Χωρίς χαφ δεν υπάρχει Παράδεισος

Απομονώνοντας την αστεία διαιτητική απόφαση της αποβολής του Βύντρα και βλέποντας το σημερινό παιχνίδι της Εθνικής μας με την Ελβετία από καθαρά τεχνική άποψη, θα έλεγα πως δεν γίνεται να βγάλεις τίποτα καλό σε ένα παιχνίδι όπου είναι δεδομένο πως θα δεχτείς πίεση κι εσύ πάς να το βγάλεις με δύο αμυντικά και σχετικά αργά χαφ.
Οσο κι αν η προσπάθεια ήταν γενναία, η Εθνική μας σήμερα προδόθηκε απ το γεγονός πως δεν μπόρεσε να κρατήσει σχεδόν καθόλου τη μπάλα.
Με 3 στόπερ (που αργότερα έγιναν 4 με την είσοδο του Αβραάμ) και 3 επιθετικούς παίκτες, η Εθνική απομάκρυνε απλώς τη μπάλα και προσπαθούσε να φτιάξει κάτι καλό απ τα ριμπάουντς που πάλευαν να πάρουν οι Αμανατίδης, Χαριστέας και Σαλπιγγίδης ( και αργότερα Σαμαράς και Γκέκας).
Κάποτε θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε στην Ελλάδα πως η γραμμή του κέντρου δεν υφίσταται τυχαία και πως στο σύγχρονο ποδόσφαιρο (γιά να μην πω και στο παλαιότερο) η μπάλα θα πρέπει να περνάει απ την άμυνα στο κέντρο κι απ το κέντρο να φτάνει στην επίθεση. Οι καμινάδες απ την μιά άκρη του γηπέδου στην άλλη, είναι γιά το ράγκμπυ, άντε και γιά κάποιες αγγλικές ομάδες που όμως μπροστά έχουν κατοστάρηδες κι όχι επιθετικούς με ταχύτητα …ριπλέϊ σε παλιό βίντεο.
Ε λοιπόν όχι χερ Οτο. Οσο κι αν σε εκτιμώ, σήμερα δεν έκανες ό,τι μπορούσες …