Δικαοσύνη και ποδόσφαιρο μάλλον είναι έννοιες ασύμβατες. Μερικές φορές είναι δύσκολο να πεις με βεβαιότητα αν το αποτέλεσμα ενός αγώνα είναι δίκαιο ή άδικο. Παρακολουθώντας τον χθεσινοβραδινό τελικό ομολογώ ότι μπερδεύτηκα.

Κι αυτό γιατί δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι το κύπελλο το πήρε εκείνος που το άξιζε περισσότερο.

Ξέρω πως οι περισσότεροι μπορεί να αγανακτείτε διαβάζοντας αυτές τις γραμμές.

Με βάση την ποιότητα των ομάδων και το ταλέντο των παικτών, το αποτέλεσμα σίγουρα είναι δίκαιο. Με βάση το πνεύμα και την φιλοσοφία τους στο χορτάρι το αποτέλεσμα είναι αυτό που δικαιώνει το ποδόσφαιρο. Με βάση τα συναισθήματα οργής που γεννούν ταγάρια σαν τον Βαν Μπόμελ, τον Ντε Γιόγκ και τον Χέϊτινγκα δεν μπορείς παρά να αισθανθείς μιά χαιρέκακη ηδονή που αυτή τη φορά οι Ματεράτσηδες του τελικού ηττήθηκαν.

Απ την άλλη όμως, επειδή παίζουν και οι προπονητές στο παιχνίδι και ειδικά σ έναν τελικό παγκοσμίου κυπέλλου, θα πω εδώ πως το αποτέλεσμα είναι άδικο γιά τον Ολλανδό κύριο με την αλβανική φυσιογνωμία και το μίζερο κασκόλ.

Ο οποίος τα σχεδίασε όλα τέλεια με βάση αυτό που πίστευε ότι τον έπαιρνε να κάνει (ταμπούρι – κλωτσιά – σπάσιμο του ρυθμού και των νεύρων των Ισπανών – υπομονή γιατί οι άλλοι είναι πιό κουρασμένοι από εμάς και όσο πιό μακρυά πάει η βαλίτσα τόσο το καλύτερο – γρήγορες αντεπιθέσεις όπου Ρόμπεν και Φαν Πέρσι δεν σταματιούνται από Πικέ και Πουγιόλ). Και όσο περνούσε η ώρα φόρτωνε με πιό επιθετικούς παίκτες την ομάδα του (Ελία, Φαν ντε Βάαρτ) και περίμενε να καταφέρει το τελειωτικό χτύπημα.

Κι απ την άλλη ο Ντελ Μπόσκε. Ο ευτυχισμένος προπονητής που διαθέτει πάνω από πέντε απ τους καλύτερους παίκτες στη θέση τους στο κόσμο και παρατηρούσε το παιχνίδι με το πνεύμα της ήρεμης δύναμης του Μιτεράν.

Ο προπονητής που χωρίς λόγο έφτασε μέχρι τον τελικό ουσιαστικά με μία ενδεκάδα πολύ κουρασμένων και καταπονημένων παικτών και είπε να πεθάνει με αυτή. Με αυτή; Οχι ακριβώς! Και με τον Τόρες. Τον τραυματία Τόρες, τον ανέτοιμο Τόρες, τον ντεφορμαρισμένο Τόρες, τον Τόρες που όσο έπαιζε αποκαθιστούσε τις αριθμητικές ισορροπίες στο γήπεδο. Τυχερός στάθηκε ο Ντελ Μπόσκε που οι Ολλανδοί έμειναν με δέκα λίγο αφού πέρασε στον αγώνα ο Τόρες. Αλλοιώς θα έπαιζε αυτός ως το τέλος με δέκα. Με δέκα; Περίπου. Ισως και με εννιά ή με οκτώ, αφού ο Τσάβι ήταν έτοιμος να ζητήσει μπουκάλες οξυγόνου και ο Πουγιόλ φορείο να ξαπλώσει.

Αδικα λοιπόν κέρδισε ο Ντελ Μπόσκε;

Πάλι τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα.

Γιατί μπορεί να έκανε λάθος στην περίπτωση Τόρες και στη διαχείριση του υλικού του σ αυτό το μουντιάλ (κατακαημένε Λιορέντε που λέει ο λόγος), απ την άλλη όμως σήμερα κατάλαβε πως ο Νάβας ήταν προτιμότερος απ τον Πέδρο και δεν έφταιγε αυτός γιά την ήττα απ την Ελβετία και ο Σεσκ καλύτερος απ τον Τσάμπι Αλόνσο. Κάλλιο αργά παρά ποτέ θα μου πεις.

Μ αυτά και μ αυτά η Ισπανία είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια.

Ο Ινιέστα αφιέρωσε το γκολ του και το κύπελλο στον αδικοχαμένο φίλο και μεγάλο του αντίπαλο τον Ντάνι Ζάρκε, ο Ικερ φίλησε χωρίς ντροπή τη Σάρα μπροστά στις κάμερες κι εμείς αισθανόμαστε καλύτερα που τ αυτιά μας θα γλυτώσουν επιτέλους απ τις βουβουζέλες και τον Αλέκο.

Ξέχασα κάτι;

Α ναι

Κάπου στο βάθος, δεν το είδα αλλά είμαι σίγουρος ότι συνέβη, ο Ζιντάν χαμογελούσε.

Τα κωλόπαιδα σήμερα έχασαν!

Αν μου πεις τώρα φίλε αναγνώστη πως οι παρακάτω γραμμές είναι ποτισμένες απ την ανείπωτη χαρά μου που ο Μαραντόνα πήγε σπίτι του, δεν θα έχεις άδικο.

Η εμπάθειά μου για το συγκεκριμένο πρόσωπο εκτός των τεσάρων γραμμών του γηπέδου είναι δεδομένη και γνωστή σε όσους με γνωρίζουν λίγο παραπάνω και τους τα έχω κάνει τούμπανα αυτές τις μέρες στο facebook.

Γι αυτό μπορείς να με βρίσεις, να με σιχτιρίσεις, να με διαγράψεις από φίλο σου, να μην με διαβάζεις ποτέ από δω και στο εξής, να μου κόψεις την καλημέρα, να θυμηθείς να μου ζητήσεις επιτακτικά εκείνα τα πενήντα ευρώ που σε «τράκαρα» πέρυσι το καλοκαίρι στις διακοπές, όλα τα δέχομαι, γιατί πράγματι είμαι ένας αμετανόητος άθεος που τα βάζει με τις κατεστημένες αξίες του ποδοσφαίρου και δεν ξέρει να συγχωρεί εκεί που οι άλλοι ψάχνουν συνεχώς κρυφά νοήματα και επαναστατικές πράξεις εφάμιλες των φλογισμένων λόγων του Τσε.

Όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν ένα τέλος φίλε μου, για όποιον μπορεί να το αντέξει.

Ο έρωτας όμως δεν τελειώνει ποτέ, δεν έχει λογική, συνεχίζει να υπάρχει και να επιμένει, γιατί μιλάει η καρδιά και η καρδιά σχεδόν ποτέ δεν λέει την αλήθεια.

Ντιέγκο, απεχθή προσωπικότητα και αντιπαράδειγμα για μένα, παιχταρά που σαν κι εσένα δεν είδα άλλον και πιθανόν να μην ξαναδώ ποτέ μου, έκανες μεγάλο καλό και ταυτόχρονα μεγάλο κακό με το πέρασμά σου από τη γη.

Γέμισες τα μάτια μας με όμορφες παραστάσεις βγαλμένες απ την πιο απερίγραπτη φαντασία μας, φόρτωσες την ψυχή μας με αγαλλίαση γιατί το ποδόσφαιρο μπορεί να έχει τόσο όμορφα κεφάλαια και ταυτόχρονα μας γέμισες πεποιθήσεις στρεβλές και άμπαλες, μας έκανες να ονειρευόμαστε τον Σούπερμαν, τον Μπλεκ και τον Σπάϊντερμαν ποδοσφαιριστές, μας έκανες να αγιοποιήσουμε την μορφή σου και να θεωρούμε πως μπορεί να υπάρχουν σταλμένοι απ τον Θεό και προορισμένοι να διαλύουν τα συστήματα, τις τακτικές και τους νόμους του ποδοσφαίρου με το μοναδικό τους ταλέντο, την ικανότητά τους να μετατρέπουν ένα ομαδικό άθλημα σε ατομικό.

