H οπτικοποίηση μιας προσδοκίας

Το μεγαλύτερο ποσοστό των προσδοκιών μας στο ποδόσφαιρο – όπως και στη ζωή φυσικά – παραμένει ανεκπλήρωτο. H ματσάρα που περιμένεις να δεις συνήθως καταλήγει σε ‘σούπα’. Ο Λατίνος επιθετικός που φαντασιώνεσαι να σκίζει τα δίχτυα δεν μπορεί να κάνει κοντρόλ σε ακίνητη μπάλα. Το φάουλ σε πολύ καλή θέση που ελπίζεις να ‘γράψει’ καταλήγει στο δεύτερο διάζωμα της κερκίδας. Η επίθεση της ομάδας σου που ονειρεύεσαι ότι θα βγάζει φωτιές σκοράρει μόνο με πέναλτι.

Όταν το καλοκαίρι η Μπαρσελόνα απέκτησε, έναντι αδράς ομολογουμένως αμοιβής, τον καλύτερο δεξιό μπακ του πλανήτη, τον Βραζιλιάνο Ντάνι Άλβες, για να συνεργαστεί με το καλύτερο δεξί εξτρέμ του σύμπαντος, τον Αργεντινό Λιονέλ Μέσσι, στο μυαλό μου ήρθαν ασυναίσθητα εικόνες κατά τις οποίες οι δυο τους σμπαραλιάζουν κάθε άμυνα, συνδυαζόμενοι με κλειστά μάτια και με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Ευτυχώς σ’αυτήν την περίπτωση οι προσδοκίες όλων των αγνών ποδοσφαιρόφιλων δεν διαψεύστηκαν.

Λίγες ώρες πριν, στο ‘Βιθέντε Καλντερόν’, η φαντασίωση αυτή έγινε πράξη για πολλοστή φορά φέτος, αναγκάζοντας ακόμα και τους οπαδούς της Ατλέτικο να αποθεώσουν τον Μέσσι κατά την αντικατάσταση του (και αφού προηγουμένως είχε σημειώσει χατ τρικ, έχοντας κι ένα δοκάρι).