Την στιγμή που οι μνήμες μας από την τεράστια επιτυχία της Εθνικής μας το 2004 και τις προκρίσεις της σε μεγάλες διοργανώσεις (κάτι που για κάποιο λόγο δεν νομίζω ότι έχουμε καταλάβει πόσο δύσκολο και σημαντικό είναι) προέρχονται κυρίως από… πειρατικά DVD με αλαλάζοντες  αθλητικογράφους που κονομάνε για να ουρλιάζουν με προσχεδιασμένες κακόγουστες ατάκες, στον «τρίτο κόσμο» κάνουνε καλογυρισμένα ντοκιμαντέρ. Το «Ojos Rojos» που σημαίνει κόκκινα μάτια είναι ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε κατά τη διάρκεια 7 ετών και παρακολουθεί την πορεία και την μεταμόρφωση της Εθνικής Χιλής. Μέσα σε 90 λεπτά συμπυκνώνεται η πρόσφατη ιστορία μιας ομάδας που από τις αποτυχία για πρόκριση στο Μουντιάλ της Γερμανίας έφτασε να κάνει περήφανο τον λαό της Χιλής με την πρόκριση στα προκριματικά για το Μουντιάλ του 2010. Όταν προβλήθηκε στη Χιλή έγινε το ντοκιμαντέρ που είδαν οι περισσότεροι άνθρωποι ποτέ στη χώρα, καθώς 30.000 άνθρωποι κατέκλυσαν τις αίθουσες για να δουν την ταινία των Χουάν Πάμπλο Σαγιάτο, Ισμαέλ Λαραΐν και Χουάν Ιγνάσιο Σαμπατίνι το πρώτο Σαββατοκύριακο προβολής της. Η ταινία ξεπέρασε χολυγουντιανές παραγωγές όπως το Iron Man 2.

Φυσικά μεγάλη προσοχή δίνεται στον πρωτεργάτη της μεταμόρφωσης της Χιλής, τον Αργεντίνο προπονητή Μαρσέλο Μπιέλσα και είναι εμφανείς οι διαφορές στη δουλειά του από τον προκάτοχό του. Ο Μπιέλσα ήταν πάντα μια προσωπικότητα που μου προκαλούσε την περιέργεια και είναι πάντα ενδιαφέρον να τον βλέπεις πώς λειτουργεί και πώς συμπεριφέρεται. Το ντοκιμαντέρ είναι άξιο θέασης γιατί μιλάνε προσωπικότητες όπως o Πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες, ο Χόρχε Βαλντάνο, ο Εντουάρντο Γκαλεάνο και ο Μάριο Μπενεντέτι, αλλά και αρκετά καλογυρισμένο καθώς καταφέρνει να μεταδώσει το πάθος και τα συναισθήματα που προκαλεί η μπάλα στο κοινό με μερικά πολύ όμορφα πλάνα. Επίσης, έχει αρκετά πλάνα από αποδυτήρια και γενικά σκηνές που σπάνια φτάνουν στα μάτια των φιλάθλων από τα ενδότερα μιας ομάδας, όπως η γνωστή με τον Παναγούλια.

Καθώς το καλοκαίρι μάς εγκαταλείπει σιγά σιγά, η βενζίνη είναι δυσεύρετη και γενικά τα πράγματα κάπως σφιχτά, έρχεται η εποχή για σινεμά-dvd-τηλεόραση. Συνεχίζοντας το ταξίδι μας σε ταινίες που λίγο ή πολύ σχετίζονται με το ποδόσφαιρο, ταξιδεύουμε στο όχι-και-τόσο-μακρινό 2005. Μόσχα, Κωνσταντινούπολη, Σαντιάγο ντε Κομποστέλα και Βερολίνο ενώνονται μέσα από την ταινία «One day in Europe» του Γερμανού σκηνοθέτη Χάνες Στορ. Η μέρα του μεγάλου τελικού του Champions League ξημερώνει και το Λουζνίκι της Μόσχας υποδέχεται την Γαλατασαράι και την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια (σινεμά είναι, έχουμε φαντασία).

Αυτή την μέρα λοιπόν συμβαίνουν στις τέσσερις αυτές πόλεις διαφορετικές ιστορίες που έχουν όμως ένα μοτίβο. Μια κλοπή (ή μια υποτιθέμενη κλοπή), ανθρώπους που ασχολούνται με τον τελικό (Τούρκους ή Ισπανούς ή ακόμα και Ρώσους) και πολλά προβλήματα επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων από διαφορετικά μέρη της Ευρώπης που δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα. Ντόπιοι που βοηθάνε περισσότερο, λιγότερο ή και καθόλου και τουρίστες που πέφτουν θύματα ή προσπαθούν να βρουν οι ίδιοι θύματα σε μια σπονδυλωτή ταινία με τέσσερις αυτοτελείς ιστορίες. Οι προκαταλήψεις μεταξύ των λαών, η λατρεία για την μπάλα που μπορεί να παραλύσει τα πάντα σε οποιαδήποτε χώρα και οι διαφορετικές κουλτούρες κυριαρχούν στα 95 λεπτά της ταινίας.

Η «μέρα στην Ευρώπη» ήταν υποψήφια για την Χρυσή Άρκτο στο φεστιβάλ του Βερολίνου και χωρίς να είναι κάποιο αριστούργημα που θα σας μείνει αξέχαστο βλέπεται αρκετά ευχάριστα. Προσωπικά το δεύτερο μισό μου άρεσε περισσότερο με την ιστορία του Ούγγρου τουρίστα στην Ισπανία να είναι η ενδιαφέρουσα και συνάμα αστεία. Το ποδόσφαιρο χωρίς να είναι ο πρωταγωνιστής είναι το φόντο που υπάρχει σε όλες τις ιστορίες και τις δένει μεταξύ τους:

Δυο Αμερικάνοι, πρώην ποδοσφαιριστές κολεγιακού επιπέδου, γύρισαν μέσα σε δυο χρόνια 25 χώρες παίζοντας ποδόσφαιρο με τους ντόπιους και το αποτέλεσμα ήταν ένα 90λεπτο ντοκιμαντέρ, το «Pelada» – που στην Βραζιλία είναι η ονομασία που δίνουν στα τσαλιμάκια – το οποίο και προβλήθηκε το 2010 σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο αποσπώντας θετικότατες κριτικές για το γεγονός ότι καταγράφει απλά και αυθεντικά το πάθος για το παιχνίδι μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Στο χορταστικό 5λεπτο βίντεο μπορείς να δεις μερικές από τις ιστορίες που περιλαμβάνονται στο ντοκιμαντέρ, στην επίσημη σελίδα του μπορείς να διαβάσεις περισσότερες πληροφορίες και να αγοράσεις και το DVD και στο youtube μπορείς να βρεις και το επίσημο τρέιλερ του με κάποιες επιπλέον εικόνες.

Με αφορμή το Παγκόσμιο κύπελλο γυναικών που διεξήχθη πριν λίγο καιρό το ESPN δημιούργησε το «HERoics film«, μια σειρά από έξι μικρού μήκους ντοκιμαντέρ με θέμα το γυναικείο ποδόσφαιρο τα οποία σκηνοθετήθηκαν και από γυναίκες. Τα πολύ αξιόλογα φιλμάκια προβλήθηκαν στην τηλεόραση τον Ιούνιο και τον Ιούλιο και πλέον είναι διαθέσιμα και από την σελίδα του καναλιού.

Στο πιο ενδιαφέρον εξ αυτών η Sara Lozano μας παρουσιάζει την πιο αλλόκοτη ποδοσφαιρική ομάδα του πλανήτη, την El Chiquitín Fútbol Club της πόλης Χερέθ, μια παρέα από Ισπανίδες γιαγιάδες – βγαλμένες από την κουζίνα οποιουδήποτε χωριού της Μεσογείου – οι οποίες παρά τα 70 ή και 80+ τους χρόνια και το γεγονός ότι τα πρωινά δουλεύουν ακόμα για να ταΐσουν τις οικογένειες τους προσπαθούν από το 1995 να γεμίσουν τις ώρες τους παίζοντας μπαλίτσα και διασκεδάζοντας.

«I don’t want to die. I want to see things i’ve never seen. I don’t want to die. Now that i’m alive and kicking? Why would i die? No way. I didn’t enjoy anything before. I didn’t go anywhere. Now it’s my turn. Now i will.»

Maria, 72 χρονών

Σχετικά κείμενα:
Η μικρή ομάδα που δεν σκοράρει ποτέ
Η ιστορία του Σάιμον Χιλ
Κάνε την διαφορά
Όλοι έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι

Ο Σουηδός σκηνοθέτης Mattias Löw αποφάσισε το 2009 να κινηματογραφήσει την ζωή του καλύτερου Σουηδού διαιτητή εκείνη την στιγμή, του Martin Hansson, στην πορεία του για τα τελικά του παγκοσμίου κυπέλλου της Αφρικής. Το πολυβραβευμένο μικρό μήκους ντοκιμαντέρ που προέκυψε με το πως είναι πραγματικά η ζωή και ποιες οι απόψεις κάποιου εξ αυτών που βρίζεις κάθε Κυριακή στο γήπεδο, είναι διαθέσιμο στο ίντερνετ για να το παρακολουθήσει ελεύθερα οποιοσδήποτε έχει 28 λεπτά να διαθέσει για χάρη ενός διαιτητή, που δεν είναι ο Κολίνα ή ο Τάσος ο Κάκος.

Ένα ενδιαφέρον και ενθαρρυντικό spoiler είναι ότι ο υπό κινηματογράφηση Hansson είναι ο διαιτητής που λίγο μόλις καιρό πριν τελειώσει η προκριματική φάση του Μουντιάλ και ανακοινωθούν οι διαιτητές που θα ταξίδευαν στην Νότια Αφρική κατάφερε και δεν είδε το χέρι του Ανρί στο πιο σημαντικό παιχνίδι της χρονιάς.

Στις 6 Φλεβάρη του 1958 ένα αεροπλάνο της British Airways συνετρίβη στο χιονισμένο αεροδρόμιο του Μονάχου μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια απογείωσης. Ανάμεσα στα 44 άτομα που βρισκόταν στην πτήση ήταν και η ποδοσφαιρική ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που επέστρεφε από έναν Ευρωπαϊκό αγώνα στο Βελιγράδι. 23 άνθρωποι άφησαν την τελευταία τους πνοή εκείνη την μέρα και τις επόμενες στο νοσοκομείο (8 ποδοσφαιριστές – μέλη μιας εκ των πιο υποσχόμενων γενιών της εποχής, γνωστής και σαν «τα μωρά του Ματ Μπάσμπι» -, 3 μέλη του τεχνικού τιμ, 8 δημοσιογράφοι και 2 ακόμα επιβάτες) στιγματίζοντας για πάντα την ιστορία της ομάδας.

Το BBC, διαχρονικά γνωστό για τις εξαιρετικές παραγωγές του σε όλα τα επίπεδα (Monty Python’s Flying Circus, Planet Earth, Top Gear και αμέτρητα ακόμα παραδείγματα από διαφορετικούς τομείς) πρόβαλε στις 24 του Απρίλη ένα 90λεπτο τηλεοπτικό δράμα βασισμένο στην τραγωδία του Μονάχου με τον λιτό τίτλο ‘United‘ το οποίο και απέσπασε αρκετές θετικές κριτικές στην Αγγλία. Για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω η ταινία είναι ακόμα διαθέσιμη για προβολή στο youtube (εδώ μπορείς να δεις το πρώτο μέρος και στα Related videos τα επόμενα κομμάτια) και πραγματικά αξίζει ακόμα και για τις μικρές λεπτομέρειες που σκιαγραφούν μια αδιανόητη, για τα σημερινά δεδομένα, ποδοσφαιρική πραγματικότητα, όπως το πλάνο κατά το οποίο ο αρχηγός της Γιουνάιτεντ Μάρκ Τζόουνς – που ήταν ανάμεσα στα θύματα – περπατάει στο τούνελ του γηπέδου καπνίζοντας άνετος και χαλαρός την πίπα του.

Η σινεφίλ γωνιά του σομπρέρο επιστρέφει με μια ταινία για όλη την οικογένεια αγγλικής προέλευσης με τον τίτλο «Will». Την ταινία σκηνοθετεί η Έλλεν Πέρρυ και παίζουν γνωστές φάτσες όπως ο Μπομπ Χόσκινς και ο Ντέμιεν Λιούις. Ο μικρός 12χρονος Γουίλ ορφανεύει και προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να φτάσει στον τελικό του Champions League το 2005 στην Κωνσταντινούπολη, για να τιμήσει την επιθυμία του πατέρα του ώστε να δει την αγαπημένη του Λίβερπουλ.

Η ταινία πιθανόν θα μπορούσε να λέγεται και «Ο Βασιλάκης Καΐλας scouser» αλλά τι να κάνεις. Ας είναι καλά ο Σεβτσένκο που βρήκαν θέμα να συζητάνε οι οπαδοί της Λίβερπουλ για τα επόμενα 100 χρόνια (όταν και ίσως ξαναπάρουν πρωτάθλημα).

Ο Κρίστιαν ζει με τον γιο του στην Κοπεγχάγη, από τότε που η γυναίκα του Άννα τον παράτησε πριν 16 χρόνια για να γίνει μάνατζερ στο Μπουένος Άιρες, και πρέπει να ταξιδέψει στην Αργεντινή για να υπογράψει και τυπικά τα χαρτιά του διαζυγίου. Ταξιδεύει με την ελπίδα ότι θα ξανακερδίσει τη γυναίκα του, αλλά όταν φτάνει καταλαβαίνει ότι η γυναίκα του θέλει το διαζύγιο για να παντρευτεί το αστέρι της Μπόκα και φαντασμογορικό λατίνο Χουάν Ντίας (τύφλα να έχει ο Νίκος Γαλανός).

Η ταινία είναι του Όλε Κρίστιαν Μάντσεν και κυκλοφορεί μέσα στο 2011, παραπάνω λεπτομέρειες δεν γνωρίζουμε, αλλά το τρέιλερ έχει χαβαλέ (και εικόνες του Μπομπονέρα, πόσο κακή μπορεί να είναι μια ταινία με πλάνα από το Μπομπονέρα;).

Ναι λοιπόν, ήρθε αυτή η μέρα του χρόνου που πρέπει να την αφοσιώσεις στο έτερόν σου ήμισυ.  Εσύ ως συνήθως δεν έχεις προετοιμάσει τίποτα γιατί το Σ/Κ έβλεπες μπάλα και τώρα το άγχος σε έχει κυριεύσει. Κοιτάς το πορτοφόλι σου και βλέπεις ότι το πολύ πολύ να σου φτάνουν για μια βόλτα στην παραλία (πρόβλημα αν μένεις σε μέρος χωρίς παραλία) και να την κεράσεις μαλλί της γριάς. Τι θα γίνει λοιπόν; Θα χαλάσεις τη γιορτή του ξενόφερτου Αγίου Βαλεντίνου και θα πληγώσεις το κορίτσι σου; Είσαι τέτοιος τύπος;

Όχι φίλε μου, το sombrero είναι εδώ για να σώσεις την παρτίδα. Enter «ρομαντική βραδιά στο σπίτι». Υλικά: λουλούδια, κεριά, φαγητό, ταινία. Επειδή πιθανότατα δεν κρύβεις έναν κήπο στο μπαλκόνι σου και η σπεσιαλιτέ σου είναι το βραστό νερό, θα πρέπει να προμηθευτείς τα λουλούδια και το φαγητό απ’ έξω (κοίτα να είναι λίγο καλύτερο από πίτα γύρο). Όσο για την ταινία εμείς είμαστε εδώ ώστε να ικανοποιήσουμε τις ρομαντικές απαιτήσεις της βραδιάς, αλλά και το γεγονός ότι η Δευτέρα είναι η πιο ξενέρωτη ποδοσφαιρικά ημέρα της εβδομάδας.

Βγαλμένη από το σωτήριο έτος 2002 η ταινία «Bend it like Beckham» δεν αποτελεί ντοκιμαντέρ για τον Ντέιβιντ, αλλά είναι η ιστορία μιας Ινδής κοπέλας που λατρεύει το ποδόσφαιρο και προσπαθεί να ασχοληθεί με αυτό γνωρίζοντας τις αντιδράσεις της αυστηρής οικογένειάς της. Η Τζες γνωρίζει μια άλλη κοπέλα, την Τζουλς,  που παίζει σε μια ομάδα του Λονδίνου και η τελευταία την παίρνει στην ομάδα της.  Η ταινία έχει τα πάντα όλα που απαιτεί ο γυναικείος ψυχισμός μια τέτοια μέρα. Δύσκολοι γονείς, γυναικεία φιλία, ζήλιες, ωραίος άντρας που χαριεντίζεται με την πρωταγωνίστρια και χολλυγουντιανή αγωνία. Πλήρης γκάμα συναισθημάτων. Όσο για εσένα φίλε αναγνώστη, έχει ποδόσφαιρο !! Ναι, το παίζουν γυναίκες, αλλά τι άλλο θέλεις τέτοια μέρα; Α, έχει και την Κίρα Νάιλτι, αν είσαι από αυτούς που τους αρέσουν οι γυναίκες που είναι τόσο αδύνατες ώστε το φως να περνάει από μέσα τους.

Αν όμως την βλέπεις ακόμα πολύ νευριασμένη που δεν κατάφερες να κλείσεις τραπέζι σε αυτό το φοβερό γαλλικό για το οποίο διάβασε στο «Αθηνόραμα» και την έκλεισες μέσα τέτοια μέρα, ήρθε η ώρα να ρίξεις τα βαριά όπλα στον αγώνα. Σκανδιναβικός κινηματογράφος του 1974. Η ταινία λέγεται «Φίμπεν» που από ότι έμαθα σήμερα σημαίνει «η γόπα του τσιγάρου». Μιλάμε για βρώμικο πόλεμο πλέον… Ένας αξιαγάπητος ξανθομπάμπουρας πιτσιρικάς πρωταγωνιστεί και αν η ταινία είχε μερικά κουταβάκια (και ίσως και ένα ζευγάρι πανάκριβα παπούτσια) θα εξημέρωνε ακόμα και την Xena στις δύσκολες μέρες του μήνα. Και ναι, ο Γιόχαν ο «Φίμπεν» παίζει μπάλα και είναι τόσο καλός παρά τα 6 του χρόνια που τον παίρνει η Εθνική Σουηδίας στην προσπάθειά της για το Μουντιάλ. Μπάλα για σένα, ένα παιδάκι για αυτήν. Μοναδικός κίνδυνος να σου ζητήσει να κάνετε κι εσείς ένα τέτοιο…

Πάντα επίκαιρο το Sombrero, παίρνει και αυτό μέρος στην Cartoon-Anime μανία του Facebook. Whistle! είναι ο τίτλος του κατά γενική παραδοχή καλύτερου anime με βάση το ποδόσφαιρο. Η υπόθεση απλή, ένας πιτσιρικάς που λατρεύει το ποδόσφαιρο προσπαθεί μέσω του σχολείου του να αναδειχθεί. Δυστυχώς όμως και ο Sho Kazamatsuri, περί αυτού ο λόγος, δεν το πολύ έχει και το σχολείο θεωρείται η Δόξα Κρανούλας του πρωταθλήματος με αποτέλεσμα να πάρει μεταγραφή (βοηθούμενος από τους φίλους του) σε καλύτερο σχολείο, με μεγαλύτερες προοπτικές. Κάπου εκεί τα λόγια περισσεύουν και το ταλέντο μιλάει από μόνο του.  Είναι κοντούλης αλλά γρήγορος και φλερτάρει και με την πιο όμορφη του σχολείου! Μάλιστα κάποια επεισόδια έχουν σαν θέμα το γεγονός ότι το φλερτ αυτό τον αποπροσανατολίζει από τις υποχρεώσεις του, αλλά τελικά το κορίτσι, πάντα πιστό, ήταν αυτό που τον στήριξε περισσότερο από κανέναν.

Αυτό αρέσει σε Vasilis «El Greco Messi» Koutsianikoulis και Harris «Potter» Pappas

Ο Ντίξι (άρρωστος οπαδός της Έβερτον) επισκέπτεται την αδερφή του. Για κακή του τύχη ο γείτονας της αδερφής του, Κέννυ, είναι φανατικός οπαδός της Λίβερπουλ και ετοιμάζει γκάρντεν πάρτυ με αφορμή την επέτειο από την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ στην Κωνσταντινούπολη. Ο Ντίξι το μαθαίνει και προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να καταστρέψει το γεγονός.

Ταινία μόνο για άρρωστους με το αγγλικό ποδόσφαιρο με τίτλο «REDS & BLUES The Ballad of Dixie & Kenny» που για να τη δεις πιθανότατα θα χρειαστείς υπότιτλους εξαιτίας της scouse προφοράς. Άλλωστε το λέει και στο τρέιλερ: «He’s suffering from a severe case of redshiteitis».  Γκεστ-σταρ εμφανίσεις από διάφορους παλιούς μπλε και κόκκινους όπως Χάουαρντ Κένταλ και Τζων Όλντριτζ. Τον… ρουχισμό και τα αξεσουάρ τα χάρισαν οι δυο ομάδες με αντάλλαγμα κέρδη να πάνε σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Το DVD σετ κυκλοφορεί τόσο σε μπλε, όσο και σε κόκκινο για να μην μείνει κανείς παραπονεμένος.

Αυτό είναι μια κλασσική μορφή προώθησης της Αμερικάνικης σειράς ‘The Walking Dead’ που πρόκειται να ξεκινήσει να προβάλλεται σε λίγο καιρό με θέμα που γίνεται εύκολα αντιληπτό από τον τίτλο και μόνο.

Αυτή είναι μια ακόμα (εξαιρετική αισθητικά) κλασσική μορφή προώθησης της ίδιας σειράς.

Αυτό όμως είναι μια νέα/σύγχρονη μορφή προώθησης που εκμεταλλευόμενη κάθε δυνατότητα της παγκοσμιοποίησης, στέλνει μερικά ζόμπι να παρακολουθήσουν στην Ρώμη το Λάτσιο – Κάλιαρι ανάμεσα σε μπαμπάδες και παιδάκια.

Κανείς δεν ξέρει που μπορεί να φτάσει στο άμεσο μέλλον η φαντασία των διαφημιστών…

Έξαλλοι είναι οι οπαδοί της Λάτσιο μετά τη νέα αδικία εις βάρος της ομάδας τους. Κυκλοφορεί λέει μια ταινία με τον τίτλο «Eat, Pray, Love» στην οποία παίζει η αχώνευτη Τζούλια Ρόμπερτς (που ανήκει στην κατηγορία των γυναικών που τις συμπαθούν οι υπόλοιπες γυναίκες και συνεπώς αυτό από μόνο του λέει πολλά, τη βλέπουμε να το παίζει γλυκιά και ευαίσθητη στο πόστερ της ταινίας) με τον γιγάντιο Χαβιέρ Μπάρντεμ.

Είναι βασισμένη στο αυτοβιογραφικό, ομώνυμο βιβλίο μιας Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ και η υπόθεση έχει να κάνει με μια γυναίκα που χωρίζει γιατί δεν περνάει καλά και αποφασίζει να ταξιδέψει για να βρει τον εαυτό της (=ο άντρας της δεν της καθόταν και βγήκε στη γύρα). Στο βιβλίο λοιπόν η πρωταγωνίστρια πηγαίνει στη Ρώμη και εκεί έχει έναν οδηγό (όχι σωφέρ) που την γυρίζει στην πόλη και της δείχνει τα αξιοθέατα. Ο τύπος αυτός είναι φανατικός οπαδός της Λάτσιο και μάλιστα την πηγαίνει και στο Ολίμπικο να δει την ομάδα του (στα ματς Λάτσιο-Μπολόνια και Λάτσιο-Σπάρτα Πράγας το 2003).

Ο τυπάκος που υπάρχει πραγματικά (με όνομα Λούκα Σπαγκέτι που μου φαίνεται πιο fake και από πέναλτυ Δαλούκα), δέχτηκε την πρόσκληση και πήγε εκεί που γυριζόταν η ταινία, για να σοκαριστεί βλέποντας τους ανθρώπους στο σετ να φοράνε φανέλες της Ρόμα, ανάμεσά τους μάλιστα κι ο ηθοποιός Λούκα Αρτζεντέρο που τον υποδύεται στην ταινία και είναι οπαδός της Ρόμα. Όπως ήταν λογικό τα πήρε στο κρανίο και διαμαρτυρήθηκε έντονα στους παραγωγούς της ταινίας. Το μόνο που κέρδισε από τη διαμαρτυρία ήταν να φορέσει ο ηθοποιός ένα κασκόλ της Λάτσιο για λίγα δευτερόλεπτα σε μια σκηνή.

Φυσικά το γεγονός αυτό δεν άρεσε στους οπαδούς της Λάτσιο, ειδικά από την στιγμή που σε κάποια σκηνή δείχνει ένα γκολ της Ρόμα σε τοπικό ντέρμπυ και πλάνο με τους οπαδούς της Λάτσιο. Φυσικά όλα αυτά δεν απασχολούν ιδιαίτερα το Χόλυγουντ, άλλωστε όπως γράφτηκε οι οπαδοί της Λάτσιο μπορούν πάντα να αγοράσουν το βιβλίο. Σημασία έχει να πάει καλά στις εισπράξεις και στις πωλήσεις DVD από χιλιάδες γυναίκες που θα ξοδέψουν ένα πακέτο χαρτομάντιλα και θα φάνε 3 κιλά παγωτό κατά τη διάρκεια της ταινίας…

Η Μάνστεστερ Σίτι ήταν για μένα πάντα η συμπαθής ομάδα της πόλης, αυτή που την αγαπάνε όλοι όσοι δεν χωνεύουν την Γιουνάιτεντ και ένεκα της άδικης κοινωνίας και μόνο δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Αυτά παλιά… Τα τελευταία χρόνια μού είναι από αδιάφορη ως αντιπαθής με αυτόν τον νεοπλουτισμό και την παράλογη σπατάλη χωρίς πλάνο. Μέσα σε όλα αυτά, η ομάδα του Σεΐχη Μανσούρ (που όπως έχει ειπωθεί μοιάζει απίστευτα στον χαλκέντερο Νίκο»Φούλη» Γεωργέα) έκανε συμφωνία με τη γνωστή ολλανδική σαβουροεταιρεία που έχει βγάλει μεγάλες επιτυχίες όπως το Μπιγκ Μπράδερ και το Φίαρ Φάκτορ. Ο πρώτος καρπός αυτής της συμφωνίας είναι ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Blue moon rising» και ασχολείται με την πρώτη χρονιά της ομάδας επί ιδιοκτησίας Μανσούρ. Αν και το ντοκιμαντέρ πήγαινε απευθείας για την τηλεόραση, τελικά βρέθηκε και εταιρεία διανομής και θα βγει κανονικά στις αίθουσες με τους παίκτες μάλιστα της ομάδας να εμφανίζονται στο… μπλε χαλί (αυτό έλειπε να ήταν κόκκινο) στην πρεμιέρα.

Και αν αναρωτιέστε: «μα τι διάολο σημαντικό έγινε αυτή τη χρονιά» η απάντηση είναι: «τίποτα». Παρ’ όλα αυτά το τρείλερ είναι πολύ καλό και προφανώς το όλο ντοκιμαντέρ καλογυρισμένο. Έχει σκηνές από τη σεζόν, βίντεο από τα αποδυτήρια, αλλά και τις γνώμες οπάδων από διάσημους όπως ο Νόελ Γκάλαχερ μέχρι λιγότερους διάσημους που δηλώνουν ότι ψηφίζουν πάντα τους συντηρητικούς στις εκλογές επειδή έχουν ίδιο χρώμα με τη Σίτι. Το εντυπωσιακό είναι ότι από το τίποτα, το ποδόσφαιρο δίνει αφειδώς συγκινήσεις που για να τις βρεις σε οποιαδήποτε ταινία πρέπει να το ψάξεις πολύ. Το παρακάτω βίντεο που έχει να κάνει με το τοπικό ντέρμπυ είναι γεμάτο εικόνες, συναισθήματα, εναλλαγές και συμπυκνωμένη την μαγεία που λέγεται ποδόσφαιρο.

Ο Χοσέ Λουίς Τορρέντε είναι ο Ισπανός Κλουζό, μόνο που δεν είναι τόσο γνωστός, είναι βρωμιάρης, αρκετά άσχημος, ρατσιστής και οπαδός του Φράνκο. Πρόκειται για μια σειρά ταινιών του Σαντιάγο Σεγκούρα με πρωταγωνιστή έναν πρώην αστυνομικό που παρ’ ότι έχει φύγει από το σώμα συνεχίζει να το παίζει προστάτης της δημόσιας ασφάλειας. Οι ταινίες έχουν αρκετή επιτυχία στην Ισπανία και μάλιστα πριν κάποια χρόνια είχαν γίνει συζητήσεις για ριμέικ στην Αμερική. Μάλιστα στην τρίτη ταινία της σειράς κάνει εμφάνιση κι ο Όλιβερ Στόουν. Ο Τορρέντε είναι μεθυσμένος σε ένα μπαρ και ως φανατικός οπαδός της Ατλέτικο βρίζει την Ρεάλ. Ξαφνικά τρεις τύποι αντιδρούν και μόλις γυρίζουν ανακαλύπτουμε ότι είναι οι Κασίγιας, Γκούτι και Ελγκέρα. Ο Τορρέντε βρίσκει ανέλπιστη βοήθεια στο πρόσωπο ενός μεθυσμένου τουρίστα που δηλώνει οπαδός της Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ και τον οποίο παίζει ο Όλιβερ Στόουν (!!).

Μόλις προχθές ο Σέρχιο «Κουν» Αγκουέρο ανακοίνωσε στο τουίτερ του ότι θα συμμετέχει στην τέταρτη ταινία της σειράς και δημοσίευσε μια φωτογραφία του με τον Τορρέντε, αλλά και τον Σεσκ Φάμπρεγκας που από ότι φαίνεται πέρα από το ψυχόδραμα της επιστροφής του στην Μπαρσελόνα βρίσκει λίγο χρόνο και για άλλα θέματα.