Το κατάφερες αυτό Ντιέγκο με το ασύλληπτο παίξιμό σου, έγινες Θεός ακόμα και στην απατεωνιά σου κι από τότε, η τάξη του ’82 περιμένει καρτερικά τον επόμενο που θα κάνει τα ίδια, που θα συντρίψει κανόνες και αρχές, που θα τα βάλει με όλους και με όλα και θα κατακτήσει τα πάντα.

Οι οπαδοί σου Ντιέγκο δεν σηκώνουν πολλά-πολλά, επιμένουν δογματικά να σε υμνούν ακόμα και στις μαλακίες σου, θεωρούν πως η μοίρα, το ποδόσφαιρο και η χώρα σου σού χρωστούν τα πάντα.

Οι οπαδοί σου Ντιέγκο, άνθρωποι που κατά τα άλλα μπορεί να γνωρίζουν καντάρια μπάλα, όταν φτάνουν στο δικό σου κεφάλαιο, κλείνουν μάτια και αυτιά, απορρίπτουν τη λογική και πέφτουν στα τέσερα προσκυνώντας αυτά που αν τα έκανε ο Αλέφαντος τώρα θα τα χλεύαζαν και θα κρατούσαν την κοιλιά τους απ τα γέλια.

Οι οπαδοί σου Ντιέγκο οπαδοί και άλλων ομάδων, μόνο στον πάγκο της Αργεντινής πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει προπονητής.

Στους πάγκους των άλλων ομάδων που υποστηρίζουν είναι με το δάχτυλο στην σκανδάλη έτοιμοι να πυροβολήσουν όποιον κάνει έστω και μισή στραβή αλλαγή. Με σένα όμως Ντιέγκο είναι αλλοιώς, γιατί είπαμε, ο έρωτας δεν έχει λογική, τα αυτιά και τα μάτια κλείνουν ερμειτικά, ό,τι πίπα και να κάνεις συγχωρείται Ντιέγκο και όχι μόνο αυτό, θεωρείται και επανάσταση για το ποδόσφαιρο, μια επανάσταση αλητείας καλώς εννοούμενης με χαρακτηριστικά αλάνας πάλι καλώς εννοούμενης (αν και δεν υπάρχει κακή αλάνα), οι οπαδοί σου Ντιέγκο περιμένουν καρτερικά σαν μουσουλμάνοι να τους οδηγήσεις στη Μέκκα, έστω κι αν μέσα τους ξέρουν πως δεν θα φτάσουν ποτέ.

Σ αυτό το μουντιάλ Ντιέγκο δεν είχες πλάγια μπακ, ήρθες με ένα μόνο αξιόπιστο αμυντικό χαφ, με επιτελικό χαφ ταχυτήτων ελληνικής σουπρολίγκας, αλλά δεν πειράζει Ντιέγκο γιατί στο γήπεδο υπήρχε ο Μεσσίας, αυτός που μπορεί να επαναλάβει αυτό που έκανες κι εσύ κάποτε, να πάρει τα πάντα μόνος του, χωρίς την δική σου βοήθεια, γιατί αυτή η ομάδα Ντιέγκο δεν χρειαζόταν προπονητή, αλλά έναν Θεό – καθοδηγητή να την εμπνέει και να της λέει παλιές ιστορίες γύρω από το τζάκι, τότε που περνούσες τρεις-τρεις όποιους θαρραλέους τολμούσαν να σου φράξουν το δρόμο.

Η τάξη του ’82 Ντιέγκο γέμισε τα τετράδιά της με αυτοκολλητάκια σου, κοιμόταν και ξυπνούσε κι ονειρευόταν πως θα έρθει πάλι μια μέρα που θα ξανακατέβει στη γη κάποιος θεόσταλτος να κάνει όσα έκανες, να κάνει επανάσταση Ντιέγκο, έστω και χωρίς τατού του Τσε στο μπράτσο.

Τώρα που το κεφάλαιο έκλεισε, αλλά όχι το βιβλίο, γιατί είπαμε πως αυτή η ιστορία είναι μια ιστορία άγριου πάθους και έρωτα, αγιοποίησης και θέωσης κι όχι μια απλή ιστορία ποδοσφαίρου, οι πιστοί περιμένουν σιωπηλοί το επόμενο.

Εκείνο που θα δικαιώσει τα παιδικά τους όνειρα και θα βάλει οριστικά στην άκρη τις παιχνιδομηχανές.

Δυστυχώς Ντιέγκο, εσύ το ξέρεις καλά, τέτοιο κεφάλαιο δεν μπορεί να υπάρξει. Και δεν θα υπάρξει όχι γιατί είναι κακός ο Μπλάτερ ή απάνθρωπο σύστημα ο καπιταλισμός, αλλά γιατί το ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα είναι ομαδικό άθλημα, στο οποίο όλα τα κομμάτια χρειάζονται, παίκτες όλων των θέσεων και προπονητής σε μια καλή ισοροπία και σε συγκεκριμένες ποσότητες.

Μπορεί μια φορά να τα κατέρριψες όλ αυτά Ντιέγκο, αλλά στ αλήθεια, πόσες φορές κατέβηκε ο Χριστός στη γη;

Μέχρι λοιπόν να κατέβει ο επόμενος, οι πιστοί σου μπορούν να συνεχίσουν να ζουν αντιμετωπίζοντας την Αργεντινή τους όπως όλες τις υπόλοιπες ομάδες που αγαπούν.

Μια ομάδα που θα χρειάζεται και παίκτες και προπονητή. Εστω και κάποιον που δεν θα είναι ο Θεός. Απλά και πεζά κάποιον σοβαρό και επαγγελματία.

Και τώρα, που είπα καμπούρα και στραβοπόδα την αγάπη σας, πυροβολήστε με!

Στην πρώτη συγκέντρωση της πρώτης ομάδας που επέλεξα πιτσιρικάς για να παίξω μπάλα λίγο πιο σοβαρά – δηλαδή κάπου που θα μου δίναν σορτσάκι και φανέλα με το ‘10′ – ο προπονητής μας μάζεψε στο κέντρο για να μας βάλει σε θέσεις. Όταν η διαδικασία έφτασε στην θέση του αριστερού μπακ, το βασικό ξεσκαρτάρισμα έγινε με την κλασσική ερώτηση «ποιοι βαράνε με το αριστερό». Από τα 15-20 παιδάκια, μόνο 2 σήκωσαν το χέρι. Ο Τάσος και ο Χρηστάκης. Ο Τάσος ήταν μαγκάκι, αλάνι και οξύθυμος όλα σ’ ένα πακέτο και ήθελε να γίνει ο μεγαλύτερος γκολτζής του κόσμου, σαν τον Βαζέχα δηλαδή, ο οποίος κατά την παιδική του γνώμη διατηρούσε τον τίτλο αυτό. Ήταν από εκείνα τα παιδάκια που πίστευε πολύ στην φιλοσοφία του φουλ επιθετικού ποδοσφαίρου κάτι που πιο λαϊκά ο ίδιος εξηγούσε με την ατάκα «εγώ παίζω μόνο μπροστά». Το να αποφασίσεις να τον στείλεις να παίξει πίσω αριστερά στην άμυνα θα ήταν σαν να οδηγείς απ’ ευθείας ένα ακόμα παιδάκι στα ναρκωτικά εκτός αθλητισμού. Έτσι λοιπόν, με την εις άτοπον απαγωγή ο Χρηστάκης έγινε η αριστερή κολόνα της άμυνας μας, ρόλο που διατήρησε για αρκετά χρόνια ακολουθώντας μερικές απλούστατες και συγκεκριμένες οδηγίες που ίσα-ίσα αντεπεξερχόταν από τις βασικές ικανότητες του: «Χρηστάκη δεν ξεχνιόμαστε μπροστά από το κέντρο ποτέ. Χρηστάκη δεν αφήνουμε τον αντίπαλο εξτρέμ να μας περάσει. Χρηστάκη δεν πουλάμε εύκολα την μπάλα γύρω από την περιοχή μας. Χρηστάκη στα ζόρια διώχνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη».

Από εκείνη την περίοδο έως και σήμερα δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Οι απαιτήσεις της θέσης παγκοσμίως έχουν αυξηθεί κατακόρυφα αλλά και δυσανάλογα με την «δεξαμενή» άντλησης παικτών διαθέσιμων αλλά και ικανών να παίξουν πίσω αριστερά. Τα παλιά καλά, ρομαντικά χρόνια ο αριστερός μπακ χρειαζόταν να κάνει 5 πράγματα, ήξερε να κάνει τα 4 και ο κόσμος ικανοποιημένος χειροκροτούσε και τον κερνούσε και κανένα σοκολατάκι μετά στο αστικό της επιστροφής. Στην σύγχρονη εποχή, ο αριστερός μπακ πρέπει να κάνει 8 πράγματα, συνήθως μπορεί να κάνει τα 5 κι έτσι το υπόλοιπο της αφαίρεσης μετατρέπεται σε γκρίνια στην εξέδρα και στα διάφορα forum και ραδιόφωνα.

Τα καλά αριστερά μπακ σπανίζουν τόσο όσο οι καλοί Έλληνες διαιτητές. Μια γρήγορη ματιά στις αποστολές κάποιων εκ των ομάδων του Μουντιάλ, δηλαδή της αφρόκρεμας του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, επιβεβαιώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό την θεωρία ότι επίσημα πλέον μιλάμε για «είδος υπό εξαφάνιση» λίγο κάτω στην κατάταξη από την καρέτα-καρέτα και λίγο πάνω από το «σοβαρός Έλληνας παράγοντας». Η μεγάλη Βραζιλία των «2 καλών ποδοσφαιρστών ανά σπερματοζωάριο» τοποθετεί εκεί τον Μπάστος που στην φορολογική του δήλωση στο επάγγελμα γράφει «αριστερό χαφ/εξτρέμ». Η πολυτάλαντη Αργεντινή βασίζεται στον 32χρονο Χάιντσε. Η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία κατεβαίνει με τον επίσης 32χρονο τόσο-ξέρω-τόσο-παίζω Καπντεβίλα ενώ η Ολλανδία με τον 35χρονο Φαν Μπρόνκχορστ! Η σοβαρή Γερμανία στηρίζει την άμυνα της από εκείνη την πλευρά στον ελλιπή πιτσιρικά Μπαντστούμπερ. Η μη στερημένη από καλούς παίκτες Πορτογαλία βάζει εκεί τον Κοεντράο που κατά κύριο λόγο είναι αριστερό χαφ (όπως και ο Τιενέ της αντιπάλου της στο πρώτο ματς, Ακτής) ενώ και η Ελλάδα παρατάσσει τον πάω-όπου-υπάρχει-δουλειά Τοροσίδη.

Με απλά λόγια, όταν την επόμενη φορά θελήσεις να κράξεις το αριστερό μπακ της ομάδας σου καλό είναι να αναλογιστείς ότι είναι μέρος ενός παγκόσμιου ποδοσφαιρικού «προβλήματος».

Καταρχήν πρέπει από την αρχή να δηλώσω, ότι στο Sombrero δεν έτυχε κανείς μας να είναι οπαδός της Εθνικής Ελλάδος. Η λέξη οπαδός, δεν γράφτηκε τυχαία, την εννοώ ακριβώς όπως ο καθένας που διαβάζει αυτό το blog, νιώθει οπαδός της ομάδας του. Κανένας μας δεν νιώθει αυτό το ψυχολογικό βάρος της ήττας, κανείς δεν ξόδεψε πάνω από 30 λεπτά για να ερμηνεύσει την λογική του Ρεχάγκελ και από ότι βλέπω στο MSN μου κανείς δεν ακύρωσε τα πλάνα του για το βράδυ.

Θα κρίνω λοιπόν την εθνική σαν φίλαθλος που φυσικά γνωρίζω για την ομάδα την ειδησεογραφία της και σαν Έλληνας ποδοσφαιρόφιλος.

Δεν υπάρχει καμία λογική, τουλάχιστον εμφανής, στις εμπνεύσεις του προπονητή που πήρε το Σαν Μαρίνο της Ευρώπης το έκανε Πρωταθλητή Ευρώπης και το επέτρεψε να συμμετέχει σε δύο γιορτές του ποδοσφαίρου όπως το προηγούμενο Euro και αυτό το Μουντιάλ. Αρνούμαι με κάθε τρόπο να κατηγορήσω αυτόν τον άνθρωπο, γιατί απλά σαν παρατηρητής, βλέπω μόνο θετικά στα αποτελέσματά του. Και όμως, όπως έγραψα, δεν υπάρχει λογική εξήγηση στα σημερινά του πεπραγμένα:

1. Να αλλάξει τον Χαλκιά από βασικό τερματοφύλακα. Αυτόν που παίζει στην ομάδα με τα λιγότερα γκολ παθητικό τα δυο τελευταία χρόνια.

2. Να αφήσει έξω τον καλύτερο παίκτη στην άμυνα, τον παίκτη της Λίβερπουλ Κυργιάκο.

3. Να αλλάξει θέση τον Τοροσίδη, ώστε… 4. να βάλει μέσα τον ερασιτέχνη ποδοσφαιριστή Σεϊταρίδη (τον χαρακτηρισμό τον κέρδισε μόνος του)

5. Να βάλει τον Τζιώλη, ενώ θα μπορούσε στην θέση του να βάλει τον Κατσουράνη και 6. στην θέση του Κατσουράνη έναν δημιουργικό παίκτη.

7. Η επιλογή του Πατσατζόγλου

8. Η μη χρησιμοποίηση του Νίνη και 9.  του επαγγελματία ποδοσφαιριστή Σαλπιγγίδη (και αυτός κέρδισε μόνος του τον χαρακτηρισμό!)

10. Η χρησιμοποίηση δύο ψηλών και σχετικά αργών παικτών (για τις απαιτήσεις του 4-3-3) Χαριστέα και Σαμαρά στα άκρα

Δύο εξηγήσεις μπορώ να δώσω για αυτές τις αποφάσεις. Ή μας εκδικείται επειδή είναι Γερμανός ή έβαλε σε κλήρωση τις θέσεις και τις αλλαγές των παικτών και τους άφησε να τραβήξουν τα χαρτάκια και να ορίσουν μόνοι τους την τύχη τους.

Αν και δεν ξέρω πόσο νόημα έχει πλέον να μάθουμε, αφού από ότι φαίνεται, ο μόνος στόχος της Εθνικής είναι αν οι παίκτες θα επιδείξουν αυταπάρνηση, αρνούμενοι να χαρακτηριστούν περισσότερο τουρίστες από την ομάδα του 1994 ή θα σκεφτούν τις πιθανές μεταγραφές τους και θα παίξουν στοιχειώδη μπάλα. Όσον αφορά τον Ρεχάγκελ, είναι δεδομένο ότι ο κύκλος του θα τελειώσει μετά το Μουντιάλ και εφόσον στην ΕΠΟ (αν βρούνε χρόνο να ασχοληθούν με την Εθνική και όχι με τους ορισμούς των διαιτητών της επόμενης χρονιάς) θέλουν το καλό της ομάδας, η πρόσληψη του Σάντος δείχνει μονόδρομος.

Μετά την τελευταία εμφάνιση του Ντιέγκο Μιλίτο στον τελικό του CL, (κάνοντάς μας να θυμηθούμε ένα παλιό μας κείμενο εδώ), φούντωσε ξανά η συζήτηση στην Αργεντινή για τον παρτενέρ του Μέσσι στην εθνική ομάδα. Τα δημοψηφίσματα δίνουν και παίρνουν και τα επιχειρήματα για τους παίκτες πάνε κι έρχονται.

Τι να κάνει ο Ντιέγκο; Πώς μπορεί τώρα να ξεχάσει τον πρωταγωνιστή του τελικού του CL; Μήπως να προτιμήσει τον Τέβες που για μεγάλο διάστημα κουβαλούσε την Σίτυ στις πλάτες του; Οι εμφανίσεις του στα προκριματικά δεν ήταν ιδιαίτερα καλές. Να δώσει τη φανέλα στον Κουν Αγκουέρο που μπορεί να μην έχει κάνει τη σεζόν του Φορλάν, αλλά είναι από τους κορυφαίους της Ατλέτικο; Τον Κουν με τον οποίο οι σχέσεις τους είναι διαταραγμένες εξαιτίας των οικογενειακών ροζ σκανδάλων; Να προτιμήσει τον αγαπημένο μας Πιπίτα Ιγκουαϊν, τον οποίο δεν είχε σε ιδιαίτερη εκτίμηση και έπρεπε να αναγκαστεί να τον καλέσει στην ομάδα μετά τα όργια που έκανε ο νεαρός φορ της Ρεάλ Μαδρίτης; Μήπως να δοκιμάσει την «τρίαινα» στην επίθεση και να βάλει δύο εξ αυτών μαζί με τον Μέσσι;  Φυσικά υπάρχει και ο Παλέρμο, αλλά είναι το μεγάλο αουτσάιντερ και κανείς δεν θα πόνταρε σε αυτόν…

