Η αφέλεια του τηλεθεατή

Πρώτο ημίχρονο στο χθεσινό clasico του Μπερναμπέου και σε κάποια στιγμή, πριν το 0-1, η Μπαρτσελόνα βρίσκει χώρο ελεύθερο από πόδια με άσπρες κάλτσες που κλωτσάνε απεγνωσμένα και ασταμάτητα για να αντεπιτεθεί. Ο Τσάβι κουβαλάει τη μπάλα στο κέντρο και οι Μέσσι και Πέδρο τον ακολουθούν από δεξιά και αριστερά του. Η πανοραμική λήψη της κάμερας σου επιτρέπει να δεις όλο το εύρος της φάσης με το ανέβασμα των παικτών, την κίνηση των αμυντικών και την νοητή γραμμή του οφσάιντ κι έτσι σε κάποια στιγμή αντιλαμβάνομαι ότι ο Πέδρο ετοιμάζεται να κάνει ξεπέταγμα ανάμεσα από τους αμυντικούς, στα αριστερά. Ασυναίσθητα ψελλίζω “Πάσα. Στον Πέδρο!”, μ’ αυτήν την ανόητη πεποίθηση ότι έτσι βοηθάω την επίθεση της ομάδας, συμβουλεύοντας τον παίκτη από δυο θάλασσες και μια χώρα απόσταση και με την ένταση της φωνής της τηλεόρασης στο φουλ. Ο Τσάβι σηκώνει το κεφάλι αλλά αποφασίζει να μεταβάλλει την ροή της επίθεσης, πατώντας την μπάλα, κάνοντας έναν κύκλο από πάνω της για να μπερδέψει τον προσωπικό του αντίπαλο και περιμένοντας και τους υπολοίπους να ανέβουν ώστε να επιστρέψει η ομάδα στο γνώριμο κοντρολαρισμένο της παιχνίδι, που δεν νιώθει από έδρες, εκατομμύρια, όμορφα αγόρια και στέμματα.

Εκ πρώτης σκέψης, αποφασίζω ότι έχει κάνει λάθος. Μια πολύτιμη ευκαιρία χάθηκε. Ψιλο-εκνευρίζομαι. Στο τέλος του αγώνα, απαλλαγμένος από την ένταση της στιγμής, ανακαλώ την φάση στο μυαλό μου και κάνω λογική κωλοτούμπα. Για να μην έκανε την πάσα θα είχε τους λόγους του. Μέσα σε εκατοστά του δευτερολέπτου, με την μπάλα και τα πόδια του σε κίνηση, θα υπολόγισε πράγματα που ακόμα κι εγώ, από την άνεση του καναπέ μου με την πανοραμική λήψη, δεν μπορούσα να εντοπίσω. Γιατί, πίσω απ’ όλα αυτά βρίσκεται μια αποστομωτική ποδοσφαιρική σταθερά, που αγγίζει τα μεγέθη του Τσακ Νόρις: Ο Τσάβι ξέρει. Πάντα.

Γιατί, όσο υπερβολικό κι αν ακούγεται, ο Τσάβι ήταν η απάντηση πριν καν πρώτο-δημιουργηθεί η ερώτηση: “Τι, σκατά, σημαίνει ‘εγκεφαλικός παίκτης;'”