Μπορεί η Αργεντινή ποδοσφαιρικά να περνάει κρίση ως Εθνική (μια που σε συλλογικό επίπεδο οι ομάδες τα πηγαίνουν καλύτερα) και να κατάφερε να πάει στο Μουντιάλ την τελευταία στιγμή, αλλά κινηματογραφικά τα πάει καλύτερα. Η ταινία «El secreto de sus ojos», σε κακή ελληνική μετάφραση «Το μυστικό στα μάτια της», πήρε το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Η ταινία του Χουάν Χοσέ Καμπανέγια είναι ένα αστυνομικό θρίλλερ που έχει να κάνει με ένα έγκλημα που διαπράχθηκε το 1974, αλλά ο ένοχος δεν πλήρωσε όπως έπρεπε με αποτέλεσμα το γεγονός αυτό να στοιχειώνει τον δικαστικό που είχε αναλάβει την υπόθεση ακόμα και 25 χρόνια μετά, όταν και αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο για αυτή.

Φαινομενικά η ταινία δεν έχει σχέση με ποδόσφαιρο, όμως εδώ μιλάμε για την Αργεντινή. O σεναριογράφος είναι οπαδός της Ιντεπεντιέντε, αλλά ο σκηνοθέτης κι ο πρωταγωνιστής φανατικοί οπαδοί της μισητής αντιπάλου Ράσινγκ Κλουμπ. Υπάρχει όμως και αμεσότερη σχέση με το ποδόσφαιρο. Ο βασικός ύποπτος του εγκλήματος είναι οπαδός της Ράσινγκ Κλουμπ και σε μια από τις εντυπωσιακότερες σκηνές ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να τον παγιδεύσει στο γήπεδο της Ράσινγκ σε ένα παιχνίδι κόντρα στην Ουρακάν. Σε δηλώσεις του ο σεναριογράφος της ταινίας Εντουάρντο Σατσέρι είπε για το γεγονός ότι «έκανε» τον δολοφόνο οπαδό της Ράσινγκ:  «Πολλοί (σ.Σ. οπαδοί της Ράσινγκ) μου λένε ότι αφού μιλάω για πάθος, έπρεπε να βάλω αυτούς στην ταινία».

Στο επίσημο σάιτ της Ράσινγκ την ημέρα των Όσκαρ αναρτήθηκε μια φωτογραφία που αναφέρει «ο πρώτος λαός ομάδας που κατέκτησε ένα Όσκαρ», ενώ την προηγούμενη ο πρωταγωνιστής Γκιγιέρμο Φρανσέγια παρακολούθησε την μεγάλη νίκη της Ράσινγκ επί της Μπόκα με 2-1 στην πρεσβεία της Αργεντινής. Νίκη σε ντέρμπυ και Όσκαρ μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Δεν το λες και λίγο…  Άλλωστε όπως ο ίδιος λέει στην ταινία, πριν ρίξει την ιδέα να βρουν τον ύποπτο στο γήπεδο:

Μπορεί να αλλάξει τα πάντα, πρόσωπο, σπίτι, οικογένεια, γκόμενα, θρησκεία, αλλά ένα πράγμα δεν μπορεί να αλλάξει: το πάθος του…

Μπορεί που λέτε οι Ελληνες φιλόσοφοι να ανακάλυψαν πώς ξεκινάει ένας ποδοσφαιρικός αγώνας, αλλά με τη σέντρα γύρισαν και το έβαλαν στο τέρμα τους (εκπληκτικό γκολ πάντως, η ανάπτυξη θύμισε Μπάρσα)

Ο διαιτητής Κομφούκιος όμως μέτρησε το γκολ υπέρ τους κι έτσι στο τέλος πανηγύρισαν την κατάκτηση του κυπέλλου, ενώ οι Γερμανοί φιλόσοφοι διαμαρτύρονταν γιά οφ σάϊτ.

Αθάνατοι Μόντυ Πάϊθον. Είναι τόσο … γελαδεροί, γιατί ακόμα και στην Ελλάδα, δεν έχουμε δει (επί του παρόντος) τέτοια διαιτητική απόφαση, ούτε τέτοιες διαμαρτυρίες.

Είμαι σίγουρος πάντως πως αν προσπαθήσουμε, μπορούμε να τους ξεπεράσουμε

Σε μια σκηνή του ‘Invictus’ του Κλίντ Ίστγουντ, δυο εκ των σωματοφυλάκων του Νέλσον Μαντέλα συζητάνε για το ποδόσφαιρο και το, θέλω-να-γίνω-ποδόσφαιρο-στην-θέση-του-ποδοσφαίρου, ράγκμπι. Ο ένας εκ των δυο, ο μαύρος, αγνοεί τα πάντα για το ράγκμπι αναγκάζοντας τον άλλον, τον λευκό, να τον ενημερώσει ότι «soccer is a gentleman’s sport played by hooligans, rugby is a hooligan’s sport played by gentlemen». Η οπτική αυτή φυσικά δεν αξίζει ιδιαίτερο σχολιασμό, καθώς η δεύτερη Παγκόσμια Αλήθεια – μετά το «Αν κάτι είναι να πάει στραβά, θα πάει» του Μέρφι – μας λέει ότι «Οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες. Όλοι έχουν από μια», την οποία όλως τυχαίως έχει εκστομίσει σε ταινία ο Κλίντ Ίστγουντ, όταν ακόμα ήταν μικρός και κυκλοφορούσε με Μάγκνουμ 44, κουβέρτες και άλογα.

Παρακολουθώντας όλο το νέο πόνημα του Κλίντ πάντως, μια σκέψη κυριαρχεί στο μυαλό σου (Εξαιρώντας τις σκέψεις ότι το Invictus είναι πράγματι ένα Μεγάλο ποίημα, ότι ο παππούλης, πρώην Κάλαχαν ξέρει αναμφισβήτητα να κάνει κινηματογράφο έστω και πασπαλισμένο με εμπορικά-κλισέ στοιχεία και ότι νιώθεις ένα τεράστιο τίποτα μπροστά στον ανθρωπισμό του Νέλσον Μαντέλα, όπως αυτός παρουσιάζεται τουλάχιστον, αναλογιζόμενος μάλιστα ότι εσύ την Κυριακή στο γήπεδο μπορεί σε κάποια ανύποπτη φάση να εκνευριστείς και να βρίσεις το σόι του ..Γελαδάρη!): Το ράγκμπι είναι ένα ηλίθιο παιχνίδι με ελάχιστη σχέση με «ποδό-σφαιρο» κι ας ονομάζεται έτσι σε κάποιες χώρες. Δυο ομάδες αγκαλιασμένων θηριωδών μαντραχαλάδων που είναι ικανές για πέντε λεπτά να σπρώχνουν η μια την άλλη, μέχρι η μπάλα να φτάσει στα χέρια κάποιου γρήγορου τον οποίο θα ‘κατεδαφίσουν’ κάποιοι άλλοι και ούτω καθεξής μέχρι ο διαιτητής να σφυρίξει ..πέναλτι για να αποκτήσουν επιτέλους πρωταγωνιστικό ρόλο τα πόδια. Ο Βαρούχας θα είχε σίγουρα πολλή δουλειά μ’ αυτό το άθλημα («εδώ, σ’ αυτό το ριπλέι βλέπουμε τον αθλητή με τα κίτρινα να γίνεται ένα με τον φλοιό της γης και εδώ πέντε αθλητές με τα κόκκινα να προσπαθούν, από πάνω του, να τον χρησιμοποιήσουν για μέσο γεώτρησης. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση πέναλτι»)…

Εν κατακλείδι, ακόμα κι αν πάρουμε ως δεδομένα σύγκρισης το ζενίθ του ράγκμπι, δηλαδή το Super Bowl που διεξήχθη το βράδυ της Κυριακής και το ναδίρ του ποδοσφαίρου, δηλαδή την λασπομαχία που επέτρεψε να παιχτεί ο κύριος Δαλούκας στην πισίνα των Πηγαδιών, το Ξάνθη – Άρης παραμένει πιο ..’ποδό-σφαιρο’. Για το ποιο είναι πιο ενδιαφέρον, η συζήτηση είναι ανούσια. Το λέει, όπως προείπαμε, και το ρητό με τις κωλοτρυπίδες…

Μια που δροσίζει (επιτέλους) και οι ταινίες ξαναμπαίνουν δυναμικά στις επιλογές μας (για όσους δεν πηγαίνουν σε θερινούς κινηματογράφους), επιστρέφει η… καλλιτεχνική στήλη του sombrero που ασχολείται με ποδοσφαιρικές κινηματογραφικές ταινίες.  Η σημερινή ταινία είναι αγγλική παραγωγή του 2001 και έχει τίτλο «Mike Bassett: England Manager». Η σκηνοθεσία είναι του Στιβ Μπάρον και πρωταγωνιστεί ο Ρίκι Τόμλινσον στον ρόλο του υπερ-γραφικού προπονητή παλαιάς κοπής Μάικ Μπάσετ.

Η εθνική Αγγλίας μένει χωρίς προπονητή για τους τελευταίους τρεις αγώνες των προκριματικών του Μουντιάλ και ενώ δίνει μάχη για τη 2η προνομιούχο θέση. Οι επιλογές είναι περιορισμένες και η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποφασίζει να προσλάβει τον προπονητή της Νόριτς Μάικ Μπάσετ. Η ταινία είναι ένα «mockumentary» που ακολουθεί τον προπονητή και τα κοντινά του πρόσωπα και σατιρίζει γνώριμες καταστάσεις στο ποδόσφαιρο. Από τους δημοσιογράφους, τους οπαδούς και τους παράγοντες μέχρι τους ποδοσφαιριστές σε μια πολύ καλή απεικόνιση της αγγλικής ποδοσφαιρικής πραγματικότητας της εποχής. Υπάρχουν έμμεσες αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα (όπως ο Φέργκιουσον και ο Κλαφ), αλλά και χαρακτήρες που βασίζονται σε γνωστούς ποδοσφαιριστές (π.χ. Σίμαν ή Γκασκόιν). Επίσης κάνουν «cameo» ο Πελέ κι ο Ρονάλντο. Κυρίως όμως πρωταγωνιστεί ο Μάικ Μπάσετ με το παρωχημένο τεχνικό του τιμ. Η ταινία έχει αρκετό γέλιο και βλέπεται πολύ ευχάριστα. Προς το τέλος κάπως πέφτει όταν σοβαρεύει λίγο, αλλά είναι ότι πρέπει για ποδοσφαιρόφιλους.

Παρ’ ότι η ταινία είναι αγγλική πολλά πρόσωπα (κατά κύριο λόγο ο Μάικ Μπάσετ) θα μπορούσαν να είναι βγαλμένα από την ελληνική πραγματικότητα. Για παράδειγμα υπάρχει μια σκηνή που είναι ίδια με αυτή του Αλκέτα Παναγούλια από το Μουντιάλ του 1994:

Ο τίτλος μπορεί να είναι πιασάρικος και να θυμίζει σε πολλούς από μας τα παιδικά μας χρόνια, αλλά δυστυχώς (ή μήπως ευτυχώς) ο θρυλικός Ρόυ Ρέις δεν μεταφέρεται προς το παρόν στον κινηματογράφο. Πρόκειται για ένα σκετσάκι του Άγγλου κωμικού Κέβιν Μπίσοπ και είναι το φανταστικό τρέιλερ της ταινίας Roy of the Rovers βασισμένης στο γνωστό κόμικ και φυσικά γυρισμένης ούτως ώστε να την αντιλαμβάνονται και στις ΗΠΑ.

Συνεχίζουμε με τη… σινεφίλ γωνιά αυτού του blog με μια όχι και τόσο γνωστή ταινία που σχετίζεται έμμεσα με το  άθλημα του ποδοσφαίρου, αφού ασχολείται με τον χουλιγκανισμό. Πρόκειται για το «The Firm» (απλή συνωνυμία με την ταινία του Σίντνεϊ Πόλλακ), ταινία αγγλικής παραγωγής του 1988. Η σκηνοθεσία είναι του Άλαν Κλαρκ και το σενάριο του Αλ Άστον. Η ταινία έχει ως πρωταγωνιστή τον Μπέξ, έναν οικογενειάρχη κτηματομεσίτη που ηγείται ενός γκρουπ χούλιγκανς με όνομα ICC (που βασίζεται στο γνωστό firm της Γουέστ Χαμ ICE, γκρουπ στο οποίο βασίστηκε και το Green Street Hooligans). Βρισκόμαστε στο 1988 και πριν το Euro της Δυτικής Γερμανίας. Οι ηγέτες των μεγαλύτερων firms συναντιούνται και ο Μπεξ προτείνει να ενωθούν για να πάνε μαζί στη Γερμανία, καθώς οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν αστειεύονται. Οι αρχηγοί των άλλων δύο ομάδων (που δεν γίνεται ποτέ άμεση αναφορά στις ομάδες τους, αλλά λογικά πρόκειταιγια τους οπαδούς της Μίλγουολ και της Μπέρμινχαμ) θέλουν να ηγηθούν αυτοί των Άγγλων χούλιγκανς και ο μόνος τρόπος να λυθεί το πρόβλημα είναι με το… ξύλο.

Η ταινία παρακολουθεί τον Μπεξ στην προσωπική του ζωή και σε όσα κάνει με τους υπόλοιπους συντρόφους του. Ο Γκάρι Όλντμαν που υποδύεται τονΜπεξ είναι αρκετά καλός, έχοντας ως συνήθως αυτό το μάτι που γυαλίζει το οποίο ταιρίαζει γάντι στον τύπο που υποδύεται. Είναι εντυπωσιακή η μεταμόρφωσή του από στοργικό πατέρα σε βίαιο χούλιγκαν από σκηνή σε σκηνή. Παρ’ όλα αυτά, η οικογένειά του δεν μπορεί να μείνει ανέπαφη από τις… εξωγηπεδικές του συνήθειες. Δυστυχώς όμως, ένας καλός ηθοποιός δεν αρκεί (αν και η Λέσλι Μάνβιλ είναι αρκετά καλή στο ρόλο της συζύγου). Η ταινία γενικά είναι μέτρια, καθώς δεν είναι ιδιαίτερα ρεαλιστική, οι «αντίπαλοι» είναι περισσότερο καρικατούρες παρά χαρακτήρες, ενώ και οι συμπρωταγωνιστές δεν πείθουν. Το κυριότερο όμως είναι η αδυναμία του σεναρίου να σε πείσει γι’ αυτά που βλέπεις. Έτσι, πέρα από τις έντονες σκηνές βίας και την αντιδιαστολή μεταξύ «κανονικής ζωής» και «χουλιγκανισμού» που δίνεται αρκετά πετυχημένα, η ταινία δεν ενθουσιάζει ιδιαίτερα.

Τον Σεπτέμβριο θα κυκλοφορήσει και το ριμέικ της ταινίας γυρισμένης αυτή τη φορά από τον Νικ Λαβ δημιουργό του Football Factory. Απ’ ότι λέγεται η ιστορία θα είναι βασισμένη στο πρώτο The Firm αλλά θα έχει πολλές αλλαγές στο σενάριο. Το teaser trailer της νέας ταινίας κυκλοφόρησε πρόσφατα:

Μετά τις μεταγραφές ΚΤΕΛ και αεροδρομίου, ο Τζιμπρίλ Σισέ αποτελεί την πρώτη μεταγραφή ταξί στα ελληνικά χρονικά όπως φαίνεται στο παρακάτω απόσπασμα της ταινίας «Ταξί 4″. Παρ’ όλα αυτά, με την κίνηση στους ελληνικούς δρόμους δύσκολα θα μπορούσε να το επαναλάβει στην Αθήνα.

