R.I.P. Μπόμπυ

18 χρόνια ήταν πάρα πολλά. Τόσα άντεξε ο σερ Μπόμπυ Ρόμπσον στη μάχη του κόντρα στον καρκίνο. Σήμερα το πρωί έσβησε ειρηνικά στην αγκαλιά της γυναίκας και των παιδιών του, έχοντας λίγο πριν ομολογήσει την ήττα του: σε λίγο δεν θα υπάρχω πιά. Θα πεθάνω όπως όλοι θα πεθάνουν μια μέρα. Αλλά θέλω να ξέρετε πως απόλαυσα κάθε στιγμή της ζωής μου.
Ο άνθρωπος που δούλεψε με επιτυχία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον βρεττανό προπονητή εκτός «νησιού», έφυγε σήμερα αφήνοντας ένα τεράστιο κενό στον κόσμο του ποδοσφαίρου.
Οσο για κείνους που είχαν την τύχη και την τιμή να δουλέψουν μαζί του, δεν θα δυσκολευτούν να μας πουν τα καλύτερα λόγια. Ακόμα κι αυτός, ο τρελλός και αυτοκαταστροφικός Πολ Γκασκόϊν ποτέ δεν θύμωνε όταν άκουγε τον προπονητή του στην Εθνική Αγγλίας να τον αποκαλεί «πιο ανόητο από μια βούρτσα».
Ισως ο μόνος που δεν θα διατηρεί τις καλύτερες αναμνήσεις απ τον Αγγλο «σερ» να είναι ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.
Όταν όλος ο πλανήτης υποκλινόταν στο «χέρι του Θεού», ο Μπόμπυ Ρόμπσον δεν δίστασε να εκφράσει αυτό που πίστευε ένας ολόκληρος λαός.
«Δεν ήταν το χέρι του Θεού. Ηταν το χέρι ενός καθάρματος»
Ποτέ δεν μάσησε τα λόγια του. Και ποτέ δεν εγκατέλειψε το πλατύ του χαμόγελο. Αυτό που τον συντρόφευσε μέχρι σήμερα το πρωί. Μέχρι το τέλος και την αιωνιότητα.