Η βλακεία στο ποδόσφαιρο

Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό Τεν Κάτε – Σπυρόπουλου ανασύρω σήμερα ένα μέγα φιλοσοφικό ερώτημα. Οποιος κάνει μοιραία λάθη στο ποδόσφαιρο μπορεί να χαρακτηριστεί βλάκας; Είναι δηλαδή ζήτημα βλακείας ένα τακτικό, τεχνικό σφάλμα ή έστω σφάλμα αντίληψης μιάς φάσης που μπορεί να κοστίσει την ήττα σε μιά ομάδα;
Και αυτό το σφάλμα μπορεί να προσδόσει αβίαστα σ αυτόν που το έκανε την γενικευμένη ταμπέλα του βλάκα;
Γιατί είναι διαφορετικό πράγμα να πεις πως κάποιος έκανε μιά βλακεία και άλλο να τον αποκαλέσεις βλάκα. Βλακείες κάνουμε όλοι στη ζωή μας, βλάκες όμως σίγουρα δεν μπορούμε όλοι να αποκληθούμε από κανέναν, αφού κι αυτός άλλωστε κάποια στιγμή θα έχει κάνει την βλακεία του.
Θυμάμαι έναν Ελληνοαμερικανό μπασκετμπολίστα του Πανιωνίου την δεκαετία του ’90, τον Τζον Μπρούγος. Το παιδί αυτό δεν εξέπεμπε κάποια ιδιαίτερη ευφυία στο παρκέ, το αντίθετο θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Κι όμως: στο πανεπιστήμιό του στην Αμερική είχε τον υψηλότερο δείκτη IQ από οποιονδήποτε άλλον συμφοιτητή του. Αλλά και αντίθετα, υπάρχουν λαμπροί αθλητές που μπορείς να τους χαρακτηρίσεις «πανέξυπνους» γιά το παιχνίδι τους κι αν τους γνωρίσεις έξω απ τις 4 γραμμές του αγωνιστικού χώρου νομίζεις πως έχεις να κάνεις με τον Γκιωνάκη στα «κίτρινα γάντια».
Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα λαθών. Αλλοι κάνουν πολλά, άλλοι λιγότερα, άλλοι λίγα και μοιραία που μένουν στην ιστορία. Μπορούν εξ αιτίας των λαθών τους να χαρακτηριστούν κακοί ποδοσφαιριστές, τσουρούκια, ταγάρια, τσολιάδες ή οτιδήποτε άλλο άσχετο με την νοημοσύνη τους. Οποιος παραβλέψει αυτή την μικρή λεπτομέρεια, θα πρέπει στο επόμενο λεπτό να εξηγήσει γιατί ο καλύτερος αμυντικός του (και κατά συνέπεια πιό έξυπνος) δεν θα μπορέσει ποτέ να αναχαιτίσει γιά παράδειγμα τον Λιονέλ Μέσσι.