ΥΓ Νομίζω ότι θα μας δώσει πολλά θέματα ο Σισέ στο μέλλον, είτε αγωνιστικά, είτε εξωαγωνιστικά

Αυτός είναι ο τίτλος της ταινίας  του σκηνοθέτη Τομ Χούπερ (που προσωπικά δεν γνωρίζω) και ασχολείται με τον ιστορικό προπονητή Μπράιν Κλαφ και την 44ημερη παρουσία του στην ιστορική Λιντς Γιουνάιτεντ. Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο του Βρετανού συγγραφέα Ντέιβιντ Πις και το σενάριο το έγραψε ο Πίτερ Μόργκαν που έχει γράψει κι άλλα σενάρια για βιογραφικές ταινίες όπως το «Φροστ και Νίξον» και «Ο τελευταίος βασιλίας της Σκωτίας». Τον ρόλο του Μπράιν Κλαφ παίζει ο Μάικλ Σιν που έχει συνεργαστεί με τον Mόργκαν στο «Φροστ και Νίξον», αλλά και στη «Βασίλισσα» παίζοντας τον… Τόνι Μπλερ. Η ταινία σίγουρα έχει ενδιαφέρον για τους Άγγλους, δεν ξέρω κατά πόσο θα βρει θεατές σε άλλες χώρες μια που οι νεότεροι δεν θα γνωρίζουν και πολλά για την προσωπικότητα και την ιστορία του σπουδαίου Άγγλου αυτού προπονητή. Οι κριτικές που δέχτηκε ήταν θετικές, αλλά αρκετοί άνθρωποι του ποδοσφαίρου είπαν ότι περιέχει πολλές ιστορικές ανακρίβειες. Η οικογένεια του Μπράιαν Κλαφ έκανε δηλώσεις εναντίον της ταινίας και της σχέσης της με την πραγματικότητα, ενώ τα μέλη της αρνήθηκαν να παραστούν στην πρεμιέρα.

Οι προπονητές κατά καιρούς επιλέγουν διάφορους τρόπους ώστε να τονώσουν το ηθικό των παικτών τους, να φτιάξουν την ψυχολογία τους και να τους ετοιμάσουν για κρίσιμους αγώνες. Πρόσφατα κάτι τέτοιο έκανε ο Πεπ Γκουαρδιόλα πριν τον τελικό του Champions League τον οποίο και κέρδισε η Μπαρσελόνα. Το βίντεο είχε μουσική και σκηνές από τον «Μονομάχο» μονταρισμένες με φάσεις από την πορεία της φετινής Μπάρσα. Ο Πεπ όπως ήταν λόγικο επέλεξε κάποιες από τις πολλές στιγμές ωραίου ποδοσφαίρου της ομάδας της Καταλωνίας (δεν αντέχεται ο Ράσελ Κρόου να μιλάει ισπανικά):

Την περασμένη εβδομάδα η ιστορική Ράσινγκ αντιμετώπιζε την Μπόκα Τζούνιορς. Η Ράσινγκ μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν μεγάλο φαβορί για υποβιβασμό (μετράνε τα αποτελέσματα συνολικά των τελευταίων πρωταθλημάτων) και έκανε μεγάλη προσπάθεια μαζεύοντας βαθμούς ώστε αυτή την στιγμή να είναι σε καλύτερη κατάσταση. Ο προπονητής της ομάδας, ο γίγαντας που ακούει στο όνομα Ρικάρντο Καρούσο Λομπάρντι, έφτιαξε ένα αντίστοιχο βίντεο. Μόνο από αυτή τη φορά χρησιμοποιήθηκαν οι «300″ ως ταινία. Παρ’ όλα αυτά, ένα μεγάλο τμήμα του βίντεο δεν έχει στιγμές όμορφου ποδοσφαίρου, αλλά τάκλιν, σπρωξίματα και τσαμπουκάδες. Ο καθένας με τον τρόπό του…