Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Γυναικείο ποδόσφαιρο'

Πόσο σεξισμό αντέχεις (και) στο ποδόσφαιρο;

  [38 Σχόλια]

Σάββατο 1η Ιουνίου. Ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ, ανάμεσα σε Λίβερπουλ και Τότεναμ, βρίσκεται στο 17ο λεπτό και μεγάλη μερίδα του κόσμου έχει αρχίσει να βαριέται με το -μέτριο είναι η αλήθεια- θέαμα που παρουσιάζουν οι δύο αγγλικές ομάδες. Φαντάζομαι πολλοί από αυτούς έχουν πιάσει ήδη τα κινητά τους τηλέφωνα και χαζεύουν διάφορα θέματα, εκτός ποδοσφαίρου, στο διαδίκτυο, ή συνομιλούν στο messenger γι’ αυτόν που πρόκειται να ψηφίσουν στις εκλογές. Είναι η στιγμή που η Κίνσι Βολάνσκι, φορώντας τα απολύτως απαραίτητα, εισβάλλει στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου διαλύοντας τη νύστα. Είναι η στιγμή που ο διαιτητής διακόπτει, ορθώς, το παιχνίδι. Είναι η στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες «φίλοι του ποδοσφαίρου» βρίσκουν μια αφορμή για να ασχοληθούν με κάτι, αφού το αγωνιστικό κομμάτι, για πολλούς, έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Οι κάμερες φυσικά και δεν δείχνουν την εισβολέα σύμφωνα πάντα με την πολιτική της UEFA.

Στο ημίχρονο, όπως συνηθίζω να κάνω, θα ανοίξω και εγώ το κινητό μου τηλέφωνο και θα κάνω μια σύντομη βόλτα στο Twitter (κυρίως) για να διαβάσω, με τη σειρά μου, τα πρώτα σχόλια και κάποια στατιστικά, για το παιχνίδι. Φυσικά, το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν οι φωτογραφίες, κυρίως από πίσω, της Βολάνσκι που έχουν κατακλύσει το τιέλ. Ήδη υπάρχουν χιλιάδες σχόλια, τα περισσότερα από αυτά, εννοείται, πως ήταν σεξιστικά ή προσπαθούσαν να κάνουν χιούμορ. Ελάχιστα, από όσα πρόλαβα να δω, το είχαν καταφέρει. Αν έπρεπε να βάλω μια λεζάντα στο, λυπηρό για εμένα, γεγονός αυτή θα ήταν λιτά και περιεκτικά: το ποδόσφαιρο του κώλου των ημερών μας. Ευτυχώς δεν ήθελαν κάποιο κείμενο τα παιδιά στο μπλογκ και γλίτωσα το βραδινό γράψιμο για την ανατομία του σώματος της μοντέλας .

Θεωρείτε πως ήταν τυχαία η επιλογή του Τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ για την εισβολή της Βολάνσκι; Φυσικά και όχι. Το μοντέλο, και σύζυγος του Μιχάλι Βοροντέφσκι, ιδιοκτήτη κάποιας πορνό ιστοσελίδας, είχε πετύχει την καλύτερη διαφήμιση, χωρίς να σπαταλήσει σχεδόν τίποτα σε ένα, ας μη γελιόμαστε και ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, άκρως σεξιστικό, στην πλειοψηφία του, κοινό που, πολλοί σε αυτό, γουστάρουν περισσότερο κι απ’ τον Τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, λίγη ακόμα, γυμνή, γυναικεία σάρκα. Οι εκατοντάδες χιλιάδες ακόλουθοι της Βολάνσκι στο Ιnstagram, σε λίγες μόνο ώρες μάλιστα, μετά το συμβάν, έφτασαν την ίδια τη σελίδα να σβήσει τον λογαριασμό της, και είμαι σίγουρος, χωρίς να ψάξω το θέμα, πως οι εγγραφές στο σάιτ που διαφήμιζε πάνω στο «καυτό» της ρούχο, πρέπει να γέμισαν με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ τις τσέπες του «έρωτά» της. Του ίδιου έρωτα που το βράδυ, μετά τον αγώνα, όταν και πήγε στο αστυνομικό τμήμα της Μαδρίτης, που την κρατούσαν, για να της συμπαρασταθεί, ανέβαζε στο διαδίκτυο βίντεο, με τον ίδιο να της χαϊδεύει τα οπίσθια, γελώντας, μπροστά σε δεκάδες «αρσενικά παλαιάς κοπής» που είχαν μαζευτεί εκεί και γελούσαν με τη σειρά τους, θυμίζοντας εκείνη τη σκηνή απ’ την Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ, όταν οι πίθηκοι ανακαλύπτουν τον αρχαίο και ιερό λίθο.

«Υπάρχει σεξισμός στο ποδόσφαιρο». Τι λέτε να πάμε ένα χρόνο πίσω στο Μουντιάλ της Ρωσίας; Ο πρώην διεθνής Γάλλος, και θύμα ρατσιστικών, λεκτικών, επιθέσεων όταν έπαιζε ποδόσφαιρο, Πατρίς Εβρά, βρίσκεται ως σχολιαστής, μαζί με τον Χένρικ Λάρσον, στο βρετανικό κανάλι ITV. Εκεί η πρώην διεθνής παίκτρια της Τσέλσι, Ένι Αλούκο, κάνει μια ανάλυση για το πρώτο ημίχρονο της Σερβίας στο παιχνίδι με την Κόστα Ρίκα. Η ανάλυσή της είναι απλά απολαυστική. Όταν ολοκληρώσει, ο Εβρά θα δείξει εμφανώς αμήχανος και θα ξεσπάσει σε επευφημίες. Αυτό ήταν μοναδικό, θα της πει, ρωτώντας τον Λάρσον, αν θα ήταν καλύτερα να φύγουν και να κάνει την ανάλυση, μόνη της η Αλούκο, αφού τα ξέρει όλα, και καλύτερα από αυτούς. Ουάου! Μια γυναίκα ξέρει πραγματικά από ποδόσφαιρο. Φοβερό;

Η 102 φορές διεθνής με τα «λιοντάρια» ήταν η μοναδική, βασική, γυναίκα αναλυτής, για το Μουντιάλ, στη Βρετανική τηλεόραση, μαζί με την Άλεξ Σκοτ, της Άρσεναλ, που είχε κάνει όμως λίγες εμφανίσεις, με την αντίδραση του Εβρά να φανερώνει περίτρανα αυτό που πιστεύει, στην πλειοψηφία του, το ανδρικό ποδοσφαιρικό κοινό. «Δεν μπορώ να βλέπω γυναίκες να παίζουν ποδόσφαιρο ή να μιλάνε γι’ αυτό». Αυτή είναι μια φράση που ακούμε πολύ συχνά και στη δική μας χώρα. Φυσικά και τα ίδια άτομα μπορούν να βλέπουν Μπιτς Βόλλευ γυναικών ή αγωνίσματα στίβου. «Αυτά είναι περισσότερο γυναικεία σπορ» θα σου πουν οι ίδιοι με ύφος Κώστα Βουτσά στην ταινία «ο τελευταίος άντρας». Γυμνή σάρκα να βλέπουν τα παιδιά μωρέ, αραχτοί, σε καναπέδες και ξαπλώστρες, και όλα καλά. «Η μπάλα είναι αντρικό σπορ…»

Αυτό που θέλω να δω, όπως έχω σχολιάσει και στο παρελθόν, είναι παγκοσμίου φήμης ποδοσφαιριστές να παίρνουν θέση σε θέματα ρατσισμού, σεξισμού, ομοφοβίας, φτώχειας και οποιουδήποτε άλλου θέματος, που αξίζει να του βάλει κάποιος πλάτη στους περίεργους και σκληρούς καιρούς που ζούμε. Δυστυχώς, κι ας έχουμε φτάσει σχεδόν στο 2020, αυτό συνεχίζουμε να μην το βλέπουμε. Οι κορυφαίοι σούπερ σταρ ποδοσφαιριστές δεν ανήκουν κάπου και συνεχίζουν να περιφέρονται ουσιαστικά ως άβουλα όντα, για πολλούς, μένοντας ουσιαστικά στις παχυλές δωρεές που κάνουν ανά καιρούς, πιεζόμενοι από χορηγούς και αθλητικές εταιρείες. Καλό κι αυτό, και υπερβολικά χρήσιμο, αλλά εγώ περιμένω να μιλήσουν.

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους». Η φράση που μόλις διαβάσατε δεν είναι δική μου. Την ξεστόμισε ο Αντόνιο Γκράμσι τον Φλεβάρη του 1917, στην Ιταλία, παραμένει όμως επίκαιρη και, δυστυχώς ή ευτυχώς, θα παραμένει για πάντα επίκαιρη. Τουλάχιστον στον κόσμο των σπορ, του ποδοσφαίρου, και στους διάσημους και κορυφαίους αθλητές. Στην περίπτωσή μας, μας ενδιαφέρουν περισσότεροι οι ποδοσφαιριστές μιας και το ποδόσφαιρο είναι ο Βασιλιάς των Σπορ και απευθύνεται σε περισσότερο κόσμο, μιας και είναι ευκολότερα προσβάσιμο από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Δείτε αυτό, για να το καταλάβετε καλύτερα.

Τελικά, εδώ και λίγες μέρες, γι’ αυτά που περιμένουμε πολλοί να μιλήσουν οι σύγχρονοι σούπερ σταρ ποδοσφαιριστές, το κάνει μια γυναίκα. Η Μέγκαν Ραπίνο. Η διεθνής σούπερ σταρ αθλήτρια της ποδοσφαιρικής ομάδας των ΗΠΑ. Μιας ομάδας που θεωρείται, και είναι, φαβορί για να σηκώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο και που, αν το κάνει (το κείμενο γράφτηκε πριν τον ημιτελικό με την Αγγλία), σύμφωνα πάντα με την Ραπίνο, την αρχηγό της: Δεν πρόκειται να πάμε στον γαμημένο Λευκό Οίκο του Ντόναλντ Τραμπ για να δεχθούμε συγχαρητήρια. Ενός πλανητάρχη δηλαδή που έχει υψώσει τείχος για τους μετανάστες στην χώρα του. Που δεν δέχεται τους ομοφυλόφιλους ως ίσους. Που δεν δέχεται τους Αφροαμερικανούς ως ίσους. Που έχει κατηγορηθεί, ακόμα κι  απ’ το περιοδικό New Yorker, για σχέσεις με την ΚΚΚ.

Ενός ανθρώπου που το 1989 είχε χρηματοδοτήσει, χωρίς ουσιαστικά να γνωρίζει λεπτομέρειες, ολόκληρη καμπάνια ώστε να πιέσει την Πολιτεία της Νέας Υόρκης για να τιμωρήσει σε θάνατο πέντε μαύρα ανήλικα παιδιά που είχαν κατηγορηθεί αδίκως για το βιασμό μιας νεαρής λευκής γυναίκας. Χωρίς να υπάρχουν στοιχεία, και πριν το δικαστήριο βγάλει την τελική του απόφαση. Όσοι δεν ξέρετε τίποτα γι’ αυτή την ιστορία και θέλετε να μάθετε υπάρχει η εξαιρετική μίνι-σειρά του Netflix (καλοκαίρι είναι δείτε και τίποτα καλό) με τίτλο «When They See Us». Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, στις μέρες μας, είναι ο νούμερο ένα ηγέτης του πλανήτη που ζούμε. Ο πλανητάρχης μας.

Η Ραπίνο, που μοιάζει υπερβολικά εξωτερικά με την Θεά Τίλντα Σουίντον, μεγάλωσε ως το «αγοροκόριτσο» που έπαιζε πολλά και διάφορα σπορ, μέχρι να καταλήξει στο Soccer, συνήθως παρέα με πολλά αγόρια, στους δρόμους της Βόρειας Καλιφόρνια και αν και ήταν από μια οικογένεια που της παρείχε τα πάντα έμαθε, από μικρή, να συμπάσχει και να σέβεται όλους αυτούς που χαμηλώνουν τη μέση, όχι από επιλογή, αλλά ποτέ το κεφάλι, αυτό το δεύτερο από επιλογή. Τους φτωχούς, τους ταπεινούς, τους «περίεργους», τους διαφορετικούς, τους «άλλους». Πήρε ανοικτά θέση μετά το πασίγνωστο πλέον συμβάν με τον Κάπερνικ (που του στέρησε μια καριέρα στο NFL), και αποφάσισε, και αυτή, να στηρίξει την κίνηση του Quarteback των 49ers, γονατίζοντας κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου της χώρας, δίπλα σε όλους αυτούς, τους αφροαμερικανούς και τις κάθε λογής μειονότητες, που δίνουν καθημερινά μάχη με την αστυνομική βία και το ρατσισμό, σε μια χώρα που ο αστυνομικός έχει το δικαίωμα να πανικοβληθεί και να σε πυροβολήσει, αν σε δει να σκύβεις στο αυτοκίνητο, ενώ εσύ πρέπει να παραμείνεις ψύχραιμος, αν σε σημαδεύουν δύο και τρία όπλα, ενώ επιστρέφεις από φαγητό με φίλους.

Ακτιβίστρια, υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δηλωμένη ομοφυλόφιλη, εδώ και πολλά χρόνια, δεν θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά, δείχνοντας και ζητώντας παράλληλα από τους διάσημους συναθλητές της που, συνήθως, την κοιτάζουν αμέτοχοι και σιωπηλοί, να πάρουν κι αυτοί θέση και να σταθούν δίπλα της. Όπως έγραψε πολύ πρόσφατα και ο Φράνκλιν Φόερ, της Atlantic, σε ένα ένα άρθρο-Ωδή για την αρχηγό των ΗΠΑ: Αν σας ρωτήσουν τι πρεσβεύει η Μέγκαν Ραπίνο, να τους πείτε πως πολύ απλά, είναι ο Μοχάμεντ Άλι της εποχής της. Και αυτό, στα δικά μου μάτια, εκτός του γεγονότος πως η Ραπίνο είναι το πρόσωπο της χρονιάς, είναι και το πιο «παντελονάτο» κοπλιμέντο, και αποκτά μεγαλύτερη αξία αν συνυπολογίσουμε πως έγινε από άνδρα, για γυναίκα, που αγωνίζεται σε ένα ανδροκρατούμενο άθλημα, όπως είναι (και) το ποδόσφαιρο για την μεγαλύτερη μερίδα του φίλαθλου κοινού. H ίδια έχει μπει επίσης στην πρώτη γραμμή ώστε να κερδίσει καλύτερες αμοιβές για τις  γυναίκες, στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, που είναι αστείες σε σχέση με τα χρήματα που κερδίζουν οι άντρες συνάδελφοί της.

Πριν λίγες μέρες η είδηση πως η 31χρόνη Γερμανίδα καπετάνισσα, Καρόλα Ρακέτε, αψηφώντας τις απειλές της Ιταλικής Αστυνομίας, μετέφερε 42 μετανάστες, σώζοντας ουσιαστικά τις ζωές τους, και βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη ακόμα και με 10 χρόνια ποινή φυλάκισης, έγινε γνωστή σε όλους. Αυτό που πολλοί ίσως δεν γνωρίζουν είναι πως οι μετανάστες βρίσκονταν στο πλοίο της για πάνω από δέκα μέρες, και πως η ίδια έκανε έκκληση, καθημερινά, στις ιταλικές αρχές για να της δώσουν το πράσινο φως ώστε να μπορέσει να τους αφήσει κάπου στη στεριά. Φυσικά και αυτό είναι παράνομο σύμφωνα με τους νόμους (και) του Ιταλικού κράτους, του Σαλβίνι και τόσων ακόμα ακροδεξιών, με την Ρακέτε, ουσιαστικά, να «παρανομεί». Αν τους είχε πετάξει στη θάλασσα, εκεί δηλαδή που τους βρήκε, δεν θα είχε παρανομήσει και τώρα θα ήταν ελεύθερη. Κάπως έτσι είναι ο υπέροχος και πολιτισμένος κόσμος που ζούμε.

Απ’ την άλλη, δυστυχώς, όσο κι αν έψαξα (και μακάρι να κάνω λάθος) δεν είδα κανένα διεθνή και διάσημο Ιταλό ή Γερμανό (ή από άλλη χώρα) ποδοσφαιριστή να παίρνει θέση για το θέμα. Δεν είναι και τόσο σημαντικό, θα μου πείτε, όπως εκείνο το ρατσιστικό συμβάν, με τον Μόιζες Κεν, για να πάρει θέση ο «αρχηγός» Μπονούτσι και ο κάθε Μπονούτσι, κάνοντας μάλιστα τα πράγματα χειρότερα. Τόσοι και τόσοι πνίγονται κάθε μέρα και ελάχιστοι μιλούν.  Αυτό που όμως δεν μπορώ να μην σκεφτώ, και να μην το σχολιάσω, είναι πως αν η Ρακέτε δεν ήταν μια απλή, καθημερινή γυναίκα στην εμφάνιση, και μια πραγματική ηρωίδα στην καρδιά, όπως είναι, και ήταν ένα ημίγυμνο μοντέλο σε κάποιο κότερο, όπως η Βολάνσκι ας πούμε, έχοντας δίπλα της σαμπάνιες, πούρα (και πουρά), και τύχαινε να μαζέψει  και να σώσει κάποιο μετανάστη, τότε ίσως να είχαν ασχοληθεί πολλοί διάσημοι ποδοσφαιριστές μαζί της. Ίσως της έστελναν και μηνύματα. Αυτά τα ωραία και άκρως πνευματώδη «Γεια σου Κόκλα, είσαι για κάνα κοκτέιλ». Όπως αυτά που έστειλαν και στη Βολάνσκι, αρκετοί διάσημοι ποδοσφαιριστές, εισπράττοντας την απόρριψη, αφού πρώτα όμως είχε καταφέρει αυτό που ήθελε με τα γυμνά της οπίσθια, κερδίζοντας τα δικά της 15 λεπτά διασημότητας, μέσω του σεξισμού που υπάρχει στο μυαλό των περισσοτέρων.

Η Έκρηξη του Γυναικείου Ποδοσφαίρου στην Ισπανία

  [3 Σχόλια]

Στις 28 Απριλίου η Μπαρσελόνα παίζει ημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μπάγερν. Όχι, δεν κάνω κάποιο λάθος ούτε στις ημερομηνίες, ούτε στους συλλόγους. Απλώς δε θα παίξουν ο Μέσι, ο Σουάρες, ο Κοουτίνιο ή ο Πικέ, αλλά η Αλέξια, η Λέια, η Μάρτενς και η Ντάγκαν. Η Μπαρσελόνα, μαζί με την Ατλέτικο, τη Λεβάντε και την Αθλέτικ Μπιλμπάο ηγούνται της ανάπτυξης του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ισπανία, που τα τελευταία τρία χρόνια βρίσκεται σε έκρηξη.

Αντίθετα με τα αντρικά τμήματα όπου οι Ισπανοί κυριαρχούν τα τελευταία 10 χρόνια στην Ευρώπη, τα γυναικεία τμήματα ήταν πολύ πίσω από τα αντίστοιχα της Γερμανίας (πρώτη Λίγκα που ασχολήθηκε σοβαρά με το γυναικείο ποδόσφαιρο), της Γαλλίας και της Αγγλίας. Τα γυναικεία τμήματα των Βόλφσμπουργκ, Μπάγερν, Λυών, Άρσεναλ και Τσέλσι έχουν καταφέρει να γίνουν παραδοσιακές δυνάμεις του χώρου. Οι Ισπανοί δεν μπορούσαν να μείνουν στην απέξω και έτσι προσπάθησαν με σχέδιο και δομές να αναπτύξουν τα γυναικεία τμήματα. Και αντίθετα με τις μαρκετίστικες ηλιθιότητες, όπως τα παιχνίδια στις ΗΠΑ, που θέλουν να κάνουν στην αντρική Λα Λίγα, το γυναικείο ποδόσφαιρο πήρε το εγχειρίδιο των τμημάτων υποδομής.

Ο Πρόεδρος της Λίγα Φεμινίνα με τις αρχηγούς των ομάδων. (Φώτο από την el periodico.)

Μία βασική αρχή ήταν να είναι ένα προϊόν αυτόνομο, να μην εξαρτάται δηλαδή από την επαιτεία των αντρικών τμημάτων. Μέχρι το 2016, οι παίκτριες δεν ήταν επαγγελματίες και φυσικά αυτό σήμαινε ότι δεν είχαν συμβόλαια που να τους θεμελιώνουν εργασιακά δικαιώματα όπως ασφάλιση. Η Μελάνια Σερράνο, αμυντικός της Μπαρσελόνα, δήλωσε στην Ελ Παίς πριν τρεις μήνες «Μέχρι το 2015 δούλευα σε ένα σχολείο ως παρατηρήτρια εξωσχολικών δραστηριοτήτων. Ήταν πολύ δύσκολο να τα ισορροπήσω με το ποδόσφαιρο. Μετά ήρθε η Ιμπερόλα». Η Ιμπερόλα, μια εταιρία ενέργειας, είναι ο κεντρικός χορηγός της γυναικείας Λα Λίγα. Η είσοδός της έδωσε τη δυνατότητα να γίνει η 1η κατηγορία επαγγελματική, να δοθούν συμβόλαια, να γίνουν συμβάσεις, να υπάρξει ασφάλιση για τις παίκτριες.

Η Ιμπερόλα μόνη της δεν μπορούσε να δώσει τα πάντα. Έτσι, η Λα Λίγα αποφάσισε να ακολουθήσει το σωστό μοντέλο αύξησης κερδών. Στα αντρικά τμήματα τα έσοδα προέρχονται πρωτίστως από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, δεύτερον από τους χορηγούς και τρίτα στη λίστα είναι τα εισιτήρια. Το να βρεθεί χορηγός αποδείχθηκε εύκολο. Η συνδρομητική τηλεόραση επίσης το 2016 αποφάσισε να επενδύσει στο γυναικείο ποδόσφαιρο. Η Μέδιαπρο και το συνδρομητικό κανάλι «Γκολ» πήραν τα τηλεοπτικά δικαιώματα του γυναικείου ποδοσφαίρου και πέρα από τα έσοδα, έβαλαν κανόνες που βοήθησαν στην ανάπτυξή του. Τα παιχνίδια διεξάγονται πρωί ή μεσημέρι, ώστε να μην πέφτουν πάνω στα αντρικά, και κάπως έτσι ο κόσμος άρχισε να τα βλέπει και να πηγαίνει. Εκτός αυτού, μπήκαν διαφημίσεις των γυναικείων ματς πριν ή στα ημίχρονα των αντρικών παιχνιδιών και τροποποιήθηκαν τα γήπεδα ώστε να γίνονται καλύτερα οι μεταδόσεις.

Το τρίτο στοιχείο ήταν κάτι που οι Ισπανοί ξέρουν να κάνουν καλά. Το ποδόσφαιρο βάσης. Το 2015 η εθνική ομάδα γυναικών έπαιξε για πρώτη φορά σε Μουντιάλ. Για να συμβεί αυτό ξεκίνησαν από τις ηλικίες των 12 να εκπαιδεύουν τα κορίτσια, ακριβώς στις ίδιες συνθήκες και με τα ίδια προγράμματα εκγύμνασης και τακτικής εκμάθησης που έκαναν τα αγόρια. Έτσι πήραν ένα Μουντιάλ κάτω των 17 και πήγαν σε τελικό Μουντιάλ κάτω των 21. Προ 2014 οι Ισπανίδες παίκτριες στη Λα Λίγα ήταν το 1,5% του συνόλου των ποδοσφαιριστών. Σήμερα είναι το 5,8%, αύξηση 41% σε μόλις 5 χρόνια (στοιχεία από το σάιτ της Λα Λίγα). Προφανώς η απόσταση είναι ακόμα τεράστια, όπως όμως και η δυναμική ενός κλάδου που πρακτικά υπάρχει ελάχιστα χρόνια.

Τέλος, το θέμα των εισιτηρίων. Εδώ υπάρχουν ακόμα τεράστιες αποστάσεις. Υπάρχουν σύλλογοι όπως η Ατλέτικο Μαδρίτης, όπου η προσέλευση είναι τόσο μεγάλη που πλέον η γυναικεία ομάδα αγωνίζεται στο ίδιο γήπεδο με την αντρική. Το φετινό ματς, ντέρμπι κορυφής με την Μπάρσα, έκανε παγκόσμιο ρεκόρ εισιτηρίων στο γυναικείο ποδόσφαιρο με 60.739 θεατές. Η Ατλέτικο, κάτοχος του πρωταθλήματος, έχασε από τη δεύτερη Μπαρσελόνα 0-2 και το πρωτάθλημα πλέον παίζεται κάθε αγωνιστική στον πόντο. Η Μπάρσα παίζει ακόμα στο Μινιεστάδι με μ.ο. εισιτηρίων κοντά στα 5.500, γι’αυτό είναι ακόμα πολύ μακρυά η σκέψη να ανοίξει κάποτε το Καμπ Νόου για το γυναικείο τμήμα. Η Λεβάντε παίζει στο ίδιο γήπεδο με την αντρική ομάδα, ενώ η Αθλέτικ Μπιλμπάο αγωνίζεται στο δεύτερο γήπεδο της και όχι στο Σαν Μαμές. Τα εισιτήρια κοστίζουν πάνω-κάτω όσο μία μπύρα για να μπορεί να πηγαίνει εύκολα ο κόσμος και ενώ τα νούμερα είναι ακόμα χαμηλά, η προσέλευση τα 3 τελευταία χρόνια έχει πενταπλασιαστεί.

Δυο γυναικείες ομάδες της δεύτερης κατηγορίας σε καθιστική διαμαρτυρία στο κέντρο του γηπέδου μετά από σεξιστικά συνθήματα που άκουγαν από τις εξέδρες. Στην Τεράσα της Καταλωνίας. (Φώτο από el diario).

Με όλα τα παραπάνω είναι εμφανές ότι το γυναικείο ποδόσφαιρο έχει καταφέρει να χτίσει ένα δικό του αυτόνομο οικονομικό πλαίσιο για να αναπτυχθεί, που είναι και το σωστό. Ο τρόπος είναι σταθερός και παρότι ξεκίνησε το εγχείρημα 100 χρόνια μετά από τα αντρικά τμήματα, η άνοδος είναι τρομακτική. Επίσης, όλοι οι μεγάλοι σύλλογοι, πλην Ρεάλ Μαδρίτης, έχουν επενδύσει στα γυναικεία τμήματα. Πρωτίστως η Ατλέτικο, που πια έχει και μια οπαδική βάση για τις γυναίκες, και μετά η Μπαρσελόνα που έχει κάνει τα τελευταία 2 χρόνια τη μεγαλύτερη επένδυση σε μεταγραφές και συμβόλαια σε γυναίκες παίκτριες. Πέρυσι, η Ατλέτικο έκανε κοινό γύρο του θριάμβου για τις πρωταθλήτριες της Λα Λίγα και τους νικητές του Γιουρόπα άντρες, βάζοντας μπροστά το πούλμαν των γυναικών, καθώς αξιολόγησαν το πρωτάθλημα πάνω από το Γιουρόπα. Η Μπαρσελόνα κάνει προμόσιον με παίχτες από την αντρική και παίκτριες από τη γυναικεία ομάδα μαζί. Το ίδιο και η Λεβάντε και η Μπιλμπάο.

Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα. Η μισθολογική απόσταση, όπως καταλαβαίνετε από τα οικονομικά δεδομένα χορηγών, τηλεοπτικών και εισιτηρίων, είναι γιγάντια. Η πιο ακριβοπληρωμένη παίχτρια της Λα Λίγα (Ντάγκαν, Μπαρσελόνα) παίρνει το χρόνο όσα ο Μέσσι τη μισή βδομάδα. Επίσης, υπάρχουν ακόμα τα σεξιστικά στερεότυπα όταν ένα κορίτσι θέλει να γραφτεί σε μια ακαδημία ποδοσφαίρου, με τα κλασικά «πήγαινε να πλύνεις κανένα πιάτο», έως πανό μέσα στα γήπεδα που να γράφουν «το χορτάρι δεν είναι μέρος για γυναίκες». Και φυσικά υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα γυναικείου προσωπικού πέρα από τις παίκτριες. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν μόλις δυο γυναίκες προπονητές στη γυναικεία Λα Λίγα. Ήταν τρεις, αλλά η Σεβίλλη απέλυσε την προπονήτρια της λόγω κακής πορείας της ομάδας και την αντικατέστησε με άντρα.

H Μαρία Πρι της Μπέτις. Μακροβιότερη γυναίκα προπονήτρια στη Λίγα Φεμινίνα. (Φώτο από el Mundo).

Η Μαρία Πρι της Μπέτις είναι η μακροβιότερη γυναίκα σε πάγκο ομάδας. Βρίσκεται από το 2012 στο Βιγιαμαρίν. Μαζί με την Ιρένε Φαρέρας της Ράγιο Βαγιεκάνο είναι οι δύο γυναίκες προπονήτριες της Λίγα Φεμινίνα. Σε συνέντευξη που έδωσαν στην Ελ Μούνδο τον περασμένο Οκτώβριο είπαν ότι ενώ όλο και περισσότερος κόσμος αγκαλιάζει το γυναικείο ποδόσφαιρο, η έλλειψη προπονητριών σχετίζεται και με άλλες κοινωνικές συνθήκες. Η Φαρέρας δήλωσε «Στη χρονιά μου στη γυμναστική ακαδημία στα 89 άτομα που είχαμε επιλέξει το ποδόσφαιρο ως κατεύθυνση μόλις 3 ήμασταν γυναίκες. Ένας βασικός λόγος που δεν υπάρχουν γυναίκες προπονήτριες είναι ότι βγαίνουν ελάχιστες από τις ακαδημίες, ακόμα». Η Πρι συμπλήρωσε «Φυσικά και υπάρχει έλλειψη ευκαιριών όταν όλες τις αποφάσεις στις διοικήσεις τις παίρνουν άντρες. Ενώ η κοινωνία γίνεται ολοένα και πιο ανοιχτή, οι διοικήσεις δεν έχουν την τόλμη να τοποθετήσουν γυναίκες στους πάγκους». Και οι 2 στο τέλος συμφώνησαν ότι η επαγγελματικοποίηση του γυναικείου ποδοσφαίρου θα ανεβάσει σε βάθος χρόνου το ποσοστό των γυναικών στους πάγκους, καθώς σύμφωνα με τη Φαρέρας: «Μια παίκτρια μπορεί πλέον να ζήσει από το ποδόσφαιρο ως επάγγελμα. Δε χρειάζεται να γυρνάει σπίτι της 2 τα ξημερώματα μετά από ένα εκτός έδρας ματς στη Βαρκελώνη και να πρέπει να σηκωθεί στις 6 το πρωί για να πάει στη δουλειά».

 

Ξεπερνώντας τα στερεότυπα

  [Καθόλου σχόλια]

Το ποδόσφαιρο στους δρόμους της Μογκαντίσου δεν είναι εύκολο. Η Σομαλία βρίσκεται σε έναν εμφύλιο πόλεμο εδώ και περίπου είκοσι χρόνια, ενώ μέχρι το 2006 δεν υπήρχε κεντρική κυβέρνηση, κάνοντας τη χώρα να μοιάζει με κοινωνικοπολιτικό πείραμα. Το 2000, μόλις το 21% έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό, ενώ η παιδική θνησιμότητα ήταν από τις χειρότερες στον κόσμο. Στην Μογκαντίσου τη δεκαετία του 1990 δεν επιτρεπόταν να συγκεντρώνονται περισσότεροι από 3-4 άνθρωποι μαζί. Εκείνη τη δεκαετία γεννήθηκε κι η Τζοουγάχιρ Ρόμπλε που παρ’ ότι κορίτσι, λάτρευε να παίζει ποδόσφαιρο στους δρόμους της πόλης με τα αδέρφια της.

Έφτιαχναν εστίες στο δρόμο και έπαιζαν όσο υπήρχε φως. Μετά γύριζαν γρήγορα σπίτι, ο κίνδυνος αυξανόταν στο σκοτάδι, οι απαγωγές δεν ήταν σπάνιες. Πολλές φορές την ώρα του παιχνιδιού άκουγαν πυροβολισμούς, ανθρώπους να ουρλιάζουν. Το 2004 η οικογένεια Ρόμπλε αποφάσισε να πάρει το δρόμο της προσφυγιάς και έφτασε στο Λονδίνο. Η ζωή όλων άλλαξε, αλλά η Τζοουγαχίρ που πλέον ακούει στο χαϊδευτικό όνομα JJ, δεν άφησε το ποδόσφαιρο. Συνόδευε τον μικρό αδερφό της που πήγαινε για ποδόσφαιρο και έπαιζε κι αυτή μαζί του. Έπαιρναν ένα σωρό μεταφορικά μέσα και γύριζαν πεινασμένοι και λασπωμένοι, αλλά όταν την ρωτούσαν έχει κουραστεί, αυτή απαντούσε ότι αυτό που ζει είναι όμορφο.

Το ποδόσφαιρο είχε γίνει η ζωή της, παραμελούσε τα μαθήματα. Έπαιζε νωρίς το πρωί πριν αρχίσει το σχολείο, στα διαλείμματα και φυσικά τα Σαββατοκύριακα στο πάρκο, φορώντας τη φούστα της και τη χιτζάμπ της. Η μητέρα της δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένη, το ποδόσφαιρο είναι εκτός κουλτούρας όταν είσαι κοπέλα. Σε πολλές μουσουλμανικές χώρες απαγορεύεται. Όταν βρίσκονταν ακόμα στη Σομαλία, η μαμά μονολογούσε: «τα κορίτσια μάς ντροπιάζουν, πρέπει να ηρεμήσουν». Η JJ όμως βρέθηκε σε ένα μέρος αρκετά πιο ανεκτικό. Έπαιζε συνέχεια, προπονούσε μικρότερα παιδιά, έγινε εθελόντρια σε ομάδες. Το κερασάκι στην τούρτα όμως ήρθε το 2012 όταν σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου για κορασίδες δεν υπήρχε διαιτητής και της ζητήθηκε να διαιτητεύσει αυτή τον αγώνα. Αποδέχτηκε και από εκεί και πέρα ξεκίνησε μια νέα καριέρα.

Η JJ μέσα σε λίγο καιρό έσπασε έναν τόνο από στερεότυπα και κανόνες. Ασχολήθηκε «επαγγελματικά» με το ποδόσφαιρο (κάτι αδιανόητο για το… background της) και έγινε διαιτητής. Μία πρόσφυγας, μία μαύρη, μία κοπέλα, μία μουσουλμάνα. Και πώς αντιμετωπίζεται; Ευτυχώς όπως λέει η ίδια αρκετά καλά. «Όταν διαιτητεύω ανδρικό παιχνίδι, πάντα υπάρχουν ορισμένοι άρρωστοι, αλλά στην πλειοψηφία τους οι περισσότεροι με στηρίζουν. Με το που σφυρίζω τη σέντρα, όλη η αηδία του έξω κόσμου σταματάει για 90 λεπτά. Ο αθλητισμός πρέπει να είναι μια διέξοδος. Πλέον έχω την πλήρη υποστήριξη από τους γονείς μου.» Άλλωστε όπως λέει κι η ξαδέρφη της στο παραπάνω βίντεο: «Κατάφερνε να παίζει μπάλα εν μέσω πολέμου. Νομίζω ότι μπορεί να τα καταφέρει με 22 άντρες».


Δεν είναι το πιο εύκολο για μια κοντούλα κοπέλα, να αποκτά το σεβασμό τύπων όπως αυτά στα δεξιά

Είναι πλέον η δεύτερη σεζόν της JJ ως επαγγελματίας διαιτητής, η πρώτη μουσουλμάνα στην FA της Αγγλίας. Έχει τύχει να τη ρωτήσουν «πότε θα έρθει ο κανονικός διαιτητής» ή κάποιο ομόθρησκοι να της πουν ότι «προδίδει τη θρησκεία της», αλλά σε γενικές γραμμές έχει αποφύγει τα ρατσιστικά και σεξιστικά σχόλια και συνεχίζει να απολαμβάνει το ποδόσφαιρο είτε σαν παίκτρια, είτε σαν προπονήτρια, είτε σαν διαιτητής, με στόχο να σφυρίξει κάποια στιγμή στην 1η κατηγορία του γυναικείου ποδοσφαίρου. «Κάποιοι μουσουλμάνοι στο διαδίκτυο μου λένε ότι δεν ακολουθώ τις παραδόσεις, δεν ακολουθώ τη θρησκεία. Φυσικά, το ποδόσφαιρο δεν είναι στην κουλτούρα μου, αλλά θέλω να σπάσω τα στερεότυπα. Ποιος είπε ότι μια μουσουλμάνα δεν μπορεί να είναι και διαιτητής; Αγαπώ τη θρησκεία μου, με κάνει να είμαι καλός άνθρωπος και ταπεινή.»

Η JJ διαβάζει για το δίπλωμα του προπονητή UEFA B, παράλληλα συνεχίζει να διαιτητεύει, ασχολείται με διάφορες φιλανθρωπίες, είναι μέλος του Kick It Out ενάντια στο ρατσισμό και συνεχίζει να κάνει αυτό που αγαπάει. Να ασχολείται με το ποδόσφαιρο, παρά τις όποιες δυσκολίες συνάντησε. Και μπορεί να μην τη δούμε ποτέ σε κάποιο αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά όλα αυτά που έχει πετύχει ανοίγουν το δρόμο και σε άλλους ανθρώπους. Από την Μογκαντίσου που έπαιζε ξυπόλητη στο δρόμο, μέχρι την Αγγλία και το έμβλημα της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας στη στολή της.

Τα φιλικά είναι για τους φίλους, όχι για εμάς

  [4 Σχόλια]

Μια από τις μεγάλες μου απορίες είναι πώς καταφέρνουν και παίζουν ντέρμπι-φιλικά οι ομάδες της Αργεντινής στην καλοκαιρινή τους προετοιμασία. Για όσους δεν ξέρουν, υπάρχουν «τουρνουά» (που πολλές φορές είναι μόνο ένα ματς) μεταξύ των παραδοσιακών εχθρών (π.χ. Ρίβερ-Μπόκα, Ράσινγκ-Ιντεπεντιέντε) τον Ιανουάριο (που είναι παχιές οι μύγες στην καλοκαιρινή Αργεντινή), σε διάφορες πόλεις εκτός Μπουένος Άιρες και φυσικά με κόσμο και των δύο ομάδων. Σε μια χώρα με τόση βία που οι μετακινήσεις οπαδών έχουν απαγορευτεί στα μεγάλα ματς, γίνονται παιχνίδια προετοιμασίας που όμως με τα χρόνια έγιναν κάτι mas que un φιλικό. Για τον κόσμο και τους παίκτες δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα πέρα από τη νίκη.

Πρόσφατα είχαμε ένα ματς με πέντε αποβολές και μια τεράστια μανούρα μεταξύ Κάρλος Τέβες και Μαϊντάνα (που είχε περάσει από την Μπόκα) που κράτησε για πολλή ώρα, ενώ η λήξη βρήκε νικήτρια τη Ρίβερ με 1-0 με πέναλτι. Το τορνέο της Μαρ ντελ Πλάτα πήγε στη Ρίβερ με το γκολ του Πισκουλίτσι και για μερικές μέρες οι Μιγιονάριος ήταν από πάνω. Χθες οι ομάδες έπαιζαν για το… Κόπα Λουίς Νοφάλ στην Μεντόζα. H μοίρα το ήθελε ώστε τα πράγματα να γίνουν σχεδόν με τον ίδιο τρόπο.

Η Ρίβερ κέρδισε πέναλτι και το ανέλαβε αυτή τη φορά ο Ουρουγουανός Ροντρίγκο Μόρα. Η Ρίβερ έκανε το 1-0 (ήταν και το τελικό σκορ) και ο Μόρα έχοντας μπροστά του στο πέταλο τους Μποστέρος έκανε ότι τους πυροβολεί. Ο Τέβες που έχει γίνει λίγο capo στην Μπόκα από τότε που γύρισε, δεν το ανέχτηκε και μετά το τέλος του αγώνα την έπεσε στον Μόρα με αποτέλεσμα μια νέα μανούρα σε ένα φιλικό μέσα σε μια βδομάδα. Μανούρα για έναν… πανηγυρισμό σε ένα φιλικό. Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν ήταν τόσο σοβαρά ευτυχώς, ο Μόρα είπε ότι τον έβρισε ο Τέβες και ότι ο ίδιος πάντα πανηγύριζει έτσι, ο Τέβες είπε ότι ο Μόρα έδειξε ασέβεια στον κόσμο της Μπόκα και το κλίμα για το Σούπερ Κλάσικο του καινούριο πρωταθλήματος έχει φτιαχτεί ήδη.

Όχι ότι χρειάζεται βέβαια, όπως έχουμε πει. Μιλάμε για δυο ομάδες που η έννοια φιλικό δεν μπορεί να ισχύσει. Για δυο συλλόγους που έχουν κάνει ακόμα και στη Βραζιλία ανθρώπους να παίζουν ντέρμπι ντυμένοι με τις φανέλες των ομάδων. Και αν δεν μας πιστεύετε αρκεί να δείτε τι γίνεται και στα γυναικεία Μπόκα-Ρίβερ. Το γεγονός ότι η υπόκρουση είναι το Creeping Death των Metallica τα λέει όλα:

Άρωμα Γυναίκας

  [5 Σχόλια]

Η Λυών είναι μια πόλη που μπήκε στον ποδοσφαιρικό χάρτη σχετικά αργά. Υπεύθυνος γι’ αυτό ήταν ο Ζαν-Μισέλ Ολάς, ένας τύπος που μπορεί να μην ήξερε τίποτα από ποδόσφαιρο στην αρχή, αλλά αντίθετα με άλλους έμαθε. Έβγαλε το σύλλογο από την αφάνεια και έχτισε την τελευταία αυτοκρατορία του γαλλικού ποδοσφαίρου, με την Ολιμπίκ Λυωνέ να κατακτά 7 συνεχόμενα πρωταθλήματα. Οι μέρες δόξας όμως πέρασαν και η Λυών μένει και φέτος, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά εκτός Τσου Λου.

OL Feminin

Επειδή ο Ολάς έχει μια φήμη για το παράτολμο, και καθώς δεν μπορεί να ξοδέψει τα χρήματα των Αράβων της Παρί ή του Ρώσου της Μονακό τις τελευταίες δύο εβδομάδες κυκλοφορεί μια είδηση στη Γαλλία που η επίσημη Λυών δεν έχει διαψεύσει. Εμπνευσμένος από την επιτυχία του γυναικείου τμήματος του συλλόγου ο Ολάς σκέφτεται να προσλάβει γυναίκα προπονητή στην αντρική ομάδα. Βέβαια, τα τρία τελευταία χρόνια η γυναικεία είχε άντρα προπονητή, αλλά εκεί είναι σίγουρη η πρόσληψη γυναίκας. Η Εκίπ μάλιστα αναφέρει ότι για τη γυναικεία ομάδα η πρόσληψη της Κορίν Ντιάκρ είναι δεδομένη. Η συγκεκριμένη αποτελεί θρύλο του γυναικείου ποδοσφαίρου με 121 συμμετοχές στην εθνική ομάδα. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που πήρε δίπλωμα προπονητή και έχει μαθητεύσει δίπλα στους Μπλαν και Ντεσάμπ. Στα 39 της πια πάει στη Λυών από τη γυναικεία ομάδα της Λοριάν, την οποία προπονεί φέτος.

Για την αντρική ομάδα το όνομα που έχει διαρρεύσει είναι αυτό της Σύλβια Νέιντ. Αν σας φέρνει στο μυαλό κάτι, ήταν η κυρία που στο γκαλά της Χρυσής Μπάλας το Γενάρη πήρε το βραβείο για την καλύτερη προπονήτρια γυναικείας ομάδας. Είναι η ομοσπονδιακός τεχνικός της γυναικείας εθνικής ομάδας της Γερμανίας και είναι Γερμανίδα. Ένα δεύτερο όνομα που γράφτηκε ήταν αυτό της Σονιά Μπομπαστόρ, πρώην αρχηγός της γυναικείας ομάδας της Λυών, που συνέχισε να δουλεύει στο σύλλογο μετά. Η γνώση που έχει η Μπομπαστόρ για το σύλλογο είναι μεγάλο προσόν, σύμφωνα πάντα με την Εκίπ, όμως δεν έχει προπονήσει ποτέ, ούτε γυναικεία ομάδα, οπότε εικάζει η εφημερίδα ότι προορίζεται για βοηθός.

Silvia Neid

Από προσωπική εμπειρία μπορώ να πω ότι η Λυών δεν είναι πολύ ανοικτή πόλη. Θεωρώ ότι τέτοιες καινοτομίες θα βρουν σκληρή αντίδραση από τους οργανωμένους οπαδούς, τους Γκον, αλλά και θα κάνουν όλη την πόλη να στήσει ψιλή κουβέντα, για την οποία ψοφάνε οι Γάλλοι. Πιστεύω επίσης ότι είναι κάτι που δύσκολα θα πραγματοποιηθεί. Όχι γιατί θεωρώ ότι δεν έχουν θέση οι γυναίκες στο ποδόσφαιρο, αλλά διότι το πρώτο πείραμα είναι δύσκολο να γίνει σε αυτό το επίπεδο και τόσο απότομα. Αν ας πούμε προσληφθεί άντρας πρώτος προπονητής και έχει για βοηθό γυναίκα, και μετά από 2-3 χρόνια αυτή τον αντικαταστήσει, όλο το πράγμα θα έρθει πιο ομαλά. Αν πάλι η πρώτη γυναίκα προπονητής αντρικής ομάδας ήταν σε χαμηλότερη κατηγορία, σε σύλλογο με λιγότερες απαιτήσεις, πάλι θα μπορούσε να παρουσιάσει τη δουλειά της με μεγαλύτερη ηρεμία.

Η Λυών είναι μια ομάδα με πίεση και η κάθε γυναίκα προπονητής θα έχει περισσότερη, χωρίς να φταίει σε κάτι, όχι βάση της δουλειάς της, αλλά επειδή είναι γυναίκα. Πρέπει επίσης να έχει γερό στομάχι η ίδια για αυτά που θα ακούει από τις εξέδρες. Ακόμα και σε μια κομ-ιλ-φώ χώρα όπως η Γαλλία, επισκέψεις σε γήπεδα όπως των γειτονικών Γκρενόμπλ και Σαιντ Ετιέν ή στη Μασσαλία μπορεί να γίνουν ναοί μισογυνισμού. Με προβληματίζει ακόμα και το θέμα των παιχτών. Θα ακούνε μια γυναίκα προπονητή; Πώς θα το πάρουν όταν βουίζει ο τόπος ότι τους έχει βάλει στα φουστάνια της; Πώς θα αντιδρούν στις φήμες ότι θα γίνονται όργια στα αποδυτήρια από τα ισχυρά γαλλικά κουτσομπολίστικα περιοδικά;

Ο κόσμος του ποδοσφαίρου δεν είναι ακόμα έτοιμος να δεχτεί μια γυναίκα προπονητή αντρικής ομάδας. Όχι γιατί έχουν αποδειχτεί κατώτερες των περιστάσεων, αλλά λόγω ισχυρών προκαταλήψεων.

Άντε να τους πείσεις ότι δεν είσαι άντρας

  [1 Σχόλιο]

park

Στη φωτογραφία βλέπουμε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ποδοσφαίρου της Κορέας, με το όνομα Παρκ Έουν-Σον. Αν αναρωτιέστε γιατί δεν παίζει σε καμιά γνωστή ομάδα, μια που οι πόρτες της Ευρώπης έχουν ανοίξει εδώ και καιρό για την Ασία, η απάντηση είναι ότι πρόκειται για την Παρκ Έουν-Σον που αγωνίζεται στις Αμαζόνες της Σεούλ. Και αν βαθιά μέσα σας νιώθετε λίγο ρατσιστές γιατί εκτός από το γεγονός ότι σας φαίνονται ίδιοι όλοι οι Κορεάτες δεν μπορείτε να ξεχωρίσετε τους άντρες από τις γυναίκες θα σας κάνω να νιώσετε κάπως καλύτερα.

Η ύψους 1.80 Παρκ ήταν η πρώτη σκόρερ στο πρωτάθλημα πέρσι με 19 γκολ σε 22 ματς (πρωτάθλημα στο οποίο οι Αμαζόνες πήραν τη 2η θέση), ενώ έχει αγωνιστεί και με την εθνική της Ν.Κορέας στους Ολυμπιακούς του 2004. Το θέμα είναι ότι έξι ομάδες του πρωταθλήματος έχουν αποφασίσει να το μποϋκοτάρουν υποστηρίζοντας ότι η Παρκ είναι στην πραγματικότητα άντρας. Οι ομάδες απειλούν ότι δεν θα κατέβουν αν η Παρκ δεν κάνει τεστ φύλου για να σταματήσει μια και καλή η παραφιλολογία γύρω από το ζήτημα. Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου από την άλλη πλευρά στέκεται στο πλευρό της παίκτριας λέγοντας ότι η Παρκ είχε περάσει το αντίστοιχο τεστ πριν 11 χρόνια, όταν και ήταν 15 ετών. Το θέμα πάντως δεν έχει προκύψει τώρα, καθώς πριν το Πανασιατικό Κύπελλο ποδοσφαίρου η εθνική της Κίνας είχε ακριβώς τις ίδιες αιτιάσεις. Ο γ.γ. της Ομοσπονδίας πάντως δείχνει αμετακίνητος λέγοντας ότι πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Παρκ και ότι δεν θα υποχωρήσει, στηρίζοντας την Παρκ.

Η ίδια η αθλήτρια στη σελίδα της στο Φέισμπουκ έγραψε ότι νιώθει εξευτελισμό και ότι έχει περάσει αντίστοιχα τεστ σε Μουντιάλ και Ολυμπιακούς Αγώνες και ότι δούλεψε πολύ σκληρά για να φτάσει εδώ και δεν θα τα παρατήσει έτσι. Το θέμα έχει πάρει διαστάσεις στη χώρα και θυμίζοντας Ελλάδα πολιτικοί έχουν πάρει σβάρνα τα κανάλια να πουν το μακρύ τους και το κοντό της με τον Δήμαρχο της Σεούλ να δηλώνει ότι θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα της Παρκ σαν ήταν κόρη του

Η χειρότερη πρόταση γάμου όλων των εποχών;

  [8 Σχόλια]

Από την αρχή του μάταιου τούτου κόσμου το κατ’ ευφημισμόν ισχυρό φύλο κάνει ότι μπορεί για να κατακτήσει το υποτιθέμενο ασθενές φύλο. Μπρος στον έρωτα ξεχνάει αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό, ταπεινώνεται και υπομένει, όλα αυτά για να κερδίσει την καρδιά και αργότερα (από τότε που το κοινωνικό φαινόμενο του γάμου δημιουργήθηκε) το χέρι της αγαπημένης του.

Στην προσπάθεια να πει το πολυπόθητο «ναι» η γυναίκα στον άντρα, ο δεύτερος σκαρφίζεται όσο το δυνατόν περισσότερο γραφικούς/ρομαντικούς τρόπους για να κάνει πρόταση γάμου. Αυτή τη φορά το ρεκόρ γελοιότητας κατάφερε να σπάσει κάπου στις ΗΠΑ. Εκεί που όπως καταλαβαίνετε και από το βίντεο παίζουν ποδόσφαιρο οι γυναίκες και τα μικρά παιδιά. Ο «Φάμπι» αγαπά την «Σάρα» (τίτλος που θα μπορούσε να άνετα να είναι βγαλμένος από ταινία των 80s ή να πρόκειται για χαρακτήρες της Λάμψης) και η Σάρα παίζει μπάλα. Ο Φάμπι καταφέρνει με τη βοήθεια γνωστών (σαν φάρσα του Φερεντίνου) να μπει και να παίξει μπάλα στην προπόνηση της Σάρα και στη συνέχεια να προσποιηθεί τον τραυματία, σφαδάζοντας κάτω σαν ένα κράμα Καραγκούνη και Μπουσκέτς. Δεν ντρέπεται ούτε να κάνει ότι κλαίει την ίδια στιγμή που η δόλια Σάρα έχει πέσει στην αγκαλιά μιας (ομολογουμένως ωραίας) συμπαίκτριάς της. Το σόου συνεχίζεται για αρκετή ώρα, μέχρι που ο Φάμπι αφού έχει δει την δικιά του να λυγίζει, σηκώνεται και βγάζει το δαχτυλίδι που είχε κρυμμένο (προφανώς στο ιδρωμένο σπασουάρ του) για να κάνει μια από τις πιο γραφικές (με την κακή έννοια) προτάσεις γάμου όλων των εποχών. Όπως λέει και κάποιος σχολιαστής του βίντεο: «Αν το έκανε ο Νεϊμάρ αυτό θα είχε ήδη ένα χαρέμι». Άντε και καλούς απογόνους…

Και για να μην νομίζετε ότι όλα αυτά σταματάνε όταν είσαι διάσημος, δείτε και τον Σέρχιο Ράμος που έσκασε μύτη σε εκπομπή για να πει έτσι μωρέ ένα φλαμενκάκι με την κιθάρα του, μπροστά στα μάτια της έκπληκτης (και πανέμορφης) φίλης του Πιλάρ Ρούμπιο.

It’s a man’s world

  [2 Σχόλια]

Το να είσαι γυναίκα και να παίζεις ποδόσφαιρο είναι ήδη μία υπέρβαση. Το να το κάνεις σε μια κοινωνία όπως αυτή του Αφγανιστάν είναι άθλος. Το παραπάνω βίντεο-ταινία μικρού μήκους παρουσιάζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της χώρας. Μιας εθνικής που προπονείται σε μια στρατιωτική βάση της Καμπούλ (καθώς οι φανατικοί το βλέπουν ως αμαρτία για τις γυναίκες) και συχνά διακόπτει την προπόνηση γιατί κάποιο πολεμικό ελικόπτερο πρέπει να προσγειωθεί στο γήπεδο. Πλάνα από προπονήσεις, μίνι συνεντεύξεις από παίκτριες και τον προπονητή, μας δίνουν μια εικόνα του τι συμβαίνει σε άλλα μέρη του κόσμου και πόσο πιο δύσκολα είναι τα πράγματα εκεί.

Το φιλμ είναι της Λέλα Αχματζάι και στο σάιτ της μπορείτε να δείτε τις άλλες της δουλειές που έχουν να κάνουν με το Αφγανιστάν και τις γυναίκες.

Έχει και ποδόσφαιρο

  [Καθόλου σχόλια]

Η Μεγάλη Βρετανία δεν μπόρεσε να ξορκίσει το φάντασμα των πέναλτι ούτε στους Ολυμπιακούς Αγώνες και αποκλείστηκε από τη Νότια Κορέα. Αυτό φυσικά δεν αποτελεί είδηση. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι Νοτιοκορεάτες έχουν ένα επιπλέον σημαντικότατο κίνητρο να τα πάνε όσο καλύτερα μπορούν και να κατακτήσουν κάποιο μετάλλιο για τη χώρα τους. Αυτό είναι η υπόσχεση που τους δόθηκε από την κυβέρνηση, ότι στην περίπτωση που κατακτήσουν μια από τις πρώτες τρεις θέσεις, θα γλιτώσουν την στρατιωτική τους θητεία. Μια θητεία που στην Κορέα είναι υποχρεωτική και 18μηνη και πρέπει να πραγματοποιηθεί πριν τα 29. Σε αντίθεση περίπτωση ο… λιποτάκτης αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της εξορίας.

Και αν κατά γενική ομολογία το ποδόσφαιρο περνάει σε τριτοτέταρτη μοίρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, σε αυτούς του Λονδίνου μάλλον αδικείται καθώς έχουν γίνει εντυπωσιακά παιχνίδια τόσο στους άντρες, όσο και στις γυναίκες. Οι Αμερικάνες κατάφεραν να πάρουν επική νίκη επί του Καναδά με 4-3 στην παράταση και συγκεκριμένα στο 123′ και τώρα είναι έτοιμες να τα δώσουν όλα για να εκδικηθούν τις Γιαπωνέζες. Όσο φαλλοκράτες και να είμαστε, ο τελικός αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν και δύσκολα θα τον δείξει η κρατική μας τηλεόραση που σίγουρα θα έχει κάποιο ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για την τιρκουάζ σαύρα της Μαδαγασκάρης ή κάποια αρχαία ταινία να προβάλει την ίδια στιγμή.

Αναγνώριση αξίας

  [1 Σχόλιο]

Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα θυμάστε ότι πρωταθλήτρια κόσμου στο γυναικείο ποδόσφαιρο είναι η Ιαπωνία. Ούτε ότι στον τελικό είχε κερδίσει τις Η.Π.Α. Το γεγονός και αυτό μόνο δείχνει πόσο αδιάφορο είναι το άθλημα, από την στιγμή που το κερδίζουν παραδοσιακά άμπαλες χώρες. Οι κατά τα άλλα συμπαθείς Γιαπωνέζες πάντως θα είναι παρούσες στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όπως φαντάζεστε έχουν μια ιδιαίτερη θέση στις καρδιές όλων των Γιαπωνέζων και κυρίως στους φορείς του αθλήματος της χώρας.

Λάθος φαντάζεστε. Οι 13 ώρες πτήσης προς το Παρίσι έγιναν με τις κοπέλες στην premium economy. Την ίδια στιγμή η ομάδα των αντρών U-23 που πιθανότατα η μεγαλύτερη επιτυχία στη ζωή τους θα είναι η ίδια η συμμετοχή στους Αγώνες ταξίδευαν business class απολαμβάνοντας όλα τα προνόμια. Οι κοπέλες φυσικά δεν έδωσαν τόπο στην οργή (γυναίκες είναι στο κάτω κάτω, πού ακούστηκε αυτό) με την Χομάρα Σάγουα (καλύτερη παίκτρια του κόσμου για το 2011 παρακαλώ) να δηλώνει εμφανώς ενοχλημένη: «Θα έπρεπε να είχε γίνει αντίστροφα, ακόμα και από πλευράς ηλικίας είμαστε μεγαλύτερες».

Στην Ομοσπονδία πάντως δεν φαίνεται να ίδρωσε κανένα αυτί και η εξήγηση ήταν ότι οι άντρες είναι επαγγελματίες. Μάλιστα υποστήριξαν ότι επειδή ακριβώς οι γυναίκες πήραν το Μουντιάλ αναβαθμίστηκαν σε premium economy. Πιθανότατα αν είχαν χάσει τον τελικό να πήγαιναν στο Λονδινό με ΚΤΕΛ ντυμένες γκέισες.

Παίζοντας ποδόσφαιρο για να ξεχνιέσαι

  [Καθόλου σχόλια]

Η κυρία της παραπάνω φωτογραφίας (όπως ακριβώς εκείνες οι κυρίες του Περού) δεν έχει μεγαλεπήβολα πλάνα για ποδοσφαιρική καριέρα. Δεν θα σηκώσει κάποιο Μουντιάλ, ούτε κάποιο Κόπα Αμέρικα. Είναι απλά μια ακόμα γυναίκα που δουλεύει στις λαϊκές αγορές της Λα Παζ της Βολιβίας. Εκεί που ο Δήμος διοργανώνει το 2ο τουρνουά για γυναίκες πωλήτριες σε λαϊκές αγορές. Ένα τουρνουά που στόχος του είναι να έρθουν πιο κοντά οι εργαζόμενοι στις πλανόδιες αγορές της πόλης σύμφωνα με τους διοργανωτές.

Οι καλές κυρίες αγωνίζονται σε ομάδες ανάλογα με προέλευσή τους (σε ποια λαϊκή αγορά ανήκουν) φορώντας μάλιστα κανονικές φανέλες ομάδων. Έπαθλα υπάρχουν για τις τέσσερις πρώτες ομάδες, για την… MVP του τουρνουά και την πρώτη σκόρερ. Και αν όλα αυτά σας φαίνονται αστεία, δεν είναι. Το τουρνουά αυτό είναι μια καλή αφορμή για να ξεχάσουν τα προβλήματά τους τα οποία δυστυχώς δεν είναι και λίγα. Για όσους ενδιαφέρονται παραθέτω ένα ντοκιμαντέρ περίπου 30 λεπτών από το 2008 που έχει να κάνει με τα προβλήματά τους και την κατάστασή τους:

Οι αληθινές «Θεοπούλες» της Ισπανίας

  [1 Σχόλιο]

Με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο γυναικών, που διεξήχθη το 2011, το ESPN δημιούργησε το «HERoics film«, μια σειρά από έξι μικρού μήκους ντοκιμαντέρ με θέμα το γυναικείο ποδόσφαιρο. Τα πολύ αξιόλογα φιλμάκια, που σκηνοθετήθηκαν όλα από γυναίκες, προβλήθηκαν στην τηλεόραση τον Ιούνιο και τον Ιούλιο εκείνου του χρόνου και είναι διαθέσιμα και από την σελίδα του καναλιού.

Στο πιο ενδιαφέρον εξ αυτών η Sara Lozano μας παρουσιάζει την πιο αλλόκοτη ποδοσφαιρική ομάδα του πλανήτη, την El Chiquitín Fútbol Club της πόλης Χερέθ. Μια παρέα από Ισπανίδες γιαγιάδες, βγαλμένες από την κουζίνα οποιουδήποτε χωριού της Μεσογείου, οι οποίες παρά τα 70 ή και 80 τους χρόνια και το γεγονός ότι τα πρωινά δουλεύουν ακόμα για να ταΐσουν τις οικογένειες τους, προσπαθούν από το 1995 μέχρι και σήμερα να γεμίσουν τις ώρες τους παίζοντας μπαλίτσα, βλέποντας και σχολιάζοντας ποδόσφαιρο στην τηλεόραση και διασκεδάζοντας όπως εκατομμύρια άλλοι ποδοσφαιρόφιλοι.

«Δεν θέλω να πεθάνω. Θέλω να δω πράγματα που δεν έχω δει ως τώρα. Δεν θέλω να πεθάνω. Τώρα που νιώθω τόσο δυνατή και ζωντανή γιατί να θέλω να πεθάνω; Σε καμία περίπτωση. Δεν απόλαυσα τίποτα παλιά. Δεν πήγα πουθενά. Τώρα είναι η σειρά μου. Τώρα θα το κάνω».

Maria, 72 χρονών

Σχετικά κείμενα:
Η μικρή ομάδα που δεν σκοράρει ποτέ
Η ιστορία του Σάιμον Χιλ
Κάνε την διαφορά
Όλοι έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι

Μια διαφορετική συνέντευξη τύπου

  [4 Σχόλια]

Την ίδια ώρα που εμείς ασχολούμαστε με την υπόθεση των στημένων ή το Κόπα Αμέρικα, στη Γερμανία οι καλύτερες γυναικείες ομάδες του πλανήτη κλωτσάνε το τόπι (ή καμιά φορά το πιάνουν κιόλας!) προσπαθώντας να γίνουν «η Ισπανία των γυναικών». Στον τελικό, που θα διεξαχθεί την Κυριακή, έφτασαν οι Αμερικανίδες – εκμεταλλευόμενες το γεγονός ότι η ΦΙΦΑ φοβάται να διαολοστείλει επιτέλους την χώρα τους από κάθε ποδοσφαιρική διοργάνωση μέχρι να μάθουν ότι το παιχνίδι αυτό που παίζουν λέγεται «football» και όχι «soccer» – και οι Γιαπωνέζες, που θα τεθούν έτσι αντιμέτωπες στην πιο σημαντική μεταξύ τους μάχη μετά το.. Πέρλ Χάρμπορ.

Προπονήτρια στην ομάδα των Η.Π.Α. είναι η Σουηδέζα Pia Sundhage η οποία στην χθεσινή συνέντευξη τύπου αντιλαμβανόμενη ότι έχει μπροστά της ανοιχτό μικρόφωνο και στραμμένη πάνω της την προσοχή εκατομμυρίων ανθρώπων ξέφυγε λίγο από την πεπατημένη και κατέληξε να τραγουδάει το «Feeling Groovy» των Simon and Garfunkel. (Η συγκεκριμένη σκηνή μου δημιούργησε την εύλογη απορία: Πόσο γαμάτη θα ήταν μια αντίστοιχη έμπνευση από τον Σάββα Κωφίδη;)

Όλο το παραπάνω φυσικά είναι μια αφορμή της πλάκας για να μπορέσουμε να θυμηθούμε για άλλη μια φορά τον υπέρτατο φανταστικό προπονητή Mike Bassett να απαγγέλει το «If» μπροστά σε αδίστακτους Άγγλους δημοσιογράφους στην πιο διασκεδαστική ποδοσφαιρική κωμωδία όλων των εποχών…

Σήμερον: Δυο ταινίες (ίσως και σεξ)

  [4 Σχόλια]

Ναι λοιπόν, ήρθε αυτή η μέρα του χρόνου που πρέπει να την αφοσιώσεις στο έτερόν σου ήμισυ.  Εσύ ως συνήθως δεν έχεις προετοιμάσει τίποτα γιατί το Σ/Κ έβλεπες μπάλα και τώρα το άγχος σε έχει κυριεύσει. Κοιτάς το πορτοφόλι σου και βλέπεις ότι το πολύ πολύ να σου φτάνουν για μια βόλτα στην παραλία (πρόβλημα αν μένεις σε μέρος χωρίς παραλία) και να την κεράσεις μαλλί της γριάς. Τι θα γίνει λοιπόν; Θα χαλάσεις τη γιορτή του ξενόφερτου Αγίου Βαλεντίνου και θα πληγώσεις το κορίτσι σου; Είσαι τέτοιος τύπος;

Όχι φίλε μου, το sombrero είναι εδώ για να σώσεις την παρτίδα. Enter «ρομαντική βραδιά στο σπίτι». Υλικά: λουλούδια, κεριά, φαγητό, ταινία. Επειδή πιθανότατα δεν κρύβεις έναν κήπο στο μπαλκόνι σου και η σπεσιαλιτέ σου είναι το βραστό νερό, θα πρέπει να προμηθευτείς τα λουλούδια και το φαγητό απ’ έξω (κοίτα να είναι λίγο καλύτερο από πίτα γύρο). Όσο για την ταινία εμείς είμαστε εδώ ώστε να ικανοποιήσουμε τις ρομαντικές απαιτήσεις της βραδιάς, αλλά και το γεγονός ότι η Δευτέρα είναι η πιο ξενέρωτη ποδοσφαιρικά ημέρα της εβδομάδας.

Βγαλμένη από το σωτήριο έτος 2002 η ταινία «Bend it like Beckham» δεν αποτελεί ντοκιμαντέρ για τον Ντέιβιντ, αλλά είναι η ιστορία μιας Ινδής κοπέλας που λατρεύει το ποδόσφαιρο και προσπαθεί να ασχοληθεί με αυτό γνωρίζοντας τις αντιδράσεις της αυστηρής οικογένειάς της. Η Τζες γνωρίζει μια άλλη κοπέλα, την Τζουλς,  που παίζει σε μια ομάδα του Λονδίνου και η τελευταία την παίρνει στην ομάδα της.  Η ταινία έχει τα πάντα όλα που απαιτεί ο γυναικείος ψυχισμός μια τέτοια μέρα. Δύσκολοι γονείς, γυναικεία φιλία, ζήλιες, ωραίος άντρας που χαριεντίζεται με την πρωταγωνίστρια και χολλυγουντιανή αγωνία. Πλήρης γκάμα συναισθημάτων. Όσο για εσένα φίλε αναγνώστη, έχει ποδόσφαιρο !! Ναι, το παίζουν γυναίκες, αλλά τι άλλο θέλεις τέτοια μέρα; Α, έχει και την Κίρα Νάιλτι, αν είσαι από αυτούς που τους αρέσουν οι γυναίκες που είναι τόσο αδύνατες ώστε το φως να περνάει από μέσα τους.

Αν όμως την βλέπεις ακόμα πολύ νευριασμένη που δεν κατάφερες να κλείσεις τραπέζι σε αυτό το φοβερό γαλλικό για το οποίο διάβασε στο «Αθηνόραμα» και την έκλεισες μέσα τέτοια μέρα, ήρθε η ώρα να ρίξεις τα βαριά όπλα στον αγώνα. Σκανδιναβικός κινηματογράφος του 1974. Η ταινία λέγεται «Φίμπεν» που από ότι έμαθα σήμερα σημαίνει «η γόπα του τσιγάρου». Μιλάμε για βρώμικο πόλεμο πλέον… Ένας αξιαγάπητος ξανθομπάμπουρας πιτσιρικάς πρωταγωνιστεί και αν η ταινία είχε μερικά κουταβάκια (και ίσως και ένα ζευγάρι πανάκριβα παπούτσια) θα εξημέρωνε ακόμα και την Xena στις δύσκολες μέρες του μήνα. Και ναι, ο Γιόχαν ο «Φίμπεν» παίζει μπάλα και είναι τόσο καλός παρά τα 6 του χρόνια που τον παίρνει η Εθνική Σουηδίας στην προσπάθειά της για το Μουντιάλ. Μπάλα για σένα, ένα παιδάκι για αυτήν. Μοναδικός κίνδυνος να σου ζητήσει να κάνετε κι εσείς ένα τέτοιο…

Όλοι έχουν δικαίωμα στο παιχνίδι

  [Καθόλου σχόλια]

Αν πίστευες ότι έχεις δει όλες τις πιθανές περιπτώσεις ανθρώπων να παίζουν μπάλα κάπου στον κόσμο (γυναίκες, παιδάκια, τυφλούς, κοπέλες στην Σαουδική Αραβία, χοντρούς, στρατιώτες με τα όπλα στα χέρια) καιρός να διαψευστείς:

Θείτσες μιας κάποιας ηλικίας και μιας κάποιας σωματικής διάπλασης συμμετέχουν σ’ ένα δικό τους μίνι Παγκόσμιο Κύπελλο, στην Λίμα του Περού, το οποίο θα διαρκέσει δυο εβδομάδες. Στην φωτογραφία βλέπουμε ένα στιγμιότυπο από το ντέρμπι μεταξύ της κυρίας που υποστηρίζει την Αργεντινή και της κυρίας που υποστηρίζει την Ισπανία. (Η κυρία που κάθεται τέρμα υποστηρίζει απλά το δικαίωμα του ανθρώπου στην αλλοπρόσαλλη μόδα.)