Η υποδοχή των ηττημένων

Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν με λέξεις.
Οπως το χθεσινό απόγευμα στο Μπιλμπάο.
30000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω απ το τοπικό Κογκρέσο γιά να υποδεχτούν την ομάδα τους.
Αυτή που πριν δύο εικοσιτετράωρα είχε χάσει στον τελικό του κυπέλλου. Ενός κυπέλλου που οι Βάσκοι περίμεναν ένα τέταρτο του αιώνα να έρθει. Πολλοί απ αυτούς, άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, μπορεί να μην ξαναδούν σε τελικό την αγαπημένη τους «Ατλέτι».
Χθες το απόγευμα όμως ήταν όλοι εκεί γιά να υποδεχθούν με τιμές ηρώων εκείνους που μετέφεραν στο γήπεδο την φιλοσοφία μιάς ομάδας κι ενός ολόκληρου λαού.
Ο Γιοσέμπα Ετσεμπερία, ζωντανό σύμβολο της Ατλέτι, αρχηγός της και άνθρωπος που φέτος έπαιζε χωρίς λεφτά στην τελευταία του χρονιά πριν κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, δεν άντεξε.
Ξέσπασε σε λυγμούς και ζήτησε συγγνώμη που δεν κατάφερε να φέρει το κύπελλο στην πόλη.
Το θερμό χειροκρότημα των φιλάθλων απάλυνε τον πόνο του. Και έδειξε πως οι μεγάλοι σύλλογοι δεν γίνονται τέτοιοι μόνο με τα τρόπαια.
Ισως ακόμα μεγαλύτερη αξία να έχει η μεγαλοσύνη της ψυχής και η αποθέωση εκείνων που προσπάθησαν με όλες τους τις δυνάμεις έστω κι αν δεν τα κατάφεραν.
«Γιά μάς, είστε η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου», φώναζε το πλήθος.
Εγώ πάντως, δεν αμφιβάλλω…