Άρθρα μαρκαρισμένα ως: 'Παγκόσμιο Κύπελλο-Ιστορία'

Ερνάν Κρέσπο: Ο άνθρωπος στη σκιά του Μπατιστούτα

  [6 Σχόλια]

Για σχεδόν είκοσι χρόνια φιλοδώρησε ένα σωρό εστίες με πολλά, πάρα πολλά τέρματα. Ένας ολοκληρωμένος φορ που χωρίς να είναι ο πιο γρήγορος του κόσμου ή ο πιο δυνατός ή ο πιο τεχνίτης, τα είχε όλα σε μεγάλο ποσοστό και τα έκανε όλα σε βαθμό παραπάνω από ικανοποιητικό. Ένα πλήρες πακέτο. Θες κοντινά τελειώματα; Θες κεφαλιές; Θες βρωμόσουτα; Θες ψαλιδάκια; Θες τακουνάκια; Θες με το δεξί; Θες με το αριστερό; Ο Ερνάν Χόρχε Κρέσπο είχε σκοράρει με όλους αυτούς τους τρόπους (και μερικούς ακόμα), τελειώνοντας μια καριέρα με περίπου 300 γκολ σε συλλόγους και εθνική, πανάκριβες μεταγραφές και αρκετές επιτυχίες.

Κι όμως, αυτή η ιστορία ενός ανθρώπου που κατέκτησε πρωταθλήματα σε Αργεντινή, Ιταλία, Αγγλία, ένα Λιμπερταδόρες και ένα ΟΥΕΦΑ και μερικά ακόμα κύπελλα, βρισκόταν σχεδόν πάντα ως δεύτερη, πίσω από αυτή ενός άλλου παίκτη. Όταν γεννήθηκε ο Κρέσπο, ο μικρός τότε Γκαμπριέλ Μπατιστούτα πιθανότατα να έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα σε κάποια αλάνα καθώς τους χώριζαν έξι χρόνια. Όπως ο Μπατιγκόλ παραλίγο να μην παίξει μπάλα γιατί ήθελε να σπουδάσει, έτσι κι ο Κρέσπο παραλίγο στα 14 του να σταματήσει την μπάλα, όταν του είπαν από τις ακαδημίες της Ρίβερ ότι θα τον αφήσουν ελεύθερο. Ευτυχώς για τον Κρέσπο, ένας ιστορικός παίκτης της ομάδας που πίστευε σε αυτόν, ο Νορμπέτο Αλόνσο, επέμεινε έντονα και τελικά ο Ερνάν έμεινε στην αγαπημένη του Ρίβερ.

Η ιστορία Κρέσπο-Μπατιστούτα έχει πολλά κοινά. Κάποιες φορές ο ένας ακολουθούσε τα βήματα του άλλου, κάποιες φορές έκαναν παράλληλα τα ίδια πράγματα και κάποιες λίγες βρίσκονταν μαζί (και πάλι όμως ως ανταγωνιστές). Ο Μπατιστούτα έφυγε το 1990 από τη Ρίβερ Πλέιτ και ο Κρέσπο ξεκίνησε εκεί την καριέρα του τρία χρόνια αργότερα. Ήταν στα μέσα του 1993 όταν ετοιμαζόταν να πάει πενταήμερη με τους συμμαθητές του στην πανέμορφη περιοχή Μπαριλότσε της Αργεντινής. Δέχτηκε όμως ένα τηλεφώνημα και αμέσως ακύρωσε τις ετοιμασίες. Ο Πασαρέλα τον είχε ανεβάσει στην πρώτη ομάδα της Ρίβερ και μια μεγάλη καριέρα ξεκινούσε.

Ήδη ο Μπατιγκόλ είχε πάει στη Φιορεντίνα και το 1996 ο Κρέσπο (μετά από το προσωπικό του σόου στο Λιμπερταδόρες εκείνης της σεζόν) έκανε σχεδόν το ίδιο ταξίδι για μια εξίσου μικρομεσαία ομάδα, 200 περίπου χιλιόμετρα πιο βόρεια, την Πάρμα. Εκεί βρήκε ένα σύνολο που είχε ήδη κατακτήσει ένα κύπελλο και ένα ΟΥΕΦΑ τα προηγούμενα χρόνια. Η νέα Πάρμα του Αντσελότι (και αργότερα του Μαλεζάνι) στηρίχθηκε στον Κρέσπο μαζί με άλλους παίκτες, όπως ο πιτσιρικάς Μπουφόν και ο Λιλιάν Τουράμ και ήταν μια από τις πιο συμπαθητικές και ενδιαφέρουσες ομάδες που είδαμε. Στην Πάρμα τον έμαθε πλέον όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος με τα κατορθώματά του.


Σενσίνι, Τουράμ, Βερόν, Μπουφόν, Κιέζα, Καναβάρο, Κρέσπο, δεν περιγράφω άλλο…

Ο Μπατιστούτα με τα βιολετί και ο Κρέσπο με τα κίτρινα-μπλε πυροβολούσαν συνεχώς. Σε μια χώρα όπως η Αργεντινή, που παθιάζεται με την μπάλα και ψάχνει συνεχώς να δημιουργεί διλήμματα, που είναι χωρισμένη σε οπαδούς του ρομαντικού Σέζαρ Λουίς Μενότι και του μακιαβελικού Κάρλος Μπιλάρδο, το νέο καυτό ποδοσφαιρικό ερώτημα δημιουργήθηκε γρήγορα: «Χωράνε Μπατιστούτα και Κρέσπο μαζί στην ίδια εντεκάδα;» Ο Πασαρέλα δεν ενθουσιάστηκε από αυτή την ιδέα. Στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1998 οι δυο τους συνυπήρξαν στην εντεκάδα μόλις δύο φορές με τον «Βαλνταντίτο» (εξαιτίας της ομοιότητας Κρέσπο-Βαλντάνο) να μπαίνει αλλαγή. 34 λεπτά στο 0-0 στην Ουρουγουάη και άλλα 34 απέναντι στην Κολομβία και πάλι σε ισοπαλία 1-1. Πριν το Μουντιάλ της Γαλλίας, ο Πασαρέλα φαινόταν ότι προετοίμαζε τον Κρέσπο για βασικό, αλλά οι εμφανίσεις του Μπατιστούτα στα φιλικά και το γεγονός ότι ο Κρέσπο προερχόταν από τραυματισμό τού άλλαξαν τη γνώμη. Ο Μπατιγκόλ έκανε ένα εξαιρετικό Μουντιάλ με πέντε γκολ, ενώ δίπλα του αγωνιζόταν κυρίως ο Κλαούντιο Λόπες. Ο Κρέσπο μπήκε αλλαγή μόνο σε ένα ματς, αυτό απέναντι στην Αγγλία, έχασε ένα πέναλτι αλλά τελικά η Αργεντινή πέρασε με 4-3. Φτωχή παρουσία.

Οι παράλληλοι βίοι συνεχίστηκαν και το καλοκαίρι του 2000 όταν Ρόμα και Λάτσιο έδωσαν περίπου 80 εκατομμύρια για να τους φέρουν στην αιώνια πόλη. Ήταν η ώρα να κάνουν το βήμα παραπάνω να πάρουν το σκουντέτο που τους έλειπε. Ο Κρέσπο το είχε αγγίξει στην πρώτη του χρονιά, όταν η Πάρμα έμεινε μόλις 2 βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Γιουβέντους και τώρα πήγαινε στην πρωταθλήτρια Λάτσιο. Βγήκε τελικά πρώτος σκόρερ μπροστά από Σεβτσένκο, Κιέζα, Μπατιστούτα και Βιέρι, αλλά ο Μπατιγκόλ ήταν και πάλι αυτός που χαμογέλασε, καθώς η Ρόμα πήρε τον τίτλο κι η Λάτσιο βγήκε τρίτη.

Τα συλλεκτικά λεπτά συνύπαρξης Κρέσπο-Μπατιστούτα το 1999

Το 2002 με τον Μαρσέλο Μπιέλσα προπονητή της ίσως καλύτερης Αργεντινής από άποψη ταλέντου όλων των εποχών, ο κόσμος ήθελε να δει στα γήπεδα της Κορέας-Ιαπωνίας το ντουέτο βασικό μαζί. Η πίεση από τα ΜΜΕ και τον κόσμο αφόρητη, αλλά ο Μπιέλσα όπως και ο Πασαρέλα δεν το τόλμησε ποτέ. Συνυπήρξαν ξανά μόλις για εννιά λεπτά, σε ένα από τα πρώτα φιλικά της εποχής Μπιέλσα. Στο Άμστερνταμ με την Ολλανδία, ο Μπιέλσα έκανε αλεφαντίσια αλλαγή στην αλλαγή και πέρασε τον Κρέσπο στη θέση του Τζιουλιμινπιέτρο. Για εννιά συλλεκτικά λεπτά πάτησαν χορτάρι μαζί και σε μια ωραία προσπάθεια του Κλαούντιο Λόπες από τα αριστερά, ο Κρέσπο άφησε (ή δεν έφτασε, αλλά εμείς προτιμούμε την πρώτη εξήγηση) την μπάλα και ο Μπατιστούτα κεραυνοβόλησε τον φαν ντερ Σαρ για το 1-1. Οι οπαδοί στο Άμστερνταμ Αρένα ήταν οι τελευταίοι που τους είδαν μαζί να πατούν περιοχή.

Ο Μπιέλσα ήταν κάθετα αντίθετος στην ταυτόχρονη χρησιμοποίησή τους, είχε ένα ρόστερ με πολλή ποιότητα και φαινόταν ότι τελικά κατέληγε στον Κρέσπο για βασικό. Τελικά, όπως και το 1998, οι εμφανίσεις του Μπατιστούτα στα φιλικά άλλαξαν γνώμη στον προπονητή. O 33χρονος Μπατιστούτα ξεκίνησε βασικός τρεις φορές, σκόραρε μόνο με τη Νιγηρία και τρεις φορές ο Κρέσπο τον αντικατέστησε. Ισοφάρισε στο 88′ στο ματς με τη Σουηδία αλλά η Αργεντινή δεν γλίτωσε το φιάσκο του αποκλεισμού.

Το μοναδικό γκολ του Κρέσπο το 2002 και τα δάκρυα του Μπατιστούτα

Αρκετά χρόνια αργότερα, το 2014, όταν ο Λόκο Μπιέλσα ήταν στην Μαρσέιγ ξαναθυμήθηκε την ιστορία. Έχοντας στην Μασσαλία τους  Ζινιάκ και Μπατσουαγί, έπρεπε να πείσει τον κόσμο ότι δεν χωρούν κι οι δύο στην ομάδα του ως βασικοί.

«Εδώ και 15 χρόνια το σκέφτομαι. Όποιον Αργεντινό και αν ρωτήσεις, θα σου μιλήσει άσχημα για μένα στο συγκεκριμένο θέμα. Δεν νομίζω ότι είναι πρόβλημα να χρησιμοποιήσω δύο επιθετικούς. Το πρόβλημα είναι ότι αφαιρώ έναν άλλον από την ομάδα. Για να βάλεις ένα ακόμα φορ, θα πρέπει να αφαιρέσεις κάποιον από τις πτέρυγες ή κάποιον δημιουργικό παίκτη και καμία από αυτές τις λύσεις δεν με βρίσκει σύμφωνο»

Τα παιχνίδια της μοίρας δεν τελείωσαν όμως. Τον Ιανουάριο του 2003 ο Κρέσπο, ως παίκτης της Ίντερ πλέον, τραυματίστηκε μένοντας για αρκετό καιρό έξω κι ο Μπατιστούτα ήρθε δανεικός από τη Ρόμα. Ήταν η πρώτη φορά ουσιαστικά που αντιστράφηκαν οι ρόλοι, που ο Μπατιγκόλ έγινε η ρεζέρβα του Κρέσπο. Ο Μπατιστούτα ήταν ο παρτενέρ του Βιέρι, με το κορμί του όμως πλέον να τον πονάει και να βρίσκεται σε πτώση. Η ταυτόχρονη παρουσία Κρέσπο-Μπατιγκολ σε σύλλογο, έφερε ελπίδες να τους δούμε επιτέλους βασικούς μαζί. Τον Απρίλιο του 2003, με τον Κρέσπο να έχει επιστρέψει και τον Βιέρι τραυματία οι Ιταλοί περίμεναν ότι στο Ίντερ-Λάτσιο θα ζούσαμε την ιστορική στιγμή. Τα αργεντίνικα ΜΜΕ έκαναν εκτενείς αναφορές στο γεγονός. Τελικά ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ ξεκίνησε τον Ρεκόμπα πλάι στον Κρέσπο και αργότερα πέρασε τον Μάρτινς στη θέση του. Η ιστορία μάς άφησε με τα 81 συνολικά λεπτά των δύο επί Πασαρέλα και Μπιέλσα. Το ερώτημα δεν θα απαντηθεί ποτέ.

Κανείς δεν μιλάει για το υπέροχο τσίμπημα του Κρέσπο

Ο γηραιότερος Μπατιστούτα αποσύρθηκε, αλλά ο Κρέσπο συνέχισε την σπουδαία του καριέρα. Η πρώτη του σεζόν στην Τσέλσι ήταν θετική, αλλά ο έρωτας του Μουρίνιο για τον Ντρογκμπά τον έφερε δανεικό στην Μίλαν την επόμενη σεζόν. Θα μπορούσαμε ακόμα να μιλάμε για το Τσάμπιονς Λιγκ του Κρέσπο αν τα δυο γκολ του στον τελικό της Πόλης, δεν τα είχαν σβήσει ο Ντούντεκ και η επική νίκη της Λίβερπουλ. Ακόμα μια στιγμή δόξας που χάθηκε. Ένα χρόνο αργότερα, χωρίς Μπατιστούτα πλέον, ο Κρέσπο κατάφερνε να πάρει επιτέλους θέση βασικού σε ένα Μουντιάλ. Στα γήπεδα της Γερμανίας, απαλλαγμένος από τις συγκρίσεις, σκόραρε τρεις φορές σε τέσσερις συμμετοχές, αλλά η Αργεντινή έπεσε στις μακριές άσπρες κάλτσες του Γενς Λέμαν και αποκλείστηκε. Ο Ερνάν συνέχισε να παίζει μπάλα και σταμάτησε στην Πάρμα, όταν πια με γκρίζο κοντό μαλλί και όχι αληταμπουροαργεντίνικη μαλλούρα στα 36 του βγήκε πρώτος σκόρερ της με 9 γκολ. Παρακολούθησε την καταστροφή της ομάδας, ανήμπορος να βοηθήσει, έχοντας αποσυρθεί. Ένας από τους πιο πλήρεις επιθετικούς όλων των εποχών, με μια καριέρα γεμάτη προσωπικές και συλλογικές επιτυχίες, αλλά πάντα πίσω από έναν εξίσου τεράστιο παίκτη στην εθνική της χώρας.

Τα σωστά ρεκόρ από τις σωστές χώρες

  [2 Σχόλια]

Uruguay1-482399

Ήταν 13 Ιουνίου του 1986 όταν η πόλη Κερέταρο στο Μεξικό φιλοξενούσε ένα αταίριαστο ζευγάρι για την τελευταία αγωνιστική της πρώτης φάσης του Μουντιάλ. Ουρουγουάη και Σκωτία έμπαιναν στην μάχη γνωρίζοντας τα αποτελέσματα των άλλων ομίλων και διεκδικώντας μια θέση «καλύτερης τρίτης» για να περάσουν στους «16». Η εντυπωσιακή Δανία των Λάουντρουπ, Όλσεν, Λέρμπι, Έλκιερ και των λοιπών είχε κάνει το 3/3 κερδίζοντας ακόμα και τη Δ. Γερμανία και ρίχνοντας έξι γκολ στους Ουρουγουανούς. H Γερμανία είχε εξασφαλίσει τη 2η θέση και η Ουρουγουάη ήξερε ότι με το Χ προκρινόταν στην επόμενη φάση. Από την άλλη, οι Σκωτσέζοι ήθελαν οπωσδήποτε τη νίκη.

Το ματς θα περνούσε στην ιστορία ως ένα ακόμα βαρετό παιχνίδι που θα είχαμε ξεγράψει από τις μνήμες μας, αν δεν υπήρχαν δύο γεγονότα. Πρώτον, τα άθλια σορτσάκια της Σκωτίας που ήταν άσπρα με μια μπλε οριζόντια γραμμή πάνω από τα επίμαχα σημεία, λες και είχες βάλει κολλητική ταινία και δεύτερον, ένα ιστορικό ρεκόρ. Ο Χοσέ Μπατίστα, παίκτης τότε της Ντεπορτίβο Εσπανιόλ, μόλις στα 56″ έκανε ένα τάκλιν που στην Ουρουγουάη το λένε «ζέσταμα» ή «έτσι για χαβαλέ», αλλά στον υπόλοιπο ποδοσφαιρικό κόσμο το παίρνουν πιο σοβαρά. Και το έκανε σε μια επαναφορά από πλάγιο, σε μια φάση χωρίς κανέναν κίνδυνο, χωρίς κανέναν λόγο. Ο Γκόρντον Στράχαν διπλώθηκε στο έδαφος και ο Ζοέλ Κινιού προς έκπληξη όλων έβγαλε την κόκκινη κάρτα. Ο Μπατίστα αποχώρησε σπάζοντας το ρεκόρ πιο γρήγορης κόκκινης στην ιστορία των Μουντιάλ και φήμες λένε ότι πίσω στην Κολόνια ντελ Σακραμέντο (πατρίδα του) στήθηκε ένας ανδριάντας προς τιμήν του, δίπλα σε άλλες ιστορικές φιγούρες που έβγαλε η πόλη.

Την ίδια στιγμή, ο τότε παίκτης της Πενιαρόλ και μετά της Βαλένθια, Μιγκέλ Μπόσιο, σίγουρα θα τα έβαζε με τον εαυτό του μονολογώντας «πώς δεν το σκέφτηκα εγώ». Βλέπετε, στο προηγούμενο ματς (την εξάρα με τη Δανία) είχε καταφέρει να πάρει την πρώτη κίτρινη στο 13′ και τη δεύτερη στο 19′ για ένα παντελώς αψυχολόγητο σκληρό τάκλιν κάπου στο κέντρο του γηπέδου. Ο Μπόσιο μετά από αυτό σίγουρα θα ένιωθε αφεντικό στα αποδυτήρια. Ο Μπατίστα επισκίαζε αυτό το κατόρθωμα και τον ξεπερνούσε. Παρά τις διαμαρτυρίες του αρχηγού Χόρχε Μπάριος, ο Γάλλος διαιτητής δεν άλλαξε την απόφασή του. Το παιχνίδι συνεχίστηκε και τελείωσε με ακόμα πέντε κίτρινες (τρεις για την Ουρουγουάη) και έληξε με 0-0 με τους Ουρουγουανούς να μην πτοούνται από το γεγονός ότι έπαιξαν 89 λεπτά με παίκτη λιγότερο. Με μόλις δύο βαθμούς σε τρία παιχνίδια η Ουρουγουάη πήρε την πρόκριση και η ομάδα του Φραντσέσκολι πήγε να αντιμετωπίσει την Αργεντινή του Μαραντόνα.

Το γκολ του αιώνα

  [3 Σχόλια]

nchometowski_20150622_0938_Mundial-Argentina-Inglaterra_OLEIMA20140320_0146_8.jpg_1650486881

Στο στάδιο Αζτέκα στο Μεξικό, στις 22 Ιουνίου 1986 είχαν μαζευτεί πάνω από εκατό χιλιάδες άνθρωποι για να δουν τον προημιτελικό μεταξύ Αργεντινής και Αγγλίας. Κανείς τους δεν περίμενε ότι θα γίνονταν μάρτυρες σε ένα από τα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά παιχνίδια όλων των εποχών. Σε ένα ματς που ξέφευγε από το ποδόσφαιρο και έγραψε ιστορία, όχι μία, αλλά δύο φορές. Ήταν πολύ νωπές οι μνήμες από τον «πόλεμο των Φόκλαντς», τον πόλεμο για τα νησιά που διεκδικούσε η Αργεντινή και τα ονομάζουν νήσους Μαλβίνας.

Mπορεί πριν το ματς να λέγαμε ότι το ποδόσφαιρο δεν έχει τίποτα να κάνει με τον πόλεμο στις Μαλβίνας, αλλά γνωρίζαμε ότι είχαν σκοτωθεί πολλά νεαρά παιδιά εκεί, τους είχαν σκοτώσει λες και ήταν περιστέρια. Κι αυτό ήταν μια εκδίκηση, παίρναμε πίσω κάτι από τις Μαλβίνας. Υπερασπιζόμασταν τη σημαία μας, τα νεκρά παιδιά, τους επιζώντες.
Ντιέγκο Μαραντόνα

Ο αγώνας ξεκίνησε πολύ πριν ο Τυνήσιος διαιτητής σφυρίξει την έναρξη. Ο… μακιαβελικός Κάρλος Μπιλάρδο δεν άφηνε τίποτα στην τύχη. Πριν το Μουντιάλ, ο τεχνικός είχε συναντηθεί με τους ανθρώπους της Le Coq Sportif και τους ζήτησε να φτιάξουν φανέλες πιο ελαφριές που να μην κρατούν τον ιδρώτα πάνω στους παίκτες. Η γαλλική εταιρεία σε χρόνο ρεκόρ το πάλεψε και εισήγαγε μια νέα τεχνολογία. Μόνο που λόγω χρόνου και μπάτζετ δεν κατάφερε να το κάνει και για τη δεύτερη φανέλα της Αργεντινής. Οι δεύτερες μπλε φανέλες που φορούσαν ο Ντιέγκο και οι φίλοι του ήταν βαμβακερές γίνονταν πολύ βαριές με τον απίστευτο ιδρώτα που έριχναν οι παίκτες στα γήπεδα του Μεξικού, με τα ματς να είναι καταμεσήμερο πολλές φορές μέσα σε αφόρητη ζέστη. Αυτό έγινε προφανές στο ματς με την Ουρουγουάη που η Αργεντινή φόρεσε τα μπλε και όταν η κλήρωση πριν το ματς με την Αγγλία έφερε την Αργεντινή να αγωνιστεί ξανά με τα μπλε, ο Μπιλάρδο το πήρε πάνω του.

5256bad888961_870x0

Αφού αρχικά ζήτησε από την εταιρεία να φτιάξει και μπλε ελαφρύτερες φανέλες και έλαβε την απάντηση ότι είναι αδύνατο μέσα σε 72 ώρες, έστειλε έναν άνθρωπο της Ομοσπονδίας στους… δρόμους της πόλης του Μεξικού. Ο Ρούμπεν Μοσέλα έψαξε σε αρκετά μαγαζιά και κατάφερε να βρει δυο διαφορετικά μπλε μοντέλα της Λε Κοκ για να τα πάει πίσω στον Μπιλάρδο. Ο κόουτς δεν ενθουσιάστηκε, δεν ήταν ιδιαίτερα ελαφριές οι φανέλες και φυσικά δεν είχαν κανένα «αντι-ιδρωτικό» σύστημα. Αλλά η μοίρα τα έφερε να εμφανιστεί ο Ντιέγκο εκείνη την στιγμή. Ο Μπιλάρδο τον ρώτησε πώς του φαίνονται, ο Ντιέγκο είδε την μία και είπε «τι όμορφη φανέλα, με αυτή θα κερδίσουμε την Αγγλία» και δεν χρειάστηκε δεύτερη κουβέντα. Ο Μοσέλα επέστρεψε στα μαγαζιά της πόλης αγοράζοντας συνολικά 38 φανέλες για τους 19 ποδοσφαιριστές. Φυσικά οι φανέλες δεν είχαν τίποτα πάνω τους. Η Αργεντινή χρησιμοποίησε έναν σχεδιαστή της Κλουμπ Αμέρικα και εκείνος με τον υπολογιστή του (μιλάμε για το 1986 παιδιά) έφτιαξε κάπως το σήμα της Αργεντινής, ενώ τα ασημί (!) νούμερα μπήκαν με… σιδεροτυπία και λέγεται ότι ήταν από «αμέρικαν φούτμπολ».

Αυτό το γκολ που έβαλε ο Μαραντόνα στους Άγγλους με τη βοήθεια του «Θείου» χεριού είναι προς το παρόν η μοναδική αξιόπιστη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού
Μάριο Μπενεντέτι, Ουρουγουανός ποιητής και συγγραφέας

Το ματς ξεκίνησε και ήταν το 51′ όταν ο Ντιέγκο αποφάσισε να γράψει ιστορία με τη φανέλα «Made in Mexico». Το χέρι του Θεού πάνω από τον καημένο τον Σίλτον άνοιξε το σκορ και έδωσε θέμα συζήτησης για δεκαετίες. Ο Ντιέγκο δεν το μετάνιωσε ποτέ, δεν ζήτησε συγγνώμη και είναι περήφανος γι’ αυτό το γκολ. Το ίδιο περήφανοι συνεχίζουν να είναι και στην Αργεντινή. Φυσικά και στη Νάπολι.

Όταν ο Μαραντόνα σημείωσε το πρώτο γκολ με την μπουνιά, όπως ένας ναπολιτάνος κλέφτης, η χαρά ήταν ατελείωτη σε εκείνη την πόλη
Κοριέρε ντε λο Σπορτ

Θα ήταν όμως πολύ βαρετό, πολύ άδικο το ματς να είχε κριθεί έτσι και απλά να μιλούσαμε για ένα διαιτητικό λάθος μόνο, μετά από τόσα χρόνια. Γι’ αυτό ήρθε το 2ο γκολ, ήρθε η αποθέωση του ποδοσφαίρου, το «γκολ του Αιώνα» όπως ονομάστηκε, το γκολ που μετέτρεψε τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα από θνητό σε Θεό του ποδοσφαίρου. Το γκολ που συνοδεύεται πάντα και μόνο από την περιγραφή του Ουρουγουανού Βίκτορ Ούγκο Μοράλες (και ας λέει ο ίδιος ότι ντρέπεται για το ντελίριό του, ότι νιώθει σαν τον τράβηξαν βίντεο μεθυσμένο):

Την έχει ο Μαραντόνα, τον μαρκάρουν δύο, πατάει την μπάλα ο Μαραντόνα, πηγαίνει από την δεξιά πλευρά η ιδιοφυΐα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, περνάει τον τρίτο και θα την δώσει στον Μπουρουσάγκα, πάντα ο Μαραντόνα, ιδιοφυΐα, ιδιοφυΐα, ιδιοφυΐα, τα-τα-τα-τα-τα-τα, γκοοοοοοοοοολ, γκοοοοοοοοοολ, θέλω να κλάψω, Θέε μου, να ζήσει το ποδόσφαιρο, γκολάραααα, Ντιέγκοοοο, Μαραντόνα, είναι για να κλαις, συγχωρέστε με, Μαραντόνα, σε μια αξέχαστη κούρσα, η καλύτερη όλων των εποχών, κοσμικός κομήτης, από ποιον πλανήτη μας ήρθες; για να αφήσεις πίσω σου τόσους Άγγλους, για να γίνει η χώρα μια γροθιά κλαίγοντας για την Αργεντινή, Αργεντίνη 2, Αγγλία 0, Ντιε-γκολ, Ντιε-γκολ, Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα! Σε ευχαριστώ Θέε μου για το ποδόσφαιρο, για τον Μαραντόνα, γι’ αυτά τα δάκρυα, γι’ αυτό το Αργεντινή 2, Αγγλία 0.

hodge

Ο αγώνας πλέον ήταν Μαραντόνα-Αγγλία, αυτός ήταν το επίκεντρο και μέσα σε 5 λεπτά οι δυο όψεις του νομίσματος που λέγεται Ντιέγκο εμφανίστηκαν στα καλύτερά τους. Ο Βαλντάνο το πήγε ένα βήμα παραπάνω, λέγοντας ότι είναι οι δύο όψεις της Αργεντινής: «Σε ένα παιχνίδι τεράστιας συμβολικής σημασίας, ο Μαραντόνα έδειξε τις δυο όψεις του να είσαι Αργεντινός. Στο πρώτο γκολ, την πονηριά και τη ζωντάνια των Κρεολών. Η Αργεντινή είναι μια χώρα που η απάτη έχει παραπάνω πρεστίζ από την τιμιότητα. Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά. Η δεξιοτεχνία και η ικανότητα. Και στο δεύτερο γκολ ο Μαραντόνα έκανε ένα έργο τέχνης«. Ποτέ ξανά ένα ματς που είχε τόσο μεγάλη σημασία για εξωαγωνιστικούς λόγους, δεν κατάφερε να γίνει τόσο γνωστό όχι για ένα, αλλά για δύο μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές. Με πρωταγωνιστή τον ίδιο άνθρωπο.

estadio-azteca-placa-maradona

Η custom-made φανέλα του Ντιέγκο βρίσκεται στα χέρια του Στιβ Χοτζ. Κατά διαβολική σύμπτωση ήταν ο Άγγλος που έκανε το κακό διώξιμο και έστειλε την μπάλα ψηλά για να γίνει το χέρι του Θεού. Δεν κρατάει κακία ο ίδιος (αν και οι συμπαίκτες του τον είχαν κράξει που πήρε αυτή τη φανέλα του… λωποδύτη, η οποία κοστίζει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ πλέον), λέει ότι το λάθος ήταν του επόπτη και αναρωτιέται αν ο Μαραντόνα έχει ακόμα τη δική του φανέλα. Εγώ θα στοιχημάτιζα όχι. Έξω από το στάδιο Αζτέκα υπάρχει μια μεταλλική πλάκα για εκείνο το παιχνίδι. «Αφιερωμένη στο εντυπωσιακό γκολ του Ντιέγκο Μαραντόνα» γράφει. Ποτέ κανείς δεν θα μάθει ποιο από τα δύο εννοούν.

Κλαούντιο Κανίγια: ο τελευταίος ροκ σταρ του ποδοσφαίρου

  [8 Σχόλια]

claudio-paul-caniggia-08

Κάθε σούπερ ήρωας χρειάζεται δίπλα του τον βοηθό του, το sidekick του. Κάπως έτσι γνωρίσαμε στο Μουντιάλ τού 1990 μια φοβερή φιγούρα με μακριά ξανθά μαλλιά που έτρεχε πιο γρήγορα από την κάμερα και συμπλήρωνε το μεγαλείο του Μαραντόνα. Ο Κλαούντιο Πολ Κανίγια αγαπήθηκε και έζησε έντονα μια καριέρα με μεγάλες επιτυχίες, αλλά και μεγάλες στενοχώριες. Έμεινε σαν μια από τις πιο αναγνωρίσιμες παρουσίες και πιο αγαπητές φάτσες στο ποδόσφαιρο, παρ’ ότι δεν συνδυάστηκε ποτέ με μια ομάδα, όσο το έκανε με την εθνική της χώρας του.

Ο Κανίγια από μικρός ασχολήθηκε με τον στίβο και το τρέξιμο και ανάλογα με τη διήγηση που διαβάζει κανείς έκανε τα 100 μέτρα σε χρόνο από 10,2″ μέχρι 10,7″. Ανεξάρτητα από το ποιο είναι το σωστό, η αλήθεια είναι μία: ήταν τρομερά γρήγορος. Έμαθε μπάλα στην Ρίβερ Πλέιτ την οποία μνημονεύει ως μεγάλο σχολείο. Κέρδισε στην καριέρα του τα παρατσούκλια «γιος του ανέμου» και «το πουλί» (αλλά και «Αξλ» από τον Αξλ Ρόουζ) και έμεινε αρχικά στην Αργεντινή μόλις τρεις σεζόν προτού μετακομίσει στην Ιταλία, στην Ελλάς Βερόνα αρχικά και μετά στην Αταλάντα και τη Ρόμα. Παίζοντας ως εξτρέμ και ως επιθετικός έκανε σπουδαίες εμφανίσεις, αλλά έγινε ίνδαλμα στο Μουντιάλ του 1990.

Ο Κανίγια μας συστήθηκε στο ματς έκπληξη της 1ης αγωνιστικής, όταν το Καμερούν κέρδισε με 1-0 την Αργεντινή ρίχνοντας αρκετό ξύλο, ειδικά στον Μαραντόνα. Ο Κλαούντιο μπήκε αλλαγή και κέρδισε δυο κόκκινες κάρτες. Έκανε μια απίστευτη κούρσα στο 89′ παίρνοντας την μπάλα λίγο έξω από την περιοχή της Αργεντινής περνώντας έναν αντίπαλο, ξεφεύγοντας από ένα τάκλιν Καμερουνέζου που δικαιολογείται μόνο αν είχε καταγωγή από το Μοντεβιδέο και τελικά δέχθηκε ένα άλλο τάκλιν που προφανώς είχε ως στόχο να κόψει στα δύο τον Κανίγια. Ο δράστης Μάσινγκ πήρε την κόκκινη από τον διαιτητή Βοτρό, ο Κανίγια διατήρησε όλα τα μέλη του σώματός του ακέραια, αλλά το Καμερούν πήρε την σπουδαία νίκη και μαζί άφησε στην ιστορία ένα από τα πιο εγκληματικά φάουλ σε Μουντιάλ:

Με την εμφάνισή του κέρδισε τη φανέλα του βασικού στα επόμενα ματς. Η Αργεντινή προκρίθηκε ως μία από τις καλύτερες τρίτες και η μοίρα την έφερε στους 16 απέναντι στη Βραζιλιά των τριών νικών σε τρία παιχνίδια. Για δυο ομάδες με τόσο μεγάλο παρελθόν και τόσες κόντρες, είναι απίστευτο το πόσο λίγα ματς έχουν σε Μουντιάλ. Εκείνο το παιχνίδι στο Τορίνο εξακολουθεί να είναι ακόμα το τελευταίο τους σε παγκόσμιο κύπελλο και εξηγεί σε τεράστιο βαθμό την λατρεία στον Κλαούντιο Κανίγια. Μια Βραζιλία σαφώς ανώτερη στο συγκεκριμένο ματς δεν μπορούσε να σκοράρει. Μέχρι που στο 80′ εμφανίστηκε το δίδυμο της επιτυχίας. Ο Ντιεγκίτο (που και πάλι είχε φάει πολύ ξύλο από τους Βραζιλιάνους) πήρε την μπάλα πίσω από το κέντρο, αλλάζοντας κατεύθυνση ουσιαστικά πέρασε δυο παίκτες, απέφυγε έναν τρίτο Βραζιλιάνο χωρίς να πέσει, πέρασε με την ταχύτητά του έναν τέταρτο και έβγαλε την μπαλιά κάτω από τα πόδια ενός πέμπτου. Ο Κανίγια με τρομερή ψυχραιμία πέρασε τον Ταφαρέλ και έβαλε ένα από τα σημαντικότερα γκολ στην ιστορία των δυο χωρών. Το γκολ που τον έβαλε για πάντα στις καρδιές των Αργεντίνων, ένα γκολ που ήταν μεν μαγεία του Μαραντόνα αλλά και ο Κανίγια έχει μεγάλη συμβολή με την πανέξυπνη κίνησή του να κόψει προς τα αριστερά, να μπερδέψει τους Βραζιλιάνους και να δώσει την ευκαιρία για την πάσα, πάσα που φυσικά για τον Ντιέγκο ήταν σαν να βάζει ένα ποτήρι νερό.

Ο Κανίγια έπαιξε βασικός και στα δύο επόμενα ματς και μάλιστα στον ημιτελικό με την Ιταλία ήταν καθοριστικός. Στο… σπίτι του Ντιέγκο, στο Σάν Πάολο της Νάπολι, η Ιταλία προηγήθηκε με το one hit wonder που άκουγε στο όνομα Σκιλάτσι. Ο Κανίγια όμως ήταν και πάλι εκεί για να σπάσει το ρεκόρ του Βάλτερ Ζένγκα που είχε συμπληρώσει 517′ χωρίς να δεχτεί γκολ, πρόλαβε την έξοδο, πήρε την κεφαλιά και έστειλε το ματς στην παράταση και στα πέναλτι. Η Αργεντινή πέρασε, αλλά το τουρνουά έληξε εκεί για τον Κανίγια. Έζησε κι αυτός την κατάρα της χαζής κίτρινης κάρτας, όπως στο παρελθόν κι άλλοι παίκτες, και τιμωρημένος έχασε τον τελικό. Έναν τελικό που ο Ντιέγκο επιμένει ακόμα και τώρα ότι με τον «Κάνι» μέσα δεν χανόταν. Τελικά οι Γερμανοί με ένα αμφισβητούμενο (μαϊμούδισιο για εμάς που υποστηρίζουμε την Αργεντινή) πέναλτι κέρδισαν τον τίτλο. Ο Κανίγια, μόλις 23 ετών τότε, πίστευε ότι θα είχε κι άλλες ευκαιρίες στο μέλλον. Έναν χρόνο αργότερα ήταν μέλος μιας εξαιρετικής Αργεντινής που κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα.

Στο Μουντιάλ του 1994 και παρά την σχετική πτώση του Ντιέγκο η Αργεντινή φαινόταν αρκετά δυνατή για να κυνηγήσει έναν τρίτο σερί τελικό με παίκτες όπως ο Σιμεόνε, ο Σενσίνι, ο Μπατιστούτα και ο Ρεδόνδο. Ο Κανίγια ήταν παρών στην τεσσάρα επί της Ελλάδας, ενώ σκόραρε και τα δυο γκολ στην ανατροπή με τη Νιγηρία (το δεύτερο ειδικά πανέμορφο). Τα πράγματα όμως ήρθαν ανάποδα. Το σοκ της αποβολής του Μαραντόνα από το τουρνουά λόγω ντοπαρίσματος ήταν τεράστιο, ενώ ο Κανίγια τραυματίστηκε στο ματς με τη Βουλγαρία και έχασε το νοκ-άουτ αγώνα με την Ρουμανία. Όπως και στον τελικό του 1990, έτσι και το 1994 είδε, ανήμπορος να βοηθήσει, την ομάδα του να μένει εκτός. Όλα αυτά και ενώ ήδη είχε χάσει μια ολόκληρη σεζόν ως παίκτης της Ρόμα όταν πιάστηκε να έχει κάνει χρήση κοκαΐνης σε ένα πάρτι, μια που πίστευε ότι δεν θα έπαιζε στον αγώνα της Κυριακής και το… έριξε έξω. Έτσι έχασε και το Κόπα Αμέρικα του 1993 και δεν κατάφερε να είναι για δεύτερη σερί φορά νικητής.

n_boca_juniors_historicos-468788

Ο Κανίγια συνέχισε να είναι ένας ποδοσφαιρικός ροκ σταρ. Παίζοντας επιτέλους ως συμπαίκτης με τον αγαπημένο του φίλο Μαραντόνα, όταν ο Ντιέγκο κίνησε γη και ουρανό για να φέρει η Μπόκα τον αγαπημένο του μαλλιά. «Νομίζω ότι ο Ντιέγκο είναι ερωτευμένος με τον σύζυγό μου. Λογικά φταίνε τα μακριά μαλλιά και τα μπράτσα» είχε δηλώσει η Μαριάννα, σύζυγος του Κλαούντιο. Το Μπομπονέρα έζησε μεγάλες στιγμές με τον Κανίγια να σκοράρει ακατάπαυστα μπαίνοντας κι αυτός όπως και ο Μπατιγκόλ στο κλειστό κλαμπ των ποδοσφαιριστών που αγωνίστηκαν τόσο στη Ρίβερ, όσο και στην Μπόκα. Και για όσους ακόμα δεν πιστεύουν τα περί ροκ σταρ, ο Μπρετ Μάικλς των Poison τον είχε καλέσει σε μια συναυλία του συγκροτήματος στο Ουισκόνσιν το 1994 και ο Κανίγια έπαιξε ντραμς σε τρία κομμάτια, μεταξύ των οποίων και το γνωστό καψουροτράγουδο «Every rose has its thorn«.

