Να γράψω λέει σε δυο παραγράφους για τον καλύτερο του 2011. Ούτε γραμμή παραπάνω. Α, ναι και χωρίς πολλά κλισέ. Τσάβι-Μέσι-Ρονάλντο. Τον Ρονάλντο τον αποκλείουμε εξαρχής. Όχι επειδή μου είναι εξαιρετικά αντιπαθής, έτσι κι αλλιώς ούτε Ρεάλ, ούτε Μπαρσελόνα υποστηρίζω. Πολύ απλά γιατί ότι στατιστικά να μου φέρεις, αν έχει παραπάνω Μ.Ο. σε ασίστ, σε γκολ, σε ευστοχία έξω από τα 6.75 ή οτιδήποτε άλλο δεν παίζει κανέναν ρόλο. Γιατί στο τέλος της κουβέντας θα πω ότι έπαιζε στην ομάδα που στο C.L. δεν έκανε τίποτα, γιατί στο πρωτάθλημα δεν τα κατάφερε, γιατί η Μπάρσα τον ταπείνωσε, γιατί ο ίδιος στα μεγάλα ντέρμπυ και στις μεγάλες στιγμές της καριέρας του είναι πάντα κρυμμένος. Πιθανόν αν έπαιζε κι ο ίδιος στην Μπάρσα να είχε παραπάνω ελπίδες, δεν παίζει όμως. Ήταν στους χαμένους και δυστυχώς για αυτόν οι ήττες ήταν πολλές και εμφατικές πέρσι και η κατάκτηση του κυπέλλου δεν είναι αρκετή. Γιατί για να είσαι ο κορυφαίος πρέπει να έχεις κάνει τη διαφορά και να είσαι και με τους κορυφαίους. Όταν τα αγόρια γίνουν άντρες, ο Κριστιάνο θα έχει την ευκαιρία.

Ναι, ο Τσάβι. Ξέρω, ξέρω… Το μυαλό, ο ιθύνων νους, χωρίς αυτόν ο Μέσι δεν υπάρχει στην Εθνική Αργεντινής. Μας τα είπατε παιδιά, τα ξέρουμε. Συμπαθέστατος ο Τσάβι, χαμηλών τόνων και υπερ-τεράστιος παίκτης. Γεννημένος άτυχος. Σε έναν άλλον κόσμο, μια άλλη στιγμή θα ήταν αυτός το νούμερο 1. Σε έναν κόσμο που θα έλειπε ο πρωταγωνιστής μπροστά και θα είχε να ανταγωνιστεί παίκτες που παίζουν στο κέντρο και δεν σκοράρουν τόσο θα έπαιρνε το βραβείο κάθε χρόνο φορώντας παντόφλες. Γιατί είναι τέτοια παιχτούρα. Αλλά κάθε καλός σούπερ-ήρωας θέλει το sidekick του. Ο Μπάτμαν έχει τον Ρόμπιν, ο Σέρλοκ Χολμς έχει τον Γουότσον, ο Φρόντο έχει τον Σαμ (ο οποίος σίγουρα τον γουστάρει) και στην εποχή μας ο Μέσι έχει τον Τσάβι.

Πώς να μην είναι ο καλύτερος ο Λιονέλ; Έκανε διαστημικά πράγματα και συνεχίζει να κάνει. Σπάει τα ρεκόρ το ένα μετά το άλλο. Γιατί μπορεί η… τούρτα των Καταναλών να έχει βάσεις από κάτω διάφορους παίκτες και μια απίστευτη ομοιογένεια, αλλά το κερασάκι σε αυτή είναι από το Ροζάριο. Γιατί και στα εύκολα και στα δύσκολα είναι εκεί. Και ας μας πληγώνει κάθε φορά που η Αργεντινή πατώνει. Θα γυρίσει ο τροχός και θα κάνει κι εκεί το θαύμα του. Λιονέλ ήσουν ο καλύτερος ΚΑΙ το 2011.

(Elaith)

Xavier Hernández i Creus: Ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.

Τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ. Αν μπορείς ανάμεσα στις αιωρήσεις του μετρονόμου να δεις τις κινήσεις και τις κάθετες πάσες που κάνουν ευτυχισμένους τόσους πολλούς, ξέρεις γιατί ο Τσάβι δικαιούταν να σηκώσει εχθές το βράδυ το ιερό «κιούπι» στον ουρανό της Ζυρίχης.

(ausencia)

Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να στοιχειοθετήσω επαρκώς την επιλογή μου, πόσο μάλλον σε μια χρονιά όπου το αντίπαλον δέος επικράτησε στα πάντα πλην ενός Κυπέλλου. Αλλά αυτό το πράγμα είναι κάτι προσωπικό, δεν πρέπει να έχει να κάνει με τίτλους, σωστά; (Γιατί αν οι τίτλοι παίζουν ρόλο τότε ο Γουέσλι Σνάιντερ είναι στο τηλέφωνο και θέλει το περσινό βραβείο.)

Όμως είναι κάτι που απλά το βλέπω. Έχει πολλά πράγματα πάνω του που βρίσκω αποκρουστικά, για την ακρίβεια πιστεύω πως σε οτιδήποτε αφορά το άτομό του έξω από το γήπεδο θα ήθελα διακαώς να τον δείρω αν τον γνώριζα. Αλλά παρόλ’αυτά, όταν τον βλέπω να παίζει μπάλα τα ξεχνάω όλα. Μπορεί να μην κέρδισε σχεδόν τίποτα μες στο ’11, αλλά υπήρξε η χρονιά της απόλυτης ποδοσφαιρικής του ολοκλήρωσης. Η χρονιά που πέραν αμφιβολίας, καθόσουν να δεις ένα παιχνίδι της υπέροχης Ρεάλ του Ζοζέ Μουρίνιο και περίμενες από αυτόν να βάλει μεγάλο γκολ, να κάνει μεγάλη μπαλιά, να αποτελέσει τον πυρήνα του φανταστικού παιχνιδιού της ομάδας του.

Το ξέρεις ότι είσαι μέγιστος όταν σε καθορίζει η στιγμιαία σου αδυναμία. Ο ΛεΜπρόν Τζέιμς δεν ήταν καλός στην 4η περίοδο του φετινού τελικού. Ο Νίκος Γκάλης δεν έπαιρνε το τελευταίο σουτ. Ο Κριστιάνο δεν έβαλε γκολ στη Μπαρτσελόνα φέτος. ΟΚ. Έβαλε πέρσι, στον τελικό του Κυπέλλου, στη στιγμή που θεμελίωσε τη ρεαλιστική αμφισβήτιση της κυριαρχίας της Μπάρτσα στην Ισπανία. (Κυριαρχία που, ασχέτως της αδυναμίας της Ρεάλ να την κερδίσει, θα απωλέσει φέτος.)

Δεν έχει υπάρξει στιγμή στην καριέρα του Κριστιάνο που να μην ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ομάδας του. Με το καλημέρα. Και τι ομάδες κιόλας. Όταν ξεχωρίσει κάποιος άλλος, νιώθουμε την ανάγκη να το δηλώσουμε με έμφαση. (Δε συμβαίνει συχνά.) Νιώθεις πως αν πάρεις το καστ φανταστικών ποδοσφαιριστών που βρίσκονται γύρω από αυτόν σε μια ομάδα και τους αλλάξεις με άλλους, πάλι θα την οδηγήσει μακριά. Τον ίδιον, δε γίνεται να τον αλλάξεις. Στην καρδιά μιας ομάδας με άκρατα επιθετική φιλοσοφία βασισμένη σε ταχύτητα και τεχνική ως ισοδύναμα γρανάζια, ο Κριστιάνο είναι η αρχή και το τέλος. Είναι καταδικασμένος να είναι έτσι για πάντα, για όλη του την καριέρα. Και για την καριέρα του, το 2011 ήταν η καλύτερη χρονιά.

Ως τώρα.

(dark_tyler)

Μέσα στο 2011 σκόραρε πάνω-κάτω τα ίδια γκολ με τον Κριστιάνο Ρονάλντο (νούμερα αδιανόητα, βγαλμένα από στατιστικά στο Football Manager τα οποία κάποτε θεωρούσαμε αστεία λόγω έλλειψης αληθοφάνειας), μοίρασε περισσότερες και πιο θεαματικές ασίστ ακόμα και από τον μετρ του είδους Τσάβι (πάσες εντυπωσιακές, πανέξυπνες, διορατικές, ικανές να προκαλέσουν επιφώνημα θαυμασμού πριν καν ακουμπήσει την μπάλα ο παραλήπτης τους), συνέχισε να προσφέρει φάσεις στις οποίες κάποιος απελπισμένος αμυνόμενος τον κλωτσάει σε θέση ιδανική για εκτέλεση φάουλ λίγο έξω από την μεγάλη περιοχή κι όμως αυτός συνεχίζει την προσπάθεια του (φάσεις τόσο ξένες στη γενικότερη νοοτροπία του σύγχρονου ποδοσφαίρου), δήλωσε για άλλη μια χρονιά βροντερό παρών στα περισσότερα απ’ τα μεγάλα ματς που ο ‘καλύτερος ποδοσφαιριστής του κόσμου’ οφείλει να δηλώνει παρών (όπως αποστομωτικά δείχνει ένας σχετικός πίνακας που κάποιος φανατικός στατιστικολόγος έφτιαξε και στον οποίο, όπως ένας οποιοσδήποτε πολέμιος του Μέσσι θα φώναζε, δεν συμπεριλαμβάνονται οι αποτυχημένες προσπάθειες του με την εθνική, μειονέκτημα το οποίο μπορείς να καταθέσεις με στόμφο σαν επιχείρημα μόνο αν προσπαθείς πρόωρα και λανθασμένα να τον συγκρίνεις με τον Μαραντόνα) και πρόσθεσε στο ήδη γεμάτο σχετικό παλμαρέ του αμέτρητες νέες στιγμές κατά τις οποίες αποφάσιζε να ξεφύγει από τον καλοδουλεμένο ομαδικό ρυθμό που βγάζει η ορχήστρα της Μπαρτσελόνα και να προσπεράσει με μια ασύλληπτη απλότητα και άνεση (μια τέτοια άνεση που ορισμένες φορές υποβιβάζει άθελα της όλη την ενέργεια, κάνοντας την να φαίνεται κοινότυπη και – το χειρότερο και πιο ειρωνικό – εύκολη στα μάτια του θεατή, ειδικά αυτού που έχει παίξει λίγες φορές μπάλα στη ζωή του) οποιονδήποτε βρεθεί στο δρόμο του, αδιαφορώντας παντελώς για το πόσους θα συναντήσει, πόσο μεγάλης ποιότητας παίκτες είναι αυτοί και πόσα τετραγωνικά μέτρα ή εκατοστά έχει στη διάθεση του για να τους ντριπλάρει.

