Το τακουνάκι ως οπτική ηδονή

Όσα κι αν δεις, ότι μορφή κι αν έχουν, όποιος κι αν τα κάνει, τα τακουνάκια θα είναι πάντα η κορυφή της έννοιας ‘θεαματικό ποδόσφαιρο’. Κάτι εξωτικό, κάτι εντυπωσιακό, κάτι άξιο επιφωνήματος “ωωωωω!”. Μια αναπάντεχη κίνηση της μπάλας, συνήθως αντίθετη με την κίνηση των περισσότερων παικτών. Μια απροσδόκητη αλλαγή στην πορεία μιας φάσης, την οποία για να πετύχει ο παίκτης χρειάζονται αρκετά κιλά φαντασίας και προνοητικότητας συνεργαζόμενα με πολλά γραμμάρια τεχνικής και ισορροπίας. Μια χορευτική πιρουέτα αντάξια αυτών που πετυχαίνουν οι μεγαλύτεροι χορευτές του πλανήτη, στην οποία το σώμα του παίκτη συνήθως ακολουθεί την φυσιολογική ροή της φάσης αλλά η μπάλα διαλύει όλες τις συμβατικότητες της επίθεσης, ως εκείνο το σημείο, και κατευθύνεται προς μια εντελώς άλλη κατεύθυνση, αποσυντονίζοντας αμυντικούς, τερματοφύλακες, θεατές, ακόμα και τους κάμεραμαν του αγώνα,

Κι αν ένα τακουνάκι στο κέντρο του γηπέδου προκαλεί χαμόγελο οπτικής ευχαρίστησης κι ένα τακουνάκι-ασίστ προκαλεί ντελίριο θαυμασμού, το τακουνάκι-πετυχημένο τελείωμα της φάσης είναι ικανό να σε κρατήσει όρθιο για αρκετά δευτερόλεπτα, χειροκροτώντας τον ‘πομπό’ που σου προκάλεσε αυτήν την οπτική ηδονή.

Το sombrero της εμβόλιμης αγωνιστικής ανήκει δικαιωματικά στον Ολλανδό Van Der Faart, για το γκολ στο χθεσινοβραδινό Ρεάλ Μαδρίτης – Σπόρτινγκ Χιχόν.