Argentina_supporters_wear

Το μακρύ μαλλί όμως ήταν και αυτό που του στέρησε ακόμα περισσότερες συμμετοχές στην εθνική. Η εποχή Πασαρέλα μετά το 1994 ήθελε παίκτες χωρίς μακριά μαλλιά, χωρίς σκουλαρίκια και άλλα τέτοια… τεντιμποΐστικα. Αρκετοί υπέκυψαν και παίκτες όπως ο Μπατιστούτα ή ο Χουάν Πάμπλο Σορίν προσπάθησαν να κουρέψουν το μαλλί στα… επιτρεπτά όρια. Δύο όμως ποδοσφαιριστές δεν μάσησαν. Ο ένας ήταν ο Ρεδόνδο και ο άλλος φυσικά ο Κλαούντιο Κανίγια. Αρνήθηκαν να κουρευτούν και έμειναν για καιρό εκτός ομάδας. Ο Κλαούντιο δήλωσε ότι νιώθει σαν τον Σαμψών και θα χάσει την ταχύτητά του, ενώ ο Φερνάντο έκανε ένα σωρό συναντήσεις με τον Πασαρέλα χωρίς αποτέλεσμα. Μια προσωπική τραγωδία του Πασαρέλα (ο γιος του σκοτώθηκε), τον μαλάκωσε κάπως και ο Κανίγια επέστρεψε στην εθνική, με το πλούσιο ξανθό χαιτικό να φοράει ξανά τη φανέλα με το εθνόσημο για μερικά ματς. Η ζωή του ροκ σταρ όμως είναι γεμάτη στενοχώριες. Ήταν η σειρά του Κλαούντιο να ζήσει ένα δράμα, όταν η μητέρα του αυτοκτόνησε το 1996 πέφτοντας από τον 5ο όροφο. Ο Κανίγια σταμάτησε το ποδόσφαιρο για μεγάλο χρονικό διάστημα, επανήλθε, αλλά ο Πασαρέλα δεν τον πήρε στο Μουντιάλ του 1998. Για άλλους το πρόβλημα ήταν τα μαλλιά, κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Κανίγια μετά από έναν τραυματισμό δεν ήταν έτοιμος.

Κι όμως, ενώ όλοι περίμεναν ότι ο Κανίγια είχε χάσει την τελευταία του ευκαιρία, αυτός έκανε το μεγάλο come back. Πήγε στην Σκωτία και ανέστησε την καριέρα του στην… Νταντί. Ήταν τόσο καλός ο Κανίγια, που στα 34 του πήρε μεταγραφή στους Ρέιντζερς και τα πήγε εξαιρετικά και εκεί. Τόσο καλά που ο Μαρσέλο Μπιέλσα τον κάλεσε στο Μουντιάλ του 2002 και ο Κανίγια υποστηρίζει ότι ήταν στα πλάνα του Μπιέλσα για βασικούρα. Η ατυχία όμως χτύπησε κι εκεί. Ο Κανίγια στο τελευταίο του ματς πριν το Μουντιάλ, τον τελικό κυπέλλου με την Σέλτικ, δέχτηκε ένα σκληρό φάουλ από τον Κρις Σάτον και τραυματίστηκε. Ταξίδεψε κανονικά με την αποστολή της Αργεντινής αλλά δεν ήταν έτοιμος να παίξει. Σε πρόσφατη συνέντευξή του δήλωσε ότι ο Μπιέλσα τον προόριζε για βασικό στα δεξιά. Τελικά η (ίσως πιο πλήρης) Αργεντινή αποκλείστηκε με τον Ορτέγκα να απογοητεύει και τον Κανίγια να μην προλαβαίνει να γίνει καλά για να παίξει. Η τελευταία του εμφάνιση με την εθνική ήταν τόσο ροκ όσο άρμοζε στο μεγαλείο του. Ο Κανίγια αποβλήθηκε από τον πάγκο, ο πρώτος παίκτης στην ιστορία των Μουντιάλ που το κατάφερε, όταν τα έβαλε με τον διαιτητή από τα Εμιράτα στο μοιραίο ματς με τη Σουηδία. Το τέλος της καριέρας του με την Αργεντινή, σήμανε και γενικότερα το τέλος. Ο Άλεξ Μακλίς δεν τον ήθελε στους Ρέιντζερς, και ο Κανίγια τελικά πήγε για τα τελευταία ένσημα στο Κατάρ. Εκεί σταμάτησε και την μπάλα, έχοντας πίσω του του μια τεράστια καριέρα, μια ζωή που την έζησε όσο πιο έντονα μπορούσε. Στο σημερινό ποδόσφαιρο των εκατομμυριούχων πιτσιρικάδων, ιστορίες όπως αυτή του «Κάνι» που συνδύασε μπάλα σε υψηλό επίπεδο με ζωή ενός σταρ δεν βρίσκονται πλέον.

«Ο Κρόιφ, σαμπάνιες, γυμνά κορίτσια, βουτιές» και το Μουντιάλ του 1978

  [4 Σχόλια]

1583661_1_articlegross_385_0854_5005_

Δεκέμβριος 1971. Ο 24χρονος Γιόχαν Κρόιφ κερδίζει την πρώτη από τις τρεις Χρυσές Μπάλες της καριέρας του φορώντας ένα σακάκι με κεντημένο ένα τεράστιο λογότυπο, κι από κάτω ένα παπούτσι, ώστε και οι αναλφάβητοι φίλοι του ποδοσφαίρου να μάθουν τι παπούτσια προτιμά. Τον συνοδεύουν το πρώτο του παιδάκι και η σύζυγός του, η τρομερή Ντάνι, η Γιόκο Όνο της Εθνικής Ολλανδίας. Η γυναίκα που λέγεται πως βρίσκεται πίσω από ένα, ίσως και δύο, χαμένα Παγκόσμια Κύπελλα.

861228_563

Ο Γιόχαν Κρόιφ παντρεύτηκε την Ντάνι Κόστερ στα 21 του. Πέρα από τον αναμφισβήτητο έρωτα που υπήρχε ανάμεσά τους, αυτός ο γάμος ήταν ένα είδος επένδυσης. Ο Γιόχαν διαφήμιζε ανέκαθεν τις αρετές της σταθερής οικογενειακής ζωής για την καριέρα ενός ποδοσφαιριστή και πίεζε τους συμπαίκτες του στον Άγιαξ να παρατήσουν την εργένικη ζωή. Ο πεθερός του, ο Κορ Κόστερ, έμπορος διαμαντιών, γίνεται ο κέρβερος-μάνατζέρ του, σε μια εποχή που το επάγγελμα του μάνατζερ δεν υπήρχε καν, όπως δεν υπήρχε και το επάγγελμα του ποδοσφαιριστή-εκατομμυριούχου πριν τον Κρόιφ –και πριν τον Κόστερ. Οι άσπονδοι εχθροί του της Αϊντχόβεν αποκαλούσαν τον Γιόχαν, για προφανείς λόγους, «ο γαμπρός».

2 Ιουνίου 1978. Η Αργεντινή παίζει το εναρκτήριό της ματς στο δικό της Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο πιο γνωστός Αργεντίνος συγγραφέας, ο Χόρχε Λούις Μπόρχες, που περιφρονεί το ποδόσφαιρο –«το ποδόσφαιρο είναι τόσο δημοφιλές γιατί κι η βλακεία είναι πολύ δημοφιλής»– δίνει την ίδια ώρα μια διάλεξη για την αθανασία –το έκανε βέβαια επίτηδες. 25 Ιουνίου 1978. Η Αργεντινή και η Ολλανδία βρίσκονται αντίπαλες στον τελικό της διοργάνωσης στο Μονουμεντάλ του Μπουένος Άιρες. Ο πιο γνωστός Ολλανδός, ο Γιόχαν Κρόιφ, βρίσκεται στο Λονδίνο με τη γυναίκα του. Την ώρα του τελικού έχουν βγει για ψώνια –και μάλλον το έκαναν επίτηδες.

Μα γιατί ο Κρόιφ, που δεν περιφρονούσε καθόλου την μπάλα, δεν βρίσκεται στην Αργεντινή; Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Την προηγούμενη χρονιά συνέβαλε αποφασιστικά στην πορεία της Ολλανδίας στα προκριματικά, κυρίως στο 0-2 με το Βέλγιο που έκρινε την πρόκριση. Έδειξε έναν πρωτοφανή ζήλο –έπαιξε ακόμη και στα φιλικά–, ειδικά αν συλλογιστούμε τη μέχρι τότε χαλαρή σχέση του με την Εθνική (μόλις 48 συμμετοχές σε 11 χρόνια, πολύ παραγωγικές βέβαια: 33 γκολ). Κι όχι μόνο αυτό: ο Κρόιφ ανακατεύτηκε στη σύνθεση της εθνικής Ολλανδίας του 1978, επιβάλλοντας, όπως το 1974, τον αποκλεισμό του κορυφαίου Ολλανδού τερματοφύλακα, του Γιαν φαν Μπέβερεν, και τον παραγκωνισμό του Βίλι φαν ντερ Κάιλεν, του κορυφαίου μέχρι σήμερα σκόρερ του ολλανδικού πρωταθλήματος. Κι οι δυο ήταν παίκτες της Αϊντχόβεν, κι οι δύο δεν ήθελαν για μάνατζερ τον Κορ Κόστερ, και με τους δυο ο «γαμπρός» είχε πολύ κακές σχέσεις.

Κι όμως, τον Οκτώβριο του 1977 ο Γιόχαν αναγγέλει επίσημα ότι δεν θα ξαναπαίξει με την Εθνική. Ποιος κρεμάει τα παπούτσια του πριν από ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο μόλις προκρίθηκε; Ειδικά αν η χώρα του έχει γνωρίσει τρία μεγάλα τραύματα στην ιστορία της: τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τις φονικές πλημμύρες του 1953 και τον χαμένο τελικό του 1974.

Οι θεωρίες είναι πολλές: η πιο διαδεδομένη κι η πιο κολακευτική για τον Κρόιφ ήταν ότι δεν πήγε στην Αργεντινή σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη χούντα του Βιντέλα. Στην πραγματικότητα, ο Κρόιφ δεν είχε ποτέ ιδιαίτερες πολιτικές ευαισθησίες –κι αν είχε, θα ήταν προς τα δεξιά– ενώ ούτε αυτός ούτε οι συμπαίκτες του δεν έδειξαν να συγκινούνται από ένα δειλό κίνημα μποϊκοτάζ του Μουντιάλ που εμφανίστηκε εκείνη την εποχή στην Ολλανδία. Το 2008 ο ίδιος προέβαλε έναν άλλο λόγο. Αποκάλυψε ότι το 1977 στη Βαρκελώνη ένας οπλισμένος κακοποιός εισέβαλε στο σπίτι του, έδεσε αυτόν και τη γυναίκα του και αποπειράθηκε να τους ληστέψει. Έζησε για μήνες με αστυνομική προστασία και ο φόβος μην πέσει θύμα απαγωγής τον κράτησε μακριά από την Αργεντινή. Κι αυτή η θεωρία μπάζει κάπου, καθώς η Βαρκελώνη, στην οποία παρέμεινε κανονικά και μετά το επεισόδιο, δεν βρίσκεται, ως γνωστόν, στην Αργεντινή. Μια τρίτη θεωρία στέκεται στα προβλήματα των χορηγών: την Εθνική Ολλανδίας την έντυνε η Adidas, τον Γιόχαν ξέρουμε ποιος. Αλλά αυτά τα προβλήματα ξεπεράστηκαν στο παρελθόν με το τρομερό εύρημα της ειδικής εμφάνισης που, για το νούμερο 14, αντί για τρεις είχε δυο ρίγες –το κόλπο θα εφαρμόσουν μάλιστα το 1978 και οι αδερφοί Φαν ντερ Κέρκοφ.

Για πολλούς συμπαίκτες –όπως ο Τζόνι Ρεπ ή ο Καταλανός Κάρλες Ρέσακ– και συμπατριώτες του Κρόιφ, ο λόγος πρέπει να αναζητηθεί τέσσερα χρόνια πιο πριν, στο νερό μιας πισίνας στο Μύνστερ, στη βορειοδυτική Γερμανία.

