Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Κιτρινόμαυρε Άγιε Βασίλη,

Το 2008 ήμουν το καλύτερο παιδί του κόσμου. Άντεξα για όλο το πρώτο μισό της χρονιάς τις παραξενιές και το ελιτίστικο στυλάκι του Μπάγεβιτς. Παιδευόμουν μετά από κάθε συνέντευξη τύπου να μεταφράσω τα ..Ελληνικά του, περιμένοντας – μάταια όπως αποδείχτηκε – μια ξεκάθαρη διάψευση ότι συζητάει με την διοίκηση του Παναθηναικού, ενώ είναι προπονητής της ομάδας μου. Γύρισα σπίτι αμίλητος, από τρίτο τελικό μέσα σε λίγα χρόνια και μάλιστα μέσα στην πόλη μου. Ένιωσα για πολλοστή φορά την αίσθηση της επιλεκτικής αδικίας αυτής της χώρας, βλέποντας να παρεμβαίνει για πρώτη φορά και για χάρη της ομάδας μου και μόνο, ολόκληρος εισαγγελέας, για να μπορεί να μετακομίσει ο Αβραάμ Παπαδόπουλος εκεί που ήθελε και είχε συμφωνήσει. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έμεινα εκτός της συνέχειας των Ευρωπαϊκών διοργανώσεων από ένα χωριό της Κροατίας, δεχόμενος το πιο αστείο αυτογκόλ της σύγχρονης ιστορίας μου.

Νομίζω ότι δικαιωματικά, μπορώ να ζητήσω τα δώρα μου, χωρίς αισθήματα τύψεων και απληστίας. Με τον νέο χρόνο, λοιπόν, θέλω, κάποιες μικρές ενισχυσούλες:
– ένα επιθετικό χαφ-οργανωτή. Να βρίσκεται παντού στο κέντρο, βοηθώντας την ανάπτυξη της ομάδας. Να μοιράζει την μπάλα με άνεση. Να αλλάζει παιχνίδι. Να έχει κάθετη μπαλιά, καλό σουτ και ντρίπλα. Να είναι τσαμπουκάς και μην μασάει από κλωτσιές και τζαρτζαρίσματα.
– έναν αριστερό μπακ, Λατινοαμερικάνικης σχολής, που να γνωρίζει όμως τα στοιχειώδη της άμυνας. Αν μάλιστα είναι κλώνος του Νέτο, με καλύτερη σέντρα, σου υπόσχομαι του χρόνου να βοηθήσω περισσότερες γιαγιούλες, να περάσουν τον δρόμο.
– έναν επιθετικό, που να μυρίζεται το γκολ, όπως ο Οβελίξ μυρίζει τα αγριογούρουνα. Να μπορεί να πάρει κεφαλιά από οποιονδήποτε αμυντικό, να τελειώνει σωστά τα τετ-α-τετ και να μπορεί να μοιράζει την μπάλα στα πλάγια ή στον παρτενέρ του στην επίθεση, όταν παίζει με την πλάτη στην εστία.

Βάλε κι ένα γρήγορο κεντρικό αμυντικό κι ένα νεαρό ελπιδοφόρο τερματοφύλακα, να’χουμε..

ΥΓ. Δεν θα συμβιβαστώ κι εγώ με ..ελαφάκι!