Και έτσι η ζωή στην προετοιμασία της Αργεντινής συνεχίζεται, χωρίς να ασχολείται κανείς με την έλλειψη πλαγίων μπακ και τα… (κατά Βερνίκο) όρθια αγγούρια που απαρτίζουν τους αμυντικούς της ομάδας και με τον Ντιεγκίτο να συνεχίζει να κάνει τη ζωή των δημοσιογράφων δύσκολη:

Το Zonal Marking είναι ένα εξειδικευμένο ποδοσφαιρικό blog, το οποίο υποθέτω ότι συντηρεί κάποιος καμένος με τα συστήματα ποδοσφαιρόφιλος, απ’ αυτούς που σχεδιάζουν ενδεκάδες γεμάτες βελάκια σε τετράδια και χαρτοπετσέτες και αποκοιμιούνται το βράδυ παρακολουθώντας βιντεοκασέτες ασπρόμαυρων αγώνων του 70′ απλά και μόνο για να εμβαθύνουν στον τομέα της τακτικής και να μπορούν να αναλύσουν την εξέλιξη του 4-4-2 μέσα στα χρόνια, σε οποιονδήποτε προσπαθήσει να τους πουλήσει ..πνεύμα. Παραβλέποντας κανείς τον μαζοχισμό του – είναι τόσο αστείο άλλωστε να τον κατακρίνουμε εμείς που ασχολούμαστε ακόμα με το Ελληνικό ποδόσφαιρο – μπορεί να απολαύσει άπειρες αναλύσεις των Ευρωπαϊκών αγώνων, συνοδευόμενες από διαγράμματα και στατιστικά στοιχεία.

Πιστός στο πνεύμα των ημερών (έστω και λίγο αργοπορημένα), ο τύπος επιχείρησε να κάνει μια λίστα με τις είκοσι καλύτερες ομάδες της δεκαετίας, εστιαζόμενος κυρίως στο τακτικό κομμάτι και όχι στο θέαμα που αυτές πρόσφεραν. Όταν, λοιπόν, τοποθέτησε την περσινή Μπαρτσελόνα στην δεύτερη θέση της κατάταξης, ομολογώ πως κίνησε την περιέργεια μου αναφορικά με το ποια θα βάλει στην κορυφή της λίστας. Και η έκπληξη ήρθε εχθές: Εθνική Ελλάδος 2004, κύριες και κύριοι!

Με μια ανάλυση που ξεκινάει με το επεξηγηματικό σχόλιο…

«Remember them as negative, defensive, cycnical and unimaginative if you like, but it’s interesting that this only became the prevailing mood when Greece actually looked like winning the thing…»

…και περιλαμβάνει την τακτική προσέγγιση του Ρεχάγκελ σε καθένα από τα τελευταία τρία παιχνίδια της διοργάνωσης με σχεδιαγράμματα που προκαλούν δυσφορία και τάσεις για εμετό σε κάθε φανατικό του joga bonito, το Zonal Marking υποκλίνεται στον, αμυντικο-λάτρη μεν αλλά ρεαλιστή, Γερμανό που, όπως τονίζει και ο επίλογος του κειμένου, «μεγιστοποίησε όλα τα δυνατά σημεία της Ελλάδας και αχρήστευσε όλα τα αντίστοιχα των αντιπάλων, προκαλώντας έτσι το μεγαλύτερο σοκ στην ιστορία του ποδοσφαίρου».

Από χθες το βράδυ που τελείωσε το ντέρμπυ, έχω βαρεθεί να διαβάζω περί γκαντεμιάς, πόρνης μπάλας, άπονης ζωής και δεν συμμαζεύεται.

Αν όλα ανάγονται στην τύχη, τότε η λύση είναι απλή. Φωνάζουμε τον παπα-Βαζέλα να κάνει ένα ευχέλαιο στην Παιανία να φύγουν τα κακά γαβροπνεύματα και όλα θα είναι εντάξει.

Ο πιο ασφαλής τρόπος για να μην βελτιωθεί ποτέ η ομάδα, θα είναι να τα φορτώσουμε όλα εκεί.

Είναι γεγονός πως τα τελευταία δύο χρόνια η συμπεριφορά της ομάδας, η φιλοσοφία της στο γήπεδο έχει αλλάξει. Ο Παναθηναϊκός από ομάδα που πρώτα προσέχει την άμυνά της και μετά κοιτάζει πώς θα σκοράρει τείνει να μετατραπεί σε ένα συγκρότημα που σχεδόν αδιαφορεί για την αμυντική του λειτουργία και ενδιαφέρεται σχεδόν αποκλειστικά για το πώς θα σκοράρει.

Αυτό φάνηκε πιο ανάγλυφα φέτος στους αγώνες της Ευρώπης. Με πολύ χειρότερο υλικό, σε άλλες περιόδους, αμφιβάλλω αν ο Παναθηναϊκός θα δεχόταν ποτέ 3 γκολ απ τη Γαλατά και την Σταντάρ στην έδρα του.

Δεν είναι κακό να σε ενδιαφέρει η επίθεση και το γκολ, αυτή άλλωστε είναι και η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου. Όπως όμως όλα τα πράγματα, έτσι κι αυτό χρειάζεται τρόπο και κυρίως επίγνωση των δυνατοτήτων του υλικού σου.

Εχω επίσης την εντύπωση πως εκτός απ αυτά, θα πρέπει να έχεις κάθε φορά πλήρη επίγνωση του τι σε συμφέρει και τι μπορείς να πάρεις από ένα παιχνίδι.

Η … ψύχωση για τη νίκη στο χθεσινό ντέρμπυ, φόρτωσε υπερβολικά τους παίκτες με άγχος, αλλά κυρίως έθεσε σε σοβαρό κίνδυνο το πρωτάθλημα, που με μια ισοπαλία θα είχε τελειώσει από χθες.

Ο Παναθηναϊκός με προβληματικά αμυντικά άκρα και με ένα κατά συνθήκη στόπερ, όφειλε να προσέξει πολύ περισσότερο την άμυνά του και να μην στηρίζεται τόσο στα χάλια του αντιπάλου. Δεν ξέρω πόσα χρόνια έχω να δω ντέρμπυ Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού στο οποίο ο ένας απ τους δύο να υποτιμά τόσο αδέξια τον αντίπαλό του.

Την στιγμή που ο Μπάντοβιτς φόρτωνε την επίθεσή του, γιατί γι αυτόν μόνο ένα αποτέλεσμα υπήρχε, ο Παναθηναϊκός συνέχιζε να αγωνίζεται με τον ίδιο επιπόλαιο τρόπο αδιαφορώντας για τις κινήσεις του.

Η τιμωρία υπήρξε σκληρή και μπορεί τα δοκάρια να δικαιολογούν ως ένα βαθμό τα περί «πόρνης μπάλας», αλλά ας μην ξεχνάμε πως και μετά το 0-1 ο Ολυμπιακός διαχειρίστηκε καλύτερα το παιχνίδι και είχε πιο κλασσικές ευκαιρίες να σκοράρει.

Η στρατηγική του «όλοι μπροστά – όλοι πίσω» δεν μπορεί να εφαρμοστεί απ αυτόν τον Παναθηναϊκό, γιατί λείπει και η ταχύτητα και η προσωπικότητα και η ποιότητα για κάτι τέτοιο.

Ξέχωρα όμως απ όλα αυτά, θα πρέπει όλοι να κατάλαβαν χθες πως αυτό που μετράει σε τέτοια παιχνίδια είναι το καθαρό μυαλό. Ο θολωμένος (αλλά και κομπλεξαρισμένος) Παναθηναϊκός έχασε στην έδρα του απ τον χειρότερο Ολυμπιακό των τελευταίων 6-7 χρόνων. Και έχασε κάνοντας τα γνωστά καφριλίκια στις εξέδρες, τα γνωστά πεσίματα στο πούλμαν και έχοντας ίσως για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια σε ντέρμπυ με τον Ολυμπιακό μια διαιτησία που τον έπαιξε 60-40.

Τώρα που το σκέφτομαι, ο μεγαλύτερος χαμένος της χθεσινής βραδιάς είναι ο Σωκράτης Κόκκαλης. Αυτός που δεν πίστεψε ποτέ τα προηγούμενα χρόνια πως η ομάδα του που υπερείχε σε υλικό του αντιπάλου της, θα μπορούσε να κερδίζει χωρίς παράγκες και «ματιασμένους διαιτητές».

Γιατί όπως έχω ξαναγράψει, το συναίσθημα της αγωνίας θρέφει το ποδόσφαιρο. Το άγχος και η πρεμούρα «να καθαρίσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα με όσα μέσα διαθέτουμε» το σκοτώνει.

ΥΓ. Ελπίζω αυτοί οι μαλάκες που πετούσαν κροτίδες, να αισθάνθηκαν ένα ίχνος τύψεων για τα δύο χαμένα δάχτυλα της άτυχης κοπέλας. Αν όχι, την επόμενη φορά μπορούν να έρθουν και με χειροβομβίδες …

Πολλοί πίστευαν (μαζί μ αυτούς κι εγώ) πως φέτος η Τσέλσι θα έφτανε τουλάχιστον μέχρι τον τελικό του Champions League

Τόσο αγωνιστικά, όσο και λόγω του «αισθήματος αδικίας» που κατάφερε να μεταδόσει μετά τον περσινό δεύτερο ημιτελικό με την Μπαρσελόνα στο Στάνφορντ Μπριτζ (και όχι τον πρώτο), η ομάδα του Αντσελότι φάνταζε ως ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης.

Απέναντι στην Ιντερ που τα τελευταία χρόνια δεν έχει πετύχει τίποτα το αξιοσημείωτο στην Ευρώπη και αναζητώντας μόλις ένα γκολ στο σπίτι τους γιά να «καθαρίσουν την μπουγάδα», οι Λονδρέζοι θεωρητικά δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίσουν ιδιαίτερα προβλήματα.

Κι όμως …

Οταν απέναντί σου βρίσκεται ο ιδιόρυθμος αλλά πάντα ιδιαίτέρως … ευφυής περί το κακόν Ζοζέ Μουρίνιο, τα πράγματα δεν είναι ποτέ εύκολα.

Ο Μουρίνιο γνώριζε πως με ένα κλασσικό ιταλικό ταμπούρι δύσκολα θα γλύτωνε απόψε. Σπανίως αντέχεις σε τέτοια παιχνίδια παίζοντας παθητικά όταν ο αντίπαλος ψάχνει μόλις μία φάση.

Και όταν την βρει κι εσύ πρέπει να αντιδράσεις, είναι δύσκολο να … αλλάξεις ταχύτητα στο κιβώτιο. Η μετάβαση απ την απόλυτη άμυνα στην απόλυτη επίθεση, δεν ήταν ποτέ κάτι εύκολο.

Ο Μου λοιπόν αποφάσισε να αμυνθεί μεν, αλλά χρησιμοποιώντας ένα τρικ που δεν άφηνε σε καμιά περίπτωση την Τσέλσι να ξεθαρέψει τόσο που το γήπεδο να γύρει απελπιστικά προς τα καρέ του Ζούλιο Σέζαρ.

Η χρησιμοποίηση τριών (!) σέντερ φορ (Μιλίτο, Ετό και Πάντεφ) που κάθε άλλο παρά περιμένουν τη μπάλα στα πόδια, αλλά είναι διατεθειμένοι να γυρίσουν μέχρι την μεγάλη τους περιοχή και να μετατραπούν σε στόπερ όταν χρειαστεί, ήταν το κλειδί που έδωσε στους Μιλανέζους ίσως την μεγαλύτερη πρόκριση στην ιστορία τους με βάση τον βαθμό δυσκολίας.

Η μετάβαση της Ιντερ απ την άμυνα στην επίθεση ήταν ιδανική. Και όταν εκτός της προαναφερόμενης τριπλέτας που δεν άφηνε όχι μόνο τους αμυντικούς αλλά ούτε τους μέσους να χαλαρώσουν, υπάρχουν ακόμα παίκτες της κλάσης των Μαϊκόν και Σνάϊντερ, η δουλειά γίνεται ακόμα πιό εύκολη.

Στην Τσέλσι θα μείνει πάλι μιά πικρή γεύση αδικίας (καθαρό πέναλτυ επάνω στον Ντρογκμπά), όμως η αλήθεια είναι πως απόψε έκανε ελάχιστα γιά να βοηθήσει η ίδια τον εαυτό της.

Ισως αν στο γήπεδο υπήρχε ο κορυφαίος κατά τη γνώμη μου αμυντικός χαφ του πλανήτη (γιά τον Εσιέν ο λόγος) τα πράγματα να ήταν διαφορετικά.

Αλλά επειδή με τα αν και τα ίσως ποτέ δεν άλλαξε η ιστορία, ο Μουρίνιο σήμερα έγραψε ένα νέο κεφάλαιο στο έτσι κι αλλοιώς πολυσέλιδο βιβλίο της καριέρας του παραφράζοντας τη γνωστή ρήση ¨η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». «Η καλύτερη άμυνα παίζεται με τη επίθεση. Αρκεί οι επιθετικοί σου να μπορούν (και) να αμυνθούν».

Με το τηλεκοντρόλ στο ένα χέρι και το ηλεκτρονικό τσιγάρο στο άλλο, κάθησα χθες βράδυ παρέα με κάτι φίλους να δω Champions League

Πρώτη μας επιλογή ήταν το παιχνίδι του Μιλάνου και φυσικά δεν διαψευστήκαμε. Γρήγορο γκολ και ένας ρυθμός καταιγιστικός υπόσχονταν καλύτερη συνέχεια.

Ξαφνικά κι ενώ μας είχε μείνει ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο στα χείλη απ τη μπαλάρα που βλέπαμε, γυρίζει ο Μήτσος και ρωτάει:

- Ποιόν έχει προπονητή η Μίλαν ρε παιδιά; Τον Τενέ;

- Γιατί ωρέ Μήτσο; Μια χαρά παίζει. Δεν σ αρέσει; Πάνω-κάτω το τόπι.

- Τι να μ αρέσει ρε; Πάτε καλά; Στο δεύτερο ημίχρονο αυτοί οι γέροι θα θέλουν μπουκάλες οξυγόνου για να αντέξουν.

- Σώπα ρε Μήτσο. Η φανέλα … η παράδοση … ο Ροναλντίνιο … ο Μπέκαμ …

- Το φεγγαρόφωτο … Ρε δεν πάτε καλά. Δεν γυρίζουμε λίγο στη NOVA να δούμε πόσο είναι το άλλο;

- Να γυρίσουμε ρε Μήτσο, αλλά εδώ γίνεται ωραίο παιχνίδι.

- Ρε τι παιχνίδι μου λες, για πλάκα θα κερδίσει ο παππούς. Γύρνα το άλλο, αυτό το είδαμε!

Απρόθυμα πιάνω το τηλεκοντρόλ και γυρίζω στη NOVA.

Πάνω – κάτω κι εδώ το τόπι, αλλά φάσεις λίγες. Και πάνω που ετοιμαζόμαστε να ξαναγυρίσουμε στο Μιλάνο, μας κατακεραυνώνει πάλι ο Μήτσος

- Ρε σεις. Ο Κακά στη Ρεάλ παίζει αριστερό εξτρέμ; Κανέναν άλλον δεν έχουνε να παίξει εκεί;

- Γιατί ρε Μήτσο; Πες μας τώρα πως δεν σ αρέσει κι ο Κακά.

- Ο Κακά μ αρέσει. Ο Τενές που τον βάζει να παίζει εκεί δεν μ αρέσει. Πόσα είπαμε πως κάνει αυτή η ομάδα; Ρε πού πάνε τα λεφτά…

-

Στην ανάπαυλα η κουβέντα άναψε και οι υπόλοιποι επιτεθήκαμε στο Μήτσο τον ξερόλα με το γνωστό και αμείλικτο επιχείρημα «ρε εσύ αδικείσαι, γιατί δεν πας να γίνεις προπονητής;»

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε κι εμείς φυσικά ξαναγυρίσαμε στο Σαν Σίρο.

Εκεί γύρω στο 50 ο Μήτσος άρχισε να χαχανίζει.

- Τι γελάς κύριε Χάπελ; Είδες πάλι τίποτα περίεργο;

- Περίεργο, όχι. Αναμενόμενο. Οι μέσοι της Μίλαν δεν έχουν ακουμπήσει τη μπάλα ακόμα. Ερχεται το παστέλι. Ειδικά αν ο γέρος στείλει τον Νάνι για νάνι και βάλει κανένα γρήγορο που θα σεντράρει χωρίς να το πολυσκέφτεται.

- Καλά, καλά. Τώρα θα πετάξει άλλο ένα η Μίλαν και να δούμε πού θα κρυφτείς μετά κύριε Φέργκιουσον.

- Ρε σεις! Εχει τον Ζέεντορφ στον πάγκο ο μαστροΤενές; Ο Ζέεντορφ δεν είν αυτός;

- Να ρε Μήτσο, ο Ζέεντορφ. Παππούς κι αυτός.

