Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

Ομαδικό άθλημα; Οχι ακριβώς…


Το παιχνίδι της Γιουβέντους με την Ζενίθ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της αξίας που έχει στο ποδόσφαιρο η προσωπικότητα.
Στο γήπεδο υπήρχαν δύο ομάδες με ελάχιστες ομοιότητες.
Απ την μιά η Γιουβέντους με προβλήματα ανάπτυξης και δημιουργίας και βαριά κορμιά αδύναμα να αντιμετωπίσουν τους ταχείς και ομαδικούς Ρώσους που απείλησε σημαντικά μόνο από στημένα ψάχνοντας το κεφάλι του Τρεζεγκέ.
Κι απ την άλλη η Ζενίθ που γοήτευσε με το παιχνίδι της, που τα έκανε όλα τέλεια εκτός απ το να σημειώσει γκολ, που σε κάθε στιγμή του αγώνα σου έδινε την εντύπωση πως μπορεί να φτάσει στα καρέ του Μπουφόν και να δημιουργήσει φάση.
Ολα τα είχε η Ζενίθ, αλλά η Γιουβέντους εκτός της φανέλας της, είχε κάτι παραπάνω…

Στο 76ο λεπτό της συνάντησης, ο Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο, έστησε την μπάλα γιά ένα φάουλ 30 μέτρα έξω απ το τέρμα και λίγο αριστερά
Ο Μαλαφέεφ περιμένει μιά σέντρα και είναι προετοιμασμένος να…κοπανίσει το κεφάλι του Τρεζεγκέ αν χρειαστεί.
Πιθανόν και να είχε δίκιο αν αυτός που εκτελούσε το φάουλ ήταν κάποιος άλλος.
Ο «Μεγαλέξανδρος» όμως έχει διαφορετική άποψη.
Η μπάλα φεύγει απ το πόδι του, κατευθύνεται προς το κέντρο της εστίας, αλλά τελικά είναι προγραμματισμένη να καταλήξει αλλού.
Λίγο πριν ολοκληρώσει το μακρύ ταξίδι της, στρίβει και αναπαύεται στο αριστερό παράθυρο του εμβρόντητου Ρώσου γκολκήπερ.
Ο Αλεσάντρο ντελ Πιέρο, γεννημένος το 1974 στο Κονελιάνο Βένετο, κατάφερε να χαλάσει με ένα του άγγιγμα ίσως το πιό καλοκουρδισμένο ρολόϊ της Ευρώπης.
Γιά να αποδείξει γιά ακόμα μιά φορά, πως σ αυτό το άθλημα, το ομαδικό κατά τα άλλα, τίποτα δεν μπορεί τελικά να επισκιάσει την ατομική ποδοσφαιρική αξία, την κλάση και την προσωπικότητα ενός πραγματικά μεγάλου ποδοσφαιριστή.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Champions League, Joga bonito, ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Μια ομίχλη θα μας σώσει

Όταν ο Ντάρκο Πάντσεφ στις 29 Μαΐου του 1991 έστειλε την μπάλα στη δεξιά γωνία του Πασκάλ Ολμετά (που αντί να διαλέξει πλευρά, έκανε κάτι σαν έξοδο) στο τελευταίο πέναλτι και χάριζε το Κύπελλο Πρωταθλητριών στον Ερυθρό Αστέρα στο Μπάρι, σηματοδοτούσε πολλά πράγματα. Πρώτα, το τέλος του θεσμού όπως τον γνωρίζαμε, αφού ήταν η τελευταία […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Η χώρα που δεν ήθελε να υπάρχει

Μια σημαία με λευκό σταυρό στη μέση, μισή κόκκινη, μισή μπλε σκούρα, η οποία κάπως προϊδεάζει για το περίεργο πεπρωμένο της περιοχής. Ένα διπλό όνομα, ανάλογα από τη μεριά των συνόρων που στεκόμαστε: Σαρ στη Γαλλία, Ζάαρλαντ στη Γερμανία. Και μια ιστορία με πολλά πήγαινε-έλα ανάμεσα στα δύο. Γαλλικό έδαφος μετά τη Γαλλική Επανάσταση και […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

2 σχόλια σχετικά με το “Ομαδικό άθλημα; Οχι ακριβώς…”

  1. Ο/Η Elaith λέει:

    Il fenomeno vero è Alessandro Del Piero

  2. Ο/Η Darth Soccerius λέει:

    Ο μεγαλυτερος παικτης στην μεγαλυτερη ομαδα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *