Αυτή την έκφραση χρησιμοποιούν οι Άγγλοι όταν ένας παίκτης κάνει ντεμπούτο με γκολ. Αυτό έκανε λοιπόν  ο Ντάνι Ρόουζ, 20 χρονών. Όχι δεν χρειάστηκε να παίξει πρώτα 5′ λεπτά με την Χαλ για να ψηθεί όπως θα γινόταν στην Ελλάδα. Αρκούσε ένα παιχνίδι για το Λιγκ Καπ να βρει τα πατήματά του και μετά κατευθείαν στα βαθιά. Βασικός στο Λονδρέζικο ντέρμπι με την Άρσεναλ και το αποτέλεσμα αυτού;

Απλά, το γκολ της χρονιάς στο Αγγλικό πρωτάθλημα από έναν παίκτη που έχει κοστίσει στην Τσέλσι 5 εκ. ευρώ χωρίς να έχει παίξει ποτέ εκεί. Ο λόγος ότι τον είχαν προσεγγίσει παράνομα, όντας δεμένος από την Λιντς για αρκετά χρόνια. Τα οποία αρκετά χρόνια ήταν τελικά … 1 ακόμα, αφού πουλήθηκε 1.3 εκ. ευρώ στην Τότεναμ. Με λίγα λόγια η χρεοκοπημένη Λιντς έβγαλε 6.3 εκ ευρώ περίπου από αυτό το παλικαράκι.  Κατά τα άλλα η Άρσεναλ έχασε ένα ακόμα ντέρμπι και φυσικά τις ελπίδες της για το πρωτάθλημα. Όχι ότι, κατά την γνώμη μου, τις είχε ποτέ, αλλά τώρα με 6 βαθμούς μάλλον μπορεί να το πάρει απόφαση και ο παρακάτω Αγγλούλης (γιατί … Αγγλάρα δεν τον λες!)

Είναι κοντός αλλά όχι ιδιαίτερα γρήγορος. Πριν πατήσει το πόδι του στο Χαριλάου έπαιζε σε μια ομάδα στο Μεξικό που την φωνάζουν «Οι κατασκευαστές γλυκοπατάτας». Χωρίς να το λένε ειρωνικά! Η τεχνική του είναι μετριότατη – την φάση που ο Κόκε κάνει πλάκα σε τρεις παίκτες του ΠΑΟΚ ταυτόχρονα, θα μπορούσε μόνο να την φανταστεί. Σουτ εκτός περιοχής σπάνια τον έχουμε δει να επιχειρεί. Αρκετοί φίλοι του Άρη, μέχρι και πρόσφατα, αμφισβητούσαν την χρησιμότητα του.

Κι όμως, ο Χαβιέ Κάμπορα φιγουράρει στην 2η θέση του πίνακα των σκόρερ του πρωταθλήματος επειδή έχει αυτό το σπάνιο χάρισμα που στην ποδοσφαιρική διάλεκτο χαρακτηρίζεται ως «μυρωδιά του γκολ«. Ακόμα κι αν το γκολ βρίσκεται στα πρώτα στάδια του ψησίματος, σ’ εκείνο το σημείο που απειροελάχιστοι μπορούν να το ‘μυρίσουν’. Όπως ακριβώς στις δυο περιπτώσεις εχθές. Κι αν το δεύτερο γκολ έχει ήδη υμνηθεί από συμπαίκτες (η κίνηση του Κάλβο να πιάσει το κεφάλι του τα λέει όλα), φίλους, εχθρούς και ουδέτερους και οδεύει (δικαιολογημένα) για γκολ της αγωνιστικής, εγώ θα σταθώ στο πρώτο: Στο χρονικό σημείο που μπαίνει (λίγα λεπτά αφότου έχει αστοχήσει σε πέναλτι), στην επιτόπια περιστροφή του σώματος, στο άπιαστο σουτ που επιχειρεί με το ‘κακό’ του πόδι από απόσταση 15 μέτρων και κυρίως στο – κοινό με το δεύτερο γκολ – γεγονός ότι δεν αντικρίζει την εστία παρά μόνο αφού έχει φύγει η μπάλα από το πόδι του. Δεν χρειάζεται άλλωστε. Ο επιθετικός που είναι μπολιασμένος με την «μυρωδιά του γκολ» ξέρει ανά πάσα στιγμή του αγώνα που βρίσκεται η εστία και πως θα την απειλήσει, όπως εσύ ξέρεις ακόμα και κοιμισμένος και με τα μάτια μισόκλειστα, πως να φτάσεις στην λεκάνη σου για να ξελαφρώσεις μέσα στα άγρια μεσάνυχτα. Δεν είναι η πρώτη φορά φέτος που ο Κάμπορα σκοράρει χωρίς να κοιτάξει καν το τέρμα και πιθανόν δεν θα είναι και η τελευταία. Τέτοια ένστικτα ούτε ‘μοιράζονται’ εύκολα, ούτε χάνονται γρήγορα. Το ‘κακό’ για τον Άρη είναι ότι, όπως ήρθαν τα πράγματα, κοστολογούνται ακριβά…

Για να φτάσει ο ΠΑΟΚ να πάρει αποτέλεσμα σε ένα ντέρμπι τίτλου, και μάλιστα συνεχόμενο μετά το παιχνίδι του Ολυμπιακού, περάσαμε πολλά. (εδώ, εδώ ΚΑΙ εδώ! ) Για να μην αναφέρω και τα περσινά παιχνίδια. Ίσως τελικά να ζητούσαμε αποτελέσματα πριν της ώρας μας. Και δεν μιλάω σε σχέση με το μέγεθος του ΠΑΟΚ, αλλά την αγωνιστική του ετοιμότητα.

Στο χθεσινό ντέρμπι της Τούμπας ο ΠΑΟΚ απέδειξε ότι είναι έτοιμος για μεγαλύτερα πράγματα. Όπως την κατάκτηση του πρωταθλήματος ή -στην χειρότερη- την διεκδίκηση για την θέση που σε στέλνει στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λίγκ.

Υπεύθυνος για αυτό το αποτέλεσμα, ήταν κατά κύριο λόγο ο Γκαρσία, για τον οποίο δεν μπορούμε να κρύψουμε ότι το Sombrero έχει τιμήσει δεόντως, ο οποίος πριν λίγες μέρες έχει χάσει την μητέρα του σε ηλικία μόλις 53 χρονών, ταξίδεψε στην Ουρουγουάη και γύρισε πίσω δηλώνοντας στον Σάντος: ¨Αυτό το ντέρμπι δεν το χάνω…¨

Ο Πάμπλο Γκαρσία δεν είναι άγνωστος στην ποδοσφαιρική Ευρώπη για τα στημένα του. Έχει αποδείξει πολλές φορές στην Ισπανία, στην Ιταλία και προσφάτως και στην Ελλάδα (με Πανθρακικό και Ολυμπιακό) ότι έχει και δυνατό και τεχνικό πόδι. Αποτέλεσμα του πάθους του, της τεχνικής του και της πίστης του ότι η μητέρα του ήταν κάπου εκεί ψηλά και τον έβλεπε ήταν το γκολ και ο πανηγυρισμός του. Παρακάτω παραθέτω κείμενο του egoist από το φόρουμ του PAOKWorld:

Ακριβώς αυτό το βλέμμα είναι το βλέμμα του πολεμιστή. Από πίσω του χιλιάδες κόσμου να χοροπηδάνε στο κάλεσμα του χορού του πολέμου, κουνώντας κασκόλ, πυρσούς και σημαίες και ο ίδιος, Ινδιάνος με την κορδέλα που τόσα σημαίνει για τον ίδιο στο κεφάλι, αντί φτερών τα χέρια των πολεμιστών της κερκίδας, να δείχνει απόλυτη συγκέντρωση, απόλυτη αποφασιστικότητα και απόλυτη επιθετικότητα. Μόνο εσύ μπόρεσες μέχρι τώρα να μας εκφράσεις, να σωματοποιήσεις όλα μας τα θέλω από τους παίκτες μας. Με το μυαλό-γροθιά και το πόδι-καταπέλτη έσπασες τα τείχη τους. Κονκισταδόρ, πήρες λίγο από το αίμα των προγόνων σου πριν από τρεις βδομάδες και λίγο ακόμα σήμερα. Σιγά σιγά θα γεμίσεις ένα ποτήρι και θα το ρίξεις στην κούπα του πρωταθλητή. Το αξίζεις. Πιες τους το αίμα, κι εμείς μαζί σου.

Με το που θα το σηκώσεις, πρέπει να σηκωθεί και άγαλμα για πάρτη σου. Μεγάλε πολεμιστή, μεγάλε Ινδιάνε, μεγάλε Πάμπλο.

Για να ξανά γυρίσουμε στα του παιχνιδιού, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να κερδίσει τον Παναθηναϊκό, χωρίς να μπορώ να βρω εύκολα τον παίκτη που ήταν MVP. Στην άμυνα ο Λίνο ήταν μόνιμη πηγή κινδύνου για δύο λόγους. Πρώτον ήταν στην κακή του μέρα (αν και αυτός έβγαλε την βαθιά μπαλιά στο δεύτερο γκολ του ΠΑΟΚ) και δεύτερον γιατί δεν υπήρχε ένας Βιτόλο να τον βοηθάει στα αμυντικά του καθήκοντα. Οι Σνάουτσερ, Μαλεζάς και Κοντρέρας βρέθηκαν σε μέτρια μέρα, με καλές και κακές στιγμές, αλλά σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού ήταν διάχυτη η έλλειψη καθαρού μυαλού και στους τρεις. Ο Φωτάκης σήμερα ήταν εξαιρετικός προσπαθούσε με το πάθος του και την δίψα του για να διακριθεί, να καλύψει την δουλεία του απόντος Βιτόλο, τα κατάφερε περίφημα, αλλά πιστεύω ότι για να το επιτύχει αυτό έπιασε ταβάνι στην απόδοσή του. Ο Σορλέν ήταν σε πολύ κακή μέρα, ο μόνος λόγος που παρέμεινε στο παιχνίδι ήταν για να προσπαθήσει να καλύψει τον Λίνο στις επελάσεις του. Ο Βιερίνια ήταν στους διακριθέντες, αλλά δυστυχώς η βουτιά του αμαύρωσε και επισκίασε την εμφάνισή του αυτή και την φανέλα του ΠΑΟΚ. Τέλος ο Εντίνιο δεν βοήθησε καθόλου και ευτυχώς αντικαταστάθηκε από τον Μουσλίμοβιτς ο οποίος με την εμφάνιση του και το γκολ του παίρνει, τελικά, τον τίτλο του MVP. Έδειξε ξεκάθαρα ότι έχει την θέση του CF και είναι πραγματικά κρίμα να αδικεί έτσι τον εαυτό του στο τελείωμα των φάσεων. Αν το βελτιώσει θα μπορέσει να κάνει τον Σάντος να τον εμπιστευτεί και για την επόμενη χρονιά.

Sombrero of the week φυσικά στο γκολ του Πάμπλο Γκαρσία αλλά και στον κόσμο του ΠΑΟΚ, που κατάφερε (γιατί δυστυχώς λόγω του νοσηρού κλίματος που παράγουν τα Μ.Μ.Ε. της Θεσσαλονίκης περί κατορθώματος πρόκειται) να μην ασχοληθεί με τον επαγγελματία ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού, Δημήτρη Σαλπιγγίδη.

Στο Αλκαζάρ, παίχτηκε σήμερα το απόγευμα ένα κρισιμότατο παιχνίδι για την κορυφή αλλά και την ουρά της βαθμολογίας

Σ έναν γνήσια πατροπαράδοτο ελληνικό αγωνιστικό χώρο που βρίσκεται στα καλύτερά του όταν βρέχει, όλοι προετοιμάστηκαν να δουν μια αναμέτρηση στην οποία θα κυριαρχούσε η δύναμη και το πάθος.

Και ως ένα βαθμό είχαν δίκιο. Αυτό όμως που δεν θα περίμεναν σίγουρα να δουν, ήταν ένα από το ομορφότερα γκολ του πρωταθλήματος να επιτυγχάνεται εις διπλούν και μέσα σε διάστημα δύο λεπτών.

Τόσο δεν θέλει να πατήσει ο παππούς το STOP στο βίντεο και να γυρίσει λίγο την ταινία πίσω;

Σπυρόπουλος σερβίρει (ναι, και στις δύο περιπτώσεις), Σισέ εκτελεί, επί δύο, σ ένα διπλό sombrero της αγωνιστικής.

Τι Ροναλντίνιο :

Και τι Λίνο;

Κακή εμφάνιση του ΠΑΟΚ, ανεβασμένος Κουτσιανικούλης, σταθερά καταπληκτικός Βιτόλο, κακή διαιτησία, 6000 ΠΑΟΚτσήδες στις Σέρρες.

Να περάσει ο επόμενος…

Θέτοντας σαν παράδειγμα μια μόνο φάση δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να ισχυρισθείς ότι έχεις πλησιάσει κάτι ιδεατό, όπως για παράδειγμα το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο που απολαύσαμε πέρσι από την τηλεόραση, αλλά συνυπολογίζοντας όλες τις παράπλευρες παραμέτρους όπως η σπανιότητα εμφάνισης τέτοιων φάσεων σ’ ένα πρωτάθλημα στο οποίο τα γκολ προέρχονται συνήθως από ηρωικές μονομαχίες μετά από κάποιο εκ των άπειρων στημένων, αλλά και τα εκ διαμέτρου αντίθετα χαρακτηριστικά – αμέτρητη επιπολαιότητα και ανύπαρκτη απλότητα στο τελείωμα – που εμφάνιζε τόσο καιρό η ομάδα που την δημιουργεί, δεν μπορείς τουλάχιστον να μην την μνημονεύσεις ξεχωριστά από το σχόλιο του παιχνιδιού, δίνοντας της φυσικά και το sombrero of the week.

Ο Σεμπαστιάν Λέτο μετακόμισε πέρσι στην Ελλάδα για χάρη του Ολυμπιακού με την κρυφή ελπίδα, πιθανώς, να διακριθεί στο Τσάμπιονς Λίγκ ώστε να μπορέσει να επιστρέψει στην Λίβερπουλ, να κάνει μια αξιόλογη καριέρα και μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια να γράψει κι αυτός την αυτοβιογραφία του, που άμεσα θα γίνει μπεστ σέλερ. Λογάριαζε χωρίς την Ανόρθωση. Αυτό το καλοκαίρι μετακόμισε λίγο πιο διπλά, στον αιώνιο αντίπαλο του Ολυμπιακού που πέρσι έπαιξα κανονικά στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, με κρυφή ελπίδα πάλι να διακριθεί στο Τσάμπιονς Λίγκ. Λογάριαζε χωρίς την Ατλέτικο Μαδρίτης.

Εχθές το βράδυ στο Καραΐσκάκη, στο οποίο εξ αρχής γνώριζε ότι θα συναντήσει εχθρική ατμόσφαιρα, όπως όλοι οι ποδοσφαιριστές σε αντίστοιχες περιπτώσεις, ο Τεν Κάτε τον ενημερώνει στο 53ο λεπτό να μπει στον αγώνα. Όλο το γήπεδο σηκώνεται για να τον αποδοκιμάσει εν χορώ. Περιμένοντας στην γραμμή του πλάγιου να σταματήσει το παιχνίδι για να μπει, ο Αργεντίνος απολαμβάνει όλες τις Ελληνικές πατροπαράδοτες ..ευχές που συνοδεύουν τέτοιες καταστάσεις. Την ίδια ώρα, μερικά μέτρα μπροστά του και μέσα από την γραμμή του πλάγιου, ο Ζαιρί - που πιθανώς έχει αντικαταστήσει τον Λέτο στην «καρδιά της κερκίδας» – ξεκινάει μια κούρσα απ’ τα δεξιά και σεντράρει ιδανικά στην άλλη πλευρά, όπου ο Μήτρογλου με εντυπωσιακό γυριστό κάνει το 2-0. Το γήπεδο φλέγεται, οι ‘κόκκινοι’ έχουν γίνει ένα κουβάρι, οι ‘πράσινοι’ κοιτάνε ο ένας τον άλλον ψάχνοντας να βρούνε ποιος φταίει και ο Σεμπάστιαν Λέτο είναι ακόμα εκεί, ζώντας την άβολη στιγμή σαν παρατηρητής. Λίγα δευτερόλεπτα μετά και αφού έχει κοπάσει η οχλαγωγία του γκολ, ο Λέτο γίνεται από παρατηρητής πρωταγωνιστής, εισερχόμενος στο γήπεδο, και δέχεται το πιο «ευτυχισμένο μπινελίκι» που έχει ρίξει ποτέ οπαδός του Ολυμπιακού.

Το κάρμα αυτού του παιδιού δεν είναι σίγουρα καλό…

- Κάθε φορά που πασάρει έχει προηγηθεί ετοιμόρροπο κοντρόλ με τον αστράγαλο και πάσα αμφιβόλου κατάληξης στα 5 μέτρα.

- Οσες φορές επιχειρεί κάθετη, καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή που πήγε η μπάλα σ αυτόν και σπαταλήθηκε άλλη μια επίθεση.

- Όταν ακούς τα παιχνίδια στο ραδιόφωνο γελάς κάθε φορά που ο σπήκερ λέει: «μαγική μπαλιά του Ζιλμπέρτο Σίλβα, δεν προλαβαίνει για λίγο ο Νίνης» και μουρμουράς μέσα από τα δόντια σου πως όταν μια πάσα είναι μαγική πάντα την προλαβαίνει ο αποδέκτης.

- Εχεις καταλήξει στο συμπέρασμα πως τελικά πρέπει να παίζει με μέσον στην Εθνική Βραζιλίας ή λέει ωραία ανέκδοτα και δημιουργεί καλό κλίμα στα αποδυτήρια σαν τον Ζεράρντ Πικέ.

- Τον έχεις δει άφθονες φορές να προσπαθεί να στρίψει και να του κάνει τάκλιν το χόρτο.

Και χθες το απόγευμα τον βλέπεις να ξεκινάει από τα δεξιά στην άμυνα και κοιτάζοντας ψηλά και καμαρωτά να βγάζει μαγική μπαλιά στον Σισέ που – πράγμα πρωτοφανές – ΔΕΝ βρίσκεται σε θέση οφ σάϊτ.

Αποσβολωμένος περιμένεις το ριπλέϊ για να σιγουρευτείς πως δεν ήταν κάποιος άλλος, κάποιος Κατσουράνης για παράδειγμα που έχει και ρέντα φέτος, αλλά όμως όχι.

Ηταν αυτός!

Και αφού απολαμβάνεις ένα εξαιρετικό τελείωμα στο οποίο θα «προσκυνούσε» όχι ο Καρακώστας αλλά ενδεχομένως και ο Κασίγιας, κλείνεις τα μάτια και κάνεις μια ευχή:

«Θεέ μου κάνε η επόμενη φορά να μην είναι σε δύο χρόνια!»

Δεν είναι αμυντικά χαφ, δεν είναι επιθετικά χαφ, δεν είναι επιτελικά χαφ, δεν είναι ακριβώς κρυφοί κυνηγοί. Ισως αυτή να είναι η συνταγή της επιτυχίας τους. Οτι κανείς δεν ξέρει τί να περιμένει απ αυτούς και πού κάθε φορά θα βρίσκονται.
Κώστας Κατσουράνης και Σεϊντού Κεϊτά πέτυχαν χθες βράδυ 5 γκολ, το ένα ομορφότερο από το άλλο. Και αν ο διεθνής μέσος του Παναθηναϊκού έχει καταντήσει συνήθης ύποπτος, σπρώχνοντας την ομάδα του εκεί που δεν μπορούν να την φέρουν οι διάσημοι επιθετικοί της, γιά τον μέσο απ το Μάλι, το χθεσινό παιχνίδι με την Σαραγόσα θα μείνει αξέχαστο, αφού σ αυτό πραγματοποίησε το πρώτο χατ τρικ της καριέρας τους. Δικαιολογημένα στο τέλος του αγώνα πήρε την μπάλα στο σπίτι του, αν και όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, την μισή την … χρωστάει στους εξαιρετικούς συμπαίκτες του.
Οσο γιά το δεύτερο γκολ του Παναθηναϊκού, είναι το καλύτερο της αγωνιστικής γιά μένα κι ένα απ τα καλύτερα «ομαδικά» γκολ που έχουμε δει φέτος.

Παρακολουθώντας τον Ζαουάντ Ζαϊρί την περίοδο που έπαιζε ακόμα στην Τρίπολη, ήμουν πεπεισμένος πως κάθε βράδυ αποκοιμιέται παρακολουθώντας στο Youtube συλλογές με τις καλύτερες ενέργειες του Κριστιάνο Ρονάλντο. Πιθανόν μάλιστα η αγαπημένη του φαντασίωση να είναι ένα ολόκληρο απόγευμα, κάνοντας τριπλίτσες και τσαλιμάκια με τον Κριστιάνο, χωρίς την ανόητη έγνοια ότι κάποιος πρέπει στο τέλος να σκοράρει κάπου. Παίκτης με τρομερή τεχνική, φινετσάτο στυλ αλλά ουσία που τις περισσότερες φορές δεν συμβαδίζει με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Όπως ακριβώς ανέφερα για τον Λιονέλ Ρίος πριν λίγο καιρό: «…χαρακτηριστικό παράδειγμα παίκτη, που αν κάποιος μαζέψει τις εστίες από το γήπεδο δεν θα ενοχληθεί και πολύ, αρκεί να του αφήσουν λίγα τετραγωνικά μέτρα με χόρτο και μερικούς αντιπάλους για να κοροϊδεύει».

Σε μια χαρακτηριστική σκηνή του χθεσινού αγώνα του Ολυμπιακού με τον Αστέρα Τρίπολης, στο δεύτερο ημίχρονο, ο Μαροκινός ντριπλάρει ασταμάτητα κοντά στο σημαιάκι του κόρνερ έναν πεισμωμένο αντίπαλο του και δεν σταματάει, ούτε πασάρει, ακόμα κι όταν τον ωθεί προς την πλάγια γραμμή και δεύτερος αμυνόμενος. Η φάση εξελίσσεται για αρκετά δευτερόλεπτα κατά τα οποία οι 19 υπόλοιποι παίκτες απλά παρακολουθούν στατικοί, μαζί με όλο το γήπεδο, τον Ζαϊρί να κρατάει αριστοτεχνικά και άνετα την μπάλα, απλά γιατί …μπορεί! Η φάση γίνεται όμως με το σκορ στο 3-0. Το πρόβλημα του Μαροκινού εντοπίζεται στο ότι θα μπορούσε να αντιδράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ακόμα κι αν ο Ολυμπιακός κυνηγούσε αγχωτικά την ισοφάριση.

Όπως και να’ χει, σκηνή σαν την παραπάνω συνήθως βλέπαμε μόνο από ‘κανέναν Ροναλντίνιο‘ και γκολ όπως το παρακάτω από κανέναν Ετο. Κι όταν αυτά γίνονται στο ίδιο παιχνίδι, είναι αδύνατον να επιλέξεις κάτι άλλο για sombrero of the week.

Ναι, η Εθνική μας δεν παίζει ποδόσφαιρο αξιώσεων.

Ναι, ο Ρεχάγκελ είναι ίσως κομματάκι αμυντικογενής.

Ναι, κάποιοι που παίζουν στην Εθνική ίσως δεν θα έπρεπε να παίζουν και κάποιοι άλλοι που είναι σπίτια τους έχουν θέση στην ομάδα.

Ναι, υπάρχει απ’ ότι λέγεται κακό κλίμα στα αποδυτήρια.

Η λίστα θα μπορούσε να συνεχίζεται για πολλή ώρα. Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα μετά από 2 παρουσίες σε τελικά Euro (και μία κατάκτηση), είναι μια νίκη μακρυά από τα μπαράζ για την πρόκριση στο δεύτερο Μουντιάλ της ιστορίας της.

Ναι, ο όμιλος ήταν εύκολος…  Ώπα… Είπαμε όχι άλλα τέτοια.

Γι’ αυτό ας απολαύσουμε ξανά το υπέροχο γκολ του Σαμαρά, ενός παίκτη που άλλες φορές μου φαίνεται μπλαζέ, αργός και σοφτ και άλλες φορές ότι ξέρει αρκετά κιλά μπάλα. Ποτέ δεν κατάλαβα αν είναι όντως καλός, ίσως γιατί ούτε Χέρενφεν έβλεπα, ούτε Σκωτία βλέπω ιδιαίτερα και η μόνη επαφή που έχω από τον Σαμαρά είναι στην εθνική και στην Πρέμιερ Λιγκ παλαιότερα.  Το sombrero αυτής της εβδομάδας πάντως το παίρνει δικαιωματικά:

1.Νοεμβρίου.2006.
Ο Φράνκ Λάμπαρντ πετυχαίνει στο Καμπ Νου ένα ασύλληπτης ομορφιάς και φαντασίας γκολ, το οποίο αργότερα πολλοί φανατικοί οπαδοί του θα χαρακτηρίσουν ως το καλύτερο της καριέρας του.

27.Σεπτεμβρίου.2009.
Ο Γκουστάβο Λεάλ πετυχαίνει στο Παγκρήτειο ένα αντίστοιχης – σχεδόν, για να είμαστε και δίκαιοι με την εν κινήσει πιρουέτα του Λάμπαρντ – ομορφιάς γκολ, υπενθυμίζοντας μας ότι σε οποιοδήποτε χόρτο του κόσμου, μπορείς να δεις μια ενέργεια άξια θαυμασμού και υπόκλισης.

Η επόμενη μέρα του ΠΑΟΚ ήταν χθες, στο παιχνίδι με τον Λεβαδειακό. Μπορεί ο αντίπαλος να μην ήταν ικανός για συμπεράσματα και όμως βγήκανε πολλά. Καταρχήν, ο ΠΑΟΚ του πρώτου ημιχρόνου ήταν τραγικός. Σύστημα ομάδας; 4-5-1. Με τον Λεβαδειακό. Στην Τούμπα. Προωθημένος μόνος ο Μουσλίμοβιτς, που μάλλον διέρχεται κρίση προσωπικότητας, και σε καμία περίπτωση του αγώνα δεν έπαιξε σαν 9αρι. Κάτι μεταξύ 6ριού και 8ριού ήταν. Δεξί μπακ ο Αμπουμπακάρι, έπαιξε 10 φορές καλύτερα από τον Σαβίνι στα προηγούμενα παιχνίδια. Από πίσω ο κουρασμένος από την ζωή Ίβιτς, και στα άκρα ο Κουτσιανικούλης και ο Βιερίνια, να μην έχουν καταλάβει αν πρέπει να παίξουν ακραίοι επιθετικοί σε σύστημα 4-3-3 ή χαφ σε σύστημα 4-5-1. Τέλος πρώτου ημιχρόνου και τελικά, όπως έγραψα, όντως το γυαλί ράγισε. Πρώτη φορά εδώ και ένα χρόνο, που αυτή η ομάδα ακούει γιουχαΐσματα.

Δεύτερο ημίχρονο, η πλήρης μετάλλαξη. Ο ΠΑΟΚ κατεβαίνει με καθαρό, αγγλικό, παραδοσιακό, ποδοσφαιρικό 4-4-2. Ο κουρασμένος από την ζωή Ίβιτς άφησε την θέση του στον Φιλομένο που μετά από τέσσερα παιχνίδια έπαιξε στην θέση του. Ο Μουσλίμοβιτς ξαφνικά κατάλαβε που παίζει, φανερώνοντας ότι δεν φταίει τόσο αυτός, όσο αυτή καταραμένη παγκόσμια μόδα του 4-5-1 (πρέπει να απαγορευτεί από την ΦΙΦΑ αυτό το σύστημα). Και τώρα τα καλύτερα.

Κουτσιανικούλης – Βιερίνια – Βιτόλο. Κεφάλαιο για τον ΠΑΟΚ αυτοί οι τρεις παίκτες. Αν ο ΠΑΟΚτσης έβλεπε έναν Κουτσιανικούλη κακό, πραγματικά δεν ξέρω αν θα άντεχε 2η απογοήτευση σε μια βδομάδα. Ευτυχώς ο παίκτης απέδειξε γιατί ο Βρύζας επέμενε τόσο. Ήταν απλά ο MVP, με συμμετοχή και στα 3 γκολ. Δεν θα κρίνω το γεγονός ότι εδώ και 2 μήνες ακούγαμε ότι θα είναι ανέτοιμος, ότι δεν πρέπει να μπει βασικός, ότι πρέπει να δουλευτεί κλπ. Το ότι είναι το μεγαλύτερο ταλέντο του Ελληνικού ποδοσφαίρου (μαζί με τον Νίνη) ξεχάστηκε και ξαφνικά όλοι οι ειδήμονες αποφάσισαν ότι πρέπει να μένει αλλαγή. Βέβαια, για να μην είμαστε υπερβολικοί, πρώτο παιχνίδι πρωταθλήματος για τον ΠΑΟΚ και ήταν βασικός, αλλά όπως και να το κάνουμε, τα 4 ευρωπαϊκά παιχνίδια ήταν δείγμα για το μέλλον. Όσον αφορά τον Ρονάλντο του Οπόρτο (ο απέναντι του Μέσσι της Ελλάδας); Θα αφήσει εποχή στον ΠΑΟΚ. Τέλος, ο Βιτόλο, χωρίς ίχνος καζούρας προς τον οπισθοδρομικό Αρειανό του blog, θεωρώ ότι είναι η καλύτερη μεταγραφή του ΠΑΟΚ. Παίκτης που κάνει μόνος του δουλειά δύο αμυντικών χαφ αφήνοντας χώρο για ένα καθαρόαιμο 10αρι (το οποίο δυστυχώς δεν υπάρχει…), ανεβάζει και μεταδίδει πάθος στην ομάδα.

Ο Σάντος στο δεύτερο ημίχρονο έκανε τα αυτονόητα. Απλά άργησε μια βδομάδα και έχασε ο ΠΑΟΚ 3-4 εκ. ευρώ…Μετά το τέλος του αγώνα δήλωσε ότι η μετάλλαξη του ΠΑΟΚ δεν οφείλεται στην αλλαγή συστήματος, αλλά… στο ότι οι παίκτες αποφάσισαν να παίξουν γρηγορότερα την μπάλα. Δεν νομίζω να το πιστεύει αυτό, οπότε δεν θα ανησυχήσω.

Sombrero of the week, το γκολ του Φιλομένο. Προσέξτε και το κλέψιμο και ασσίστ του Κουτσιανικούλη εκτός από το αργεντίνικο τελείωμα.

Ο Σισέ μπορεί να έβαλε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα, ο Λέτο μπορεί σε ένα ματς να έβαλε τα διπλάσια γκολ από όλο το περσινό πρωτάθλημα, ο Μάκαρος μπορεί να κέρδισε τον Κομπόταρο στο πραγματικό ντέρμπυ της πρεμιέρας, ο Τζάνης του ΠΑΣ μπορεί να ήταν ο μοναδικός Έλληνας που σκόραρε, αλλά τα φώτα της δημοσιότητας κέρδισε ένας Ρουμάνος. Ο Ηρακλής κέρδισε το πρώτο του στοίχημα γι’ αυτή τη χρονιά παίρνοντας ένα σημαντικό διπλό, τονώνοντας την ψυχολογία των οπαδών του (πολλοί εκ των οποίων ταξίδεψαν στην Κομοτηνή για να δουν την ομάδα) και δημιουργώντας εξαιρετικό κλίμα στην συμπρωτεύουσα για το ντέρμπυ της επόμενης αγωνιστικής απέναντι στον Άρη. Τη νίκη αυτή την οφείλει σε τεράστιο ποσοστό στον Νικολάε Ντίκα που σκοράρε δυο πανέμορφα γκολ και έκανε ιδανικό ντεμπούτο στο πρωτάθλημα.