Μαγικές στιγμές, βγαλμένες από τα παιδικά όνειρα όλων μας, που πολλές φορές δεν τελείωναν με την μπάλα στα δίχτυα, γεγονός που αυτόματα τις αφήνει εκτός κάθε ιστορικού αφιερώματος που μένει άφθαρτο στον Χρόνο αναγκάζοντας έτσι οποιονδήποτε αγαπάει αυτό το παιχνίδι να αναρωτηθεί βλέποντας το ριπλέι «can we make it go in?»:

(duendes)

Φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα στη Βραζιλία με τους τραυματιοφορείς. Δεν πέρασε ούτε ένας χρόνος από το περσινό συμβάν και ο δόλιος Αρτούρ της Κονφιάνσα έγινε το φετινό θύμα κάποιου μικρού θεούλη που δεν ξέρει να κουβαλήσει έναν ποδοσφαιριστή. Αν ήταν στις Η.Π.Α. πάντως άνετα θα μπορούσε να κάνει μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση και να βγάλει μερικά χρήματα.

Αρκετά χιλιόμετρα πιο μακρυά, ο Βίνι Τζόουνς με το δικό του απαράμιλλο στυλ φαίνεται να τα καταφέρνει καλύτερα στο εκπαιδευτικό βίντεο για την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (και μάλιστα χωρίς φιλί της ζωής, οι σκληροί φιλάνε μόνο την «κυρά» τους). Μην ξεχνάτε όμως να σιγοτραγουδάτε Βee Gees.

Υπάρχει ένας κανόνας στην φωτογραφία που λέει ότι ο ορίζοντας στο κάδρο μας δεν πρέπει ποτέ να είναι στραβός. Αλλά οι κανόνες στην τέχνη, όπως και στο ποδόσφαιρο, είναι γι’ αυτούς που πιστεύουν ότι τους χρειάζονται. Έτσι όταν κάποιος ρώτησε τον Garry Winogrand, έναν απ’ τους μεγαλύτερους ‘φωτογράφους του δρόμου’ που συνήθιζε να τραβάει αρκετές φωτογραφίες του με στραβό ορίζοντα για να προσδίδει διαφορετική δυναμική στο περιεχόμενο τους, γιατί προσθέτει κλίση στις εικόνες του, αυτός σαν άλλος απίστευτος/αξέχαστος/ανεπανάληπτος Ίγκορ Άιγκορ απάντησε εντελώς φυσικά, αφοπλιστικά και στα όρια της τρέλας, που συνήθως η τέχνη δικαιολογεί: «Ποια κλίση;»

Στην παραπάνω φωτογραφία του προπονητή της Βαλένθια, Ουνάι Έμερι, από τον χθεσινό αγώνα κυπέλλου με την Σεβίλλη, δεν γνωρίζω αν ο φωτογράφος Jose Jordan ήθελε να περάσει κάποιο βαθύτερο μήνυμα για την παρασκηνιακή και σε κατώτερο επίπεδο θέση του προπονητή σε σχέση με τον χώρο που διαδραματίζεται όλη η δράση ή αν απλά η εικόνα από μόνη της, δηλαδή η διάταξη του προπονητή και του χόρτου πάνω της, προκάλεσε το συγκεκριμένο κλικ. Αλλά δεν έχει και σημασία. Το αποτέλεσμα ξεχώρισε σε σχέση με αμέτρητες άλλες συνηθισμένες φωτογραφίες ποδοσφαιρικού ρεπορτάζ που εστιάζουν στους προπονητές.

Σχετικά φωτογραφικά:
Η μαγεία του μεγάλου χρόνου έκθεσης Vol 1 και Vol 2
Η μαγεία του μικρού χρόνου έκθεσης
Η «αποφασιστική στιγμή» Vol 1 και Vol 2
Η μαγεία του ανοιχτού διαφράγματος
Η μέθοδος Tilt-shift
Ο κανόνας της διαγωνίου

Καθώς περνούσα χθες από μια μεγάλη πλατεία πηγαίνοντας για δουλειές, μια μπάλα ποδοσφαίρου ήρθε προς το μέρος μου. Με το που την είδα μου ήρθε στο μυαλό η ατάκα του Ντιέγκο που έχει σημαδέψει το σομπρέρο, τόσο που να την έχουμε κοτσάρει μόνιμα στο «info». Ο μεγάλος Ντιέγκο λοιπόν έχει δηλώσει στο παρελθόν: «Ακόμη κι αν ήμουν καλεσμένος σε επίσημο δείπνο, ντυμένος στα λευκά, εάν έβλεπα μια λασπωμένη μπάλα να έρχεται κατά πάνω μου, θα την σταματούσα με το στήθος«. Κάπως έτσι ένιωσα κι εγώ, σταμάτησα την μπάλα με το εσωτερικό του αριστερού, την έφερα στο δεξί και με πάσα ακριβείας την επέστρεψα στο παιδάκι που έπαιζε (η αλήθεια είναι ότι η μπάλα πήγαινε πιο αργά και από ταινία του Αγγελόπουλου και το παιδάκι ήταν στα 10 μέτρα το πολύ, αλλά ποτέ δεν πείραξε λίγη υπερβολή).

Με το που το έκανα αυτό με έπιασε μια τρομερή νοσταλγία. Θυμήθηκα ότι σε αυτά τα τσιμεντένια αλώνια έπαιζα μπάλα μικρός και θυμήθηκα πόσο μου έλειψαν αυτές οι εποχές. Αναρωτιέμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έπαιξα μπάλα, έτσι άνετα όπως παλιά. Τότε που κατέβαινα στο «πάρκο» και παίζαμε μπάλα χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί δέκα ώρες για το πότε μπορούμε, χωρίς να υπάρχουν κινητά και άλλες εκατό υποχρεώσεις που δεν μας άφηναν. Την εποχή που πηγαίναμε στις πολυκατοικίες των φίλων μας και χτυπούσαμε απλά το κουδούνι για να δούμε αν θα κατέβει να παίξει. Που βάζαμε δυο κουτάκια από γάλα ή χυμό για δοκάρια, είχαμε μια μπάλα της πλάκας και στο τέλος ερχόντουσαν οι μανάδες να μας μαζέψουν για να φάμε ή μερικές για να αλλάξουν τους κανακάρηδές τους που είχαν ιδρώσει. Το ξέρω ότι και τώρα μπορώ να παίξω ποδόσφαιρο. Απλά το 5Χ5 δεν είναι για μένα μπαλίτσα, είναι κάτι σαν ποδόσφαιρο δοκιμαστικού σωλήνα. Με τις εστίες που μοιάζουν σαν του χάντμπολ, το πλαστικό χορτάρι, τα… συρματοπλέγματα τριγύρω για να μη φύγει η μπάλα, τις ατέρμονες συζητήσεις στα κινητά για το πώς θα πάμε, πότε θα πάμε, ποιοι θα πάμε και τέλος το φόβο μην βγάλουμε κανέναν ώμο, κανένα γόνατο και δεν μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας. Δεν είναι μόνο ότι άλλαξαν οι εποχές, είναι ότι αλλάξαμε κι εμείς.

Κάπως έτσι νιώθω εδώ και καιρό και για το ελληνικό ποδόσφαιρο σαν θεατής. Έφυγε ο Βιερίνια αυτή την εβδομάδα. Σαν αντίπαλος του ΠΑΟΚ κανονικά θα έπρεπε να ήταν καλή είδηση. Παρ’ όλα αυτά ήρθε να μου θυμίσει πόσο έχει διαλυθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η ΑΕΚ είναι διαλυμένη, με ένα σωρό δημοσιογράφους να κάνουν παιχνίδι σώτου πάνω από το κουφάρι της, ακολουθώντας πιστά τη διοίκηση και τους εξαφανισμένους ιδιοκτήτες της. Ο Παναθηναϊκός που μπορείς να καταλογίσεις τα όσα θες στους Βαρδινογιάννηδες, αλλά τουλάχιστον κρατούσαν μια σοβαρότητα διοικητική έχει φτάσει στο σημείο να συντηρεί το θέμα του απίστευτου Τσάκα για μήνες ολόκληρους και να μη δίνει ένα τέλος. Ο ΠΑΟΚ χάνει ότι καλύτερο έχει αγωνιστικά και η επόμενη μέρα δεν φαίνεται καλύτερη. Ο Άρης βυθισμένος στα δικά του προβλήματα, ο Ηρακλής χαμένος κάπου στις μικρές κατηγορίες και πάει λέγοντας. Ναι, ξέχασα κάποιον. Αυτόν που δεν φαίνεται να έχει προβλήματα και που περνάει μονίμως από όλες τις βρώμικες καταστάσεις του ελληνικού ποδοσφαίρου ατσαλάκωτος, ενώ είναι πάντα μέσα σε αυτές. Δεν θέλω να πάω εκεί όμως τις σκέψεις μου. Έχουμε ένα πρωτάθλημα με ομάδες που δεν έχουν χρήματα, δεν έχουν ποιότητα, δεν έχουν απολύτως τίποτα. Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι ανισόρροποι έχουν το κουράγιο να κυνηγάνε διαιτητές, να κυνηγάνε αντίπαλους οπαδούς, να παθιάζονται γιατί αυτό που ξέρουν και έχουν ως αθλητική κουλτούρα είναι μόνο η νίκη και το να την πουν σε κάποιον αλλόθρησκο.

Το καλοκαίρι βγήκαν στην επιφάνεια πολλές από τις βρώμικες ιστορίες του ποδοσφαίρου μας, σοκάρισαν κάποιους, όχι βέβαια αυτούς που τα λέγανε για χρόνια και οι εξυπνάκηδες τους αποκαλούσαν κλαψιάρηδες και συνωμοσιολόγους. Κάτι πήγε να γίνει, να προχωρήσει το θέμα, αλλά όπως πάντα πολύ γρήγορα άρχισαν να κουκουλώνονται. Μπήκαμε στο 2012 και ακόμα υπάρχει αυτή η βρωμερή και τρισάθλια ΕΠΟ και ακόμα έχει τα μούτρα να κυκλοφορεί ο πρόεδρος της χωρίς να έχει παραιτηθεί, παρά τα όσα του καταλογίζει ο πρώην πλέον ποδοσφαιρικός εισαγγελέας. Με τι διάθεση να δεις ελληνικό ποδόσφαιρο; Όπως όμως και πριν, δεν άλλαξε μόνο το ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν είναι ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν ποτέ κορυφαίο και ξαφνικά έπιασε πάτο, στριφογύριζε εκεί κοντά εδώ και χρόνια. Είναι ότι πλέον ως πολίτες έχουμε άλλα πιο σοβαρά θέματα να μας κάνουν να εξοργιζόμαστε, να απογοητευόμαστε, να αγωνιούμε. Και αυτό τελικά αποτελεί βούτυρο στο ψωμί όλων αυτών που πλέον βρίσκουν και τα κάνουν.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτού του στιγμιότυπου δεν είναι απαραιτήτως ότι σκόραρε τερματοφύλακας. (Αν και το ότι στην πρεμιέρα του Donovan για την Everton σκόραρε ο έτερος Αμερικάνος της ομάδας, ο Tim Howard, είναι κάπως διασκεδαστικό.)

Αυτό που δε μπορώ να σταματήσω να κοιτάζω, ριπλέι μετά το ριπλέι, ψάχνοντας διαρκώς για κάποια ένδειξη περί του αντιθέτου, είναι το πλήρες ξενέρωμα του Howard με αυτό που έκανε. Κανείς συμπαίκτης του δε δείχνει να κοντοστέκεται μπροστά στη δυσκολία του γκολκίπερ να πανηγυρίσει την Ελευθεροπούλεια ατυχογκέλα του αντιπάλου συναδέλφου του – και γιατί να το κάνει άλλωστε.

Προφανώς για όλους τους υπόλοιπους παίκτες της Everton, αυτό είναι ένα ακόμα γκολ (και χωρίς κόπο, μάλιστα). Για τον Howard, είναι απλώς ο χειρότερος εφιάλτης ενός τερματοφύλακα. Κι είναι ο ίδιος που τον έχει μόλις προκαλέσει.

«Τι κοιτάς βρε Βάλτερ αγόρι μου και γελάς σα χάνος; Μάθε μπαλίτσα από την αρχόντισσα της Νάπολι τώρα που μπορείς, γιατί αν περιμένεις από τον Βιτσίνι…»

(Η Σοφία Λόρεν ποζάρει με παίκτες της εθνικής Ιταλίας, λίγες μέρες πριν την έναρξη του ΠΚ του 1990)

Είναι πλέον δεδομένο: Έχουμε περάσει στην εποχή που στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο πιο εύκολα βρίσκεις μια κελεμπία παρά ένα καθαρό 10αρι καλό αριστερό μπακ.

(L-R) Chairman of the Paris Saint-Germain L1 football club, Nasser Al-Khelaifi of Qatar, PSG owner and Qatari Crown Prince Sheikh Tamim bin Hamad Al-Thani, and PSG sporting director Brazilian Leonardo attend a training session at the Aspire complex in the Qatari capital Doha on January 3, 2012. PSG will face Italian champions AC Milan in the Challenge Cup on January 4 in Dubai. (Photo by Franck Fife/AFP/Getty Images)

Μια από τις γνωστές παράξενες ποδοσφαιρικές ιστορίες που συμβαίνουν στη Ν. Αμερική είχαμε αυτές τις μέρες στην Αργεντινή. Πρωταγωνιστής ο Εζεκιέλ Καρμπόνι, χαφ μέχρι πρόσφατα της Μπάνφιλντ. Ο Καρμπόνι επέστρεψε το καλοκαίρι στην Αργεντινή μετά από μερικά χρόνια στην Ευρώπη όπου φόρεσε τη φανέλα της Σάλτζμπουργκ και της Κατάνια. Η επιστροφή του προξένησε αρκετή συζήτηση γιατί ο Καρμπόνι ήταν αρχηγός της Λανούς πριν εγκαταλείψει την Αργεντινή για να βγάλει το παντεσπάνι του στην Ευρώπη. Λανούς και Μπάνφιλντ αποτελούν τις δυο ομάδες του «Κλάσικο του Νότου» καθώς βρίσκονται στα νότια του Μπουένος Άιρες και η έχθρα είναι μεγάλη.

Τα πράγματα γίνονται πιο μπερδεμένα καθώς ο ίδιος ναι μεν αγωνιζόταν από μικρός στην Λανούς, αλλά είχε δηλώσει σε συνέντευξή του πριν μερικά χρόνια ότι ήταν οπαδός της Μπάνφιλντ. Έτσι, η επιστροφή του ήταν ένα ζήτημα με διάφορες απόψεις για το τελικά ποια ομάδα είχε προδώσει, ποια υποστηρίζει, αν είναι επαγγελματίας και άλλα τέτοια. Ο Καρμπόνι όμως εκτός από ποδοσφαιριστής είναι και πατέρας και αποφάσισε τα παιδιά του να τα στείλει στην Λανούς. Ίσως είχε τίποτα άκρες, ίσως η Λανούς έχει καλύτερες Ακαδημίες, ίσως τα παιδιά του υποστηρίζουν την Λανούς, δεν ξέρουμε αλλά δεν έχει και σημασία. Έτσι λοιπόν, εθεάθη τις προάλλες να αγοράζει φανέλες της Λανούς για τα παιδιά του. Κάποιος που τον είδε να διαπράττει αυτό το έγκλημα έβγαλε φωτογραφία και την κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο. Παρά το γεγονός ότι ήταν για τους γιους του, οι οπαδοί της Μπάνφιλντ ξεσηκώθηκαν και τελικά χθες σε συνάντηση του παίκτη με τη διοίκηση της ομάδας αποφασίστηκε ότι το καλύτερο θα ήταν να λυθεί το συμβόλαιό του το οποίο κανονικά έληγε το καλοκαίρι. Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας προφανώς είναι ότι πρέπει να προσέχουμε γιατί τα δώρα που παίρνουμε στα παιδιά μας μπορεί να μας στοιχίσουν τη δουλειά…

Δεν ήταν πάνω από 45 χρονών. Ήταν ντυμένος προσεγμένα, φορούσε γυαλάκια και αν έπρεπε να ποντάρω κάπου τα ελάχιστα ευρώ που μου είχαν απομείνει, θα στοιχημάτιζα ότι είναι γιατρός και θα το κάλυπτα μ’ ένα μικρότερο ποντάρισμα σε κάποιο άλλο από τα κλασσικά ευυπόληπτα επαγγέλματα της σύγχρονης εποχής, όπως «επενδυτής». Προσφέρθηκε να με βοηθήσει όταν είδε την κωμικοτραγική συζήτηση μου με μια θεία της περιοχής που βρίσκεται το Βιθέντε Καλντερόν κατά την οποία εγώ προσπαθούσα να μάθω πως θα βρω μια οποιαδήποτε στάση του μετρό κι αυτή πιθανόν μου εξηγούσε με ύφος πραγματικά απολογητικό και θλιμμένο ότι δεν έχει δει τον σκύλο μου ή κάτι τέτοιο που ποτέ δεν κατάλαβα και ποτέ δεν θα αποσαφηνιστεί. Πριν με στείλει προς την σωστή κατεύθυνση πιάσαμε κουβέντα επηρεασμένοι από το γεγονός ότι αυτός κρατούσε σακούλα από την μπουτίκ της Ατλέτικο κι εγώ φορούσα ακόμα το χαμόγελο του περιπλανώμενου Αρειανού που σχεδόν μια εβδομάδα πριν «είχε πάρει το διπλό» λίγα μέτρα παραπέρα από εκεί.

Κάποια στιγμή η κουβέντα έφτασε στο γήπεδο. Του είπα πως μ’ εντυπωσίασε η ηχητική του και πριν προλάβω να προσθέσω κι άλλες εντυπώσεις με διέκοψε ενημερώνοντας με πως θα γκρεμιστεί σύντομα για να πάει η ομάδα σ’ ένα μεγαλύτερο γήπεδο σε άλλο μέρος, μια πληροφορία τόσο άκαιρη που ήταν σαν πίκρα την οποία ήθελε να βγάλει με κάθε τρόπο και προς οποιονδήποτε αποδέκτη. Κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου του απάντησα μια τυπική μπούρδα, του στυλ «έτσι είναι η ζωή» μ’ ένα μικρό γαρνίρισμα «θα αυξηθούν και τα έσοδα της ομάδας». Ακολούθησαν μερικά λεπτά μιας εκ βαθέων εξομολόγησης κατά την οποία η έκφραση ‘είναι το δεύτερο σπίτι μου΄ακούστηκε πάνω από δυο-τρεις φορές και η οποία έκλεισε με την αλησμόνητη φράση «τι να το κάνω το κωλοπάρκο εδώ πέρα, εγώ μένω στην άλλη άκρη της πόλης κι όμως κάνω ολόκληρο κύκλο και περνάω κάθε μέρα σχεδόν με το αμάξι κάτω από την κερκίδα (είναι όπως ακριβώς διαβάζεται: ο δρόμος περνάει κάτω από την κερκίδα) μόνο και μόνο για την αίσθηση του γηπέδου. Για να το νιώσω».

Ήταν Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2010 όταν κάναμε αυτήν την συζήτηση. (Και έβρεχε καταρρακτωδώς, αν αυτή η πληροφορία μπορεί να προσθέσει λίγο δράμα ακόμα στην ελαφρώς γραφική αλλά αληθινά εξομολογητική σκηνή.) Στις 5 Δεκεμβρίου 2011 η Ατλέτικο Μαδρίτης ανέβασε στο ίντερνετ το επίσημο, άκρως εντυπωσιακό, 3D βίντεο του νέου της γηπέδου που θα είναι έτοιμο σε λίγα χρόνια. Αν ήξερα το e-mail του συναισθηματικού Ισπανού εκείνη τη μέρα θα του έστελνα να διαβάσει ένα γράμμα που έγραψε πριν πολλά χρόνια ο συγγραφέας Οσβάλντο Σοριάνο στον επίσης συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο, το οποίο συμπεριλήφθηκε και στο βιβλίο του δεύτερου «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου»:

Αγαπητέ Εντουάρντο

Τις προάλλες ήμουν στο «Carrefour», εκεί που άλλοτε ήταν το γήπεδο της Σαν Λορένσο. Ήμουν μαζί με τον Χοσέ Σανφιλίππο, τον ήρωα των παιδικών μου χρόνων, που υπήρξε πρώτος σκόρερ της Σαν Λορένσο επί τέσσερις συνεχείς αγωνιστικές περιόδους. Περπατούσαμε ανάμεσα στις γόνδολες, περιτριγυρισμένοι από κατσαρόλες, τυριά και πλεξούδες από λουκάνικα. Ξαφνικά, ενώ πλησιάζαμε στα ταμεία, ο Σανφιλίππο ανοίγει τα χέρια του και μου λέει: «Φαντάσου, εδώ κάρφωσα τον Ρόμα, σ’εκείνον τον αγώνα με την Μπόκα». Προσπερνάει μια χοντρή, που σέρνει ένα καροτσάκι γεμάτο με μπριζόλες, κονσέρβες και λαχανικά, και λέει: «Ήταν το πιο γρήγορο γκολ που μπήκε ποτέ».

Συγκεντρωμένος, σαν να περίμενε την εκτέλεση ενός κόρνερ, μου διηγείται: «Είπα στο νούμερο πέντε, που εκείνη τη μέρα έπαιζε για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα: «Μόλις αρχίσει ο αγώνας, στείλε μου μια μπαλιά μέσα στην περιοχή. Μη θυμώνεις, δεν πρόκειται να σε εκθέσω». Εγώ ήμουν μεγάλος κι αυτός πιτσιρικάς. Καντερβίγια ονομαζόταν, φοβήθηκε και σκέφτηκε: να δούμε αν θα τα καταφέρω». Και αμέσως ο Σανφιλίππο μου δείχνει ένα σωρό από βαζάκια μαγιονέζας και φωνάζει: «Εκεί την έστειλε!». Ο κόσμος μας κοίταζε αμήχανα. «Η μπάλα έπεσε πίσω από τους κεντρικούς αμυντικούς, έτρεξα, μου ξέφυγε προς στιγμή προς τα εκεί, εκεί που είναι το ρύζι, βλέπεις;» και μου δείχνει την κάτω σειρά ραφιών, και ξαφνικά τρέχει σαν λαγός, παρά το μπλε κουστούμι και τα λουστρίνια που φορούσε. «Την τσίμπησα και μπουμ!» Εκείνη τη στιγμή έκανε ένα αριστερό σουτ. Όλοι στραφήκαμε προς τα ταμεία, εκεί όπου τριάντα χρόνια πριν ήταν η εστία, και νομίσαμε ότι η μπάλα πήρε ύψος και μπήκε γκολ, εκεί ακριβώς που είναι οι μπαταρίες ραδιοφώνου και τα ξυραφάκια. Οι πελάτες και οι κοπέλες των ταμείων ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Εγώ είμαι έτοιμος να κλάψω. Ο Νενέ Σανφιλίππο είχε ξαναβάλει εκείνο το γκολ του 1962, μονάχα για να μπορέσω να το δω.

Το Carrow Road αντανακλάται σε μια φουσκάλα, λίγο πριν την έναρξη του αγώνα Νόριτς – Τότεναμ 0-2. Ο Ζαμπέτας πιάνει το μπουζούκι κι η Μαρινέλλα το ρεφρέν:

Σταλιά-σταλιά κι αχόρταγα τα πίνω τα φιλιά σου,

κουρνιάζω σαν αδύνατο πουλί στην αγκαλιά σου.

Το ποδόσφαιρο δεν θα μας σώσει, ούτε το 2012 ούτε ποτέ. Όσο όμως κυλάει, είναι νεράκι που κάνει καλό στην ψυχή και ξεθολώνει τα μάτια.

(Photograph: Dylan Martinez/Reuters)

Χαζεύω τις φωτογραφίες που έχει επιλέξει ο φωτογράφος Tom Jenkins ως τις καλύτερες αθλητικές του 2011 και στέκομαι στον μικρό ξανθό Άγγλο πιτσιρικά που ενώ είναι ντυμένος με την στολή της Σουόνσι και πανέτοιμος να «αρπάξει από τα μαλλιά οποιαδήποτε ευκαιρία του δώσει ο προπονητής», οι υπόλοιποι της ομάδας τον αφήνουν εκτός του κλασσικού κύκλου πριν από ένα παιχνίδι με την Άρσεναλ.

