Το να αντιμετωπίζεις τον, χωρίς βαθμό, ουραγό της βαθμολογίας σ’ ένα γήπεδο που παρόλο που βρίσκεται 270 χιλιόμετρα μακριά από το Χαριλάου, έχει κυριευτεί από δικούς σου οπαδούς και να μην μπορείς να τον κερδίσεις είναι τόσο μεγάλη αποτυχία όσο το να σε κατατροπώνει στις εκλογές ένας τύπος που ειδικεύεται στα σαρδάμ και αδυνατεί να καβαλήσει ένα απλό ποδήλατο. Και δεν χρειάζεται ο στόχος σου να είναι ο πρωταθλητισμός, για να το νιώσεις αυτό.

Έξι συμπληρωμένοι αγώνες στην φετινή Σούπερ Λιγκ και ο Μαζίνιο ψάχνει ακόμα τρόπο να αξιοποιήσει το άπλετο ταλέντο των μεσο-επιθετικών του. Έξι αγώνες, χωρίς αριστερό χαφ-εξτρέμ. Έξι αγώνες διαρκούς σύγχυσης και μπερδέματος ρόλων, μεταξύ κάποιων εκ των πιο ταλαντούχων παικτών στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Μια ομάδα μπλοκαρισμένη στον άξονα, που στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα βρει κάποιες επιθετικές λύσεις από τα δεξιά, εκεί που υπάρχουν επιλογές με παίκτες που γνωρίζουν την θέση. Και από αριστερά; To κενό, το τίποτα, η απουσία.

Το να προσπαθήσεις να γεμίσεις το Τίποτα αυτό με παίκτες που δεν ..νιώθουν αριστερό χαφ έχει ήδη αποδειχτεί ανέφικτο. Σε όλες τις δοκιμές έως τώρα, το Τίποτα κερδίζει, εξαφανίζει τον παίκτη κι εσύ καταλήγεις να παίζεις πάντα με αριθμητικό μειονέκτημα. Ο Κόκε πιθανόν σε κάποια περίοδο της ζωής του να μπορούσε να το γεμίσει, αλλά αυτή η περίοδος δεν είναι σίγουρα αυτή που διανύουμε. Ο Γκρασιάν δεν ονομάστηκε τυχαία «η αλλαγή του Ρικέλμε» – και ακόμα κι ένα μικρό παιδί μπορεί να αντιληφθεί σε ποια θέση ταιριάζει ο Ρικέλμε. Ο Πίτου Γκαρσία, που αποκτήθηκε για να καλύψει το κενό αυτό, συμπλήρωσε έναν μήνα πριν πατήσει για πρώτη φορά χόρτο εχθές, έστω και για μερικά λεπτά. Ο Φερνάντεζ δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιοριστεί στα άκρα, καθώς θα είναι ποδοσφαιρικό έγκλημα εφάμιλλο του να βάλεις τον Τσάβι να παίξει σ’ενα ολόκληρο παιχνίδι δεξί εξτρέμ και μόνο δεξί εξτρέμ! Το να περάσεις στα αριστερά έναν εκ των δεξιών χαφ απ’την άλλη, πιθανόν να σου δώσει κάποια επιπλέον μπασίματα αλλά θα χαραμίσει τα τόσα λίτρα γάλατος που έχει καταναλώσει ο Αμπρέου, για να φτάσει τα 193 εκατοστά.

Η αλλαγή του συστήματος από 4-2-3-1 σε 4-4-2, που έχει δοκιμάσει ο Μαζίνιο σε κάποιες περιπτώσεις, δεν απέφερε επίσης καρπούς, καθώς με όποιον τρόπο και να βάλεις τα νουμεράκια στην διάταξη, αν δεν υπάρχει παίκτης ικανός να δημιουργήσει από τα αριστερά, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μπλοκάρισμα στον άξονα, ένας Αράνο ‘νεκρός’ από το 60λεπτο και μια επίθεση που ‘γέρνει’ συνεχώς προς τα δεξιά σε τέτοιο βαθμό, που ο αντίπαλος προπονητής (βλέπε Μαντζουράκης) περνάει στο παιχνίδι και δεύτερο αριστερό μπακ!

Το πρωτάθλημα είναι ακόμα στην αρχή του. Αλλά χαμένοι πόντοι, όπως αυτοί απέναντι στον, φιλότιμο αλλά προβληματικό και αγνώριστο σε σχέση με την περσινή χρονιά, Πανθρακικό δεν αναπληρώνονται εύκολα, γι’ αυτό ο Μαζίνιο πρέπει να βρει άμεσα λύσεις που θα  ξεμπλοκάρουν την επιθετική λειτουργία της ομάδας, ώστε να καταφέρει να πετυχαίνει περισσότερα γκολ απ’ όσα – με τραγικό και ‘αστείο’ συνήθως τρόπο – δέχεται. Ακόμα κι αν αυτές περιλαμβάνουν την παραμονή στον πάγκο κάποιων πρωτοκλασάτων ονομάτων…

Ο Τεν Κάτε έπαθε πέρυσι και έμαθε.
Δυστυχώς για μας βέβαια που θέλουμε να δούμε λίγη μπάλα, αλλά οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε.
Μετά το ντέρμπυ της πρώτης αγωνιστικής πέρυσι με την ΑΕΚ (οι κιτρινόμαυροι είχαν νικήσει με 2-1), βγήκε και είπε πως αιφνιδιάστηκε γιατί δεν περίμενε από μια μεγάλη ομάδα να παίξει στην έδρα της τόσο αμυντικά.
Όταν υποδέχτηκε τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ, ξανααιφνιδιάστηκε γιατί δεν περίμενε ο πρωταθλητής να παίξει τόσο αμυντικά.
Φέτος έμαθε: για να κερδίσεις ντέρμπυ στην Ελλάδα, πρέπει να ακολουθείς τη συνταγή: «Αμυντικά εσείς; Αμυντικότερα εμείς!»
Και μη χειρότερα…

Ας πούμε πως είσαι πρόεδρος του Λεβαδειακού (τυχαίο το παράδειγμα), που μόλις έχεις … απολυσοπαραιτήσει τον Βούκοτιτς (τυχαίο το παράδειγμα) και ψάχνεις αντικαταστάτη.
Μεταξύ αυτών, σου έρχεται στο μυαλό και ο Νίκος Γκουλής (όχι τυχαίο το παράδειγμα), ο οποίος είναι και Βοιωτός .
Λίγο πριν τον πάρεις τηλέφωνο, κάθεσαι να παρακολουθήσεις το ντέρμπυ ΑΕΚ – Ολυμπιακού κι εκεί διαπιστώνεις πως αν μη τι άλλο, το πουλέν σου που σχολιάζει τον αγώνα έχει άψογη αναλυτική ικανότητα και διαβάζει τις ομάδες καλύτερα απ ότι εσύ τα μηδενικά στην επιταγή γιά την μεταγραφή του Λεονάρντο.
Αρχίζει που λες ο αγώνας και ο Γκουλής διαπιστώνει πως η ΑΕΚ είναι κυρίαρχη και πως ο Ολυμπιακός (άγνωστο γιατί, αφού μας έχει συνηθίσει αλλοιώς), είναι πολύ άτολμος επιθετικά (σ αυτό συμφωνεί και ο περιγράφων τον αγώνα γιά το συνδρομητικό, αλλά εκφράζει την βεβαιότητα πως σύντομα θα αλλάξει), ενώ δεν συμβάλουν καθόλου οι πτέρυγες (sic)
Τα λεπτά κυλούν και ο Ολυμπιακός δεν επιτίθεται, ο Γκουλής εξάρει το παιχνίδι της ΑΕΚ χωρίς να κρατάει «πισινή» και καλά κάνει δηλαδή, αφού σαν τους ερυθρόλευκους δεν έπαιζε ούτε η Προοδευτική του πάλαι ποτέ ακραιφνούς παλικαριού Σούλη Παπαδόπουλου.
Ξαφνικά, ο Τοροσίδης σκοράρει και ο Γκουλής αφού επισημάνει πως αυτός είχε διαγνώσει την εξέλιξη (πού είσαι Αλέκο Θεοφιλόπουλε), αρχίζει να βλέπει τον Ολυμπιακό με άλλο μάτι.
Την μιά του αρέσει η ηρεμία (μέχρι υπνηλίας) που προσδίδει στο παιχνίδι ο Λεντέσμα, την άλλη εξάρει την άριστη αμυντική λειτουργία των Πειραιωτών, την τρίτη θαυμάζει την εμπειρία του Αντώνη Νικοπολίδη, ενώ κατά την διάρκεια των ριπλέϊ της φάσης του…μπλοκ άουτ του λαμπρού αμυντικού του Ολυμπιακού αναλύει τις τακτικές κινήσεις των δύο προπονητών στην σκακιέρα (ή μήπως ταβλιέρα; ) του αγώνα.
Ετσι κυλά το παιχνίδι κι εσύ ξεχνάς το κινητό κάτω απ την πολυθρόνα και την πέφτεις σε παρακείμενη ταβέρνα προς μασαμπούκιασμα γνωστών εδεσμάτων της περιοχής.

Όχι, η φωτό είναι παραπλανητική. Θα μείνω καθαρά στα αγωνιστικά του χθεσινού ντέρμπυ, έτσι όπως τα είδα πίσω από τα κιτρινόμαυρα γυαλιά μου.  Μετά από 4 αγωνιστικές θεωρώ ότι η ΑΕΚ έχει δείξει κάποια πολύ καλά στοιχεία και κάποια πολύ αρνητικά στοιχεία. Έχει παίξει 3 συμπαθητικά ώς καλά ματς (Ηρακλή, ΠΑΣ, ΟΣΦΠ) και ένα τραγικό με τον Ατρόμητο. Θεωρώ ότι έχω δει πολύ καλύτερη μπάλα από την ομάδα μου, απ’ ότι οι οπαδοί του ΟΣΦΠ από τη δική τους ομάδα. Από την άλλη όμως έχω δει και μια αμυντική λειτουργία χειρότερη και από ομάδα υποβιβασμού.

Στο χθεσινό παιχνίδι η ΑΕΚ είχε τον πλήρη έλεγχο του αγώνα, εκτός από την αρχή του Β’ ημιχρόνου, ο δε Ολυμπιακός συμβιβάστηκε με έναν παθητικό ρόλο. Η εμφάνισή του δεν διαφέρει σε πολλά από άλλες εμφανίσεις που έφεραν οργή και κατακραυγή, αλλά τώρα αφ’ ενός ο… κακός Τιμούρ έφυγε και από την άλλη ο Ολυμπιακός κέρδισε και όλα είναι καλά. Αυτή η κοντόφθαλμη λογική που επικρατεί σε οπαδούς και δημοσιογράφους (πολλές φορές τα όρια είναι δυσδιάκριτα μεταξύ τους) και σύμφωνα με την οποία αν μπει ένα γκολ όλα είναι τέλεια και οι παίκτες παικταράδες, ενώ αν δεν μπει είναι άχρηστοι. Ο ΟΣΦΠ παίζει έναν ανταρτοπόλεμο στο πρωτάθλημα που του έχει βγει. Τι εννοώ. Ελπίζουν ότι οι τραυματίες θα γυρίσουν, ότι η ομάδα θα δέσει και μέχρι τότε προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο. Μπορεί να κατεβαίνουν στα ματς σαν τον Λεβαδειακό (αντί για Μπάρκογλου με Τοροσίδη), αλλά αυτό έχει πετύχει και ήδη έχουν περάσει από Αλκαζάρ, Τούμπα και ΟΑΚΑ με νίκες (το αν είναι καθαρές ή όχι είναι άλλο θέμα). Έτσι, αν η ομάδα στρώσει θα έχουν τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Μένει όμως να δούμε αν όντως στρώσει γιατί υπάρχουν και όρια στη ρέντα (ο Νικοπολίδης έχει βαρεθεί να κοιτάζει την μπάλα να καταλήγει στα δοκάρια του), αλλά και στο σκοράρισμα από μη επιθετικούς. Βλέποντας τον Ντιόγο χθες, ήταν πραγματικά για λύπηση. Νομίζω ότι περισσότερο χρόνο ήταν με τα μούτρα στο γρασίδι, παρά όρθιος. Παρ’ όλα αυτά, εκεί που υπερέχει ο Ολυμπιακός είναι ότι διαθέτει καλό άξονα αμυντικά με αξιόλογα αμυντικά χαφ και συμπαθή σέντερ μπακ (όταν δεν παίζουν βόλλεϋ) που υπερέχουν των αντιστοίχων της ΑΕΚ και του ΠΑΟ. Το στοίχημα είναι να μπορέσουν να πάνε καλά και επιθετικά και να βγάλουν τη σεζόν με το περιορισμένο ρόστερ που έχουν.

Επιστρέφοντας στην ΑΕΚ να πω ότι είναι τραγικό να δέχεσαι γκολ με 3-4 αμυντικούς μαζεμένους και μόλις έναν αντίπαλο από σέντρα. Τα γκολ από κεφαλιά έχουν γίνει αγαπημένη συνήθεια (Βασλούι, Έβερτον, ΠΑΣ, ΟΣΦΠ) και πλέον σε κάθε σέντρα οι οπαδοί παθαίνουν ταχυκαρδία. Ομάδα με τόσο κακή άμυνα είναι αδύνατο να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Κι επειδή η άμυνα είναι συλλογική δουλειά (χθες τα πλάγια μπακ ήταν αρκετά καλά, με έκπληξη τον Χουανφράν) το πρόβλημα ξεκινάει ΚΑΙ από τα χαφ. Οι τεχνίτες-ταλαντούχοι επιθετικογενείς (Σκόκο-Γκερέιρο) μαρκάρουν με τα μάτια, ενώ οι καθ’ ύλην αρμόδιοι (Καφές-Μάκος) δεν τα κατάφεραν καθόλου καλά. Ο δε Μάκος δυστυχώς είναι μάλλον η χειρότερη μεταγραφή μέχρι στιγμής. Αν για τρίτη φορά σερί μας έπιασε κορόιδο ο Τσακίρης θα το δούμε σύντομα.

Από την μέση και μπροστά τα πράγματα είναι καλύτερα. Υπάρχουν αρκετοί ποιοτικοί παίκτες και επιτέλους βλέπουμε την μπάλα να τσουλάει λίγο στο χορτάρι. Ο Γκερέιρο παρ’ ότι είναι αργός και βαρύ σκαρί ξέρει μπάλα και βοηθάει πολύ. Παράλληλα, επειδή ακριβώς χρειάζεται κι ο ίδιος προσοχή, δίνει τη δυνατότητα στον Σκόκο (που ήταν κάκιστος χθες) να έχει μια μεγαλύτερη ελευθερία. Ο Νέμεθ συνεχίζει να δείχνει άριστα στοιχεία και υπάρχουν κι οι λύσεις των Λεονάρντο και Μαντούκα. Οι φάσεις βγαίνουν, πρέπει όμως να έρχονται και τα γκολ.

Και τώρα τι; Τώρα έρχεται ένα ματς τελικός με τον ΠΑΟ στο οποίο υπάρχει μόνο η νίκη. Για μένα όμως αυτό είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο. Πρώτον λόγω κούρασης από συνεχή παιχνίδια, δεύτερον λόγω κακής ψυχολογίας και τρίτον γιατί θεωρώ ότι δεν ταιριάζει τόσο ο ΠΑΟ στο στυλ της ΑΕΚ. Νομίζω ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να δημιουργήσει ευκολότερα από τον Ολυμπιακό φάσεις, ειδικά από τα πλάγια και πιστεύω ότι η άμυνα θα δοκιμαστεί ιδιαίτερα. Από την άλλη βέβαια κι ο ΠΑΟ διαθέτει μια άμυνα παιδικής χαράς, αλλά η αφλογιστία του Μπλάνκο (που χθες ήταν κάπως καλύτερος) και η απουσία του Νέμεθ δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Αν η ΑΕΚ καταφέρει να κερδίσει τότε έχει τύχη για φέτος. Αλλιώς η χρονιά θα έχει τελειώσει από πολύ νωρίς.

ΥΓ Ελπίζω ειλικρινά η διαιτησία του Κουκουλάκη να είναι καλή ή τα όποια λάθη να είναι ανθρώπινα, όχι σαν τη χθεσινή επιλεκτική τύφλωση του Δαλούκα. Το τελευταίο που θα ήθελα είναι σφυρίγματα ανταπόδοσης.

Και Καντέ αμυντικό χαφ έχουμε δει, και Μπίαρσμιρ δεξί μπακ και Ζιλμπέρτο στόπερ και γενικώς δεν έχουμε παράπονο.

Με αυτόν τον προπονητή σπάνια πλήττεις.

Κανείς δεν γλυτώνει απ την δημιουργική φαντασία του Τεν Κάτε.

Ούτε ο Σισέ που σήμερα στην Κομοτηνή όργωσε την…δεξιά πλευρά του γηπέδου.

Ευτυχώς ο Λέτο έμεινε αριστερά και την κατάλληλη στιγμή άπλωσε το ποδάρι του…

Αν υπάρχει μια εθνική ομάδα, την οποία αντιπαθούν ασυναίσθητα όλοι σχεδόν οι Αρειανοί, αυτή είναι η εθνική Βολιβίας. Εμφανίζεται στο προσκήνιο τέσσερις-πέντε φορές τον χρόνο, ‘κλέβει’ τον Νάτσο Γκαρσία εκεί στα βάθη των Άνδεων και τον επιστρέφει πίσω είτε τραυματία, είτε άλλον ποδοσφαιριστή – και δυστυχώς, ποτέ πιο φορμαρισμένο!

Στο τελευταίο επεισόδιο, του συγκεκριμένου σήριαλ, ο ανανεωμένος φέτος Γκαρσία, γυρνάει τραυματίας από ένα αδιάφορο ματς με το γραφικό Εκουαδόρ και ο Άρης μένει για έναν μήνα, χωρίς έναν εκ των δυο βασικών του αμυντικών χαφ. Το αποτέλεσμα; Να γίνεται άμεση προσομοίωση στο παιχνίδι με τον ΠΑΣ Γιάννινα μιας αέναης ποδοσφαιρικής συζήτησης, για το κατά πόσο μπορεί να παίξει η ομάδα στο Χαριλάου μ’εναν μόνο αμυντικό χαφ, πλαισιωμένο από έναν κεντρικό χαφ (Ντάριο Φερνάντεζ), στο πολύ-φορεμένο τελευταία σύστημα, 4-2-3-1. Αποτέλεσμα του αποτελέσματος; Πλήρης αποτυχία!

Η επιθετική αυτή …ουτοπία της ομάδας, των μόλις πέντε αμυντικογενών παικτών, που στα όνειρα μας γίνεται Μπαρσελόνα, σκοράρει κατά βούληση και απειλείται και ελάχιστα, έχοντας τεράστια κατοχή μπάλας,  απέχει από την χθεσινή εικόνα του Άρη όσο και η Θεσσαλονίκη απ’τα Γιάννινα. Γιατί, αν στην ουτοπική αυτή σκέψη, δεν προστεθεί ατέλειωτο ρεαλιστικό τρέξιμο-πρεσάρισμα από τους επιθετικούς με σκοπό τον εξαναγκασμό των αντιπάλων αμυντικών σε γιόμες και βεβιασμένες πάσες, τότε το αποτέλεσμα είναι μια ατέλειωτη τρύπα στην αμυντική λειτουργία της ομάδας, δυο μέσοι (Ναφτί στο πρώτο, Φερνάντεζ στο δεύτερο) με ξεφόρτωτα πνευμόνια, η εντύπωση πως ο αντίπαλος τρέχει περισσότερο και παίζει με παίκτη παραπάνω και μια ατελείωτη – και αδικαιολόγητη για την φύση του αγώνα, τουλάχιστον στα ..χαρτιά – πίεση στην αμυντική τετράδα, σε εντός έδρας παιχνίδι!

Ευτυχώς για τον Άρη, ο ΠΑΣ – ευχάριστη έκπληξη η όλη παρουσία του, από την κερκίδα μέχρι τον αγωνιστικό χώρο – κατάφερε μεν να εκμεταλλευτεί την στατικότητα και την αδυναμία της επιθετικής τετράδας να πιέσει ψηλά, κάτι που έδινε χώρο και ευκαιρίες για άνετο κατέβασμα και σωστή κυκλοφορία μέχρι και την περιοχή του Σηφάκη, αλλά δεν μπόρεσε να μετουσιώσει την καλή αυτή παρουσία σε γκολ.

Οι τρεις βαθμοί ήρθαν, αλλά ο Γκαρσία δεν επανέρχεται για την ώρα κι επειδή το φινάλε της μεταγραφικής περιόδου με την πώληση Γιάχιτς και την μη αντικατάσταση του, μετέτρεψε τον Ρόβα σαν την μοναδική λύση στους καθαρούς ‘κόφτες’, πίσω απ’το βασικό δίδυμο, ο Μαζίνιο με τον Ντονάτο πρέπει οπωσδήποτε να βρουν τρόπο να μειώσουν την πίεση που δέχεται η άμυνα, …πείθοντας τα πολυτάλαντα, αν μη τι άλλο, αστέρια της επίθεσης να ιδρώσουν-τρέξουν-μαρκάρουν και λίγο, πριν ο Ναφτί και ο κατά συνθήκη «αμυντικός-κεντρικός-τα πάντα όλα-χαφ» Φερνάντεζ, φύγουν λιπόθυμοι απ’το γήπεδο.

Γιά δείτε με τί συστηματάρα αγωνίζεται η Ρεάλ Μαδρίτης ρε στραβάδια.

Καταλάβατε τώρα πόσο μπροστά είμαστε;;;

Η Βραζιλία του Ντούνγκα μπορεί να πανηγυρίζει από χθες την πρόκρισή της στα τελικά του Μουντιάλ. Και μπορεί να το κάνει έχοντας κερδίσει με το εμφατικό 1-3 μέσα στο Ροζάριο την Αργεντινή. Κι όμως, αυτή δεν είναι η Βραζιλία της φαντασίας ή της τεχνικής. Είναι μια Βραζιλία βγαλμένη από τα πιο ευρωπαϊκά βιβλία ποδοσφαίρου. Δεμένη πίσω, με καλό τερματοφύλακα, πολυπρόσωπη άμυνα και οργάνωση στο παιχνίδι. Από εκεί και πέρα αναλαμβάνει η τεχνική κι η ποιότητα που μπορεί να μετατρέψει και την υποψία φάσης σε γκολ. Σε δυο ματς με την Αργεντίνη περιορίστηκε σε παθητικό ρόλο κι όμως πήρε μια ισοπαλία και μια νίκη και προκρίνεται άνετα στο Μουντιάλ. Την ίδια στιγμή η Αργεντινή πλέον κινδυνεύει άμεσα να δει τις βουβουζέλες από την τηλεόραση.

Η Βραζιλία χθες πέρασε το κέντρο στο πρώτο ημίχρονο τρεις φορές. Η Αργεντινή είχε τον πλήρη έλεγχο του αγώνα, είχε την κατοχή, είχε τον Μέσσι και τον Βερόν να προσπαθούν μόνοι τους, αλλά μέχρι εκεί. Οι φάσεις είτε δεν έβγαιναν γιατί κοβόντουσαν γρήγορα, είτε όταν έβγαιναν είχαν άσχημα τελειώματα. Στην αντίθετη πλευρά δεν χρειαζόταν κάτι το ιδιαίτερο. Αρκούσε ο Κακά να πάρει την μπάλα, να τον ρίξει κάποιος κάτω και μετά αναλαμβάνε η άμυνα της Αργεντινής. Πρώτη επίθεση για τη Βραζιλία και κερδισμένο φάουλ. Γιόμα για τον ανενόχλητο Λουιζάο που με χαρακτηριστική ευκολία κάνει το 0-1. Δεύτερη επίθεση για τη Βραζιλία και νέο φάουλ. Κόντρα στο τείχος, αναμπουμπούλα στην μικρή περιοχή και ο Φαμπιάνο που έχει καλύτερα ποσοστά απ’ ότι ο Τζων Κόρφας στις ελεύθερες βολές γράφει το 0-2. Τρίτη επίθεση και τρίτο φάουλ, αλλά αυτή τη φορά ο Αντούχαρ αποκρούει. Ποδόσφαιρο μινιμαλισμού, που απογοητεύει όσους θέλουν το θεάμα, τα τακουνάκια και τα άλλα όμορφα, φέρνει όμως αποτελέσματα και προκρίσεις. Χωρίς να ιδρώσει, η Βραζιλία είχε πετύχει ένα 0-2 στο ημίχρονο.

Στο Β’ ημίχρονο δεν άλλαξαν πολλά. Η καλά μπετοναρισμένη άμυνα της Βραζιλίας αντέχει. Οι Αργεντίνοι θέλουν αλλά δεν μπορούν. Φάσεις γίνονται, αλλά μέχρι εκεί. 21 παίκτες τριγύρω από την περιοχή της Βραζιλίας που παίζει με κάποιες (λίγες) αντεπιθέσεις. Μέχρι που ο Ντάτολο σκοράρει με ένα καταπληκτικό σουτ. Οι ελπίδες αναγεννιούνται για την Αργεντινή και εκεί ακριβώς η Βραζιλία δείχνει όλον τον κυνισμό που έχει φέρει στο παιχνίδι της ο Ντούνγκα. Αντεπίθεση, μπαλιά του Κακά, ο Φαμπιάνο με χειρουργική ακρίβεια τσιμπάει την μπάλα και το 1-3 είναι γεγονός. Μέχρι το τέλος το ματς στο ίδιο μοτίβο, με μια Αργεντινή να προσπαθεί και να μην μπορεί. Το jogo μπετονίτο είναι εδώ…

Απομονώνοντας την αστεία διαιτητική απόφαση της αποβολής του Βύντρα και βλέποντας το σημερινό παιχνίδι της Εθνικής μας με την Ελβετία από καθαρά τεχνική άποψη, θα έλεγα πως δεν γίνεται να βγάλεις τίποτα καλό σε ένα παιχνίδι όπου είναι δεδομένο πως θα δεχτείς πίεση κι εσύ πάς να το βγάλεις με δύο αμυντικά και σχετικά αργά χαφ.
Οσο κι αν η προσπάθεια ήταν γενναία, η Εθνική μας σήμερα προδόθηκε απ το γεγονός πως δεν μπόρεσε να κρατήσει σχεδόν καθόλου τη μπάλα.
Με 3 στόπερ (που αργότερα έγιναν 4 με την είσοδο του Αβραάμ) και 3 επιθετικούς παίκτες, η Εθνική απομάκρυνε απλώς τη μπάλα και προσπαθούσε να φτιάξει κάτι καλό απ τα ριμπάουντς που πάλευαν να πάρουν οι Αμανατίδης, Χαριστέας και Σαλπιγγίδης ( και αργότερα Σαμαράς και Γκέκας).
Κάποτε θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε στην Ελλάδα πως η γραμμή του κέντρου δεν υφίσταται τυχαία και πως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (γιά να μην πω και στο παλαιότερο) η μπάλα θα πρέπει να περνάει απ την άμυνα στο κέντρο κι απ το κέντρο να φτάνει στην επίθεση. Οι καμινάδες απ την μιά άκρη του γηπέδου στην άλλη, είναι γιά το ράγκμπυ, άντε και γιά κάποιες αγγλικές ομάδες που όμως μπροστά έχουν κατοστάρηδες κι όχι επιθετικούς με ταχύτητα …ριπλέϊ σε παλιό βίντεο.
Ε λοιπόν όχι χερ Οτο. Οσο κι αν σε εκτιμώ, σήμερα δεν έκανες ό,τι μπορούσες …

Διαβάζω πως ο Τεν Κάτε λέει σκέφτεται να χρησιμοποιήσει στο Βιθέντε Καλντερόν Ζιλμπέρο και Σιμάο για αμυντικά χαφ, μπροστά τους δεξιά Σαλπιγγίδη, αριστερά Λέτο, κεντρικά Κατσουράνη και «φουνταριστό» τον Σισέ.
Κατ αρχήν να πω ότι για μένα το παιχνίδι αυτό προσφέρεται για να βγουν πολύτιμα συμπεράσματα για τη συνέχεια. Θέμα πρόκρισης δεν τίθεται, αυτή έχει χαθεί απ το ΟΑΚΑ, για να μην πω από την … κλήρωση.
Κατά συνέπεια, θα ήταν καλό να δούμε πώς η ομάδα μπορεί να λειτουργήσει απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο απελευθερωμένη από κάθε ίχνος άγχους για το αποτέλεσμα.
Θέμα οχύρωσης για να διασφαλιστεί διά της άμυνας ένα τιμητικό αποτέλεσμα επίσης δεν τίθεται. Οσοι δεν το έχουν καταλάβει, εδώ και δύο χρόνια δεν αποτελεί η αμυντική γραμμή το δυνατό σημείο του Παναθηναϊκού. Αν ο Παναθηναϊκός έχει να επιδείξει κάτι καλό σαν ομάδα, αυτό είναι απ τη μέση και μπροστά.
Η τριπλέτα Σαλπιγγίδη – Σισέ – Λέτο είναι πραγματικά πολύ καλή. Εκεί που υπάρχει το πρόβλημα είναι στον τομέα της δημιουργίας, καθώς απουσιάζει το επιτελικό χαφ που θα περάσει σωστά τη μπάλα μπροστά, πολύ δε περισσότερο όταν έμεινε και στην Αθήνα τραυματισμένος ο Γιώργος Καραγκούνης.
Στη σκέψη του Τεν Κάτε, ενδεχομένως αυτό το ρόλο να κληθεί να τον παίξει ο Κώστας Κατσουράνης. Εκτιμώ πως ο διεθνής μέσος δεν έχει ούτε την ταχύτητα, ούτε την αντοχή να πάρει μόνος του αυτό το βάρος. Με δύο χαφ πίσω του που ελάχιστα συμβάλουν στο δημιουργικό κομμάτι και τον ίδιο να είναι περισσότερο ανασταλτικός παρά δημιουργικός μέσος, μάλλον πάλι θα δούμε το γνωστό έργο των μακρινών ψηλών μπαλιών απ την άμυνα προς το κεφάλι του Σισέ, ένα στυλ παιχνιδιού που αποτελεί βούτυρο στο ψωμί των Ιφαλούσι και Χέϊτινγκα. Δύο αμυντικών που αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα όταν η μπάλα βρίσκεται στο χόρτο και ειδικά όταν δεν «κουβαλιέται» αλλά κυκλοφορεί γρήγορα.
Με βάση όλα τα παραπάνω, εγώ θα πρότεινα στον Τεν Κάτε να αφήσει έναν εκ των Σιμάο, Ζιλμπέρτο (τι λέω τώρα…) στον πάγκο, να τραβήξει δεύτερο αμυντικό χαφ τον Κατσουράνη και να περάσει σε ρόλο επιτελικού χαφ – κρυφού κυνηγού τον Σωτήρη Νίνη. Είναι καιρός να πάρει τις ευκαιρίες του ο μικρός, ένας παίκτης που νομίζω πως κεντρικά λειτουργεί καλύτερα απ ότι στις πτέρυγες και που «βλέπει» γήπεδο. Αν ο Νίνης δεν λογαριάζεται σαν βασικός ούτε σε ένα τέτοιο παιχνίδι «φιλικού» χαρακτήρα, δεν ξέρω σε ποιό άλλο θα μπορέσει να παίξει.
Αλλωστε ας μην ξεχνάμε πως ο Καραγκούναρος ένα απλό διάστρεμμα έχει …

Ο κόσμος της ΑΕΚ παραδοσιακά δεν είναι τόσο απαιτητικός για αποτελέσματα, όσο είναι για καλό ποδόσφαιρο. Δυστυχώς γι’ αυτόν η περσινή χρονιά ήταν η αθλιότερη από πλευράς τόσο εικόνας της ομάδας, όσο και αποτελεσμάτων εδώ και καιρό. Χθες το βράδυ, στο δυσκολότερο φιλικό μέχρι τώρα η ΑΕΚ αντιμετώπισε την Μπόκα Τζούνιορς και μπορεί να μην υπήρχε η ατμόσφαιρα του Χαριλάου, αλλά αντίθετα υπήρχε μια Μπόκα που κατέβηκε με τη βασική της ομάδα αντιμετωπίζοντας τον αγώνα σαν πρόβα τζενεράλε για το πρωτάθλημα της Απερτούρα (που κανονικά θα άρχιζε την επόμενη εβδομάδα).

Αποτέλεσμα, οι Αργεντίνοι να πάρουν μια άνετη νίκη με 0-2 (έστω και αν ο γίγας Έλλην επόπτης δεν είδε το οφ-σάιντ στο γκολ του Παλέρμο) και να δείξουν πόσο απλό είναι το ποδόσφαιρο όταν ξέρεις όμως και λίγη μπαλίτσα. Όταν υπάρχουν παίκτες που και ξέρουν πώς να κινούνται στο γήπεδο, αλλά έχουν και την τεχνική να κάνουν πράγματα.

Η ΑΕΚ δεν μπορεί να δημιουργήσει, δεν μπορεί να κάνει παιχνίδι, δεν μπορεί να επιβάλλει ρυθμό. Στα αριστερά μετά το αποτυχημένο πείραμα Χουανφράν, ο Μπάγεβιτς έφερε ένα δικό του παιδί για να καλύψει τη θέση. Άγνωστο γιατί τρέφει τέτοια αγάπη για τον Καράμπελα, αλλά ο πρώην αριστερός μπακ του Άρη δεν ήταν ποτέ κάτι το ιδιαίτερο και δεν φαίνεται ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά. Στα δεξιά ο παίκτης ακόμα έρχεται (αφού εγκατέλειψε το κυνήγι του ρακετοφόρου Γιούρκα)  και έτσι πλησιάζοντας στα μέσα Αυγούστου η ομάδα είναι στα ίδια περίπου με πέρσι στα πλάγια μπακ.

Το τέρμα είναι καλό, τα κεντρικά της μπακ καλά (αν και κάπως ασύμβατα μεταξύ τους) και μετά έρχεται η ώρα των χαφ. Ο αρχηγός (!) Παντελής Καφές είναι τραυματίας και είναι πικρή η αλήθεια ότι αυτή την στιγμή είναι ότι πιο ποιοτικό σε χαφ έχει η ομάδα. Ο Ταμαντί Ενσαλίβα είναι η ζωντανή απόδειξη ότι ένας παίκτης που φαίνεται καλός σε μια μικρή ομάδα, εμφανίζει τις αδυναμίες του όταν απαιτείται από αυτόν το κάτι παραπάνω σε μεγαλύτερη ομάδα. Ο Ρίκκα έμεινε πίσω πέρσι, ο Μάκος ταλαντούχος σίγουρα αλλά δεν έχει το ειδικό βάρος ακόμα και μετά το χάος. Πιτσιρικάδες τύπου Ταχτσίδη που θέλουν πολλά ψωμιά για να παίξουν βασικοί σε ομάδες πρωταθληματισμού, αιώνια ταλέντα που σπαταλάνε τις ευκαιρίες όσο γρήγορα ανεβάζουν φωτό στο facebook όπως ο Χετεμάι, το νέο… στοίχημα Γιαχάγια και αυτά… Δεν υπάρχουν παίκτες να αλλάξουν την μπάλα, να βγάλουν μια μπαλιά, να δημιουργήσουν.

Και μετά η επίθεση. Η πιο ισχυρή γραμμή της ΑΕΚ που μοιάζει δυσλειτουργική προς το παρόν. Ο Εντίνιο έφυγε, αλλά δεν είναι και τόσο μεγάλο πλήγμα. Μεγαλύτερο είναι να έχεις τον Τζεμπούρ στο μείνε-φύγε και να λες δημόσια ότι… λουφάρει, ενώ θα πρέπει να συνεργαστεί μαζί σου, αλλά και με τον Σκόκο με τον οποίο δεν συμπαθιούνται ιδιαίτερα. Με την προσθήκη του αξιόλογου Λεονάρντο (ένα ακόμα θαύμα της ΑΕΚ που τον άφησε ελεύθερο πριν λίγα χρόνια για να πληρώνει μετά από σίριαλ κοντά στο 1 εκατομμύριο Ευρώ τώρα για να τον πάρει πίσω) η τετράδα Μπλάνκο-Σκόκο-Τζεμπούρ-Λεονάρντο είναι στα χαρτιά το μεγάλο όπλο της ΑΕΚ. Πρέπει όμως όλοι αυτοί να μάθουν να συνεργάζονται και ακόμα περισσότερο να φτάνει η μπάλα σε αυτούς. Όταν λοιπόν δημιουργικά οι υπόλοιποι παίκτες υστερούν, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα.

Οι Ελληνοκυπριολιβανεζοαμερικάνοι κροίσοι προς το παρόν ζουν μόνο στα εξώφυλλα, τα χρήματα λίγα, η εμμονή σε αγορές από συγκεκριμένα… μαγαζιά συνεχίζονται και τα πράγματα δεν είναι ιδιαίτερα καλά. Βλέποντας λογικά τα πράγματα κανείς, δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος για την πορεία της ομάδας, ειδικά μάλιστα αν παρακολουθεί και τα φιλικά. Η αισιοδοξία μπορεί να βασίζεται μόνο στην ελπίδα ότι ο καλός προπονητής (ανεξάρτητα από το πόσο συμπαθής/αντιπαθής είναι και πόσα κολλήματα κουβαλάει) Μπάγεβιτς θα κάνει μαγικά και θα μεταμορφώσει τους παίκτες και την ομάδα σε κάτι καλό (όπως κάποτε μεταμορφώθηκε από πρίγκηπας σε βάτραχο). Το πόσο εφικτό είναι αυτό θα φανεί στο μέλλον.

Την ίδια στιγμή, ο κόσμος της ΑΕΚ χωρίς ιδιαίτερες τυμπανοκρουσίες, χωρίς μεταγραφές αεροδρομίου και μετά από μία άθλια σεζόν κλείνει με 15.000 διαρκείας το καλοκαίρι. Στηρίζοντας την ομάδα χωρίς να χρειάζεται κίνητρο πέρα από την βλέπει από κοντά. Πεινάει όμως για λίγη μπάλα, λίγο θέαμα και αν η ομάδα είναι στα περσινά επίπεδα δύσκολα θα χορτάσει. Όπως δεν χορταίνει και με την γλαρόσουπα που προσπαθούν να του πασάρουν σημερινά πρωτοσέλιδα όπως αυτό της έγκριτης Ώρας που μέσα στην απεγνωσμένη μπαγεβιτσολαγνεία της προσπαθεί να κάνει το μαύρο άσπρο. Η πρώτη αγωνιστική και οι άγνωστοι Ρουμάνοι είναι κοντά και τότε θα βγουν τα πρώτα «επίσημα» συμπεράσματα.

Σ αυτή τη χώρα συνηθίζουμε να μιμούμαστε τους χειρότερους.
Αν κάποιος περάσει με κόκκινο είναι σίγουρο πως από πίσω του θα ακολουθήσει τουλάχιστον άλλος ένας, αν κάποιος άλλος κορνάρει ένα δέκατο του δευτερολέπτου αφού ανάψει πράσινο είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα κορνάρουν τουλάχιστον άλλοι δύο και τέλος αν ένας Τεν Κάτε αποφασίσει να παίξει με 7 αμυντικογενείς παίκτες μία εκ των Τραχανοπλαγιών της Ευρώπης είναι σίγουρο πως θα τον ακουλουθήσουν τουλάχιστον άλλοι δύο.
Τόσο ο ΚΥΡΙΟΣ (το νέο μικρό όνομα του Γεωγιανού) Κετσπάγια χθες, όσο και ο Σάντος (χωρίς κύριος αυτός) σήμερα αποφάσισαν να παίξουν τσούκου τσούκου και λάου λάου με τα μεγαθήρια που είχαν απέναντί τους,αφού οι ομάδες μας δεν είναι έτοιμες. Και όταν δεν είσαι έτοιμος, προσέχεις την άμυνά σου. Και στην Ελλάδα προσέχεις την άμυνά σου σημαίνει πως ξεχνάς παντελώς να παίξεις επίθεση. Και αν ο Ολυμπιακός χθες δεν πλήρωσε και κατόρθωσε (γιατί περί κατορθώματος πρόκειται με τον τρόπο που έπαιζε) να σκοράρει πρώτος και να θέσει τέρμα στην σεμνή τελετή, ο Σάντος σήμερα αποφάσισε να παίξει ρώσικη ρουλέτα και να στείλει στην κούλουρη τις καρδιές των οπαδών του ΠΑΟΚ. Με επιθετική αιχμή τον τσολιά στ ανάκτορα Αναστασάκο (αμφιβάλλω αν μπορεί να παίξει μπάλα σε οποιαδήποτε ομάδα πρώτης Εθνικής), με τους Φιλομένο και Κουτσιανικούλη στον πάγκο ( είναι μικρός, θέλει το χρόνο του, να φτάσει πρώτα 25 και βλέπουμε), με τον Φωτάκη κρυφό κυνηγό και τον Πάμπλο Γκαρσία να δοκιμάζει να περάσει όσες κάθετες δεν έχει περάσει σ ολόκληρη τη ζωή του, ο ΠΑΟΚ κατάφερε να προσεγγίσει το επίπεδο της βάλεκάτιστηφωτιάναψήνεται και αν στο τέλος την πατούσε δεν θα έπειθε κανέναν ομιλώντας περί κακοτυχίας.
Ο ΠΑΟΚ φάνηκε στο γήπεδο αποκλειστικά μετά την είσοδο των Φιλομένο και Κουτσιανικούλη και τα ρίσκα που πήραν οι Νορβηγοί μετά το 0-1.
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την βλακώδη νοοτροπία και συγχωρήστε με που το λέω έτσι χύμα.
Εχεις ένα σκορ 1-2 στον πρώτο αγώνα, παίζεις στην έδρα σου το δεύτερο παιχνίδι και ξέρεις πως επειδή δεν είσαι έτοιμος ακόμα, όσο θα περνάει η ώρα θα πέφτεις και οι άλλοι που έχουν παιχνίδια στα πόδια τους θα ανεβαίνουν.
Βάλε τους επιθετικούς σου παίκτες στο γήπεδο και προσπάθησε να παίξεις λίγο ποδόσφαιρο. Με την Βαλερέγκα παίζεις διάβολε, όχι με την Μπάρσα. Βαρέθηκα να βλέπω την Μπιζέρα να κατεβαίνει στο κέντρο και να κοιτάει πελαγωμένος μπροστά του να βρει κάποιον περιπατητή να του δώσει τη μπάλα.
Τελικά οι βλακείες του Τεν Κάτε είναι κολλητικές σαν τη γρίπη των χοίρων. Μόνο που τουλάχιστον αυτός, όντας και μεγάλος νικητής, τις εφάρμοσε στον πρώτο αγώνα. Ενώ οι άλλοι προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν στον δεύτερο.
Περαστικά και μη χειρότερα !

Ερχομαι λίγο καθυστερημένα είν αλήθεια να σχολιάσω το προχθεσινό παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Ένα πρόβλημα υγείας του γιού μου κι ένας … γερανός που τσακώθηκε με το τηλεγραφόξυλο του ΟΤΕ έξω απ το εργοτάξιο και με δεξί κροσέ το έριξε αναίσθητο, δεν μου επέτρεψαν να έχω τα αντανακλαστικά που ήθελα. Βλέπετε σ αυτή τη χώρα οι δημόσιες υπηρεσίες δουλεύουν με ρυθμούς χελώνας. Δευτέρα έγινε η ζημιά, σήμερα αξιώθηκαν να έρθουν να μας ξανασυνδέσουν με τον πολιτισμό. Ας είναι.

Προχθές το βράδυ λοιπόν, μετά το Βατερλώ της Πράγας, θυμήθηκα έναν παππού στη γειτονιά μου που είχε έναν απλό τρόπο να εξηγεί τα ποδοσφαιρικά αποτελέσματα.
- Με ποιόν έπαιζε ο Παναθηναϊκός;
- Με τη Λίβερπουλ.
- Πόσο ήρθε;
- Χάσαμε.
- Λογικόν. Η Λίβερπουλ είναι υπερτέρα ομάς. Εχει καλύτερους παίκτας, έλεγε ο παππούς και αποχωρούσε αφήνοντας τους υπόλοιπους να αναλύουν το πώς και το γιατί.
Το ίδιο βέβαια ισχυριζόταν και αν έχανε ο Παναθηναϊκός από τα Ασπρα Χώματα, αλλά το θέμα δεν είναι εκεί.
Ακούγοντας τις δηλώσεις του Τεν Κάτε αλλά και των παικτών πριν τον αγώνα δεν μπορούσαμε να διαφωνήσουμε: ανεξάρτητα απ το αν ο Παναθηναϊκός δεν ήταν έτοιμος ακόμα, είχε την πρώτη τύχη να προκριθεί γιατί ήταν καλύτερη ομάδα. Και ήταν καλύτερη ομάδα γιατί είχε καλύτερους παίκτες. Όχι γιατί ήταν πιο δεμένος ας πούμε. Αλλά γιατί οι παίκτες του είχαν (θεωρητικά πάντα) μεγαλύτερη ποιότητα απ τους αντιπάλους τους.
Οι παίκτες. Ποιοι παίκτες αλήθεια; Ολοι οι παίκτες του Παναθηναϊκού είναι καλύτεροι από όλους τους παίκτες της Σπάρτα;
Μάλλον όχι. Και η χειρότερη ομάδα της Ευρώπης διαθέτει τουλάχιστον ένα ποδοσφαιριστή καλύτερο απ τον χειρότερο παίκτη της καλύτερης ομάδας της Ευρώπης.
Όταν λοιπόν λέμε πως ο Παναθηναϊκός έχει καλύτερους παίκτες απ την Σπάρτα δεν εννοούμε κάτι γενικό και αφηρημένο. Κάποιους συγκεκριμένους έχουμε στο μυαλό μας.
Αν οι πολύ καλοί σου παίκτες είναι 4-5 κι εσύ αποφασίζεις να παίξεις απέναντι σε έναν υποδεέστερο αντίπαλο χωρίς τους 2-3 από αυτούς για λόγους τακτικής, το μόνο που καταφέρνεις είναι να πλησιάζεις στο επίπεδο του αντιπάλου σου και να θέτεις το αποτέλεσμα σε κίνδυνο.
Πολύ δε περισσότερο όταν αυτό συνοδεύεται και με διάφορες άλλες τακτικές αλχημείες (Σπυρόπουλος φουλ-μπακ, Μπίαρσμιρ δεξί μπακ κλπ κλπ).
Πραγματικά δεν κατάλαβα τι φοβόταν ο Τεν Κάτε και αποφάσισε να παίξει χωρίς Λέτο, Κατσουράνη, ακόμα και Νίνη αυτό το παιχνίδι. Δεν μιλάω για τον Μάτος γιατί μ αυτόν φαίνεται να έχει τελειώσει από πέρυσι.
Αντί να προβληματίζονται οι Τσέχοι για το πώς θα αντιμετωπίσουν τα δυνατά χαρτιά του Παναθηναϊκού, εμείς τους αφαιρέσαμε τους πονοκέφαλους και τους βάλαμε απέναντί τους έναν που μοιάζει με τον Μόρις χωρίς να είναι, κάποιον άλλον που έχει να παίξει στόπερ εδώ και 5 χρόνια, έναν άλλον που ήρθε πριν μια βδομάδα από τις διακοπές του κι έναν άλλον που έπαιζε για πρώτη φορά στη θέση που τον έβαλε ο προπονητής.
Προς τι όλη αυτή η ανακατωσούρα;
Αυτό εννοούσατε κύριε Τεν Κάτε όταν λέγατε πως ήμασταν καλύτερη ομάδα απ τη Σπάρτα;
Πως οι άλλοι δεν έχουν Καντέ και Βύντρα για στόπερ, Μπίαρσμιρ για δεξί μπακ και Ζιλμπέρτο ένα εκ των τριών μέσων με δεύτερο τον Γκάμπριελ που εδώ και δύο χρόνια ψάχνει να ανακαλύψει τι ακριβώς είναι, δεξί μπακ, δεξί χαφ, κεντρικό χαφ, δεξί εξτρέμ ή δεξιός εξωφυλαρούχας;
Λυπάμαι αγαπητέ, αλλά έχω την εντύπωση πως ακόμα και ο παππούς γείτονάς μου όταν θα μάθαινε το αποτέλεσμα θα σας έλεγε με την παροιμιώδη απάθειά του:
Από ποιόν χάσαμε; Απ τη Σπάρτα; Λογικόν. Υπερτέρα ομάς η Σπάρτα. Εχει καλύτερους παίκτας!
Η μήπως δεν είναι έτσι;

Τα παλιά τα χρόνια, το γραφείο μας είχε επάνω ένα PC με τα … συμπαραμαρτούντα (οθόνη, πληκτρολόγιο, ποντίκι) έναν εκτυπωτή, ένα φαξ και ένα σκάνερ. Τα αράδιαζες όλ αυτά και έπρεπε να κολλήσεις στο γραφείο σου και το παλιό σχεδιαστήριο απ το πολυτεχνείο που ήταν πεταμένο στην αποθήκη και πάλι μπορεί να χρειαζόταν για τσόντα το μπαρόκ τραπεζάκι της γιαγιάς από ξύλο καρυδιάς με το μόνιμο σεμεδάκι και την φοντανιέρα.
Τα χρόνια πέρασαν, η τεχνολογία έκανε άλματα προόδου και σήμερα υπάρχουν τα πολυμηχανήματα που ενσωματώνουν σε μία συσκευή όλ αυτά που έπιαναν τρία στρέμματα χώρο. Και εκτυπωτής και φαξ και σκάνερ και με το πάτημα ενός κουμπιού … πλένεις και τα χαλιά που λέει ο λόγος. Ωστόσο υπάρχει μια μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια που αφορά την ποιότητα: ένα πολυμηχάνημα κάνει σχεδόν τα πάντα αλλά τα κάνει μέτρια. Δεν είναι απλώς μια βολική λύση, είναι συνάμα και οικονομική. Ενα πολυμηχάνημα δεν θα πιάσει ποτέ την απόδοση ενός φωτογραφικού εκτυπωτή ή ενός επαγγελματικού σαρωτή.
Στο ποδόσφαιρο τα καλά «πολυμηχανήματα» είναι σπάνια και κοστίζουν ακριβά. Είναι μάλιστα βέβαιο πως με τα λεφτά που διαθέτουν οι ελληνικές ομάδες δύσκολα θα βρουν ένα πολυμηχάνημα που να κάνει πολλές δουλειές έστω και μέτρια. Για την Ελλάδα ένα πλάγιο μπακ που παίζει και στόπερ (ή το ανάποδο) στην καλύτερη εκδοχή του είναι κάτι σαν τον Ραούλ Μπράβο, ένα αποτυχημένο στόπερ που στη Μαδρίτη υπήρξε εξ ανάγκης και αποτυχημένο αριστερό μπακ για ένα διάστημα (όχι πολύ μεγάλο).
Τα λέω αυτά, γιατί παρακολουθώ εδώ και δύο χρόνια να ψάχνουν στον Παναθηναϊκό διάφορα «πολυμηχανήματα» για την άμυνα που μάλλον δεν υπάρχουν. Πέρυσι φάγαμε ένα καλοκαίρι να ψάχνουμε αριστεροπόδαρο στόπερ που να αγωνίζεται και ως αριστερό μπακ και φέτος ψάχνουμε πάλι ένα δεξί μπακ που να μπορεί να αγωνιστεί και σαν στόπερ.
Το ζήτημα είναι για ποιο λόγο ψάχνουμε τέτοια πράγματα. Αφού αποκτήσαμε δύο στόπερ (Καντέ και Μπίερσμιρ) και υπάρχουν ακόμα Σαριέγκι, Βύντρα και Μελίσσης, θεωρητικά θα έπρεπε να είμαστε καλυμμένοι στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Δεν καταλαβαίνω γιατί το δεξί μπακ που φαντάζομαι πως θα είναι βασικός και όχι εναλλακτική του Μουν, θα πρέπει να μπορεί να αγωνιστεί και σαν στόπερ. Εκτός αν ο Τεν Κάτε θέλει να παίξει κάποιο σχήμα με 3 αμυντικούς, αλλά κάτι τέτοιο δεν μοιάζει ιδιαίτερα πιθανό.
Κατά συνέπεια, καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα πως η καταραμένη γραμμή του Παναθηναϊκού θα μείνει για άλλο ένα καλοκαίρι … ματιασμένη. Με κάποιον που θα είναι λίγο δεξί μπακ και λίγο στόπερ, δύο στόπερ που μάλλον δεν είναι να τα πολυεμπιστεύεσαι και ένα αριστερό μπακ που ο Θεός να δώσει να μην πάθει τίποτα γιατί μετά στη θέση του θα αγωνιστεί ένα αμυντικό χαφ «πολυεργαλείο» ή ένα απ τα δύο στόπερ που δεν πολυεμπιστευόμαστε.
Γιατί δυστυχώς τα φτηνά πολυεργαλεία είναι μόνο για οικιακή χρήση. Ο επαγγελματίας ξέρει πως για να αποκτήσει ένα καλό εργαλείο θα πληρώσει αδρά. Αλλοιώς θα πάρει κάτι φτηνιάρικο, θα του μείνει στο χέρι και τον Δεκέμβριο θα τρέχει πάλι να αγοράσει.
Και το σοβαρότερο: το φτηνιάρικο δεν θα μπορεί ούτε να το ξεφορτωθεί εύκολα μετά, γιατί ακόμα στην Ελλάδα σπανίζουν οι … κάδοι ανακύκλωσης.
Ασε που για ποδοσφαιριστές δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα …

Τις τελευταίες ημέρες πυκνώνουν οι φήμες πως ο Παναθηναϊκός δεν θα κάνει άλλη μεταγραφή και αν κάνει, αυτή θα αφορά τη θέση του κεντρικού αμυντικού. Τα ίδια ψιλοεπανέλαβε χθες σε συνέντευξή του και ο Τεν Κάτε, τονίζοντας πως η ομάδα είναι πλήρης, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει πως θα γυρίσει τη πλάτη σε κάτι εξαιρετικό (βλέπε πολύ φτηνό ή τσάμπα).
Αναπτύσσοντας το σκεπτικό του στους ρεπόρτερς που παρακολουθούν την προετοιμασία της ομάδας, ο Τεν Κάτε μίλησε και για τις επιλογές που έχει στα πλάγια της άμυνας και εκεί αξίζει τον κόπο νομίζω να σταθούμε. Γιατί μπορεί να συναινούμε σε μεγάλο βαθμό στο ξεσκαρτάρισμα που επιχειρεί φέτος, όμως από την άλλη η «οικονομία» θέσεων δείχνει ένα παραλογισμό που είναι σίγουρο πως θα γεννήσει προβλήματα, τα ίδια προβλήματα που παρουσιάζονται στην ομάδα εδώ και πολλά χρόνια.
Αναφερόμενος στα δεξιά της άμυνας, ο Ολλανδός τεχνικός προέταξε ως πρώτη λύση τον Μπράϊς Μουν και ως εναλλακτικές τους Βύντρα και Γκάμπριελ.
Ο Νοτιοαφρικάνος εξαργυρώνει δύο πολύ καλά ημίχρονα που έκανε σε ολόκληρη σεζόν με την φανέλα του Παναθη ναϊκού στις λίγες είν αλήθεια ευκαιρίες που του δόθηκαν.
Ενας παίκτης που επιστρέφει απ την πατρίδα του με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα εξ αιτίας του γνωστού θέματος με το αυτοκινητιστικό δυστύχημα και που είναι άγνωστο πότε και αν θα μπορέσει να ξαναεμφανίσει αυτό το καλό αλλά λίγο που έδειξε στα play offs.
Πίσω του λοιπόν υπάρχει ο Γκάμπριελ, ένας ποδοσφαιριστής που αποδεδειγμένα δεν είναι πλάγιο μπακ έστω και αν αποκτήθηκε πέρυσι σαν τέτοιο και ο γνωστός μας Λουκάς Βύντρα.
Ο τελευταίος παίζει εδώ και χρόνια κατά συνθήκη βασικός δεξιός οπισθοφύλακας έστω κι αν ποτέ δεν υπήρξε κάτι τέτοιο αφού και στον Πανηλειακό αγωνιζόταν στις θέσεις του αμυντικού χαφ και του στόπερ.
Προσωπικά δεν έχω αυταπάτες. Και φέτος το δεξί μπακ της ομάδας θα είναι ο Βύντρα. Δεν θα πάει δηλαδή επιτέλους στο κέντρο της άμυνας να παίξει δίπλα στον Καντέ ή τον Σαριέγκι, αλλά θα μείνει εκεί δεξιά, γιατί η προτεραιότητα αν αποκτηθεί παίκτης είναι η θέση του κεντρικού αμυντικού και όχι του δεξιού μπακ.
Ετσι θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τον Λουκά να μην αγωνίζεται στη θέση του, γιατί πέραν όλων των άλλων, αν αποκτηθεί κεντρικός αμυντικός, δεν θα χωράει πουθενά αλλού εκτός από τα δεξιά της άμυνας.
Η κακοδαιμονία συνεχίζει να χτυπά την αμυντική γραμμή των πράσινων, μια γραμμή που απ ότι φαίνεται αποτελεί άλυτο γρίφο για τον Αντωνίου και τον Τεν Κάτε.
Ο τελευταίος μάλιστα, φρόντισε να μας πληροφορήσει πως οι εναλλακτικές του Σπυρόπουλου είναι ο … γοργοπόδαρος Καντέ και ο Κατσουράνης !!!
Ο οποίος απ ότι φαίνεται μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική ακόμα και του Γκαλίνοβιτς. Εξάλλου οι καλοί παίκτες παίζουν παντού …