Ο γύρος του κόσμου με ένα σομπρέρο

Ζει, ο Μιχαλάκης ζει


Έχω τη συνήθεια να είμαι επιφυλακτικός με τους Κύπριους ποδοσφαιριστές. Στα… χρόνια μου, έχω δει τον τεράστιο Γιώργο Σαββίδη, αλλά έχω δει και Μαλέκκους, Αγαθοκλέους, Εγκωμίτες κι άλλους που ήρθαν με ύμνους και τεράστια γράμματα και αποδείχτηκαν πολύ λίγοι ακόμα και για τα δεδομένα του ελληνικού πρωταθλήματος. Ένας τέτοιος ΔΕΝ ήταν ο Μιχάλης Κωνσταντίνου. Τα πράγματα που έκανε στον Ηρακλή ήταν εντυπωσιακά. Ένα πλήρες φορ, δυνατό με καλά τελειώματα. Εκείνη την εποχή, δεν ήρθε στην ΑΕΚ να κάνει δίδυμο με τον Ντέμη ενώ ήταν σχεδόν κλεισμένος και αργότερα πήγε στον Παναθηναϊκό. Η εκεί παρουσία του συνοδεύτηκε με το όνομα “παλτό”, αλλά πιστεύω ότι ήταν αρκετά άδικο. Είχε και καλές και κακές στιγμές, αλλά τα χρήματα που είχε δώσει τότε ο Παναθηναϊκός πάντα τον βάραιναν (όπως βάραιναν και την κρίση του κόσμου). Σε συνδυασμό και με τις εξωγηπεδικές επιδόσεις του, ο Κωνσταντίνου δεν έγινε ποτέ ο πρωταγωνιστής και ο ηγέτης του Παναθηναϊκού, αν και μάλλον η προσφορά του ήταν θετική. Ο κύκλος του στην Παιανία έκλεισε με τον Κωνσταντίνου να πηγαίνει στον Ολυμπιακό (και οι οπαδοί του που τον αποκαλούσαν “παλτό” άρχισαν να τρώνε τα καπέλα τους). Στον Πειραιά μάλλον είχε τη χειρότερη παρουσία του και η πορεία του ήταν πτωτική σε συνδυασμό με τους συχνούς τραυματισμούς του.

Φέτος το καλοκαίρι έψαχνε ομάδα και κανείς δεν φαινόταν να θέλει να ρισκάρει παίρνοντας ένα… κουτσό άλογο. Ο Ηρακλής αποφάσισε να τον πάρει πίσω και ο Κωνσταντίνου ανέτοιμος και σε κακή κατάσταση δεν έδειχνε ικανός να προσφέρει. Τελικά όμως επέστρεψε και χθες (και ενώ οι φήμες μιλάνε για επιστροφή του στην Κύπρο) με δυο δικά του γκολ ο Ηρακλής πήρε μια σπουδαία νίκη μέσα στο Παγκρήτιο απέναντι στον ΟΦΗ. Το sombrero αυτής της εβδομάδας του ανήκει δικαιωματικά.

ΥΓ Αν και, για να είμαι ειλικρινής, το sombrero θα έπρεπε να το μοιραστεί με τον προπονητή του Ηρακλή, τον Μάκη Κατσαβάκη. Έναν Έλληνα προπονητή που δεν πίνει καφέ στο Ντα Κάπο, δεν έχει φίλους μεγαλοδημοσιογράφους, δεν ήταν προπονητής σε ιδιωτικό σχολείο, δεν είναι βετεράνος παίκτης-οπαδός, δεν έτυχε να είναι κολλητός του Πηλαδάκη, δεν βγαίνει να γλύφει προέδρους και είδε πέρσι την ομάδα του να καταστρέφεται επειδή τόλμησε να κερδίσει τον Ολυμπιακό. Παρ’ όλα αυτά έχει να επιδείξει έργο σε αρκετές ομάδες και φαίνεται ότι το ίδιο πάει να κάνει και στον Ηρακλή.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

sombrero of the week, βιντεοθεραπεία, ελληνικό ποδόσφαιρο, Ηρακλής

ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Άγγελος εξολοθρευτής

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια σχετική ένδεια στην παραγωγή ταλέντων στην Αργεντινή. Ίσως η λέξη είναι υπερβολική, αλλά σίγουρα η συχνότητα με την οποία εμφανίζονται διάφοροι νέοι παίκτες έχει μειωθεί. Αν και δεν είμαι από αυτούς που λένε “σε λίγα χρόνια θα μιλάνε όλοι για τον τάδε”, μπορώ να πω ότι […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μαθήματα ποδοσφαίρου: La trivela

Στο ‘A Bronx Tale‘, την πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε (ανέλπιστα καλά μάλιστα) ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο πριν από 22 χρόνια, o χαρακτήρας που υποδύεται ο ίδιος εκστομίζει κάποια στιγμή μια μεγάλη ατάκα, απευθυνόμενος στον γιο του που έχει μπλέξει με μια τοπική συμμορία γκάνγκστερ: “Το πιο θλιβερό πράγμα στην ζωή είναι το χαραμισμένο ταλέντο”. Το ποδόσφαιρο […]

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

2 σχόλια σχετικά με το “Ζει, ο Μιχαλάκης ζει”

  1. Ο/Η duendes λέει:

    Το πρώτο γκολ του Μιχαλάκη εχθές, ήταν πιο ωραίο και πιο δύσκολο.

    Και σίγουρα πιο εντυπωσιακό από αυτά που διάλεξε η ‘Αλήτικη Κυριακή’ σαν τα καλύτερα της αγωνιστικής!

  2. Ο/Η Elaith λέει:

    Στο πρώτο γίνεται τρελλή γκέλα του Σφακιανού Μπαρκαουάν (πώς είναι έτσι ρε) και υπήρχε μόνο το ριπλέι του από τις 28 κάμερες της Νόβα. Αλλά ναι, το τελείωμα ήταν φοβερό

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *