Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'we love 1-1-8'

Η μέρα που η Σίτι έπαιξε με δύο τερματοφύλακες

  [5 Σχόλια]

Στο ποδόσφαιρο βλέπεις πολλά. Βλέπεις κάποιον παίκτη να παίζει τερματοφύλακας όταν δεν υπάρχει άλλη αλλαγή (ή άλλος τερματοφύλακας). Βλέπεις προπονητές να αλλάζουν τερματοφύλακες πριν τα πέναλτι, για να μπει αυτός με το PhD στις αποκρούσεις. Σέντερ μπακ να παίζουν επιθετικοί στα τελευταία λεπτά μπας και εκμεταλλευτούν καμία γιόμα. Και φυσικά τερματοφύλακες να προωθούνται στα κόρνερ στο τέλος. Όλα αυτά γίνονται. Όχι συχνά, αλλά δεν μας εκπλήσσουν.

Αντίθετα, αυτό που έγινε την τελευταία αγωνιστική της Πρέμιερ Λιγκ του 2004-05 δεν το βλέπεις συχνά. Η Μάντσεστερ Σίτι υποδεχόταν την Μίντλεσμπρο. Πριν μπουν οι λεφτάδες στη Σίτι, η ομάδα έδινε μάχες για τη σωτηρία ή για καμιά έξοδο στην Ευρώπη. Έτσι και σ’ εκείνο το παιχνίδι που οι δυο ομάδες έδιναν μάχη για την 7η προνομιούχο θέση που έβγαζε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Η Σίτι ήθελε μόνο τη νίκη, ενώ η Μπόρο βολευόταν και με ισοπαλία. Οι φιλοξενούμενοι προηγήθηκαν με το απευθείας φάουλ του αγαπημένου Τζίμι του Φλόιντ του Χάσελμπαϊνκ και η Σίτι ισοφάρισε με τον Κίκι Μουσάμπα στο 2ο ημίχρονο, αλλά η Μπόρο με ηγέτη τον μπανταρισμένο Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ κρατούσε το πολύτιμο 1-1.

Ο Στιούαρτ Πιρς που ουσιαστικά ξεκινούσε την προπονητική του καριέρα εκείνη τη σεζόν, πιθανότατα να έβλεπε μεξικάνικο πρωτάθλημα και να θυμόταν το επίτευγμα του Χόρχε Κάμπος. Δεν εξηγείται αλλιώς η έμπνευσή του. Με το ρολόι να δείχνει 88′ και αρκετές καθυστερήσεις, αποφάσισε να πάρει ένα φοβερό ρίσκο. Απέσυρε τον χαφ Κλαούντιο Ρέινα και στη θέση του πέρασε τον αναπληρωματικό τερματοφύλακα Νίκι Γουίβερ. Ταυτόχρονα προώθησε τον βασικό μέχρι εκείνη στιγμή Ντέιβιντ Τζέιμς σε ρόλο επιθετικού. Φαντάσου να είσαι ο αναπληρωματικός επιθετικός Τζον Μάκεν (μεταγραφή 5 εκατομμυρίων) και να βλέπεις τον κόουτς να προτιμά στα πιο κρίσιμα δευτερόλεπτα της σεζόν τον τερματοφύλακα από σένα (εισαγωγή με πένθιμο βιολί και δάκρυα στο χορτάρι).

Ο Τζέιμς έβγαλε τα γάντια, φόρεσε φανέλα (που έγραφε Γουίβερ 1) και ανέλαβε τη δύσκολη δουλειά. Τα άρθρα της εποχής αναφέρουν ότι γύριζε στο χορτάρι σαν ακεφάλη στρουθοκάμηλος και σαν μεγαλύτερό του επίτευγμα ένα τάκλιν που παραλίγο να κόψει στα δύο τον άτυχο Ντορίβα, αφού έκανε τσαφ αρχικά στην προσπάθειά του να σουτάρει. Ο Πιρς δήλωσε ότι το είχε σκεφτεί, όταν καθόταν Σάββατο βράδυ σπίτι του και αναρωτιόταν τι θα κάνει αν χρειάζεται γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα. Δεν δήλωσε τι έπινε εκείνο το βράδυ. «Ήθελα να τους αναστατώσω» εξήγησε. Θα μπορούσε κανείς (χαριστικά) να πει ότι τα κατάφερε. Η Σίτι στις καθυστερήσεις κέρδισε πέναλτι, όχι φυσικά χάρη στον Τζέιμς, αλλά ας πούμε ότι ήταν αποτέλεσμα της αναστάτωσης. Ο Ρόμπι Φάουλερ όμως νικήθηκε από τον Σβάρτσερ, το 1-1 παρέμεινε και η Μπόρο όχι μόνο κέρδισε την έξοδό της στο ΟΥΕΦΑ, αλλά έφτασε μέχρι και στον τελικό. Ο Στιούαρτ Πιρς επανέλαβε το ίδιο κόλπο κάποια χρόνια αργότερα ως προπονητής της U21 της Αγγλίας, αλλά το έκανε λόγω τραυματισμών όπως δήλωσε. Σε μια τεράστια καριέρα γεμάτη αρκετές μεγάλες αποκρούσεις, αλλά και πάρα πάρα πολλές γκέλες, ο Ντέιβιντ Τζέιμς έχει να περηφανεύεται και για τα λεπτά που έπαιξε ως σέντερ φορ.

Όταν η Άρσεναλ άλλαξε το ποδόσφαιρο

  [1 Σχόλιο]

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ολοένα και περισσότερο τη χρήση των τριών κεντρικών αμυντικών σε πολλές ομάδες, τόσο σε εθνικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Η «μόδα» που επέστρεψε χάρις στη Γιουβέντους, εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη δείχνοντας με τον καλύτερο τρόπο πως αυτό το σύστημα όχι μόνο δεν είναι παλιομοδίτικο και αμυντικό (όπως πιστεύουν πολλοί) αλλά πως αν χρησιμοποιηθεί σωστά είναι ικανό για επιθετικό και ελκυστικό ποδόσφαιρο (και εννοείται χαρίζει πολλούς βαθμούς και οι βαθμοί τους τίτλους). Τα είχαμε γράψει για την Ουαλία του Κόουλμαν το καλοκαίρι, τα βλέπουμε και με την Τσέλσι του Κόντε στη φετινή Πρέμιερ Λιγκ. Σε ένα πρωτάθλημα που ελπίζω να μην εξελιχθεί σε κούρσα για ένα και μόνο άλογο. Ακόμα και ο «πολύς» Πεπ Γκουαρδιόλα έχει χρησιμοποιήσει αυτό το σύστημα (με τις παραλλαγές του) και στην Μπάγερν αλλά και στη φετινή Σίτι δείχνοντας περίτρανα την αποδοτικότητά του. Με αφορμή λοιπόν την τριάδα στην άμυνα θα πάμε πολλά χρόνια πίσω και θα θυμηθούμε τον αναμορφωτή της Άρσεναλ, Χέρμπερτ Τσάπμαν. Τον άνθρωπο που -ουσιαστικά- πρωτοέπαιξε αυτό το 3-4-3 (στην εμβρυακή του μορφή). Ένα 3-4-3 που έχει κάνει την Τσέλσι -σχεδόν- ανίκητη στις μέρες μας (εμπλουτισμένο πάντα με μπόλικη Ιταλική τακτική).

Το ποδόσφαιρο εξελίσσεται συνεχώς και πάντα υπήρχαν (και θα υπάρχουν σε αυτό) άνθρωποι καινοτόμοι με ριζοσπαστικές ιδέες και μοντέρνες αντιλήψεις. Ο Γκουαρδιόλα και το δικό του «τίκι τάκα» ήταν ένας εξ αυτών. Εκείνο το «περίεργο» 4-6-0 του Σπαλέτι με το «ψευτοεννιάρι» στη Ρόμα πριν καμιά δεκαριά και βάλε χρόνια. Η εθνική Αυστρίας του 1920 που πάτησε πάνω στις τακτικές του Τζίμι Χόγκαν και έριξε τον σπόρο για να αλλάξει το ποδόσφαιρο σε πιο μοντέρνες φόρμες και φυσικά ο Ερνστ Χάπελ πολλά χρόνια αργότερα με ένα ποδόσφαιρο που συνδύαζε την αμυντική με την επιθετική προσήλωση – ουσιαστικά με 5αδα στην άμυνα. Ο Λομπανόφσκι  και το φουτουριστικό του Σοβιετικό άρτιο ποδόσφαιρο την ίδια περίοδο πάνω-κάτω. Ο Μίχελς και το ψυχεδελικό δικό του ποδόσφαιρο των Οράνιε και του Άγιαξ. Φυσικά το κατενάτσιο του Ερέρα και εννοείται η τακτική τελειότητα της Μίλαν του Σάκι στα 80s. Στην Αγγλία αν υπάρχει κάποιος που ουσιαστικά άλλαξε το ποδόσφαιρο και θα μνημονεύεται πάντα γι’ αυτό, αυτός δεν είναι άλλος απ’ τον σπουδαίο προπονητή της Άρσεναλ στα 20s. Ο κορυφαίος Βρετανός προπονητής στην ιστορία του ποδοσφαίρου στην Αγγλία σύμφωνα πάντα με την ψηφοφορία που έλαβε χώρα το 2004 στο Νησί. Μιλάμε για μια περίοδο που σχεδόν όλες οι ομάδες χρησιμοποιούσαν το 2-3-5 με τον Τσάπμαν να πατάει πάνω στις τακτικές των Αυστριακών (που επηρέασαν τους Ούγγρους μερικά χρόνια αργότερα) και να δημιουργεί το 3-4-3 σαρώνοντας τα πάντα στο διάβα του. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Ο Χέρμπερτ Τσάπμαν γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1878 και αγωνίστηκε ως επιθετικός σε αρκετές ομάδες μέχρι το 1909 όταν και έβαλε τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα στη Νορθάμπτον Τάουν. Μεταξύ των ομάδων που έπαιξε ποδόσφαιρο ήταν η Τότεναμ και η Σέφιλντ Γουένσντεϊ . Το 1921 αναλαμβάνει τα ηνία της Χάντερσφιλντ Τάουν (έμεινε εκεί ως το 1925), μετά τις Νορθάμπτον και Λιντς κατακτώντας μαζί της τρεις τίτλους. Το κύπελλο του 1923 και τα πρωταθλήματα του ’24 και ’25. Εννοείται πως είχε να διαχειριστεί μια ομάδα που ήταν δίχως αμφισβήτηση, η καλύτερη ομάδα σε ολόκληρο το Νησί. To καλοκαίρι του 1925 θα αναλάβει την Άρσεναλ σε μια δύσκολη περίοδο για την ομάδα, αφήνοντας άφωνους τους πάντες, και θα χτίσει τον τεράστιο μύθο του παράλληλα με τον μύθο των Λονδρέζων. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Τσάπμαν  όταν ανέλαβε τους «κανονιέρηδες» ήταν να φέρει στην ομάδα τον Τσάρλι Μπουχάν. Ο διεθνής Άγγλος επιθετικός ήταν ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Σάντερλαντ και στο πρόσωπο του ο σπουδαίος προπονητής βρήκε τον άνθρωπο που τον βοήθησε να αλλάξει το άθλημα δίχως όμως να το γνωρίζει τότε. Μεγάλο προσόν του Τσάπμαν ήταν πως άκουγε τις συμβουλές των συνεργατών του αλλά και των παικτών του σε αντίθεση με άλλους κορυφαίους προπονητές. Εκείνη τη σαιζόν άλλαξαν οι κανονισμοί με το oφ σάιντ να μπαίνει στο ποδόσφαιρο. O Μπουχάν είχε την ιδέα να περάσει ο κεντρικός μέσος στην άμυνα (κάνοντας τους στόπερ τρεις) με τον προπονητή του να δέχεται αυτή την συμβουλή. Η άμυνα είχε έτσι έξτρα βοήθεια και περισσότερο βάθος αλλά τι θα γίνονταν με τον άξονα; Έμφαση δόθηκε αμέσως στα άκρα αλλά και στους πλάγιους επιθετικούς που παίζοντας πλέον πιο εσωτερικά έδιναν βοήθειες τόσο στα κεντρικά χαφ αλλά και στην επίθεση παίζοντας ουσιαστικά ως επιτελικοί μέσοι. Το σύστημα δεν απέδωσε αμέσως καρπούς και δεν υπήρχε καλύτερη απόδειξη από την ήττα με 7-0 από τη Νιουκάστλ. Οι μεγάλες αλλαγές άλλωστε θέλουν αρκετή υπομονή και σίγουρα υπήρχαν πολλά ακόμα να αλλάξουν. Ο Τσάπμαν -εννοείται- δεν πτοήθηκε και συνέχισε να δουλεύει το σύστημά του. Η δεύτερη θέση πίσω από την Χάντερσφιλντ (η πρώτη ομάδα που πήρε τρεις σερί τίτλους) ήταν ένα εξαιρετικό πρώτο δείγμα με τον Τσάπμαν να ορκίζεται πως θα φέρει την ομάδα στην κορυφή αρκεί να τον αφήσουν να δουλέψει με τους δικούς του όρους. Αυτό και έγινε με το πλάνο πενταετίας να μπαίνει σε εφαρμογή από το καλοκαίρι του 1926 και το σύστημα WM (Όπως ονομάστηκε) να τελειοποιείται τα επόμενα χρόνια και φυσικά να μνημονεύεται μέχρι σήμερα. Ο Μπουχάν δυστυχώς για τον ίδιο δεν πρόλαβε να κερδίσει τίτλους με την Άρσεναλ μιας και σταμάτησε το ποδόσφαιρο το καλοκαίρι του 1928.

Ο Xέρμπερτ Τσάπμαν εκτός της «παγίδας» στο οφ σάιντ, του ασφυκτικού πρέσινγκ (πράγματα που βλέπουμε κατά κόρον στο σύγχρονο ποδόσφαιρο), της κίνησης των εξτρέμ και τη βοήθεια που έδιναν αυτοί σε αμυντικούς και κεντρικούς επιθετικούς παίζοντας ουσιαστικά σαν μπακ-χαφ και εκτός του νέου συστήματος (3-4-3) έφερε και ένα σωρό άλλες καινοτομίες στο ποδόσφαιρο, εκτός των τακτικών του. Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε φυσιοθεραπευτές και μασέρ δίνοντας μεγάλο βάρος στην καλή υγεία των παικτών. Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τμήμα σκάουτινγκ, ήταν ο πρώτος που έβαλε αριθμούς στις φανέλες των παικτών για να τους βοηθά να καταλαβαίνουν καλύτερα που βρίσκεται ο συμπαίκτης τους (σε αυτό υπάρχει μια ιστορία που θεωρεί πρωτοπόρο την Τσέλσι-έστω και σε φιλικό παιχνίδι). Ήταν ο πρώτος που πρότεινε φωτισμό στα γήπεδα (αν και η πρόταση του είχε απορριφθεί από την FA τα πρώτα χρόνια). Όπως είναι εύκολο να καταλάβουμε, ο Χέρμπερτ Τσάπμαν ήταν ένας άνθρωπος πολύ μπροστά από την εποχή του. Ένας άνθρωπος που το ποδόσφαιρο χρωστάει πολλά για τον εξωραϊσμό και την εξέλιξή του.

Με τις προσθήκες των Άλεξ Τζέιμς της Πρέστον και Ντέιβ Τζακ της Μπόλτον ο Τσάπμαν συμπλήρωσε τους εξαιρετικούς Κλιφ Μπάστιν και Τζόε Χελ και έφτιαξε σιγά σιγά την ομάδα που έφτασε στην κατάκτηση τίτλων τα επόμενα χρόνια. Το Κύπελλο του 1930 με 2-0 απέναντι στην Χάντερσφιλντ  και το πρωτάθλημα του 1931 (το πρώτο στην ιστορία των «κανονιέρηδων») έδειξαν σε όλους πως επιτέλους το σχέδιο του Τσάπμαν είχε φέρει αποτελέσματα. Το πρωτάθλημα του ’33 ήταν το τελευταίο για τον σπουδαίο προπονητή καθώς το Γενάρη του ’34 άφησε την τελευταία του πνοή από πνευμονία. Φυσικά το έργο του συνεχίστηκε και η ‘Αρσεναλ κατέκτησε τόσο το πρωτάθλημα του 1934 και του 1935, όπως και αυτό του 1938 με προπονητή τον Τζόε Σόου (για έξι μήνες μετά το θάνατο του Τσάπμαν) και τον Τζορτζ Άλισον μέχρι και το 1947. Το σύστημα WM δουλεύτηκε αρκετά τα επόμενα χρόνια και εξελίχθηκε για να φτάσουμε στο ποδόσφαιρο των ημερών μας με τα πολλαπλά και πολυσύνθετα συστήματα που βλέπουμε ακόμα και στις μικρές κατηγορίες. Καλό είναι λοιπόν όταν θα μιλάμε γι’ αυτούς που άλλαξαν το άθλημα, να βάζουμε πάντα και το όνομα του παλιού προπονητή της Άρσεναλ στην κουβέντα. Ο Τσάπμαν υπήρξε όντως πρωτοπόρος και είναι πραγματικά λυπηρό που μια μεγάλη μερίδα φιλάθλων ίσως να μην έχει ακούσει καν το όνομά του και να μην έχει μάθει τι έχει προσφέρει στο όμορφο -και αγαπημένο- άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο. Για την ιστορία το άγαλμα του Τσάπμαν βρίσκεται έξω από το Εμιρέιτς στο Λονδίνο εκεί που βρίσκονται και αυτά των Τιερί Ανρί, Αρσέν Βενγκέρ και Τόνι Άνταμς για να θυμίζει σε όλους το μεγαλείο του και τι πραγματικά σημαίνει (και αυτός) για την ομάδα.

Αχ βρε Ζοσέ

  [15 Σχόλια]

mou-sad

Είναι γεγονός πως ο Ζοσέ Μουρίνιο δεν περνάει και τις καλύτερές του μέρες στον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η ομάδα δεν παίζει όμορφο ποδόσφαιρο, δεν παίρνει αποτελέσματα και έχει μείνει αρκετά πίσω στο κυνήγι της πρώτης θέσης που ήταν και ο μεγάλος στόχος το καλοκαίρι. Σε όλα τα παραπάνω έχουμε και τον παραγκωνισμό του εξαιρετικά ταλαντούχου μεσοεπιθετικού Χενρίκ Μικχιταριάν. Ενός παίκτη που μας μάγεψε με τη φανέλα της Ντόρτμουντ τα τρία προηγούμενα χρόνια και που η ομάδα του Μάντσεστερ έβγαλε απ’ τα ταμεία της -σχεδόν- 30 εκατομμύρια λίρες το περασμένο καλοκαίρι για να τον κάνει δικό της. Ο Μουρίνιο έχει χρεωθεί από την αρχή της καριέρας του πολλές αποτυχημένες μεταγραφές, όπως και όλοι οι προπονητές για να είμαστε δίκαιοι, αλλά και πολλές λανθασμένες επιλογές σε παίκτες που βρήκε στην ομάδα του, δεν τους πίστεψε δίνοντάς τους σε άλλες ομάδες, και βλέποντάς τους (εξ αποστάσεως) να εξελίσσονται σε παίκτες κορυφαίου επιπέδου. Για να είμαστε δίκαιοι αυτή η συνήθεια ξεκίνησε στη Ρεάλ Μαδρίτης δειλά-δειλά και απογειώθηκε αρνητικά στο δεύτερο πέρασμα του Πορτογάλου από τον πάγκο της Τσέλσι. Εκεί δηλαδή που άρχισε να φαίνεται ξεκάθαρα πως ο Μουρίνιο είχε αρχίσει να μένει στάσιμος ως προς την εξέλιξη (και αντίληψη) ενός σπορ που διαρκώς αλλάζει. Τις σημαντικότερες από αυτές τις περιπτώσεις θα δούμε παρακάτω.

Lukaku-daily-post

O νέος Ντρογκμπά: O Πορτογάλος επέστρεψε στον πάγκο των «μπλε» το καλοκαίρι του 2013 και η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να αντιμετωπίσει στον τελικό του Σούπερ Καπ  Ευρώπης τον άσπονδο φίλο του, τον Πεπ Γκουαρδιόλα. Η Τσέλσι ηττήθηκε στα πέναλτι με 5-4 με τον Λουκάκου να αστοχεί στο τελευταίο πέναλτι και να στερεί από τον Πορτογάλο μια νίκη γοήτρου. Μια νίκη που ήθελε όσο τίποτα άλλο σε εκείνο το χρονικό σημείο. Ο Βέλγος επιθετικός είχε αποκτηθεί από την Άντερλεχτ το 2011 (στα 17 του) για σχεδόν 20 εκατομμύρια λίρες και όλοι περιμέναμε να τον δούμε να γίνεται ο παίκτης που θα πάρει σιγά-σιγά τη θέση του θρύλου Ντιντιέρ Ντρογκμπά στην επίθεση της Τσέλσι. Ο Μουρίνιο φυσικά είχε διαφορετική γνώμη από όλους. Τον έδωσε δανεικό στην Έβερτον για τη σεζόν 2013-2014 με τον Βέλγο να πραγματοποιεί εξαιρετική σεζόν και να δηλώνει πανέτοιμος για τη μεγάλη επιστροφή στο Λονδίνο. Αυτό δεν έγινε ποτέ με τον Μουρίνιο να τον πουλάει το 2014 για 28 εκατομμύρια λίρες στην Έβερτον, φέρνοντας μάλιστα στη θέση του τον 36χρόνο Ντιντιέρ Ντρογκμπά. Η Τσέλσι μπορεί να κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2015 αλλά η συνέχεια -εννοείται- πως δεν δικαίωσε τον Πορτογάλο προπονητή.

kevin-de-bruyne-man-city-v-psg-champions-league-qf-second-leg-celeb_3447713

Ο νεαρός μάγος: O Κέβιν Ντε Μπρούινε είχε αποκτηθεί μόλις για 7 εκατομμύρια λίρες το 2012 από την Γκενκ. Τη σεζόν 2012-2013 είχε δοθεί δανεικός στη Βέρντερ και είχε αφήσει άφωνους όλους τους Γερμανούς με τις επιδόσεις του. Με τον Μουρίνιο στον πάγκο ξεκίνησε βασικός κόντρα στη Γιουνάιτεντ τη σεζόν 2013-2014 και μετά από εκείνο το 0-0 πουλήθηκε στη Βόλφσμπουργκ για 18 εκατομμύρια λίρες. Ο προπονητής των «μπλε» είχε δηλώσει πως ο νεαρός Βέλγος δεν μπορεί να αντέξει στο σκληρό Αγγλικό παιχνίδι και πως η μεταγραφή του στη Γερμανία ήταν το καλύτερο για την καριέρα του. Το καλοκαίρι του 2015 η Σίτι τον αγόρασε για 55 εκατομμύρια λίρες  και πλέον στα χέρια του Γκουαρδιόλα έχει εξελιχθεί σε ένα εκ των ποιοτικότερων μέσων σε ολόκληρο τον κόσμο και βαρόμετρο στην καλή απόδοση των «πολιτών».

Επιτέλους ένας αριστερός μπακ: Καλοκαίρι του 2014 και η Τσέλσι χρειάζεται επειγόντως ένα κανονικό αριστερό μπακ. Ο Βραζιλιάνος Φιλίπε Λουίς είναι ο πλέον κατάλληλος. Ποιοτικός. Γρήγορος. Εξαιρετικός αμυντικός, και από μία ομάδα που έχει μάθει να παίζει με το «μαχαίρι στα δόντια». Την Ατλέτικο του Ντιέγκο Σιμεόνε. Το deal θα ολοκληρωθεί στις 16 εκατομμύρια λίρες και ο παίκτης θα γίνει κάτοικος Στάμφορντ Μπριζ. Ο Μουρίνιο δεν θα δείξει ποτέ να τον εμπιστεύεται και πολύ γρήγορα ο Βραζιλιάνος θα βρεθεί να σκουπίζει τον πάγκο για να παίζει βασικός ο δεξιοπόδαρος Θέζαρ Αθπιλικουέτα. Το καλοκαίρι του 2015 ο Λουίς θα επιστρέψει και πάλι στην Ατλέτικο και θα γίνει ξανά αυτό που είναι πραγματικά. Ένας ανάμεσα στους 5-6 κορυφαίους στη θέση του στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Για να αγοράσει κανονικό μπακ η Τσέλσι έπρεπε να αλλάξει προπονητή -να περάσει ένας χρόνος ακόμα- να έρθει ο Κόντε και μαζί του να φέρει τον Μάρκος Αλόνσο από την Φιορεντίνα. Πολύ καλή (και φθηνή) επιλογή.

Το γερμανικό πολυεργαλείο: O Αντρέ Σίρλε είχε «κλείσει» στους Λονδρέζους λίγο πριν υπογράψει ο Μουρίνιο την επιστροφή του και με την έλευση του Πορτογάλου όλοι περιμέναμε την απογείωσή του μιας και διέθετε (και διαθέτει ακόμα) όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που χρειάζεται κάποιος σε ομάδα-Μουρίνιο. Έχει το γκολ χωρίς να είναι καθαρόαιμος επιθετικός. Μαρκάρει σαν «σκύλος» αν και είναι επιθετικογενής και φυσικά βάζει πάντα το «εγώ» κάτω από το «εμείς». Αυτό που λέμε κλασικός παίκτης ομάδας. Και όμως. Μετά από μία πολύ καλή σεζόν (2013-2014) ο Πορτογάλος τον πούλησε μεσούσης της σεζόν (Γενάρη του 2015) στη Βόλφσμπουργκ. Ο Σίρλε είχε προλάβει να στεφθεί πρωταθλητής κόσμου με τη Γερμανία στα γήπεδα της Βραζιλίας και φυσικά να κερδίσει το δύσκολο κοινό των «μπλε». Συνεχίζει να αποτελεί βασικό στέλεχος των πάντσερ. Προσωπικά δεν κατάλαβα ποτέ το λόγο που άφησε την Τσέλσι.

 

Το μηχανάκι από την Κολομβία: Χειμερινή περίοδος του 2015 και η Τσέλσι βγάζει από τα ταμεία της το ποσό των 23 εκατομμυρίων λιρών για να φέρει τον Κουαδράδο από την Φιορεντίνα. Ο παίκτης δήλωνε παντού πόσο ευτυχισμένος είναι που θα έπαιζε για τον Μουρίνιο και τη δική του Τσέλσι και οι περισσότεροι περιμέναμε με αγωνία αυτό το πάντρεμα. Τελικά δεν είδαμε τίποτα μιας και ο Πορτογάλος δεν μπόρεσε να πάρει τίποτα ούτε από τον Κουαδράδο στέλνοντάς τον στη Γιουβέντους ως δανεικό μισό χρόνο αργότερα. Στο Τορίνο -εννοείται- πίστεψαν στο ταλέντο του και τον έκαναν δικό τους ένα χρόνο μετά με κανονική μεταγραφή. Εννοείται πως πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις με τη φανέλα της Γιούβε και εννοείται πως ο Κόντε θα του έβρισκε ένα σημαντικό ρόλο στην δική του Τσέλσι.

Manchester-United-v-Watford

Ο σπουδαίος Ισπανός: O Μουρίνιο όταν ανέλαβε την Τσέλσι για δεύτερη φορά είχε την τύχη να βρει εκεί ως παίκτη τον σπουδαίο Χουάν Μάτα. Τι είχε καταφέρει ο Ισπανός τόσο με την εθνική όσο και με τους «μπλε» το θεωρώ περιττό αναφοράς. O Πορτογάλος δεν πίστεψε τον Ισπανό και τον χρησιμοποίησε ελάχιστα τη σεζόν 2013-2014 πουλώντας τον μάλιστα το καλοκαίρι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Το περασμένο καλοκαίρι οι δυο τους έσμιξαν ξανά στο Όλντ Τράφορντ και ο Μάτα (αν και δεν λογίζεται ως βασικός) εκθέτει τον προπονητή του όταν παίζει βασικός μιας και είναι ένας εκ των καλύτερων παικτών της ομάδας την τρέχουσα σεζόν. Λογικό μιας και διαθέτει σπάνιο ποδοσφαιρικό dna.

O φτωχός Φαραώ: Η διοίκηση της Τσέλσι δεν χάλασε το χατήρι του Μουρίνιο και του έφερε τον Σαλάχ (για 11 εκατομμύρια λίρες) από την Βασιλεία το Γενάρη του 2014. Ο Αιγύπτιος θεωρούνταν τότε ένας ανάμεσα στους κορυφαίους ανερχόμενους εξτρέμ του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Τι κατάφερε στην Τσέλσι επί Μουρίνιο; Μια τρύπα στην άμμο (και πολλά λέω). Μοιραία άρχισαν οι δανεισμοί μέχρι να βρει την Ιθάκη του στη Ρόμα το περασμένο καλοκαίρι.

O αδικημένος Νιγηριανός: O Βίκτωρ ο Μόζες είναι ένας τιμιότατος ποδοσφαιριστής στα δικά μου μάτια. Ένας ποδοσφαιριστής που επί Μουρίνιο δεν βρήκε ποτέ χώρο στους «μπλε» αν και άξιζε μια ευκαιρία. Δόθηκε δανεικός στη Λίβερπουλ και έκανε μαζί της πρωταθλητισμό. Δόθηκε στη Στόουκ και έκανε μια εξαιρετική σεζόν. Δόθηκε στη Γουέστ Χαμ και ήταν κάτι παραπάνω από χρήσιμος στην εξαιρετική ομάδα του Μπίλιτς. Η έλευση Κόντε και το γεγονός πως ο Ιταλός έχει αλλάξει το σύστημα σε 3-5-2 έχουν δώσει στον Νιγηριανό όχι μόνο πολλές ευκαιρίες αλλά φανέλα βασικού ως δεξί μπακ-χαφ. Κάτι που είχε κάνει για ένα μεγάλο διάστημα επιτυχώς και στη Λίβερπουλ του Ρότζερς το 2014. Σημαντικό γρανάζι της Τσέλσι πλέον και ακόμα ένας που εκθέτει ανεπανόρθωτα τις επιλογές του Πορτογάλου τα τρία τελευταία χρόνια όταν ήταν δηλαδή ο τιμονιέρης των «μπλε».

Τις πταίει για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

  [18 Σχόλια]

Britain Football Soccer - Watford v Manchester United - Premier League - Vicarage Road - 18/9/16 Manchester United's Wayne Rooney looks dejected after Watford's Troy Deeney scores their third goal Reuters / Eddie Keogh Livepic EDITORIAL USE ONLY. No use with unauthorized audio, video, data, fixture lists, club/league logos or "live" services. Online in-match use limited to 45 images, no video emulation. No use in betting, games or single club/league/player publications. Please contact your account representative for further details.

Θεωρώ τον Μουρίνιο ξεπερασμένο και στάσιμο προπονητή. Το είχα γράψει και πέρυσι στις αρχές της σεζόν όταν η δική του Τσέλσι είχε κάνει ένα κάκιστο ξεκίνημα που τελικά οδήγησε και στην απόλυσή του από τον πάγκο των «μπλε» για δεύτερη φορά. Επίσης δεν τον θεωρούσα -κάτι που φυσικά ισχύει ακόμα- ως τον κατάλληλο για τον πάγκο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μιας και το στυλ του δεν συνάδει με το προφίλ της τεράστιας αυτής ομάδας. Το είχα γράψει τον περασμένο Μάη, όταν ο Πορτογάλος δεν είχε ανακοινωθεί ακόμα από τους «κόκκινους» του Μάντσεστερ αλλά όλοι γνωρίζαμε ότι αυτός ο «γάμος» δεν υπήρχε περίπτωση να μην γίνει. Εφτά επίσημα παιχνίδια μετά την έναρξη της φετινής σεζόν (5 για το πρωτάθλημα και από ένα σε Community Shield και Γιουρόπα Λιγκ) η Γιουνάιτεντ συνεχίζει να δείχνει «άρρωστη». Δεν παρουσιάζει καλό ποδόσφαιρο, δεν κερδίζει ή όταν το κάνει δεν γίνεται εύκολα και, το χειρότερο, φαίνεται εγκλωβισμένη στο σύστημα του προπονητή της. Αυτό το 4-2-3-1 που ο Μουρίνιο παρουσιάζει χρόνια τώρα, δίχως καμία εξέλιξη. Ένα σύστημα που όπως το δουλεύει ο ίδιος και με τους παίκτες που χρησιμοποιεί είναι εύκολο πλέον να αντιμετωπιστεί. Τουλάχιστον αυτό έχουμε δει στην έναρξη και της φετινής σεζόν. Το ποδόσφαιρο συνεχώς εξελίσσεται. Ο Μουρίνιο όχι.

Το χειρότερο, σε όλα τα παραπάνω, είναι πως για να δημιουργηθεί αυτή η ομάδα έχουν δαπανηθεί πολλές δεκάδες εκατομμυρίων ευρώ και πως ο Πορτογάλος ήδη ζητά και άλλους πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές. Έχει γραφτεί έντονα το όνομα του «δεκαριού» της Ρεάλ Μαδρίτης, Χάμες Ροντρίγκεζ για τη μεταγραφική περίοδο του Γενάρη. Όλα αυτά παραμένουν φήμες, αν και είναι σίγουρο πως θα γίνουν κι άλλες προσθήκες (και αφαιρέσεις). Αλλά ας ξεκινήσουμε από τα φρέσκα γεγονότα. Την Κυριακή η Γιουνάιτεντ γνώρισε την ήττα (τρίτη σερί σε διάστημα μίας εβδομάδας) από τη Γουότφορντ του Βάλτερ Ματσάρι. Προσωπικά περίμενα ένα δύσκολο απόγευμα για την ομάδα του Πορτογάλου αλλά τόσο δύσκολο, για κανένα λόγο. Το Ιταλικό 3-5-2 του Ματσάρι κόντρα στο 4-2-3-1  του Πορτογάλου με απόλυτο νικητή τον πρώτο. Σε αυτή την αναμέτρηση φάνηκαν ξεκάθαρα όλα -μα όλα- τα προβλήματα του Πορτογάλου και της ομάδας του. Τονίζω πάντα ότι αυτός έχει το μεγαλύτερο μερίδιο για την τραγική εικόνα της ομάδας του. Για να δούμε όμως τι έχω εγώ διακρίνει.

Ο Ζλάταν και η μοναξιά της επίθεσης

Leicester-City-v-Manchester-United-The-FA-Community-Shield

Ο Ιμπραίμοβιτς είναι ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Ανάμεσα στους κορυφαίους των τελευταίων 20 ετών και με σπάνια τεχνική που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα. Μέχρι εδώ όλα καλά. Ο Ζλάταν των 35 ετών όμως δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στη μοναξιά της κορυφής στο σύστημα του Πορτογάλου. Στο δύσκολο (και σκληρό) Αγγλικό ποδόσφαιρο. Πόσο μάλλον όταν βρίσκεται μόνος ανάμεσα σε τρεις μουτζαχεντίν κεντρικούς αμυντικούς και με στήριγμα τον αργό Ρούνεϊ, συν δύο κεντρικά χαφ που δείχνουν -επίσης- δυσκολία να τον βοηθήσουν αλλά και να συνεννοηθούν. Ο Σεμπάστιαν Πρεντλ της Γουότφορντ «έσβησε» κυριολεκτικά τον Σουηδό (κάτι που είχε λογική με τον τρόπο που παρατάχτηκαν οι δύο ομάδες). «Μα έχει σκοράρει ήδη 4 τέρματα» θα πει κάποιος και δεν θα έχει άδικο. Η ποιότητα του είναι τέτοια που το μισό λάθος θα το μετατρέψει σε γκολ αλλά δεν μπορεί να προσφέρει (σχεδόν) τίποτα στο αμυντικό κομμάτι της ομάδας (που εννοείται ξεκινά και τελειώνει με το πρέσινγκ των επιθετικών της κάθε ομάδας) κάτι που επηρεάζει και το επιθετικό δικό του παιχνίδι (μιας και δεν διαθέτει την έκρηξη του παρελθόντος και δεν μπορεί να βρει χώρους για να σουτάρει κόντρα στους γρήγορους αμυντικούς της Πρέμιερ Λιγκ). Και στα 5 παιχνίδια της Γιουνάιτεντ για το πρωτάθλημα οι κεντρικοί αμυντικοί των αντιπάλων έβγαιναν -σχεδόν- σε όλες τις φάσεις πρώτοι στη μπάλα από τον Σουηδό. Είναι γνωστό πως στην Πρέμιερ Λιγκ δεν υπάρχει δευτερόλεπτο για σκέψη. Αν αργήσεις, χάθηκες. Ο Ζλάταν φαντάζει ακριβώς αυτό μέχρι στιγμής. Χαμένος.

Ο άφαντος Πογκμπά

a.espncdn.com

Ο Γάλλος κεντρικός μέσος είναι ο ακριβότερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του ποδοσφαίρου και ο άνθρωπος που πολλοί φίλοι της ομάδας περίμεναν ως τον μεσσία που θα τους οδηγήσει στη Γη της Επαγγελίας του DAB. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει τίποτα ούτε από αυτόν. Φυσικά και δεν ευθύνεται αποκλειστικά αυτός. Διαθέτει σίγουρα τεράστιο ταλέντο και πολλές δυνατότητες εξέλιξης αλλά εγκλωβίζεται και αυτός στο σύστημα του Μουρίνιο. Αν ρίξουμε μια ματιά στις εξαιρετικές εμφανίσεις του Γάλλου με τη φανέλα της Γιούβε θα διαπιστώσουμε πως η θέση που έπαιζε στο Τορίνο απέχει κατά πολύ από αυτή του τυπικού κεντρικού χαφ, όπως ο ρόλος δηλαδή που έχει στη Μάντσεστερ. Ο Πογκμπά έχοντας πίσω του τον μαέστρο Αντρέα Πίρλο και δίπλα του (ως εσωτερικό μέσο) τον «σκύλο» Αρτούρο Βιντάλ είχε απόλυτη ελευθερία στις κινήσεις του έτσι ώστε να ξεδιπλώσει το πλούσιο ταλέντο του, σε ένα πιο εύκολο πρωτάθλημα από την Πρέμιερ Λιγκ. Στη Γιουνάιτεντ ο ρόλος του είναι διπλός και ισορροπημένος ανάμεσα στο αμυντικό και το δημιουργικό κομμάτι, έχοντας δίπλα του, όχι κάποιον σπουδαίο αρτίστα ή ένα καθαρά αμυντικό παίκτη αλλά τον Φελαϊνί. Τώρα αν αυτό είναι καλό ή κακό το έχουν καταλάβει ακόμα και τα δίχτυα στο Όλντ Τράφορντ. Το ίδιο (πάνω-κάτω) το είδαμε να λειτουργεί αρνητικά και στην εθνική Γαλλίας το καλοκαίρι. Η κατάσταση δυσκολεύει πολύ περισσότερο όταν ο Πογκμπά υψώνει τα μάτια και βλέπει μπροστά του τον Ρούνεϊ. Ίσως έχει φτάσει η ώρα να αλλάξει θέση και να ανέβει πολλά μέτρα στο γήπεδο, ξέροντας όμως πως πίσω του θα υπάρχει ένας (ή και δύο) καθαροί αμυντικοί μέσοι που θα τον βοηθήσουν να ξεδιπλώσει τις επιθετικές (κυρίως) του αρετές. Ποιοι μπορούν να το κάνουν αυτό; Σίγουρα ο ένας είναι ο Κάρικ που μπορεί να παίξει το ρόλο του deep lying play maker ακριβώς μπροστά από τους δύο στόπερ. Ένας Κάρικ που αραχνιάζει στον πάγκο σαν ξεχασμένη λατέρνα σε παλιατζίδικο.

Οι πλάγιοι μπακ και οι βοήθειες στο κέντρο της άμυνας

57b2fea3a8560dc135000004

Στα χρόνια του Μουρίνιο στην Αγγλία, οι Σο και Βαλένσια είναι σίγουρα οι δύο πιο επιθετικοί πλάγιοι μπακ που είχε ποτέ ο Πορτογάλος. Κάτι που φυσικά λειτουργεί αρνητικά σε ολόκληρη την αμυντική λειτουργία της ομάδας. Σε συνδυασμό πάντα με τους εξτρέμ που έχουν μπροστά τους. Ούτε ο Ράσφορντ, ούτε ο Μαρσιάλ, ούτε ο Λίντγκαρντ, ούτε ο Μικχιταριάν είναι λάτρεις της άμυνας. Το στυλ παιχνιδιού της Γιουνάιτεντ τους αφαιρεί τα συνεχόμενα ανεβάσματα αλλά τους φέρνει συνεχώς πιο κοντά στους δύο -μέτριους- στόπερ. Κανένας εκ των δύο εννοείται πως δεν μπορεί να «κλείσει» στην άμυνα ως τρίτος στόπερ, κάτι που βλέπαμε συνεχώς στις ομάδες του Μουρίνιο με πλάγιους μπακ όπως ο Ιβάνοβιτς, ο Φερέιρα και ο Γκαλάς, κάτι που αποδυναμώνει κατά πολύ την άμυνα και σε συνθήκες πίεσης με ομάδα που παίζει με την μπάλα στο χόρτο (όπως η Σίτι και η Λίβερπουλ) αλλά και με αυτές που χρησιμοποιούν μακρινές μπαλιές με τη μπάλα στα σύννεφα (Γουότφορντ και Χαλ). Λύση πρέπει να βρεθεί και εδώ κατά την ταπεινή μου γνώμη. Ίσως ο Ματέο Νταρμιάν να είναι μια καλύτερη λύση για το δεξί άκρο της άμυνας στο μέλλον. Αν και ο Μουρίνιο είναι ικανός να χρησιμοποιήσει εκεί και τον Σμόλινγκ, ακόμα και τον Φιλ τον Τζόουνς με μηδενικά επιθετικά ανεβάσματα.

Θα μου πείτε αρκετοί πως είμαι ισοπεδωτικός. Πως βρίσκω και γράφω μόνο τα αρνητικά της σπουδαίας ομάδας του Μάντσεστερ. Πως αν ήθελα θα μπορούσα να βρω και θετικά. Στα θετικά είναι σίγουρα πως με την εικόνα που παρουσιάζει στο γήπεδο, αυτό της προβλέψιμης και προβληματικής, βρίσκεται μόνο στο -6 από τη συμπολίτισσα Σίτι του Γκουαρντιόλα, ενώ θα μπορούσε να βρίσκεται ήδη στο -8 (τουλάχιστον). Μιας Σίτι που χάρις στον προπονητή της παρουσιάζει εξαιρετικό και σύγχρονο ποδόσφαιρο. Η Γιουνάιτεντ μπορεί σίγουρα να βελτιωθεί καθώς διαθέτει μεγάλη ποιότητα αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει να αλλάξουν πρόσωπα και καταστάσεις στην εντεκάδα. Αυτό είναι 100% σίγουρο. Αλλιώς προβλέπω να μας παρουσιάζει ένα εντελώς διαφορετικό, προς το καλύτερο πάντα, πρόσωπο με άλλο προπονητή στον  πάγκο. Να μου το θυμηθείτε.

Η Περίπτωση του Σεσκ Φάμπρεγας

  [6 Σχόλια]

Εδώ και αρκετό καιρό κοιτάζω την περίπτωση του Σεσκ Φάμπρεγας και ψάχνω να δω τι φταίει που αυτός ο παίχτης ενώ έχει πολύ καλά νούμερα, κυρίως όσον αφορά τις ασίστ, δε στεριώνει πουθενά μετά την Άρσεναλ και κάνει μισές σεζόν. Αφορμή για το κείμενο είναι η εδώ και καιρό φημολογούμενη αποχώρησή του από την Τσέλσυ (με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Γιουβέντους να ενδιαφέρονται), αλλά και οι εμφανίσεις του στο Γιούρο με την εθνική Ισπανίας.

cescfabregasarsenal

Ομολογώ ότι ο Σεσκ της Άρσεναλ ήταν ένας παίχτης που μου άρεσε πολύ. Σύγχρονο χαφ με εξαιρετική πάσα, έλεγχο του ρυθμού του παιχνιδιού και με ικανότητα να έρχεται από τη δεύτερη γραμμή και να τελειώνει φάσεις. Επίσης έδειξε αρχηγικές ικανότητες παίρνοντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού πολύ μικρός. Ήταν η περίοδος που και ο Πικέ ήταν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και στη Βαρκελώνη απορούσαμε ποιος κερατάς ήταν αυτός στις ακαδημίες που τους άφησε να φύγουν. Και αν ο Ζεράρ γύρισε στην πόλη του και στην ομάδα του με το αστείο, για την αξία του, ποσό των 5Μ, ο Σεσκ έγινε διακαής πόθος.

Η Μπαρσελόνα τον πολιορκούσε με τη λογική που κάποιος ευγενής πολιορκούσε μια δεσποινίδα τον 18ο αιώνα (3 χρόνια). Ήθελε να τον επαναπατρίσει και οι παλιοί του συμπαίχτες στη Μασία έκαναν διάφορα σταντ όπως ο Πουγιόλ, που του φόρεσε φανέλα της Μπάρσα στα πανηγύρια για το Μουντιάλ πάνω στην εξέδρα. Το κατάφερε τελικά το 2011 πληρώνοντας 40Μ στην Άρσεναλ (το θέμα «Η Μπάρσα έχει χτίσει το Έμιρεϊτς» θα το θίξουμε σε άλλο κείμενο). Ξεκινάει ιδανικά με νικητήριο γκολ στο Σούπερ Καπ με την Πόρτο. Σεσκ Μπομπ τον λένε οι τοπικές εφημερίδες. Παράλληλα χτίζει μια εξαιρετική σχέση με τον Μέσσι (πάντα βοηθάει) και ακόμα και οι γυναίκες τους τα πάνε πολύ καλά. Οι οικογένειες Μέσσι και Φάμπρεγας δένονται, αλλά αγωνιστικά αρχίζουν τα προβλήματα.

FIFA+2010+World+Cup+Champions+Spain+Victory+K_2q2-hi_4Tx

Η Μπαρσελόνα τότε είχε μια από τις πιο μπετόν και επιτυχημένες τριάδες στο κέντρο στην ιστορία του αθλήματος. Το Μπουσκέτς-Τσάβι-Ινιέστα έσπαγε μόνο για λόγους τραυματισμού. Ο Σεσκ πήγε στην επίθεση, πίσω λίγο από τον Μέσσι. Έβαζε γκολ, αλλά χανόταν η συνοχή της ομάδας. Σε μια χρονιά όπου ο Πεπ η αλήθεια είναι το παράκανε με τους πειραματισμούς, ήρθε κάποια στιγμή στο κέντρο. Στη φυσική του θέση περιμέναμε ν’ αποδώσει καλύτερα. Η παρουσία του όμως έγινε τρομακτικό πρόβλημα. Όταν έπαιζε στη θέση του Τσάβι άφηνε έναν τεράστιο κενό αεροδιάδρομο καθώς η φυσική του τάση ήταν να βγει να πρεσάρει τη μπάλα ψηλά. Δεν κοντρόλαρε το ρυθμό όπως ο Τσάβι και έψαχνε την κάθετη πάσα. Όταν έπαιζε στη θέση του Ινιέστα άφηνε συχνά τους άλλους δυο εκτεθειμένους, πάλι διότι έβγαινε στην μπάλα συνέχεια. Όταν αγωνίστηκε, όπως στην εθνική, ψευτοεννιάρι στη θέση του Μέσσι, ε, δεν είναι Μέσσι. Παραγκωνίστηκε σταδιακά.

Την επόμενη χρονιά με το Βιλανόβα πάλι ξεκίνησε καλά, αλλά χάθηκε στην πορεία, ενώ με τον Τάτα που ήρθε και έκανε την ομάδα να παίζει πιο κάθετα δημιουργώντας τις πρώτες ρωγμές στο τίκι-τάκα, ενώ έβγαζε στην αρχή πάλι τις ασίστ με το τσουβάλι, στο δεύτερο μισό εξαφανίστηκε. Ο Σεσκ της Ισπανίας έγινε ένας παίχτης μισής σεζόν σε τοπ επίπεδο που μετά εξαφανιζόταν. Φεύγει το καλοκαίρι του 2014 για την Τσέλσυ λέγοντας ότι δεν τον εκτίμησαν αρκετά στη Βαρκελώνη. (Να σημειωθεί εδώ πως πρώτα ρώτησε τον Βενγκέρ για να επιστρέψει στην Άρσεναλ αλλά ο Αλσατός του απάντησε ότι έχει πάρα πολλούς παίχτες πια στη θέση του).

Cesc Chelsea

Στην Τσέλσυ στον πρώτο γύρο παίζουν βόλεϋ με τον Ντιέγο Κόστα, με τον Σεσκ σε ρόλο πασαδόρου. Η σύνδεση μεταξύ τους κάνει την Τσέλσυ από νωρίς φαβορί για τον τίτλο. Παίζει στη φυσική του θέση, κεντρικό χαφ. Πάλι κάνει τοπ κλας χρονιά, μισή σεζόν. Στο δεύτερο μισό χάνεται. Όχι αρκετά για να χάσει η Τσέλσυ το πρωτάθλημα ή για να χάσει τον τίτλο του πρώτου ασίστμαν, αλλά χάνεται. Στη δεύτερη χρονιά του εκεί το κάνει ανάποδα, όπως όλη η Τσέλσυ. Δεν υπάρχει στο πρώτο μισό και εμφανίζεται στο τέλος.

Η ιστορία του στην εθνική Ισπανίας είναι ανάλογη. Στο Μουντιάλ του 2010 είναι κάτι σαν αφανής ήρωας. Από τη στιγμή που γίνεται δημιουργεί 4 ευκαιρίες για γκολ και είναι αυτός που δίνει την πάσα για το «Ινιεστάθο». Όμως σε εκείνη την εκδοχή με υγιείς Βίγια και Τόρρες και το καλύτερο κέντρο που εμφάνισε εθνική ομάδα ποτέ (Τσάβι, Ινιέστα, Μπουσκέτς, Τσάμπι Αλόνσο) δε χώραγε στις βασικές επιλογές. Στην επόμενη εκδοχή έγινε βασικός, αλλά παίζοντας στην εθνική το ρόλο που έπαιζε τότε ο Μέσσι στην Μπάρσα, αυτόν του ψευτοεννιαριού. Σε επίπεδο εθνικών τα καταφέρνει αρκετά καλά και βοηθάει την εθνική να κατακτήσει το Γιούρο του 2012, περίοδο που ο Τόρες είχε πάθει Τσέλσυ και ο Βίγια μετά τον τραυματισμό του δεν ήταν πια ο ίδιος παίχτης. Μετά φεύγει ο Τσάβι, ο Ντιέγο Κόστα έρχεται και επιστρέφει στο κέντρο. Πιστεύουν όλοι ότι η καλή τους συνεργασία στην Τσέλσυ θα συνεχιστεί και στην εθνική. Με τον Σεσκ στο κέντρο επιστρέφει για τη Λα Ρόχα το κενό-«αεροδιάδρομος» εκεί.

cesc-fabregas-con-la-roja

Φέτος ο Κόντε δεν τον υπολογίζει στα βασικά του πλάνα. Δεν ξέρω αν τον κερδίσει στην πορεία αλλά από Μαδρίτη και Τορίνο έδειξαν ήδη ενδιαφέρον να τον αποκτήσουν. Υποθέτω ότι δε θα θέλει ο ίδιος να δημιουργήσει κι άλλους εχθρούς και να πάει στην άσπρη πλευρά της Μαδρίτης.

Το ερώτημα παραμένει αν τελικά ο Σεσκ είναι παγκόσμιας κλάσης. Έχει φονική κάθετη πάσα και έχει βγει πρώτος ασίστμαν σε Αγγλία και Ισπανία. Έχει τελειώματα που για τη θέση του δεν είναι σύνηθες. Διαβάζει το παιχνίδι, πρεσάρει, έχει στημένα, κεφαλιά. Όλα αυτά όμως για μισή σεζόν. Επίσης έχει ένα σοβαρό έλλειμμα στον έλεγχο του ρυθμού του παιχνιδιού και δεν κρατάει τη θέση του, δημιουργώντας συνεχώς αριθμητικό μειονέκτημα στο κέντρο για την ομάδα του. Κανείς παίχτης δεν είναι τέλειος, όμως το παγκόσμιας κλάσης επίπεδο είναι για όσους κάνουν τουλάχιστον 3 συνεχόμενες φουλ χρονιές. Όχι εξάμηνα.

Το «κατενάτσιο» του Κόουλμαν και το αντιποδόσφαιρο του Σάντος

  [15 Σχόλια]

stream_img

Καταρχήν δεν θέλω να σας παραπλανήσω με τον τίτλο του κειμένου. Ο όρος «κατενάτσιο» είναι συνυφασμένος στο μυαλό πολλών ανθρώπων ως κάτι «κακό». Κάτι το άτεχνο και το αντιποδοσφαιρικό. O σκοπός να μη δεχθούμε κάποιο γκολ με κάθε τρόπο. Ξύλο απο τους παίκτες μας στον αντίπαλο, αμυντικές τακτικές που θα ζήλευε και ο Σουν-Τζου και γενικά οτιδήποτε μπορεί να καταστρέψει -και μόνο- το παιχνίδι του αντιπάλου με τρόπο μη ελκυστικό στο μάτι. Κάτι που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα. Όταν ακούμε τη λέξη «κατενάτσιο», αυθόρμητα, μας έρχεται στο μυαλό ο Ελένιο Ερέρα, ο Φακέτι και η σπουδαία Ίντερ των δύο Πρωταθλητριών τη δεκαετία του ’60. Εδώ θα συμφωνήσουμε (λογικά). Η μεγάλη καινοτομία του συστήματος  ήταν ο λίμπερο αλλά και το γεγονός πως έδινε στους πλάγιους μπακ τη δυνατότητα να ανεβαίνουν στην επίθεση ως εξτρέμ, σκοράροντας μάλιστα αρκετά τέρματα (ο Φακέτι είχε τελειώσει σεζόν με 10 γκολ σε μια περίοδο που οι βασικοί επιθετικοί στην Ιταλία έβγαιναν πρώτοι σκόρερ το πολύ με 18). Τριάδα στην άμυνα (με το λίμπερο σε ρόλο «σκούπας» μπροστά από τον τερματοφύλακα) ή αν θέλετε πεντάδα μαζί με τους δύο μπακ χαφ, τρεις μέσους στο χώρο του κέντρου που να καταστρέφουν το παιχνίδι του αντιπάλου και παράλληλα να μπορούν να δημιουργήσουν, και στην επίθεση -συνήθως- δύο γρήγοροι επιθετικοί. Επίσης δεν είναι τυχαίο πως αυτό το σύστημα ο Ερέρα είχε αρχίσει να το δουλεύει στη Μπάρτσα του Κουμπάλα (εκεί βέβαια δεν έγινε ποτέ κατανοητό), προσπαθώντας να εξηγήσει πως μπορείς να αποδόσεις επιθετικό ποδόσφαιρο στηριζόμενος σε αυτό. Σημαντικό επίσης πως μέχρι τότε οι πλάγιοι αμυντικοί δεν ανέβαιναν αρκετά στην επίθεση, όταν υπήρχε τετράδα στην άμυνα. Κάτι που έκανε σε μεγάλο βαθμό μόνο η Ολλανδία και ο Άγιαξ του Μίχελς, η ΕΣΣΔ και η Δινάμο του Λομπανόφσκι και πολλά χρόνια πίσω η ομάδα που άλλαξε το ποδόσφαιρο. Η Ρίβερ Πλέιτ. Μια ομάδα που είχε καταργήσει κάθε σύστημα και ποδοσφαιρική «λογική». Το κατενάτσιο, όπως είναι εύκολο να καταλάβουμε, βοηθάει ομάδες δίχως σπουδαία ποιότητα να κερδίζουν δυνατότερους αντιπάλους.

544194034.0

Ερχόμαστε στο σήμερα και την Ουαλία του Γιούρο. Είχα γράψει πως αυτή η ομάδα των 13-14 παικτών, αν αντέξει από τραυματισμούς και κάρτες (και με την απαιτούμενη πάντα τύχη) είναι ικανή για μεγάλα πράγματα. Η παρέα του Κόουλμαν -ευτυχώς- αυτό μας το δείχνει μέχρι στιγμής. Με ένα «κατενάτσιο» στα καλύτερά του. Με μια τριάδα στο κέντρο της άμυνας (τους Μπεν Ντέιβις, Τζέιμς Τσέστερ και τον αρχηγό Άσλεϊ Γουίλιαμς σε ρόλο σκούπας) να καταπίνουν τους πάντες. Με δύο πολύ καλούς πλάγιους μπακ χαφ που μοιράζουν κατά το ήμισυ τη βοήθεια τους σε άμυνα και επίθεση (ο Τέιλορ της Σουόνσι και ο Γκάντερ της Ρέντινγκ), με τρεις χαφ να κάνουν δουλειά για πέντε. Άλλεν, Ράμσεϊ και ο ήρωας Τζο Λέντλεϊ (ο παίκτης της Κρίσταλ Πάλας είχε σπάσει το πόδι του λίγο καιρό πριν το Γιούρο και δεν ήταν σίγουρη η παρουσία του στα γήπεδα της Γαλλίας) και φυσικά στην επίθεση ο Γκάρεθ Μπέιλ της Ρεάλ με τον τίμιο Ρόμπσον-Κανού (ή τον «σκύλο» Σαμ Βοκς της Μπέρνλι). Αυτό είναι το 3-5-2 στα καλύτερά του. Δίχως τους παίκτες-αστέρες (πλην 2-3 περιπτώσεων), δουλεύοντας όλοι για το καλό της ομάδας, με αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη στο πλάνο του προπονητή. Αυτό είναι και το κατενάτσιο άλλωστε, σύμφωνα πάντα με τον Ερέρα. Αυτή είναι και η θαυματουργή Ουαλία του 2016. Μια ομάδα που δείχνει -με τον καλύτερο- τρόπο πως το, παλαιολιθικό, 3-5-2 για πολλούς, είναι το καλύτερο σύστημα αν ξέρεις να το παίξεις σωστά. Δυστυχώς για τους Ουαλούς οι Άαρον Ράμσεϊ και Μπεν Ντέιβις θα χάσουν λόγω καρτών τον ημιτελικό κόντρα στους Πορτογάλους, με τους Άντι Κινγκ (της Λέστερ) και Τζέιμς Κόλινς (της Γουέστ Χαμ) να είναι οι πιθανοί αντικαταστάτες. Το σημαντικότερο. Το ποδόσφαιρο της Ουαλίας αν και έχει περισσότερο βάρος στην άμυνα καταφέρνει να είναι ελκυστικό.

a.espncdn.com

Πάμε τώρα στην Πορτογαλία του Σάντος. Το σύστημα της ομάδας είναι αρκετά κοντά στο 4-4-2 ή 4-1-3-2 αν προτιμάτε. Χωρίς τον κλασσικό σέντερ φορ αλλά με τετράδα στην άμυνα, ένα καθαρό αμυντικό μέσο τον Γουίλιαμ Καρβάλιο, δύο εξτρέμ και ένα παίκτη που μπορεί να δώσει  βοήθειες σε κάθε μήκος και πλάτος του γηπέδου σε άμυνα και επίθεση (τον Ρενάτο Σάντσες) και φυσικά τον τεράστιο Κριστιάνο Ρονάλντο στη γραμμή κρούσης. Είναι ελκυστική στο μάτι η Πορτογαλία του Σάντος; Ούτε στο μάτι, ούτε στο φρύδι, ούτε σε κανένα άλλο μέλος (μέρος) του σώματος. Είναι αποτελεσματική; Αν την κρίνουμε καθαρά από την πορεία της μέχρι στιγμής, σίγουρα ναι. Με δύο προκρίσεις όμως -στα νοκ άουτ- στην παράταση (την τελευταία στα πέναλτι) και έχοντας πάρει την πρόκριση από τον όμιλο με τρεις ισοπαλίες (ως τρίτη), χρειάστηκε πολύ τύχη για να τα καταφέρει. Το ποδόσφαιρο που έχει παρουσιάσει είναι από τα χειρότερα -και πιο βαρετά- που θυμάμαι από καλή ομάδα σε φάση Γιούρο και αυτό δεν είναι καθόλου τιμητικό γι’ αυτούς. Όχι φυσικά επειδή το λέω και το γράφω εγώ, αλλά επειδή σε αυτό συμφωνούν όλοι πλην των κολλημένων με τον Φερνάντο Σάντος και των φανατικών της φίλων εκ Πορτογαλίας.  Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως το πόσο ελκυστικό μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο κάθε ομάδας δεν κρίνεται από το σύστημα ή την ποιότητα των ποδοσφαιριστών της (στα χαρτιά οι Πορτογάλοι είναι πολύ ανώτεροι ποιοτικά από τους Ουαλούς άλλωστε) αλλά από τη διάθεση και την τακτική του προπονητή της. Το «κατενάτσιο» των Ουαλών είναι σύγχρονο, αποτελεσματικό και μοντέρνο απέναντι στο πρωτόγονο, κουραστικό (στο βαθμό μισητού) και ουσιαστικό (;) ποδόσφαιρο του Σάντος.

Δεν ξέρω τι θα δούμε στον ημιτελικό. Αν θα μπορέσουν οι Ουαλοί να αντέξουν στο «βάρος» του διαφαινόμενου τελικού και κατά πόσο θα μπορέσει να καλύψει ο Κινγκ το τεράστιο κενό του Ράμσεϊ. Αυτό που ξέρω όμως σίγουρα είναι πως θα σιχαθούμε το ποδόσφαιρο από την πλευρά του Σάντος και της ομάδας του. Επίσης ξέρω ποιον θα υποστηρίζω και πως αν περάσουν οι Πορτογάλοι θα είναι ένα μεγάλο ξενέρωμα για μένα (και πολλούς ακόμα που τους αρέσει το καλό ποδόσφαιρο). Εκτός και αν η Πορτογαλία έχει κρατήσει μια υπέροχη παράσταση για όλους μας. Τότε θα τη χειροκροτήσω και θα της βγάλω το καπέλο. Και σε αυτή και στον Σάντος. Μια ομάδα που έπαιξε κάκιστο ποδόσφαιρο και κέρδισε μια κούπα, τη θυμούνται όλοι. Μια ομάδα που έπαιξε όμορφο ποδόσφαιρο και δεν πήρε μια κούπα, επίσης τη θυμούνται όλοι (δεν υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα από τη Βραζιλία του ’82). Μια ομάδα που έπαιξε τραγικό ποδόσφαιρο και δεν κέρδισε τίποτα, δεν τη θυμάται κανένας. Έγραψα και πιο πάνω άλλωστε. Άλλο το κατενάτσιο, άλλο το αντιποδόσφαιρο. Και εγώ με το δεύτερο δεν είμαι με τίποτα και για κανένα λόγο.

Πέναλτι: Μύθοι, πραγματικότητες και στατιστικά

  [7 Σχόλια]

german_penalty-large

Καλοκαιράκι, διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και νοκ-άουτ παιχνίδια σημαίνουν πέναλτι. Μετά από μια ακόμα αποτυχία της Αργεντινής σε τελικό Κόπα Αμέρικα και μετά από αρκετές διαδικασίες πέναλτι στο Euro με αποκορύφωμα αυτή στο Ιταλία-Γερμανία, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με την ψυχοφθόρα αυτή διαδικασία. Ψάξαμε σε άρθρα και δημοσιευμένες εργασίες σε επιστημονικά περιοδικά για να δούμε τι από όσα καφενειακά και μη που λέμε κατά καιρούς ισχύει. Ποιοι παράγοντες παίζουν μεγαλύτερο ρόλο; Είναι θέμα ικανότητας των παικτών; Κακής ή καλής ψυχολογίας; Τύχης, με τον τερματοφύλακα να διαλέγει σωστά τη γωνία; Κούρασης από τα 120′ και άρα και φυσικής κατάστασης; Κατά πόσο παίζουν ρόλο άλλοι παράγοντες (π.χ. ποιος θα εκτελέσει πρώτος, πώς θα πανηγυρίσει κάποιος); Τα όσα διαβάσετε παρακάτω βασίζονται στην μελέτη μεγάλου αριθμού χτυπημάτων σε διοργανώσεις εθνικών ομάδων κατά κύριο λόγο.

  • Πού πάνε τα πέναλτι;

Φαίνεται ότι το καλό πόδι παίζει ρόλο, με τους δεξιοπόδαρους να σουτάρουν περισσότερο αριστερά και τους αριστεροπόδαρους στην δεξιά πλευρά (περίπου 50%, σε σχέση με περίπου 40% στην αντίθετη). Επειδή ακριβώς οι δεξιοπόδαροι είναι περισσότεροι, τα περισσότερα πέναλτι πηγαίνουν αριστερά και έτσι κι οι τερματοφύλακες δείχνουν μια προτίμηση προς εκείνη την πλευρά. Γενικά πάντως οι τερματοφύλακες διαλέγουν πλευρά, σε ένα ποσοστό που κυμαίνεται περίπου στο 95%. Σπάνιες είναι οι περιπτώσεις που ο… τέρμας παραμένει όρθιος, όπως έχουμε δει και στο παρελθόν. Οι τερματοφύλακες επιλέγουν τη δράση από την «μη-δράση» και μαντεύουν σωστά την πλευρά στο περίπου 40% των περιπτώσεων. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα πιάσουν και το πέναλτι. Εκεί υπεισέρχονται άλλοι παράγοντες, όπως η τεχνική του εκτελεστή (πόσο καλά θα σουτάρει) και το πόσο γρήγορα θα πέσει ο τερματοφύλακας. Περίπου μία στις τρεις φορές που ο τερματοφύλακας μαντεύει σωστά, θα αποκρούσει κιόλας.

Αντίθετα, αν ο τερματοφύλακας καθόταν στην μέση της εστίας και η μπάλα πήγαινε εκεί, οι πιθανότητες να το πιάσει είναι περίπου δύο στις τρεις. Με βάση τον αριθμό των χτυπημάτων που πηγαίνουν στο κέντρο, στατιστικά θα είχε 20% μεγαλύτερη επιτυχία σε μια διαδικασία αν απλά δεν καθόταν ακίνητος. Μπορεί να κοροϊδεύουμε τον Όμπλακ, αλλά βάση μαθηματικών έκανε το σωστό. Απλά μετά πάμε σε άλλου είδους mind games και προβλέψεις. Αντί να διαβάζει ο τερματοφύλακας τον εκτελεστή, ξέρει ο εκτελεστής τη συνήθεια του τερματοφύλακα και θα αποφύγει να σουτάρει στο κέντρο. Έτσι κι αλλιώς πάντως, οι τερματοφύλακες αποφεύγουν να μένουν στην μέση της εστίας. Είτε επειδή πιστεύουν ότι μπορούν να διαβάσουν τον εκτελεστή, είτε επειδή ακριβώς θα νιώσουν την τεράστια πίεση του κόσμου αν τα φάνε όρθιοι («You had one job») περιμένοντας αυτό που θα πάει πάνω τους. Είναι ουσιαστικά η εφαρμογή του λεγόμενου «φαινόμενου Τοχούρογλου», όπου ο τερματοφύλακας κάνει μια εύκολη επέμβαση εντυπωσιακή με θεαματική εκτίναξη για να κερδίσει τον κόσμο. Έτσι και στα πέναλτι. Ακόμα και αντίθετα να πέσεις, έδειξες προσπάθεια. Αν το φας όρθιος, επηρεάζεις αρνητικά τόσο τον κόσμο, όσο και τους συμπαίκτες σου.

penaltystats_2261246aΠηγή: Prozone

Όσον αφορά στην… τοπογεωγραφία των εκτελέσεων, τόσο η έρευνα του Πανεπιστημίου Νεγκέβ στο Ισραήλ, όσο και τα στοιχεία από τις Sportsmatrix και Prozone συμφωνούν. Τα περισσότερα πέναλτι πηγαίνουν χαμηλά και όπως είναι λογικό εκεί έχουμε και τα περισσότερα εύστοχα πέναλτι. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι είναι το καλύτερο μέρος να εκτελέσεις, καθώς εκεί συμβαίνουν και οι περισσότερες αποκρούσεις. Αντίθετα, τα πέναλτι που πηγαίνουν στο πάνω τριτημόριο τη εστίας είναι σχεδόν άπιαστα. Απλά θέλει προσοχή, γιατί σχεδόν τα μισά χαμένα πέναλτι που πήγαν άουτ, ήταν πάνω από τα δοκάρια. Συνολικά, το ποσοστό των πετυχημένων πέναλτι κυμαίνεται κοντά στο 80%, αλλά σε διαδικασίες πέναλτι σε Μουντιάλ πέφτει περίπου στο 70%. Η ψυχολογική πίεση φαίνεται να είναι μεγάλη, όσο πιο μεγάλη η διοργάνωση. Ένα εντυπωσιακό στατιστικό είναι ότι οι καλύτεροι τερματοφύλακες φαίνεται να βρίσκονται στη Ν. Αμερική, καθώς στα Κόπα Αμέρικα έχουμε τις περισσότερες αποκρούσεις, αντίθετα με τα Μουντιάλ που έχουμε πολλά πέναλτι άουτ (ξανά πιθανότατα θέμα άγχους).

  • Ο πρώτος κι ο δεύτερος

Πολύ κουβέντα γίνεται για τη σημασία του ποιος θα εκτελέσει πρώτος. Απ’ ότι φαίνεται καλώς γίνεται. Τα στατιστικά δείχνουν ότι η ομάδα που σουτάρει πρώτη κερδίζει κατά 60% με 65%, αρκετά σημαντικό ποσοστό που σημαίνει ότι αυτός που θα κερδίσει το νόμισμα έχει και πλεονέκτημα. Εξαίρεση αν είσαι ο Μπουφόν στο Euro του 2008, όταν και άφησε την Ισπανία να εκτελέσει πρώτη και να κερδίσει. Φαίνεται πάντως ότι οι περισσότεροι το γνωρίζουν, καθώς σε ερωτηματολόγιο που στάλθηκε σε παίκτες και προπονητές στην Ισπανία, το 90% απάντησε ότι θα διάλεγε να εκτελέσει πρώτος. Υπάρχει πάντως και μια έρευνα που έγινε μόνο στο γερμανικό κύπελλο κι εκεί δεν φαίνεται να υπάρχει διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου. Το εύρημα δείχνει περίεργο, αλλά μετά σκέφτεσαι: «Γερμανοί και πέναλτι» και το βρίσκεις λογικό. Δυστυχώς όσο έψαξα, δεν βρήκα κάποιο στατιστικό για το να επιλέγεις την εστία με τους αντίπαλους οπαδούς, όπως έκανε ο Σβαϊνστάιγκερ με την Ιταλία. Δεν είναι και εφικτό πάντα σε διοργανώσεις εθνικών. Γενικά πάντως σε διαδικασίες εντός-εκτός έδρας, ο γηπεδούχος έχει ένα μικρό προβάδισμα.

  • Ρε πέσε και μια φορά σωστά !

Δεν είναι λίγες φορές που ο τερματοφύλακας πέφτει συνέχεια λάθος και μας κάνει να εκνευριστούμε. Ακόμα πιο έντονο είναι το συναίσθημα όταν επιμένει στην ίδια πλευρά, ενώ ο αντίπαλος σουτάρει μονίμως στην αντίθετη. Σε έρευνα του 2012 από την Αγγλία για το περιοδικό Current Biology βρέθηκε ότι όσο μια ομάδα σουτάρει συνέχεια στην ίδια πλευρά, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα ο τερματοφύλακας να πέσει στην αντίθετη πλευρά στο επόμενο. Αναφέρονται αρκετές περιπτώσεις που οι παίκτες μιας ομάδας σούταραν στην ίδια πλευρά σε τρία συνεχόμενα πέναλτι και ο τερματοφύλακας έπεσε ανάποδα στο τέταρτο για να μαντέψει και πάλι λάθος. Αντίθετα, η συμπεριφορά των παικτών που εκτελούν τα πέναλτι δεν είναι τόσο προβλέψιμη. Η εξήγηση είναι ότι ο τερματοφύλακας είναι πάντα ο ίδιος και συνεπώς πιο εύκολο να πέσει στην λεγόμενη «πλάνη του τζογαδόρου», την λανθασμένη αντίληψη δηλαδή ότι αν κάτι συμβαίνει πιο συχνά από το κανονικό, θα σταματήσει να συμβαίνει το ίδιο συχνά στο μέλλον.

Πόσο σημαντικός είναι όμως ο τερματοφύλακας; Σε μια έρευνα των Χοσέ Απεστέγκια και Ιγνάσιο Παλάσιος Χουέρτα, βρέθηκε ότι τα ποσοστά των αποκρούσεων είναι συνήθως πολύ κοντινά για τις ομάδες. Η διαφορά γίνεται από τα «άστοχα» πέναλτι των εκτελεστών. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι τερματοφύλακες δεν παίζουν ρόλο προφανώς, απλά ότι τις περισσότερες φορές οι αποκρούσεις είναι παρόμοιες και το ματς κρίνεται από το πέναλτι που θα πάει άουτ ή στο δοκάρι. Μάλιστα, οι πιθανότητες γι’ αυτό αυξάνουν αν ο εκτελεστής βρίσκεται πίσω στο σκορ. Ρομπέρτο Μπάτζιο σε νιώθω…

AR-160629434

  • Είναι το πρώτο πέναλτι το λιγότερο ψυχοφθόρο;

Αν πιστέψουμε μια έρευνα του 2007 από το Πανεπιστήμιο του Χρόνινχεν τότε ναι. Αν και τα στατιστικά τους ήταν μέχρι και το 2004, περιελάμβαναν όλες τις διαδικασίες πέναλτι σε Μουντιάλ, Κόπα Αμέρικα και Euro μέχρι τότε. Αυτό που βρήκαν είναι ότι όσο προχωράμε στα πέναλτι, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα αστοχίας, καθώς το άγχος μεγαλώνει. Το ποσοστό επιτυχίας πέφτει σταδιακά και μόνο στο τελευταίο και 5ο πέναλτι αυξάνεται ξανά, γεγονός φαινομενικά περίεργο.

Picture1Πηγή: Kicks from the Penalty Mark in Soccer: The Roles of Stress, Skill, and Fatigue for Kick Outcomes, Journal of Sports Sciences · February 2007

Εδώ βέβαια τίθεται το ερώτημα αν το εύρημα αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όντως είναι θέμα ψυχολογικής πίεσης ή απλά οι προπονητές βάζουν τους καλύτερους παίκτες στην αρχή (όπως ο Μέσσι π.χ. στον τελικό του Κόπα Αμέρικα, το γράφω και κουλουριάζω στο πάτωμα δακρυσμένος) ή και στο 5ο και τελευταίο. Σίγουρα όμως η τρομερή πτώση από το 5ο και μετά έχει διπλή εξήγηση. Αφ’ ενός το άγχος είναι πολλαπλάσιο καθώς μιλάμε για διαδικασία «ξαφνικού θανάτου», από την άλλη θεωρητικά εξαντλούνται οι καλύτεροι σουτέρ και εκτελούν οι λιγότεροι καλοί ή όσοι «φοβόντουσαν» να είναι στους πέντε πρώτους. Σε παρόμοια συμπεράσματα κατέληγε και μια έρευνα του 2000, που έλεγε ότι οι προπονητές πρέπει να βάζουν τον χειρότερο από τους πέντε εκτελεστές στο πρώτο πέναλτι της σειράς, καθώς το μαθηματικό μοντέλο έλεγε ότι τότε έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας.

Germany v Italy - EURO 2016 - Quarter Final

  • Τρέμει ο πιτσιρίκος, κουράστηκε ο γέρος

Η λογική λέει ότι ο έμπειρος παίκτης έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχει. Λογικά έχει σουτάρει περισσότερα πέναλτι, έχει συμμετάσχει σε παραπάνω διαδικασίες, έχει καλύτερη ψυχολογία από τον αγχωμένο πιτσιρικά. Ποιος από εμάς τους καφενόβιους δεν είπαμε ότι ο Κίμλιχ με τα παιδικά μούτρα θα το χάσει; Φαίνεται ότι αυτή η θεωρία είναι μάλλον μύθος, καθώς οι πιο νέοι παίκτες παρουσιάζονται πιο εύστοχοι. Ποδοσφαιριστές κάτω των 22 σκοράρουν πιο συχνά, από τους μεγαλύτερούς τους. Η στατιστική ανάλυση λέει ότι αυτό το εύρημα μπορεί να είναι και τυχαίο (μεγάλο p για όσους γνωρίζουν), σίγουρα όμως ο μύθος του έμπειρου «ψαρούκλες απολύομαι» καταρρίπτεται βάση των αριθμών. Ένα άλλο στατιστικό λέει ότι οι παίκτες που έχουν παίξει πάνω από 90′ έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αστοχήσουν, χωρίς όμως και πάλι να είναι μια στατιστικά σημαντική διαφορά. Ο ρόλος της κούρασης συνεπώς δεν είναι τόσο κρίσιμος.

bonucci

  • Παίζει ρόλο η θέση;

Πολλοί βλέποντας τον Μπονούτσι στην κανονική διάρκεια του αγώνα Ιταλίας-Γερμανίας να πηγαίνει να εκτελέσει το πέναλτι, άρχισαν να τραβούν τα μαλλιά τους. Ο Μπονούτσι ευστόχησε, αλλά στη διαδικασία αργότερα το έχασε. Η αλήθεια είναι ότι στο μυαλό μας έχουμε συνδυάσει το σέντερ μπακ με κάποιον άτεχνο που μπορεί να στείλει την μπάλα σε τροχιά γύρω από τη Γη. Τι λένε οι αριθμοί; Σύμφωνα με την ίδια με πριν έρευνα οι περισσότεροι παίκτες που εκτελούν πέναλτι είναι χαφ. Η εξήγηση  είναι απλή, με τις ομάδες να παίζουν με έναν, άντε δύο επιθετικούς, οι μέσοι συνήθως είναι περισσότεροι έτσι κι αλλιώς και προφανώς πιο τεχνίτες από τους αμυντικούς. Παρά τον μειωμένο τους αριθμό, οι επιθετικοί παρουσιάζονται οι πιο εύστοχοι με 83,1%, μετά οι χαφ με 79,6% και τελευταίοι οι αμυντικοί με 73,4%. Συνεπώς, ναι. Όταν βλέπεις έναν αμυντικό να πηγαίνει για πέναλτι, είναι πιο πιθανό να αστοχήσει από έναν επιθετικό.

cristiano-ronaldo-real-madrid_3474888

  • Γιατί πανηγυρίζει τόσο;

Σε μια πιο πρόσφατη έρευνα (του 2010) από το ίδιο ερευνητικό γκρουπ εξετάστηκε κάτι φαινομενικά χαζό. Παίζει ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα το πώς αντιδρά ο παίκτης που εκτελεί το πέναλτι; Μάζεψαν όλα τα πέναλτι από το 1974 και μετά που υπήρχε τηλεοπτική μετάδοση και είδαν τις αντιδράσεις των παικτών από την εκτέλεση μέχρι και 5 δευτερόλεπτα μετά. Αυτό που διαπίστωσαν είναι ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων η ομάδα που κέρδιζε ήταν αυτή που οι παίκτες της πανηγύριζαν μετά από μια πετυχημένη εκτέλεση πέναλτι σηκώνοντας και τα δυο χέρια στον αέρα ψηλά ή τα έκαναν γροθιές. Οι ερευνητές βρήκαν ότι μετά από έναν τέτοιο πανηγυρισμό, οι πιθανότητες ο αντίπαλος να χάσει το επόμενο πέναλτι αυξάνονταν σημαντικά. Αντίθετα, δεν φαίνεται να βοηθούσε τον συμπαίκτη ιδιαίτερα (είτε γιατί μεσολαβούσε ένα χτύπημα ακόμα, είτε γιατί ο συμπαίκτης δεν κοιτούσε τόσο τον πανηγυρισμό). Ομάδες που οι παίκτες τους απλά κοιτούσαν το γρασίδι μετά από εύστοχο πέναλτι ή χαμογελούσαν με το ζόρι σαν να έμαθαν ότι παντρεύτηκε ο γιος του γείτονα, είχαν μικρότερο ποσοστό νικών. Η εξήγηση έχει βάση, αλλά και πάλι από τον στατιστικό συσχετισμό μέχρι την πραγματικότητα, είναι μερικές αναλύσεις δρόμος.

  • Μην αργείς και σούταρε με δύναμη

Μια ακόμα καφενειακή εξήγηση για τα χαμένα πέναλτι είναι ότι ο παίκτης άργησε πολύ να σουτάρει, γεγονός που σημαίνει ότι είχε άγχος, δεν ήξερε τι να κάνει και ως αποτέλεσμα αστόχησε. Εδώ τα πράγματα δεν είναι πολύ καθαρά με βάση τους αριθμούς. Σε έρευνα του 2009 στο περιοδικό Psychology of Sport and Exercise, βρέθηκε ότι γενικά δεν υπάρχει σημαντική διαφορά επιτυχίας όταν ο χρόνος από την στιγμή που ο παίκτης έκανε το πρώτο βήμα μέχρι να σουτάρει είναι μικρός ή είναι μεγάλος. Δικαίωση του Ζάζα δηλαδή θα έλεγε κάποιος. Αυτό που βρέθηκε όμως είναι ότι όταν έχεις αφήσει την μπάλα και πηγαίνεις προς τα πίσω για να πάρεις φόρα και ο διαιτητής σφυρίξει, είναι καλύτερο να μη βιαστείς. Αντίθετα, αν ο διαιτητής έχει σφυρίξει την στιγμή που έχεις ήδη πάρει θέση, τότε πιο καλό είναι να σουτάρεις γρήγορα.

Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο από τα στοιχεία της Prozone που ξεχώρισε τα πέναλτι σε «τεχνικά» με το εσωτερικό του ποδιού και «δυνατά», α λα Στράτος Αποστολάκης. Βρέθηκε λοιπόν, ότι τα «δυνατά» πέναλτι συνήθως είναι και πιο εύστοχα. Με την υποσημείωση όμως ότι δεν πρέπει να πάρεις πολλά μέτρα φόρα. Τα δυνατά πέναλτι που ο εκτελεστής ξεκινάει έξω από την περιοχή, συνήθως ο τερματοφύλακας τα μαντεύει και πέφτει σωστά. Αντίθετα, αν ο εκτελεστής ξεκινήσει από την γραμμή και μέσα και πιάσει το τούβλο, τα πράγματα είναι καλύτερα. Πλήρης δικαίωση του Αγρινιώτη αμυντικού συνεπώς, όπως βλέπουμε και στο ιστορικό πέναλτι πιο πάνω.

  • Τον ψάρεψε ο τερματοφύλακας

Όσοι έχουν παίξει μπάλα, ξέρουν ότι η ψυχολογία και τα mind games παίζουν μεγάλο ρόλο στη διαδικασία των πέναλτι. Σε μια έρευνα του 2006, επιλέχθηκαν ποδοσφαιριστές και τους ζητήθηκε να κάνουν δύο πράγματα. Να σουτάρουν έχοντας επιλέξει γωνία ή να προσπαθήσουν να σουτάρουν αφού δουν τις κινήσεις του τερματοφύλακα. Βρέθηκε λοιπόν, ότι στην πρώτη περίπτωση τα πέναλτι ήταν πιο εύστοχα, βγάζοντας έξω τον παράγοντα «τερματοφύλακας» και κοιτάζοντας την εστία σαν να μην υπάρχει αυτός. Αντίθετα, αν ασχολείσαι με τις κινήσεις του κάθε Ντούντεκ, είναι πιο πιθανό να μπερδευτείς και να αστοχήσεις.

Με βάση τα παραπάνω θα μπορούσαμε θεωρητικά να βρούμε το ιδανικό πέναλτι. Είναι δυνατό, το εκτελεί επιθετικός, πηγαίνει στην πάνω πλευρά της εστίας και γωνία, έχει προαποφασίσει πού θα το στείλει χωρίς να τον νοιάζει ο τερματοφύλακας και το πανηγυρίζει με τα χέρια υψωμένα. Αρκεί βέβαια να εκτελείς πρώτος (ή να είσαι Γερμανός). Όλα αυτά με βάση τα νούμερα. Προσωπικά, νομίζω ότι τα περισσότερα ισχύουν, απλά καλό είναι όπως είδαμε και πριν, να έχουμε σε μια άκρη του μυαλού μας ότι η στατιστική μπορεί να χρησιμοποιηθεί και εντελώς λανθασμένα. Όπως για παράδειγμα σε μια δημοσιευμένη έρευνα που βρήκε ότι οι ομάδες που φορούν κόκκινα και οι εκτελεστές που κοιτάζουν επίμονα τον τερματοφύλακα είναι πιο πιθανό να τον ψαρώσουν από το αν φοράν άσπρα και κοιτάζουν το γρασίδι ή εκτός εστίας. Όταν φτάνουμε σε τέτοια σημεία στατιστικής παράνοιας, χάνουμε την μπάλα. Και το πέναλτι…

Είναι η Γαλλία το μεγάλο φαβορί;

  [7 Σχόλια]

Σε λίγες μέρες αρχίζει το 15ο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Εθνικών ομάδων στα γήπεδα της Γαλλίας και όπως κάθε διοργάνωση που σέβεται τον εαυτό της θα έχει πολλές απουσίες σημαντικών παικτών. Για όλες τις ομάδες. Η Γαλλία παρουσιάζεται -καθόλου άδικα βάσει ρόστερ- ως το μεγάλο φαβορί αλλά θα παραταχθεί δίχως πολλές σημαντικές μονάδες που λογικά θα δυσκολέψουν το έργο του Ντεσάμπ. Κυρίως στο κέντρο της άμυνας. Υπάρχει σίγουρα η καλύτερη τριάδα κεντρικών χαφ στην Ευρώπη, με τους Καντέ, Πογκμπά και Ματουιντί να είναι πανέτοιμοι να καταπιούν χιλιόμετρα και τους αντιπάλους τους αλλά δίχως στιβαρό κέντρο άμυνας (και με γερασμένα πλάγια μπακ) θα παρουσιαστούν κενά στην άμυνα. Και μιλάω για μεγάλα κενά.

didier-deschamps_o3ie6hruntw01u2sdhk7uqmku

Ο τραυματισμός του Βαράν της Ρεάλ Μαδρίτης, του Ματιέ της Μπαρτσελόνα και η τιμωρία του Σακό της Λίβερπουλ για χρήση απαγορευμένων ουσιών, συν την απουσία του Λαπόρτ της Μπιλμπάο λόγω τραυματισμού (περίμεναν πολλοί τον νεαρό κεντρικό αμυντικό στην τελική 23αδα) δένει τα χέρια του Ντεσάμπ και τον ρίχνει στη μάχη με τον μέτριο Ραμί της Σεβίλλης, τον επιρρεπή στο λάθος Μανγκαλά της Σίτι, τον έμπειρο αλλά σε πτωτική πορεία Λορέν Κοσιελνί της Άρσεναλ και τον Ουμιτί της Λυόν, που δεν έχει παίξει ποτέ επίσημο αγώνα με τη Γαλλία. Δεν ξέρω αν αυτή η τριάδα (συν τον Ουμιτί) σας γεμίζει το μάτι, εμένα πάντως όχι. Στην εξίσωση -όπως έγραψα και πιο πάνω- βάζω και τους πλάγιους αμυντικούς. Ο Εβρά στα 36, ο Σανιά στα 34, ο Ζαλέτ το ίδιο, με μοναδικά φρέσκα πόδια αυτά του Λούκας Ντίνιε της Ρόμα. Παίκτης που προσωπικά δεν μου αρέσει και δε τον θεωρώ κάτι το σπουδαίο. Όπως είναι εύκολο να καταλάβει ο καθένας, το βάρος της αμυντικής λειτουργίας πέφτει περισσότερο στους κεντρικούς χαφ που θα πρέπει εκτός του δημιουργικού κομματιού να «σκουπίζουν» τα πάντα για τους αμυντικούς τους. Επίσης τόσο με την απουσία του Βαράν όσο και με αυτή του Ματιέ η Γαλλία χάνει τον παίκτη που μπορεί να κάνει παιχνίδι από το κέντρο της άμυνας, φέρνοντας ουσιαστικά αρκετά μέτρα πιο πίσω τον Πογκμπά, στερώντας του μέτρα στο δημιουργικό-επιθετικό κομμάτι της ομάδας. Όλα τα παραπάνω είναι υποθετικά βεβαίως-βεβαίως αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι διαφορετικό.

maxresdefault

Αν η Γαλλία κάνει τα παραπάνω ίσως δούμε και το ρόλο του Καντέ στην εντεκάδα εντελώς διαφορετικό και ίσως φτάσουμε στο σημείο η παρουσία του να μην είναι χρήσιμη στο αρχικό σχήμα. Όπως είναι εύκολο να καταλάβουμε οι απουσίες ποιοτικών κεντρικών αμυντικών δημιουργούν ένα ντόμινο στη λειτουργία της ομάδας και αλλάζουν περισσότερο το επιθετικό από το αμυντικό κομμάτι. Η Γαλλία θα παραταχθεί με ένα σχήμα αρκετά κοντά στο παραδοσιακό 4-3-3 ή το 4-3-1-2, αν δεν θέλει να χαραμίσει τον Δημητράκη τον Παγιέτ στον ασβέστη, χάνοντας έτσι όμως δύναμη στα άκρα της ομάδας μιας και θα μένουν εκτός βασικής εντεκάδας παίκτες όπως ο Μαρσιάλ και ο Κομάν (Γκριεζμάν και Ζιρού λογικά θα είναι βασικοί στην επίθεση). Ειλικρινά μιλάμε για ένα άκρως ποιοτικό ρόστερ αλλά αυτές οι απουσίες στο κέντρο της άμυνας βάζουν αρκετές σπαζοκεφαλιές στο Ντεσάμπ που αν δεν βρει γρήγορα λύσεις, ίσως δούμε το απόλυτο φαβορί να μην περνάει ευχάριστες στιγμές στο σπίτι του. Στις 4/6 η Γαλλία παίζει κόντρα στη Σκωτία στο τελευταίο της φιλικό πριν την πρεμιέρα (απέναντι στη Ρουμανία) και εκεί θα μας λυθούν πολλές απορίες.

Περί του πολέμου

  [Καθόλου σχόλια]

«Ο επιτιθέμενος δεν έχει παρά το πλεονέκτημα της αιφνιδιαστικής επίθεσης του συνόλου από το σύνολο, ενώ ο αμυνόμενος μπορεί να αιφνιδιάσει ανά πάσα στιγμή, σ’ όλη τη διάρκεια της συμπλοκής, με τη δύναμη και τη μορφή που δίνει στις επιθέσεις του. Ο επιτιθέμενος έχει περισσότερες ευκολίες από τον αμυνόμενο να κυκλώσει και ν’ αποκόψει το σύνολο, γιατί αυτός βρίσκεται σε μια σταθερή θέση, ενώ ο πρώτος βρίσκεται σε κίνηση σε σχέση μ’ αυτή τη θέση. Αλλ’ αυτή η περιελικτική κίνηση δεν μπορεί να εφαρμοστεί παρά στο σύνολο, γιατί, κατά τη διάρκεια της συμπλοκής και για χωριστά τμήματα, μια επίθεση από πολλές πλευρές είναι ευκολότερη για τον αμυνόμενο παρά για τον επιτιθέμενο, επειδή, όπως είπαμε, ο αμυνόμενος βρίσκεται σε καλύτερη θέση να αιφνιδιάσει με τη δύναμη και τη μορφή των επιθέσεών του.»

a.espncdn.com

Τα λόγια που μόλις διαβάσατε δεν ανήκουν σε κάποιο μετρ της προπονητικής του υπέροχου αθλήματος που λέγεται ποδόσφαιρο αλλά στον Καρλ Φον Κλαούζεβιτς. Ο εν λόγω κύριος ήταν Πρώσος στρατιωτικός και θεωρείται -ακόμα και στις μέρες μας- διάνοια σε θέματα τακτικής, στρατηγικής, ανάλυσης και θεωρίας του πολέμου. Του κανονικού όμως και όχι αυτού που λαμβάνει χώρα μέσα στις τέσσερις γραμμές ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου. Οι τακτικές του βέβαια -με λίγη φαντασία- θα μπορούσαν να μεταφερθούν και στο ποδόσφαιρο μιας και υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν προπονητές που βλέπουν το γήπεδο ως πεδίο μαχών και τους ποδοσφαιριστές τους ως καμικάζι αυτοκτονίας για το καλό -πάντα- του συνόλου (όπως έγραφε και ο Κλαούζεβιτς στο έργο του «Περί του πολέμου» κάπου ανάμεσα στο 1827 και 1830). Αν κάποιος προπονητής πλησιάζει περισσότερο το χαρακτήρα του στρατιωτικού στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, αυτός δεν είναι άλλος απ’ το Ντιέγκο «Τσόλο» Σιμέονε. Απ’ την άλλη, με την κληρωτίδα να έχει κέφια και να μας χαρίζει -στη φάση των 8 του Τσάμπιονς Λιγκ- το ζευγάρι Μπαρτσελόνα-Ατλέτικο, όλοι οι λάτρεις της τακτικής μετράμε αντίστροφα τις μέρες για να αρχίσει αυτός ο ισπανικός εμφύλιος. Γιατί αν υπάρχει μία ομάδα ικανή να αποκλείσει τους -φανταστικούς- Καταλανούς δίχως να διαθέτει ούτε το μισό του ταλέντου τους, αυτή δεν είναι άλλη απ’ την Ατλέτικο του Σιμεόνε. Το έχει ξανακάνει άλλωστε. Στην ίδια φάση, δύο χρόνια πριν. Όταν ο Αργεντινός προπονητής πανηγύρισε και τη μοναδική του νίκη απέναντι στους μπλαουγκράνα.

a.espncdn.com

O Σιμεόνε στηρίζεται στο κλασσικό 4-4-2 (ή 4-4-1-1 κάποιες φορές) με παίκτες που διαθέτουν άπλετο πάθος, τρομακτικά τρεξίματα  και που μπορούν να λειτουργήσουν άψογα τακτικά όπως οι στρατιώτες που είχε στη διάθεση του ο Κλαούζεβιτς. Μεγάλη αρετή τους το μέτρο και ο ρεαλισμός στο διάβασμα του παιχνιδιού του αντιπάλου, γνωρίζοντας πως δεν είναι καλύτεροι ατομικά. Δεν θα πιέσουν για να κερδίσουν τη μπάλα παρά μόνο όταν θα υπάρχει μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας από αποτυχίας (κάτι που όταν μια ομάδα είναι ικανή να το γνωρίζει κερδίζει πολλά περισσότερα από μία κατοχή) και όταν θα το καταφέρουν, η μεταφορά του παιχνιδιού θα γίνει γρήγορα προς το επιθετικό τρίτο του γηπέδου μιας και έτσι -πρώτον- αποφεύγει να έχει τη μπάλα στο δικό της αμυντικό κομμάτι και αν αυτή χαθεί δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί αποδιοργανωμένη η αμυντική της διάταξη και λειτουργία. Όπως είναι εύκολο να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε, το σημαντικότερο δεν είναι η επίτευξη του τέρματος αλλά η διαφύλαξη της άμυνας μας. Όπως έγραψε και ο Φον Κλαούζεβιτς στο βιβλίο του «Η έννοια του πολέμου δεν φαίνεται καθαρά με την επίθεση, γιατί αυτή δεν έχει τόσο σαν απόλυτο αντικειμενικό στόχο τη μάχη, όσο την απόκτηση κάποιου πράγματος. Αυτή η έννοια φαίνεται πρώτα στην άμυνα, γιατί αυτή έχει σαν έμμεσο αντικειμενικό στόχο, τη μάχη, μια που ετοιμασία και μάχη δεν είναι προφανώς παρά ένα και το αυτό». Εννοείται πως -βάσει πάντα αυτών που έχουμε δει- δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης της ποδοσφαιρικής τελειότητας των Καταλανών.

PARTIDO

Η Μπαρτσελόνα διαθέτει τρία εξαιρετικά επιθετικά όπλα. Οι Μέσι, Σουάρεζ και Νεϋμαρ φαντάζουν ανίκητοι και διαθέτουν εκτός της άψογης τακτικής προσήλωσης (αξίζει πολλά συγχαρητήρια ο Λουίς Ενρίκε σε αυτό το κομμάτι) το σημαντικότερο στοιχείο που μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε άμυνα (όσο κι αν είναι τέλεια στημένη και λειτουργεί άψογα), το απρόβλεπτο. Με αυτό το στοιχείο ελάχιστες άμυνες μπορούν να τα βάλουν. Μία απ’ αυτές είναι της Ατλέτικο. Όπως γράφει ο Κλαούζεβιτς στο κεφάλαιο για το κορυφαίο σημείο της επίθεσης: «Όλα εξαρτώνται από μια λεπτή ενστικτώδη κρίση, που αναγνωρίζει διαισθητικά το κορυφαίο σημείο. Πέφτουμε εδώ σε μια φαινομενικήν αντίφαση. Μιας και η άμυνα είναι δυνατότερη απ΄την επίθεση.» Μπορείς όμως να τα βάλεις με  αυτή τη στιγμή έμπνευσης και μαγείας που θα έχουν -σίγουρα- οι Καταλανοί σε 2-3 σημεία κάθε 90λέπτου; Ο Σιμεόνε και οι πολεμιστές ποδοσφαιριστές του έχουν δείξει πως μπορούν και πως κατέχουν αυτό τον τρόπο, τη μέθοδο και την -πολεμική- τακτική. Για το καλό τους ελπίζω να έχω δίκιο. Κλείνοντας -και αφού το ρίξαμε στο διάβασμα- θα σας αφήσω με μερικά λόγια του Τζώρτζ Όργουελ απ’ το αριστούργημά του Πεθαίνοντας στην Καταλωνία, «Τίποτ’ άλλο δεν έχει σημασία προς το παρόν απ’ το να κερδίσουμε τον πόλεμο. Χωρίς νίκη στον πόλεμο όλα τ’ άλλα είναι χωρίς νόημα. Γι’ αυτό το λόγο δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλάμε…». Μένει να δούμε ποιος θα «πεθάνει» και ποιος θα «ζήσει» από αυτό το ζευγάρι. Μέχρι τότε υπομονή.

Επιτέλους έχει κέντρο

  [Καθόλου σχόλια]

Ήταν το καλοκαίρι του 1993 όταν ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον έψαχνε αυτόν τον παίκτη που θα κάλυπτε το κενό που άφηνε σιγά-σιγά ο αρχηγός της ομάδας στο χώρο της μεσαίας γραμμής. Ο Μπράϊαν Ρόμπσον είχε χάσει – σχεδόν – ολόκληρη την προηγούμενη σεζόν με πρόβλημα στο γόνατο και όντας στο 36ο έτος της ηλικίας του, ουδείς ήταν σίγουρος πως θα μπορούσε να τα βγάλει εις πέρας στο δύσκολο (και σκληρό) πρωτάθλημα της Πρέμιερ Λιγκ. Τα μάτια του Φέργκι έπεσαν πάνω στο νεαρό Ιρλανδό αμυντικό μέσο της Νότινγκχαμ, Ρόι Κιν. Απ’ τα ταμεία της ομάδας βγήκε το ποσό – ρεκόρ – των 3,8 εκατομμυρίων λιρών και ο παίκτης έγινε μέλος μιας ομάδας που κυριάρχησε για πολλά χρόνια στο Αγγλικό αλλά και το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Έχοντας στο πλάϊ του τον Πωλ Σκόουλς, το Νίκι Μπατ και το Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν πολύ αργότερα , ο Κιν έγινε για μια δεκαετία ο αρχηγός και ο ηγέτης της μεσαίας γραμμής της ομάδας.

Manchester United's captain Roy Keane ki...Manchester United's captain Roy Keane kisses the FA Cup after their FA Cup Final against Millwall 22 May, 2004 in Cardiff, Wales. Manchester United won the FA Cup for the 11th time with a score of 3-0.     AFP PHOTO/POOL (Photo credit should read /AFP/Getty Images)

Σκληρός σε βαθμό αντιαθλητικού, ακούραστος αλλά και με επιθετικές αρετές όταν πραγματικά το χρειαζόταν μια ομάδα που είχε πάντα εξαιρετικούς μεσοεπιθετικούς ο Κιν άφηνε τεράστιο κενό το 2005 όταν εγκατέλειψε το Όλντ Τράφορντ για τη Σέλτικ και τη Γλασκώβη. Για να είμαι ειλικρινής για 10 χρόνια, πλην του Κάρικ και του Φλέτσερ, κανένας μα κανένας δεν μπόρεσε να αναπληρώσει το κενό του Κιν στο ρόλο του εξαριού πλην ελαχίστων εξαιρέσων. Ο Κάρικ τη σεζόν 2012/2013 ήταν εξαιρετικός οδηγώντας τη Μάντσεστερ στο πρωτάθλημα. Ο Φλέτσερ το 2010, πριν το σοβαρό πρόβλημα υγείας ήταν για ένα εξάμηνο αλάνθαστος και φυσικά ο Χάργκριβς το 2008 στο Τσάμπιονς Λιγκ και στο πρωτάθλημα της ομάδας ήταν ένας σιωπηλός mvp. Κοινός παρονομαστής που δεν άφησε και τους τρεις παίκτες να ξεδιπλώσουν το πλούσιο ταλέντο τους ήταν φυσικά η υγεία. Κάτι που – ευτυχώς – ο Κιν είχε βιώσει αρνητικά μόνο για μια σεζόν στην καριέρα του. Ο Ιρλανδός ήταν ένας πραγματικός ταύρος εντός και εκτός γηπέδου. Όπως ο ίδιος είχε γράψει στη βιογραφία του, πολλές φορές πήγαινε στην πρωινή προπόνηση μετά από μεθύσι και αφού είχε κοιμηθεί σε παγκάκι. (Μη το δοκιμάσετε οι νέοι ποδοσφαιριστές μιλάμε για άλλες εποχές).

Generated by  IJG JPEG Library

Ο Φέργκι με τις γνωστές του αλχημείες κατάφερνε να καλύπτει τα κενά  και τα λάθη του   και πάντα έβρισκε τρόπους. Είχαμε δει τον Καγκάβα στον άξονα ως οχτάρι, το Τζόουνς ως εξάρι, το Ρούνει ως οχταροεξάρι, το Γκιγκς στα 35 εξάρι και άλλα πολλά. Μετά τη «σύνταξη» του σπουδαίου μάνατζερ φάνηκε η γύμνια της ομάδας τόσο στον άξονα όσο και σε άλλες θέσεις. Όλα αυτά με την έλευση του Φαν Χααλ άρχισαν σιγά-σιγά να χάνονται, με τεράστια ποσά εννοείται να βγαίνουν απ’ τα ταμεία της ομάδας. Έτσι φτάσαμε στο φετινό καλοκαίρι με τους κόκκινους του Μάντσεστερ να έχουν στα χαρτιά ένα απ’ τα κορυφαία κέντρα, όχι της Αγγλίας, αλλά ολόκληρου του ποδοσφαιρικού πλανήτη. Ο Ολλανδός γνωρίζει πολύ καλά πως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο δε νοείται δυνατή ομάδα χωρίς δυνατό κέντρο (η Λίβερπουλ ακούει;) και κάνει επιτέλους πράξη αυτό τον άγραφο νόμο του ποδοσφαίρου.

daley-blind_3035503b

Πέρυσι έφερε στην ομάδα το Ολλανδικό πολυεργαλείο που ακούει στο όνομα Νταλέι Μπλιντ και τον Ισπανό play maker Άντερ Ερέρα. Ο Ολλανδός μπορεί να αγωνιστεί και ως αμυντικός μέσος και φυσικά ως στόπερ και αριστερός πλάγιος αμυντικός. Υπάρχει ο Φελαϊνί που είναι ένας κορυφαίος box to box μέσος και ο εξαιρετικός Άγγλος Νίκι Πάουελ. Όσοι είχαν δει παιχνίδια της Γουίγκαν στο Γιουρόπα Λιγκ θα συμφωνήσουν μαζί μου. Φέτος όμως έκανε την πραγματική υπέρβαση με δύο σούπερ μεταγραφές. Απ’ τη μία ο Μπάστιαν Σβαϊνστάϊγκερ και απ’ την άλλη ο Μόργκαν Σναϊντερλεν συνθέτουν ένα κεντρικό δίδυμο γλωσσοδέτη, δύσκολο να το προφέρει και ο πιο εύγλωτος σπήκερ και δύσκολο να αντιμετωπιστεί από οποιαδήποτε ομάδα. Ο Γερμανός στα 31 δίνει πολλά κιλά ποιότητα στον άξονα της ομάδας και ο Γάλλος «κλειδώνει» το χώρο μπροστά απ’ τους στόπερ και γίνεται ο παίκτης που θα μπει στα παπούτσια του Κάρικ τα επόμενα χρόνια. Μοναδική ένσταση απ’ τους φίλους της ομάδας το γεγονός πως ο «Σβάινι» τα δύο τελευταία χρόνια είχε αγωνιστεί στα μισά (και λιγότερα) παιχνίδια των Βαυαρών για τη Μπουντεσλίγκα λόγω τραυματισμών. Προσωπικά θεωρώ πως η μεταγραφή του πρώην παίκτη της Σαουθάμπτον θα αποδειχθεί η σημαντικότερη για τους «ρεντ ντέβιλς» αυτό το καλοκαίρι μιας και ο Σναϊντερλεν είναι ο παίκτης που η ομάδα ήθελε πολλά χρόνια τώρα. Και επιτέλους τον έχει.

071315-Soccer-Man-Utd-Bastian-Schweinsteiger-Morgan-Schneiderlin-PI-JE.vadapt.620.high.0

To μόνο σίγουρο είναι πως η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ τον Αύγουστο θα ξεκινήσει στη φετινή Πρέμιερ Λιγκ – όχι για να μπει στην τετράδα – αλλά για να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει και για την Ευρώπη και είναι πλεόν γεγονός. Η ομάδα έχει επιστρέψει.

Μάθε μπαλίτσα εκεί στο Άνφιλντ

  [8 Σχόλια]

H Πρέμιερ Λιγκ μας τελειώνει για φέτος και μαζί της φαίνεται να τελειώνει και ο Μπρένταν Ρότζερς για τη Λίβερπουλ. Ο άνθρωπος που έφτασε στην ομάδα το καλοκαίρι του ’12 και είχε υποσχεθεί όμορφο ποδόσφαιρο (και τίτλους;), φαντάζει πλέον ξένο σώμα μη μπορώντας να σηκώσει το «ειδικό βάρος» της φανέλας και φυσικά αδυνατώντας να φέρει τίτλους. Τρεις σεζόν στο Άνφιλντ δίχως κούπα είναι αποτυχία, όπως αποτυχία είναι τα συνεχή σκαμπανεβάσματα στην απόδοση της ομάδας  και οι – πολλές – μέτριες (αν και πολυδάπανες) μεταγραφές. Σκέφτηκα λοιπόν να βγάλω τον «ελληνάρα» καφενειακό φίλαθλο-οπαδό-ποδοσφαιρόφιλο από μέσα μου και να προτείνω κάποιες λύσεις για να βγει η ομάδα απ’ το τέλμα και να επιστρέψει μετά από 26 χρόνια (τόσα θα συμπληρωθούν του χρόνου) στην κατάκτηση του Πρωταθλήματος Αγγλίας. Είμαι σίγουρος πως αυτό μπορεί να συμβεί. Είμαι σίγουρος πως αυτό μπορεί να συμβεί. Είμαι σίγουρος πως αυτό μπορεί να συμβεί…

Φέρτε μας τον Κλοπ

Ο Γερμανός  σχιζοφρενής προπονητής είναι ο πλεόν κατάλληλος για την καρέκλα του μάνατζερ των ρεντς. Έχει καταφέρει πολλά στην καριέρα του. Δημιούργησε μια ομάδα όνειρο – τη Ντόρτμουντ – κερδίζοντας τίτλους, παίζοντας όμορφο και σύγχρονο ποδόσφαιρο και φυσικά μπορεί να φέρει στο Νησί παίκτες νέους και ταλαντούχους απ’ τη Γερμανική αγορά. Μαζί του θα δούμε τον Τσαν στη φυσική του θέση, ο Στέρλινγκ θα μείνει και θα εξελιχθεί σε νέο Μέσι και ο Μάρκο Ρόις θα μας οδηγήσει στην κούπα. Αν δεν έρθει δεν θέλω άλλο προπονητή και καλό θα είναι να πορευτούμε με την αφίσα του Σάνκλι καρφιτσωμένη στον πάγκο. Τουλάχιστον αυτή θα δίνει έμπνευση.

Τέλος η ρετρολαγνεία

Η Λίβερπουλ είναι ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες του πλανήτη και αυτό το ξέρει ακόμα και ο πιο άσχετος με ποδόσφαιρο μόδιστρος σε ατελιέ του Τζιάνι του Βερσάτσε αλλά καλό είναι να ξεκολλήσει απ’ το παρελθόν. Τεράστιο ρεκόρ τα 5 Πρωταθλητριών και τα 18 Πρωταθλήματα. Τιτανομέγιστος ο Νταλγκλίς, ο Κίγκαν και ο Τζέραρντ αλλά ας τους «ξεχάσουμε» κι ας δούμε πως θα γίνει θρύλος ο Χέντερσον, ο Στέρλινγκ, ο Άιμπ, ο Ρόσιτερ και οι νέοι παιχταράδες που θα έρθουν (όταν έρθουν). Οι ομάδες χτίζονται με όραμα, κοιτάζοντας το μέλλον και ρίχνοντας ματιές στο παρελθόν τους, αφήνοντας το. Οι ατυχείς συγκρίσεις νέων παικτών ως «ο νεός Ρας», ο «νέος Χάνσεν» κτλ μόνο κακό μπορούν να κάνουν. Αποδεδειγμένα, δυστυχώς. Διαφορετικά θα φτάσουμε στο 2055 και θα μιλάμε ακόμα για το ανάποδο ψαλίδι που σκόραρε ο Ιαν Σεν Τζον ένα βροχερό μεσημέρι στο Μπάουνταρι του Ολνταμ.

LIVERPOOL, ENGLAND - JULY 09:  (THE SUN OUT,THE SUN ON SUNDAY OUT) Brendan Rodgers manager of Liverpool with the remounted original 'This Is Anfield' Sign at Anfield on July 9, 2012 in Liverpool, England.  (Photo by John Powell/Liverpool FC via Getty Images) *** Local Caption *** Brendan Rodgers

Άμυνα, άμυνα, άμυνα

Το 2014 το πρωτάθλημα χάθηκε επειδή η ομάδα έβαζε 8 και έτρωγε 6. Δεν υπάρχει ομάδα που να κέρδισε πρωτάθλημα χωρίς να έχει καλή άμυνα και αυτό το έχουν μάθει καλά στο Άνφιλντ τα τελευταία χρόνια. Η άμυνα – εννοείται – δεν είναι δουλειά μόνο του τερματοφύλακα και των αμυντικών αλλά ολόκληρης της ομάδας. Τι σημαίνει αυτό; Καλή αμυντική τετράδα ή πεντάδα αλλά και καλό κέντρο μπροστά της. Η ομάδα χρειάζεται σίγουρα ένα κεντρικό χαφ απ’ το πρώτο ράφι (ένα Πογκμπά ή ένα Τουρέ δηλαδή) και ένα στόπερ για να πλαισιώσει τον Σκρτελ που να είναι top class. Συν ένα δεξί μπακ για βασικό που να ξέρει μπάλα και να κόβει σαν άνθρωπος και να μην φέρνει στροφές γύρω απ’ τον εαυτό του (για σένα λέω Γκλεν Τζόνσον). Ακούγονται κάπως δύσκολα όλα αυτά και χρειάζονται πολλά χρήματα αλλά οι εποχές που έπαιρνες πρωτάθλημα αγοράζοντας τον Πήτερ Τόμσον απ’ την Πρέστον έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Επίθεση, Επίθεση , επίθεση

Η Λίβερπουλ φέτος σκόραρε λιγότερο κι απ’ τον Ντε Άντρε Τζόρνταν όταν σουτάρει ελεύθερες βολές και αυτό ήταν πραγματικά λυπηρό. Χωρίς Σουάρεζ και με τραυματία το Στάριτζ έχει μια μεγάλη δόση λογικής όλο αυτό αλλά και πάλι δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Οι «κόκκινοι» χρειάζονται επιθετικό των +25 γκολ και αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο Ιμόμπιλε (που γράφεται έντονα αυτές τις μέρες), ούτε ο Ίνγκς (που επίσης γράφεται απ’τη μέση της σεζόν). Αυτό μπορεί να το κάνει ο Μπενζεμά, ο Μπέιλ, ο Λεβαντόβσκι και μερικοί άλλοι. Αν ο Ιμόμπιλε είναι το νέο «εννιάρι» που θέλουν στο Λίβερπουλ για να ματώσουν τα δίχτυα ας ρίξουν μια ματιά στο γιαλό μπας και καταλάβουν πως δεν είναι στραβός. Να ξέρουμε και ‘μεις τι θα κάνουμε τα Κυριακάτικα απογεύματα της νέας ποδοσφαιρικής χρονιάς.

Τώρα που ξαναβλέπω το κείμενο ίσως ταίριαζε καλύτερα ο τίτλος «Φτιάξτε ομάδα εκεί στο Άνφιλντ» και αυτό με λυπεί περισσότερο τώρα που το σκέφτομαι.

Η τέχνη του ποδοσφαίρου του Γκουαρντιόλα

  [6 Σχόλια]

Στις 14 Φεβρουαρίου η Μπάγερν Μονάχου του Πέπ Γκουαρντιόλα υποδέχονταν το δύσμοιρο Αμβούργο του Ζόσεφ Ζινμπάουερ (στις τελευταίες μέρες του Ιωσήφ στον πάγκο). H διαφορά στην ποιότητα των δύο ομάδων ήταν γνωστή πριν τη σέντρα κάτι που φυσικά έδειξε περίτρανα και το 8-0 υπέρ των Βαυαρών. Όσοι είχαν την τύχη να δουν αυτή την αναμέτρηση (ευτυχώς ήμουν ένας απ’ αυτούς)  δε στάθηκαν στο τελικό σκορ αλλά στα «περίεργα» που έκανε τακτικά ο Πεπ και φυσικά ξένισαν αρκετά μεγάλη μερίδα του φίλαθλου κοινού. Άλλωστε είναι γνωστό πως σε κάθε καφενείο της Ελλάδας, κάθε μπυραρία της Γερμανίας και σε άλλα πολλά μέρη όπως παμπ και ταβέρνες ανά την Ευρώπη οι γνώσεις των θαμώνων περί τακτικής ποδοσφαίρου είναι έτη φωτός μπροστά απ’ τον «μυρωδιά» του Πεπ.

a.espncdn.com

Ο Καταλανός προπονητής είχε παρουσιάσει μια εντεκάδα με  Νόιερ στο τέρμα (τον λες και λίμπερο πλέον),  Ραφίνια στο δεξί άκρο της άμυνας με τον Μπερνάρ στο αριστερό και δίδυμο στο κέντρο της άμυνας ο Μπάντστουμπερ με τον Μπενατιά. Όλα καλά μέχρι εδώ. Μπροστά τους σε ρόλο «εξαριού» ο Νταβίντ Αλάμπα (αριστερός μπακ η φυσική του θέση) και μπροστά του ο Σβαινστάιγκερ. Σε ρόλο δεκαριού ήταν ο Γκέτσε, με τον Μίλλερ κεντρικό επιθετικό και στα δεξιά ο – τρισμέγιστος – Ρόμπεν. Στα αριστερά σε καθαρό ρόλο εξτρέμ είχε αγωνιστεί ο Λεβαντόφσκι. Ναι ok ούτε σ’ εμένα είχαν φανεί λογικά όλα αυτά. Το αξιοσημείωτο ήταν πως από το 20′ (που έγινε και το 1-0 με το πέναλτι του Μίλλερ) ο Γκουαρντιόλα άλλαζε θέσεις σε παίκτες δοκιμάζοντας όλα αυτά τα «νέα δεδομένα» που έχει στο σκληρό δίσκο του μυαλού του. Όταν είδε πως υπήρχε πίεση στους στόπερ και πως η μπάλα δεν έβγαινε ψύχραιμα απ’ την περιοχή, άλλαξε το 6 με το 8 δίνοντας στο Σβαινστάιγκερ το ρόλο του deep lying playmaker, φέρνοντας μάλιστα το Λέβα δίπλα στο Μίλλερ και δίνοντας ολόκληρη την αριστερή πλευρά στο Μπερνάρ μιας και είχε καλύτερο στήριγμα με το ανέβασμα του Αλάμπα (και τα χιλιόμετρα που καταπίνει ο Αυστριακός). Ένα συνεχές παιχνίδι με τον αντίπαλο προπονητή και τον εαυτό του. Ο Πεπ δημιουργούσε προβλήματα στον Πεπ και έβρισκε ο ίδιος τις λύσεις αλλάζοντας όχι πρόσωπα, αλλά διάταξη στο σύστημα και θέσεις στους ποδοσφαιριστές του. Αυτό που έκανε και ο Ρίνους Μίχελς δηλαδή με τον Άγιαξ στα 70’s. Αυτό ξεκίνησε ο Γκουαρντιόλα στη Μπάρτσα με το «τίκι- τάκα» και στους Γερμανούς το έχει πάει ένα βήμα πιο πέρα. Φυσικά και δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί απ’ τον καθένα και θέλει αρκετή προσπάθεια και υπομονή. Το ποδόσφαιρο άλλωστε είναι Τέχνη και ο Καταλανός είναι ένας απ’ τους πιο σοφιστικέ καλλιτέχνες που υπάρχουν σε αυτό στις μέρες μας.

Screen Shot 2013-10-21 at 10.46.36 PM

Στέκομαι στο συγκεκριμένο παιχνίδι μιας και υπήρχαν πολλές απουσίες – όπως συμβαίνει από πέρσι στη Μπάγερν – βασικότατων ποδοσφαιριστών, με το Γκουαρντιόλα όμως να μη διαλέγει τον εύκολο δρόμο (βάλε-βγάλε παίκτες ίδιων χαρακτηριστικών) αλλά το ΔΙΚΟ του. Αλχημείες (για όλους εμάς) είχαμε δει και πριν από αυτό τον αγώνα, είδαμε και μετά και εννοείται θα βλέπουμε όσο ο Γκουαρντιόλα θα βρίσκεται στους πάγκους. Τα χρόνια στη Μπάρτσα ήταν αυτός που άλλαξε θέση στο Μέσι, ήταν αυτός που χρησιμοποίησε τον (τεράστιο) Γιάγια Τουρέ  στο κέντρο της άμυνας όταν χρειάστηκε. Ήταν αυτός που εκτόξευσε τον Τσάβι και τον Ινιέστα. Ήταν αυτός που «δημιούργησε» τον Πέδρο και τον Μπουσκέτς. Ήταν αυτός που δεν ήθελε τον Ζλάταν επειδή δεν ταίριαζε στο «σύστημα». Ήταν αυτός που έκανε τον Πικέ (στα δικά του χρόνια) τον πιο σύγχρονο στόπερ του πλανήτη. Τα ίδια πάνω-κάτω και στη Μπάγερν. Άλλάξε θέση στο Λαμ και τον έκανε ένα εξαιρετικό κεντρικό χαφ από πλάγιο μπακ. Τον είδαμε να χρησιμοποιεί τριάδα στην άμυνα σε πολλά παιχνίδια με τον Χάβι Μαρτίνεθ στη θέση του λίμπερο. Τον είδαμε να ρίχνει στα βαθιά τον 17χρόνο μέσο Τζιανλούκα Γκαουντίνο και να πουλάει τον – εξαιρετικό – αμυντικό μέσο Λουίζ Γκουντάβο στη Βολφσμπουργκ, όχι απειδή είναι κακός παίκτης αλλά επειδή δεν κολλάει στο δικό του πλάνο και στυλ παιχνιδιού.  Τα πάντα με το δικό του τρόπο που θα έλεγε και ο Σινάτρα. Ένας προπονητής που συνεχώς τολμά να αλλάζει πράγματα και προσπαθεί να φτάσει το ποδόσφαιρο ένα βήμα παραπέρα.

guardiola-gaudino-bayern

Φυσικά και ήρθαν τίτλοι, φυσικά ήρθαν και αποτυχίες όπως και γκρίνια από μεγάλη μερίδα φίλων των Βαυαρών. Ο περσινός διασυρμός απ’ τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Τσάμπιονς Λιγκ ήταν ένα σοβαρό πλήγμα στον εγωισμό των Γερμανών αλλά και του Γκουαρντιόλα και φέτος ο στόχος δεν είναι τίποτα λιγότερο απ’ τα ΠΑΝΤΑ για τη Μπάγερν Μονάχου. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα έχει επιτευχθεί στηριζόμενος στον «Τρόπο του Πεπ». Φυσικά το ίδιο ισχύει και σε περίπτωση αποτυχίας. Ο τραυματισμός του Αλάμπα στο γόνατο στερεί απ’ τον Γκουαρντιόλα ένα σπουδαίο αριστερό μπακ (και ένα πολύ καλό κεντρικό χαφ) αλλά απ’ την άλλη του δίνει το δικαίωμα να μας παρουσιάσει κάτι νέο και έξυπνο για να καλυφθεί αυτό το (μεγάλο) κενό. Θα δούμε το Λαμ σε ρόλο αριστερού μπακ; Θα δούμε το Λαμ στο κέντρο δίνοντας το ρόλο αυτό στο Μπερνάρ ή θα δούμε κάτι τελείως διαφορετικό. Μην ξεχνάμε πως έχει επιστρέψει και ο Τιάγκο, κάτι που δίνει περισσότερες λύσεις για το ρόλο του playmaker στον άξονα.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως Το ποδόσφαιρο είναι Τέχνη και ως τέτοιο πρέπει και να κρίνεται. Ο Πεπ είναι ένας καλλιτέχνης και ως τέτοιος πρέπει να κρίνεται. Η κάθε Τέχνη δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί – ούτε και να γίνει αρεστή σε όλους. Κλείνοντας. Στην ερώτηση «Αν θα μπορούσε να τα κάνει  όλα αυτά δίχως παίκτες κλάσης» η απάντηση είναι πως «Ο Κόπολα δούλευε με τον Πατσίνο, ο Σκορσέζε με τον Ντε Νίρο και ο Καζάν με το Μπράντο«. Το ίδιο κάνει και ο Πεπ Γκουαρντιόλα, μεταμορφώντας τους «ηθοποιούς» του  και οδηγώντας τους μαεστρικά σε επιτυχίες. Απ’ την άλλη πολλά «αριστουργήματα» είχαν γίνει εισπρακτικές αποτυχίες και το αντίθετο. Άλλωστε φανατικούς φίλους και ορκισμένους εχθρούς έχουν μόνο οι σπουδαίοι και αυτοί που κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ο νοών νοείτω και η συνέχεια στο γήπεδο.

Το Καπρίτσιο του Πλουσιόπαιδου

  [4 Σχόλια]

Παρακολουθώντας χθες το γαλλικό κλάσικο μεταξύ Μαρσέιγ και Παρί (σημείωση: οι Γάλλοι το συγκεκριμένο παιχνίδι το λένε κλάσικο περίπου 20 χρόνια τώρα και δεν είναι θύμα της μόδας που έχει πιάσει όλη την Ευρώπη τα τελευταία 6 χρόνια), έβλεπα την εκπληκτική συνεργασία που έχουν μεταξύ τους ο Μπλες Ματουϊντί με το Μάρκο Βεράτι. Παρότι είμαι πιο κοντά στην ομάδα της Μασσαλίας, αν και δεν έχω φανέλα του Μπερνάρντ Ταπί Μπαζίλ Μπολί, το συγκεκριμένο παριζιάνικο δίδυμο στο κέντρο είναι από τα καλύτερα στην Ευρώπη.

Ο Ματουϊντί (Γκοντ Μπλες Χιμ) είναι ένας κεντρικός χαφ που μπορεί να τρέχει ασταμάτητα, με τον τεράστιο διασκελισμό του καλύπτει γρήγορα το χώρο, αλλά και τη μπάλα με τα μακρυά του κανυά. Είναι σπάνιο ένας κεντρικός παίχτης να μπορεί όχι μόνο να κατεβάσει τη μπάλα, όχι μόνο να πασάρει κάθετα και να σουτάρει από απόσταση, που είναι στα προαπαιτούμενα της θέσης, αλλά να έχει τόσο καλή τεχνική που να μπορεί να μετατραπεί σε ακραίος. Τη σέντρα που μπορεί να βγάλει από το πλάι ο Μπλες στην κίνηση θα τη ζήλευαν πολλά εξτρέμ. Και άμα λάχει κάνει και μια ζωγραφιά όπως το πρώτο γκολ της Παρί χθες.

Ο Μάρκο Βεράτι από την άλλη είναι ένας εγκέφαλος στη μεσαία γραμμή που οργανώνει όλο το παιχνίδι. Πραγματικά σε κάνει να απορείς πως στο κέρατο αυτός ο κοντοπίθαρος τσιλιβήθρας μπορεί να βάζει τόση δύναμη στο παιχνίδι του και να γίνεται και σκληρός αν το απαιτεί το παιχνίδι. Πέρα από το πάσιγκ γκέιμ, τον έλεγχο του ρυθμού και την οργάνωση του παιχνιδιού, κόβει, μαρκάρει και καλύπτει. Ο Βεράτι είναι κάτι μεταξύ Πίρλο και Τσάβι στο παιχνίδι του, αλλά το πιο βασικό απ όλα είναι ότι έχει δέσει πολύ αρμονικά με τον Ματουϊντί. Ως δίδυμο μπορούν να κάνουν τα πάντα στο κέντρο και δεν είναι τυχαίο ότι στην τριάδα αλλάζει ο τρίτος που θα τους συμπληρώσει γιατί αυτοί θεωρούνται ένα. Ο Παστόρε, ο Μόουρα, ο Ραμπιό, ο Καμπάγ είναι εκείνοι που μάχονται για τη μία θέση που μένει.

Verratti-Matuidi

Όμως ο πρόεδρας Άραβας πετρελαιάς έχει ένα καημό και ένα κόλλημα. Ο καημός του είναι να κάνει τουλάχιστον δύο σούπερ μεταγραφές κάθε καλοκαίρι γιατί ο λογιστής του λέει ότι υπάρχουν κάποια ποσά που πρέπει να ξεπλύνει θέλει να κάνει την Παρί Ευρωπαϊκό μεγαθήριο. Το κόλλημά του είναι να χτυπάει πάντα το μεγάλο στόχο που έχει η Μπαρσελόνα κάθε καλοκαίρι. Η κόντρα που έχουν οι δύο Καταριανοί, ο ιδιοκτήτης της Παρί και ο χορηγός επί ντροπής της Μπάρσα, κρατάει πολλά χρόνια και έχει μεταφερθεί και στο ποδόσφαιρο. Όπως λοιπόν στην αυλή του σχολείου το ένα πλουσιόπαιδο θέλει να μοστράρει το καινούριο πανάκριβο Άι-φον του πριν το πάρει το άλλο πλουσιόπαιδο, έτσι και ο Κελαϊφί θέλει να πάρει τον κάθε αστέρα που έχει στη λίστα της η Μπαρσελόνα. Και επειδή αυτός σπρώχνει τα λεφτά το κάνει κάθε χρόνο σε μια τιμή που η Μπαρσελόνα δεν μπορεί να κάνει ματς-απ, που λέμε και στο Μάνατζερ. Ξεκίνησε με τον Τιάγο Σίλβα και μετά κάθε χρόνο ερχόταν και κάποιος (Μαρκίνιος, Νταβίντ Λουίζ με σειρά εμφάνισης). Τώρα είναι ο Πολ Πογκμπά.

paul-pogba

Ο Πογκμπά είναι ένας καταπληκτικός παίχτης όμως παίζει ακριβώς στην ίδια θέση και ακριβώς με το ίδιο στυλ του Ματουϊντί. Η ενδεχόμενη απόκτησή του από την Παρί θα σπάσει αυτό το εκπληκτικό δίδυμο πράγμα που καταργεί την ποδοσφαιρική λογική. Ο Πογκμπά είναι ένας παίχτης που χρειάζονται πολλά τοπ κλαμπς. Η Μπάρσα, όλοι οι Άγγλοι, ακόμα και η Μπάγερν με τη Ρεάλ Μαδρίτης θα μπορούσαν να τον χρησιμοποιήσουν. Η Παρί όμως τον θέλει από καπρίτσιο. Επειδή είναι Γάλλος και επειδή τον θέλει η Μπαρσελόνα. Όμως όταν έχεις βρει δίδυμα ή τριάδες που να ταιριάζουν δεν τις σπας. Η Γιουνάιτεντ φύλαξε το Σκόουλς-Κιν όσο πήγαινε και η Μπαρσελόνα αρνιόταν πεισματικά να χαλάσει την τριάδα Τσάβι-Ινιέστα-Μπουσκέτς, σε σημείο που ο Μαστσεράνο γύρισε σέντερ μπακ. Αλλά το ποδόσφαιρο έχει λίγη σχέση με τα καπρίτσια.

Μπορώ να χάσω το κεφάλι μου γιατί ξέρω πού είναι η καρδιά μου

  [10 Σχόλια]

Αυτός είναι ο τίτλος του παραπάνω βίντεο γυρισμένο από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούλιο στο Ροζάριο της Αργεντινής. Είναι ένα καλομονταρισμένο σύνολο εικόνων και στιγμών από την πορεία της Νιούελ’ς για το πρωτάθλημα που κατέκτησε στην Αργεντινή, αλλά και από την άτυχη πορεία της στο Κόπα Λιμπερταδόρες που σταμάτησε στην διαδικασία των πέναλτι στην ημιτελική φάση.

Και μέσα στις εικόνες από τις κερκίδες και από το γήπεδο, μέσα στους πρωταγωνιστές οπαδούς και παίκτες όπως ο Νάτσο και ο Μάξι, φαίνεται ο σεβασμός και η αγάπη από όλους τους φίλους της Νιούελ΄ς, εν προκειμένω τους δημιουργούς του βίντεο, στο πρόσωπο του Χεράρδο «Τάτα» Μαρτίνο. Φαίνεται από τα πλάνα του Μαρτίνο που έχουν επιλεχθεί. Όχι κάποιον τύπο να ουρλιάζει από τις γραμμές, να πανηγυρίζει ή να κάνει έντονες κινήσεις. Ο Μαρτίνο τα κάνει κι αυτά, αλλά δεν είναι αυτό το κύριο χαρακτηριστικό του. Είναι ο ήσυχος τύπος που θα μπει στο γήπεδο, θα κάνει τον σταυρό του, θα χαιρετίσει τον κόσμο και θα διευθύνει την ομάδα που έχει χτίσει ο ίδιος. Αυτό είναι που τον χαρακτηρίζει. Μεθοδικότητα και δουλειά.

Άγνωστο πώς θα τα πάει στη Βαρκελώνη. Η επιλογή του όμως δείχνει δυο πράγματα. Πρώτον, ότι ανεξάρτητα από το πόσο συμπαθεί ή όχι κάποιος την Μπαρσελόνα (εγώ δεν την υποστηρίζω) ο σύλλογος δείχνει να ξέρει ποια πρέπει να είναι τα κριτήριά του για να επιλέγει άτομα. Τώρα θα μου πει κάποιος: «Αλήθεια μεγάλε; Και τον Νεϊμάρ τι τον πήρε;» και μπορεί να έχει και δίκιο, θα το δούμε στο μέλλον. Αλλά στο θέμα του προπονητή πήγε από τον Πεπ στον βοηθό του και από εκεί δεν έψαξε να κάνει μανταμσουσουδισμούς που θα έκανε κάποια νεόπλουτη αγγλική (ή εσχάτως) γαλλική ομάδα. Απέφυγε τα κλασσικά ονόματα γυρολόγους με υψηλά κασέ, αλλά βρήκε έναν άνθρωπο με έργο πίσω του σε τελείως διαφορετικές συνθήκες. Κάποιον που να ταιριάζει στο προφίλ (αγωνιστικό και όχι μόνο) της ομάδας, που μπορεί να κινηθεί πάνω στις ράγες στις οποίες ο σύλλογος της Καταλωνίας πορεύεται τα τελευταία χρόνια.

Δεύτερον, φαίνεται για μια ακόμα φορά πόσο λάθος είναι η άποψη που υπάρχει σε αρκετό κόσμο του στυλ «έλα μωρέ τώρα να ‘ούμε, δεν έχουν τακτική στην Λατινική Αμερική, τους δώνουνε μια μπάλα και παίζουν». Μερικές από τις μεγαλύτερες αλλαγές στο πώς παίζεται το ποδόσφαιρο έχουν ξεκινήσει από την Λατινική Αμερική σχεδόν έναν αιώνα πριν. Μπορεί ο Λατινοαμερικάνος να μπαίνει δυσκολότερα σε καλούπια και να έχει πάντα μέσα του μια διαφορετική νοοτροπία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η μπάλα δεν μαθαίνεται από μικρή ηλικία με οργανωμένες ακαδημίες και με προπονητές που ασχολούνται συνεχώς με την τακτική. Ο Μαρτίνο είναι ο τέταρτος Αργεντίνος προπονητής που κάθεται στον πάγκο της Μπαρσελόνα και αυτό δείχνει πολλά.

captura_de_pantalla_2013-07-20_a_la(s)_09.15.53__destacado

Το εντυπωσιακό με τον 50χρονο κόουτς είναι ότι μέχρι και φέτος αποτελούσε ίσως τον ορισμό του «ουδείς προφήτης στον τόπο του». Η προπονητική του πορεία στην Αργεντινή ήταν σε μικρές ομάδες μέχρι που το 2002 πήγε στην Παραγουάη. Εκεί έδωσε δυο πρωταθλήματα στην Λιμπερτάδ μετά από 26 ολόκληρα χρόνια, πήγε στη συνέχεια στην Σέρο Πορτένιο όπου πήρε ακόμα ένα πρωτάθλημα (ας μην μπλέξουμε με Απερτούρες και Κλαουζούρες) και στη συνέχεια και ενώ ήταν μέσα στη δόξα αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα για να αφοσιωθεί όπως είπε στην οικογένειά του. Η επιστροφή του έγινε μετά από 6 μήνες στην Κολόν στην Αργεντινή όπου δεν τα πήγε καλά και έσπασε και ένα ρεκόρ, αφού στα πρώτα 7 χρόνια της προπονητικής του θητείας δεν είχε χάσει ποτέ δυο ματς συνεχόμενα. Έφυγε μετά από μόλις 21 παιχνίδια, η πιο αποτυχημένη περίοδος της καριέρας του, για να γυρίσει στον ποδοσφαιρικό του παράδεισο την Παραγουάη και πίσω στην Λιμπερτάδ με την οποία πήρε ακόμα ένα πρωτάθλημα και έκανε μια μεγάλη πορεία στο Λιμπερταδόρες.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι πιο γνωστά. Προπονητής για 5 χρόνια σχεδόν στην Παραγουάη, όπου λατρεύτηκε όσοι λίγοι και έφερε την ομάδα σε έναν τελικό Κόπα Αμέρικα και στους 8 του Μουντιάλ της Ν. Αφρικής. Βίοι παράλληλοι σχεδόν με έναν άλλον μεγάλο προπονητή από το Ροζάριο, τον Μαρσέλο Μπιέλσα. Ο ένας στη Χιλή, ο άλλος στην Παραγουάη και τελικά κι οι δυο στην Ισπανία. Ο «Τάτα» ήταν ένας από τους αγαπημένους παίκτες του Μπιέλσα στη Νιούελ’ς και οι ομοιότητες δεν σταματούν εδώ. Ο Μπιέλσα έφυγε από τη Νιούελ’ς παίρνοντας την Κλαουζούρα του 1992, χάνοντας όμως στον τελικό του Λιμπερταδόρες στα πέναλτι από τη Σάο Πάολο (με παίκτη τον Μαρτίνο). Ο Μαρτίνο έχασε το Τορνέο Ινισιάλ με την ομάδα να καταρρέει στα τελευταία ματς (δεχόμενος κι ο ίδιος κριτική, όπως ο Μπιέλσα που όμως είχε έρθει 18ος πριν πάρει το πρωτάθλημα), πήρε όμως αρκετά εύκολα το Τορνέο Φινάλ και έχασε στα πέναλτι από Βραζιλιάνους (αυτή τη φορά στα ημιτελικά του Λιμπερταδόρες).

bielsa2012_1_31_10_14

Οι δυο προπονητές μοιράζονται πολλά κοινά στοιχεία και πώς αλλιώς θα γινόταν, αφού ο Μαρτίνο έπαιξε την καλύτερη μπάλα, έμαθε ποδόσφαιρο με τον Μπιέλσα. Ακόμα και το στυλάκι τους με το ψιλο-χαιτικό και το γυαλί μοιάζει. «Και γιατί δεν πήραν τον Μπιέλσα ρε φιλαράκι τότε;» είναι μια εύλογη απορία. Δεν μπορώ να είμαι στο μυαλό των διοικούντων, αλλά αν μπορούσα να προβλέψω θα έλεγα ότι εκτός από τα καλά λόγια του Μέσσι μέτρησε ότι ο Μαρτίνο δεν έχει το παρατσούκλι «ο τρελός» όπως ο Μπιέλσα. Ο Μπιέλσα μέσα σε όλα τα καλά του έχει και αρνητικά και η σταθερότητα δεν ανήκει στα πρώτα. Πολύ συχνά χάνει το παιχνίδι, θολώνει και η ομάδα του από την μία στην άλλη μπορεί να φέρει εντελώς αντιδιαμετρικά αποτελέσματα. Επίσης, ο Μαρτίνο ίσως ταιριάζει και λίγο περισσότερο στο ευρωπαϊκό στυλ από την άποψη, ότι ξέρει να αμυνθεί καλύτερα (κάτι που έχουμε δει στη σφιχτή Παραγουάη). Και αν αυτό ακούγεται εκτός νοοτροπίας Μπαρσελόνα, τότε ίσως κάποιος θα έπρεπε να ξαναδεί το φετινό Τσάμπιονς Λιγκ και τα παιχνίδια στο Μιλάνο και το Μόναχο. Ο Μαρτίνο δουλεύει με μικρούς, δουλεύει από τα άκρα, θέλει την κατοχή, θέλει το πρέσινγκ (να έπαιρνε και τον Νάτσο στη Βαρκελώνη, τι καλά) και ξέρει να πλησιάζει τους παίκτες. Το αν πετύχει μένει να το δούμε. Επιστρέφοντας πάντως στο αρχικό βίντεο, ο Μαρτίνο έχει δείξει ότι εκτός από καρδιά έχει και κεφάλι και στο δεύτερο χρωστάει πολλά.

Να ‘μασταν γρήγοροι σαν τη φωτογραφία

  [14 Σχόλια]

Ξεκινώντας να πω, ότι το πιο εύκολο πράγμα είναι να κριτικάρεις την εθνική ομάδα. Πολύ απλά γιατί δεν είναι κάποιος σύλλογος όπου ότι και αν πεις οι οπαδοί του θα πουν ότι το κάνεις γιατί είσαι αντίπαλος, γιατί δεν έχει βαμμένες φυλλάδες να πουλάνε οπαδιλίκι και μόνο (στην Εθνική αυτό συμβαίνει μόνο στις επιτυχίες και την καπήλευσή τους με εθνικοπατριωτικά DVD) και γιατί μπορείς να το παίζεις προπονητής πολύ πιο εύκολα μια που στον σύλλογο υπάρχει ένα συγκεκριμένο ρόστερ, ενώ στην εθνική υπάρχει το σύνολο των Ελλήνων παικτών και μπορείς να λες «μα γιατί δεν έβαλε τον τάδε» ή «γιατί δεν πήρε τον τάδε».

Όπως επίσης να πω, ότι η κριτική στην εθνική ομάδα δεν είναι κουσούρι του Ελληνάρα, αλλά γίνεται παντού, σε όλες τις χώρες που κλωτσάνε την μπαλίτσα. Με βάση αυτή θα σταθώ σε μερικά πράγματα που είναι απλά δικές μου απόψεις, χωρίς να υποστηρίζω ότι είναι και σωστές. Ξεκινάω από την κλασσική κουβέντα σε κάθε εθνική ομάδα, αυτή περί του προπονητή. Θεωρώ ότι ο Σάντος φέρει ευθύνη σημαντική για το γεγονός ότι έχουμε έναν βαθμό μετά τα δυο πιο «εύκολα» θεωρητικά παιχνίδια. Ευθύνη τόσο λόγο επιλογής παικτών, όσο και κοουτσαρίσματος μέσα στο παιχνίδι.

Κατ’ εμέ η επιλογή των τερματοφυλάκων της Εθνικής ήταν τραγική. Πήρε έναν γερασμένο τερματοφύλακα που ακόμα και νεότερος ήταν κακός, έναν καλό τερματοφύλακα που έχασε όλη τη σεζόν λόγω τραυματισμών και έναν μέτριο τερματοφύλακα που δεν έπαιζε στην ομάδα του. Μεταξύ αυτών επέλεξε των χειρότερο όλων για βασικό και αυτό η ομάδα το πλήρωσε ακριβά. Κατ’ εμέ ο Χαλκιάς ευθύνεται στα 2 από τα 3 γκολ που έχει δεχτεί η Εθνική, η δε συμπεριφορά του χθες (συμπεριφορά που έχει επαναλάβει και στους συλλόγους που αγωνίζεται) είναι αρκετή για να τον στείλει ο προπονητής σπίτι του από τώρα. Στις κλήσεις θα μπορούσαν να είναι είτε ο Χιώτης, είτε κάποιος από τα δυο «Κα» του ΠΑΟ, είτε ο Κωνσταντόπουλος που βελτιώθηκε πολύ στο τέλος της σεζόν. Νομίζω ότι αυτό το λάθος του Σάντος το πληρώσαμε πολύ πιο ακριβά απ’ ότι περιμέναμε όλοι. Λάθη στους τερματοφύλακες έκανε και παλιά δυστυχώς. Πιστεύω ότι τραβάει ορισμένα κολλήματα, όπως όταν ήταν στην ΑΕΚ και επέμενε στον Ατματζίδη στα τελευταία του ή στον κακό Μιχαηλίδη με αποτέλεσμα να μένει (τι σύμπτωση) ο Χιώτης στον πάγκο και η ομάδα να τρώει σε κάθε ματς ένα γκολ από ανεπάρκεια στον άσσο.

Από εκεί και πέρα δεν μπορώ να πω πολλά για τις άλλες θέσεις. Στα σέντερ μπακ νομίζω δεν διαφωνώ, στα δε χαφ είναι τόση η φτώχεια του ελληνικού ποδοσφαίρου που ο Καραγκούνης θα παίζει βασικός ως τα 40, στους δε επιθετικούς πιθανώς να αδικήθηκε ο Κλάους. Στα πλάγια μπακ δεξιά ο Τοροσίδης είναι σε μέτρια κατάσταση, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιον καλύτερο. Όσο για τα αριστερά, ο Χολέμπας αποτελεί τρύπα τεράστια για την ομάδα μας με σαφή ευθύνη και στα δυο ματς. Παρ’ όλα αυτά ποιον να βάλει; Τον Σπυρόπουλο που γελάνε οι Παναθηναϊκοί μαζί του ή τον Καράμπελα; Μόνο ο Τζαβέλλας υπάρχει. Εκεί όμως που φταίει ο Φερνάντο είναι ότι είδε τα χάλια του Χολέμπας στο πρώτο ματς και δεν φρόντισε να τα καλύψει στο δεύτερο. Και εκεί αρχίζουν και τα προβλήματα στο κοουτσάρισμα του Σάντος.

Προβλήματα για τα οποία ο καθένας μπορεί να πει το μακρύ του και το κοντό του. 100 Έλληνες θα σου πουν 101 διαφορετικές εντεκάδες. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που και οι 100 θα πουν. Ας δεχτώ ότι πιστεύει στον Σαμαρά, εδώ οι ΠΑΟΚτζήδες κράζανε τον Σαλπιγγίδη μια σεζόν ολόκληρη και μετά το ματς με την Πολωνία κράζανε τον Σάντος που δεν τον βάζει. Το θέμα είναι ότι βλέπεις ότι το παλικάρι δεν μπορεί. Δεν νιώθει. Είναι αργός, δεν κάνει σχεδόν τίποτα σωστό, είναι τρομερά σοφτ. Γιατί τον αφήνεις να βγάζει το 90λεπτο; Υπάρχει κάποιος λόγος; Ανακατεύεις όλη την ομάδα επειδή σε γκαντεμιάσανε και έμεινες χωρίς σέντερ μπακ. Βαφτίζεις τον Κατσουράνη (που γενικά είναι λάσπη) σέντερ μπακ, ενώ έχεις κανονικό σέντερ μπακ; Αν δεν πιστεύεις στον Μαλεζά γιατί τον παίρνεις μαζί σου; Για τουρισμό; Αναγκάζεσαι να κάνεις αλχημείες για να καλύψεις μια θέση και ανακατεύεις δυο γραμμές. Στο δε τέλος του αγώνα, όχι μόνο τον αφήνεις  μέσα τον Σαμαρά, βγάζεις και όλα τα χαφ για να βάλεις επιθετικούς και καταλήγεις να παίζεις με κάτι σαν 4-2-4 και τον Κατσουράνη να κάνει γιόμες. Δηλαδή χαλάς όσα έχεις καταφέρει κυρ-Σάντος τόσο καιρό, να παίζει η ομάδα όσο μπορεί με ένα συγκεκριμένο στυλ. Να κόψει τις γιόμες, να προσπαθήσει υπομονετικά να φτάσει στις φάσεις. Και έρχεσαι μόνος σου και το χαλάς την πιο κρίσιμη ώρα που θες να βάλεις γκολ;

Προσωπικά ποτέ δεν περιμένω μπαλάρα από την Εθνική μας και είμαι ευχαριστημένος όταν βλέπω προσπάθεια και όταν ξέρω ότι αυτό μπορούσαν, αυτό έκαναν. Ούτε καταλαβαίνω τα παράπονα για το κακό ποδόσφαιρο που παίζουμε, όταν «ομαδάρες» σέρνονται στον αγωνιστικό χώρο. Δεν μπορώ όμως να βλέπω να σαμποτάρουμε μόνοι μας τις ελπίδες μας. Γιατί ακόμα κι έτσι αν έμπαινε εκείνο το ρημάδι το πέναλτι του Καραγκούνη θα θέλαμε ένα Χ με τη Ρωσία σε μια «ομορφιά του ποδοσφαίρου» με την οποία θα περνούσαν αυτοί πρώτοι και εμείς δεύτεροι. Ας αφήσουμε τους άλλους να μας κόβουν τις ελπίδες.

Όπως κάνουν οι επόπτες και οι διαιτητές π.χ. Δεν θα μιλήσω για θεωρίες συνωμοσίας ή για σφαγές σε φάσεις που τις φανταζόμαστε. Όταν όμως βλέπεις όλες οι «οριακές» φάσεις να δίνονται κατά σύμπτωση εναντίον σου και μονίμως να παίρνεις κάρτες που δεν δίνονται στους αντιπάλους, τότε κάτι δεν πάει καλά. Ελπίζω να βελτιωθεί η διαιτησία με τη Ρωσία, όπως ελπίζω να βελτιωθούμε και εμείς. Φυσικά και είναι δύσκολο να κερδίσουμε τη Ρωσία, αλλά δεν είναι ακατόρθωτο. Αρκεί να παίξουμε στο 100% των όσων μπορούμε, να έχουμε και λίγη από την παλιά μας τύχη που μας εγκατέλειψε και να δούμε μια σωστή ομάδα από τον Σάντος που προλαβαίνει να διορθώσει κάποια πράγματα. Και ας μπούμε και σε ένα ματς με περισσότερο πάθος, σαν να χάνουμε ήδη με 1-0 και 2-0 (χωρίς να χάνουμε όμως, έτσι παιδιά;), και πολύ περισσότερο μυαλό. Δεν είμαι αισιόδοξος, αλλά τουλάχιστον ας φύγουμε με ψηλά το κεφάλι και όπως όταν νιώθαμε όλοι μας μετά το πρώτο 6λεπτο χθες…

YΓ Αυτός ο κοκκινομάγουλος ο Κυριάκος Παπαδόπουλος δείχνει τρομερά στοιχεία. Και επειδή μου αρέσει και ο Παπασταθόπουλος, νομίζω ότι θα έχουμε για αρκετά χρόνια καλά σέντερ μπακ.
ΥΓ2 Περιμένω να ακούσω απόψεις από όσους γίγαντες διάβασαν όλο αυτό το σεντόνι.