Ξοδεύω αρκετά λεπτά προσπαθώντας να σκεφτώ τι μου θυμίζουν όλα αυτά τα δεδομένα (μικρός / ξανθός / Άγγλος / πιτσιρικάς / φανέλα ομάδας) και τελικά ο μικρός βιβλιοθηκάριος που κρύβεται μέσα μου στην φαντασία του Στέφεν Κίνγκ, μου υπενθυμίζει ένα πολύ εύστοχο μικρό σκετσάκι του Άγγλου κωμικού John Bishop που μιλάει για εκείνη την δύσκολη στιγμή που ο γιος σου, το καμάρι σου, το αίμα σου, σου λέει πως θέλει μπλούζα μιας άλλης ομάδας και όχι μιας όποιας-όποιας ομάδας, αλλά μιας εκ των μισητών αντιπάλων σου:

Η χρονιά τελειώνει σιγά σιγά και όπως είναι σύνηθες διάφορες ανασκοπήσεις και λίστες εμφανίζονται από δω και από εκεί. Πολλές από αυτές είναι ενδιαφέρουσες, αλλά εμένα πάντα με τραβάνε οι λίστες με αυτά που έχουν πει οι σχολιαστές, αλλά και οι πρωταγωνιστές των αγώνων. Μια στήλη στην αγγλική Mirror μάζεψε τα καλύτερα φετινά και είναι απίστευτο πόσο πολλά είναι. Η αρχική μου σκέψη ήταν να τα μεταφράσω, αλλά δυστυχώς σε αρκετές περιπτώσεις θα ήταν δύσκολο να διατηρηθεί το νόημα. Έτσι, επέλεξα τα καλύτερα και τα μεταφέρω αγγλιστί μαζί με τον δράστη.

«When Gareth Bale opens his legs like that, it’s just a magnificent sight»
- Γκάρι Νέβιλ

«Every picture paints a thousand words and that one said ‘goodbye’ »
-Κέβιν Κίγκαν

“We’ve won 10 out of 11. You can’t do any better than that”
-Ο τεράστιος Χάρι Ρέντναπ

“Suarez’s hunger for the game seems unquenchable»
- Άλαν Σμιθ

«He decapitated him at the kneecaps»
- Μίκι Κουίν

«Anywhere else on the pitch, that was a penalty»
- Γκάρι Νέβιλ

«It’s a huge honour to wear the number seven at Liverpool. I think about the legends: Dalglish, Keegan and that Australian guy»
- Γιγάντιος και αντιπαθής Λουίς Σουάρες

«Man City needed something and when Johnson did something, something happened»
- Ρουντ Γκούλιτ

«You have to put your body between yourself and the ball»
- Ο δικός μας πλέον Έιντουρ Γκούντγιονσεν

«There’s no one better than Paul Scholes, And the same goes for Cesc Fabregas»
- Πολ Μέρσον

«I had Micah Richards as a player at 16 and he was a man then. What is he now? A bigger man, probably»
- Μικρός θεούλης Κέβιν Κίγκαν

«I don’t know why Glenn Murray took the penalty. I suppose because he is our penalty taker»
- Γκουστάβο Πογιέτ

«Nothing’s black or white in our country – you’re either brilliant or you’re hopeless»
- Ο μεγάλος Άλαν Σίρερ

«I’m not going to single individuals out but Yakubu has missed loads of great chances»
- Άλαν Μπραζιλ

«There’s one thing about Kyriakos – he’s tall, he’s physical and he’s slow»
- Ρέι Χότον

«When everything is going wrong, it seems like nothing goes right»
- Ο Γκάρι Σπιντ που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας

(Unicef photo of the year / «Waste Export to Africa» by Kai Löffelbein)

(…) Πέρασε το χέρι του στα μαλλιά του. Σκούπισε τον ιδρώτα στο μέτωπο του. Είχε ιδρώσει κι όμως δεν έκανε ζέστη.

Ο πόλεμος, η βόμβα υδρογόνου, οι αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, η ‘Κοσμική Κίνησις’… Το πανόραμα της ζωής!

(…) Σκέφτηκε τη σύγχυση που επικρατεί στον κόσμο μας σήμερα. Σύγχυση στον τομέα των ιδεών, σύγχυση στον κοινωνικό τομέα, σύγχυση…

Δεν έφταιγε η εφημερίδα που έκανε τώρα αυτές τις σκέψεις. Τα σκεφτότανε όλα αυτά τον τελευταίο καιρό, πότε με λιγότερη, πότε με περισσότερη ένταση. Σκεφτότανε το σκοτεινό πρόσωπο της ζωής. Την ειρήνη, τη βαθιά τούτη λαχτάρα που κρέμεται από μια κλωστή. Σκεφτότανε τη φτώχεια, την αθλιότητα. Σκεφτότανε το φόβο που έχει μπει στις καρδιές.

(…) Ξανάριξε μια ματιά στην εφημερίδα: η Ινδοκίνα, η ‘Κοσμική Κίνησις’, το ρεσιτάλ πιάνου, οι δυο αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους, οι ‘Μικρές Αγγελίες’…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζιπ εν καλή κατάστασει…

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικός…

Έβγαλε την ατζέντα του, έκοψε ένα φύλλο κι έγραψε με το μολύβι του:

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς.

«Ζητείται ελπίς» – Αντώνης Σαμαράκης (1954)

Σχετικά:
Τα χαμένα παιδιά του ποδοσφαίρου
Τα σταφύλια της οργής: Then who do we shoot?

Νειμάρ και Ρομπίνιο στο αγαπημένο τους σπορ: Το εφετζίδικο ποδόσφαιρο.