοίγει ρουθούνι;

Ο Χρήστος Πανόπουλος πιστεύει. Αυτό δεν είναι κρυφό. Η τηλεοπτική κάμερα τον έχει ‘συλλάβει’ αρκετές φορές να προσεύχεται ή να μιλάει προς τον ουρανό μετά από κάποια έντονη στιγμή σε αγώνα της Ξάνθης. Ο ουρανός, βέβαια, δεν απαντάει. Και για να πούμε και την πικρή αλήθεια, τις περισσότερες φορές φαίνεται ότι δεν εισακούει καν. Αλλά όχι πάντα.

Την προηγούμενη Κυριακή στα Πηγάδια, όταν ο Ατρόμητος μείωσε σε 2-1 λίγο πριν το τέλος, ο μεγαλομέτοχος της Ξάνθης αγχώθηκε. Η κάμερα τον έπιασε να προσεύχεται. Και η προσευχή εισακούστηκε! Ως εκ θαύματος, μπάλες άρχισαν να πέφτουν στον αγωνιστικό χώρο από διάφορα σημεία του γηπέδου με αποτέλεσμα να μην παιχτεί καθόλου μπάλα στις καθυστερήσεις, αφού ο διαιτητής θεώρησε το happening μέρος του αγώνα και οι τρεις πόντοι να μπούνε στο σακουλάκι της ακριτικής ΠΑΕ.

Σήμερα στο Καυτατζόγλειο ο φωτογράφος αποθανάτισε τον Πανόπουλο σε μια ακόμα δύσκολη στιγμή. Η Ξάνθη ήθελε νίκη μέσα στην έδρα του Ηρακλή για να σωθεί, αλλά η παράδοση (0-6-14 στα παιχνίδια της στο Καυτατζόγλειο) και το εντυπωσιακά αρνητικό εκτός έδρας ρεκόρ της φέτος με 0-4-10 και μόλις 4 γκολ στο ενεργητικό, δεν ήταν σύμμαχος της. Ως εκ θαύματος όμως, η επιθετική γκίνια εξαφανίστηκε, η εστία έγινε ξανά προσιτός στόχος και η ομάδα μέσα σε 68 λεπτά πέτυχε τόσα γκολ όσα τους προηγούμενους 9 μήνες!

Έτσι και ανεξαρτήτως του αντίστοιχου κουμάντου που έκανε ο Γιάννης Κομπότης σε κάποιο άλλο Ελληνικό γήπεδο, η εικόνα του αγχωμένου Χρήστου Πανόπουλου, να κοιτάει στοργικά τον ουρανό, θα μας συντροφεύει και του χρόνου…

Πέρασε μια ακόμα αγωνιστική του ελληνικού πρωταθλήματος και όπως κάθε χρόνο μαζί με το αρνί και τη μαγειρίτσα, έρχονται και οι ομορφιές του ποδοσφαίρου. Η ΑΕΛ πέρασε θριαμβευτικά μέσα από τη Ν. Σμύρνη σαν να έπαιζαν ο Βουτυρίτσας και ο Βαλαώρας, ο Αστέρας κέρδισε τον φιναλίστ του κυπέλλου Άρη, η Σκόντα Ξάνθη (με τον Πανόπουλο σαν υποψήφιο βουλευτή να βγάζει λόγο στο ημίχρονο στο κοινό της ομάδας, ανεβαίνοντας ένα σκαλί πιο ψηλά μετά τις ανακοινώσεις) ξεπέρασε το εμπόδιο του Ατρόμητου και πάει λέγοντας. Κατά το «όποιος νοιάζεται μαθαίνει», στο ελληνικό πρωτάθλημα έχουμε το «όποιος ενδιαφέρεται, κερδίζει».

Στην βαμβακοπαραγωγό Βοιωτία ο Λεβαδειακός αντιμετώπιζε την ΑΕΚ σε ένα ματς που ο ΟΠΑΠ είχε επιλέξει να φράξει, χωρίς να εξηγήσει  σε κανέναν τον λόγο. Τελικά ο άσσος που είχε φορτωθεί σε διάφορες στοιχηματικές εταιρίες δεν βγήκε. Αυτό δεν αποτελεί βραβείο για την ΑΕΚ βέβαια (γιατί το αυτονόητο δεν θα έπρεπε να λογίζεται ως παράσημο), καθώς φυσικά και δεν έκατσε να χάσει  και ούτε υπήρχε περίπτωση να το κάνει. Παρ’ όλα αυτά ήταν τραγική και κατάφερε να μην κερδίσει ένα ματς που έπρεπε να είχε καθαρίσει. Ούτε θα ‘πρεπε να υποσχεθεί κάποιο πριμ ο πρόεδρος της ΑΕΚ για να κερδίσει η ομάδα που υποτίθεται ότι θέλει να διεκδικήσει έξοδο στο C.L. την 4η ομάδα από το τέλος. Ούτε φυσικά θα έπρεπε ο κουραστικός προπονητής της ΑΕΚ να κάνει αλλαγή στο 95′ (πόσο κωμική μορφή ο Κάκος που κράτησε 5 λεπτά καθυστερήσεις ενώ δεν είχε συμβεί το παραμικρό και τελικά σφύριξε στο 97′) για να κρατήσει το πολυπόθητο Χ.

Όλα αυτά όμως δεν εμπόδισαν τον υπερ-γραφικό μεγαλοπαράγοντα Κομπότη να επιτεθεί στον Νίκο «φιλότιμο» Γεωργέα μετά το τέλος του αγώνα. Μετά τους αγαπημένους Ολυμπιακούς που είχαν απορία για το πριμ της ΑΕΚ στο Καραϊσκάκη, τώρα ήταν η σειρά του Κομπότη να αναρωτηθεί πού βρήκε τα λεφτά η ΑΕΚ για πριμ νίκης. Προφανώς αναλογιζόμενος άλλες μεγάλες στιγμές του συλλόγου του όταν συνέθλιβε τον Ολυμπιακό στην καυτή έδρα του Λεβαδειακού, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο αντίπαλος δεν έκατσε να χάσει. Ο Κομπότης  τελικά αποχώρησε μαζί με τον γιο του (θυμίζοντας άλλον έναν μεγαλοπαράγοντα της Σούπερ Λιγκ) βρίζοντας την ΑΕΚ που δεν του έκανε τη χάρη.

ΥΓ Είναι σίγουρο ότι αυτοί που θέλουμε να ανανεώσουμε το καλοκαίρι αξίζει να μείνουν κι άλλο στην ΑΕΚ πρόεδρε Αδαμίδη;
ΥΓ2 Γιατί τέτοια πίκρα ο Κομπότης; Δεν γίνεται να στραβοπατήσει η Ξάνθη την τελευταία αγωνιστική;

Ίσως να υπερβάλλω, αλλά νομίζω ότι αυτή η αγωνιστική σε αρκετά μεγάλο ποσοστό εκφράζει την εικόνα των ομάδων της κορυφής σε όλη τη σεζόν. Τα ματς ήταν αρκετά αντιπροσωπευτικά των όσων έχουμε δει σε όλη τη σεζόν. Ένας ΠΑΟ που μπορεί στα ντέρμπυ να τα πήγε μέτρια, αλλά καθάρισε τα περισσότερα ματς με τις μικρότερες ομάδες, πέρασε από αρκετές έδρες κερδίζοντας τα ματς και στο τέλος είναι αυτό που του δίνει το πρωτάθλημα. Κυρίως βασιζόμενος στην καλή του επίθεση φέτος με βασικό πρωταγωνιστή τον Σισέ.

Στη συνέχεια έχουμε τον Ολυμπιακό. Μια ασθμαίνουσα ομάδα που για πρώτη φορά έχει τόσες απώλειες στην έδρα της και μάλιστα με μικρές ομάδες. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός  ότι δεν παίρνει τόσα σφυρίγματα όσο τα προηγούμενα χρόνια τον έφεραν μακρυά από την κορυφή. Λίγες λύσεις με σχετικά μέτριο ρόστερ και η… «καρδιά του πρωταθλητή» φαίνεται ότι δεν χτυπάει πια.

Μετά ο ΠΑΟΚ. Ίσως αυτός να αδικείται από τη σημερινή του εικόνα, καθώς σε μια ολόκληρη σχεδόν σεζόν έδειξε πολύ πιο σοβαρός και στιβαρός, δείχνει όμως το σημερινό ματς τις αδυναμίες που στο τέλος τον λύγισαν και τον έφεραν με τρεις σερί ήττες να μην αντέχει το βάρος του πρωταθλητισμού.

Και πάμε στην ΑΕΚ. Με τραγική άμυνα ξανά, τις μεταγραφικές επιλογές του προπονητή να απογοητεύουν, αρκετές χαμένες ευκαιρίες που προκύπτουν όμως περισσότερο από ατομικές ενέργειες και λιγότερο από οργανωμένες προσπάθειες και τέλος ένα κοράκι να την παίζει κόντρα.

Ο δε Άρης όπως και σήμερα που άργησε να βάλει το γκολ, έτσι και στο φετινό πρωτάθλημα άργησε να πάρει μπρος. Πέρασε αρκετός καιρός, αρκετά ματς χωρίς νίκη και τελικά ήρθε ο Κούπερ και η ομάδα σιγά σιγά βελτιώθηκε.

Τα (απαράδεκτα) πλέι-οφ θα έχουν πραγματικά ενδιαφέρον… Οι ομάδες παρουσιάζονται σε κακή κατάσταση, ίσως ΟΣΦΠ και ΠΑΟΚ περισσότερο, πλην του Άρη και προσωπικά δεν ξέρω τι μπορούμε να περιμένουμε.

Την ίδια στιγμή ο ΠΑΟ θα έχει τα λεφτά του ΤσουΛου στην τσέπη και θα διασκεδάζει…

ΥΓ Το σκεπτικό «κάνε το καλό και κάποια στιγμή θα στο ξεπληρώσουν» φαίνεται να βρίσκει ανταπόκριση στην ιστορία της Ξάνθης. Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει ακόμα μια ομάδα που… χρωστάει στην Ξάνθη από παλιά και την αντιμετωπίζει την τελευταία αγωνιστική…

…το μόνο που κέρδισε ο ΠΑΟΚ σε αυτή την αγωνιστική ήταν τον σεβασμό των Ελλήνων φιλάθλων για την ευκολία με την οποία πέρασε από την Ξάνθη. Η οποία  Ξάνθη, αν και δεν είναι από τις αγαπημένες ομάδες του blog, είναι κρίμα που δείχνει σε μια έδρα που παλιότερα ήταν πραγματικά ακριτικό φρούριο, τόσο ανίκανη και ανήμπορη ομάδα. Βέβαια είχε να αντιμετωπίσει έναν πολύ καλύτερο και ανώτερο αντίπαλο, αλλά παλιότερα, σε ανάλογες συνθήκες έδειχνε κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Δυστυχώς πέρασε μια αγωνιστική που για τον ΠΑΟΚ ήταν χαμένη, αφού όντας κάτω από τον Παναθηναϊκό, απλά μείωσε τις πιθανές αγωνιστικές της προσπέρασης, από εφτά σε έξι. Και αν ο Παναθηναϊκός ήταν όντως καλύτερος από τον Πανιώνιο, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον Ολυμπιακό, που χρειαζόταν την βοήθεια του διαιτητή για να αντεπεξέλθει στο 2ο ημίχρονο και τον επίμονο Ατρόμητο.

Όσον αφορά το Σαββατιάτικο παιχνίδι, πραγματικά ο Βιερίνια απέδειξε ότι τα λόγια του Ίβιτς περί «ο καλύτερος παίχτης του πρωταθλήματος» δεν ήταν υπερβολές. Και τι δεν έκανε το μικρό πουλέν; Δυο γκολ έβαλε, μια ασσίστ έδωσε, άλλο ένα γκολ σέρβιρε στον Μουσλίμοβιτς που το αρνήθηκε (για να ακολουθήσει η ανατροπή του Ίβιτς) και γενικά έδειξε ότι είναι το επιθετικό άκρο που κάθε προπονητής θα ήθελε.

Τον χειμώνα συνήθως βρέχει. Άλλες φορές βρέχει λίγο, άλλες φορές βρέχει πολύ. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το φυσικό αυτό φαινόμενο αποτελεί μια μεταβλητή που επηρεάζει αισθητά τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το βρεγμένο χόρτο επιταχύνει την μπάλα, με ότι αυτό συνεπάγεται σε πάσες/σουτ/κοντρόλ και δυσχεραίνει το τρέξιμο των ποδοσφαιριστών. Στην Ελλάδα, από την άλλη, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, μετατρέποντας ολόκληρη την φύση του παιχνιδιού! Το χορτάρι, που κάτω από ιδανικές συνθήκες αποκαλούμε «αγωνιστικό χώρο», μεταμορφώνεται σε ένα μείγμα βούρκου, πισίνας και λακουβων κι έτσι το παιχνίδι εξελίσσεται και ανεβάζει αυτόματα το επίπεδο δυσκολίας του, αφού για να πλησιάσεις τον υπέρτατο στόχο του «γκολ», πρέπει πρώτα να φροντίσεις να μην πνιγείς.

Το Σαββάτο που μας πέρασε στο Χαριλάου, ο άπειρος διαιτητής Μήτσιος άφησε για 45 ολόκληρα λεπτά τους παίκτες του Άρη και του Πανθρακικού να τρέχουν πάνω-κάτω σαν καθυστερημένοι, που κυνηγάνε ένα τόπι που όταν το κλωτσήσεις συρτά δεν φτάνει ποτέ εκεί που το στέλνεις και όταν το σηκώσεις στον αέρα καταλήγει πάντα πιο μακριά από εκεί που στοχεύεις. Έπρεπε να φτάσουμε στο ημίχρονο και να σκοράρει ο Πανθρακικός εκμεταλλευόμενος την τραγική κατάσταση του γηπέδου – για την οποία φυσικά και ευθύνεται ο Άρης και μόνο ο Άρης και το αποστραγγιστικό του σύστημα και όχι ο καλός Θεούλης ή κάποιος Ινδιάνος μάγος – για να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι των ‘κίτρινων’ ότι αυτό που διαδραματίζεται τόση ώρα δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας, αλλά «μαρτύριο ποδοσφαιριστών και τηλεθεατών»  το οποίο επιπρόσθετα τους στοιχίζει και τρεις πολύτιμους βαθμούς και να πείσουν τον άπειρο διαιτητή να διακόψει επιτέλους αυτή την οπτική ταλαιπωρία. Η απόφαση, όπως είναι εύλογο, προκάλεσε την δυσφορία των φιλοξενούμενων που βρισκόταν μπροστά στο σκορ αλλά μας επέτρεψε να επιβεβαιώσουμε το βάθος γνώσης των ανθρώπων του ποδοσφαίρου μας μέσα από τις δηλώσεις στην κάμερα ενός εκ των ανθρώπων του πάγκου του Πανθρακικού, που όταν κλήθηκε να σχολιάσει την αναβολή σοκαρισμένος απόρησε για τον λόγο εφαρμογής της, την ώρα που «σε κάποια σημεία του γηπέδου, η μπάλα κυλάει κανονικά»!

Τέσσερις μέρες αργότερα, στα Πηγάδια της Ξάνθης, ο έμπειρος διαιτητής Δαλούκας επιτρέπει με την σειρά του να καταστραφεί ένα ακόμα παιχνίδι, μένοντας απαθής στο γεγονός ότι η μπάλα κολλάει σε πολλά σημεία του γηπέδου, κάτι που αναγκάζει τους παίκτες να μετατρέψουν την γκάμα των ενεργειών τους, στο «κλωτσάω ότι βρω, με όση δύναμη μου έχει μείνει, προς την αντίπαλη εστία». Όση ώρα οι δυο ομάδες παλεύουν με την λάσπη κακοποιώντας ότι έχει απομείνει από το άθλημα και ο κύριος Πανόπουλος στην κερκίδα πιάνει την καρδιά του από το άγχος αφήνοντας την επίσημη σελίδα της ομάδας χωρίς ούτε μια ανακοίνωση εν ώρα αγώνα, προσπαθώ να καταλάβω αν η απραγία αυτή του Δαλούκα οφείλεται σε ανικανότητα ή σε άγνοια. Ένας καταλογισμός οφσάιντ σε γύρισμα αμυντικού (!) που καταστρέφει ένα τετ-α-τετ του Χαβίτο και ένα σταμάτημα της φάσης για φάουλ, την ώρα που η αποδοχή του άμεσου πλεονεκτήματος θα έβγαζε τον Τζόνσον μόνο του απέναντι στην εστία, μου επιδεινώνουν τον προβληματισμό.  Το γκολ του Νέτο στο τελευταίο λεπτό, μετά από μια ακόμα εξαιρετική σέντρα του Μεριέμ μου σβήνει όλες τις σκέψεις για αρκετή ώρα κι έτσι η απορία μου παραμένει αναπάντητη.

Είτε πάντως είναι άγνοια κανονισμών, είτε είναι ανικανότητα αντίληψης της κατάστασης, το ποδόσφαιρο μας είναι καταδικασμένο…

Αυτή είναι η τε-τα-ρτη (4η) ανακοίνωση της Ξάνθης για τον σημερινό αγώνα με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, ανεβασμένη στην επίσημη σελίδα της ομάδας – καθώς για την ώρα κανένας δεν τους έχει ενημερώσει για τις δυνατότητες του twitter. Οι πρώτες τρεις, γραμμένες στην Ελληνική γλώσσα, βγήκαν πριν καν αρχίσει το δεύτερο ημίχρονο! Όπως έχουμε τονίσει και παλιότερα:

«Αν έπρεπε να σημειώσουμε, δέκα λόγους για τους οποίους το πρωτάθλημα μας είναι με διαφορά το πιο cult της ηπείρου, η Skoda Ξάνθη μόνη της, μπορεί άνετα να καπαρώσει την 2η, την 6η και την 10η θέση!»

Η φαντασίωση των υπευθύνων της ομάδας του Πανόπουλου, προφανώς, παραμένει η παρουσία ενός εκπροσώπου του γραφείου Τύπου στις μεταδόσεις των αγώνων, ώστε ανά πάσα στιγμή και μετά την παρακολούθηση κάθε ριπλέι μιας διαιτητικής απόφασης, να ενημερώνει το πανελλήνιο για την επίσημη θέση της ομάδας: «Η ΠΑΕ Skoda Ξάνθη πιστεύει ότι σαφέστατα αδικείται στην φάση που μόλις παρακολουθήσαμε».

Ώρα μεσημεριανού: Στην Ξάνθη ο Άρης κατεβαίνει στα πρώτα λεπτά σαν ομάδα του Κούπερ, σοβαρός και συμπαγής. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, στο 15ο λεπτό, η άμυνα κάνει όσα λάθη είναι ανθρωπίνως δυνατόν να γίνουν σε μια φάση ξεκινώντας από τον αριστερό μπακ και καταλήγοντας στον δεξιό. Μετά το γκολ στο γήπεδο εμφανίζεται ο ασύνδετος και δίχως πλάνο Άρης του πρώτου γύρου και η Ξάνθη, των 14 γκολ ως σήμερα, μοιάζει με την Ίντερ, των καλών ημερών. Στα τελευταία λεπτά η ομάδα ξεκινάει ηρωική αντεπίθεση-’επανάσταση’ με μπροστάρηδες (ειρωνεία) τα δυο Αμερικανάκια αλλά το σουτ του Αντου στις καθυστερήσεις δεν βρίσκει στόχο κι έτσι η Ξάνθη παίρνει το τρίποντο, ο Άρης κάνει ένα βήμα προς τα πίσω και ο Αράνο θέτει υποψηφιότητα για μια από τις χειρότερες εμφανίσεις κιτρινόμαυρου αριστερού μπακ που έχω δει – κι έχω δει ..μεγαλεία τόσα χρόνια. Ώρα σιέστας: Κάνω ποδοσφαιρικό ζάπινγκ και με κερδίζει το  γήπεδο «χαλί» της Νέας Σμύρνης. Κάποιος εκεί στον Πανιώνιο κάνει εξαιρετική δουλειά με τα ποτιστήρια αλλά αν φτάσεις στα άκρα της συνειρμικής σκέψης αυτό μπορεί να ενήργησε εις βάρος της ομάδας του όταν στην τελευταία φάση του αγώνα και σε απενοημένο τάκλιν παίκτη του Ολυμπιακού προς την εστία της ομάδας του, η μπάλα δεν γκελάρει πουθενά και δεν ξεγελάει τον Νικοπολίδη, που προσθέτει άλλη μια καίρια επέμβαση στο βιογραφικό του – δίπλα σε κομψά κλαδέματα θάμνων και ώρες απασχόλησης με τα προβλήματα δημοτών – την ίδια ώρα που οι συμπαίκτες του καταρρέουν από την υπερπροσπάθεια στην οποία τους επέβαλλε το κενό σκέψης μερικών δευτερολέπτων του Ντάτολο.

Ώρα απογευματινού καφέ: Όσο παρακολουθώ το ματς της Νέας Σμύρνης και εκμεταλλευόμενος τα διάφορα ..χάπενινγκ της κερκίδας που διακόπτουν συχνά-πυκνά το παιχνίδι, το δάχτυλο μου πηγαίνει και στο ..Λονδίνο, που είναι ένα πάτημα κουμπιού μακριά και έχει Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στέκομαι τυχερός και κατά την ‘παραμονή’ μου εκεί πετυχαίνω τον Νάνι να χορεύει όλη την άμυνα των γηπεδούχων και να ανοίγει το σκορ χάρη και στον Αλμούνια. Το παιχνίδι προβάλλεται στην Αγγλία σε 3D κι αυτό με κάνει να σκεφτώ πως αν ήμουν φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ, άρρωστος με το joga bonito και εθιστικά κολλημένος με τις νέες τεχνολογίες, μ’ αυτήν την φάση θα είχα σηκωθεί μπροστά στην 3D προβολή, θα είχα σκίσει το nerd μπλουζάκι με την μάπα του Τζέιμς Κάμερον και θα φώναζα ότι, πράγματι, «το σεξ είναι υπερτιμημένο». Λίγο πριν το δείπνο: Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός παίζει κλασσικά, όπως κάθε εβδομάδα πλέον, τον «μισό τίτλο» απέναντι στην ΑΕΚ. Ο Σκόκο ανοίγει πολύ νωρίς το σκορ, η υπόθεση τίτλος ξαναπαίρνει φωτιά, που θα έλεγε κι ένας οποιοσδήποτε αθλητικογράφος ακόμα και σε κατάσταση ύπνωσης, και οι ‘πράσινοι’ πιέζουν απεγνωσμένα για την ισοφάριση εκμεταλλευόμενοι κυρίως την ταχύτητα και τα ξεπετάγματα του Σαλπιγγίδη του οποίου, όμως, οι επιλογές του στην τελική πάσα δεν είναι συνήθως καλές. Μετά από κάθε λανθασμένη ενέργεια, ο κόσμος δυσανασχετεί θορυβωδώς, ο Σαλπιγγίδης έκανε μέτριο ματς και στο Χαριλάου και εκτός αυτού είναι δηλωμένο Παοκτσάκι που για την ώρα βγάζει την ψυχή του Παναθηναϊκού και του κόσμου του, για να υπογράψει την ανανέωση του συμβολαίου του, που λήγει το καλοκαίρι. Πριν συμπληρωθεί καν το μισάωρο, όμως, ο κοντόσωμος Σαλπιγγίδης ισοφαρίζει με κεφαλιά, μετά από στημένη φάση, ανάμεσα απ’ όλη την άμυνα της ΑΕΚ. Το γήπεδο τον αποθεώνει, ο εκφωνητής καλεί τον κόσμο να συμπληρώσει το όνομα του «Δημήηητρηης Σαλπιγγίιιδης», όλα τα προηγούμενα δεδομένα διαγράφονται ασυναίσθητα – γιατί ένα γκολ έχει πάντα μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ένας μη γνώστης – και για την ώρα το πρωτάθλημα της Πανάθας δεν τίθεται σε σοβαρή αμφισβήτηση…

Σε σένα απευθύνομαι ανώνυμε φίλε του sombrero. Για να σε ρωτήσω κάτι απλό:

Αν σου έλεγαν πως μια ομάδα κέρδισε εκτός έδρας σ ένα δύσκολο παιχνίδι με 2-1, έχοντας ακόμα 3 δοκάρια, τι θα καταλάβαινες;

Πως ήταν καλή και από ατυχία δεν κατάφερε να κερδίσει πιο άνετα, έτσι;

Αμ δε! Ο Παναθηναϊκός είναι ικανός να το καταφέρει κι αυτό.

Να κερδίσει στην Ξάνθη βάζοντας δύο γκολ, να έχει τρία δοκάρια κι όμως να είναι πιο άθλιος σε απόδοση απ τη μεγαλύτερη σε έκταση ήττα του φέτος

Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο το ταμπούρωμα που έπεσε ήταν ανάλογο της Εθνικής του 2004 κόντρα στην Ισπανία και τη Τσεχία.

Ολοι γύρω-τριγύρω απ τη μεγάλη περιοχή βρίσκονταν και όταν η μπάλα έφτανε στα πόδια τους την κλωτσούσαν μακριά σαν να ήταν … ποδοβομβίδα.

Και δώστου νέα επίθεση η Ξάνθη και ξανά μανά πανικόβλητη απομάκρυνση.

Στο κέντρο δεν υπήρχε κανείς και λίγο μπροστά απ τη σέντρα βολόδερνε ο Σισέ και παρακαλούσε τον ύψιστο κάποια μπαπα μπούπα απομάκρυνση να φτάσει και σ αυτόν για να κάνει το κομμάτι του.

Κατανοώ πλήρως το άγχος και την ψύχωση για ένα πρωτάθλημα, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να παίζουμε τα μήλα.

Αργά ή γρήγορα θα την πληρώσουμε έτσι, γιατί στο Βικελίδης ή στη Τούμπα (και στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ) οι αντίπαλοι είναι πιο ικανοί και έμπειροι επιθετικά για να μην προβληματιστούν επί 88 λεπτά απ αυτό το ηρωϊκό ταμπούρωμα.

Φαίνεται πως ο καθένας μαθαίνει να ζει με τις ανασφάλειές του.

Και ο Νιόπλιας όσο βλέπει τον Χαμερκίλερ να μην έρχεται, τόσο γυρίζει την ομάδα πίσω αφού δεν έχει εμπιστοσύνη στους αμυντικούς του.

Κι εδώ που τα λέμε, πώς να έχει;

Το γκολ της Ξάνθης, όπου ο Σουάνης «χορεύει» 3 αμυντικούς που τους πέτυχε στο τσακίρ κέφι απ το μεθύσι του δεύτερου γκολ, καταδεικνύει περίτρανα το πρόβλημα της έλλειψης ενός έμπειρου και ποιοτικού στόπερ.

Όμως μετά την είσοδο του Νίνη (και την έξοδο του Καραγκούνη) φάνηκε και κάτι άλλο: πως η ομάδα δεν μπορεί να αγωνίζεται χωρίς κάποιο επιτελικό χαφ που θα ηρεμεί το παιχνίδι και θα αξιοποιεί τα προσόντα των Σαλπιγγίδη, Λέτο και Σισέ.

10 λεπτά έπαιξε ο Σωτηράκης και επειδή το κατέχει το τόπι έπαιξε μια φορά το 1-2 με το Γάλλο και ήρθε το δεύτερο γκολ.

Τελευταία,αφήνω τη δήλωση του Νιόπλια

- Ποια απόδοση της ομάδας; Αύριο όλοι θα μιλάνε για τους 3 βαθμούς, είπε και αποχώρησε για τα αποδυτήρια

Και μπορεί βέβαια τους περισσότερους όντως αυτό να τους ενδιοαφέρει, αλλά ο ίδιος όταν ανέλαβε είπε κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό: πως ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να έχει την πρωτοβουλία απέναντι σε κάθε αντίπαλο.

Επειδή όμως δεν διευκρίνισε σε ποιο σημείο του γηπέδου, φαίνεται πως σήμερα παίξαμε με σκοπό να επιβάλουμε το ρυθμό μας στη … μεγάλη μας περιοχή

Η τύχη δεν βοηθάει ποτέ αυτούς που δεν βοηθούν τον εαυτό τους.

Σοφοκλής

Στον ΠΑΟΚ πολλές φορές έχουμε βρεθεί να λέμε για τις ομάδες του Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΑΕΚ : «Αν είναι δυνατόν ρε γαμώτο, πάντα έτσι κερδίζουν, μια φορά να είμαστε και εμείς κωλόφαρδοι σαν αυτούς!»

Ε, λοιπόν στο  παιχνίδι με την Ξάνθη ήμασταν τυχεροί σαν αυτούς.

Ένα τραγικό πρώτο ημίχρονο, που ακολουθήθηκε από ένα βελτιωμένο δεύτερο αλλά με την Ξάνθη να έχει 2 χαμένα τετ α τετ και μία ακόμα χαμένη ευκαιρία με κεφαλιά από πλέον πλεονεκτική θέση. Στον αντίποδα, ο ΠΑΟΚ είχε μόνο να παρουσιάσει μια στραβοκλωτσιά του Παπάζογλου, ο οποίος απο ματς σε ματς παρουσιάζεται καλύτερος και τολμώ να πω ότι έχει καλύτερες τοποθετήσεις από τον Μουσλίμοβιτς, και ένα χαμένο τετ α τετ του Κουτσιανικούλη, ο οποίος έχει ακόμα πολλά να μάθει και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί έτοιμος παίκτης όπως ο Βιερίνια, ο οποίος είναι και το επίσημο πουλέν μου – και τα πουλέν μου έχουν διαχρονικά μεγάλη αξία.

Εκεί λοιπόν που ήδη σκέφτεσαι τις ατάκες σου στην συζήτηση με τον αδερφό ΠΑΟΚτσή που κάθεται δίπλα σου, σχετικά με τις ευθύνες του Σάντος και αν πρέπει να φύγει τώρα ή στο τέλος της χρονιάς ο Σορλέν, ο οποίος περνάει μεγάλη περίοδο ντεφορμαρίσματος, αποφασίζει να μας κάνει την χάρη και να μην εκτελέσει αυτός το κόρνερ, ένα κόρνερ που θα ήταν καταδικασμένο να καταλήξει στα χέρια του Γκσπούρνιγκ. Πασάρει στον Λίνο, ο οποίος έκανε ίσως ένα από τα καλύτερά παιχνίδια του φέτος, ισάξια με τα περσινά όταν πρωτοήρθε, που μας έκανε να απορούμε πως ήρθε τέτοιος παικταράς αλλά τελικά ο ίδιος φρόντισε να μας λύσει την απορία με τις επόμενες εμφανίσεις του. Ο Λίνο λοιπόν σέντραρε πάρα πολύ σωστά, στέλνοντας την μπάλα στο δεύτερο δοκάρι και voila! Ο από μηχανής Θεός Ίβιτς, ο οποίος ήταν ο χειρότερος παίχτης του αγώνα μας έσωσε από μια βδομάδα μιζέριας και αέναων συζητήσεων περί Σάντος.

Κατά τ’άλλα, σε αυτό το blog έχουμε κράξει πολλές φορές την Σκόντα Ξάνθη, για το γεγονός ότι είναι ομάδα Α’ Εθνικής εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς ποτέ δεν δικαιολόγησε αυτήν την παρουσία της με όμορφο, ελκυστικό ποδόσφαιρο. Βλέπεις τα Γιάννενα μέσα στην Τούμπα ή τον Εργοτέλη στο Καραισκάκη να μπαίνουν με επιθετικούς προσανατολισμούς και σε πιάνει απελπισία για το δημιούργημα του  Πανόπουλου. Ας παίξουν λίγη μπάλα λοιπόν γιατί αλλιώς γκολ στο 90′ θα μπούνε και άλλα.

Τέλος ένα ακόμα σχόλιο για τις δηλώσεις Γκαρσία. Είπε λοιπόν :

«Εγώ δεν είμαι η διοίκηση. Είμαι ποδοσφαιριστής. Όμως νομίζω ότι ίσως να ήρθε η ώρα να μην παίξουμε στην Αθήνα. Να οργανώσει η διοίκηση ένα φιλικό εκείνη τη μέρα ή μια καλή προπόνηση, παρά να παίξουμε εκεί. Εγώ προτιμώ να μείνω σπίτι γιατί θα μας κλέψουν σίγουρα. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να κερδίζει όλα τα άλλα ματς εκτός από αυτά στην Αθήνα γιατί ούτως ή άλλως δεν θα μας αφήσουν γιατί υπάρχουν άλλοι παράγοντες. Φυσικά μιλάω για τη διαιτησία»

Ο Γκαρσία φέτος, μετά τον Βιερίνια είναι με διαφορά ο καλύτερος παίχτης του ΠΑΟΚ. Είναι παντού, πρεσάρει παντού, νιώθεις ότι έχει τα πάντα προσχεδιασμένα στις κινήσεις του. Που θα πασάρει, που θα καλύψει, τα πάντα. Αυτές οι δηλώσεις δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα, οπότε σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να τις απορρίψω. Θα παρακαλέσω όμως τους παίκτες του ΠΑΟΚ να δώσουν ότι μπορούν σε εκείνο το παιχνίδι, και αν τελικά εξωγενείς παράγοντες δεν φέρουν επιθυμητό αποτέλεσμα, ο Βρύζας θα έχει έτοιμη την απάντηση. Απλά παίξτε μπάλα και όλα είναι στο χέρι σας.

Αυτό κύριε Τάσο Κάκο λέγεται χέρι.

Όταν η μπάλα ΔΕΝ ακουμπάει στο χέρι ενός παίκτη και αυτός σκοράρει, τότε το γκολ ΠΡΕΠΕΙ να μετρήσει.

Όταν κάποιος παίκτης βάζει την μπάλα στα δίχτυα με το χέρι, τότε το γκολ ΔΕΝ πρέπει να μετρήσει.

Όταν κάποιος ανοίγει και τα δάχτυλα και σου δείχνει το χέρι έτσι, σημαίνει ότι σε μουτζώνει. Σε μουτζώνει γιατί είσαι μια τραγική φιγούρα σε διατεταγμένη υπηρεσία. Η ξεφτίλα του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν έχει τελειωμό…

ΥΓ Για το δε (άλλο) γκολ που ακυρώθηκε, είμαι περίεργος να δω πώς ακριβώς ο επόπτης από εκείνη τη θέση είδε ότι ο Μπλάνκο ήταν μπροστά από την μπάλα.

ΥΓ2 Όσο για την Ξάνθη, η παρουσία της στην Α’ Εθνική είναι προσβολή στο άθλημα.

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν δυο ειδών γκολ. Αυτά που μπαίνουν στις καθυστερήσεις του αγώνα και κρίνουν τον νικητή. Κι όλα τα υπόλοιπα!

Στο Χαριλάου, των τελευταίων χρόνων, εμφανίζονται δυο ειδών αντίπαλοι. Αυτοί που έρχονται να παίξουν μπάλα και πριν τον αγώνα στα αποδυτήρια έχουν σχεδιάσει κι ένα σύστημα επίθεσης ακόμα και για το διάστημα που το σκορ είναι ισόπαλο. Κι αυτοί που το σύστημα τους ονομάζεται «πούλμαν-πούλμαν-περιφερόμενος επιθετικός» και το αυτοκινητάκι-φορείο είναι ο δωδέκατος τους παίκτης. Ο Γιάννης Μαντζουράκης, πιστός στην ποδοσφαιρική κοσμοθεωρία του – την οποία αν το ποδόσφαιρο είχε «ζωή», θα την είχε ξεράσει με το ζόρι, από αγανάκτηση -, δεν (πρέπει να) ανέφερε ούτε μια φορά την λέξη ‘επίθεση’ στους παίκτες του.

Στην ζωή υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που ένα οποιοδήποτε προσωπικό λάθος τους διαλύει την ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση. Κι αυτοί που έχουν πλήρη επίγνωση των ικανοτήτων τους ανεξαρτήτως των κακών στιγμών που μπορεί να τους συμβούν. Ο Σεμπάστιαν ‘Λόκο’ Αμπρέου, δεν φαίνεται να ..νιώθει τον ντόρο που προηγήθηκε όλη την εβδομάδα και τι σημαίνει η Ελληνική έκφραση «μην ‘καεί’ η ψυχολογία του επιθετικού»!

Στην διαιτησία υπάρχουν τριών ειδών διαιτητές. Αυτοί που βλέπουν και καταλογίζουν. Αυτοί που βλέπουν και φοβούνται να καταλογίσουν. Κι αυτοί που δεν είμαστε σίγουροι αν είδαν, αλλά γνωρίζουμε σίγουρα ότι δεν καταλόγισαν (δυο φορές σ’ ένα ημίχρονο)! Ευτυχώς ή δυστυχώς – αναλόγως πόσο κακοπροαίρετος είσαι εσύ που διαβάζεις αυτήν την σειρά – για τον διαιτητή Τριτσώνη, η ανεπάρκεια του δεν στοίχισε (κι άλλους) βαθμούς. Γιατί δεύτερη φορά ‘κορόιδο’ μέσα σε έξι μέρες γεμάτες διαιτητικές συζητήσεις, είναι υπερβολικό ακόμα και για τον Άρη!

2ο Replay στο 0.20′ .