Αγόρασε Ντιόγο και πούλα Ρονάλντο

Εχει πλάκα τελικά αυτή η ιστορία των δικαιωμάτων των παικτών κυρίως των εκ Λατινικής Αμερικής προερχόμενων. Καθένας έχει και από καμιά δεκαριά μανατζαρέους που διατηρούν μέρος των δικαιωμάτων τους και η όλη φάση θυμίζει έντονα χρηματιστήριο ή αγοραπωλησίες ακινήτων.
Ο ένας έχει το 50%, ο άλλος το 20, ο άλλος το 10 και πάει λέγοντας. Πραγματικά έχω χάσει τη μπάλα. Θυμάμαι πως παλιά η έννοια του μάνατζερ ήταν να παρέχει υπηρεσίες προς τους αθλητές που τον απέλεγαν, να ασχολείται από την διαπραγμάτευση των συμβολαίων τους μέχρι την επιλογή κατοικίας ή σχολείου γιά τα τέκνα. Φαίνεται πως τώρα έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Πείτε μου εσείς τί νόημα έχει να νταραβερίζεται κάποιος με δύο ή τρεις μανατζαρέους οι οποίοι μάλιστα να κατέχουν και διαφορετικά ποσοστά επί της εκμετάλλευσής του. Ισα-ίσα σκοτούρες και προβλήματα θα του φέρνουν. Φανταστείτε λέει να χαλάσει μιά μεταγραφή γιατί διαφωνεί κάποιος τύπος που έχει το 5% των δικαιωμάτων και βρίσκεται κάπου στην Αλάσκα.
Από την άλλη μιά τέτοια ενασχόληση μπορεί να αποφέρει κέρδη μεγαλύτερα απ αυτά που υπόσχεται το σε κρίση ευρισκόμενο χρηματοπιστωτικό σύστημα των τραπεζών.
Εχει γιά παράδειγμα κάποιος μάνατζερ το 50% των δικαιωμάτων του Κακά από τότε που ήταν μαθητής στο σχολείο, αλλά αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και χρειάζεται μετρητά.
Πουλάει λοιπόν το 20% των δικαιωμάτων σε κάποιον άλλον και ξελασπώνει.
Κάπως έτσι πρέπει να δουλεύει σήμερα το σύστημα αδέρφια.
Ετσι κλείνω βιαστικά το κομμάτι και σπεύδω να αγοράσω 2% Αρσάβιν, 10% Μουσλίμοβιτς και να ξεφορτωθώ Γκούμα και Καραγκούνη.
Τα λέμε!