Ο Κουβέλης και ο Αβραμόπουλος
Την δεκαετία του ’90 υπήρχαν δύο πολιτικοί που γοήτευαν με το λέγειν τους.
Ολοι συμφωνούσαν πως οι Φώτης Κουβέλης και Δημήτρης Αβραμόπουλος τα έλεγαν πολύ ωραία, αλλά όταν ρωτούσες κάποιον να σου πει τί ακριβώς είπαν, αυτός έξυνε το κεφάλι του με αμηχανία και παραδεχόταν πως δεν κατάλαβε τίποτα.
Ακουγες ας πούμε γιά την “συγγνωστή διολίσθηση” και έμενες με το στόμα ανοιχτό.
– Τί είπε ο άνθρωπας αναρωτιόσουν, έλα όμως που ούτε ο ίδιος δεν ήξερε.
Διάβασα λοιπόν κάπου πως κάποιοι οργανωμένοι του Παναθηναϊκού είναι διατεθειμένοι λέει να παρέχουν στην νέα τεχνική ηγεσία του Παναθηναϊκού στήριξη αλλά όχι πίστωση.
Εντυπωσιακό ομολογώ, αλλά γιά να το “σπάσουμε” να δούμε τί ακριβώς σημαίνει αυτό.
Τί θα πει στήριξη αλλά όχι πίστωση;
Θα πει στήριξη χωρίς υπομονή.
Θα πει πως όσο κερδίζεις στηρίζεις, με την πρώτη στραβή όμως ζητάς κεφάλια.
Τί είδους στήριξη είν αυτή, δεν το έχω καταλάβει, δεδομένου πως όταν κερδίζεις, είναι δύσκολο να μην στηρίζεις εκτός αν είσαι βαλτός ή έχεις “ιδεολογικά προβλήματα” όπως ας πούμε οι οπαδοί της ΑΕΚ με τον Ντούσαν.
Το θέμα είναι τί κάνεις όταν δεν κερδίζεις.
Και από την άλλη, δεν είναι μόνο θέμα επιτυχών αποτελεσμάτων αλλά και μπάλας που παίζεις.
Μπορεί να κερδίζεις αλλά να μην γουστάρουμε τον τρόπο που παίζεις.
Σωστό κι αυτό, αλλά και πάλι δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος να περιμένει ν αλλάξει ο τρόπος παιχνιδιού σε δύο μέρες.
Εκτός αν…
Εκτός αν του άρεσε αυτό που έπαιζε η ομάδα μέχρι τώρα και δεν θέλει ν αλλάξει τίποτα.
Αλλά σ αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να βγουν και να πουν καθαρά πως δεν ήθελαν να φύγει ο Τεν Κάτε.
Γιατί γι αυτόν και στήριξη είχε και πίστωση.
Θα μου πεις παίζαμε και ωραίο ποδόσφαιρο οπότε λογικό ήταν.
Μόνο οι τίτλοι μας έλειπαν …
