Ο Ζαμοράνο ..ζει;

Στο ποδοσφαιρικό μου υποσυνείδητο το όνομα του Μαρσέλο Σάλας συνοδεύεται πάντα απ’αυτό του Ιβάν Ζαμοράνο, με τον ίδιο τρόπο που μετά την έκφραση “ο Μπέκαμ σεντράρει από δεξιά” η σκέψη πηγαίνει στιγμιαία στο “για το κεφάλι των Κόουλ και Γιορκ”. Η εξήγηση αυτών των συνειρμικών σκέψεων, βρίσκεται πιθανότατα, στο γεγονός ότι η περίοδος δράσης όλων των παραπάνω, συνέπεσε με την περίοδο της ποδοσφαιρικής μου ωρίμανσης, σαν τηλεθεατής. Όταν λοιπόν μαθαίνεις, ότι ο ‘Matador’, που κάποιος Αρειανός θα μπορούσε χιουμοριστικά (και στα όρια της ποδοσφαιρικής προσβολής) να αποκαλέσει ‘ο Αγαθοκλέους της Χιλής’, αποφάσισε να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο, νιώθεις διπλή στεναχώρια, συνδυασμένη από μια γλυκιά μελαγχολία για τα χρόνια που περάσαν.

Ο αποχαιρετισμός του από την ενεργό δράση, μπορεί να γίνει μόνο μ’ ένα βίντεο από κάποιο γκολ του. Αλλά όχι από κάποιο γνωστό, επίσημο γκολ..
Ο Σάλας, πρωταγωνίστησε στο ποδόσφαιρο, σε μια ρομαντική αλλά ‘δύσκολη’ περίοδο, που το CGI πιθανόν δεν υπήρχε καν, οι viral διαφημίσεις ήταν άγνωστη έννοια ακόμα και για τους πιο προφητικούς διαφημιστές (όπως τα συνεχόμενα δοκάρια του Ροναλντίνιο ή αυτή του Κακά, που κοντρολάρει δυο μπάλες ταυτόχρονα) και τα μικρά κολπάκια των προπονήσεων αναγκαζόταν να τα κάνουν οι παίκτες μόνοι τους, σε γήπεδα χωράφια, χωρίς επιπλέον επεξεργασία με υπολογιστές.