…το μόνο που κέρδισε ο ΠΑΟΚ σε αυτή την αγωνιστική ήταν τον σεβασμό των Ελλήνων φιλάθλων για την ευκολία με την οποία πέρασε από την Ξάνθη. Η οποία  Ξάνθη, αν και δεν είναι από τις αγαπημένες ομάδες του blog, είναι κρίμα που δείχνει σε μια έδρα που παλιότερα ήταν πραγματικά ακριτικό φρούριο, τόσο ανίκανη και ανήμπορη ομάδα. Βέβαια είχε να αντιμετωπίσει έναν πολύ καλύτερο και ανώτερο αντίπαλο, αλλά παλιότερα, σε ανάλογες συνθήκες έδειχνε κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Δυστυχώς πέρασε μια αγωνιστική που για τον ΠΑΟΚ ήταν χαμένη, αφού όντας κάτω από τον Παναθηναϊκό, απλά μείωσε τις πιθανές αγωνιστικές της προσπέρασης, από εφτά σε έξι. Και αν ο Παναθηναϊκός ήταν όντως καλύτερος από τον Πανιώνιο, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον Ολυμπιακό, που χρειαζόταν την βοήθεια του διαιτητή για να αντεπεξέλθει στο 2ο ημίχρονο και τον επίμονο Ατρόμητο.

Όσον αφορά το Σαββατιάτικο παιχνίδι, πραγματικά ο Βιερίνια απέδειξε ότι τα λόγια του Ίβιτς περί «ο καλύτερος παίχτης του πρωταθλήματος» δεν ήταν υπερβολές. Και τι δεν έκανε το μικρό πουλέν; Δυο γκολ έβαλε, μια ασσίστ έδωσε, άλλο ένα γκολ σέρβιρε στον Μουσλίμοβιτς που το αρνήθηκε (για να ακολουθήσει η ανατροπή του Ίβιτς) και γενικά έδειξε ότι είναι το επιθετικό άκρο που κάθε προπονητής θα ήθελε.

Τον χειμώνα συνήθως βρέχει. Άλλες φορές βρέχει λίγο, άλλες φορές βρέχει πολύ. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης το φυσικό αυτό φαινόμενο αποτελεί μια μεταβλητή που επηρεάζει αισθητά τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το βρεγμένο χόρτο επιταχύνει την μπάλα, με ότι αυτό συνεπάγεται σε πάσες/σουτ/κοντρόλ και δυσχεραίνει το τρέξιμο των ποδοσφαιριστών. Στην Ελλάδα, από την άλλη, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα, μετατρέποντας ολόκληρη την φύση του παιχνιδιού! Το χορτάρι, που κάτω από ιδανικές συνθήκες αποκαλούμε «αγωνιστικό χώρο», μεταμορφώνεται σε ένα μείγμα βούρκου, πισίνας και λακουβων κι έτσι το παιχνίδι εξελίσσεται και ανεβάζει αυτόματα το επίπεδο δυσκολίας του, αφού για να πλησιάσεις τον υπέρτατο στόχο του «γκολ», πρέπει πρώτα να φροντίσεις να μην πνιγείς.

Το Σαββάτο που μας πέρασε στο Χαριλάου, ο άπειρος διαιτητής Μήτσιος άφησε για 45 ολόκληρα λεπτά τους παίκτες του Άρη και του Πανθρακικού να τρέχουν πάνω-κάτω σαν καθυστερημένοι, που κυνηγάνε ένα τόπι που όταν το κλωτσήσεις συρτά δεν φτάνει ποτέ εκεί που το στέλνεις και όταν το σηκώσεις στον αέρα καταλήγει πάντα πιο μακριά από εκεί που στοχεύεις. Έπρεπε να φτάσουμε στο ημίχρονο και να σκοράρει ο Πανθρακικός εκμεταλλευόμενος την τραγική κατάσταση του γηπέδου – για την οποία φυσικά και ευθύνεται ο Άρης και μόνο ο Άρης και το αποστραγγιστικό του σύστημα και όχι ο καλός Θεούλης ή κάποιος Ινδιάνος μάγος – για να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι των ‘κίτρινων’ ότι αυτό που διαδραματίζεται τόση ώρα δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας, αλλά «μαρτύριο ποδοσφαιριστών και τηλεθεατών»  το οποίο επιπρόσθετα τους στοιχίζει και τρεις πολύτιμους βαθμούς και να πείσουν τον άπειρο διαιτητή να διακόψει επιτέλους αυτή την οπτική ταλαιπωρία. Η απόφαση, όπως είναι εύλογο, προκάλεσε την δυσφορία των φιλοξενούμενων που βρισκόταν μπροστά στο σκορ αλλά μας επέτρεψε να επιβεβαιώσουμε το βάθος γνώσης των ανθρώπων του ποδοσφαίρου μας μέσα από τις δηλώσεις στην κάμερα ενός εκ των ανθρώπων του πάγκου του Πανθρακικού, που όταν κλήθηκε να σχολιάσει την αναβολή σοκαρισμένος απόρησε για τον λόγο εφαρμογής της, την ώρα που «σε κάποια σημεία του γηπέδου, η μπάλα κυλάει κανονικά»!

Τέσσερις μέρες αργότερα, στα Πηγάδια της Ξάνθης, ο έμπειρος διαιτητής Δαλούκας επιτρέπει με την σειρά του να καταστραφεί ένα ακόμα παιχνίδι, μένοντας απαθής στο γεγονός ότι η μπάλα κολλάει σε πολλά σημεία του γηπέδου, κάτι που αναγκάζει τους παίκτες να μετατρέψουν την γκάμα των ενεργειών τους, στο «κλωτσάω ότι βρω, με όση δύναμη μου έχει μείνει, προς την αντίπαλη εστία». Όση ώρα οι δυο ομάδες παλεύουν με την λάσπη κακοποιώντας ότι έχει απομείνει από το άθλημα και ο κύριος Πανόπουλος στην κερκίδα πιάνει την καρδιά του από το άγχος αφήνοντας την επίσημη σελίδα της ομάδας χωρίς ούτε μια ανακοίνωση εν ώρα αγώνα, προσπαθώ να καταλάβω αν η απραγία αυτή του Δαλούκα οφείλεται σε ανικανότητα ή σε άγνοια. Ένας καταλογισμός οφσάιντ σε γύρισμα αμυντικού (!) που καταστρέφει ένα τετ-α-τετ του Χαβίτο και ένα σταμάτημα της φάσης για φάουλ, την ώρα που η αποδοχή του άμεσου πλεονεκτήματος θα έβγαζε τον Τζόνσον μόνο του απέναντι στην εστία, μου επιδεινώνουν τον προβληματισμό.  Το γκολ του Νέτο στο τελευταίο λεπτό, μετά από μια ακόμα εξαιρετική σέντρα του Μεριέμ μου σβήνει όλες τις σκέψεις για αρκετή ώρα κι έτσι η απορία μου παραμένει αναπάντητη.

Είτε πάντως είναι άγνοια κανονισμών, είτε είναι ανικανότητα αντίληψης της κατάστασης, το ποδόσφαιρο μας είναι καταδικασμένο…

Αυτή είναι η τε-τα-ρτη (4η) ανακοίνωση της Ξάνθης για τον σημερινό αγώνα με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ, ανεβασμένη στην επίσημη σελίδα της ομάδας – καθώς για την ώρα κανένας δεν τους έχει ενημερώσει για τις δυνατότητες του twitter. Οι πρώτες τρεις, γραμμένες στην Ελληνική γλώσσα, βγήκαν πριν καν αρχίσει το δεύτερο ημίχρονο! Όπως έχουμε τονίσει και παλιότερα:

«Αν έπρεπε να σημειώσουμε, δέκα λόγους για τους οποίους το πρωτάθλημα μας είναι με διαφορά το πιο cult της ηπείρου, η Skoda Ξάνθη μόνη της, μπορεί άνετα να καπαρώσει την 2η, την 6η και την 10η θέση!»

Η φαντασίωση των υπευθύνων της ομάδας του Πανόπουλου, προφανώς, παραμένει η παρουσία ενός εκπροσώπου του γραφείου Τύπου στις μεταδόσεις των αγώνων, ώστε ανά πάσα στιγμή και μετά την παρακολούθηση κάθε ριπλέι μιας διαιτητικής απόφασης, να ενημερώνει το πανελλήνιο για την επίσημη θέση της ομάδας: «Η ΠΑΕ Skoda Ξάνθη πιστεύει ότι σαφέστατα αδικείται στην φάση που μόλις παρακολουθήσαμε».

Ώρα μεσημεριανού: Στην Ξάνθη ο Άρης κατεβαίνει στα πρώτα λεπτά σαν ομάδα του Κούπερ, σοβαρός και συμπαγής. Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, στο 15ο λεπτό, η άμυνα κάνει όσα λάθη είναι ανθρωπίνως δυνατόν να γίνουν σε μια φάση ξεκινώντας από τον αριστερό μπακ και καταλήγοντας στον δεξιό. Μετά το γκολ στο γήπεδο εμφανίζεται ο ασύνδετος και δίχως πλάνο Άρης του πρώτου γύρου και η Ξάνθη, των 14 γκολ ως σήμερα, μοιάζει με την Ίντερ, των καλών ημερών. Στα τελευταία λεπτά η ομάδα ξεκινάει ηρωική αντεπίθεση-’επανάσταση’ με μπροστάρηδες (ειρωνεία) τα δυο Αμερικανάκια αλλά το σουτ του Αντου στις καθυστερήσεις δεν βρίσκει στόχο κι έτσι η Ξάνθη παίρνει το τρίποντο, ο Άρης κάνει ένα βήμα προς τα πίσω και ο Αράνο θέτει υποψηφιότητα για μια από τις χειρότερες εμφανίσεις κιτρινόμαυρου αριστερού μπακ που έχω δει – κι έχω δει ..μεγαλεία τόσα χρόνια. Ώρα σιέστας: Κάνω ποδοσφαιρικό ζάπινγκ και με κερδίζει το  γήπεδο «χαλί» της Νέας Σμύρνης. Κάποιος εκεί στον Πανιώνιο κάνει εξαιρετική δουλειά με τα ποτιστήρια αλλά αν φτάσεις στα άκρα της συνειρμικής σκέψης αυτό μπορεί να ενήργησε εις βάρος της ομάδας του όταν στην τελευταία φάση του αγώνα και σε απενοημένο τάκλιν παίκτη του Ολυμπιακού προς την εστία της ομάδας του, η μπάλα δεν γκελάρει πουθενά και δεν ξεγελάει τον Νικοπολίδη, που προσθέτει άλλη μια καίρια επέμβαση στο βιογραφικό του – δίπλα σε κομψά κλαδέματα θάμνων και ώρες απασχόλησης με τα προβλήματα δημοτών – την ίδια ώρα που οι συμπαίκτες του καταρρέουν από την υπερπροσπάθεια στην οποία τους επέβαλλε το κενό σκέψης μερικών δευτερολέπτων του Ντάτολο.

Ώρα απογευματινού καφέ: Όσο παρακολουθώ το ματς της Νέας Σμύρνης και εκμεταλλευόμενος τα διάφορα ..χάπενινγκ της κερκίδας που διακόπτουν συχνά-πυκνά το παιχνίδι, το δάχτυλο μου πηγαίνει και στο ..Λονδίνο, που είναι ένα πάτημα κουμπιού μακριά και έχει Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στέκομαι τυχερός και κατά την ‘παραμονή’ μου εκεί πετυχαίνω τον Νάνι να χορεύει όλη την άμυνα των γηπεδούχων και να ανοίγει το σκορ χάρη και στον Αλμούνια. Το παιχνίδι προβάλλεται στην Αγγλία σε 3D κι αυτό με κάνει να σκεφτώ πως αν ήμουν φανατικός οπαδός της Γιουνάιτεντ, άρρωστος με το joga bonito και εθιστικά κολλημένος με τις νέες τεχνολογίες, μ’ αυτήν την φάση θα είχα σηκωθεί μπροστά στην 3D προβολή, θα είχα σκίσει το nerd μπλουζάκι με την μάπα του Τζέιμς Κάμερον και θα φώναζα ότι, πράγματι, «το σεξ είναι υπερτιμημένο». Λίγο πριν το δείπνο: Στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός παίζει κλασσικά, όπως κάθε εβδομάδα πλέον, τον «μισό τίτλο» απέναντι στην ΑΕΚ. Ο Σκόκο ανοίγει πολύ νωρίς το σκορ, η υπόθεση τίτλος ξαναπαίρνει φωτιά, που θα έλεγε κι ένας οποιοσδήποτε αθλητικογράφος ακόμα και σε κατάσταση ύπνωσης, και οι ‘πράσινοι’ πιέζουν απεγνωσμένα για την ισοφάριση εκμεταλλευόμενοι κυρίως την ταχύτητα και τα ξεπετάγματα του Σαλπιγγίδη του οποίου, όμως, οι επιλογές του στην τελική πάσα δεν είναι συνήθως καλές. Μετά από κάθε λανθασμένη ενέργεια, ο κόσμος δυσανασχετεί θορυβωδώς, ο Σαλπιγγίδης έκανε μέτριο ματς και στο Χαριλάου και εκτός αυτού είναι δηλωμένο Παοκτσάκι που για την ώρα βγάζει την ψυχή του Παναθηναϊκού και του κόσμου του, για να υπογράψει την ανανέωση του συμβολαίου του, που λήγει το καλοκαίρι. Πριν συμπληρωθεί καν το μισάωρο, όμως, ο κοντόσωμος Σαλπιγγίδης ισοφαρίζει με κεφαλιά, μετά από στημένη φάση, ανάμεσα απ’ όλη την άμυνα της ΑΕΚ. Το γήπεδο τον αποθεώνει, ο εκφωνητής καλεί τον κόσμο να συμπληρώσει το όνομα του «Δημήηητρηης Σαλπιγγίιιδης», όλα τα προηγούμενα δεδομένα διαγράφονται ασυναίσθητα – γιατί ένα γκολ έχει πάντα μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ένας μη γνώστης – και για την ώρα το πρωτάθλημα της Πανάθας δεν τίθεται σε σοβαρή αμφισβήτηση…

Σε σένα απευθύνομαι ανώνυμε φίλε του sombrero. Για να σε ρωτήσω κάτι απλό:

Αν σου έλεγαν πως μια ομάδα κέρδισε εκτός έδρας σ ένα δύσκολο παιχνίδι με 2-1, έχοντας ακόμα 3 δοκάρια, τι θα καταλάβαινες;

Πως ήταν καλή και από ατυχία δεν κατάφερε να κερδίσει πιο άνετα, έτσι;

Αμ δε! Ο Παναθηναϊκός είναι ικανός να το καταφέρει κι αυτό.

Να κερδίσει στην Ξάνθη βάζοντας δύο γκολ, να έχει τρία δοκάρια κι όμως να είναι πιο άθλιος σε απόδοση απ τη μεγαλύτερη σε έκταση ήττα του φέτος

Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο το ταμπούρωμα που έπεσε ήταν ανάλογο της Εθνικής του 2004 κόντρα στην Ισπανία και τη Τσεχία.

Ολοι γύρω-τριγύρω απ τη μεγάλη περιοχή βρίσκονταν και όταν η μπάλα έφτανε στα πόδια τους την κλωτσούσαν μακριά σαν να ήταν … ποδοβομβίδα.

Και δώστου νέα επίθεση η Ξάνθη και ξανά μανά πανικόβλητη απομάκρυνση.

Στο κέντρο δεν υπήρχε κανείς και λίγο μπροστά απ τη σέντρα βολόδερνε ο Σισέ και παρακαλούσε τον ύψιστο κάποια μπαπα μπούπα απομάκρυνση να φτάσει και σ αυτόν για να κάνει το κομμάτι του.

Κατανοώ πλήρως το άγχος και την ψύχωση για ένα πρωτάθλημα, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να παίζουμε τα μήλα.

Αργά ή γρήγορα θα την πληρώσουμε έτσι, γιατί στο Βικελίδης ή στη Τούμπα (και στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ) οι αντίπαλοι είναι πιο ικανοί και έμπειροι επιθετικά για να μην προβληματιστούν επί 88 λεπτά απ αυτό το ηρωϊκό ταμπούρωμα.

Φαίνεται πως ο καθένας μαθαίνει να ζει με τις ανασφάλειές του.

Και ο Νιόπλιας όσο βλέπει τον Χαμερκίλερ να μην έρχεται, τόσο γυρίζει την ομάδα πίσω αφού δεν έχει εμπιστοσύνη στους αμυντικούς του.

Κι εδώ που τα λέμε, πώς να έχει;

Το γκολ της Ξάνθης, όπου ο Σουάνης «χορεύει» 3 αμυντικούς που τους πέτυχε στο τσακίρ κέφι απ το μεθύσι του δεύτερου γκολ, καταδεικνύει περίτρανα το πρόβλημα της έλλειψης ενός έμπειρου και ποιοτικού στόπερ.

Όμως μετά την είσοδο του Νίνη (και την έξοδο του Καραγκούνη) φάνηκε και κάτι άλλο: πως η ομάδα δεν μπορεί να αγωνίζεται χωρίς κάποιο επιτελικό χαφ που θα ηρεμεί το παιχνίδι και θα αξιοποιεί τα προσόντα των Σαλπιγγίδη, Λέτο και Σισέ.

10 λεπτά έπαιξε ο Σωτηράκης και επειδή το κατέχει το τόπι έπαιξε μια φορά το 1-2 με το Γάλλο και ήρθε το δεύτερο γκολ.

Τελευταία,αφήνω τη δήλωση του Νιόπλια

- Ποια απόδοση της ομάδας; Αύριο όλοι θα μιλάνε για τους 3 βαθμούς, είπε και αποχώρησε για τα αποδυτήρια

Και μπορεί βέβαια τους περισσότερους όντως αυτό να τους ενδιοαφέρει, αλλά ο ίδιος όταν ανέλαβε είπε κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό: πως ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να έχει την πρωτοβουλία απέναντι σε κάθε αντίπαλο.

Επειδή όμως δεν διευκρίνισε σε ποιο σημείο του γηπέδου, φαίνεται πως σήμερα παίξαμε με σκοπό να επιβάλουμε το ρυθμό μας στη … μεγάλη μας περιοχή

Η τύχη δεν βοηθάει ποτέ αυτούς που δεν βοηθούν τον εαυτό τους.

Σοφοκλής

Στον ΠΑΟΚ πολλές φορές έχουμε βρεθεί να λέμε για τις ομάδες του Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού και ΑΕΚ : «Αν είναι δυνατόν ρε γαμώτο, πάντα έτσι κερδίζουν, μια φορά να είμαστε και εμείς κωλόφαρδοι σαν αυτούς!»

Ε, λοιπόν στο  παιχνίδι με την Ξάνθη ήμασταν τυχεροί σαν αυτούς.

Ένα τραγικό πρώτο ημίχρονο, που ακολουθήθηκε από ένα βελτιωμένο δεύτερο αλλά με την Ξάνθη να έχει 2 χαμένα τετ α τετ και μία ακόμα χαμένη ευκαιρία με κεφαλιά από πλέον πλεονεκτική θέση. Στον αντίποδα, ο ΠΑΟΚ είχε μόνο να παρουσιάσει μια στραβοκλωτσιά του Παπάζογλου, ο οποίος απο ματς σε ματς παρουσιάζεται καλύτερος και τολμώ να πω ότι έχει καλύτερες τοποθετήσεις από τον Μουσλίμοβιτς, και ένα χαμένο τετ α τετ του Κουτσιανικούλη, ο οποίος έχει ακόμα πολλά να μάθει και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί έτοιμος παίκτης όπως ο Βιερίνια, ο οποίος είναι και το επίσημο πουλέν μου – και τα πουλέν μου έχουν διαχρονικά μεγάλη αξία.

Εκεί λοιπόν που ήδη σκέφτεσαι τις ατάκες σου στην συζήτηση με τον αδερφό ΠΑΟΚτσή που κάθεται δίπλα σου, σχετικά με τις ευθύνες του Σάντος και αν πρέπει να φύγει τώρα ή στο τέλος της χρονιάς ο Σορλέν, ο οποίος περνάει μεγάλη περίοδο ντεφορμαρίσματος, αποφασίζει να μας κάνει την χάρη και να μην εκτελέσει αυτός το κόρνερ, ένα κόρνερ που θα ήταν καταδικασμένο να καταλήξει στα χέρια του Γκσπούρνιγκ. Πασάρει στον Λίνο, ο οποίος έκανε ίσως ένα από τα καλύτερά παιχνίδια του φέτος, ισάξια με τα περσινά όταν πρωτοήρθε, που μας έκανε να απορούμε πως ήρθε τέτοιος παικταράς αλλά τελικά ο ίδιος φρόντισε να μας λύσει την απορία με τις επόμενες εμφανίσεις του. Ο Λίνο λοιπόν σέντραρε πάρα πολύ σωστά, στέλνοντας την μπάλα στο δεύτερο δοκάρι και voila! Ο από μηχανής Θεός Ίβιτς, ο οποίος ήταν ο χειρότερος παίχτης του αγώνα μας έσωσε από μια βδομάδα μιζέριας και αέναων συζητήσεων περί Σάντος.

Κατά τ’άλλα, σε αυτό το blog έχουμε κράξει πολλές φορές την Σκόντα Ξάνθη, για το γεγονός ότι είναι ομάδα Α’ Εθνικής εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δυστυχώς ποτέ δεν δικαιολόγησε αυτήν την παρουσία της με όμορφο, ελκυστικό ποδόσφαιρο. Βλέπεις τα Γιάννενα μέσα στην Τούμπα ή τον Εργοτέλη στο Καραισκάκη να μπαίνουν με επιθετικούς προσανατολισμούς και σε πιάνει απελπισία για το δημιούργημα του  Πανόπουλου. Ας παίξουν λίγη μπάλα λοιπόν γιατί αλλιώς γκολ στο 90′ θα μπούνε και άλλα.

Τέλος ένα ακόμα σχόλιο για τις δηλώσεις Γκαρσία. Είπε λοιπόν :

«Εγώ δεν είμαι η διοίκηση. Είμαι ποδοσφαιριστής. Όμως νομίζω ότι ίσως να ήρθε η ώρα να μην παίξουμε στην Αθήνα. Να οργανώσει η διοίκηση ένα φιλικό εκείνη τη μέρα ή μια καλή προπόνηση, παρά να παίξουμε εκεί. Εγώ προτιμώ να μείνω σπίτι γιατί θα μας κλέψουν σίγουρα. Ο ΠΑΟΚ πρέπει να κερδίζει όλα τα άλλα ματς εκτός από αυτά στην Αθήνα γιατί ούτως ή άλλως δεν θα μας αφήσουν γιατί υπάρχουν άλλοι παράγοντες. Φυσικά μιλάω για τη διαιτησία»

Ο Γκαρσία φέτος, μετά τον Βιερίνια είναι με διαφορά ο καλύτερος παίχτης του ΠΑΟΚ. Είναι παντού, πρεσάρει παντού, νιώθεις ότι έχει τα πάντα προσχεδιασμένα στις κινήσεις του. Που θα πασάρει, που θα καλύψει, τα πάντα. Αυτές οι δηλώσεις δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα, οπότε σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να τις απορρίψω. Θα παρακαλέσω όμως τους παίκτες του ΠΑΟΚ να δώσουν ότι μπορούν σε εκείνο το παιχνίδι, και αν τελικά εξωγενείς παράγοντες δεν φέρουν επιθυμητό αποτέλεσμα, ο Βρύζας θα έχει έτοιμη την απάντηση. Απλά παίξτε μπάλα και όλα είναι στο χέρι σας.

Αυτό κύριε Τάσο Κάκο λέγεται χέρι.

Όταν η μπάλα ΔΕΝ ακουμπάει στο χέρι ενός παίκτη και αυτός σκοράρει, τότε το γκολ ΠΡΕΠΕΙ να μετρήσει.

Όταν κάποιος παίκτης βάζει την μπάλα στα δίχτυα με το χέρι, τότε το γκολ ΔΕΝ πρέπει να μετρήσει.

Όταν κάποιος ανοίγει και τα δάχτυλα και σου δείχνει το χέρι έτσι, σημαίνει ότι σε μουτζώνει. Σε μουτζώνει γιατί είσαι μια τραγική φιγούρα σε διατεταγμένη υπηρεσία. Η ξεφτίλα του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν έχει τελειωμό…

ΥΓ Για το δε (άλλο) γκολ που ακυρώθηκε, είμαι περίεργος να δω πώς ακριβώς ο επόπτης από εκείνη τη θέση είδε ότι ο Μπλάνκο ήταν μπροστά από την μπάλα.

ΥΓ2 Όσο για την Ξάνθη, η παρουσία της στην Α’ Εθνική είναι προσβολή στο άθλημα.

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν δυο ειδών γκολ. Αυτά που μπαίνουν στις καθυστερήσεις του αγώνα και κρίνουν τον νικητή. Κι όλα τα υπόλοιπα!

Στο Χαριλάου, των τελευταίων χρόνων, εμφανίζονται δυο ειδών αντίπαλοι. Αυτοί που έρχονται να παίξουν μπάλα και πριν τον αγώνα στα αποδυτήρια έχουν σχεδιάσει κι ένα σύστημα επίθεσης ακόμα και για το διάστημα που το σκορ είναι ισόπαλο. Κι αυτοί που το σύστημα τους ονομάζεται «πούλμαν-πούλμαν-περιφερόμενος επιθετικός» και το αυτοκινητάκι-φορείο είναι ο δωδέκατος τους παίκτης. Ο Γιάννης Μαντζουράκης, πιστός στην ποδοσφαιρική κοσμοθεωρία του – την οποία αν το ποδόσφαιρο είχε «ζωή», θα την είχε ξεράσει με το ζόρι, από αγανάκτηση -, δεν (πρέπει να) ανέφερε ούτε μια φορά την λέξη ‘επίθεση’ στους παίκτες του.

Στην ζωή υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι. Αυτοί που ένα οποιοδήποτε προσωπικό λάθος τους διαλύει την ψυχολογία και την αυτοπεποίθηση. Κι αυτοί που έχουν πλήρη επίγνωση των ικανοτήτων τους ανεξαρτήτως των κακών στιγμών που μπορεί να τους συμβούν. Ο Σεμπάστιαν ‘Λόκο’ Αμπρέου, δεν φαίνεται να ..νιώθει τον ντόρο που προηγήθηκε όλη την εβδομάδα και τι σημαίνει η Ελληνική έκφραση «μην ‘καεί’ η ψυχολογία του επιθετικού»!

Στην διαιτησία υπάρχουν τριών ειδών διαιτητές. Αυτοί που βλέπουν και καταλογίζουν. Αυτοί που βλέπουν και φοβούνται να καταλογίσουν. Κι αυτοί που δεν είμαστε σίγουροι αν είδαν, αλλά γνωρίζουμε σίγουρα ότι δεν καταλόγισαν (δυο φορές σ’ ένα ημίχρονο)! Ευτυχώς ή δυστυχώς – αναλόγως πόσο κακοπροαίρετος είσαι εσύ που διαβάζεις αυτήν την σειρά – για τον διαιτητή Τριτσώνη, η ανεπάρκεια του δεν στοίχισε (κι άλλους) βαθμούς. Γιατί δεύτερη φορά ‘κορόιδο’ μέσα σε έξι μέρες γεμάτες διαιτητικές συζητήσεις, είναι υπερβολικό ακόμα και για τον Άρη!

2ο Replay στο 0.20′ .

Ώρα: 18.55′
Ώρα: 21.45′
Aνακοίνωση της ΠΑΕ Skoda Ξάνθη:
«Συγχαρητήρια για το ρεσιτάλ διαιτησίας στο τελευταίο σας παιχνίδι Κε Γερμανάκο. Θα σας θυμόμαστε πάντα. Μα πάντα!

Για ενημέρωση σας το παιχνίδι το έδειξε κανάλι Εθνικής εμβέλειας.

Σας ευχόμαστε την επιτυχή καριέρα που είχατε στην διαιτησία, όπως δηλώσατε πριν το παιχνίδι, να την έχετε και στην μελλοντική σας επαγγελματική δραστηριότητα.«

Ανάμεσα..
..στα δυο αυτά χρονικά ορόσημα, ο Μιχάλης Γερμανάκος αρνήθηκε να αποβάλει τον Παπαδόπουλο (τον πιτσιρικά, όχι τον αμυντικό της εθνικής Ελλάδος!) για εγκληματικό τάκλιν στα σαράντα εκατοστά από τα μάτια του, ο επόπτης του αρνήθηκε να σηκώσει την σημαία του όπως θα έπρεπε, με αποτέλεσμα ο εκτεθειμένος, Ντιόγκο να κερδίσει την αποβολή του Ζουέλα (κι ένα πέναλτι που έπιασε, από συνήθεια πλέον, ο Γκσπούρνινγκ) και σε μια απ’τις τελευταίες φάσεις του αγώνα και της καριέρας του, ο Αθηναίος διαιτητής έκλεισε τα μάτια στο ..παθιασμένο και στενό μαρκάρισμα του Πάντου πάνω στον Σουάνη, σε μια φάση που αν οι δυο αντίπαλοι απλά αλλάζαν μπλούζες, το σφύριγμα θα ακουγόταν μέχρι την Ξάνθη (την πόλη!).

(Το ποστ διαβάζεται με ..ηχητική υπόκρουση, τις παλιότερες δηλώσεις του Άκη Ζήκου, «δεν ξέρω γιατί οι διαιτητές είναι τόσο χεσμένοι στο Καραισκάκη»)

Για να αντιληφτεί κάποιος την ύπαρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, στην οποία αναφερθήκαμε ήδη, δεν χρειάζεται καν να δει ειδήσεις. Αρκεί η θέαση ενός παιχνιδιού της Μπαρσελόνα, αυτής της περιόδου, στο Καμπ Νου. Το ποδόσφαιρο, ένα απ’τα καλύτερα ‘όπια’ του λαού διαχρονικά, στην καλύτερη και θεαματικότερη του μορφή εδώ και αρκετά χρόνια, αδυνατεί να προσελκύσει τόσο κόσμο ώστε να γεμίσει σε ικανοποιητικό βαθμό, το ιστορικό γήπεδο της Βαρκελώνης! Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, είναι αλλεπάλληλες εκκλήσεις διοίκησης και παικτών προς τον κόσμο να στηρίξει την ομάδα, χαμηλότερο εισιτήριο σε πολλά παιχνίδια της τάξης των 18 ευρώ, ειδικές προσφορές σε αγώνες Κυπέλλου ώστε να μην παίξουν τα μεγάλα αστέρια της Μπάρσα μπροστά σε άδειες κερκίδες και αρκετές ακόμα συσκέψεις της διοίκησης, σε μια προσπάθεια να ελαχιστοποιηθεί η ‘διαρροή’ φιλάθλων-πελατών.

Πολλά χιλιόμετρα μακριά, στα Πηγάδια της Ξάνθης, σ’ενα πολύ μικρότερο γήπεδο στο οποίο παίζεται ένα άθλημα που, σχεδόν, μόνο στο όνομα μοιάζει με αυτό που βλέπουν οι φίλαθλοι στο Καμπ Νου, ο Χρήστος Πανόπουλος, κοστολογεί τον μαζοχιστικό αυτό τρόπο διασκέδασης, 40 ολόκληρα ευρώ! Προσκολλημένος σε κάποιες θεωρίες αντιμετώπισης της βίας, που είχαν συζητηθεί στην Ελλάδα αρκετά χρόνια πριν, ο μεγαλομέτοχος της Ξάνθης υλοποιεί εδώ και χρόνια τον εύκολο συλλογισμό ‘πολύ ακριβό εισιτήριο-αδυναμία αγοράς του από χούλιγκαν/μπατιράκια-εξασφάλιση της μη βιας στην ιδιοκτησία μου’ (που φυσικά καταρρέει σε κλάσματα δευτερολέπτου όποτε κάποιοι αποφασίσουν να κάνουν του κεφαλιού τους, πέρα από τιμές και απαγορεύσεις, πχ. Ξάνθη-ΠΑΟΚ ή Ξάνθη-Ηρακλής πέρσι).

Το γεγονός ότι η τιμή αυτή, αποτελεί πρόκληση για οποιονδήποτε φυσιολογικό φίλαθλο (σε μια χώρα που ζει με 700 ευρώ), που δεν τον ενδιαφέρει να πάει σε όλα τα παιχνίδια της Ξάνθης, είναι οχαδερφικό, για τον κ. Πανόπουλο, θιασωτή της κλασσικής Ελληνικής λογικής, «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι». Ποτέ κανένας, μάλλον, δεν του έχει εξηγήσει ότι υπάρχουν και ..ασπιρίνες!