30 Ιουνίου 1974. Οι μαλλιάδες Ολλανδοί που με τον Άγιαξ και τη Φέγενορντ σκορπίζουν τον τρόμο στα ευρωπαϊκά γήπεδα από το 1970, περνάνε με άνεση, στιλ και με τον Κρόιφ να κάνει μαγικά, στη δεύτερη φάση, όπου διέλυσαν 4-0 την Αργεντινή. Μόλις έχουν κερδίσει 2-0 και την Ανατολική Γερμανία, μαγεύοντας και τους ίδιους τους Ανατολικογερμανούς θεατές, μεταξύ των οποίων την εικοσάχρονη τότε Άνγκελα Μέρκελ. Επόμενος αντίπαλος η παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία. Αλλά το ματς δεν φοβίζει τους Ολλανδούς. Όπως θυμάται ο Τζόνι Ρεπ «Αισθανόμασταν ότι κερδίζαμε ήδη 1-0 πριν ακόμη μπούμε στο γήπεδο. Κοιτούσαμε τους άλλους αφ΄υψηλού, ή μάλλον δεν τους κοιτούσαμε καν».

Τρεις μέρες πριν το ματς με τη Βραζιλία λοιπόν, μερικοί Ολλανδοί ροκ σταρ, όπως ο Νέεσκενς, πάνε σε μια κοντινή ντισκοτέκ, άλλοι, όπως ο Κρόιφ κι ο Ρένζενμπρινκ, πίνουν χαλαροί κούμπα λίμπρε στο ξενοδοχείο τους παρέα με κάποια κορίτσια. Εκεί μένει κι ένας νεαρός δημοσιογράφος της Stuttgarter Nachrichten, ο Γκουίντο Φρικ, που για να κάνει ανενόχλητος τη δουλειά του, παριστάνει τον έμπορο ζυμαρικών. Βλέπει έκπληκτος την άνεση των Ολλανδών και πάει να κοιμηθεί. Αργά τη νύχτα ξυπνάει από ένα τραγούδι των Bee Gees, διαμαρτύρεται στη ρεσεψιόν, τον καλούν στο αυτοσχέδιο πάρτι που έχει οργανωθεί σε ένα από τα δωμάτια των Ολλανδών για να τον κατευνάσουν. Περνάνε συμπαθητικά, κάποιοι προτείνουν να μεταφερθούν στην πισίνα για νυχτερινό μπάνιο και να το γυρίσουν στη σαμπάνια. Ο Γκουίντο ακολουθεί.

Την άλλη μέρα στέλνει το ρεπορτάζ στην εφημερίδα του, ενώ πουλάει την ιστορία για 500 μάρκα και σε έναν συνάδελφό του της Bild. Στις 2 Ιουλίου η εκλεκτή εφημερίδα θα βγει με ζουμερό τίτλο, αντάξιο της φήμης της: «Ο Κρόιφ, σαμπάνιες, γυμνά κορίτσια και βουτιές ». Το σχετικό άρθρο κάνει λόγο για όργια, αναφέρει μάλιστα και την ύπαρξη φωτογραφιών, που κανείς όμως ποτέ δεν είδε.

387341

Τα νέα περνούν γρήγορα τα σύνορα, οι γυναίκες των Ολλανδών τα μαθαίνουν, πολλές από αυτές καταφθάνουν στη Γερμανία με ειδική άδεια του Μίχελς ώστε να ηρεμήσουν τα πράγματα. Η Ντάνι απλώς τηλεφωνεί. Με τις ώρες. Όλοι, παίκτες και υπάλληλοι στο ξενοδοχείο, θυμούνται τις πολύωρες συζητήσεις του Κρόιφ με τη γυναίκα του, τις αγωνιώδεις προσπάθειές του να την καθησυχάσει. Τότε, λένε, της υποσχέθηκε ότι ποτέ δεν θα ξαναλείψει από το σπίτι για τόσο μεγάλο διάστημα κι ότι δεν θα έπαιζε στην τελική φάση του επόμενου Παγκόσμιου Κυπέλλου. Ο Γιαν Σβαρτσκράους αποκάλυψε μετά από χρόνια πως, ήδη από το 1976,, όταν ήταν προπονητής της Εθνικής Ολλανδίας, ο ίδιος ο Γιόχαν του είχε πει ότι δεν επρόκειτο να πάει στην Αργεντινή ακριβώς λόγω των γεγονότων της πισίνας. Το τι πραγματικά έγινε στην περίφημη πισίνα δεν θα μαθευτεί ποτέ. Ο Γκουίντο Φρικ, που όσο νάναι είχε μια πιο άμεση εποπτεία, λέει πως υπήρξε ενδεχομένως κάποια, χμμ, αναστάτωση ορισμένων ποδοσφαιριστών, αλλά ότι τα πράγματα δεν προχώρησαν. Επίσης θυμάται ότι συζητούσε τρία τέταρτα με το Κρόιφ για θέματα τακτικής και για ζυμαρικά –πράγματα όχι ιδιαίτερα ερεθιστικά με τον τρόπο που το εννοεί μια εφημερίδα σαν την Bild– κι ότι εκείνος τού έκανε τράκα όλα του τα τσιγάρα.

Η Ολλανδία κερδίζει και τη Βραζιλία εξίσου άνετα, ο Κρόιφ βάζει ένα πανέμορφο γκολ (και κάνει επίδειξη της πασίγνωστης ολλανδικής ομαδικότητας σπρώχνοντας τον Τζόνι Ρεπ που έτρεξε να πανηγυρίσει μαζί του).

Στον τελικό, τα πράγματα έμοιαζαν να πάνε όπως τα έλεγε ο Ρεπ: 1-0 σχεδόν πριν μπουν στο γήπεδο –πέναλτι στον Κρόιφ στο πρώτο λεπτό, εύστοχο χτύπημα Νέεσκενς. Η συνέχεια είναι, όπως γνωρίζουμε, εντελώς διαφορετική. Το νούμερο 14 μοιάζει χαμένο, χωρίς συγκέντρωση και ψυχραιμία, κάνει λάθος επιλογές, είναι άστοχος και εκνευρισμένος –με το ζόρι γλιτώνει τη δεύτερη κίτρινη στο 70΄.

1974_-_cruyff_getty

Οπωσδήποτε φταίει ο Μπέρτι Φογκτς που του σπάει τα νεύρα αντιμετωπίζοντάς τον όπως κανείς δεν μπόρεσε να το κάνει. Για πολλούς όμως, ένας από τους κύριους λόγους αυτού του εκνευρισμού πρέπει να αναζητηθεί στις σκοτούρες του Κρόιφ με τη γυναίκα του που τον απασχολούσαν μέχρι την ώρα του αγώνα και που τον άφησαν ξάγρυπνο την παραμονή. Για τον Βιμ Ραϊσμπέργκεν ολόκληρη η ιστορία στήθηκε από τους Γερμανούς ακριβώς για να εξουδετερωθεί ο Κρόιφ.

Τέσσερα χρόνια μετά οι Ολλανδοί θα φτάσουν στον τελικό, ακόμη και χωρίς το αστέρι τους. Θα αντιμετωπίζουν την Αργεντινή του Μάριο Κέμπες και θα χάσουν πάλι. Τι θα γινόταν αν ο Κρόιφ είχε ταξιδέψει στην Αργεντινή, αν η Ντάνι ήταν πιο φίλαθλη, αν οι Bee Gees έπαιζαν πιο χαμηλά, αν το ξενοδοχείο δεν είχε πισίνα; Για πολλούς Ολλανδούς η απάντηση είναι προφανής. Για ορισμένους μάλιστα είναι τόσο προφανής που θυμούνται με πικρία πως το 1970, όταν η Ολλανδία έπαιζε την πρόκριση στο Μουντιάλ του Μεξικού, ο Κρόιφ ήταν πάλι απών σε ένα κρίσιμο ματς: είχε πάει στο Μιλάνο με την Ντάνι για να αγοράσουν εμπόρευμα για τη μπουτίκ της.

Οι περισσότεροι παίκτες της Εθνικής Ολλανδίας του 1974 χώρισαν τα χρόνια που ακολούθησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974. Η Ντάνι κι ο Γιόχαν έκλεισαν τον Δεκέμβριο 47 χρόνια ευτυχισμένου γάμου. Ευχόμαστε πάνω απ΄όλα υγεία και μακροημέρευση.

Η πιο καλτ στιγμή ενός Μουντιάλ

  [4 Σχόλια]

12589-178345-Ilungasoccergzaire74576jpg-620x

Τα Μουντιάλ είναι γεμάτα ποδοσφαιρικές ιστορίες και πρωταγωνιστές, μικρούς ή μεγάλους. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 είναι στο μυαλό των περισσότερων συνυφασμένο με την Ολλανδία και τον τελικό απέναντι στη Δ. Γερμανία. Υπήρχαν όμως και άλλες στιγμές και άλλοι λιγότεροι διάσημοι πρωταγωνιστές που έγραψαν ιστορία εκείνο το καλοκαίρι.

Mobutu Sese Seko pictured in Kinshasa a month before he was overthrown in 1997Ο πάντα στιλάτος Μομπούτου

Η συμμετοχή του Ζαΐρ στα τελικά ήταν μια μεγάλη στιγμή για την Αφρική, αλλά εξελίχθηκε σε φιάσκο.Όπως συνέβαινε εκείνα τα χρόνια, και δυστυχώς συμβαίνει ακόμα και σήμερα σε μικρότερο βέβαια βαθμό, τα εσωτερικά προβλήματα των χωρών της Αφρικής επηρέαζαν και την απόδοση της ομάδας. Το Ζαΐρ ξεκίνησε με μια τιμητική ήττα από την Σκωτία με 2-0 και στη συνέχεια αντιμετώπιζε τη Γιουγκοσλαβία. Τα πράγματα στην ομάδα δεν ήταν καλά όμως, με τους παίκτες να μην έχουν πάρει το πριμ που τους είχε υποσχεθεί το καθεστώς Μομπούτου και να μην έχουν και τόσο καλή διάθεση. Οι ποδοσφαιριστές αποφάσισαν να μην κατέβουν στο δεύτερο παιχνίδι, δέχτηκαν απειλές και τελικά ξεκίνησαν κανονικά. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Γιουγκοσλάβος τεχνικός Βίντινιτς έκανε κάποιες περίεργες επιλογές και οι συμπατριώτες του διέλυσαν το Ζαΐρ με 9-0 με τον ευθυτενή πολυέλληνα σερβονίκη Ντούσαν Μπάγεβιτς να σημειώνει χατ τρικ.

Μέσα σε όλα αυτά, ο Μουέπου Ιλούνγκα σε μια φάση χτύπησε τον διαιτητή, αλλά ο διαιτητής μη μπορώντας να ξεχωρίσει ποιος ήταν ο δράστης απέβαλε λάθος παίκτη.  Ο Ν’ Νταγιέ που αποβλήθηκε χωρίς να φταίει ξέσπασε σε λυγμούς. Το ιστορικό αυτό λάθος όμως, βοήθησε να ζήσουμε μια από τις μεγαλύτερες στιγμές εκείνου του Μουντιάλ. Με το 9-0 να θεωρείται τόσο ντροπιαστικό, όσο και ύποπτο, οι παίκτες πήραν το μήνυμα ότι αν έχαναν με τέσσερα γκολ διαφορά στο τελευταίο ματς με τη Βραζιλία θα έπρεπε να ψάξουν να βρουν άλλη πατρίδα. Για καλή τους τύχη οι Βραζιλιάνοι σταμάτησαν στο 3-0 και το Ζαΐρ έφυγε με 14-0 παθητικό, που κάνει τη δικιά μας παρουσία το 1994 να μοιάζει με θρίαμβο. Αυτό που έμεινε όμως περισσότερο από εκείνο τον αγώνα ήταν η γνωστή κίνηση του Μουέπου Ιλούνγκα, όταν σε εκτέλεση φάουλ της Βραζιλίας έφυγε σφαίρα από το τείχος και πήγε και σούταρε την μπάλα με δύναμη για να δεχτεί εν μέσω αποθέωσης την κίτρινη κάρτα.

Η κωμική αυτή στιγμή μετέτρεψε τον Ιλούνγκα σε ένα καλτ ίνδαλμα. Πολλοί μίλησαν για ασχετοσύνη του ποδοσφαιριστή που δεν είχε καταλάβει τι σφύριξε ο διαιτητής, άλλοι για αφρικανική απειθαρχία. Ακόμα και συμπαίκτες του δήλωναν μέχρι πρόσφατα ότι ποτέ δεν κατάλαβαν τι έγινε και ότι μάλλον ο Ιλούνγκα πίστευε ότι η μπάλα «παιζόταν». Ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής χρόνια μετά είπε ότι το έκανε επίτηδες γιατί τον είχαν εκνευρίσει οι Βραζιλιάνοι με τα σχόλιά τους, αλλά και σαν αντίδραση για το όλο γεγονός με τα πριμ που τους χρωστούσε η κυβέρνηση. Αν βρήκε δικαιολογία για την γκάφα του ή όχι κανείς δεν το ξέρει και κανείς δεν θα το μάθει.  Ο Μουέπου Ιλούνγκα μετά από μακρόχρονη νόσο πέθανε χθές σε ηλικία 66 ετών, για πάντα στο hall of fame των Μουντιάλ.

Let there be football rock

  [1 Σχόλιο]

CAMPO_Story_520x380px_Scotland

Η άνοιξη του 1978 ήταν γεμάτη προσμονή στη Γλασκώβη. Το Μουντιάλ πλησίαζε και η Σκωτία θα ταξίδευε στην Αργεντινή, την στιγμή που οι Άγγλοι θα ήταν και πάλι απόντες, ενώ η μισή πόλη χαιρόταν για την πορεία των Ρέιντζερς που κέρδισαν το πρωτάθλημα της χώρας (μαζί και το κύπελλο και το Λιγκ Καπ κάνοντας το… τρεμπλ των φτωχών). Έχοντας καταφέρει να αποκλείσουν στον προκριματικό όμιλο την πρωταθλήτρια Ευρώπης Τσεχοσλοβακία, οι Σκωτσέζοι (θυμίζοντας λίγο Άγγλους) ήταν ιδιαίτερα αισιόδοξοι για το Μουντιάλ και είχαν λόγο γι’ αυτό. Με παίκτες όπως ο Κένι Νταλγκλίς, ο Άρτσι Γκέμιλ, ο Άλαν Χάνσεν και ο Γκρέιαμ Σούνες, η Σκωτία είχε μια ιδιαίτερα αξιόμαχη ομάδα, αλλά και έναν αρκετά αισιόδοξο προπονητή που καλλιεργούσε κλίμα σιγουριάς όχι απλά για καλή πορεία, αλλά για κατάκτηση του κυπέλλου. Οι παίκτες αποθεώνονταν όπου πήγαιναν και πριν καν φύγουν βγήκαν να κάνουν κάτι σαν γύρο θριάμβου μπροστά σε 25.000 θεατές στο Χάμπντεν Παρκ. Ο κόουτς ΜακΛάουντ δήλωσε «Σημειώστε την ημέρα, στις 25 Ιουνίου του 1978, το σκωτσέζικο ποδόσφαιρο θα κατακτήσει τον κόσμο«, ενώ στην ερώτηση «τι θα κάνετε αν κερδίσετε το Μουντιάλ» απάντησε «θα το διατηρήσουμε», εννοώντας προφανώς μια 2η κατάκτηση Μουντιάλ το 1982. Την ίδια στιγμή σύμφωνα με όσα έγραφε ο τύπος, οι ποδοσφαιρόφιλοι έκαναν ότι μπορούσαν για να καταφέρουν να φτάσουν στην Αργεντινή και κάποιοι υπερ-γραφικοί προσπάθησαν να ναυλώσουν υποβρύχιο (!!).

Λίγους μήνες πριν την έναρξη του Μουντιάλ, στο Apollo στης Γλασκώβης θα εμφανίζονταν οι AC/DC που ήδη είχαν κάνει όνομα εκείνα τα χρόνια με άλμπουμ όμως το Let There Be Rock και το High Voltage, συνδυάζοντας τις εκκεντρικές και γεμάτες δύναμη παρουσίες των Μπον Σκοτ και Άνγκους Γιανγκ. Λίγο πριν βγάλουν το καινούριο τους άλμπουμ Powerage, τα παιδιά από την Αυστραλία επέστρεψαν στην πατρίδα τους (μια που και οι αδερφοί Γιανγκ, αλλά και ο Σκοτ ήταν Σκωτσέζοι). Η σετλιστ της 30ης Απριλίου είχε κομματάρες (κάποιες από τις οποίες είδαμε όσοι ήμασταν τυχεροί και στην Αθήνα πριν μερικά χρόνια) και ο κόσμος από κάτω χτυπιόταν. Μετά το Let There Be Rock τα παιδιά αποσύρθηκαν και ο κόσμος αποζητούσε το encore. Αυτό έγινε πράξη, κάτι συνηθισμένο, αλλά με αρκετά διαφορετικό τρόπο. Ο Άνγκους δεν βγήκε με το γνωστό μαθητικό του συνολάκι, αλλά με την στολή της εθνικής Σκωτίας (η οποία μπαι δε γουεί ήταν καταπληκτική και δεν είναι τυχαίο ότι ήταν Umbro) και μια μπάλα στο χέρι. Το ίδιο έκαναν και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας κλωτσώντας τις μπάλες στο κοινό που ούρλιαζε μέσα σε μια ατμόσφαιρα απίστευτης ποδοσφαιρομουσικής ηδονής. Ο Άνγκους (οπαδός των Ρέιντζερς όπως κι ο αδερφός του) έδωσε ένα από τα σόου του σολάροντας και η συναυλία με τις φανέλες της Σκωτίας έμεινε για καιρό χαραγμένη στους κατοίκους της πόλης, αυξάνοντας κι άλλο την αισιοδοξία και τον ενθουσιασμό των φιλάθλων.

Η ομάδα της Σκωτίας όμως δεν μάγεψε στα γήπεδα της Αργεντινής. Με το αλαζονικό υφάκι και την (όπως λέγεται) μηδενική δουλειά του προπονητή στην… κατασκοπεία του αντιπάλου έχασε στο πρώτο ματς από το Περού του Κουμπίγιας με 3-1, παρ΄ότι άνοιξε το σκορ και έχασε και πέναλτι. Και αν αυτό ήταν πλήγμα για την αξιοπρέπεια των Σκωτσέζων, τότε το 1-1 με το Ιράν ήταν εθνική ντροπή. Με την ψυχολογία στο ναδίρ η Σκωτία πήγε στο τελευταίο ματς απέναντι στην Ολλανδία ψάχνοντας μια νίκη με τρία γκολ διαφορά για να προκριθεί, ένα μικρό θαύμα. Τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο ζόρικα όταν οι Οράνιε άνοιξαν το σκορ (με την Σκωτία ήδη να έχει ένα δοκάρι και ένα ακυρωμένο γκολ), αλλά εκεί ήταν και το σημείο που η Σκωτία αποφάσισε να δείξει ότι δεν ήταν ανέκδοτο, αλλά ομάδα με ικανότητες. Γύρισε το ματς αρχικά με γκολ του Νταλγκλίς και στη συνέχεια με πέναλτι του Άρτσι Γκέμιλ. Αυτό που έμεινε όμως αξέχαστο ήταν το τρίτο γκολ της Σκωτίας, μια καταπληκτική προσπάθεια του Γκέμιλ που έκανε το 3-1 και έδωσε ελπίδες πρόκρισης σε ένα ολόκληρο έθνος. Τόσο μεγάλο ήταν αυτό το γκολ που στο  Trainspotting του Ντάνι Μπόιλ υπάρχει μια σκηνή αφιερωμένη, όταν ο Τόμι και η Λίζι θέλουν να βάλουν μια ταινία πορνό για να αυξήσουν την… λίμπιντό τους. Μόνο που η βιντεοκασέτα έχει αλλαχθεί και στη θέση της υπάρχουν τα «100 καλύτερα γκολ» και η στιγμή του γκολ του Γκέμιλ. Την ίδια ώρα ο Γιούαν ΜακΓκρέγκορ (δράστης της αλλαγής της βιντεοκασέτας αν θυμάμαι καλά) είναι με τη δική του κοπέλα και φτάνει σε οργασμό λέγοντας τα περιβόητα λόγια: «Είχα να νιώσω έτσι από τότε που ο Άρτσι Γκέμιλ σκόραρε με την Ολλανδία το 1978«, κάτι που μόνο γνήσιος ποδοσφαιρόφιλος θα μπορούσε να είχε πει σε αντίστοιχη κατάσταση.

Δυστυχώς για την Σκωτία το γκολ του Γκέμιλ είναι η αρχή ενός ονείρου που δεν ολοκληρώνεται. Η Ολλανδία σκοράρει με τον Τζόνι Ρεπ και με το τελικό 3-2 οι Σκωτσέζοι γυρίζουν στην πατρίδα τους. Ο θεός ΜακΛάουντ αρχικά μένει στη θέση του, αλλά υπό τις πιέσεις αποχωρεί αφήνοντας και πάλι το στίγμα του με μια ακόμα επική δήλωση: «Με λίγη τύχη στο Μουντιάλ μπορεί να είχα γίνει Σερ. Τώρα μάλλον θα αποκεφαλιστώ». Η Σκωτία του 1978 έμεινε ως η ομάδα που ίσως να μπορούσε, ίσως και όχι, η ομάδα που ξεσήκωσε μέχρι και ροκ μπάντες και συγκρίθηκε με τον οργασμό, αλλά τελικά απογοήτευσε. Πολλοί μάλιστα λένε ότι αυτή η τεράστια απογοήτευση και η μιζέρια που έφερε στον λαό οδήγησε στο να μην περάσει την επόμενη χρονιά το δημοψήφισμα για τη δημιουργία ανεξάρτητου αποκεντρωμένου κοινοβουλίου στη χώρα. Άλλωστε πάλι στο Trainspotting υπάρχει το παραλήρημα για το πόσο χάλια είναι να είσαι Σκωτσέζος.

Ρετρό κουίζ νο33 (World Cup Edition)

  [5 Σχόλια]

retro33

Ο εικονιζόμενος ποδοσφαιριστής δεν άφησε κάποιο ανεξίτηλο σημάδι στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Εκτός ίσως από το γεγονός ότι είναι ο σωσίας του Νίκου Καραγεωργίου. Παρ΄όλα αυτά έχει καταφέρει κάτι για το οποίο μνημονεύεται, ένα ρεκόρ που δεν θα το χάσει ποτέ. Ποιος είναι και τι σχέση έχει με το Μουντιάλ; Το κουίζ λογικά είναι ζόρικο (για όσους αποφασίσουν να μην κλέψουν, γεγονός για το οποίο δεν είμαι πολύ αισιόδοξος) και συνεπώς ακόμα και να το βρείτε δεν θα σας πολυπιστέψω.

Όταν οι ερασιτέχνες έκαναν την έκπληξη

  [Καθόλου σχόλια]

joe-gaetjens-1950-world-cup-vs-englandjpg-599783bd381d5557_large

Ήταν 29 Ιουνίου του 1950 όταν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών σε Μουντιάλ έλαβε χώρα στη Βραζιλία. Μπροστά σε δέκα χιλιάδες περίπου θεατές στο Μπέλο Οριζόντε η Αγγλία που παιζόταν 3/1 για να κατακτήσει το Μουντιάλ, αντιμετώπιζε μια ομάδα που οι μπουκ την έδιναν 500/1. Μια ομάδα που την αποτελούσαν μεταξύ άλλων ένας ταχυδρόμος, ένας λαντζέρης και ένας οδηγός νεκροφόρας. Οι Άγγλοι χωρίς να έχουν ξαναπαίξει σε Μουντιάλ και να δοκιμαστούν, είχαν την αλαζονεία που τους συνόδευε εκείνα τα χρόνια ως οι δημιουργοί του ποδοσφαίρου που δεν γίνεται να χάσουν από κανέναν. Δεν υπήρχε άλλωστε και λόγος να παίξουν με τους μαθητές τους από διάφορες άλλες υποανάπτυκτες ποδοσφαιρικά χώρες. Ήταν δε τέτοια η άνεσή τους, που είχαν αφήσει τον Στάνλει Μάθιουζ εκτός ομάδας για να παίξει στα μετέπεια πιο δύσκολα ματς.

billy-wright-ed-mcilvenny

Από την άλλη πλευρά η ομάδα των ΗΠΑ ήταν κυρίως ομάδα μεταναστών με καταγωγή από πιο ποδοσφαιρικές χώρες. Η ομάδα είχε Ιταλούς, Πορτογάλους, έναν Ιρλανδό, έναν Σκωτσέζο και έναν Αϊτινό (αν βάζαμε και έναν Πόντιο θα μπορούσε να είναι ανέκδοτο). Ο επί 10 χρόνια αρχηγός της εθνικής της ομάδας Γουόλτερ Μπαρ έδωσε το περιβραχιόνιο στον Εντ ΜακΙλβένι για το συγκεκριμένο ματς, γιατί ήταν Σκωτσέζος διάολε και θέλεις πάντα έναν Σκωτσέζο αρχηγό για να αντιμετωπίσεις τους Άγγλους, δεν έχετε δει Μπρέιβχαρτ;

usa1022365-003C433700000258-705_468x378

Οι Άγγλοι μπήκαν δυνατά, πίεσαν, έχασαν φάσεις, ο τερματοφύλακας Μπόργκι κατέβασε τα ρολά και στο 38′ το σοκ ήρθε, καθώς μπήκε ένα γκολ από τον Αϊτινό  (με πατέρα Γερμανό και μητέρα Αϊτινή) Τζο Γκαετιένς. Ένα εύκολο σουτ από τους Αμερικάνους μετατράπηκε σε γκολ όταν ο Τζο έκανε κάτι σαν κεφαλιά ψαράκι και άλλαξε την πορεία της μπάλας. Κάποιοι είπαν ότι ήταν θέμα τύχης, άλλοι ότι το ήθελε, το θέμα είναι ότι έγραψε το ΗΠΑ-Αγγλία 1-0. Οι Άγγλοι όσο και να πίεσαν δεν κατάφεραν να κάνουν κάτι και το σκορ δεν άλλαξε μέχρι το τέλος. Ο σκόρερ αποθεώθηκε στις αγκαλιές των Βραζιλιάνων οπαδών (βλέπε πρώτη φωτό).

Ο αστικός μύθος λέει ότι όταν Άγγλος απεσταλμένος ενημέρωσε την πατρίδα για το τελικό σκορ με τηλεγράφημα, κανείς δεν πίστεψε το σκορ και θεώρησαν ότι ήταν λάθος με αποτέλεσμα κάποιες αγγλικές εφημερίδες να γράψουν ότι το τελικό σκορ ήταν 10-1 υπέρ της Αγγλίας (το οποίο αν και δεν επιβεβαιώνεται, εμείς το θεωρούμε αλήθεια γιατί μιλάμε για Άγγλους). Την ίδια στιγμή στις ΗΠΑ το τελικό αποτέλεσμα δεν είχε όση δημοσιότητα του άξιζε, με τους Νιου Γιορκ Τάιμς να αφιερώνουν μια-δυο παραγράφους για τον άθλο, ενώ άλλες εφημερίδες είχαν απλά το σκορ (πολύ συχνά λάθος) και έγραφαν λανθασμένα τα ονόματα των παικτών. Με την άνοδο του ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ αργότερα, αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές εκείνης της ομάδας τιμήθηκαν, μάλιστα κάποιοι από αυτούς μετά θάνατον όπως ο σκόρερ Γκαετιένς που σκοτώθηκε στις πολιτικές αναταραχές της πατρίδας του και ποτέ δεν βρέθηκε το πτώμα του. Οι Άγγλοι αντιμετώπισαν την ήττα με τον γνωστό τους τρόπο, ο τερματοφύλακας Γουίλιαμς για παράδειγμα είχε δηλώσει: «Οι Αμερικάνοι εμφανίστηκαν φορώντας σομπρέρος και καπνίζοντας πούρα, δεν πρέπει να ακούμπησαν την μπάλα πάνω από έξι φορές».  Η απάντηση ήρθε από τον Γουόλτερ Μπαρ: «Για να κερδίσεις με 1-0 αρκεί να ακουμπήσεις μια φορά την μπάλα».

Η ιστορία έγινε πιο γνωστή αργότερα από το βιβλίο «The Game of Their Lives» και την ομώνυμη ταινία πριν μερικά χρόνια. Μια ταινία στην οποία ο Τζέραρντ Μπάτλερ σαν άλλος Λεωνίδας παίζει τον τερματοφύλακα Μπόργκι που φυλώντας άλλου είδους Θερμοπύλες εμποδίζει τους Άγγλους, ενώ τον Αϊτινό σκόρερ παίζει ο Τζίμι Ζαν-Λουίς που έπαιζε στη σειρά Heroes τον χαρακτήρα με όνομα ο «Αϊτινός». Συμπτώσεις, αλλά η ταινία είναι αρκετά μέτρια δυστυχώς, φουλ από κλισέ και με αρκετές διαφορές από την πραγματική ιστορία και τους πρωταγωνιστές.

usa-wins-1-1

Η τύχη έφερε τις ομάδες αντίπαλες ξανά το 2010 και πριν τον αγώνα όλοι θυμήθηκαν αυτό το ματς. Οι Άγγλοι θέλοντας να ξεπλύνουν την ντροπή και οι Αμερικάνοι ως κίνητρο για κάτι καλύτερο. Το τελικό 1-1 ήρθε και αυτή τη φορά στις ΗΠΑ η σημασία που πήρε στα ΜΜΕ ήταν πολύ πολύ μεγαλύτερη. Το παραπάνω επικό εξώφυλλο τα λέει όλα. Όσα χρόνια και να περάσουν όμως, οι άνθρωποι που από το πουθενά έκαναν μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του Μουντιάλ θα είναι οι πρωτοπόροι και αυτοί που θα δίνουν ελπίδα σε όλα τα αουτσάιντερ των Μουντιάλ.

Θα μείνουν μόνο τα ρεκόρ

  [3 Σχόλια]

Μία από τις πρωτιές στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων έγινε στις 18 Ιουνίου του 1994 στις ΗΠΑ. Η γηπεδούχος ομάδα των ΗΠΑ υποδέχτηκε την Ελβετία (σε ένα από τα πιο ξενέρωτα ποδοσφαιρικά ζευγάρια) στον πρώτο αγώνα στην ιστορία των Μουντιάλ που έγινε σε «κλειστό» γήπεδο, το Πόντιακ Σίλβερντομ στην ευρύτερη περιοχή του Ντιτρόιτ. Η ομάδα του Λάλας βρέθηκε πίσω στο σκορ από ένα απευθείας φάουλ που έπνιξε ο (κατά τα άλλα συμπαθής) τερματοφύλακας Τόνι Μεόλα. Οι Αμερικανοί απάντησαν με τον ίδιο τρόπο με ένα πολύ ωραίο χτύπημα του Έρικ Γουινάλντα και το παιχνίδι έληξε 1-1. Μέχρι το τέλος του Μουντιάλ έγιναν άλλα τρία ματς στο Σίλβερντομ. Στο γήπεδο είχε τοποθετηθεί ειδικό φυσικό γρασίδι που μπορούσε να επιβιώσει μέσα σε κλειστό χώρο, αποτέλεσμα μελετών του τοπικού πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν και γενικά

Για πολλά χρόνια το στάδιο ήταν το μεγαλύτερο στο NFL, αλλά με τη φυγή των τοπικών Λάιονς για άλλο γήπεδο πήρε την κάτω βόλτα. Το ιστορικό αυτό γήπεδο είχε φιλοξενήσει και τους Ντιτρόιτ Πίστονς, ενώ είχε σπάσει και το ρεκόρ θεατών σε κλειστό χώρο για τη Β. Αμερική στην ιστορική… Ρεστλμάνια 3, τότε που ο Χουλκ ο Χόγκαν αντιμετώπιζε τον τιτανοτεράστιο Αντρέ δε Τζάιαντ (θεός σχωρέστον αν δεν κάνω λάθος). Από εκεί παρέλασαν οι Λεντ Ζέπελιν, οι Μετάλλικα, οι Πινκ Φλόιντ που έπαιξαν ολόκληρο το Dark Side of the Moon για πρώτη φορά μετά από 19 χρόνια, μέχρι κι ο Πάπας. Τα τεράστια έξοδα συντήρησης και τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει όλη η περιοχή του Ντιτρόιτ έβγαλαν το στάδιο στο σφυρί και το αγόρασε ένας Ελληνοαμερικάνος για… 550 χιλιάδες δολάρια (τα έξοδα κατασκευής του ήταν γύρω στα 50 εκατομμύρια). Ο πονηρός πατριώτης μας Αποστολόπουλος άνοιξε ξανά το γήπεδο, έγιναν διάφορα event (από ότι διάβασα και ένα φιλικό Μίλαν-Παναθηναϊκός), αλλά η μοίρα του σταδίου ήταν προδιαγεγραμμένη. Πριν κάποιους μήνες, ανακοίνωθηκε από τους ιδιοκτήτες ότι το γήπεδο θα πωληθει για… παλιοσίδερα και θα βγει στο σφυρί ότι μπορεί να πωληθεί. Κάποιοι ντόπιοι κατάφεραν και μπήκαν στο γήπεδο που φιλοξένησε και τα Ελβετία-Ρουμανία 4-1, Ρωσία-Σουηδία 1-3 και Βραζιλία-Σουηδία 1-1 και οι εικόνες εγκατάλειψης είναι θλιβερές, βγαλμένες από σκηνές του Walking Dead.

Ο τερματοφύλακας 10αρι

  [Καθόλου σχόλια]

Vitor Baia

Από τότε που η επιλογή των αριθμών έγινε ελεύθερη στο ποδόσφαιρο και βλέπουμε φανέλες εκτρώματα με αριθμούς του τύπου 77, 99 και κάτι ξενέρωτα τέτοια η δύναμη που είχαν τα νούμερα κάπως χάθηκε. Ευτυχώς βέβαια αρκετά πρωταθλήματα κρατούν γερά ακόμα και έχουν νούμερα μέχρι π.χ. το 25. Οι αριθμοί δεν ήταν απλά μια παραξενιά, αλλά είχαν και συγκεκριμένο ρόλο δείχνοντας επί την ουσίας τι θέση παίζει ο κάθε παίκτης. Το δεξί μπακ το 2 και το αριστερό το 3 ήταν κλασσικά παραδείγματα. Ακόμα και σήμερα όμως αρκετοί από εμάς συνεχίζουμε να μιλάμε με τέτοιους όρους λέγοντας για κάποιον ότι είναι 8αρι ή και 10αρι. Αυτά βέβαια κυρίως στο ευρωπαϊκό πόδοσφαιρο γιατί για παράδειγμα στην Αργεντινή το δεξί μπακ έχει συνδυαστεί με το νο4 ή το αμυντικό χαφ με το 5 (και πολύ συχνά υπάρχει ο όρος doble cinco όταν μια ομάδα παίζει με δυο αμυντικά χαφ) και γενικά ανάλογα με την κάθε εποχή και το σύστημα που επικρατούσε μέχρι που έγινε η… αναστροφή της πυραμίδας.

zamrl

Με την πάροδο των ετών έχουμε δει πολλά περίεργα, με παίκτες να παίρνουν νούμερα που δεν… τους αντιπροσώπευαν. Αμυντικούς να φοράνε νούμερα επιθετικών, τον Ζαμοράνο να βάζει 1+8 γιατί του φάγανε το 9, το… 69 του Λιζαραζού, τον Ζερουάλι με το 0 και πάει λέγοντας μέχρι τον Ροζέριο Σένι που κατέβηκε με φανέλα τριψήφια για το ρεκόρ αγώνων που συμπλήρωνε. Αν όμως έχει μείνει κάποιο ιερό και όσιο αυτό είναι τα νούμερα 1 και 10. Το 1 του τερματοφύλακα και το 10 του… δεκαριού. Με τις εξαιρέσεις τους βέβαια. Και ναι μπορεί ο Παντέλος ο Καφές να τίμησε όσο λίγοι το νούμερο 1 (κυρίως με το να ξεχνάς ότι υπήρχε στο γήπεδο και ότι το φορούσε), αλλά το 1 του τερματοφύλακα ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν και όχι από τον Οσβάλντο Αρντίλες.

ardiles8652-00E3C3AE00000190-280_634x484

Στο Μουντιάλ του 1974 τόσο η Ολλανδία, όσο και η Αργεντινή αποφάσισαν να δώσουν τα νούμερα στους παίκτες τους αλφαβητικά. Στους μεν Οράνιε η εξαίρεση ήταν ο πολύς Γιόχαν Κρόιφ που πήρε το 14, στη δε Αργεντινή οι τερματοφύλακες. Έτσι ο Ρουντ Γκέελς (που πιθανότατα προφέρεται Χχχχέεεεελς), ένας επιθετικός, εμφανίστηκε με το νο1 στην πλάτη γράφοντας ιστορία. Η ίδια πολιτική ακολουθήθηκε από την Αργεντινή το 1978 και το 1982 και επειδή τα ισπανικά είναι πιο φυσιολογική γλώσσα και έχουν και ονόματα με φωνήεντα έγιναν γνωστοί ο Νορμπέρτο Αλόνσο και ο Οσβάλντο Αρντίλες παίζοντας με το 1 χωρίς να είναι τέρματα. Το έθιμο συνεχίστηκε και το 1986 με τον Σέρχιο Αλμιρόν, αλλά ο Ντιέγκο πάτησε πόδι και πήρε το 10 και το ίδιο έκαναν οι παλιοσειρές Πασαρέλα και Βαλντάνο παίρνοντας το 6 και το 11 αντίστοιχα.

argentina97

Όπως ήταν λογικό οι τερματοφύλακες σε αυτές τις περιπτώσεις έπαιρναν ότι τους τύχαινε (για παράδειγμα ο Πάτο Φιλιόλ της Αργεντινής είχε πάρει το 5) με βάση το επώνυμό τους. Έτσι φτάσαμε σε μια ιστορική στιγμή το 1997. Σε ένα από τα πολύ κακά Κόπα Αμέρικα της εποχής (ο θεσμός είχε αρχίσει να παίρνει την κάτω βόλτα) η Αργεντινή κατέβηκε με τα δεύτερα μια που λίγες μέρες πιο πριν έπαιζε προκριματικά για το Μουντιάλ της Γαλλίας (ναι τρομερός προγραμματισμός στη Λ. Αμερική για μια ακόμα φορά) και μάλιστα κάνοντας προετοιμασία χωρίς τον Πασαρέλα αλλά με τον βοηθό του και σημερινό μάνατζερ της ομάδας Αλεχάντρο Σαμπέγια. Στο πρώτο παιχνίδι κόντρα στο Εκουαδόρ είχαμε το παγκόσμιο φαινόμενο να κατέβει ομάδα με τον τερματοφύλακά της (τον Νάτσο Γκονζάλες της Ράσινγκ Κλουμπ) φορώντας το Νο10, ένα νούμερο που έχουν τιμήσει παίκτες όπως ο Μάριο Κέμπες και ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Ο Γκονζάλες μπορέι να μην μάγεψε με τις ντρίμπλες του ή να σκόραρε, κατάφερε τελικά όμως να κρατήσει το μηδέν, σε ένα απόλυτα βαρετό ματς στο οποίο δεν μπήκε κανένα γκολ. Από τότε κι άλλοι τερματοφύλακες φόρεσαν το 10, όπως ο Σάντρο Γκούσμαν και πιο πρόσφατα ο Κριστιάνο Λουπατέλι ξεφτιλίζοντας παντελώς το άγιο νούμερο του ποδοσφαίρου.

Όταν ο κόσμος απείχε από έναν αγώνα Μουντιάλ

  [Καθόλου σχόλια]

 wales-19581

Αν ψάξει κανείς τα στατιστικά που υπάρχουν στη διάθεσή μας, το αρνητικό ρεκόρ σε αγώνα Μουντιάλ αναφέρεται ότι σημειώθηκε στο μακρινό 1930 στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας σε έναν αγώνα μεταξύ της Ρουμανίας και του Περού. Παρ’ ότι αναφέρεται ότι υπήρχαν 200-300 φίλαθλοι στο γήπεδο, στο επίσημο σάιτ της ΦΙΦΑ η προσέλευση στο ματς που έγινε στο Μοντεβιδέο αναφέρεται ότι ήταν 2549 νοματαίοι. Κι αν για πρώτο Μουντιάλ, σε εποχές δύσκολες και με ομάδες όχι μεγάλα ονόματα μια τέτοια προσέλευση δεν είναι περίεργη, είναι πολύ περίεργο όταν κοιτάει κανείς τα εισιτήρια σε ένα ματς στο Μουντιάλ της Σουηδίας το 1958 που μάλιστα ήταν και αγώνας μπαράζ.

imre_nagy2

Με το τέλος του τρίτου ομίλου, η Ουγγαρία (σε κακή κατάσταση και με πολλούς της παίκτες όπως ο Πούσκας να είναι απόντες εξαιτίας των προβλημάτων στη χώρα μετά την αποτυχημένη ουγγρική επανάσταση) ισοβάθμισε με την Ουαλία στη δεύτερη θέση και θα αγωνιζόταν σε μπαράζ στις 17 Ιουνίου στο γήπεδο Ρασούντα της Σόλνα για ένα εισιτήριο στους 8. Μία μέρα πιο πριν όμως έγινε ένα γεγονός ιδιαιτέρως σημαντικό που είχε και άμεση επίδραση στον αγώνα πλέι-οφ. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Ίμρε Νάγκι ύστερα από δυο περίπου χρόνια φυλάκισης θανατώθηκε δια απαγχονισμού με την κατηγορία της προδοσίας. Ο Νάγκι ήταν μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος της ΕΣΣΔ και εκλεκτός της, αλλά οι διαφορετικές του ιδέες γρήγορα έφεραν την αντίδραση της Μόσχας. Έχασε τη θέση του ως πρωθυπουργός και αργότερα επανήλθε στη θέση μετά την αντι-σοβιετική ουγγρική επανάσταση του 1956 με τη βοηθεία του ουγγρικού λαού. Προσπάθησε να περάσει ένα δικό του μοντέλο μακρυά από τις σταλινικές διδαχές, απέσυρε τη χώρα από το σύμφωνο της Βαρσοβίας και φυσικά μετά την επικράτηση των Σοβιετικών δικάστηκε και καταδικάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Στις 16 Ιουνίου απαγχονίστηκε και ο θάνατός χρησιμοποιήθηκε από την ΕΣΣΔ ώστε να περάσει ένα μήνυμα σε άλλους ηγέτες του κομμουνιστικού κόσμου που πιθανώς να είχαν διαφορετικές ιδέες.

Η παγκόσμια κοινή γνώμη συγκλονίστηκε από το γεγονός και ο κόσμος στη Σουηδία αποφάσισε να απέχει από τον αγώνα μπαράζ σε πολύ μεγάλο βαθμό. Μόλις 2823 άνθρωποι βρέθηκαν στις κερκίδες του σταδίου προσπαθώντας να περάσουν το δικό τους μήνυμα. Στο γήπεδο όμως η ομάδα της Ουαλίας κοιτούσε τα δικά της, πετυχαίνοντας μια σπουδαία νίκη, ειδικά μάλιστα αφού κατάφερε να ανατρέψει το 0-1 του 1ου ημιχρόνου σε 2-1 και να πάρει μια ιστορική πρόκριση στους 8 της διοργάνωσης (το 1-1 του Όλτσερτς είναι ένα από τα ωραιότερα γκολ που έχουμε δει σε Μουντιάλ και το 2-1 μετά από εγκληματικό λάθος της ουγγρικής άμυνας). Ακόμα και αν ληφθεί υπ’ όψιν ότι η Ουγγαρία δεν ήταν σε καλή κατάσταση, το 2-1 θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του θεσμού. Εκεί δυστυχώς για την ομάδα της Ουαλίας τελείωσε και το όνειρο, αφού έπεσε στη Βραζιλία και τελικά υπέκυψε, έστω και στο 66′, με ένα γκολ του Πελέ που έγραψε το τελικό 1-0. Είναι ίσως άδικο που η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική επιτυχία της Ουαλίας (μιας χώρας που ζει για το ράγκμπι) έμελλε να επισκιαστεί από ένα άλλο γεγονός και να λάβει χώρα μπροστά σε ελάχιστους θεατές, από την άλλη όμως το ποδόσφαιρο συχνά (με την μορφή της οπαδικής αντίδρασης) δεν μπορεί να μένει απαθές και μακρυά από το τι συμβαίνει στον έξω κόσμο.

Μια παραλίγο πρόκριση με ένα ξυραφάκι

  [1 Σχόλιο]

Μέχρι πού θα έφτανε μια ομάδα για να κερδίσει την παρουσία της σε ένα Μουντιάλ; Την απάντηση μάς την δίνει η εθνική ομάδα της Χιλής στα προκριματικά του Μουντιάλ του 1990. Το σύστημα της πρόκρισης τότε για το Μουντιάλ ήταν, όπως φαντάζεστε, μαγικό. Οι μόλις 9 ομάδες της CONMEBOL χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους των τριών ομάδων και οι 2 καλύτεροι πρώτοι έπαιρναν την πρόκριση για την Ιταλία, ενώ ο χειρότερος πρώτος θα έπαιζε προκριματικά με τον όμιλο της Ωκεανίας (όπου τελικά βγήκε πρώτο το… Ισραήλ). Στο γκρουπ 3 η Βενεζουέλα είχε μόνο ήττες και έτσι την τελευταία αγωνιστική το Μαρακανά θα έκρινε την πρόκριση μεταξύ Βραζιλίας και Χιλής που ισοβαθμούσαν. Με τη διαφορά τερμάτων υπέρ της, η Σελεσάο περνούσε και με το Χ, ενώ η Χιλή ήθελε μόνο νίκη. Οι Χιλιανοί έκαναν όνειρα να γίνουν η νέα Ουρουγουάη που θα γέμιζε μια χώρα στη στενοχώρια.

Το ημίχρονο έληξε χωρίς γκολ, αλλά μόλις στο 49′ ο τεράστιος Καρέκα έκανε το 1-0 και οι 141.000 θεατές άρχισαν τα πανηγύρια. Η Χιλή προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά φαινόταν ότι δεν θα μπορούσε να βάλει δυο γκολ. Και κάπου εκεί στο 67′ και ενώ οι κάμερες ήταν μακρυά από την περιοχή της Χιλής, ο κόσμος είδε τον τερματοφύλακα της Χιλής Ρομπέρτο Ρόχας να σωριάζεται στο έδαφος λίγο πιο δίπλα από ένα βεγγαλικό που είχε πέσει. Οι παίκτες της Χιλής αποχωρούσαν από τον αγωνιστικό χώρο εξοργισμένοι και ο Αργεντίνος διαιτητής αναγκάστηκε να διακόψει το παιχνίδι βλέποντας τον Ρόχας αιμόφυρτο.

chile496402_400

Η Ομοσπονδία συνεδρίασε την άλλη μέρα και προσπάθησε να βγάλει άκρη από τα βίντεο και τις φωτογραφίες. Αυτό που τους έκανε εντύπωση είναι ότι το βεγγαλικό ναι μεν έπεσε από την κερκίδα, αλλά ήταν σε απόσταση τουλάχιστον 4-5 μέτρων μακρυά από τον Ρόχας και ότι ο τραυματισμός του Χιλιανού φίσκουλα δεν φαινόταν να έχει να κάνει με κάποιο έγκαυμα, αλλά περισσότερο με αιχμηρό αντικείμενο. Ο Ρόχας κλήθηκε να εξηγήσει τι συνέβη και εκεί σε μια προφανώς στιγμή ειλικρίνειας και εν μέσω τύψεων παραδέχτηκε ότι δεν είχε τραυματίστει από κάποιο αντικείμενο, αλλά αυτοτραυματίστηκε στο μέτωπο με ένα ξυραφάκι Ζιλέτ που είχε κρυμμένο στο γάντι του. Σε ερώτηση τι διάολο το χρειαζόταν, ομολόγησε ότι περίμενε να γίνει κάτι με κάποιον οπαδό ώστε να προσποιηθεί ότι τον τραυμάτισαν και η Χιλή να κερδίσει έτσι τον αγώνα ή στην χειρότερη να επαναληφθεί ο αγώνας αν κάτι δεν πήγαινε καλά.

Rosenery chegou a ser detida pela polícia, mas foi solta pouco depois

Η ιστορία όμως δεν τελείωσε τόσο απλά, καθώς σιγά σιγά όλη η αλήθεια βγήκε στην επιφάνεια και διαπιστώθηκε ότι η ιδέα ήταν του προπονητή Ορλάντο Αραβένα και μέσα στο κόλπο ήταν και ο γιατρός της ομάδας. Η καλύτερη ευκαιρία που είχαν για να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους ήταν το βεγγαλικό, το οποίο τελικά βρέθηκε ότι το είχε ρίξει μια 24χρονη Βραζιλιάνα με το όνομα Ροσενέρι Μέγιο ντο Νασιμέντο (γιατί κάθε Βραζιλιάνος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να λέγεται Νασιμέντο). Αντί βέβαια η Ροσενέρι να πληρώσει για την ενέργειά της που θα μπορούσε να αφήσει την χώρα εκτός Μουντιάλ, έγινε γνωστή ως η… «Μπουρλοτιέρισα του Μαρακανά» (ΟΚ, η ελεύθερη μετάφραση είναι δικιά μου) και έφτασε στο σημείο να κάνει και φωτογράφιση για το τοπικό Πλέιμπόι (άχρηστη πληροφορία της ημέρας, η Ροσενέρι πέθανε το 2011 μόλις στα 45 της από ανεύρυσμα).

Τα πράγματα για τους Χιλιανούς όμως δεν πήγαν τόσο καλά, όσο πήγαν για την κοπέλα. Ο Ρόχας τιμωρήθηκε με ισόβιο αποκλεισμό από το ποδόσφαιρο (ήταν πολύ καλός τερματοφύλακας και μάλιστα έπαιζε στην Σάο Πάολο της Βραζιλίας) και μόλις το 2001 μετά από δικιά του αίτηση έγινε άρση της τιμωρίας (στα 44 του πλέον και για τυπικούς λόγους). Μαζί του τιμωρήθηκαν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας, ο προπονητής, ο γιατρός και ο αρχηγός της ομάδας Φερνάντο Αστένγκο για 5 χρόνια, ενώ το χειρότερο όλων ήταν ότι η ομάδα της Χιλής αποκλείστηκε από τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1994 με αποτέλεσμα μια αρκετά καλή φουρνιά παικτών να μείνει εκτός. Το γεγονός έχει μείνει ιστορικά ως το «Μαρακανάσο της ντροπής», μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του Χιλιανού ποδοσφαίρου που μπόρεσε να σηκώσει κεφάλι σχεδόν 10 χρόνια μετά με την σπουδαία ομάδα στο Μουντιάλ του 1998 του Μαρσέλο Σάλας και του Ιβάν Ζαμοράνο (το Ζ με Σ).

Sportsmanship

  [Καθόλου σχόλια]

17 Ιουλίου 1994, Στάδιο Rose Bowl-Pasadena, λίγα λεπτά μετά.

Οι βαψομαλλιάδες

  [2 Σχόλια]

Οπόρτο, 2012.

Ο Χουλκ και η παρέα του σηκώνουν την κούπα του πρωταθλητή, με τα μαλλιά βαμμένα, λίγο πριν κερδίσουν την Σπόρτινγκ με 2-0.

Γαλλία, 1998

Η Ρουμανία σοκάρει τον κόσμο πρώτα κερδίζοντας την Αγγλία και στη συνέχεια με το πλατινέ βαμμένο μαλλί όλων των παικτών (ανάμεσά τους κι ο Άντον Ντόμπος) στο ματς με την Τυνησία. Οι Bleach Boys τελικά μένουν εκτός 8αδας από τον Νταβόρ Σούκερ.

Panini 1997-98

Ο Ιμπραήμ Μπα, ο άνθρωπος για τον οποίο άκουσα πρώτη φορά την λέξη βαψομαλλιάς σε εκπομπή του Γεωργίου και τον θυμάμαι κάθε φορά που βλέπω φωτογραφίες όπως αυτή της Πόρτο.