Αποθεώνοντας τον χαμένο μας χρόνο

Το να χαίρεσαι επειδή κέρδισες με τη ψυχή στο στόμα τον Ατρόμητο στο ΟΑΚΑ, κινδυνεύοντας να ισοφαριστείς απ τους 10 του Δώνη, προϋποθέτει ότι φοβόσουν πως μπορεί να χάσεις.

Αλλοιώς θα μιλούσες για μια κακή παρένθεση, ενδεχομένως για μια υποτίμηση του αντίπαλου που πρέπει να σου γίνει μάθημα και θα πήγαινες παρακάτω.

Τώρα μιλάς για την εκτελεστική δεινότητα του Κατσουράνη, για το φονικό ένστικτο του Σισέ που εκδηλώθηκε και πλάγια της περιοχής και για τον ανυπέρβλητο Ζιλμπέρτο Σίλβα που χωρίς να του φαίνεται (το πήραμε απόφαση τελικά πως είναι αόρατος) προλαβαίνει τα κακώς κείμενα στο κέντρο και δεν αφήνει τον Αναστασάκο να φανεί απειλητικός.

Πριν από μερικά χρόνια, όχι και τόσα πολλά, αποθεώναμε τον Ερικ Μίκλαντ στον επικό αγώνα με την Λα Κορούνια στο ΟΑΚΑ, είχαμε βαρεθεί να βλέπουμε γκολ από κάθε δυνατή γωνία και με κάθε δυνατό τρόπο απ τους Σαραβάκο και Βαζέχα, ενώ τουλάχιστον δύο χαφ μας ήταν μέσα στους πέντε πρώτους σκόρερ της ομάδας.

Σήμερα πρέπει να ψάχνουμε για να βρούμε λόγο να είμαστε χαρούμενοι επειδή λυγίσαμε τελικά τον συνονόματο του Καραγκούνη ή επειδή αυτό το ελάχιστο που καταφέραμε δεν διαφέρει και πολύ απ αυτό που πέτυχε ο Ολυμπιακός στη Ξάνθη, λες και το ζητούμενο είναι ποιος εκ των δύο είναι ο λιγότερο άθλιος.

Πιθανόν αυτό ακριβώς να έχουμε ανάγκη. Μια απλή επιβεβαίωση όχι της ανωτερότητας της ομάδας μας, αλλά της σωστής αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου μας.

Ετσι που να μην τολμήσει κανείς να μας πει

-Καλά ρε, έχασες δύο ώρες απ τη ζωή σου για να δεις αυτή τη μαλακία;