Ο Χότζας της Παιανίας

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν λέει ένας φτωχός αγρότης, μουσουλμάνος κατά τα φαινόμενα, ο οποίος έμενε σε μιά μικρή καλύβα με την οκταμελή οικογένειά του. Γεμάτος απόγνωση, μια μέρα είπε να συμβουλευτεί τον Χότζα προκειμένου να βρει μια λύση στο πρόβλημα στενοκοπιάς που αντιμετώπιζε.
Ο Χότζας, αφού τον άκουσε με προσοχή, τον συμβούλεψε να γυρίσει στην καλύβα και να βάλει μέσα και το γαϊδούρι του.
– Μα Χότζα μου, είπε έκπληκτος ο αγρότης, εδώ δεν χωράμε οι άνθρωποι, θα χωρέσει και το γαϊδούρι;
– Κάνε αυτό που σου λέω. Ο Αλλάχ είναι μεγάλος, του είπε ο Χότζας και ο αγρότης έφυγε για να εφαρμόσει την συμβουλή του.
Την άλλη μέρα, ο αγρότης ξαναπήγε στον Χότζα.
– Λοιπόν, τον ρώτησε εκείνος. Όλα καλά;
– Τι καλά Χότζα μου; Ο γάϊδαρος γκάριζε όλη την νύχτα και μας κλωτσούσε. Δεν κλείσαμε μάτι.
– Λαμπρά, φώναξε ενθουσιασμένος ο Χότζας. Αύριο να βάλεις μέσα και την αγελάδα σου.
Ο αγρότης γούρλωσε τα μάτια, αλλά μετά σκέφτηκε πως ο Αλλάχ είναι μεγάλος. Εφυγε λοιπόν και πήγε να εκτελέσει την συμβουλή.
Την άλλη μέρα, ο αγρότης εξαγριωμένος ξαναπήγε στον Χότζα.
– Χότζα μου έλεος! Θα αλλαξοπιστήσω! Η κατάσταση είναι ελεϊνή! Ο γάϊδαρος γκάριζε όλη τη νύχτα, η αγελάδα μουγκανούσε και μας γέμισε ακαθαρσίες. Τι άθλια συμβουλή είναι αυτή;
– Ηρέμησε άνθρωπέ μου, είπε χαμογελαστός ο Χότζας. Αύριο να βάλεις μέσα και το σκύλο σου.
– Τελευταία φορά που σ ακούω, είπε αγανακτισμένος ο αγρότης. Και έφυγε γεμάτος νεύρα για να βάλει και τον σκύλο μέσα στο τσαρδί του.
Την άλλη μέρα ξαναπήγε στον Χότζα με τις γροθιές σφιγμένες και τις φλέβες στον λαιμό του να χτυπούν έτοιμες να σπάσουν
– Χότζα μου μάλλον με κοροϊδεύεις. Τι σου έκανα και με βασανίζεις έτσι;
– Γιατί, τι συνέβη άνθρωπέ μου, τον ρώτησε ο Χότζας διατηρώντας την ηρεμία του.
– Τι συνέβη; Ο γάϊδαρος γκάριζε και κλωτσούσε, η αγελάδα μας γέμισε ακαθαρσίες και ο σκύλος γρύλιζε όλο το βράδυ και μας ποδοπατούσε. Υπάρχει τίποτα χειρότερο;
– Καλά, του είπε ο Χότζας. Αύριο βγάλε όλα τα ζώα έξω.
Ο αγρότης έφυγε ανακουφισμένος αυτή τη φορά. Και την άλλη μέρα έτρεξε χαρούμενος στον Χότζα.
– Χότζα μου, τι σοφός άνθρωπος που είσαι, είπε γεμάτος θαυμασμό. Όλα τώρα είναι υπέροχα. Αποκτήσαμε τόση ευρυχωρία που δεν μπορούμε να το πιστέψουμε. Σ ευχαριστούμε πολύ!
– Καλά, είπε συγκαταβατικά ο Χότζας, γελώντας κάτω απ τα μουστάκια του. Αύριο να βγάλεις έξω και τον Νικόλα Πατέρα και να φτιάξεις ένα χαμάμ…