Με το τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι και το ηλεκτρονικό τσιγάρο στο άλλο, κάθησα χθες βράδυ παρέα με κάτι φίλους να δω Champions League

Πρώτη μας επιλογή ήταν το παιχνίδι του Μιλάνου και φυσικά δεν διαψευστήκαμε. Γρήγορο γκολ και ένας ρυθμός καταιγιστικός υπόσχονταν καλύτερη συνέχεια.

Ξαφνικά κι ενώ μας είχε μείνει ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο στα χείλη απ τη μπαλάρα που βλέπαμε, γυρίζει ο Μήτσος και ρωτάει:

- Ποιόν έχει προπονητή η Μίλαν ρε παιδιά; Τον Τενέ;

- Γιατί ωρέ Μήτσο; Μια χαρά παίζει. Δεν σ αρέσει; Πάνω-κάτω το τόπι.

- Τι να μ αρέσει ρε; Πάτε καλά; Στο δεύτερο ημίχρονο αυτοί οι γέροι θα θέλουν μπουκάλες οξυγόνου για να αντέξουν.

- Σώπα ρε Μήτσο. Η φανέλα … η παράδοση … ο Ροναλντίνιο … ο Μπέκαμ …

- Το φεγγαρόφωτο … Ρε δεν πάτε καλά. Δεν γυρίζουμε λίγο στη NOVA να δούμε πόσο είναι το άλλο;

- Να γυρίσουμε ρε Μήτσο, αλλά εδώ γίνεται ωραίο παιχνίδι.

- Ρε τι παιχνίδι μου λες, για πλάκα θα κερδίσει ο παππούς. Γύρνα το άλλο, αυτό το είδαμε!

Απρόθυμα πιάνω το τηλεκοντρόλ και γυρίζω στη NOVA.

Πάνω – κάτω κι εδώ το τόπι, αλλά φάσεις λίγες. Και πάνω που ετοιμαζόμαστε να ξαναγυρίσουμε στο Μιλάνο, μας κατακεραυνώνει πάλι ο Μήτσος

- Ρε σεις. Ο Κακά στη Ρεάλ παίζει αριστερό εξτρέμ; Κανέναν άλλον δεν έχουνε να παίξει εκεί;

- Γιατί ρε Μήτσο; Πες μας τώρα πως δεν σ αρέσει κι ο Κακά.

- Ο Κακά μ αρέσει. Ο Τενές που τον βάζει να παίζει εκεί δεν μ αρέσει. Πόσα είπαμε πως κάνει αυτή η ομάδα; Ρε πού πάνε τα λεφτά…

-

Στην ανάπαυλα η κουβέντα άναψε και οι υπόλοιποι επιτεθήκαμε στο Μήτσο τον ξερόλα με το γνωστό και αμείλικτο επιχείρημα «ρε εσύ αδικείσαι, γιατί δεν πας να γίνεις προπονητής;»

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε κι εμείς φυσικά ξαναγυρίσαμε στο Σαν Σίρο.

Εκεί γύρω στο 50 ο Μήτσος άρχισε να χαχανίζει.

- Τι γελάς κύριε Χάπελ; Είδες πάλι τίποτα περίεργο;

- Περίεργο, όχι. Αναμενόμενο. Οι μέσοι της Μίλαν δεν έχουν ακουμπήσει τη μπάλα ακόμα. Ερχεται το παστέλι. Ειδικά αν ο γέρος στείλει τον Νάνι για νάνι και βάλει κανένα γρήγορο που θα σεντράρει χωρίς να το πολυσκέφτεται.

- Καλά, καλά. Τώρα θα πετάξει άλλο ένα η Μίλαν και να δούμε πού θα κρυφτείς μετά κύριε Φέργκιουσον.

- Ρε σεις! Εχει τον Ζέεντορφ στον πάγκο ο μαστροΤενές; Ο Ζέεντορφ δεν είν αυτός;

- Να ρε Μήτσο, ο Ζέεντορφ. Παππούς κι αυτός.

- Και γιατί δεν τον βάζει μέσα ρε; Μαγουλάδες έχει; Ρε μεγάλε, βάλε κανένα φρέσκο πράμα στο κέντρο γιατί σε λίγο θα θέλεις ενέσεις νοβοκαϊνης.

- Ωπα Μήτσο. Σ άκουσε ο παππούς. Βγάζει το Νάνι και βάζει αυτόν τον Βαλένσια.

- Χα, χα. Ρε είναι γάτα ο γέρος σου λέω! Μέτρα τώρα, μέτραααααα!!!

- Σιγά τον Μαραντόνα ρε Μήτσο.

- Χα χα χα . Τι σας έλεγα; Το κόλλησε ο παππούς. Πάπαλα. Κι εσύ κύριε Τενέ, κράτα τις αλλαγές να τις κάνεις στο 80’ να μειώσεις γιατί θα φας κι άλλο. Αντε ρε γυρνάτε στη Γαλλία να δούμε το άλλο. Αυτό τελείωσε.

- Να γυρίσουμε ρε Μήτσο. Μπορούμε να κάνουμε κι αλλοιώς; Μας ρούμπωσες σήμερα.

- Ωπα! Γκολ η Λυόν. Τώρα θα δούμε μπαλάρα. Τώρα θα ξυπνήσει και η Ρεάλ

- Μάγκες, να σας ρωτήσω: αυτός με το 9 ο Ταραλίδης είναι;

- Γιατί ρε Μήτσο; Ούτε ο Κριστιάνο δεν σ αρέσει;

- Ξέρω γω μωρ αδερφέ μου. Εχει παντοφλιάσει μέσα σε πέντε λεπτά δέκα σουτ απ του διαόλου τη μάνα.

- Ναι, αλλά ξέρεις πόσα τέτοια έχει βάλει Μήτσο;

- Πιθανόν. Εχω ένα θείο που κάνει Αθήνα – Πάτρα σε μισή ώρα και δεν έχει τρακάρει ποτέ. Μπαίνεις να σε πετάξει μια βόλτα;

- Δεν το πιάνω το χιούμορ σου ρε Μήτσο αλλά δεν πειράζει. Εσύ κάτσε εδώ να λες για τον Τενέ και ο άλλος είναι εκεί που είναι και παίρνει αυτά που παίρνει.

- Ναι, καλά. Στο μεταξύ, ο Κακάς ακόμα αριστερά παίζει, ε;

- Τα παμε αυτά Μήτσο.

- Πρώτο μάγκα θα τον κάνει αυτόν τον Ξυπνητήρι, πώς τονε λένε. Μάπα το καρπούζι ρε. Εδώ δεν μπαίνει άλλο γκολ. Ο ένας δεν μπορεί και ο άλλος αν βάλει δεύτερο θα πάθει καρδιακή προσβολή απ τη συγκίνηση. Ξαναγυρίστε Μιλάνο ή βάλτε το Ράδιο Αρβύλα, ξέρω γω; Εγώ ό,τι ήταν να δω το είδα.

- Πώς έχεις αυτή τη μαγική ικανότητα ρε Μήτσο να μας ξενερώνεις πάντα. Μια χαρά μπαλίτσα βλέπουμε κι εσένα σου ξυνίζει.

- Ρε παιδιά μην τσακώνεστε. Εβαλε γκολ ο Ζέεντορφ.

- Σε ποιο λεπτό;

- Στο 80΄

- Πόσο είναι το σκορ;

- 3-2 κερδίζει η Γιουνάϊτεντ, αλλά τώρα η Μίλαν μπορεί να … Καθήστε ρε παιδιά. Πού πάτε;

- ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΜΗΤΣΟ

Η οπτική ενός λάτρη της τακτικής:
Ο αριστερός εξτρέμ συγκλίνει ελαφρά προς τον άξονα. Ο επιθετικός της ομάδας και ο κεντρικός μέσος κάνουν κίνηση προς το μέρος του για να του δώσουν στήριγμα. Οι τρεις τους εναλλάσσουν ταχύτατα την μπάλα, μαζεύοντας γύρω τους τέσσερις αμυνόμενους. Ο αριστερός εξτρέμ τελικά ανοίγει το παιχνίδι στα άκρα, προς τον αριστερό μπακ που εκμεταλλευόμενος την άδεια πλευρά, ανεβαίνει αρκετά. Την ώρα που ο αριστερός μπακ ετοιμάζεται να γυρίσει την μπάλα, ο επιθετικός, ο κεντρικός μέσος και ο δεξιός εξτρέμ κάνουν όλοι κίνηση προς την περιοχή, δίνοντας του αρκετές επιλογές για να σεντράρει. Η μπάλα γυρίζει τελικά στον επιθετικό που με απ’ ευθείας σουτ σκοράρει.

Η οπτική του αμυνόμενου προπονητή:
Ο δεξιός χαφ παρατάει γρήγορα την φάση, αφήνοντας την θέση του δεξιού μπακ, που ακολουθεί τον αντίπαλο ακραίο χαφ προς το κέντρο, ακάλυπτη. Σκατά. Οι αμυντικοί χαφ δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, παρατηρώντας απλά τους αντιπάλους να αλλάζουν πασούλες στο κέντρο. Σκατά. Η μπάλα πάει στα πλάγια, όπου δεν υπάρχει πλέον κανείς. Σκατά. Ο αντίπαλος βγάζει ανενόχλητος την σέντρα και στο κέντρο της άμυνας δεν υπάρχει ούτε ένας που να κάνει κίνηση για να μαρκάρει τους δυο αντιπάλους. Σκατά. Η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα. Σκατά.

Η οπτική ενός απλού φιλάθλου:
Χάθηκε το τόπι, φίλε…

Αποφάσισα σήμερα ν ασχοληθώ λίγο με τις ελληνικές γραφικότητες.
Στο Τεν Κάτε θα αναφερθώ, ένα πρόσωπο όχι ιδιαίτερα προσφιλές σε μένα, αλλά σε κάθε περίπτωση πιο ευχάριστο απ τους ειδικούς αναλυτές των media και τους πρώην ποδοσφαιριστές και νυν λάτρεις των μικρών ασπρόμαυρων κυβικών θεών (όποιος κατάλαβε κατάλαβε).
Ο Τεν Κάτε λοιπόν, που βρίσκεται για δεύτερη χρονιά στο τιμόνι μιάς απ τις ακριβότερες ομάδες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, οφείλει να κάνει δύο πράγματα. Το πρώτο και κυριότερο, να κατακτήσει επιτέλους τίτλο ή τίτλους που τόσο πολύ λείπουν απ την ομάδα. Και δευτερευόντως, και όχι πρωτευόντως γιατί στην Ελλάδα ζούμε, να παίξει και λίγη μπάλα να ευχαριστηθεί και ο κόσμος όπως τότε που και πρωτάθλημα έπαιρνε και απολάμβανε τον Μητσάρα, τον Κρίστο, τον Πάρη, τον Ρότσα, τον Ζάετς και πάει λέγοντας.
Και τα δύο παραπάνω ζητούμενα δεν περνούν απόλυτα απ τα χέρια του, ακριβώς επειδή ζούμε στην Ελλάδα.
Το να πάρεις πρωτάθλημα σ αυτή την καταπληκτική χώρα δεν εξαρτάται απόλυτα απ τις δικές σου δυνατότητες. Θέλω να πω πως σ αυτή την ποδοσφαιρική μπανανία, δεν είναι σίγουρο πως ο καλύτερος παίρνει πάντα πρωτάθλημα. Πολλές φορές το παίρνει και ο μη καλύτερος κι αυτό δεν έχει να κάνει με τον προπονητή και τους παίκτες αλλά πιο πολύ με τις διοικήσεις και το κατά πόσον έχουν καταφέρει να «θωρακίσουν» την ομάδα (βλέπε αηδιαστική έκφραση που παραπέμπει σε παράγκες και άλλα συναφή).
Πρωτάθλημα δεν πήρε ο μακαρίτης ο Κυράστας γιατί κάθε βδομάδα έτρωγε 7-8 κίτρινες για κολατσιό και στο τέλος με την Προοδευτική κόντεψε να μπει ο ίδιος να παίξει. Πρωτάθλημα δεν πήρε ούτε ο Μαρκαριάν γιατί ξαφνικά ανακαλύψαμε πως το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα, σε αντίθεση με το γκολφ που παίζεται από αριστοκράτες ιδιαίτερα Σάββατο και Κυριακή απόγευμα.
Προφανώς πρωτάθλημα δεν πήραν και πολλοί άλλοι προπονητές άλλων ομάδων που δεν τους αναφέρω εδώ όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί το κείμενο αναφέρεται στον Παναθηναϊκό.
Απ την άλλη το να παίξεις μπάλα είναι ένα θέμα μπερδεμένο. Να παίξεις μπάλα αλλά με ποιους παίκτες; Με αυτούς που βρήκες, με αυτούς που θέλεις να πάρεις ή με αυτούς που σου πήραν;
Προσωπικά εκτιμώ αυτούς τους προπονητές που αποδίδουν καρπούς με ό,τι βρήκαν. Είναι συνήθως λύσεις ανάγκης και σπάνια αναλαμβάνουν μια ομάδα στην αρχή μιάς σεζόν. Οι υπόλοιποι μου φαίνονται λίγο υποκριτές. Τι θα πει ρε μάγκα «δεν μπορώ να παίξω 4-3-3 με αυτούς τους παίκτες»; Δεν ξέρεις να παίζεις τίποτ άλλο; Μόνο Φεράρι ξέρεις να οδηγείς; Αν σε βάλουμε σε Σκόντα θα τρακάρεις;
Παρ όλ αυτά, ο Τεν Κάτε δεν ήρθε σαν λύση ανάγκης στον Παναθηναϊκό. Ηρθε πέρυσι το καλοκαίρι και μάλιστα μετά από πολύ βασανιστικό ψάξιμο και μελέτη του Αντωνίου. Ο Τεν Κάτε είπε εξ αρχής πως θέλει να παίξει 4-2-3-1 και αν ο Κώστας δεν κατάλαβε εκείνη την ώρα τι σκοτούρα έβαλε στο κεφάλι του, δεν του φταίει κανένας άλλος.
Το σύστημα αυτό για να «περπατήσει» θέλει και καλούς πλάγιους μπακ και εξτρέμ και φορ περιοχής και επιτελικό χαφ μπροστά από δύο «σκυλιά» αμυντικά χαφ. Για να δεις μπάλα δηλαδή, όχι για να κερδίζεις με ένα γκολ διαφορά τον κάθε πεθαμένο και να πανηγυρίζεις.
Απ όλ αυτά λοιπόν που χρειάζεται αυτό το παλιοσύστημα, ο Παναθηναϊκός θαρρείς πως κάθε χρόνο αποκτά κάποια κομμάτια, λίγα-λίγα και όχι όλα μαζί.
Πέρυσι πήρε αμυντικό χαφ, φέτος πήρε σέντερ φορ και ένα εξτρέμ, ενδεχομένως τον Γενάρη να πάρει και επιτελικό χαφ και το καλοκαίρι να κοιτάξει και για κανένα αριστερό μπακ.
Φταίει ο Τεν Κάτε γι αυτό;
Τυπικά όχι, αφού τις μεταγραφές τις ορίζει ο φούτμπολ μάνατζερ ή τεχνικός διευθυντής ή όπως θέλετε πείτε τον. Ουσιαστικά ναι, γιατί δεν είναι κανένα τσουτσέκι, έχει ένα βιογραφικό που του επιτρέπει να πατήσει και λίγο πόδι και να πει πως δεν θέλω αυτόν, θέλω τον άλλον.
Απ τη στιγμή που δεν μιλάει, απ τη στιγμή που έφτασε μάλιστα να φορτωθεί προσωπικά την αποτυχία της περίπτωσης Μέλμπεργκ δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Ο Τεν Κάτε έχει αυτούς που θέλει για να παίξει αυτό το σύστημα. Αυτό μας έχει δώσει να καταλάβουμε και δεν νομίζω να καταλαβαίνουμε λάθος.
Εχει προσπαθήσει ο Τεν Κάτε να παίξει μπάλα;
Ασφαλέστατα. Φέτος με την Γαλατά στο ΟΑΚΑ έπαιξε ένα ποδόσφαιρο που ευχαριστεί τα μάτια αλλά «παγώνει» τις καρδιές. Η προσπάθειά του χαρακτηρίστηκε «βλακεία» απ τον πρόεδρο της ομάδας κι εκείνος το πήρε το μήνυμα. Στην Ελλάδα ξύπνιος είναι αυτός που κερδίζει όπως να ναι, έστω κι αν παροδικά αυτό θα φέρει και λίγη γκρίνια. Στην Ελλάδα επίσης υπάρχουν «ιερές αγελάδες», παίκτες που ξέρεις πως αν αγγίξεις θα πρέπει να ψάξεις τον παγκόσμιο Ατλα για να βρεις τον επόμενο προορισμό σου. Ο τεν Κάτε μπορεί να μην εμπλούτισε τις προπονητικές του εμπειρίες στη χώρα μας. Σίγουρα όμως έμαθε τον ιδιότυπο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το παιχνίδι. Και τώρα πιά είναι έτοιμος να δώσει αυτό που πρώτ απ όλα λαχταρούν όλοι αυτοί που πάσχουν από ψυχώσεις, σύνδρομα και μικροί είχαν δει την γιαγιά τους γυμνή, πολύ δε πρισσότερο τώρα που η ομάδα δείχνει «θωρακισμένη». Βέβαια, επειδή όσο ζεις μαθαίνεις, ακόμα δεν έχει φτάσει στα τελευταία κεφάλαια του «βιβλίου» του «Δουλεύοντας στην Ελλάδα». Όταν φτάσει στις τελευταίες σελίδες θα δει ένα κεφάλαιο που λέγεται «Ιτζάκ Σουμ». Και τότε θα τα έχει δει όλα…

Οχι, μην φοβάστε. Δεν θα γράψω ωδή γιά τον Παναθηναϊκό και την επική, ηρωϊκή και τιτανοτεράστια ανατροπή του σκορ.
Γιά την Καβάλα θα γράψω. Γιά την μικρή αυτή και καταφρονεμένη ομάδα που ήρθε απ την Β’ Εθνική γιά να παίξει ένα άλλο τελείως άγνωστο στην Ελλάδα ποδόσφαιρο. Αυτό του ανελέητου πρέσιγκ και της γρήγορης ανάπτυξης με τη μία που αφήνει αγάλματα τα ακριβοπληρωμένα και βραδυκίνητα τίποτα των μεγάλων ομάδων να χάσκουν και να παρακαλάνε να γίνει το λάθος ή να ακουστεί το σφύριγμα του διαιτητή γιά να ανακτήσουν την κατοχή.
Είναι η δεύτερη φορά φέτος που παρακολουθώ παιχνίδι της (μετά απ αυτό με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη) και ομολογώ πως θα συνεχίσω να την παρακολουθώ γιατί αυτό ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο που μ αρέσει και γιατί είναι ωραίο να βλέπεις να προσπαθεί να το παίξει κάποιος στη χώρα των «εεεεεε πλάγιοοοοοο», «εεεεεεεεε φάουυυυυυυυυυλ» και «εεεεεεεεε οφ σάϊιιιιιιιιιιιιιιιιιιιτ»
Μπράβο στον Παπακώστα γι αυτό που δημιούργησε και έχει κάθε δίκιο να διαμαρτύρεται γιά τον τρόπο που η μπάλα στο τελευταίο λεπτό έφτασε απ την μιά άκρη του γηπέδου στην άλλη.
Ελπίζω η Καβάλα να αρθεί πάνω απ την κακοδαιμονία της να την διοικεί ο …σενιόρ ντελ πούρο και να βγει στην Ευρώπη. Το αξίζει!!!

ΥΓ. Λίγο αργότερα παρακολούθησα τον αγώνα της ΑΕΚ με τον Πανθρακικό.
Ε λοιπόν αν η τελευταία ομάδα του πρωταθλήματος παίζει έτσι εκτός έδρας, τότε κάτι αλλάζει πραγματικά στον μίζερο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Και φυσικά το γκολ του Ρομπέρ είναι μακράν το καλύτερο γιά φέτος

Το να αντιμετωπίζεις τον, χωρίς βαθμό, ουραγό της βαθμολογίας σ’ ένα γήπεδο που παρόλο που βρίσκεται 270 χιλιόμετρα μακριά από το Χαριλάου, έχει κυριευτεί από δικούς σου οπαδούς και να μην μπορείς να τον κερδίσεις είναι τόσο μεγάλη αποτυχία όσο το να σε κατατροπώνει στις εκλογές ένας τύπος που ειδικεύεται στα σαρδάμ και αδυνατεί να καβαλήσει ένα απλό ποδήλατο. Και δεν χρειάζεται ο στόχος σου να είναι ο πρωταθλητισμός, για να το νιώσεις αυτό.

Έξι συμπληρωμένοι αγώνες στην φετινή Σούπερ Λιγκ και ο Μαζίνιο ψάχνει ακόμα τρόπο να αξιοποιήσει το άπλετο ταλέντο των μεσο-επιθετικών του. Έξι αγώνες, χωρίς αριστερό χαφ-εξτρέμ. Έξι αγώνες διαρκούς σύγχυσης και μπερδέματος ρόλων, μεταξύ κάποιων εκ των πιο ταλαντούχων παικτών στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Μια ομάδα μπλοκαρισμένη στον άξονα, που στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα βρει κάποιες επιθετικές λύσεις από τα δεξιά, εκεί που υπάρχουν επιλογές με παίκτες που γνωρίζουν την θέση. Και από αριστερά; To κενό, το τίποτα, η απουσία.

Το να προσπαθήσεις να γεμίσεις το Τίποτα αυτό με παίκτες που δεν ..νιώθουν αριστερό χαφ έχει ήδη αποδειχτεί ανέφικτο. Σε όλες τις δοκιμές έως τώρα, το Τίποτα κερδίζει, εξαφανίζει τον παίκτη κι εσύ καταλήγεις να παίζεις πάντα με αριθμητικό μειονέκτημα. Ο Κόκε πιθανόν σε κάποια περίοδο της ζωής του να μπορούσε να το γεμίσει, αλλά αυτή η περίοδος δεν είναι σίγουρα αυτή που διανύουμε. Ο Γκρασιάν δεν ονομάστηκε τυχαία «η αλλαγή του Ρικέλμε» – και ακόμα κι ένα μικρό παιδί μπορεί να αντιληφθεί σε ποια θέση ταιριάζει ο Ρικέλμε. Ο Πίτου Γκαρσία, που αποκτήθηκε για να καλύψει το κενό αυτό, συμπλήρωσε έναν μήνα πριν πατήσει για πρώτη φορά χόρτο εχθές, έστω και για μερικά λεπτά. Ο Φερνάντεζ δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιοριστεί στα άκρα, καθώς θα είναι ποδοσφαιρικό έγκλημα εφάμιλλο του να βάλεις τον Τσάβι να παίξει σ’ενα ολόκληρο παιχνίδι δεξί εξτρέμ και μόνο δεξί εξτρέμ! Το να περάσεις στα αριστερά έναν εκ των δεξιών χαφ απ’την άλλη, πιθανόν να σου δώσει κάποια επιπλέον μπασίματα αλλά θα χαραμίσει τα τόσα λίτρα γάλατος που έχει καταναλώσει ο Αμπρέου, για να φτάσει τα 193 εκατοστά.

Η αλλαγή του συστήματος από 4-2-3-1 σε 4-4-2, που έχει δοκιμάσει ο Μαζίνιο σε κάποιες περιπτώσεις, δεν απέφερε επίσης καρπούς, καθώς με όποιον τρόπο και να βάλεις τα νουμεράκια στην διάταξη, αν δεν υπάρχει παίκτης ικανός να δημιουργήσει από τα αριστερά, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μπλοκάρισμα στον άξονα, ένας Αράνο ‘νεκρός’ από το 60λεπτο και μια επίθεση που ‘γέρνει’ συνεχώς προς τα δεξιά σε τέτοιο βαθμό, που ο αντίπαλος προπονητής (βλέπε Μαντζουράκης) περνάει στο παιχνίδι και δεύτερο αριστερό μπακ!

Το πρωτάθλημα είναι ακόμα στην αρχή του. Αλλά χαμένοι πόντοι, όπως αυτοί απέναντι στον, φιλότιμο αλλά προβληματικό και αγνώριστο σε σχέση με την περσινή χρονιά, Πανθρακικό δεν αναπληρώνονται εύκολα, γι’ αυτό ο Μαζίνιο πρέπει να βρει άμεσα λύσεις που θα  ξεμπλοκάρουν την επιθετική λειτουργία της ομάδας, ώστε να καταφέρει να πετυχαίνει περισσότερα γκολ απ’ όσα – με τραγικό και ‘αστείο’ συνήθως τρόπο – δέχεται. Ακόμα κι αν αυτές περιλαμβάνουν την παραμονή στον πάγκο κάποιων πρωτοκλασάτων ονομάτων…

Ο Τεν Κάτε έπαθε πέρυσι και έμαθε.
Δυστυχώς για μας βέβαια που θέλουμε να δούμε λίγη μπάλα, αλλά οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε.
Μετά το ντέρμπυ της πρώτης αγωνιστικής πέρυσι με την ΑΕΚ (οι κιτρινόμαυροι είχαν νικήσει με 2-1), βγήκε και είπε πως αιφνιδιάστηκε γιατί δεν περίμενε από μια μεγάλη ομάδα να παίξει στην έδρα της τόσο αμυντικά.
Όταν υποδέχτηκε τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, ξανααιφνιδιάστηκε γιατί δεν περίμενε ο πρωταθλητής να παίξει τόσο αμυντικά.
Φέτος έμαθε: για να κερδίσεις ντέρμπυ στην Ελλάδα, πρέπει να ακολουθείς τη συνταγή: «Αμυντικά εσείς; Αμυντικότερα εμείς!»
Και μη χειρότερα…

Ας πούμε πως είσαι πρόεδρος του Λεβαδειακού (τυχαίο το παράδειγμα), που μόλις έχεις … απολυσοπαραιτήσει τον Βούκοτιτς (τυχαίο το παράδειγμα) και ψάχνεις αντικαταστάτη.
Μεταξύ αυτών, σου έρχεται στο μυαλό και ο Νίκος Γκουλής (όχι τυχαίο το παράδειγμα), ο οποίος είναι και Βοιωτός .
Λίγο πριν τον πάρεις τηλέφωνο, κάθεσαι να παρακολουθήσεις το ντέρμπυ ΑΕΚ – Ολυμπιακού κι εκεί διαπιστώνεις πως αν μη τι άλλο, το πουλέν σου που σχολιάζει τον αγώνα έχει άψογη αναλυτική ικανότητα και διαβάζει τις ομάδες καλύτερα απ ότι εσύ τα μηδενικά στην επιταγή γιά την μεταγραφή του Λεονάρντο.
Αρχίζει που λες ο αγώνας και ο Γκουλής διαπιστώνει πως η ΑΕΚ είναι κυρίαρχη και πως ο Ολυμπιακός (άγνωστο γιατί, αφού μας έχει συνηθίσει αλλοιώς), είναι πολύ άτολμος επιθετικά (σ αυτό συμφωνεί και ο περιγράφων τον αγώνα γιά το συνδρομητικό, αλλά εκφράζει την βεβαιότητα πως σύντομα θα αλλάξει), ενώ δεν συμβάλουν καθόλου οι πτέρυγες (sic)
Τα λεπτά κυλούν και ο Ολυμπιακός δεν επιτίθεται, ο Γκουλής εξάρει το παιχνίδι της ΑΕΚ χωρίς να κρατάει «πισινή» και καλά κάνει δηλαδή, αφού σαν τους ερυθρόλευκους δεν έπαιζε ούτε η Προοδευτική του πάλαι ποτέ ακραιφνούς παλικαριού Σούλη Παπαδόπουλου.
Ξαφνικά, ο Τοροσίδης σκοράρει και ο Γκουλής αφού επισημάνει πως αυτός είχε διαγνώσει την εξέλιξη (πού είσαι Αλέκο Θεοφιλόπουλε), αρχίζει να βλέπει τον Ολυμπιακό με άλλο μάτι.
Την μιά του αρέσει η ηρεμία (μέχρι υπνηλίας) που προσδίδει στο παιχνίδι ο Λεντέσμα, την άλλη εξάρει την άριστη αμυντική λειτουργία των Πειραιωτών, την τρίτη θαυμάζει την εμπειρία του Αντώνη Νικοπολίδη, ενώ κατά την διάρκεια των ριπλέϊ της φάσης του…μπλοκ άουτ του λαμπρού αμυντικού του Ολυμπιακού αναλύει τις τακτικές κινήσεις των δύο προπονητών στην σκακιέρα (ή μήπως ταβλιέρα; ) του αγώνα.
Ετσι κυλά το παιχνίδι κι εσύ ξεχνάς το κινητό κάτω απ την πολυθρόνα και την πέφτεις σε παρακείμενη ταβέρνα προς μασαμπούκιασμα γνωστών εδεσμάτων της περιοχής.

Όχι, η φωτό είναι παραπλανητική. Θα μείνω καθαρά στα αγωνιστικά του χθεσινού ντέρμπυ, έτσι όπως τα είδα πίσω από τα κιτρινόμαυρα γυαλιά μου.  Μετά από 4 αγωνιστικές θεωρώ ότι η ΑΕΚ έχει δείξει κάποια πολύ καλά στοιχεία και κάποια πολύ αρνητικά στοιχεία. Έχει παίξει 3 συμπαθητικά ώς καλά ματς (Ηρακλή, ΠΑΣ, ΟΣΦΠ) και ένα τραγικό με τον Ατρόμητο. Θεωρώ ότι έχω δει πολύ καλύτερη μπάλα από την ομάδα μου, απ’ ότι οι οπαδοί του ΟΣΦΠ από τη δική τους ομάδα. Από την άλλη όμως έχω δει και μια αμυντική λειτουργία χειρότερη και από ομάδα υποβιβασμού.

Στο χθεσινό παιχνίδι η ΑΕΚ είχε τον πλήρη έλεγχο του αγώνα, εκτός από την αρχή του Β’ ημιχρόνου, ο δε Ολυμπιακός συμβιβάστηκε με έναν παθητικό ρόλο. Η εμφάνισή του δεν διαφέρει σε πολλά από άλλες εμφανίσεις που έφεραν οργή και κατακραυγή, αλλά τώρα αφ’ ενός ο… κακός Τιμούρ έφυγε και από την άλλη ο Ολυμπιακός κέρδισε και όλα είναι καλά. Αυτή η κοντόφθαλμη λογική που επικρατεί σε οπαδούς και δημοσιογράφους (πολλές φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα μεταξύ τους) και σύμφωνα με την οποία αν μπει ένα γκολ όλα είναι τέλεια και οι παίκτες παικταράδες, ενώ αν δεν μπει είναι άχρηστοι. Ο ΟΣΦΠ παίζει έναν ανταρτοπόλεμο στο πρωτάθλημα που του έχει βγει. Τι εννοώ. Ελπίζουν ότι οι τραυματίες θα γυρίσουν, ότι η ομάδα θα δέσει και μέχρι τότε προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο. Μπορεί να κατεβαίνουν στα ματς σαν τον Λεβαδειακό (αντί για Μπάρκογλου με Τοροσίδη), αλλά αυτό έχει πετύχει και ήδη έχουν περάσει από Αλκαζάρ, Τούμπα και ΟΑΚΑ με νίκες (το αν είναι καθαρές ή όχι είναι άλλο θέμα). Έτσι, αν η ομάδα στρώσει θα έχουν τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Μένει όμως να δούμε αν όντως στρώσει γιατί υπάρχουν και όρια στη ρέντα (ο Νικοπολίδης έχει βαρεθεί να κοιτάζει την μπάλα να καταλήγει στα δοκάρια του), αλλά και στο σκοράρισμα από μη επιθετικούς. Βλέποντας τον Ντιόγο χθες, ήταν πραγματικά για λύπηση. Νομίζω ότι περισσότερο χρόνο ήταν με τα μούτρα στο γρασίδι, παρά όρθιος. Παρ’ όλα αυτά, εκεί που υπερέχει ο Ολυμπιακός είναι ότι διαθέτει καλό άξονα αμυντικά με αξιόλογα αμυντικά χαφ και συμπαθή σέντερ μπακ (όταν δεν παίζουν βόλλεϋ) που υπερέχουν των αντιστοίχων της ΑΕΚ και του ΠΑΟ. Το στοίχημα είναι να μπορέσουν να πάνε καλά και επιθετικά και να βγάλουν τη σεζόν με το περιορισμένο ρόστερ που έχουν.

Επιστρέφοντας στην ΑΕΚ να πω ότι είναι τραγικό να δέχεσαι γκολ με 3-4 αμυντικούς μαζεμένους και μόλις έναν αντίπαλο από σέντρα. Τα γκολ από κεφαλιά έχουν γίνει αγαπημένη συνήθεια (Βασλούι, Έβερτον, ΠΑΣ, ΟΣΦΠ) και πλέον σε κάθε σέντρα οι οπαδοί παθαίνουν ταχυκαρδία. Ομάδα με τόσο κακή άμυνα είναι αδύνατο να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Κι επειδή η άμυνα είναι συλλογική δουλειά (χθες τα πλάγια μπακ ήταν αρκετά καλά, με έκπληξη τον Χουανφράν) το πρόβλημα ξεκινάει ΚΑΙ από τα χαφ. Οι τεχνίτες-ταλαντούχοι επιθετικογενείς (Σκόκο-Γκερέιρο) μαρκάρουν με τα μάτια, ενώ οι καθ’ ύλην αρμόδιοι (Καφές-Μάκος) δεν τα κατάφεραν καθόλου καλά. Ο δε Μάκος δυστυχώς είναι μάλλον η χειρότερη μεταγραφή μέχρι στιγμής. Αν για τρίτη φορά σερί μας έπιασε κορόιδο ο Τσακίρης θα το δούμε σύντομα.

Από την μέση και μπροστά τα πράγματα είναι καλύτερα. Υπάρχουν αρκετοί ποιοτικοί παίκτες και επιτέλους βλέπουμε την μπάλα να τσουλάει λίγο στο χορτάρι. Ο Γκερέιρο παρ’ ότι είναι αργός και βαρύ σκαρί ξέρει μπάλα και βοηθάει πολύ. Παράλληλα, επειδή ακριβώς χρειάζεται κι ο ίδιος προσοχή, δίνει τη δυνατότητα στον Σκόκο (που ήταν κάκιστος χθες) να έχει μια μεγαλύτερη ελευθερία. Ο Νέμεθ συνεχίζει να δείχνει άριστα στοιχεία και υπάρχουν κι οι λύσεις των Λεονάρντο και Μαντούκα. Οι φάσεις βγαίνουν, πρέπει όμως να έρχονται και τα γκολ.

Και τώρα τι; Τώρα έρχεται ένα ματς τελικός με τον ΠΑΟ στο οποίο υπάρχει μόνο η νίκη. Για μένα όμως αυτό είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Πρώτον λόγω κούρασης από συνεχή παιχνίδια, δεύτερον λόγω κακής ψυχολογίας και τρίτον γιατί θεωρώ ότι δεν ταιριάζει τόσο ο ΠΑΟ στο στυλ της ΑΕΚ. Νομίζω ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να δημιουργήσει ευκολότερα από τον Ολυμπιακό φάσεις, ειδικά από τα πλάγια και πιστεύω ότι η άμυνα θα δοκιμαστεί ιδιαίτερα. Από την άλλη βέβαια κι ο ΠΑΟ διαθέτει μια άμυνα παιδικής χαράς, αλλά η αφλογιστία του Μπλάνκο (που χθες ήταν κάπως καλύτερος) και η απουσία του Νέμεθ δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Αν η ΑΕΚ καταφέρει να κερδίσει τότε έχει τύχη για φέτος. Αλλιώς η χρονιά θα έχει τελειώσει από πολύ νωρίς.

ΥΓ Ελπίζω ειλικρινά η διαιτησία του Κουκουλάκη να είναι καλή ή τα όποια λάθη να είναι ανθρώπινα, όχι σαν τη χθεσινή επιλεκτική τύφλωση του Δαλούκα. Το τελευταίο που θα ήθελα είναι σφυρίγματα ανταπόδοσης.

Και Καντέ αμυντικό χαφ έχουμε δει, και Μπίαρσμιρ δεξί μπακ και Ζιλμπέρτο στόπερ και γενικώς δεν έχουμε παράπονο.

Με αυτόν τον προπονητή σπάνια πλήττεις.

Κανείς δεν γλυτώνει απ την δημιουργική φαντασία του Τεν Κάτε.

Ούτε ο Σισέ που σήμερα στην Κομοτηνή όργωσε την…δεξιά πλευρά του γηπέδου.

Ευτυχώς ο Λέτο έμεινε αριστερά και την κατάλληλη στιγμή άπλωσε το ποδάρι του…

Αν υπάρχει μια εθνική ομάδα, την οποία αντιπαθούν ασυναίσθητα όλοι σχεδόν οι Αρειανοί, αυτή είναι η εθνική Βολιβίας. Εμφανίζεται στο προσκήνιο τέσσερις-πέντε φορές τον χρόνο, ‘κλέβει’ τον Νάτσο Γκαρσία εκεί στα βάθη των Άνδεων και τον επιστρέφει πίσω είτε τραυματία, είτε άλλον ποδοσφαιριστή – και δυστυχώς, ποτέ πιο φορμαρισμένο!

Στο τελευταίο επεισόδιο, του συγκεκριμένου σήριαλ, ο ανανεωμένος φέτος Γκαρσία, γυρνάει τραυματίας από ένα αδιάφορο ματς με το γραφικό Εκουαδόρ και ο Άρης μένει για έναν μήνα, χωρίς έναν εκ των δυο βασικών του αμυντικών χαφ. Το αποτέλεσμα; Να γίνεται άμεση προσομοίωση στο παιχνίδι με τον ΠΑΣ Γιάννινα μιας αέναης ποδοσφαιρικής συζήτησης, για το κατά πόσο μπορεί να παίξει η ομάδα στο Χαριλάου μ’εναν μόνο αμυντικό χαφ, πλαισιωμένο από έναν κεντρικό χαφ (Ντάριο Φερνάντεζ), στο πολύ-φορεμένο τελευταία σύστημα, 4-2-3-1. Αποτέλεσμα του αποτελέσματος; Πλήρης αποτυχία!

Η επιθετική αυτή …ουτοπία της ομάδας, των μόλις πέντε αμυντικογενών παικτών, που στα όνειρα μας γίνεται Μπαρσελόνα, σκοράρει κατά βούληση και απειλείται και ελάχιστα, έχοντας τεράστια κατοχή μπάλας,  απέχει από την χθεσινή εικόνα του Άρη όσο και η Θεσσαλονίκη απ’τα Γιάννινα. Γιατί, αν στην ουτοπική αυτή σκέψη, δεν προστεθεί ατέλειωτο ρεαλιστικό τρέξιμο-πρεσάρισμα από τους επιθετικούς με σκοπό τον εξαναγκασμό των αντιπάλων αμυντικών σε γιόμες και βεβιασμένες πάσες, τότε το αποτέλεσμα είναι μια ατέλειωτη τρύπα στην αμυντική λειτουργία της ομάδας, δυο μέσοι (Ναφτί στο πρώτο, Φερνάντεζ στο δεύτερο) με ξεφόρτωτα πνευμόνια, η εντύπωση πως ο αντίπαλος τρέχει περισσότερο και παίζει με παίκτη παραπάνω και μια ατελείωτη – και αδικαιολόγητη για την φύση του αγώνα, τουλάχιστον στα ..χαρτιά – πίεση στην αμυντική τετράδα, σε εντός έδρας παιχνίδι!

Ευτυχώς για τον Άρη, ο ΠΑΣ – ευχάριστη έκπληξη η όλη παρουσία του, από την κερκίδα μέχρι τον αγωνιστικό χώρο – κατάφερε μεν να εκμεταλλευτεί την στατικότητα και την αδυναμία της επιθετικής τετράδας να πιέσει ψηλά, κάτι που έδινε χώρο και ευκαιρίες για άνετο κατέβασμα και σωστή κυκλοφορία μέχρι και την περιοχή του Σηφάκη, αλλά δεν μπόρεσε να μετουσιώσει την καλή αυτή παρουσία σε γκολ.

Οι τρεις βαθμοί ήρθαν, αλλά ο Γκαρσία δεν επανέρχεται για την ώρα κι επειδή το φινάλε της μεταγραφικής περιόδου με την πώληση Γιάχιτς και την μη αντικατάσταση του, μετέτρεψε τον Ρόβα σαν την μοναδική λύση στους καθαρούς ‘κόφτες’, πίσω απ’το βασικό δίδυμο, ο Μαζίνιο με τον Ντονάτο πρέπει οπωσδήποτε να βρουν τρόπο να μειώσουν την πίεση που δέχεται η άμυνα, …πείθοντας τα πολυτάλαντα, αν μη τι άλλο, αστέρια της επίθεσης να ιδρώσουν-τρέξουν-μαρκάρουν και λίγο, πριν ο Ναφτί και ο κατά συνθήκη «αμυντικός-κεντρικός-τα πάντα όλα-χαφ» Φερνάντεζ, φύγουν λιπόθυμοι απ’το γήπεδο.

Γιά δείτε με τί συστηματάρα αγωνίζεται η Ρεάλ Μαδρίτης ρε στραβάδια.

Καταλάβατε τώρα πόσο μπροστά είμαστε;;;

Η Βραζιλία του Ντούνγκα μπορεί να πανηγυρίζει από χθες την πρόκρισή της στα τελικά του Μουντιάλ. Και μπορεί να το κάνει έχοντας κερδίσει με το εμφατικό 1-3 μέσα στο Ροζάριο την Αργεντινή. Κι όμως, αυτή δεν είναι η Βραζιλία της φαντασίας ή της τεχνικής. Είναι μια Βραζιλία βγαλμένη από τα πιο ευρωπαϊκά βιβλία ποδοσφαίρου. Δεμένη πίσω, με καλό τερματοφύλακα, πολυπρόσωπη άμυνα και οργάνωση στο παιχνίδι. Από εκεί και πέρα αναλαμβάνει η τεχνική κι η ποιότητα που μπορεί να μετατρέψει και την υποψία φάσης σε γκολ. Σε δυο ματς με την Αργεντίνη περιορίστηκε σε παθητικό ρόλο κι όμως πήρε μια ισοπαλία και μια νίκη και προκρίνεται άνετα στο Μουντιάλ. Την ίδια στιγμή η Αργεντινή πλέον κινδυνεύει άμεσα να δει τις βουβουζέλες από την τηλεόραση.

Η Βραζιλία χθες πέρασε το κέντρο στο πρώτο ημίχρονο τρεις φορές. Η Αργεντινή είχε τον πλήρη έλεγχο του αγώνα, είχε την κατοχή, είχε τον Μέσσι και τον Βερόν να προσπαθούν μόνοι τους, αλλά μέχρι εκεί. Οι φάσεις είτε δεν έβγαιναν γιατί κοβόντουσαν γρήγορα, είτε όταν έβγαιναν είχαν άσχημα τελειώματα. Στην αντίθετη πλευρά δεν χρειαζόταν κάτι το ιδιαίτερο. Αρκούσε ο Κακά να πάρει την μπάλα, να τον ρίξει κάποιος κάτω και μετά αναλαμβάνε η άμυνα της Αργεντινής. Πρώτη επίθεση για τη Βραζιλία και κερδισμένο φάουλ. Γιόμα για τον ανενόχλητο Λουιζάο που με χαρακτηριστική ευκολία κάνει το 0-1. Δεύτερη επίθεση για τη Βραζιλία και νέο φάουλ. Κόντρα στο τείχος, αναμπουμπούλα στην μικρή περιοχή και ο Φαμπιάνο που έχει καλύτερα ποσοστά απ’ ότι ο Τζων Κόρφας στις ελεύθερες βολές γράφει το 0-2. Τρίτη επίθεση και τρίτο φάουλ, αλλά αυτή τη φορά ο Αντούχαρ αποκρούει. Ποδόσφαιρο μινιμαλισμού, που απογοητεύει όσους θέλουν το θεάμα, τα τακουνάκια και τα άλλα όμορφα, φέρνει όμως αποτελέσματα και προκρίσεις. Χωρίς να ιδρώσει, η Βραζιλία είχε πετύχει ένα 0-2 στο ημίχρονο.

Στο Β’ ημίχρονο δεν άλλαξαν πολλά. Η καλά μπετοναρισμένη άμυνα της Βραζιλίας αντέχει. Οι Αργεντίνοι θέλουν αλλά δεν μπορούν. Φάσεις γίνονται, αλλά μέχρι εκεί. 21 παίκτες τριγύρω από την περιοχή της Βραζιλίας που παίζει με κάποιες (λίγες) αντεπιθέσεις. Μέχρι που ο Ντάτολο σκοράρει με ένα καταπληκτικό σουτ. Οι ελπίδες αναγεννιούνται για την Αργεντινή και εκεί ακριβώς η Βραζιλία δείχνει όλον τον κυνισμό που έχει φέρει στο παιχνίδι της ο Ντούνγκα. Αντεπίθεση, μπαλιά του Κακά, ο Φαμπιάνο με χειρουργική ακρίβεια τσιμπάει την μπάλα και το 1-3 είναι γεγονός. Μέχρι το τέλος το ματς στο ίδιο μοτίβο, με μια Αργεντινή να προσπαθεί και να μην μπορεί. Το jogo μπετονίτο είναι εδώ…

Απομονώνοντας την αστεία διαιτητική απόφαση της αποβολής του Βύντρα και βλέποντας το σημερινό παιχνίδι της Εθνικής μας με την Ελβετία από καθαρά τεχνική άποψη, θα έλεγα πως δεν γίνεται να βγάλεις τίποτα καλό σε ένα παιχνίδι όπου είναι δεδομένο πως θα δεχτείς πίεση κι εσύ πάς να το βγάλεις με δύο αμυντικά και σχετικά αργά χαφ.
Οσο κι αν η προσπάθεια ήταν γενναία, η Εθνική μας σήμερα προδόθηκε απ το γεγονός πως δεν μπόρεσε να κρατήσει σχεδόν καθόλου τη μπάλα.
Με 3 στόπερ (που αργότερα έγιναν 4 με την είσοδο του Αβραάμ) και 3 επιθετικούς παίκτες, η Εθνική απομάκρυνε απλώς τη μπάλα και προσπαθούσε να φτιάξει κάτι καλό απ τα ριμπάουντς που πάλευαν να πάρουν οι Αμανατίδης, Χαριστέας και Σαλπιγγίδης ( και αργότερα Σαμαράς και Γκέκας).
Κάποτε θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε στην Ελλάδα πως η γραμμή του κέντρου δεν υφίσταται τυχαία και πως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (γιά να μην πω και στο παλαιότερο) η μπάλα θα πρέπει να περνάει απ την άμυνα στο κέντρο κι απ το κέντρο να φτάνει στην επίθεση. Οι καμινάδες απ την μιά άκρη του γηπέδου στην άλλη, είναι γιά το ράγκμπυ, άντε και γιά κάποιες αγγλικές ομάδες που όμως μπροστά έχουν κατοστάρηδες κι όχι επιθετικούς με ταχύτητα …ριπλέϊ σε παλιό βίντεο.
Ε λοιπόν όχι χερ Οτο. Οσο κι αν σε εκτιμώ, σήμερα δεν έκανες ό,τι μπορούσες …

Διαβάζω πως ο Τεν Κάτε λέει σκέφτεται να χρησιμοποιήσει στο Βιθέντε Καλντερόν Ζιλμπέρο και Σιμάο για αμυντικά χαφ, μπροστά τους δεξιά Σαλπιγγίδη, αριστερά Λέτο, κεντρικά Κατσουράνη και «φουνταριστό» τον Σισέ.
Κατ αρχήν να πω ότι για μένα το παιχνίδι αυτό προσφέρεται για να βγουν πολύτιμα συμπεράσματα για τη συνέχεια. Θέμα πρόκρισης δεν τίθεται, αυτή έχει χαθεί απ το ΟΑΚΑ, για να μην πω από την … κλήρωση.
Κατά συνέπεια, θα ήταν καλό να δούμε πώς η ομάδα μπορεί να λειτουργήσει απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο απελευθερωμένη από κάθε ίχνος άγχους για το αποτέλεσμα.
Θέμα οχύρωσης για να διασφαλιστεί διά της άμυνας ένα τιμητικό αποτέλεσμα επίσης δεν τίθεται. Οσοι δεν το έχουν καταλάβει, εδώ και δύο χρόνια δεν αποτελεί η αμυντική γραμμή το δυνατό σημείο του Παναθηναϊκού. Αν ο Παναθηναϊκός έχει να επιδείξει κάτι καλό σαν ομάδα, αυτό είναι απ τη μέση και μπροστά.
Η τριπλέτα Σαλπιγγίδη – Σισέ – Λέτο είναι πραγματικά πολύ καλή. Εκεί που υπάρχει το πρόβλημα είναι στον τομέα της δημιουργίας, καθώς απουσιάζει το επιτελικό χαφ που θα περάσει σωστά τη μπάλα μπροστά, πολύ δε περισσότερο όταν έμεινε και στην Αθήνα τραυματισμένος ο Γιώργος Καραγκούνης.
Στη σκέψη του Τεν Κάτε, ενδεχομένως αυτό το ρόλο να κληθεί να τον παίξει ο Κώστας Κατσουράνης. Εκτιμώ πως ο διεθνής μέσος δεν έχει ούτε την ταχύτητα, ούτε την αντοχή να πάρει μόνος του αυτό το βάρος. Με δύο χαφ πίσω του που ελάχιστα συμβάλουν στο δημιουργικό κομμάτι και τον ίδιο να είναι περισσότερο ανασταλτικός παρά δημιουργικός μέσος, μάλλον πάλι θα δούμε το γνωστό έργο των μακρινών ψηλών μπαλιών απ την άμυνα προς το κεφάλι του Σισέ, ένα στυλ παιχνιδιού που αποτελεί βούτυρο στο ψωμί των Ιφαλούσι και Χέϊτινγκα. Δύο αμυντικών που αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα όταν η μπάλα βρίσκεται στο χόρτο και ειδικά όταν δεν «κουβαλιέται» αλλά κυκλοφορεί γρήγορα.
Με βάση όλα τα παραπάνω, εγώ θα πρότεινα στον Τεν Κάτε να αφήσει έναν εκ των Σιμάο, Ζιλμπέρτο (τι λέω τώρα…) στον πάγκο, να τραβήξει δεύτερο αμυντικό χαφ τον Κατσουράνη και να περάσει σε ρόλο επιτελικού χαφ – κρυφού κυνηγού τον Σωτήρη Νίνη. Είναι καιρός να πάρει τις ευκαιρίες του ο μικρός, ένας παίκτης που νομίζω πως κεντρικά λειτουργεί καλύτερα απ ότι στις πτέρυγες και που «βλέπει» γήπεδο. Αν ο Νίνης δεν λογαριάζεται σαν βασικός ούτε σε ένα τέτοιο παιχνίδι «φιλικού» χαρακτήρα, δεν ξέρω σε ποιό άλλο θα μπορέσει να παίξει.
Αλλωστε ας μην ξεχνάμε πως ο Καραγκούναρος ένα απλό διάστρεμμα έχει …

Ο κόσμος της ΑΕΚ παραδοσιακά δεν είναι τόσο απαιτητικός για αποτελέσματα, όσο είναι για καλό ποδόσφαιρο. Δυστυχώς γι’ αυτόν η περσινή χρονιά ήταν η αθλιότερη από πλευράς τόσο εικόνας της ομάδας, όσο και αποτελεσμάτων εδώ και καιρό. Χθες το βράδυ, στο δυσκολότερο φιλικό μέχρι τώρα η ΑΕΚ αντιμετώπισε την Μπόκα Τζούνιορς και μπορεί να μην υπήρχε η ατμόσφαιρα του Χαριλάου, αλλά αντίθετα υπήρχε μια Μπόκα που κατέβηκε με τη βασική της ομάδα αντιμετωπίζοντας τον αγώνα σαν πρόβα τζενεράλε για το πρωτάθλημα της Απερτούρα (που κανονικά θα άρχιζε την επόμενη εβδομάδα).

Αποτέλεσμα, οι Αργεντίνοι να πάρουν μια άνετη νίκη με 0-2 (έστω και αν ο γίγας Έλλην επόπτης δεν είδε το οφ-σάιντ στο γκολ του Παλέρμο) και να δείξουν πόσο απλό είναι το ποδόσφαιρο όταν ξέρεις όμως και λίγη μπαλίτσα. Όταν υπάρχουν παίκτες που και ξέρουν πώς να κινούνται στο γήπεδο, αλλά έχουν και την τεχνική να κάνουν πράγματα.

Η ΑΕΚ δεν μπορεί να δημιουργήσει, δεν μπορεί να κάνει παιχνίδι, δεν μπορεί να επιβάλλει ρυθμό. Στα αριστερά μετά το αποτυχημένο πείραμα Χουανφράν, ο Μπάγεβιτς έφερε ένα δικό του παιδί για να καλύψει τη θέση. Άγνωστο γιατί τρέφει τέτοια αγάπη για τον Καράμπελα, αλλά ο πρώην αριστερός μπακ του Άρη δεν ήταν ποτέ κάτι το ιδιαίτερο και δεν φαίνεται ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά. Στα δεξιά ο παίκτης ακόμα έρχεται (αφού εγκατέλειψε το κυνήγι του ρακετοφόρου Γιούρκα)  και έτσι πλησιάζοντας στα μέσα Αυγούστου η ομάδα είναι στα ίδια περίπου με πέρσι στα πλάγια μπακ.

Το τέρμα είναι καλό, τα κεντρικά της μπακ καλά (αν και κάπως ασύμβατα μεταξύ τους) και μετά έρχεται η ώρα των χαφ. Ο αρχηγός (!) Παντελής Καφές είναι τραυματίας και είναι πικρή η αλήθεια ότι αυτή την στιγμή είναι ότι πιο ποιοτικό σε χαφ έχει η ομάδα. Ο Ταμαντί Ενσαλίβα είναι η ζωντανή απόδειξη ότι ένας παίκτης που φαίνεται καλός σε μια μικρή ομάδα, εμφανίζει τις αδυναμίες του όταν απαιτείται από αυτόν το κάτι παραπάνω σε μεγαλύτερη ομάδα. Ο Ρίκκα έμεινε πίσω πέρσι, ο Μάκος ταλαντούχος σίγουρα αλλά δεν έχει το ειδικό βάρος ακόμα και μετά το χάος. Πιτσιρικάδες τύπου Ταχτσίδη που θέλουν πολλά ψωμιά για να παίξουν βασικοί σε ομάδες πρωταθληματισμού, αιώνια ταλέντα που σπαταλάνε τις ευκαιρίες όσο γρήγορα ανεβάζουν φωτό στο facebook όπως ο Χετεμάι, το νέο… στοίχημα Γιαχάγια και αυτά… Δεν υπάρχουν παίκτες να αλλάξουν την μπάλα, να βγάλουν μια μπαλιά, να δημιουργήσουν.

Και μετά η επίθεση. Η πιο ισχυρή γραμμή της ΑΕΚ που μοιάζει δυσλειτουργική προς το παρόν. Ο Εντίνιο έφυγε, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο πλήγμα. Μεγαλύτερο είναι να έχεις τον Τζεμπούρ στο μείνε-φύγε και να λες δημόσια ότι… λουφάρει, ενώ θα πρέπει να συνεργαστεί μαζί σου, αλλά και με τον Σκόκο με τον οποίο δεν συμπαθιούνται ιδιαίτερα. Με την προσθήκη του αξιόλογου Λεονάρντο (ένα ακόμα θαύμα της ΑΕΚ που τον άφησε ελεύθερο πριν λίγα χρόνια για να πληρώνει μετά από σίριαλ κοντά στο 1 εκατομμύριο Ευρώ τώρα για να τον πάρει πίσω) η τετράδα Μπλάνκο-Σκόκο-Τζεμπούρ-Λεονάρντο είναι στα χαρτιά το μεγάλο όπλο της ΑΕΚ. Πρέπει όμως όλοι αυτοί να μάθουν να συνεργάζονται και ακόμα περισσότερο να φτάνει η μπάλα σε αυτούς. Όταν λοιπόν δημιουργικά οι υπόλοιποι παίκτες υστερούν, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα.

Οι Ελληνοκυπριολιβανεζοαμερικάνοι κροίσοι προς το παρόν ζουν μόνο στα εξώφυλλα, τα χρήματα λίγα, η εμμονή σε αγορές από συγκεκριμένα… μαγαζιά συνεχίζονται και τα πράγματα δεν είναι ιδιαίτερα καλά. Βλέποντας λογικά τα πράγματα κανείς, δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος για την πορεία της ομάδας, ειδικά μάλιστα αν παρακολουθεί και τα φιλικά. Η αισιοδοξία μπορεί να βασίζεται μόνο στην ελπίδα ότι ο καλός προπονητής (ανεξάρτητα από το πόσο συμπαθής/αντιπαθής είναι και πόσα κολλήματα κουβαλάει) Μπάγεβιτς θα κάνει μαγικά και θα μεταμορφώσει τους παίκτες και την ομάδα σε κάτι καλό (όπως κάποτε μεταμορφώθηκε από πρίγκηπας σε βάτραχο). Το πόσο εφικτό είναι αυτό θα φανεί στο μέλλον.

Την ίδια στιγμή, ο κόσμος της ΑΕΚ χωρίς ιδιαίτερες τυμπανοκρουσίες, χωρίς μεταγραφές αεροδρομίου και μετά από μία άθλια σεζόν κλείνει με 15.000 διαρκείας το καλοκαίρι. Στηρίζοντας την ομάδα χωρίς να χρειάζεται κίνητρο πέρα από την βλέπει από κοντά. Πεινάει όμως για λίγη μπάλα, λίγο θέαμα και αν η ομάδα είναι στα περσινά επίπεδα δύσκολα θα χορτάσει. Όπως δεν χορταίνει και με την γλαρόσουπα που προσπαθούν να του πασάρουν σημερινά πρωτοσέλιδα όπως αυτό της έγκριτης Ώρας που μέσα στην απεγνωσμένη μπαγεβιτσολαγνεία της προσπαθεί να κάνει το μαύρο άσπρο. Η πρώτη αγωνιστική και οι άγνωστοι Ρουμάνοι είναι κοντά και τότε θα βγουν τα πρώτα «επίσημα» συμπεράσματα.