- Και γιατί δεν τον βάζει μέσα ρε; Μαγουλάδες έχει; Ρε μεγάλε, βάλε κανένα φρέσκο πράμα στο κέντρο γιατί σε λίγο θα θέλεις ενέσεις νοβοκαϊνης.

- Ωπα Μήτσο. Σ άκουσε ο παππούς. Βγάζει το Νάνι και βάζει αυτόν τον Βαλένσια.

- Χα, χα. Ρε είναι γάτα ο γέρος σου λέω! Μέτρα τώρα, μέτραααααα!!!

- Σιγά τον Μαραντόνα ρε Μήτσο.

- Χα χα χα . Τι σας έλεγα; Το κόλλησε ο παππούς. Πάπαλα. Κι εσύ κύριε Τενέ, κράτα τις αλλαγές να τις κάνεις στο 80’ να μειώσεις γιατί θα φας κι άλλο. Αντε ρε γυρνάτε στη Γαλλία να δούμε το άλλο. Αυτό τελείωσε.

- Να γυρίσουμε ρε Μήτσο. Μπορούμε να κάνουμε κι αλλοιώς; Μας ρούμπωσες σήμερα.

- Ωπα! Γκολ η Λυόν. Τώρα θα δούμε μπαλάρα. Τώρα θα ξυπνήσει και η Ρεάλ

- Μάγκες, να σας ρωτήσω: αυτός με το 9 ο Ταραλίδης είναι;

- Γιατί ρε Μήτσο; Ούτε ο Κριστιάνο δεν σ αρέσει;

- Ξέρω γω μωρ αδερφέ μου. Εχει παντοφλιάσει μέσα σε πέντε λεπτά δέκα σουτ απ του διαόλου τη μάνα.

- Ναι, αλλά ξέρεις πόσα τέτοια έχει βάλει Μήτσο;

- Πιθανόν. Εχω ένα θείο που κάνει Αθήνα – Πάτρα σε μισή ώρα και δεν έχει τρακάρει ποτέ. Μπαίνεις να σε πετάξει μια βόλτα;

- Δεν το πιάνω το χιούμορ σου ρε Μήτσο αλλά δεν πειράζει. Εσύ κάτσε εδώ να λες για τον Τενέ και ο άλλος είναι εκεί που είναι και παίρνει αυτά που παίρνει.

- Ναι, καλά. Στο μεταξύ, ο Κακάς ακόμα αριστερά παίζει, ε;

- Τα παμε αυτά Μήτσο.

- Πρώτο μάγκα θα τον κάνει αυτόν τον Ξυπνητήρι, πώς τονε λένε. Μάπα το καρπούζι ρε. Εδώ δεν μπαίνει άλλο γκολ. Ο ένας δεν μπορεί και ο άλλος αν βάλει δεύτερο θα πάθει καρδιακή προσβολή απ τη συγκίνηση. Ξαναγυρίστε Μιλάνο ή βάλτε το Ράδιο Αρβύλα, ξέρω γω; Εγώ ό,τι ήταν να δω το είδα.

- Πώς έχεις αυτή τη μαγική ικανότητα ρε Μήτσο να μας ξενερώνεις πάντα. Μια χαρά μπαλίτσα βλέπουμε κι εσένα σου ξυνίζει.

- Ρε παιδιά μην τσακώνεστε. Εβαλε γκολ ο Ζέεντορφ.

- Σε ποιο λεπτό;

- Στο 80΄

- Πόσο είναι το σκορ;

- 3-2 κερδίζει η Γιουνάϊτεντ, αλλά τώρα η Μίλαν μπορεί να … Καθήστε ρε παιδιά. Πού πάτε;

- ΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΜΗΤΣΟ

Η οπτική ενός λάτρη της τακτικής:
Ο αριστερός εξτρέμ συγκλίνει ελαφρά προς τον άξονα. Ο επιθετικός της ομάδας και ο κεντρικός μέσος κάνουν κίνηση προς το μέρος του για να του δώσουν στήριγμα. Οι τρεις τους εναλλάσσουν ταχύτατα την μπάλα, μαζεύοντας γύρω τους τέσσερις αμυνόμενους. Ο αριστερός εξτρέμ τελικά ανοίγει το παιχνίδι στα άκρα, προς τον αριστερό μπακ που εκμεταλλευόμενος την άδεια πλευρά, ανεβαίνει αρκετά. Την ώρα που ο αριστερός μπακ ετοιμάζεται να γυρίσει την μπάλα, ο επιθετικός, ο κεντρικός μέσος και ο δεξιός εξτρέμ κάνουν όλοι κίνηση προς την περιοχή, δίνοντας του αρκετές επιλογές για να σεντράρει. Η μπάλα γυρίζει τελικά στον επιθετικό που με απ’ ευθείας σουτ σκοράρει.

Η οπτική του αμυνόμενου προπονητή:
Ο δεξιός χαφ παρατάει γρήγορα την φάση, αφήνοντας την θέση του δεξιού μπακ, που ακολουθεί τον αντίπαλο ακραίο χαφ προς το κέντρο, ακάλυπτη. Σκατά. Οι αμυντικοί χαφ δεν κάνουν καλά την δουλειά τους, παρατηρώντας απλά τους αντιπάλους να αλλάζουν πασούλες στο κέντρο. Σκατά. Η μπάλα πάει στα πλάγια, όπου δεν υπάρχει πλέον κανείς. Σκατά. Ο αντίπαλος βγάζει ανενόχλητος την σέντρα και στο κέντρο της άμυνας δεν υπάρχει ούτε ένας που να κάνει κίνηση για να μαρκάρει τους δυο αντιπάλους. Σκατά. Η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα. Σκατά.

Η οπτική ενός απλού φιλάθλου:
Χάθηκε το τόπι, φίλε…

Αποφάσισα σήμερα ν ασχοληθώ λίγο με τις ελληνικές γραφικότητες.
Στο Τεν Κάτε θα αναφερθώ, ένα πρόσωπο όχι ιδιαίτερα προσφιλές σε μένα, αλλά σε κάθε περίπτωση πιο ευχάριστο απ τους ειδικούς αναλυτές των media και τους πρώην ποδοσφαιριστές και νυν λάτρεις των μικρών ασπρόμαυρων κυβικών θεών (όποιος κατάλαβε κατάλαβε).
Ο Τεν Κάτε λοιπόν, που βρίσκεται για δεύτερη χρονιά στο τιμόνι μιάς απ τις ακριβότερες ομάδες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, οφείλει να κάνει δύο πράγματα. Το πρώτο και κυριότερο, να κατακτήσει επιτέλους τίτλο ή τίτλους που τόσο πολύ λείπουν απ την ομάδα. Και δευτερευόντως, και όχι πρωτευόντως γιατί στην Ελλάδα ζούμε, να παίξει και λίγη μπάλα να ευχαριστηθεί και ο κόσμος όπως τότε που και πρωτάθλημα έπαιρνε και απολάμβανε τον Μητσάρα, τον Κρίστο, τον Πάρη, τον Ρότσα, τον Ζάετς και πάει λέγοντας.
Και τα δύο παραπάνω ζητούμενα δεν περνούν απόλυτα απ τα χέρια του, ακριβώς επειδή ζούμε στην Ελλάδα.
Το να πάρεις πρωτάθλημα σ αυτή την καταπληκτική χώρα δεν εξαρτάται απόλυτα απ τις δικές σου δυνατότητες. Θέλω να πω πως σ αυτή την ποδοσφαιρική μπανανία, δεν είναι σίγουρο πως ο καλύτερος παίρνει πάντα πρωτάθλημα. Πολλές φορές το παίρνει και ο μη καλύτερος κι αυτό δεν έχει να κάνει με τον προπονητή και τους παίκτες αλλά πιο πολύ με τις διοικήσεις και το κατά πόσον έχουν καταφέρει να «θωρακίσουν» την ομάδα (βλέπε αηδιαστική έκφραση που παραπέμπει σε παράγκες και άλλα συναφή).
Πρωτάθλημα δεν πήρε ο μακαρίτης ο Κυράστας γιατί κάθε βδομάδα έτρωγε 7-8 κίτρινες για κολατσιό και στο τέλος με την Προοδευτική κόντεψε να μπει ο ίδιος να παίξει. Πρωτάθλημα δεν πήρε ούτε ο Μαρκαριάν γιατί ξαφνικά ανακαλύψαμε πως το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα, σε αντίθεση με το γκολφ που παίζεται από αριστοκράτες ιδιαίτερα Σάββατο και Κυριακή απόγευμα.
Προφανώς πρωτάθλημα δεν πήραν και πολλοί άλλοι προπονητές άλλων ομάδων που δεν τους αναφέρω εδώ όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί το κείμενο αναφέρεται στον Παναθηναϊκό.
Απ την άλλη το να παίξεις μπάλα είναι ένα θέμα μπερδεμένο. Να παίξεις μπάλα αλλά με ποιους παίκτες; Με αυτούς που βρήκες, με αυτούς που θέλεις να πάρεις ή με αυτούς που σου πήραν;
Προσωπικά εκτιμώ αυτούς τους προπονητές που αποδίδουν καρπούς με ό,τι βρήκαν. Είναι συνήθως λύσεις ανάγκης και σπάνια αναλαμβάνουν μια ομάδα στην αρχή μιάς σεζόν. Οι υπόλοιποι μου φαίνονται λίγο υποκριτές. Τι θα πει ρε μάγκα «δεν μπορώ να παίξω 4-3-3 με αυτούς τους παίκτες»; Δεν ξέρεις να παίζεις τίποτ άλλο; Μόνο Φεράρι ξέρεις να οδηγείς; Αν σε βάλουμε σε Σκόντα θα τρακάρεις;
Παρ όλ αυτά, ο Τεν Κάτε δεν ήρθε σαν λύση ανάγκης στον Παναθηναϊκό. Ηρθε πέρυσι το καλοκαίρι και μάλιστα μετά από πολύ βασανιστικό ψάξιμο και μελέτη του Αντωνίου. Ο Τεν Κάτε είπε εξ αρχής πως θέλει να παίξει 4-2-3-1 και αν ο Κώστας δεν κατάλαβε εκείνη την ώρα τι σκοτούρα έβαλε στο κεφάλι του, δεν του φταίει κανένας άλλος.
Το σύστημα αυτό για να «περπατήσει» θέλει και καλούς πλάγιους μπακ και εξτρέμ και φορ περιοχής και επιτελικό χαφ μπροστά από δύο «σκυλιά» αμυντικά χαφ. Για να δεις μπάλα δηλαδή, όχι για να κερδίζεις με ένα γκολ διαφορά τον κάθε πεθαμένο και να πανηγυρίζεις.
Απ όλ αυτά λοιπόν που χρειάζεται αυτό το παλιοσύστημα, ο Παναθηναϊκός θαρρείς πως κάθε χρόνο αποκτά κάποια κομμάτια, λίγα-λίγα και όχι όλα μαζί.
Πέρυσι πήρε αμυντικό χαφ, φέτος πήρε σέντερ φορ και ένα εξτρέμ, ενδεχομένως τον Γενάρη να πάρει και επιτελικό χαφ και το καλοκαίρι να κοιτάξει και για κανένα αριστερό μπακ.
Φταίει ο Τεν Κάτε γι αυτό;
Τυπικά όχι, αφού τις μεταγραφές τις ορίζει ο φούτμπολ μάνατζερ ή τεχνικός διευθυντής ή όπως θέλετε πείτε τον. Ουσιαστικά ναι, γιατί δεν είναι κανένα τσουτσέκι, έχει ένα βιογραφικό που του επιτρέπει να πατήσει και λίγο πόδι και να πει πως δεν θέλω αυτόν, θέλω τον άλλον.
Απ τη στιγμή που δεν μιλάει, απ τη στιγμή που έφτασε μάλιστα να φορτωθεί προσωπικά την αποτυχία της περίπτωσης Μέλμπεργκ δεν δικαιούται διά να ομιλεί. Ο Τεν Κάτε έχει αυτούς που θέλει για να παίξει αυτό το σύστημα. Αυτό μας έχει δώσει να καταλάβουμε και δεν νομίζω να καταλαβαίνουμε λάθος.
Εχει προσπαθήσει ο Τεν Κάτε να παίξει μπάλα;
Ασφαλέστατα. Φέτος με την Γαλατά στο ΟΑΚΑ έπαιξε ένα ποδόσφαιρο που ευχαριστεί τα μάτια αλλά «παγώνει» τις καρδιές. Η προσπάθειά του χαρακτηρίστηκε «βλακεία» απ τον πρόεδρο της ομάδας κι εκείνος το πήρε το μήνυμα. Στην Ελλάδα ξύπνιος είναι αυτός που κερδίζει όπως να ναι, έστω κι αν παροδικά αυτό θα φέρει και λίγη γκρίνια. Στην Ελλάδα επίσης υπάρχουν «ιερές αγελάδες», παίκτες που ξέρεις πως αν αγγίξεις θα πρέπει να ψάξεις τον παγκόσμιο Ατλα για να βρεις τον επόμενο προορισμό σου. Ο τεν Κάτε μπορεί να μην εμπλούτισε τις προπονητικές του εμπειρίες στη χώρα μας. Σίγουρα όμως έμαθε τον ιδιότυπο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το παιχνίδι. Και τώρα πιά είναι έτοιμος να δώσει αυτό που πρώτ απ όλα λαχταρούν όλοι αυτοί που πάσχουν από ψυχώσεις, σύνδρομα και μικροί είχαν δει την γιαγιά τους γυμνή, πολύ δε πρισσότερο τώρα που η ομάδα δείχνει «θωρακισμένη». Βέβαια, επειδή όσο ζεις μαθαίνεις, ακόμα δεν έχει φτάσει στα τελευταία κεφάλαια του «βιβλίου» του «Δουλεύοντας στην Ελλάδα». Όταν φτάσει στις τελευταίες σελίδες θα δει ένα κεφάλαιο που λέγεται «Ιτζάκ Σουμ». Και τότε θα τα έχει δει όλα…

Οχι, μην φοβάστε. Δεν θα γράψω ωδή γιά τον Παναθηναϊκό και την επική, ηρωϊκή και τιτανοτεράστια ανατροπή του σκορ.
Γιά την Καβάλα θα γράψω. Γιά την μικρή αυτή και καταφρονεμένη ομάδα που ήρθε απ την Β’ Εθνική γιά να παίξει ένα άλλο τελείως άγνωστο στην Ελλάδα ποδόσφαιρο. Αυτό του ανελέητου πρέσιγκ και της γρήγορης ανάπτυξης με τη μία που αφήνει αγάλματα τα ακριβοπληρωμένα και βραδυκίνητα τίποτα των μεγάλων ομάδων να χάσκουν και να παρακαλάνε να γίνει το λάθος ή να ακουστεί το σφύριγμα του διαιτητή γιά να ανακτήσουν την κατοχή.
Είναι η δεύτερη φορά φέτος που παρακολουθώ παιχνίδι της (μετά απ αυτό με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη) και ομολογώ πως θα συνεχίσω να την παρακολουθώ γιατί αυτό ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο που μ αρέσει και γιατί είναι ωραίο να βλέπεις να προσπαθεί να το παίξει κάποιος στη χώρα των «εεεεεε πλάγιοοοοοο», «εεεεεεεεε φάουυυυυυυυυυλ» και «εεεεεεεεε οφ σάϊιιιιιιιιιιιιιιιιιιιτ»
Μπράβο στον Παπακώστα γι αυτό που δημιούργησε και έχει κάθε δίκιο να διαμαρτύρεται γιά τον τρόπο που η μπάλα στο τελευταίο λεπτό έφτασε απ την μιά άκρη του γηπέδου στην άλλη.
Ελπίζω η Καβάλα να αρθεί πάνω απ την κακοδαιμονία της να την διοικεί ο …σενιόρ ντελ πούρο και να βγει στην Ευρώπη. Το αξίζει!!!

ΥΓ. Λίγο αργότερα παρακολούθησα τον αγώνα της ΑΕΚ με τον Πανθρακικό.
Ε λοιπόν αν η τελευταία ομάδα του πρωταθλήματος παίζει έτσι εκτός έδρας, τότε κάτι αλλάζει πραγματικά στον μίζερο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Και φυσικά το γκολ του Ρομπέρ είναι μακράν το καλύτερο γιά φέτος

Το να αντιμετωπίζεις τον, χωρίς βαθμό, ουραγό της βαθμολογίας σ’ ένα γήπεδο που παρόλο που βρίσκεται 270 χιλιόμετρα μακριά από το Χαριλάου, έχει κυριευτεί από δικούς σου οπαδούς και να μην μπορείς να τον κερδίσεις είναι τόσο μεγάλη αποτυχία όσο το να σε κατατροπώνει στις εκλογές ένας τύπος που ειδικεύεται στα σαρδάμ και αδυνατεί να καβαλήσει ένα απλό ποδήλατο. Και δεν χρειάζεται ο στόχος σου να είναι ο πρωταθλητισμός, για να το νιώσεις αυτό.

Έξι συμπληρωμένοι αγώνες στην φετινή Σούπερ Λιγκ και ο Μαζίνιο ψάχνει ακόμα τρόπο να αξιοποιήσει το άπλετο ταλέντο των μεσο-επιθετικών του. Έξι αγώνες, χωρίς αριστερό χαφ-εξτρέμ. Έξι αγώνες διαρκούς σύγχυσης και μπερδέματος ρόλων, μεταξύ κάποιων εκ των πιο ταλαντούχων παικτών στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Μια ομάδα μπλοκαρισμένη στον άξονα, που στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα βρει κάποιες επιθετικές λύσεις από τα δεξιά, εκεί που υπάρχουν επιλογές με παίκτες που γνωρίζουν την θέση. Και από αριστερά; To κενό, το τίποτα, η απουσία.

Το να προσπαθήσεις να γεμίσεις το Τίποτα αυτό με παίκτες που δεν ..νιώθουν αριστερό χαφ έχει ήδη αποδειχτεί ανέφικτο. Σε όλες τις δοκιμές έως τώρα, το Τίποτα κερδίζει, εξαφανίζει τον παίκτη κι εσύ καταλήγεις να παίζεις πάντα με αριθμητικό μειονέκτημα. Ο Κόκε πιθανόν σε κάποια περίοδο της ζωής του να μπορούσε να το γεμίσει, αλλά αυτή η περίοδος δεν είναι σίγουρα αυτή που διανύουμε. Ο Γκρασιάν δεν ονομάστηκε τυχαία «η αλλαγή του Ρικέλμε» – και ακόμα κι ένα μικρό παιδί μπορεί να αντιληφθεί σε ποια θέση ταιριάζει ο Ρικέλμε. Ο Πίτου Γκαρσία, που αποκτήθηκε για να καλύψει το κενό αυτό, συμπλήρωσε έναν μήνα πριν πατήσει για πρώτη φορά χόρτο εχθές, έστω και για μερικά λεπτά. Ο Φερνάντεζ δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιοριστεί στα άκρα, καθώς θα είναι ποδοσφαιρικό έγκλημα εφάμιλλο του να βάλεις τον Τσάβι να παίξει σ’ενα ολόκληρο παιχνίδι δεξί εξτρέμ και μόνο δεξί εξτρέμ! Το να περάσεις στα αριστερά έναν εκ των δεξιών χαφ απ’την άλλη, πιθανόν να σου δώσει κάποια επιπλέον μπασίματα αλλά θα χαραμίσει τα τόσα λίτρα γάλατος που έχει καταναλώσει ο Αμπρέου, για να φτάσει τα 193 εκατοστά.

Η αλλαγή του συστήματος από 4-2-3-1 σε 4-4-2, που έχει δοκιμάσει ο Μαζίνιο σε κάποιες περιπτώσεις, δεν απέφερε επίσης καρπούς, καθώς με όποιον τρόπο και να βάλεις τα νουμεράκια στην διάταξη, αν δεν υπάρχει παίκτης ικανός να δημιουργήσει από τα αριστερά, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μπλοκάρισμα στον άξονα, ένας Αράνο ‘νεκρός’ από το 60λεπτο και μια επίθεση που ‘γέρνει’ συνεχώς προς τα δεξιά σε τέτοιο βαθμό, που ο αντίπαλος προπονητής (βλέπε Μαντζουράκης) περνάει στο παιχνίδι και δεύτερο αριστερό μπακ!

Το πρωτάθλημα είναι ακόμα στην αρχή του. Αλλά χαμένοι πόντοι, όπως αυτοί απέναντι στον, φιλότιμο αλλά προβληματικό και αγνώριστο σε σχέση με την περσινή χρονιά, Πανθρακικό δεν αναπληρώνονται εύκολα, γι’ αυτό ο Μαζίνιο πρέπει να βρει άμεσα λύσεις που θα  ξεμπλοκάρουν την επιθετική λειτουργία της ομάδας, ώστε να καταφέρει να πετυχαίνει περισσότερα γκολ απ’ όσα – με τραγικό και ‘αστείο’ συνήθως τρόπο – δέχεται. Ακόμα κι αν αυτές περιλαμβάνουν την παραμονή στον πάγκο κάποιων πρωτοκλασάτων ονομάτων…

Ο Τεν Κάτε έπαθε πέρυσι και έμαθε.
Δυστυχώς για μας βέβαια που θέλουμε να δούμε λίγη μπάλα, αλλά οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε.
Μετά το ντέρμπυ της πρώτης αγωνιστικής πέρυσι με την ΑΕΚ (οι κιτρινόμαυροι είχαν νικήσει με 2-1), βγήκε και είπε πως αιφνιδιάστηκε γιατί δεν περίμενε από μια μεγάλη ομάδα να παίξει στην έδρα της τόσο αμυντικά.
Όταν υποδέχτηκε τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, ξανααιφνιδιάστηκε γιατί δεν περίμενε ο πρωταθλητής να παίξει τόσο αμυντικά.
Φέτος έμαθε: για να κερδίσεις ντέρμπυ στην Ελλάδα, πρέπει να ακολουθείς τη συνταγή: «Αμυντικά εσείς; Αμυντικότερα εμείς!»
Και μη χειρότερα…

Ας πούμε πως είσαι πρόεδρος του Λεβαδειακού (τυχαίο το παράδειγμα), που μόλις έχεις … απολυσοπαραιτήσει τον Βούκοτιτς (τυχαίο το παράδειγμα) και ψάχνεις αντικαταστάτη.
Μεταξύ αυτών, σου έρχεται στο μυαλό και ο Νίκος Γκουλής (όχι τυχαίο το παράδειγμα), ο οποίος είναι και Βοιωτός .
Λίγο πριν τον πάρεις τηλέφωνο, κάθεσαι να παρακολουθήσεις το ντέρμπυ ΑΕΚ – Ολυμπιακού κι εκεί διαπιστώνεις πως αν μη τι άλλο, το πουλέν σου που σχολιάζει τον αγώνα έχει άψογη αναλυτική ικανότητα και διαβάζει τις ομάδες καλύτερα απ ότι εσύ τα μηδενικά στην επιταγή γιά την μεταγραφή του Λεονάρντο.
Αρχίζει που λες ο αγώνας και ο Γκουλής διαπιστώνει πως η ΑΕΚ είναι κυρίαρχη και πως ο Ολυμπιακός (άγνωστο γιατί, αφού μας έχει συνηθίσει αλλοιώς), είναι πολύ άτολμος επιθετικά (σ αυτό συμφωνεί και ο περιγράφων τον αγώνα γιά το συνδρομητικό, αλλά εκφράζει την βεβαιότητα πως σύντομα θα αλλάξει), ενώ δεν συμβάλουν καθόλου οι πτέρυγες (sic)
Τα λεπτά κυλούν και ο Ολυμπιακός δεν επιτίθεται, ο Γκουλής εξάρει το παιχνίδι της ΑΕΚ χωρίς να κρατάει «πισινή» και καλά κάνει δηλαδή, αφού σαν τους ερυθρόλευκους δεν έπαιζε ούτε η Προοδευτική του πάλαι ποτέ ακραιφνούς παλικαριού Σούλη Παπαδόπουλου.
Ξαφνικά, ο Τοροσίδης σκοράρει και ο Γκουλής αφού επισημάνει πως αυτός είχε διαγνώσει την εξέλιξη (πού είσαι Αλέκο Θεοφιλόπουλε), αρχίζει να βλέπει τον Ολυμπιακό με άλλο μάτι.
Την μιά του αρέσει η ηρεμία (μέχρι υπνηλίας) που προσδίδει στο παιχνίδι ο Λεντέσμα, την άλλη εξάρει την άριστη αμυντική λειτουργία των Πειραιωτών, την τρίτη θαυμάζει την εμπειρία του Αντώνη Νικοπολίδη, ενώ κατά την διάρκεια των ριπλέϊ της φάσης του…μπλοκ άουτ του λαμπρού αμυντικού του Ολυμπιακού αναλύει τις τακτικές κινήσεις των δύο προπονητών στην σκακιέρα (ή μήπως ταβλιέρα; ) του αγώνα.
Ετσι κυλά το παιχνίδι κι εσύ ξεχνάς το κινητό κάτω απ την πολυθρόνα και την πέφτεις σε παρακείμενη ταβέρνα προς μασαμπούκιασμα γνωστών εδεσμάτων της περιοχής.